Het zilveren goud: 2000 deel VIII

Zoals ik vrijdag of zaterdag heb genoemd is dit dan het 5600e bericht. Op zichzelf altijd wel leuk om te vermelden. Ik zou vandaag verschillende dingen kunnen doen. Ik ben nog in afwachting van de singles van Mark en dus hoeft er vandaag geen 'Singles round-up' te komen. Ik zou de 'Honderd achteruit' kunnen voortzetten maar heb eveneens beloofd om in ieder geval een tweede aflevering te doen van 'Het zilveren goud'. In de vorige aflevering heb ik definitief afscheid genomen van De Bilt en ben inmiddels verhuisd naar Tuk, ofwel Steenwijk-Noord als het aan de gemeente ligt. Als de stroom niet eens op een avond was uitgevallen in het dorpscafé dan had de naam Tuk waarschijnlijk al niet eens meer bestaan. Het vervolg van die gebeurtenis heeft me in de jaren negentig voor het eerst naar deze plek gebracht en in 2000 is het andermaal een reden om me hier te vestigen. Dat zal uiteindelijk anders lopen. Ik ga vandaag terug naar juli 2000, de eerste weken in Tuk.

De geschiedenis gaat acht jaar terug. Ik ben zeventien, woon nog bij mijn ouders thuis en volg een verkorte MBO-opleiding in de administratieve richting. Dat vinden de leraren van de LEAO de beste optie voor mij: Een vierjarige opleiding in een tijdsbestek van twee jaar. Hoe sneller ik kan doorstromen naar een volgende opleiding. Echter is het van belang dat je als leerling over een zekere discipline beschikt want je moet zelf je tijden en lessen indelen. Je moet binnen drie maanden bepaalde modules hebben afgerond en voor het proefwerk moet je zelf zorgen. Het is de experts blijkbaar ontgaan dat het bij mij vooral schort aan discipline en dat ik vooral een schop onder de kont moet hebben om proefwerken voor te bereiden. Het KMBO-verhaal is voor mij gedoemd om te mislukken. Daar komt bij dat ik in november 1992 aan een gortdroge praktijkstage ben begonnen bij een bedrijf in Lemmer. Op de dag dat ik 's avonds met mijn ouders op school voor een gesprek moet komen, loopt het helemaal mis op de stageplek. Ik pak mijn spullen en loop hard weg. De richting is onbelangrijk voor mij zolang het maar zo ver mogelijk weg is van stagebedrijf en woonplaats. Het liftavontuur eindigt 's avonds op de rotonde van de Kornputsingel in Steenwijk. Daar zie ik dat het twee kilometer is naar Tuk en herinner me dan 'Mooi Man'. Zo zit ik even later in het café en mijn ouders halen me daar 's avonds op. Ze zijn al op school geweest en weten hoe slecht ik er voor sta. De keuze is reuze: Of stoppen met school en aan het werk of stoppen met de journalistiek en een jaar in drie maanden inhalen. Ik kies uiteraard voor het eerste. Spijt? Nee, allesbehalve!

In de zomer van 1993 ga ik op de racefiets terug naar Steenwijk en word dan al eens uitgenodigd voor het komende Dicky Woodstock-festival. In de zomer van 1994 ga ik op de 'nieuwe' Solex naar het café en zie dan de poster van het festival. Daar wil ik bij zijn! Dat weekend levert me de naam 'Gerrit Solex' op in de omgeving (iets wat ik later uitvent als Soul-X en dus ook Soul-xotica). Woodstock wordt een ritueel en met name in de jaren 1995, 1996 en 1997 ga ik geregeld een weekendje feesten in Steenwijk. Ik doe in 1995 ook al eens een poging om er te gaan wonen. Vijf jaar later zal het alsnog gebeuren. Ditmaal in de kost bij Harrie. Harrie is in de vijftig. Hij is al eens getrouwd geweest, heeft kinderen en een paar losse relaties gehad. Hij woont nog altijd in een ruime eengezinswoning welke eigenlijk te groot is voor een man alleen en dus kan hij wel een kostganger gebruiken. Hij heeft in zijn jonge jaren in de horeca gewerkt totdat het min of meer verplicht wordt om de juiste papieren te hebben. En dat heeft hij niet. Zo komt hij bij de sociale werkvoorziening terecht in het groen. Hartproblemen zorgen ervoor dat hij alweer een tijdje thuis zit en hij heeft daar een gewoonte van gemaakt. Na ontbijt en koffie heeft hij voor twaalf uur al zijn eerste biertje. Hij heeft al een flinke bodem als hij om drie uur naar het café gaat. Om zeven uur is hij terug en is dan als een kanon. Hij gaat even een uurtje slapen en na nog een ronde koffie smijt hij er nog meer bier tegenaan. Dat gaat zo zeven dagen in de week door. De kennis die me bij Harrie heeft gebracht, heeft echter een idee. Hij sluit een weddenschap af met Harrie. Tot Woodstock niet drinken. Wie wél drinkt, moet de ander duizend gulden betalen. De kameraad is een rijk man en heeft de duizend gulden al apart gelegd want hij laat Harrie winnen. Het plan slaagt want Harrie gaat aan de alcoholvrije pils en houdt dit een half jaar vol.

Ik heb in de eerste weken nog heel erg getwijfeld. Wil ik dit wel? De weddenschap komt als geroepen. Wat is nu uiteindelijk de reden om me te vestigen in Tuk? Welnu, ik heb gesproken met een paar oud-leden van Mannenkoor Karrespoor en het idee opgevat om een boek te schrijven over het avontuur. Ik neem een 'sabbatical', vraag een uitkering aan en zal me voor de rest bezig houden met het schrijven van boeken. Naast Karrespoor loop ik immers nog met een ander verhaal in mijn hoofd. Toch verlies ik bij het Karrespoor-verhaal al snel alle hoop. Er is dan enige frictie ontstaan tussen verschillende prominente leden en hun visies op het uiteindelijke boek zijn zeer verschillend en niet verenigbaar. 'Geestelijke Toestanden' is binnen twee maanden geschreven. Ik heb de diskette in 2016 weggegooid. Zó goed was het nu ook weer niet. Ik probeer intussen een 'baantje' te krijgen als assistent-geluidsman bij een lokale bluesband maar die storen zich dermate aan mijn drankgebruik dat dit eenmalig blijft. 'Story of my life'.

Hoewel het in 2001 en 2002 pas echt zuur zal worden in Tuk moet ik bekennen dat de eerste paar weken en maanden in Tuk best gedenkwaardig zijn. Zeker als Harrie de weddenschap is aan gegaan en niet meer drinkt, is het opeens allemaal een stuk eenvoudiger. Harrie vindt het totaal geen probleem om voor me te koken, daar betaal ik uiteraard ook royaal voor. Toch komt het heel vaak uit op schnitzel, aardappelschijfjes en boontjes van het café of een bak macaroni uit de magnetron. Als hij in een goede bui is, bakt hij graag biefstukken en dan blijkt zijn ervaring als medewerker in de horeca. Hoe zit het met mijn drankgebruik in die tijd? Welnu, in het café kun je opschrijven en dat doe ik al zes jaar. De paar honderd die ik zo nu en dan inlever, maken nauwelijks indruk op het totaal. Bij Harrie drink ik mee van zijn alcoholvrije biertjes maar haal nog wel stevig door in het café.

Op een doordeweekse middag bezoek ik de stad Steenwijk. Op het Steenwijkerdiep staan dan een aantal panden te verkrotten waarvoor nieuwbouw is gepland. Eentje is tijdelijk in gebruikt door een inbrengwinkel. Dat heeft honderden elpees met heel veel obscuur spul, maar ja... elpees doen niet mee in de collectie. Het heeft ook flink wat singles en daar doe ik in juli 2000 flink boodschappen.

3279 I Shall Be Released - Miriam Makeba (NL, Reprise, 1969)
3280 Holy Day - George Baker Selection (NL, Negram, 1972)
3281 Dat Is 'T Einde - Tony Bass (NL, Decca, 1965)
3282 We Can Work It Out - The Beatles (NL, Parlophone, 1965)
3283 Nathalie - Gilbert Becaud (NL, Columbia, 1964, re: 1972)
3284 Chanson Anonyme - Eddy Christiani (NL, CNR, 1968)
3285 Non Ho L'Eta Per Amarti - Gigliola Cinquetti (België, CGD Internazionale/Show, 1964)
3286 Let It Grow - Clout (UK, Carrere, 1978)
3287 Almaz - Randy Crawford (Duitsland, Warner Bros., 1986)

Harrie heeft niet heel veel platen maar Miriam Makeba is de meest interessante single. Qua elpees haal ik een oudje van Stevie Wonder eruit alsook één schijf van Fleetwood Mac's 'Tusk'. De overige singles zijn op het Steenwijkerdiep gekocht. In 2003 gaat de slopershamer alsnog in de panden en op de plek staat nu de Aldi en een paar nieuwe appartementencomplexen. 'We Can Work It Out' heb ik in meerdere persingen. Dit is degene met de blauwe fotohoes maar heb hem ook met de zwarte fotohoes. De verschillen zijn minimaal maar té leuk om ze samen te hebben. Gigliola Cinquetti en Randy Crawford heb ik door de jaren heen al eens vervangen door betere exemplaren.

In de volgende aflevering van 'Het zilveren goud' meer indrukken uit deze eerste weken in Tuk plus de ervaring om het Woodstock-festival ditmaal van heel dichtbij mee te maken.

Gele Bak Top 100: 55-47

Het begint een soap te worden want ik moet nog zo nodig zondag naar Steenwijk voor dampvloeistoffen. Ach, ik heb het uiteindelijk weer gered en dus kan ook dat fietstochtje in de ijskast. Vanmiddag alsnog de post rond gebracht en meteen alle boodschapjes gedaan. Opgelost! Vlak voor de eerste regen weer thuis in Uffelte hoewel ik geen bezwaar had gemaakt als ik wat van de regen had meegemaakt. In de Gele Bak Top 100 gaan we vanavond over de helft. Intussen ben ik druk aan het zoeken naar een plaat uit de top twintig. Ik heb deze een paar maanden geleden mee gehad naar Steenwijk en moet ergens in de kamer liggen. Je raadt het al... momenteel laat de plaat zich niet zien. Enfin, eerst maar eens de nummers 55 tot en met 47 aan jullie voorstellen en dan heb ik een anderhalve week de tijd om deze bewuste single te vinden.

55. Bury Me Down By The River - P.P. Arnold (Duitsland, Polydor 59 367, 1969)

54. Burning Bridges - The Mike Curb Congregation (Duitsland, MGM 2006 011, 1971)

53. The Funky Gibbon - The Goodies (UK, Bradleys Records BRAD 7504, 1975)

52. Miracle Man - The Motions (NL, Decca AT 10327, 1968)

51. Rainy Night In Georgia - Randy Crawford (NL, Warner Bros. WB 17.800, 1981)

50. Gemini Dream - The Moody Blues (Frankrijk, Threshold 100.132, 1981)

49. Me And Julio Down By The Schoolyard - Paul Simon (NL, CBS 7964, 1972)

48. Eldorado - Drum Theatre (NL, Epic EPCA 6619, 1985)

47. My Mama - Barry Ryan (Duitsland, MGM 61 215, 1969)

P.P. Arnold is in januari de allereerste plaat die ik aanschaf in 2025. Hoewel de meeste Immediate-singles van haar gewoon in de jaren zestig-bak staan, heb ik nog een kleine hoop gevestigd op dit kleinood. Helaas moet ik na een week concluderen dat het vooral erg poppy is en dat het dus niet interessant genoeg is voor de Blauwe Bak. Ziehier het resultaat: Het mag op nummer 55 in de Gele Bak Top 100. Hoewel mijn verzamelhobby ooit is begonnen met The Moody Blues heb ik de meeste singles van de band ver vóór de Gele Bak Top 100 aangeschaft. De band maakt dit jaar haar debuut in de Gele Bak Top 100 en meteen met twee platen. Het is vorig jaar zomer als ik bij een Franse dealer deze twee singles tegen kom en, nee, die heb ik nog niet. Nummer 50 is meer een symbolische positie want eigenlijk is 'Gemini Dream' niet zo best. Het stamt uit een periode van de band dat het eigenlijk uit de mode is geraakt maar het desondanks mijlenver van de disco blijft verwijderd. In plaats daarvan gaat de band in zee met Patrick Moraz op de toetsen, iets waar The Moody Blues later spijt van heeft gekregen. Moraz is namelijk een geslepen zakenman en trekt de band voor het gerecht na zijn vertrek in 1988 en harkt nog flink wat royalty's binnen. Volgende week gaan we richting de top twintig!

Gele Bak Top 100: 64-56

Het 5700e bericht is in zicht maar meer dan een extra koekje of chocolaatje bij de koffie gaat dat niet worden. Gewoon nóg een jaar blijven publiceren en dan hebben we inmiddels het 6000e bericht gehad. De boodschapjes van gisteren zijn er niet meer van gekomen. Voor de dampvloeistofjes ga ik straks even op de fiets naar Steenwijk en terug, de rest kan ik morgen doen als ik de post ga bezorgen. 'Je hebt er maandenlang naar uit gekeken', aldus ene G. Cox uit Rotterdam. Nu wil ik op mijn vijftigste nog niet als oude lul klinken maar ik merk wel dat ik steeds minder tegen hitte kan. Gelukkig ben ik in het dagelijks leven postbode waardoor ik zelfs op warme dagen nog word verplicht om buiten te ravotten, anders zou ik bijna een zomerslaap willen introduceren. Vandaag ga ik eerst de nummers 64 tot en met 56 aan jullie voorstellen. Ik heb de foto's gisteren al gemaakt en kan dus eenvoudig het derde deel van dit weekend publiceren maar weet niet hoe ik me voel na de show van vanavond. Een beetje hetzelfde verhaal als gisteren...

64. Baby Come To Me - Patti Austin (NL, Qwest WB 15.005, 1981)

63. It's My Party - Dave Stewart & Barbara Gaskin (NL, Stiff BROKEN 2, 1981)

62. Everybody's Everything - Santana (NL, CBS 7546, 1971)

61. Don't Call Me Baby - Voice Of The Beehive (NL, FFRR LON 175, 1988)

60. A House In The Country - The Pretty Things (Duitsland, Star-Club 148 567 STF, 1966)

59. Water Of Love - The Judds (Duitsland, Curb ZB42827, 1989)

58. Watch Out For Lucy - Dobie Gray (US, MCA 40268, 1974)

57. Smokin' In The Boy's Room - Brownsville Station (NL, Philips 6073 834, 1973)

56. Baby Goodbye - Kenny Rankin (NL, CBS 1510, 1964)

Natuurlijk heb ik weer de titels en andere info letterlijk overgenomen van het label dus inclusief de grammatica bij Brownsville Station. Zowel het label als de Nederlandse fotohoes heeft het over 'Boy's Room' waar het uiteraard 'Boys' Room' moet zijn. Santana komen we later in de top vijftig nóg eens tegen. Bij Voice Of The Beehive heb ik hetzelfde probleem als een jaar geleden bij een instrumentaal soulnummer. Als ik aan de plaat denk, speelt er een heel ander nummer in mijn hoofd. Wellicht kan ik deze dit jaar op de kop tikken en mag die volgend jaar in de lijst. Dat is overigens een nummer dat ik via Engeland heb leren kennen. Voor de persoonlijke trip naar de eighties gebruik ik dan liever The Judds. Ik weet nog helemaal waar en wanneer ik dat nummer voor het eerst heb gehoord. Broeder gaat dan met zus en zwager naar Denemarken, maar hij besluit een halve dag voor vertrek iets te doen met zijn voet. Volgens mij is die op krukken naar Denemarken gegaan. Wel achterin de auto uiteraard want anders zou hij na 36 jaar net de Deense grens hebben gehaald?

Gele Bak Top 100: 73-65

Het werk is uitgesteld tot maandag maar ik moet straks nog wel even in actie komen. De boodschapjes waarvoor ik donderdag tevergeefs naar Steenwijk ben gefietst, zijn nog altijd niet gedaan. In tegenstelling tot voorgaande weekenden lig ik niet een eind achter op schema en dus kan ik eerst wel de vierde aflevering van de Gele Bak Top 100 met jullie doornemen. Ik heb afgelopen maandag de daad bij het woord gevoegd en de nummers 100 tot en met 76 zijn non-stop opgenomen. Wellicht dat ik dit deel na het weekend ga uploaden. Laat me eerst beginnen met de nummers 73 tot en met 65, de foto's voor de overige twee delen zijn reeds gemaakt en dus zou ik die ook gewoon in het weekend moeten kunnen doen.

73. One Of The Poorest People - Barry Biggs (NL, Dance 105.885, 1983)

72. Ice In The Sun - The Status Quo (NL, Pye 7N 17581, 1968)

71. Empty Faces - Solution (NL, Rocket 5C 006-60194, 1977)

70. Doctor My Eyes - Jackson Browne (NL, Asylum 5C 006-93354, 1972)

69. So Far Away - Carole King (UK, A&M/Ode AMS 867, 1971)

68. Rock With You - Inner Circle (Duitsland, WEA 4509-91308-7, 1992)

67. Military Madness - Graham Nash (NL, Atlantic 2091 146, 1971)

66. I Despise You - Q'65 (NL, Decca AT 10224, 1966)

65. Love Of The Common People - Nicky Thomas (Zuid Afrika, Island TOS 725, 1970)

Waar ik geen concessies heb gedaan bij bijvoorbeeld Los Bravos (zie vorige afleveringen), daar smokkel ik wel een beetje met Nicky Thomas. In 1999 koop ik in het Engelse Ashton-under-Lyne de Old Gold-heruitgave van 'Liquidator' van Harry J. All Stars met Nicky Thomas op de flip. Harry J. heb ik een paar jaar geleden op de originele Engelse persing gevonden en tegen een Zuid Afrikaanse Island zeg ik nooit nee. Het voelt dermate als een nieuwe aanwinst dat ik het een plekje gun in deze Gele Bak Top 100. Over de nummer 73 kan ik ook wel iets vertellen. Het is eind 2023 als ik in Beilen 'One Of The Poorest People' van Caledonia aanschaf. Ik ken de titel uit het Hitdossier maar verder is het een wilde gok. Op een ene of andere manier kan ik de plaat een half jaar later nog niet op waarde schatten want deze zou eigenlijk in de Top 100 van vorig jaar moeten hebben gestaan. De plaat verdient het zonder meer! Enfin, als een lijst eenmaal is vastgesteld, ga ik er niet meer mee knoeien. Dan tref ik deze coverversie van Barry Biggs en dan staat het vast: 'One Of The Poorest People' moet dit jaar in de Top 100. Ik heb Biggs nog nooit kunnen betrappen op een plaatje waar hij een origineel bederft en hij behandelt het nummer met respect.

Een eigenaardig negental. Enerzijds reggae (Barry Biggs, Inner Circle en Nicky Thomas), anderzijds 'serieuze' popmuziek van Solution, Jackson Browne, Carole King en Graham Nash. Ik schat dat Inner Circle de 'nieuwste' plaat is in deze Top 100. Het zijn vooral de voorgaande decennia die erg populair zijn in 2024-25. Graham Nash is natuurlijk actueler dan ooit. Als pacifist keur ik geen enkele oorlog goed. Ik hoorde laatst iemand zeggen dat we na de 'Summer Of Love' van 1967 in 2025 zijn aanbeland in de 'Summer Of War' en daar lijkt het verdomd veel op. Tot zover ik me nog herken in Nederland als 'my country' is de 'military madness' het momenteel flink aan het slopen.

Toch laat ik het gevoel niet overheersen in de vredige Gele Bak Top 100 en lijkt nummer 67 de uitgelezen plek voor deze proteststem.

Singles round-up: juli 2

Je zult mij niet horen klagen want ik heb uiteindelijk nog wel een mooi eindje gefietst, maar ik had Steenwijk op voorhand kunnen overslaan. Koopavond? Naar het lijkt wel. Er zijn een paar winkels open. Toch blijken de winkels met mijn interesse even na acht uur allemaal al dicht te zijn. Ik haal boodschappen voor het avondmaal bij de Albert Heijn in de Oostermeenthe en wil in eerste instantie weer over Kallenkote naar huis. Dan besluit ik dat het toch wel erg fraai weer is en dit vraagt om een paar extra kilometers. Over De Bult naar Eesveen en via ruilverkavelingswegen tot bijna in Frederiksoord. Over Wapserveen en door de bossen weer terug naar Uffelte. Niet speciaal genoeg voor een 'Diagonaal zeven letters' maar er wordt genoten in hoofdletters en met uitroeptekens, niet in de laatste plaats door de favoriete singles van 2019 op mijn mp3-speler. De maaltijd is zojuist genuttigd en ik ben nu wel klaar om de nieuwe aanwinsten verder af te maken. Er is nog geen spoor van de 35 singles van Mark en in de komende weken verwacht ik nog meer nieuwe releases en heruitgaven. Ik trap deze 'Singles round-up' af op 12"-formaat.

* Shiva- What Does It Take (Australië, Isle Of Jura 12", 1983, re: 2023)
Wederom één van de nieuwe releases. Naar het schijnt is de originele oplage uitverkocht en is er nu een tweede persing van de 12". Het is een 12"-EP en dus speelt deze weer af op 33 toeren. Dat is altijd een beetje jammer. Er zijn overigens verschillende artiesten en groepen die gebruik maken van de naam Shiva. Onze Shiva heeft in 1983 een elpee gemaakt: '20 Minute Workout' waarbij de muziek goed is voor aerobics-oefeningen. 'What Does It Take' is één van de 'Tone-up'-oefeningen en 'Never Gonna Give You Up' is het slotstuk van de elpee en is een 'Cool down'. Op de eerste verzorgt Leon Ware de zang en Jo Ann Harris op de tweede. Ik heb in tussentijd mijn lycra pakje aangetrokken en ben klaar om eens flink met mijn billen te schudden. Van beide nummers zijn zowel de gezongen singles als de instrumentale versies en de laatste blijken een stuk langer te zijn dan de gezongen kant. Leon Ware kan geen kwaad doen bij mij. Toch is de instrumentale ook niet verkeerd. Hier is Leon vervangen door een saxofoon maar zijn de achtergrondzangeressen nog altijd aanwezig. 'Never Gonna Give You Up' is iets rustiger qua groove en eigenlijk vind ik dit wel de betere kant van de twee. Maar ze zijn beide uitzonderlijk goed en zelfs de instrumentale versies zijn bruikbaar en dat gebeurt niet vaak bij 12"-singles.

* Carlton Jumel Smith & The Wax Preachers- Gotta Go Home (US, Symphonical, 2025)
'This Is What Love Looks Like' steekt voor mij in 2019 het vuurtje aan om ook eens de 'nieuwe' artiesten in de gaten te houden. C.J. Smith maakt platen voor uiteenlopende platenlabels maar keert zo nu en dan terug bij het Finse Timmion-label waar zijn platen met Cold Diamond & Mink altijd een garantie zijn voor fijne muziek. Toch let ik het laatste jaar eveneens op de releases van het Amerikaanse Symphonical-label en zie dan dat Smith een single uit heeft met The Wax Preachers. Dat zit beduidend meer in de bas dan Cold Diamond & Mink maar nog altijd wel een prettige sixties-sound. The Wax Preachers heeft eerder platen gemaakt voor Funknight, een ander favoriet recent label voor mij. Het is geen 'This Is What Love Looks Like', maar zo'n plaat heeft Smith eigenlijk nooit meer gemaakt. Dat is een klasse apart. 'Loud And Clear' op de b-kant is eigenlijk beter door een groove die in de buurt komt van Cold Diamond & Mink en achtergrondzang. Hier wil ik graag méér van horen!

* The Southside Sound Surgeons- Hi-Jakarta (UK, Echo Labs, 2025)
Si Cheeba is ook flink aan de rol. In augustus staat een volgende Cheeba's Latin Bros op de rol en de nieuwste van The Preacher kan elk moment binnen komen. Intussen is hij eveneens het Echo Labs-label begonnen met 'collaborations'. 'Hi-Jakarta' is een erg druk nummer met percussie, een obscure discobeat die té snel wordt afgespeeld (of zo klinkt het tenminste) en een koortje. Ik heb al mijn bedenkingen erbij als ik de plaat reserveer en, ja, ik vind hem ook nu lastig te plaatsen. De b-kant heet 'Rockin' Roots' en daar wordt een hiphoptrack ontleed. Hoewel het niet echt van invloed is op de geluidskwaliteit is het wel een beetje jammer dat de plaat al tijdens de verzending is krom getrokken. Ik ben over het algemeen wel geduldig met dit soort releases, de eerste Preacher-single heeft ook maanden geduurd voordat het indruk begon te maken.

* Sylvia Striplin- Give Me Your Love (UK, Expansion 12", 1980, re: 2018)
Opnieuw een aanwinst uit de 'new releases' terwijl de plaat al sinds 2018 in omloop is. Enfin, Sylvia Striplin is een ontdekking van Roy Ayers die deze plaat uit 1980 ook heeft geproduceerd. Oh nee toch... Moet ik nu echt de naam van de show veranderen op zaterdag? Ook deze speelt weer af op 33 toeren. Waarom? Je kan best zes minuten en twintig seconden in 45 toeren op een kant houden? Ik vrees dat het op 45 toeren gaat klinken als The Chipmunks, dus dan toch maar het toerental naar beneden. Het heeft een moddervette groove zoals alleen ome Roy deze kan laten klinken. Sylvia komt uit de jazzy hoek en dat maakt het meteen wel tot een disco-plaatje dat anders is dan vergelijkbaar materiaal. Oef, een elastische stem, het riekt soms iets naar Minnie Riperton-kwaliteiten. Tussen het perfect klinkende refreintje en de synthesizer-hook door blijft Sylvia grommend smeken om helemaal ingepakt te worden door de manspersoon. Op de flip staat 'You Can't Turn Me Away' en dat is meer ingetogen en minder disco maar weer met die opvallende zangstijl. Ik lust er wel soep van maar denk dat dit 'Horsemeat' is om te refereren aan het Engelse disco-team dat verantwoordelijk is voor het promoten van deze muziek. Een hele echte 'double-sider' want waar de a-kant een dansvloer-kraker is daar is de flip pure soul.

* Thee Sacred Souls- Somebody Knew (US, Penrose, 2025)
Terug naar de 45 toeren. Een paar maanden na het magische 'My Heart Is Drowing' is Thee Sacred Souls terug met een nieuwe single op het Penrose-label. Discogs draait de kanten om maar 'Somebody Knew' is de echte a-kant van de twee. Opnieuw gaat het richting de lowrider-soul maar ook naar de klassieke harmonieën van de zanggroepen uit de jaren vijftig en zestig. Ik zou met trots een t-shirt dragen met de bandnaam want oef...dit bandje gaat me niet snel teleurstellen. 'Somebody Knew' is minstens zo mooi als 'Drowning' dat al tot één van mijn favorieten van 2025 hoort. 'We Don't Have To Be Alone' is eveneens een klasse apart, het riekt zelfs iets meer naar 'Drowning'. Een echte 'double-sider' in mijn boek.

* Thee Sinseers- If We Try (US, Colemine, 2025)
'If We Try' is erg uptempo voor Thee Sinseers-begrippen. Niet zo sterk als de vorige single maar nog altijd erg prettige muziek in een prachtige productie. 'If We Try' is zó nieuw dat het niet op het debuutalbum staat. Dit in tegenstelling tot 'Give It Up You Fool' op de keerzijde. Per slot van rekening willen we het allerliefste in onze getunede cabriolet over de boulevard rijden en de neergaande zon bekijken met de lieftallige in de armen. Dan is 'Give It Up You Fool' ook iets aan de vlotte kant en gaat het pijn doen aan de spoilers bij een verkeersdrempel, maar het danst wel lekker weg op het strand. Als klap op de vuurpijl krijgen we ook nog een fluitsolo en dat is duidelijk niet Bryan Ferry. Ik vind de b-kant eigenlijk beter. Doe maar niet té vlot, Thee Sinseers, dat soort muziek is er al genoeg.

* Elder Ward & The Ward Singers- It'll All Be Over (UK, Celestial Echo, 1972, re: 2025)
'Ome' Greg Belson is al tien jaar een inspiratie voor mij als het komt tot soulvolle gospel. Hij heeft in dit decennium zijn naam verder uitgebouwd en mag menig verzamelbox cureren. Ditzelfde heeft hij recent gedaan met werk op het HOB-label. 'Absoluut geen singles, alleen verkrijgbaar op elpee', is de strekking bij deze compilatie. Nu blijkt toch dat er een single is uitgekomen en daar heb ik Greg nog niet over gehoord. Nu moet ik bekennen dat ik niet heel veel heb met het HOB-label. Ik heb wel een aantal singles maar het is me vaak iets té blijmoedig. Of heb ik gewoon de verkeerde platen uitgezocht? Elder Ward & The Ward Singers klinkt lekker gruizig. Ik heb stiekem al mijn voorkeur laten uitkomen bij de keerzijde. 'Power Lord' van Victory Travelers uit 1975 is origineel al moeilijk te bemachtigen en al helemaal in een goede staat. Want dat is de grote overeenkomst van veel van mijn HOB-singles, ze zijn vaak in een erbarmelijke staat. 'Power Lord' kan zelfs de grootste heiden uit de lokale discotheek trekken en op zondagochtend vooraan in de kerk doen eindigen. Genadeloos funky!

Week Spot: The Joubert Singers

De aangekondigde fietsplannen zijn in de ijskast gebleven. Daar is het tenminste wel uit te houden? Nee, ik word wakker met de wekker maar voel me té uitgeblust om een fietstocht te ondernemen. Ik heb nog wel een klein boodschapje dat ik eveneens in Steenwijk kan doen en dat heeft vandaag koopavond. Het plan is dus om na publicatie op het stalen ros te stappen en op mijn vrije dag in Steenwijk te kijken. Het boodschapje combineren met de werkdag van morgen is iets waar ik niet op wil gokken, het is er gistermiddag ook al bij ingeschoten. Intussen heb ik een besluit genomen over de Week Spot en aangezien daar niet heel veel over valt te vertellen, kan ik dat berichtje wel doen bij een laatste kop koffie. De Week Spot van deze week is 'Stand On The Word' van The Joubert Singers. De geschiedenis leert me dat ik 1985 moet aanhouden als verschijningsjaar want het heeft een zekere historie!

Ik heb gisteren al geschreven dat de eerste opname stamt uit 1982 en dat klopt helemaal. Oorspronkelijk wordt 'Stand On The Word' uitgebracht onder de noemer The Celestial Choir. Het verschijnt in dit jaar op een verzamelalbum, 'Somebody Prayed For Us', geproduceerd door Phylis Joubert en The First Baptist Church Of Crown Heights Inc. Tony Humphries en George Rodriguez nemen in 1985 deze gospel onder handen en transformeren het tot de gospelfunk-klassieker dat tegenwoordig het meest bekend is. Dit wordt in 1985 als single uitgebracht op het Next Plateau-label en is inmiddels het gewicht in goud waard. Vandaar dat Messin About ons veertig jaar later voorziet van een welkome heruitgave.

Het is de Franse artiest K.I.M. die in 2004 een compilatie mag samenstellen met favoriete disco en funk. Deze zet de 1985-remix van 'Stand On The Word' op het album en later dat jaar vindt het nummer middels de underground clubs in Parijs een weg de wereld in. In 2008 neemt een Frans elektronisch project met de naam Keedz een cover op van 'Stand On The Word'. Canal+ heeft op dat moment een eigenaardig concept om 'Le Grand Journal' wekelijks met een andere 'leader' te openen. De keuze van de week is vaak een toekomstige hit. Keedz is in de week van 29 september tot en met 3 oktober 2008 dagelijks te horen en hun versie schiet door naar een twaalfde plek op de Franse hitparade. Het origineel wordt in 2012 opnieuw uitgegeven en bereikt dan een bescheiden 117e plek op dezelfde hitparade.

Intussen wordt de originele 'Stand On The Word' ontdekt door de dames en heren film- en televisiemakers en duikt het op in films en series. De single heeft in 1985 een release gehad in Engeland en vanzelfsprekend heb ik die opgezocht. Nee, dan ben ik erg blij met mijn heruitgave, want een ietwat beduimelde single zit al boven de honderd pond en eentje in topstaat moet vierhonderd opbrengen. Het fotohoesje is van de Engelse persing hoewel die gelijk is aan de Franse persing uit 1985. Hoewel de plaat in zekere zin populair is in Frankrijk betreft het een koor uit New York. De verzamelelpee uit 1982 is niets anders dan verschillende bezetting van een en hetzelfde koor met afwijkende namen. Het is live opgenomen op 23 april 1982 in een kerk in Brooklyn. Phylis McKoy Joubert is op deze track de schrijver, de soliste is Jemila Sockwell. Op de plaat zingt Joubert overigens wel de lead op een aantal andere nummers.

Singles round-up: juli 1

Normaal gesproken kies ik op dinsdag de nieuwe Week Spot en feitelijk is dit het bericht van dinsdag. Toch kan ik op dit moment even geen keuze maken en hoop ik op inspiratie uit de twee afleveringen 'Singles round-up' of wellicht morgen tijdens een fietstochtje. De fietstocht zou richting Beilen kunnen worden maar ik wil het deze maand even 'zuinig aan' doen met de singles. De maand is kwalijk begonnen of ik heb al veertien vrij recente tot hagelnieuwe releases binnen. Hoewel ik de nieuwe releases meestal bewaar tot het einde van de maand wil ik ik voor de uitzending van zaterdag alvast iets wennen aan de platen en ga ik dus twee afleveringen doen. Eentje komt regelrecht van het platenlabel, de andere dertien zijn afkomstig van Juno. Hoewel veel van de 12"-es een ouder jaar op de labels hebben staan, heb ik ze afgelopen zondag gevonden onder de 'new releases'. Heruitgaven van een heruitgave, want ook dat bestaat nog. Ik ga in dit eerste deel één 12" en zes 7" singles aan jullie voorstellen.

* Charles Bradley- Strictly Reserved For You (US, Dunham, 2013)
Ik heb jaren geleden diep in de buidel moeten tasten voor 'The World Is Coming To An End', maar toch is het nog altijd mogelijk om een twaalf jaar oude single van wijlen Charles Bradley te vinden voor de oorspronkelijke verkoopprijs. Als ik een single heb gereserveerd bij Juno verschijnt deze in de 'sidebar' onder het motto 'People who bought this also bought this'. Als ik de link aanklik, zie ik dat Juno nog eentje op voorraad heeft. Een snelle beluistering leert me dat dit geen verkeerde investering kan zijn. Bradley heeft decennia lang de kost verdiend als James Brown-imitator, maar dat betekent niet dat deze man een uiterst soulvolle strot heeft. 'Strictly Reserved For You' is een lekker midtempo nummer met een zeer overtuigende Bradley. Op de keerzijde staat 'Let Love Stand A Chance' en dat is meer dreigend en beduidend dramatischer als de rest van de muzikanten zijn ingevallen. Dit riekt meer naar 'The World Is Coming To An End'. Helaas is Bradley ons in 2017 ontvallen maar ik heb zijn postuum verschenen album ook heel vaak gedraaid in mijn digitale shows. Juno heeft nog wel meer liggen van Bradley dus binnenkort maar eens beluisteren.

* Aaron Frazer- Fly Away (US, Colemine, 2025)
Deze plaat is in februari uitgebracht en heb ik dan al op mijn radar. De single verschijnt eerst als 'pre-order' op gekleurd vinyl en ik hoop stiekem op een reguliere release op zwart vinyl. Deze zal echter nooit plaats hebben. Volgens mij is het eerst aangekondigd als oranje vinyl maar kan Juno tevens niet garanderen welke kleur op de deurmat verschijnt. Welnu, dat is een paarse kleur. 'Fly Away' is een vrij moderne productie voor het doen van Colemine. Het riekt naar de 'arrenbie' van vijftien tot twintig jaar geleden. Echter wel met een optimistische boodschap en dat gaat nooit vervelen? Aan 'Play On' hebben maar liefst zeven mensen geschreven en dat moet dus wel iets bijzonders worden? Ditmaal is de muziek iets organischer dan op de a-kant Ik weet niet of er Colemine-'puristen' zijn maar als ik mezelf mag rekenen tot die groep, dan bevalt de b-kant net ietsje beter. Elektronische beats kunnen altijd nog.

* The Joubert Singers- Stand On The Word (US, Messin About, 1985, re: 2025)
De eerste versie van 'Stand On The Word' schijnt reeds uit 1982 te komen, maar in 1985 verschijnt de gelijknamige elpee van dit gospelgezelschap. Ik meen eerst nog dat dit een 'edit' is, maar nee... het is een rechtstreekse uitgave van twee zeer lastig te vinden gospelfunk-klassiekers uit de jaren tachtig. 'Stand On The Word' begint met een uitbundige piano en dan begint de staccato drum met de dames en heren Singers. De single is twintig seconden korter dan de albumversie maar er is niet mee geknoeid en dus beter dan dat ik had verwacht. Op de keerzijde staat 'Come Fly With Me' van Fred Prescott & The Jeff Band waarvan we alleen weten dat het uit de jaren tachtig komt. Zelfs de grootste gospelkenners durven geen definitief jaartal te plakken op deze kant. Ik durf het wel richting 1987/88 te wijzen aan de hand van de synthesizer-effecten. Het is meer funky dan de a-kant maar ik moet nog even wennen aan het geluid van Prescott. Tot die tijd kan ik prima uit de voeten met The Joubert Singers want dat is een winnaar!

* Magic Wand- Crossfire (UK, Magic Wand, 2025)
Het is niet bekend wie de edit heeft uitgevoerd maar Discogs leert me dat het een 'edit' is van 'Fisherman's Tale' van Christopher Cross. Dat verklaart waarschijnlijk ook de 'Cross' in 'Crossfire'. Magic Wand is een Engels platenlabel dat zich specialiseert in 'Balearic edits'. Niet zo zeer de house waar 'Balearic' meestal voor wordt gebruikt, maar meer in de disco-hoek. Christopher Cross is daarnaast natuurlijk vooral een held uit de heersende 'Yacht Rock'-wereld en de dj voorziet het liedje van een lekker voortkabbelende beat. Zolang de dj onbekend blijft, noteer ik deze plaat als Magic Wand.

* Melba Moore- Standing Right Here (UK, Buddah 12", 2017, re: 2025)
Het label vermeldt 1979 als oorspronkelijk verschijningsjaar maar dit moet 1977 zijn. In dat jaar verschijnt het als een single van vier minuten. De a-kant is op 45 toeren, de b-kant gaat op 33 toeren. Dat laatste is niet verwonderlijk want dat duurt bijna tien minuten. McFadden en Whitehead hebben meegeschreven aan 'Standing Right Here' en het heeft ook een zekere Phillysoul-invloed. De oorspronkelijke single duurt iets van drie minuten en is voor de 12" opgerekt tot zeven minuten. Het begint met een stevig intro met gastrol voor de 'cowbell'. Dan de single-versie gevolgd door een brug en dan het einde van de single. Een erg smaakvolle remix maar beduidend minder glad dan een Tom Moulton-mix. Op de keerzijde staat 'Make Me Believe In You' en dat duurt negen minuten en veertien seconden. Geschreven door Curtis Mayfield en geproduceerd door Van McCoy. Dat moet dus helemaal goed komen? Het is de exacte albumversie uit 1979. Dat klinkt meer naturel dan de a-kant. Het neigt soms iets naar 'Papa Was A Rollin' Stone' maar Van McCoy weet het net weer anders te maken. Het is toch meer iets van een albumtrack dan werkelijk een 12" om een dansvloer in beweging te krijgen en in dat geval kies ik voor de a-kant.

* Riviera Ventura- Monotono (Duitsland, Mocambo, 2025)
Een hagelnieuwe release van een nieuwe Italiaanse band. Vier heren en een dame die samen het beste uit de Italodisco mengen met de hedendaagse dance en r&b. Het resultaat is poppy en hip, een combinatie dat zomaar een verlate disco-hit zou kunnen worden. Het sluit wat mij betreft mooi aan op de platen van Say She She. 'Con Te' op de keerzijde klinkt net als 'Monotono' helemaal niet verkeerd, alleen ditmaal ietsje verfijnder in mijn optiek. Ik vind hem zelfs ietsje beter!

* Paul Schalda- Let Me Be (US, Skylark Soul Co., 2025)
Hier heeft Juno het eens bij het verkeerde eind. Het heeft een 'ATX' en een 'DFW' kant en daardoor wordt 'Joey' ten onrechte tot a-kant bestempeld. Dat komt goed uit want bij een eerste luistersessie geef ik de voorkeur aan 'Let Me Be'. Waar de 'A' de 'D' voor staan, weet ik niet. 'TX' en 'FW' heeft vast betrekking tot Texas en Fort Worth want daar zijn deze opnames gemaakt. Schalda is een zanger uit muzikant met roots in New York. 'Let Me Be' klinkt alsof het in de garage is opgenomen maar dat geeft de plaat wel een speciale atmosfeer. Hij heeft zich flink laten beïnvloeden door de 'low rider soul'. 'Joey' klinkt nu opeens helemaal niet zo gek hoewel ik hier zondag mijn twijfels bij heb. Gewoon een lekkere eigenzinnige muzikant!