Honderd achteruit: The Horseflies

Vanmiddag heb ik bericht gehad dat de L10 in Uffelte is gearriveerd. Die ga ik morgenmiddag ophalen en hopelijk kan die dan meteen in actie komen. Ik zou vandaag eigenlijk de 'Singles round-up' met de 'dubbele' singles doen van de afgelopen tijd. Ik heb de singles op zolder uitgestald en de camera aangezet. Deze begint meteen met het opnieuw moeten instellen van de datum. Uiteindelijk krijg ik het toch aan de praat en het resultaat is een erg fletse foto maar het moet zo maar. Als ik het bestandje over wil zetten op de computer blijkt het 'leeg' te zijn. Ik heb de goden bijeen geroepen en deze hebben me geadviseerd dat ik de 'Singles round-up' even moet uitstellen en maar verder moet gaan met de 'Honderd achteruit'. Ik heb de ambitie om de 'Honderd achteruit' over 2021-22 vóór juli 2024 gereed te hebben maar krijg daar een hard hoofd in. We gaan vrolijk verder en komen zo uit bij de nummer 86 in de lijst van 2022. Een plaatje dat voor mij herinneringen terug brengt aan de krokusvakantie in 1989: 'Hush Little Baby' van The Horseflies.

Vader is vertegenwoordiger in cosmetica. Met name in deze branche is het beroep helemaal uitgestorven denk ik zo. Een vertegenwoordiger zorgt persoonlijk ervoor dat actie-artikelen terecht komen bij de kruideniers en drogisten. Vader kijkt soms toe bij het opbouwen van reclamemateriaal en controleert of Schwarzkopf wel de juiste plek in de rekken heeft gekregen. Het is een 'vrij' beroep, zeker in de jaren zeventig en tachtig. De telefoon hangt nog gewoon thuis aan de muur en zegt tring. Hij zou bij wijze van spreken een hele dag in een café kunnen zitten zonder dat hij in de gaten wordt gehouden. De administratie wijst zoiets heel eenvoudig uit, maar in de relatie werkgever naar werknemer is het nog steeds 'zoals de waard is vertrouwt hij zijn gasten'. Het is geen openbare aangelegenheid maar ook weer niet de Scotland Yard en dus mogen wij, als kinderen, een dag in de vakantie met vader mee tijdens zijn werk. Meestal op een vrijdag want dan heeft hij vaak een rondje Noord-Friesland op de planning staan. Op woensdag zit hij vaak in de richting van Steenwijk en Zwolle en dat vind ik dan weer erg interessant. In de krokusvakantie van 1989 gaat de rit andermaal naar dat gebied. De meeste winkeliers vinden het helemaal niet erg dat zoonlief mee komt, alleen iemand van een groothandel in Zwolle heeft daar problemen mee. Tussen de middag lunchen we ergens uitgebreid met patat en kroket voor mij. Natuurlijk staat de autoradio aan en op woensdag schakelt deze over van Hilversum 3 naar Hilversum 2. Vader is op zichzelf best een liefhebber van religieuze muziek maar de EO is hem ook een tandje te veel en dus luisteren we naar Veronica op 2. Deze ochtend heeft Annette Van Trigt een interview met de makers van een opvallend plaatje dat regelmatig voorbij komt. Het zal niet de status van Top 40-hit bereiken maar op de radio zijn ze dol op het nummer.

Hoewel het op de single uit 1989 wordt gespeld als The Horseflies heet de band eigenlijk The Horse Flies. De band komt in de late jaren zeventig bijeen in Ithaca in de staat New York. De leden zijn al jaren actief in 'old time' bands en willen met hun nieuwe project een brug slaan tussen traditionele folkmuziek met invloeden uit de alternatieve rock. Tompkins County Horseflies is de eerste naam van het oorspronkelijke kwartet dat bestaat uit het echtpaar Jeff Claus en Judy Hyman plus Richie Stearns en John Hayward. Het eerste werk van The Horse Flies is een split-elpee met The Chicken Chokers, het eerste volledige album stamt uit 1987 en heet 'Human Fly'. Dat is genoemd naar het gelijknamige nummer van The Cramps dat The Horse Flies op een eigenzinnige folky wijze vertolkt op het album. Stearns, de bespeler van de banjo binnen de band, geeft het slaapliedje 'Hush Little Baby' een nieuwe tekst en een volledig arrangement. Het staat al op 'Human Fly' maar krijgt pas begin 1989 een Europese release als een single. In Nederland bereikt het de Tipparade.

Na een paar albums voor het blues-label Rounder maakt de groep in 1991 het album 'Gravity Dance' voor MCA. Hier wordt het pad van de folk en de traditionele muziek verlaten en de rock en new wave domineert. In de jaren negentig verzorgt de band twee soundtracks van films en er worden een paar live-opnames gemaakt die tot 2000 op de plank blijven liggen. Intussen overlijdt John Hayward in 1997 aan de gevolgen van kanker. De bandleden zijn dermate geschokt door deze gebeurtenis dat het The Horse Flies even helemaal op een pauze zet. Hyman en Stearns werken in deze tijd nauw samen met Natalie Merchant. In 2003 wordt voorzichtig een begin gemaakt met de band Edna's Driveway waarna de groep besluit toch weer verder te gaan als The Horse Flies. De band bestaat nog altijd en bestaat naast Claus, Hyman en Stearns uit Taki Masuko, Jay Olsa en Rick Hansen. De website van de band oogt redelijk dood dus ik kan helaas geen recente updates geven.

Week Spot: Robert Chini

'Too much, too soon'? Ik krijg last van jaloezie als ik hoor dat het in het zuiden des lands koeler zal zijn met kans op regen en onweer. Na een paar dagen zesentwintig graden is het mij alweer genoeg, maar helaas... Morgen wordt weer precies zo'n dag als gisteren en maandag. Zesentwintig graden met, gelukkig, een vrij stevige wind uit het zuidoosten om iets van verkoeling te brengen. Bovendien beginnen de symptomen van hooikoorts op te spelen bij mij. Het zijn vooral de prikkende ogen en tegen het einde van de dag een paar proestbuien. Vandaag heb ik het laatste deel van een mailing weg gelopen in Steenwijk. Ik ben daar de vrijdagmiddag al zoet mee geweest en ik hoop dat het morgen verder een 'rustige' dag wordt. De Week Spot stem ik nog wel even af op het huidige weerbeeld. Ik zoek een lekker ontspannen plaatje als de Week Spot deze week en hoef daarvoor niet lang te dubben. De eer gaat deze week naar Robert Chini en zijn 'Doin' It All For You'. Oorspronkelijk in 1979 op de band gezet maar niet uitgebracht tot een paar maanden geleden.

'Keeney'. Dat is de manier waarop je de achternaam van deze man moet uitspreken. Robert wordt geboren in het zuiden van Californië en komt uit een muzikaal nest. Ik zie dat hij in 2022 gitaar heeft gespeeld op een cd waar het werkelijk stikt van de Chini's. Robert leert in eerste instantie drummen als hij vijf jaar oud is. Kort daarop begint hij ook te rommelen met gitaren en keyboards en tegenwoordig staat hij te boek als multi-instrumentalist. Je kan hem boeken voor studio-opnames of als begeleidend gitarist tijdens een tournee. Hoewel hij ook zélf liedjes schrijft en opneemt, komt het nooit tot een fysieke plaat van zijn eigen hand. Dan besluit het CQQL-label Robert eens een kans te geven en dat brengt twee opnames van hem uit de jaren zeventig. De b-kant stamt uit 1976 terwijl hij 'Doin' It All For You' in 1979 aan de magneetband toevertrouwd.

Robert Chini werkt intensief samen met England Dan & John Ford Coley, het duo dat we binnenkort gaan tegenkomen in de 'Honderd achteruit' zodra de storm van de 'Singles round-up' is geluwd. 'Doin' zou zomaar een hit hebben kunnen geweest maar de timing voor de nieuwe uitgave is ook perfect. In de alternatieve disco-dj-scene is momenteel een hype rondom de zogenaamde 'Yacht Rock'. 'Too slow to disco', is de beschrijving die de dj's geven. Het zijn platen van lieden als Kenny Loggins en Jackson Browne welke een zekere 'groove' hebben maar verder vooral heel erg pop en rock zijn. Het is de muziek die je wilt horen als je in de jaren zeventig met een jacht op de oceaan dobbert. Het is ooit bedacht als een denigrerende term net zoals 'shoegaze', maar het is een eigen leven gaan leiden. Anno 2024 hoef je je als dj plots niet meer te schamen om een heuse 'Yacht Rock'-klassieker in je koffers te hebben.

'Doin' It All For You' is een héérlijk ontspannen nummer en ideaal voor deze temperaturen. Je hoeft niet midden op een zwetende dansvloer te staan, je kan gewoon achterover gaan liggen in een hangmat en een beetje op de groove mee wiegen. Chini is bijna vijftig jaar onderweg op zijn muzikale reis en de bands en artiesten waarmee hij heeft gewerkt, liegen er niet om. Ik zie Joe Walsh en The Eagles maar ook Jefferson Starship, Avril Lavigne, Seal en Air Supply om er een bonte slamix van te maken. Komende vrijdag heeft hij bijvoorbeeld nog een optreden met Chini & Camberos in San Diego. Dat betekent in principe dat hij zaterdag naar zijn eigen plaatje kan luisteren als ik het in 'Do The 45' draai als de kersverse Week Spot.

Diagonaal zeven letters: Maandag 13 mei

Maandag fietsdag. Ik kan me een aantal jaren herinneren dat de maandag inderdaad vaak een fietsdag is. Vorig jaar heb ik vooral de maandagen in september benut voor een buitenactiviteit maar eveneens in 2021 of 2022. Ik ben zaterdag vanuit het werk nog een leuk bochtje om gefietst naar huis en ben zondag even helemaal 'op'. Vandaag ziet het er niet onaardig uit volgens de Buienradar. De pittige regen- en onweersbui zou slechts 0,1 millimeter opleveren waarna de temperatuur niet zou zakken, dus daar blijf ik niet voor binnen. Ik geloof dat ik de bui zelfs ben ontweken. Ik weet niet zeker of Uffelte iets van regen heeft mee gekregen maar op de terugweg zie ik dat de bui over Ruinen is getrokken. Het is een vrij ontspannen fietstocht hoewel ik een paar keer héél snel heb gefietst. Het loopt op een bepaald moment namelijk een beetje uit de klauwen, maar de eerste ambitie zou daar ook op uit zijn gedraaid. Ik weet wel zeker dat ik dubbel en dwars over de kilometers van vorige week ben gegaan, maar het fietst nu eenmaal een stuk lekkerder zonder de afleiding van een kilometerteller. Omdat de camera bijna stuk is, heb ik hem een heel eind in de lucht gegooid met de zelfontspanner aan. Daarna is die in het water gevallen, maar op zijn minst heb ik nu wel een fraaie luchtfoto boven dit bericht...

Ik geloof dat het om en nabij half drie is als ik klaar ben om op de pedalen te stappen. De wind is zuidelijk met soms een beetje zuidoostelijk en dus moeten we die kant op! Het is wederom van dat weer waar je het beste een beetje tegen- of zijwind kan hebben om het draaglijk te maken. Het zuidoosten. Dan denk ik meteen in de richting van Ruinen en Echten. Zuidwolde ligt ook al snel in de planning maar dan word ik opeens heel erg ambitieus. Dedemsvaart? Of toch maar niet? Ik fiets vanaf Uffelte over Rheebruggen naar Ansen en binnendoor naar Ruinen. Bij de buurtsuper haal ik een pakje drinken en een paar broodjes. Het boterhammetje thuis ben ik inmiddels al 'vergeten'. Ik fiets het paadje door de weilanden naar Hees, de plek waar ik in 2020 in eerste instantie wil kamperen. De kans op storm doet me besluiten iets anders te gaan doen en dus ga ik vakantie vieren in Warnsveld. Ik fiets nu echter rechtstreeks naar de Echtenseweg en steek de N375 over naar de Ruinerweg. Vlak voor Echten drink ik op een bankje mijn flesje leeg en kauw de broodjes weg. Achter Echten moet ik de eerste keuzes maken. Gaan we langs het strand van Nijstad of toch maar binnendoor naar Zuidwolde? Het wordt het laatste waarbij ik een nieuw paadje ontdek. Ik kan me niet voorstellen dat ik deze over het hoofd heb gezien in de afgelopen jaren. Of zou het werkelijk een nieuw fietspad zijn? Ach, het maakt niet uit. Ik weet het nu en dit is voor herhaling vatbaar. Je komt via Lubbinge en Steenbergen Zuidwolde binnenfietsen. Ik haal bij de Primera een doosje sigaren maar sla voor de rest de Jumbo en de Plus over. Ik kan immers wel een boodschapje halen in Dedemsvaart?

Juist, Dedemsvaart ligt inmiddels in de planning. Ik kan via Linde gaan maar dat heb ik al zo vaak gefietst. Ik besluit dan eerst maar richting Vuile Riete te gaan, de weg die ik vorig jaar heb gefietst op de woensdag van Almelo. Maar dan zie ik opeens Kerkenveld en Alteveer op de handwijzers staan en... daar ben ik nog niet geweest. Ja okay, ik ben er misschien vorig jaar doorheen gefietst op de terugweg vanuit Dalen, maar dan valt het duister in en wil ik zo snel mogelijk voorbij Hoogeveen zijn. Ik kom Alteveer binnen en fiets ineens het noorden in. Dat komt niet goed! Ofwel, dan knal ik tegen Hoogeveen aan en daar is het me nog té vroeg voor. Dan zie ik een heel klein paadje oostelijk de landerijen in. Het Kremersdijkje. Als je het alsmaar blijft volgen en een paar keer een weg oversteekt, kom je uit in Hollandscheveld. In het buurtschap Zuideropgaande. Dan heb ik inmiddels iets gezien op de paddenstoelen dat mijn nieuwsgierigheid trekt. Wat is toch Schoonhoven? Een plek om te ontspannen als je afgaat op de icoontjes. Ik besluit het eens te gaan checken. Kijk nog eens naar de foto hierboven en jullie hebben het antwoord. Het Drentse Schoonhoven is een grote zwemplas omringd door bossen. Ik ga nog een stuk het oosten in en intussen begint de lucht iets te betrekken. Ik meen dat ik drie hele kleine drupjes heb gevoeld maar verder ben ik de regen ontweken. Bij Nieuwlande wordt het dan echt de hoogste tijd om eens het noorden in te gaan. Uiteraard wil ik niet over Hoogeveen en het liefste een beetje toeristisch. Ik passeer Geesbrug en dat maakt dat het vakantiegevoel erg reëel wordt. Een kilometer of vijftien door fietsen en je zit in Sleen.

Hoewel de tocht nog altijd prachtig is, wordt het wel een beetje gesneden koek vanaf dit moment. Ik zal om Hoogeveen richting Pesse willen gaan en dat kan het eenvoudigst via Nieuw Balinge. Ik fiets dan bijna identiek de route die ik in de zomer van 2022 op de maandag heb gedaan. Het moment dat ik bij Gees voel dat een wc-bezoek hoog op het verlanglijstje staat. Alle horeca die ik tegen kom is dicht en dus moet ik zo snel mogelijk zien om in Uffelte te komen. Ik heb het toen gehaald! Vanuit Nieuw Balinge de Haarweg op naar het golfterrein Martensplek. Het kanaal oversteken en verder op de Haarweg. Kijk je op een open stuk naar rechts dan zie je de VAM-berg. De Kerkweg op en dan de Kremboong door het gehucht Zwartschaap. Via de Oostering naar Pesse. Tot mijn grote verrassing is de Plus nog open. Het is kwart voor zeven. Ik ga het niet meer redden om vóór acht uur in Dwingeloo of Havelte te zijn en heb al besloten thuis een pizza te bestellen. Bij de Plus haal ik een klein hapje, een pak karnemelk en chocolaatjes voor nu. Ik wil eerst nog wel richting Dwingelerveld maar fiets verkeerd en kom uit op de Leeuwte richting Ruinen. Daar nuttig ik de karnemelk en de donuts op een bankje en zet verder koers naar huis. Dat gaat over Anholt naar Engeland. Voor Ruinen duik meteen het fietspad op langs de molen en fiets daarna rechtstreeks over Ansen en via Rheebruggen weer naar huis. Ik ben klokslag acht uur thuis en bestel meteen een pizza. Die maak ik een uur later burgemeester. Het is me weer een fraai ritje geworden!

Het zilveren geheugen: mei 1999 deel I

Volgende week kan ik het weer hebben over 'Het zilveren goud' want in mei 1999 komt de singles-handel voor mij weer langzaam op gang. Althans, de singles die zijn mee verhuisd naar Nederland en die ik nog altijd in de bakken heb staan. Ik heb op een zeker moment een stuk of driehonderd singles op mijn kamer staan in Mossley maar die kunnen uiteraard niet allemaal mee naar Nederland. Een aantal pik ik alsnog op als ik de fietstocht naar Engeland maak in 2001. Van april 1999 weet ik echter geen platen te herinneren, maar direct in de nieuwe maand is het wel raak. Daarover ga ik volgende week vertellen. Ik dacht vorige maand al aan een aflevering over (oud-)bewoners van de gemeenschap en zo opeens duikt vandaag een herinnering op aan een 'companion'. Het zal ongetwijfeld te maken hebben met het overlijden van de oude camera en de verwachting van een 'nieuwe' want ik denk dat ik vast nog ergens de camera moet hebben van Trevor. Hij is van de ene op de andere dag vertrokken en ik zou niet weten waar ik hem zou moeten vinden. Ik hoop maar dat hij de camera niet al teveel heeft gemist. Een zeer opmerkelijke vent waarmee ik nog een erg 'spannend' avontuur heb beleefd. Eentje voor in het plakboek!

Dat 'spannende' verhaal is eigenlijk helemaal niet spannend. Het is gewoon erg 'ondeugend' tegenover de Emmaus en een 'groot geheim' dat ik met me mee moet dragen in die tijd. Het moet ergens in 1999 zijn geweest. Er worden geen vragen gesteld als een nieuwe 'companion' zich meldt en al helemaal niet door de overige bewoners. Het ligt hem eraan hoeveel iemand loslaat over zijn verleden. Van Trevor weet ik dat hij een oude bajesklant is. Of hij nu rechtstreeks uit de gevangenis bij ons komt wonen? Ik heb geen flauw idee. We hebben ze wel meer gehad en ook een aantal die minstens één leven op hun geweten hebben. Zó bont heeft Trevor het echter niet gemaakt. Trevor heeft jaren lang gesmokkeld tussen Spanje en Engeland. Hij heeft me zelfs het trucje geleerd. In principe moet je ieder dicht pakje sigaretten of fles drank aangeven bij de douane van Engeland. Hij vertelt dat hij met dertig pakjes sigaretten naar een café ging in Spanje en uit ieder pakje eentje aanbood aan iemand in de kroeg. Hierdoor had hij dan dertig aangebroken pakjes die hij in Engeland weer opnieuw verpakte tot vijfentwintig volle pakjes. De winst die hij pakte op de verkoop van de sigaretten en drank maakte dat zijn verblijf in Spanje ineens was bekostigd waardoor hij de volgende dag terug kon vliegen voor meer. Uiteraard kan zoiets niet de bedoeling zijn en op een zeker moment loopt ook hij tegen de lamp. Zie daar zijn penitentiaire geschiedenis.

Hij heeft geen kwaad in zich. Een man van in de veertig (in 1999) met een zeer vlotte babbel. Hij is niet moeders' mooiste naar ik vermoed, maar met zijn babbel weet hij iedere vrouw aan zich te binden. Trevor houdt van zijn neutje zoals iedereen op dat moment in de Emmaus. Toch vinden we hem niet op een bankje aan het Huddersfield Canal met een fles goedkope cider. Nee, Trevor is een heer en gaat naar de pub. Welke pub? Daar zijn we nooit achter gekomen. Of zit hij vaak in The Britannia? Dat is niet mijn favoriete plek in ieder geval. Een bezoekje aan de pub zal hem eventueel fataal worden voor wat betreft zijn verblijf in Mossley. Of er zit een 'grass' (verklikker) tussen de de companions? Ik ben niet aanwezig geweest bij het voorval en dus ben ik onschuldig. Bovendien heb ik nóóit met een woord gerept over 'ons avontuur'.

Wij mogen Debbie Harry van Blondie rekenen tot één van onze vaste klanten in Mossley. Is dat waar? Euh... nee, maar ze lijkt wel als twee druppels water op Debbie. Een vrouw op leeftijd waar het leven erg lief voor is geweest als je kijkt naar haar huid. Ze is heel mooi oud geworden. Bovendien heeft ze een erg zacht en zonnig karakter. Ze komt een paar keer in de week langs in ons meubelmagazijn en ook ik kan mijn ogen niet van haar af houden. Dan komen de mannen met de bus terug van een ophaal of bezorging. Trevor is als een vlieg op een bak uitwerpselen. 'Debbie' heeft ook zijn volledige aandacht. 'Come with me, luv', hoor ik hem zeggen en ze lopen naar buiten. Daar roken ze een sigaretje en ik zie ze kletsen. Trevor neemt uitbundig afscheid van haar. Een paar weken later ben ik met Trevor op de ophaal. Maandagmiddag is doorgaans een rustig moment van de week en gezien we niet héle zware of grote dingen hoeven op te halen, zijn we met zijn tweeën op de bus. Ik weet nog dat het eerste adresje een bankstel is. In Engeland is dan een label verplicht met betrekking tot de brandveiligheid. Hierdoor worden de meeste bankstellen ter plekke afgekeurd. Deze heeft alle labels maar is té smerig om aan te raken. De eigenaresse heeft er helemaal op gerekend dat wij de bank zullen mee nemen en raakt gefrustreerd als we onze neus ophalen bij de aanblik van het meubelstuk. Dan begint Trevor te praten en weet haar helemaal te betoveren. Ze kalmeert en er worden nog net geen telefoonnummers uitgewisseld. Ze blijft achter met haar bank. Later die middag hebben we een ophaal in de buurt van Stockport. Stockport is voor Manchester wat Schiphol is voor Amsterdam. Het verkeer is hier doorgaans een drama maar vanmiddag lijken we aardig op te schieten. We hebben een grote kledingkast achter in de vrachtwagen staan.

'Can you keep a secret?', vraagt Trevor als we ons een weg banen door Stockport. 'Je kent Debbie Harry? Ze is op zoek naar precies zo'n kledingkast en die gaan we dadelijk bezorgen. In Mossley mogen ze er niets over weten. We zeggen dat we hem ter plekke hebben afgekeurd'. Ik meende op een kaartje te hebben opgezocht dat het Heyrod moet zijn geweest, maar dat is onjuist. Het zal toch eerder Millbrook zijn geweest? Enfin, de foto van Heyrod is fraai genoeg om te gebruiken voor dit verhaal. Het is de tijd van vóór de mobiele telefonie en dus moet er onderweg nog worden gestopt bij een telefooncel. Ja! Debbie is thuis! Ze woont in een prachtig optrekje onder de rook van Stalybridge. We bezorgen in principe gelijkvloers maar Trevor en ik sjouwen het voor Debbie de trap op naar de slaapkamer. Ze heeft intussen thee voor ons gemaakt. Ze heeft een prachtige hond en daar gaat meteen mijn aandacht naar uit. 'Je mag haar straks wel even uitlaten', laat ik me geen tweede keer zeggen. 'Kom over een half uur maar terug', vult Trevor haar aan. Ik ben niet zo thuis in de hondenrassen maar het is een bouvier-model met héél lang wollig maagdelijk wit haar. Sadie zou binnen een dag een vlooienmarkt zijn met zo'n bedekking. Een half uur later klop ik weer aan en dan is Trevor ook klaar voor de terugreis.

'Wat zijn jullie laat?', is de eerste vraag in Mossley. 'Ja, wat wil je? Het stond helemaal vast in Stockport en we zijn er ook nog voor de kat z'n viool er naartoe gereden. De kast was een bouwval'. Er worden geen vragen meer gesteld en we kunnen aanschuiven voor het avondmaal. Later zal hij het nog eens uithalen bij iemand in de pub. Dan wordt er uiteraard niet in natura betaald maar de kans is evenmin klein dat de Emmaus het geld gaat zien. Hij wordt op staande voet ontslagen en ik heb niet eens meer tijd om hem gedag te zeggen. Of de camera terug te geven.

Week Spot Kwartet: week 19

Is dit de laatste foto met de L29 of ga ik de 'Singles round-up' met de 'dubbele' singles nog vastleggen met het apparaat? Aan de ene kant ben ik geschokt maar aan de andere kant moet je ook kunnen relativeren. Mijn trouwe Nikon Coolpix L29 is een beetje overleden. Hij was de laatste maanden al in verval en bij een niet heel handige actie van een week geleden is hij gevallen. Dat heeft die op zichzelf wel vaker gedaan in zijn leven bij mij maar ditmaal voel ik dat er iets los schiet en eruit valt. Het onderdeeltje heb ik niet meer kunnen vinden maar het blijkt de sluiting te zijn van het batterijklepje. Kun je nog foto's nemen? Ja, maar dan ben je één hand kwijt aan het vastdrukken van het batterijklepje. Een selfie met de zelfontspanner kun je wel vergeten. Het nieuws is dat ik komende week een 'nieuwe' verwacht. Ofwel: We gaan wederom op de retro-toer met een nóg oudere Nikon Coolpix. Ik heb de L29 negen jaar gebruikt en de laatste vijf jaar pas voor Soul-xotica. De foto van het Week Spot Kwartet is nog wel te doen, ook al moet ik wederom de joker in zetten. Ik heb nu echter niet het kartonnetje nodig maar hoef alleen maar een andere single te vinden op het Kent-label. Dat is zo gefixt!

2020: A Love Like Yours - Lorraine Johnson (1973)
Kent is een onderdeel van het Engelse Ace Records, een label dat al decennia lang doet aan het heruitbrengen van oud en vergeten werk in alle mogelijke genres en stijlen. Kent is sinds de midden jaren tachtig de uitlaatklep voor (Northern) soul-platen en voornamelijk op vinyl en 45 toeren. Het doet ook in cd's met 'anthologies' en onuitgebracht werk maar dat heeft niet zo mijn interesse. De single op de foto is feitelijk 'A Frown On My Face' van Jacqueline Jones en dat is een plaatje dat eerder het levenslicht heeft gezien in tegenstelling tot Lorraine Johnson. De laatste is een onuitgebracht nummer uit de vroege jaren zeventig met een minimaal geluid en een hoop ruis. Ik heb de single in 2020 al een paar weken in huis als ik me plots realiseer dat ik een disco-stamper heb van Lorraine en dan wordt de plaat opeens erg interessant voor mij. Ze doet momenteel verstoppertje en heeft voorlopig gewonnen.

2021: The Same Old Me - The Web (1975)
Goed beschouwd ben ik een budget-dj, vooral als ik het vergelijk met de 'grote' namen in de scene. Ik kan er zelf heel goed mee leven. Ik ben liever op zoek naar onontdekte geluiden als dat ik een fortuin moet betalen voor een plaat welke al door iemand anders is ontdekt. Heel soms waag ik me toch op het gebied van de 'grote' dj's en The Web is daar een voorbeeld van. Met verzending en de hele rataplan komt de plaat ietsje onder de honderd euro uit, maar het is dan ook een 'big want'. Ik wil op een zekere avond in 'Afterglow' iets draaien van Nadia Cattouse, een zangeres uit Belize. Dan vind ik een cd met verschillende nummers uit Belize en bij The Web denk ik meteen aan de band van 'Baby Won't You Leave Me Alone'. Dan is 'The Same Old Me' wel iets anders! Het blijkt later een hele andere band te zijn maar tegen die tijd ben ik al helemaal verslingerd geraakt aan 'The Same Old Me'. De prijzen liegen er niet om en de mijne is relatief 'goedkoop'. Ik heb er geen seconde spijt van gehad en de plaat levert me nog altijd lagen kippenvel op.

2022: Seal My Heart - Sir Wick (2007)
Terwijl de zomer is gearriveerd in het land mag ik schrijven over één van de meest ultieme zomerhits van 2022 voor ondergetekende. Het nummer is ooit alleen op cd uitgebracht en het krijgt in 2022 een verse release dankzij het Jai Alai-label. Hij is een beetje uit het lood en dat wijt ik graag aan de warme zomer van 2022.

2023: One Nation Under A Groove - Funkadelic (1978)
Bezit van de zaak is einde van het vermaak? Dit nummer van Funkadelic is een 'Telefoontoppertje' in de zomer van 2009 en dan wel in de lange uitvoering. De single wordt door Mark in december 2022 aangeboden in de '5-4-3-2-1' en ik moet al snel dezelfde mening delen als iemand op 45cat. De plaat moet een ware revolutie zijn geweest in 1978 maar anno 2024 klinkt die nogal saai en langdradig. Ik heb de plaat duidelijk té vaak gehoord. Ik kan me niet meer herinneren waarom ik deze tot Week Spot heb gemaakt maar het zal ongetwijfeld een goede reden hebben?

Singles round-up: mei 6

Het is omdat ik een beetje wil opschieten met de berichten zodat ik weer een 'Honderd achteruit' of 'Het zilveren geheugen' kan doen. Daarom doe ik twee afleveringen van twaalf en dertien singles. Eigenlijk is het gekkenwerk want met de vorige aflevering ben ik ruim een uur zoet geweest. Ik kom nu echter in de buurt van een paar platen die ik ontzettend graag wil horen en een paar die ik nog moet ontdekken en dus heb ik wel de moed voor een tweede aflevering. Ditmaal dus dertien singles maar dat is één artiest met twee singles. Ik ga de koffiezetter aan zetten en vervolgens de koptelefoon op om verder te ontdekken wat zaterdag zoal mijn huis is komen binnen rollen.

* Hank B. Marvin- London Is Not Too Far (NL, Columbia, 1967) (M)
'Apache', 'Guitar Tango', 'Wonderful Land', 'Atlantis'... De stokoude instrumentale nummers van The Shadows betekent voor mij ijspret op de ijsbaan in Hommerts. In de jaren tachtig heeft de ijsclub uitsluitend een cassette van The Shadows en de gitaarklanken klinken zó mooi over de ijsvloer de weilanden in. In het begin van mijn verzameling is The Shadows een 'hot topic' want de singles zijn erg in trek bij eigenaren van jukeboxen. Hierdoor zijn ze aardig aan de prijs in 1989 maar vijf jaar later bekomt dat alweer en zijn ze weer gewoon een gulden per stuk. Bij The Shadows heb ik voornamelijk een interesse voor het werk van de groep na 1965 en dan met name de gezongen nummers. Ook deze 'London Is Not Too Far' kan ik niet laten liggen. De prijs is niet onaardig en je krijgt de Nederlandse met de fotohoes. Mike Leander zorgt voor het arrangement en dus kun je rekenen op barokke popmuziek. Het is een soort van 'She's Leaving Home' met orkest van Norrie Paramor. Althans, zo lijkt het, want op het laatst blijkt het kind nog maar vijf jaar oud te zijn. De b-kant is dan weer met The Shadows en ook dat is gezongen. 'London' is echter de winnaar voor mij.

* The McCoys- Hang On Sloopy (UK, Bang, 1965, re: 1976) (M)
Ik heb een redelijke collectie van coverversies van 'Hang On Sloopy' maar The McCoys ontbreekt nog altijd. Een nummer waar ik altijd goede luim van krijg. Het is een Engelse heruitgave met hun versie van 'Fever' op de keerzijde. Dat is eigenlijk 'Hang On Sloopy' maar dan met de tekst van 'Fever'. Of zoiets. Typisch zo'n opvolger welke precies zo klinkt als de grote hit.

* Plastic People- Take It Easy (NL, RCA Victor, 1971) (A)
Albert levert me ook een exemplaar van 'Dancing And Drinking' maar die heb ik al een paar maal. Deze 'Take It Easy' staat volgens mij al een tijdje op mijn zoeklijst. Ik heb het nummer gehoord bij Extragold, het station dat vandaag overigens veertien jaar bestaat. Een progressief popgeluid zonder dat het ingewikkeld wordt zoals bij Cobra, hoewel deze van Plastic People nooit de Top 40 heeft gehaald. Een lekker nummer!

* Bonnie Raitt- Have A Heart (Duitsland, Capitol, 1989) (M)
Weer zo'n geval als met 'I'll Be Over You' van Toto en, meer recent, 'Just The Two Of Us' van Grover Washington. Je ziet een plaatje en je hebt er opeens zin in. Dat is het geval met deze van Bonnie Raitt. Ik weet niet hoe lang het geleden is dat ik deze voor het laatst heb gehoord. De single vermeldt het bouwjaar 1989, op het hoesje wordt uitsluitend gesproken van 1990. Hoewel ik een week heb moeten wachten, smaakt hij me niets minder.

* The Raspberries- Don't Want To Say Goodbye (NL, BR Music, 1972, re: 1987) (M)
En dan... een plaatje dat héél lang op mijn verlanglijstje staat. Zou het me veel moeite kosten om de originele Capitol te vinden? Waarschijnlijk niet. Maar dan opnieuw... deze EMI's uit de vroege jaren zeventig willen nog wel eens krom trekken en dan is een BR opeens de oplossing. Ik weet niet hoe het zit met de single maar deze is dan ook volledig en vijf minuten lang. Zo wil ik hem graag horen. Ook alweer een 'Telefoontoppertje'. Ik haal diep adem en ga vijf minuten luisteren met lagen kippenvel op de armen. Tot straks! Daar was ik weer, wat een wereldnummer toch!

* John Russell- Ram-Jam (NL, Negram, 1975) (A)
* John Russell- Gimmy Your Lovin' (NL, Negram, 1976) (A)
Een tweetal singles van John Russell uit de jaren zeventig. Je weet maar nooit? Nou, eigenlijk weet ik het stiekem wel. Het zijn gezellige plaatjes voor op de zondagavond maar niet aardig genoeg voor de Blauwe Bak.

* Shed Seven- Devil In Your Shoes (UK, Polydor, 1998) (M)
York is natuurlijk de geboorteplaats van John Barry. Op het gebied van de Britpop heeft de stad alleen Shed Seven. Hun 'Disco Down' uit 1999 is een grote favoriet van mij. 'Devil In Your Shoes' kan ik niet zomaar fluiten maar vind het eigenzinnig genoeg om deze single in Nederland te treffen voor vrij weinig. Shed Seven zit in de Britpop precies tussen Manic Street Preachers en Pulp in. De verveling van de eerste en de neiging naar een dansbare beat van Pulp. Ik moet ook nog maar eens bekijken of ik 'Disco Down' voor weinig ergens kan vinden want dit smaakt wel naar meer!

* Silvio- Buenaventura (NL, Negram, 1977) (A)
Beregezellige palingpop zonder dat het uit Volendam komt. Ik krijg er een goed humeur van!

* The Surfaris- Wipe Out (UK, Old Gold, 1963, re: 1982) (M)
Twee surf-favorieten op één plaatje. Mono als de pest maar tenminste wel de originele versies. Op de andere kant staat het minstens zo interessante 'Pipeline' van The Chantays. Deze is wel in stereo. Twee voor de prijs van één maar uiteraard klinkt 'Pipeline' het beste van het duo.

* Suzie- Ich Will Immer Nur Dich (Duitsland, Vogue, 1965) (A)
Is dit de Nederlandse Suzie die in Zweden woonachtig is? Ja, het is dezelfde. Daar heb ik inmiddels al een bonte verzameling van. Intussen doe ik een beetje huiswerk en ontdek dan dat dit een Duitse uitvoering is van Suzie's debuutsingle. 'Don't Let It Happen Again' heet het nummer oorspronkelijk. 'The Things That I Feel' heet in het Duits Wenn Du Nicht Weisst' en het verschijnt een anderhalf jaar na de eerste release in Nederland. De a-kant is lekker upbeat, de flip is meer een ballade en niet echt mijn kop thee. Tussen de 'dubbele' zit nog een andere héle leuke schlager welke als welkome 'upgrade' in de collectie mag.

* The Symbols- Bye Bye Baby (NL, President, 1967) (A)
Ben ik een superfan van The Symbols? Daar lijkt het wel op. Ik heb een andere single van de groep en maar liefst in twee verschillende persingen. Ik heb 'You'd Better Get Used To Missing Her' in zowel de Zweedse Polar als de Nederlandse President. 'Bye Bye Baby' maakt de cirkel rond want dit nummer is weer oorspronkelijk van The Four Seasons. The Bay City Rollers zullen het in de jaren zeventig nog eens dunnetjes overdoen. Mooi item zo met het fotohoesje.

* Urban Heroes- Get It (NL, Fleet, 1980) (A)
Onlangs nog ter sprake gekomen in de 'Singles round-up' bij de single van Shelter Skelter. Hoewel mijn oudste broer in die tijd een fan is van Urban Heroes is deze niet in mijn geheugen blijven hangen. Of toch wel? 'Rings a distant bell', zeggen de Engelsen dan. Mijn broer heeft hem ongetwijfeld op zolder gedraaid terwijl de jonge Gerrit in de gang speelt. Ik durf dan even niet op zolder te komen want mijn broer heeft posters hangen van Kiss.

Singles round-up: mei 5

Zijn we lekker rood verbrand in de zon? Vele kilometers onder me voorbij zien glijden? Nee, niks van dit alles. Heeft het met de schommelingen in het weer te maken? Of ben ik me stiekem aan het opladen voor een paar hete dagen in het vooruitzicht? Ik kan er geen eenduidig antwoord op geven maar ik ben niet voorbij de voordeur geweest. In plaats daarvan heb ik mezelf gewassen, heb ik een broodnodige scheerbeurt gehad en heb me vermaakt bij de computer. Ik hou me al bijna een jaar bezig met AI-fotobewerking, gewoon voor de lol, en 'mijn' AI-generator heeft een nieuwe tool. Eentje die al langer in gebruik is bij de concurrentie maar de mijne lijkt drie stappen vooruit te lopen op de andere. Dat heeft me vanmiddag vooral bezig gehouden. Ondertussen heb ik contact met Mark die me laat weten dat mijn bestelling morgen op de bus gaat. Met andere woorden: We hebben volgende week 'vrij' om nog een aantal andere zaken te doen op Soul-xotica. Nu is er werk aan de winkel want ik wil vanavond alle 25 'algemene' singles behandelen in twee afleveringen, zodat ik morgen of zaterdag kan volstaan met het Week Spot Kwartet. Bovendien heb ik één van de vijfentwintig morgen nodig voor de 'Spirit Of The Seventies'. Ik ga nu beginnen met het eerste deel van twaalf singles. Zoals gisteren is een (A) achter de titel een plaat die ik van Albert heb ontvangen en (M) eentje die ik via Mango heb besteld.

* Cardinal Point- Marianne (NL, Negram, 1975) (A)
Ik heb het even moeten opzoeken want ik weet dat ergens een link is met Marco Borsato. Ja, vader Borsato is van 1966 tot en met 1969 lid van de band. Hij ontmoet in deze tijd de Hollandse Mary en een jaar na zijn vertrek uit de band wordt Marco geboren. Willem Duyn noemt hen ooit 'de best betaalde gastarbeiders'. In 1966 is de groep vanaf het Gardameer overgekomen naar Heiloo en de leden wonen grotendeels allemaal nog steeds in Noord Holland. 'Mama Papa' zal de grootste hit zijn voor de band op het Philips-label, in 1975 is een contract met Negram een feit. 'Marianne' haalt het echter niet. Het blijkt 'C'Mon Marianne' te zijn dat in 1967 een hit is geweest voor The Four Seasons. Zeker geen slechte uitvoering! Ik denk dat ik de single had laten liggen als ik hem was tegengekomen, dus dank aan Albert.

* Cobra- The War Will Soon Be Over (NL, Polydor, 1971) (A)
Dan eentje die al een flinke tijd op mijn zoeklijstje staat. In 2009 is het één van de 'telefoontoppertjes' op de Nokia N95 en dit nummer brengt meteen de herinnering omhoog aan de vakantie van 2009. Het nummer is geschreven door Winston Gawke die eigenlijk Winston Gork heet. Als Winston G. neemt hij in de jaren zestig 'Cloud Nine' op voor Decca welke ik in de verzameling heb zitten. 'The War Will Soon Be Over' is een 'builder' in mijn boek. Té ingewikkeld ook voor de top tien vandaar dat een 33e positie in de Top 40 nog een zeer goede prestatie is. Erg blij met deze aanwinst!

* John Denver- Calypso (NL, RCA Victor, 1975) (M)
Met een platencollectie als deze en iemand die bijna dagelijks nieuwe titels besteld, zou je verwachten dat de draaitafels van 's ochtends vroeg tot 's avonds laat overuren maken. Zo is het ooit wel geweest maar de laatste jaren? Er gaan weken voorbij dat ik op zondagavond na 'The Vinyl Countdown' de apparatuur uit zet en het pas vrijdag weer aan zet voor 'The Spirit Of The Seventies'. Een 'Singles round-up' is een gelegenheid tussendoor en vooral bij een partij van Mark wil ik nog wel eens een eerdere luistersessie doen. De mp3-speler staat ook niet altijd aan en dus gaan er weken voorbij dat ik alleen muziek hoor van de radio, soms enkel in het voorbij gaan. Toch is er geen gebrek aan muziek in mijn hoofd. Een associatie doet meteen een plaat afspelen en zo kom ik bij deze van John Denver. Op het industrieterrein van Steenwijk zit een stoffeerderij met de naam Calypso. Ik kom er niet heel vaak maar als ik in de buurt ben, speelt John Denver nog zeker drie uren in mijn hoofd. Dat is geen straf want ik mag 'Calypso' graag horen. Het probleem is echter dat ik hem nog nooit in een goede staat ben tegengekomen. Nu dus wel! Blijft een wereldnummer, wat je ook van John Denver mag denken.

* Dream Express- A Million In 1, 2, 3 (NL, Negram, 1977) (A)
O ja, het Songfestival. Opeens moet ik denken aan het Songfestival van 2009. Ik 'moet' die avond naar huis maar blijf hangen voor de televisie tot ergernis van de hulpverleners. Ik zit dan nog tijdelijk ergens anders. De Toppers doen dat jaar mee voor Nederland maar hebben het volgens mijn herinnering niet ver geschopt. Nu mag ik dan een oordeel geven over de Belgische inzending van 1977. Het jaar dat Heddy Lester ons land vertegenwoordigd met 'De Mallemolen'. Ja, tien punten van mij. Kan ook niet anders met The Hearts Of Soul in samenwerking met Luc Smets van de Belgische Pebbles. Een leuk plaatje!

* Duesenberg- Home Is Where You Hang Your Head (NL, Vertigo, 1980) (A)
Van België passeren we Nederland en gaan we oostelijk de grens over naar Duitsland voor dit product. Een band uit Hamburg met een aantal Schotten in de gelederen waaronder Mike Starrs. 'Home' is een lekker stukje bluesrock met een erg monotone synthesizer op de achtergrond dat het een aparte sfeer geeft.

* Tony Ellis- Punky Reggae (NL, Sonet, 1978) (A)
De plaat komt afgelopen zaterdag ter sprake als ik naar de reggaeshow van mijn collega zit te luisteren. Hij doet al even het huiswerk voor mij. Tony Ellis is een Jamaicaan die tegenwoordig woonachtig is in Zweden. In 1978 onderhoudt hij een goed contact met Johnny Rotten van de Sex Pistols welke een grote fan blijkt te zijn van Ellis. 'Punky Reggae' moet een brug slaan tussen twee genres die elkaar in 1978 nog niet zoveel hebben te vertellen, hoewel The Clash het dan al stiekem probeert. Tony Ellis heeft een noisy gitaar op de achtergrond dat de punk moet vertegenwoordigen. Het is niet wereldschokkend maar best geinig.

* General Of Budapest- Everybody Join Us (NL, CNR, 1975) (A)
In de goede oude tijd dat Radio 2 nog 'unieke' live-programma's heeft in de nacht in plaats van de jukebox. In de nacht van zaterdag op zondag is daar een tijd 'Fred's Alfabet'. Ene Fred gaat het alfabet langs met totaal vergeten hit- en tipnoteringen uit lang vervlogen tijden. Daar hoor ik in 2004 deze van General Of Budapest. De plaat komt op mijn zoeklijst maar kom hem nooit tegen. Eigenlijk is dit een Hongaarse rockband met de naam General, voor deze Nederlandse productie wordt de naam uitgebreid tot General Of Budapest. Het nummer is geschreven door de heren De Bois en Bewley en Harry Van Hooff tekent voor de arrangementen. Het is een gezellige meedeiner in de traditie van Teach In. De b-kant klinkt een stuk serieuzer ook al is de titel ietwat pijnlijk. Ik heb nog nooit een Engelsman een weerhaan een 'Weather Cock' horen noemen.

* Bobby Harrison- Cleopatra Jones (UK, WWA, 1974) (M)
Ik had Bobby Harrison nog even in gedachten als Blauwe Bak-single, maar nee... daarvoor is het teveel rock. Bobby is de drummer op 'A Whiter Shade Of Pale' van Procol Harum maar verlaat de groep kort daarop. In 1974 neemt hij een cover op van een Joe Simon-nummer en richt hij de band Snafu op (waarvan ik ook een single heb). Het is een eigenzinnige cover op zijn zachtst gezegd, maar het heeft in mijn optiek niets te maken met funk of soul. Gewoon voor de Gele Bak.

* Nancy Holloway- EP Le Disque Du Jour (Frankrijk, PBM, 1964) (A)
Haar versie van Dionne Warwick's 'Don't Make Me Over', 'Tén Vas Pas Comme Ça', staat enige tijd in de Blauwe Bak maar verdwijnt alweer snel naar de Gele Bak. Hier dan een EP van de Amerikaanse Nancy die in de jaren vijftig voor haar muzikale carrière oversteekt naar Frankrijk. 'Le Lion Est Mort Ce Soir' is 'The Lion Sleeps Tonight' op zijn Frans. Ik wil niet ondankbaar zijn maar dit vind ik meteen zo'n leuke ontdekking dat ik de overige drie nummers even oversla. Ook al gaat ze op de tweede kant blijkbaar nog twisten.

* Horus- Ziende Blind (NL, Canalaboongie, 1982) (A)
Volgens het onvolprezen Nldiscografie een band uit Den Haag en omgeving en dit is hun enige single. Qua geluid zit het in de hoek van Klein Orkest maar dan ietwat 'lo-fi'. De b-kant heeft opeens een Engelse titel ('Play The Role') en ook dat heeft dezelfde prettige 'lo-fi'-klank. Een bijzondere zanger die zowel kan excelleren in de Engelse als de eigen taal. Voor de radioshows is de b-kant uiteraard het meest interessant.

* Judy & Jones- Kiss Me (NL, RCA Victor, 1973) (A)
Over radioshows gesproken! Judy & Jones heeft haar debuut al gemaakt in 'The Vinyl Countdown' van afgelopen zondag. Het is prettige Europop. Geen vermelding op Nldiscografie maar evenmin een Belgische release op Discogs. Een ontbrekende plaat of een klein mysterie? We blijven zoeken.

* The Marmalade- Radancer (Duitsland, Decca, 1972) (M)
En dan denk ik even dat ik klaar ben en kijk nog eens naar de foto die ik reeds heb geplaatst. O ja, The Marmalade is de laatste in deze aflevering. Dat is het plaatje dat ik morgenavond nodig heb als ik ga kijken naar de hits in Engeland in mei 1972. Het is typisch zo'n plaatje dat ik heb aangeschaft met de radio in het achterhoofd. Een gezellige upbeat stamper van The Marmalade. Alleen Junior Campbell is dan opgestapt.