Week Spot: The Words Of Wisdom And Truth Revue

De kerstdagen komen ons met rasse schreden tegemoet. Ik heb al weken geleden het plan gemaakt om wederom thuis te blijven met de kerst. Hoewel het kerst vieren met familie nooit een bezwaar is geweest, heb ik me desondanks een jaar geleden kostelijk vermaakt tijdens de dagen. Bovendien vallen nu beide kerstdagen in het weekend. Op kerstnacht zal ik gewoon moeten werken en ik heb me ook beschikbaar gesteld voor de maandag na kerst. Daar staat tegenover dat ik op oudejaarsdag lekker vrij ben. Op eerste kerstdag ga ik 's avonds de onderste zestig van de Blauwe Bak Top 100 draaien. Ik verwacht geen volle chatroom of een piek in de luisteraars (hoewel we ervoor gekozen hebben om daar helemaal niets van af te weten), maar de show wordt opgenomen voor toekomstige fietsavonturen en uiteraard om jullie te vermaken op Mixcloud. De Week Spot van deze week zit op de zaterdag in de finale van de vier uren: We vinden hem namelijk op nummer 44 in de lijst. Ik heb net een ander plaatje gehoord van dezelfde formatie waarvan ik ook een andere 'nieuwe' in de post verwacht. Ik maak toch maar gebruik van de gelegenheid om de 'oude' eerst als Week Spot te presenteren: 'Don't Need Your Love' van The Words Of Wisdom And Truth Revue. Een verloren gewaande opname uit 1982 welke sinds begin 2021 als single verkrijgbaar is.

De release van onze Week Spot is al een opvallende samenwerking tussen twee 'platenbonzen'. Alberto Zanini is de oprichter en eigenaar van het Italiaanse Cannonball-label waarop ook deze single is uitgebracht. De 'restauratie' en de eindproductie doet hij echter samen met Yann Vatiste. Deze laatste heeft dan weer zijn Epsilon-label en Twilight. Hoeveel toeval er is in deze zaak? Dat weet ik niet. Feit is wel dat de plaat kort na het overlijden van Peter 'Soulboy' Bleasdale verschijnt, een alom gerespecteerde progressieve soul-dj. Of het overlijden van Bleasdale tempo heeft gezet in de release of dat het product reeds 'af' was, dat zullen we nooit weten. Hoewel? Afgelopen week hebben beide heren ons voorgesteld aan hun nieuwste speeltje: Stream Records. De eerste twee heruitgaven staan gepland voor februari 2022 en deze heb ik reeds besteld en betaald. Stream wil de meest obscure soul- en funk-platen tot leven brengen middels zeer gelimiteerde oplagen en prijzen die meer naar Epsilon neigen dan naar Cannonball. Het is een 'labour of love' en Alberto is niet van het pronken, maar Cannonball en Tesla Groove is over het algemeen aan de prijs maar zakken daarentegen ook nooit in waarde.

In 1982 neemt The Words Of Wisdom And Truth Revue vier nummers op voor totaal twee singles. De singles zullen nooit het levenslicht zien.De banden verdwijnen in een doos op zolder. Helaas niet luchtdicht verpakt waardoor bijna veertig jaar later weinig meer over is van de band en de opnames. Dat is dan weer een uitdaging voor Zanini die al vanaf het begin van Cannonball in de weer is met banden. Anders dan bij andere releases op zijn label is dit een rechtstreekse restauratie. In tegenstelling tot, bijvoorbeeld Swans Of New England, waar hij een nieuwe ritmesectie toevoegt aan de bestaande opname.

Herman 'Butch' Slaughter gaat al op twaalfjarige leeftijd aan de slag met bandrecorders. Hij droomt ervan om zijn eigen muziek op de radio te horen en gaat spoedig aan de slag met bands. Het pad leidt uiteindelijk naar The Words Of Wisdom And Truth Revue dat in 1971 een single maakt voor het legendarische Lamp-label. Ik heb de b-kant kunnen vinden op Youtube en dat is prachtige crossover-sweet soul. Op Discogs is reeds ruim vierhonderd euro betaald voor het plaatje. In 1976 maakt de groep, dan als Words Of Wisdom, een plaatje voor het IX Chains-label en ook deze ligt zeer goed in het gehoor. Tegen het eind van de jaren zeventig staat Indianapolis bol van de aanstormende talenten op het gebied van de funk en er wordt gesuggereerd dat Words Of Wisdom ook spoedig kan gaan doorbreken. In 1982 nemen ze materiaal op voor twee vlammende singles, alleen is er niemand geïnteresseerd in het uitbrengen van het werk. Van de medewerkers aan de plaat zijn al veel van ons heen gegaan, maar Slaughter is tot op de dag van heden actief als dj. Hij zit met de handen in het haar als hij de opnames vindt en ontdekt dat er niet veel meer over is van de eens zo strakke opname.

'Hope you like our attempts', is de wens die wordt uitgesproken door de heren Zanini en Vatiste. Het is moeilijk voor te stellen dat de originele tape nóg beroerder klinkt en dat ze hier reeds weken en maanden aan hebben gespendeerd. Het wordt nooit meer een showroommodel en in de huidige hoedanigheid slaagt het met hakken over de sloot voor de APK. Het geluid is en blijft minimaal. Je hoort het 'golven' van de tape en de treble lijkt op tien te staan. Toch horen een stel getrainde oren hier een zeer ambitieus funknummer en het feestje is voor mij compleet als de dames invallen met de titel. Over alles is nagedacht bij deze single en zelfs aan de belettering van het hoesje. 'Funk is the black punk' is een veelgehoord argument en daarom mag de belettering net zo primitief zijn als van de Sex Pistols. Bovendien hoort punk ook niet strak gebalanceerd stereo te zijn en mag het soms lekker stoffig en ongeproduceerd klinken. Op deze argumenten wint de single alleen maar aan charme.

Top G-duizend: Tim Hardin

Waar ben ik aan begonnen? Dan bedoel ik niet alleen de 'Top G-duizend', maar ook de werkdag van vandaag. Ik heb me vrijdag vrijwillig aangemeld om vandaag de schade in te lopen, maar helaas zijn we slechts in staat geweest een deel van de schade weg te werken. Het is bovendien een erg korte nacht na 'The Vinyl Countdown' en de adrenaline kwijt raken van de show. Ik ben pas om half acht thuis en ben dan doodop. Ik slaap even en ontwaak weer voor de Northern Soul-show van mijn radio-collega maar ik heb nog steeds pijn in het hoofd. Maar even kijken hoe we dit over twee weken gaan doen als ik weer op maandag ga werken. Dan ben ik namelijk oudejaarsdag vrij. De vraag werkt eveneens bij de 'Top G-duizend'. Hoe ver willen we gaan? Duizend liedjes? Even een paar weken of maanden? Of wellicht een vaste rubriek? Hoe meer ik erover na denk, hoe meer potentiële kandidaten opborrelen. Let wel: Het mag niet zomaar een lijst worden met favorieten, het moeten platen zijn die een zekere eeuwigheidswaarde hebben. Platen die ik vijf jaar geleden het einde vond en over vijf jaar nog precies hetzelfde effect op roepen. In dat kader zet ik nu de schijnwerpers op iets héél kleins maar ook o zo fijns: 'Hang On To A Dream' van Tim Hardin uit 1966.

'Zoeken naar Eileen'. Ik heb de hele middag zitten denken aan de film waarin het nummer is gebruikt. Op ene of andere manier zit ik te denken in de richting van 'Blonde Dolly', maar nee. het is dus 'Zoeken naar Eileen'. Dankzij de laatstgenoemde film komt het plaatje van Tim Hardin in de vaderlandse top vijf terecht. Voor de tweede keer? Ja, als je de Top 40-lijsten wilt geloven wél. Het is uiteindelijk Rudy Bennett, zanger van The Motions, die verantwoordelijk is voor de hitnotering in 1967 en het origineel van Tim Hardin volgt het op de voet. De afgebeelde single maakt me hebberig. Een fraaie 'double-sider' met 'Don't Make Promises' op de keerzijde. Ik moest maar eens op zoek gaan naar deze single. Vooralsnog bedien ik me van de 1987-heruitgave.

Ik heb eens gelezen dat Tim Hardin afstamt van de familie van John Wesley Hardin, beter bekend als 'Harding', de Amerikaanse outlaw waar Bob Dylan nog een elpee naar heeft vernoemd. Hij komt op 23 december 1941 ter wereld in Oregon. Als tiener is hij een 'dropout' en gaat vervolgens in het leger. Terwijl hij gestationeerd is in zuidoost Azië komt hij in aanraking met heroïne. In 1961 sluit hij zijn dienstperiode af en is hij inmiddels verslaafd aan de drug. Hij doet nog even een opleiding, maar spijbelt dermate vaak dat hij van school wordt getrapt. Zo verschijnt hij met gitaar in Greenwich Village waar hij vooralsnog blues speelt. In 1965 ontmoet hij actrice Susan Yardley met wie hij een relatie zal krijgen en ook een zoon zal hebben. Hij heeft omstreeks 1964 al opnames gemaakt voor Columbia, maar deze worden nimmer uitgebracht. In 1966 ziet Verve-Folkways het wel zitten en verschijnen in korte tijd twee albums met origineel werk. 'If I Were A Carpenter', 'Don't Make Promises' en 'Reason To Believe' vinden gretige aftrek bij andere artiesten. The Nice doet in 1969 een eigenzinnige cover van 'Hang On To A Dream'. Rudy Bennett is blijkbaar ook een 'fan' van zijn werk en neemt in 1966 'Hang On To A Dream' op met 'Reason To Believe' op de keerzijde. Dat wordt een grote hit en neemt Hardin mee op sleeptouw de Top 40 in. Bobby Darin heeft daarvoor al een hit gehad met zijn 'If I Were A Carpenter' en Hardin zal in 1970 een liedje 'lenen' van Darin om zelf nog een hit te scoren.

In 1969 tekent hij opnieuw bij Columbia en volgt in 1970 zijn grootste hit: 'Simple Song Of Freedom'. Ik heb, geloof ik, ook nog een elpee van hem uit die tijd waar hij op de hoes poseert met zijn lieftallige Susan en zijn zoontje. Ogenschijnlijk gelukkig, maar de heroïne-  en alcoholverslaving gaat hem steeds verder parten spelen. Hij woont dan enige tijd in Engeland en verkoopt in 1975 de rechten van zijn hitsongs om dope te kunnen scoren. Hij doet ook een paar optredens met de Duitse band Can maar het loopt uit op een ruzie nadat Hardin een televisie door een autoruit heeft gegooid. Tegen het einde van het decennium lijkt hij zichzelf te hebben herpakt en keert hij terug naar Amerika. Hij is druk bezig met opnames en voorbereidingen van zijn comeback-album als een vriend op 29 december 1980 zijn lichaam vindt. Hardin is bezweken aan een overdosis heroïne.

Plots herinner ik me 'iets' met Cuby + Blizzards. Even terugfietsen naar het museum is geen optie, maar gelukkig staat het ook op de website. Voormalig Blizzard Hans Kinds is in de jaren zeventig toneelmeester van schouwburg De Kolk in Assen. Hij heeft Tim Hardin weten te strikken voor een optreden. Concerten van Hardin zijn per definitie een drama. De man lijdt aan podiumvrees en heeft vaak teveel middelen genoten voordat hij een optreden doet. Een delegatie van Cuby gaat naar het concert en Eelco Gelling weet het zich nog goed te herinneren. Tim is helemaal van de wereld, kruipt geregeld onder zijn vleugel en valt halverwege het concert zelfs even in slaap. Toch weten de mannen hem te 'ontvoeren' naar Gelling's appartement waar Hardin opeens een gitaar pakt en op de vloer enkele van zijn nieuwe liedjes begint te zingen. Eelco haalt veel inspiratie voor muziek uit liedjes die hij 'toevallig' op de radio hoort. Het schijnt dat 'Hang On To A Dream' het intro van 'Window Of My Eyes' heeft beïnvloed.

Terug naar het liedje. Rudy Bennett heeft dus de grote hit met iets meer een wals met een doos violen. The Nice maakt er een echte freakshow van. Tim's origineel is sober en klein en dat is precies wat ik zo goed vind aan zijn vroege werk. Het vormt een fraaie basis voor covers, maar Hardin's interpretatie is recht uit de ziel. Ik gebruik het nummer een paar jaar geleden als afsluiter van het radioweekend van 'The Big One' en heb toen oprecht zitten huilen bij het nummer. Nu huil ik bijna niet meer, maar deze plaat zou er zomaar voor kunnen zorgen. Een brok emotie verpakt in nauwelijks twee minuten. Wat meer kun je jezelf wensen?

Blauwe Bak Top 100 van 2021 deel IV

Even heel vlug een bericht schrijven zodat ik niet achterop schema kom te liggen. Ik ga morgen bij hoge uitzondering een dagje werken. Normaal gesproken ligt de postbezorging stil op maandag maar we hebben een achterstand weg te werken. Ik lever graag een dag in om de sfeer op het werk goed te houden en dus is het het mooiste dat de overige collega's dinsdag met een schone lei kunnen beginnen. Ik heb vandaag andermaal een rustdag gehad. Ik hoef niet naar de winkel en bovendien is het de halve dag regenachtig. Als het droog wordt, is het inmiddels ook al laat en valt de schemer spoedig in. Ik ben dus niet van het erf af geweest. Morgen mag ik echter weer naar hartenlust buitenlucht inademen en dus mag het van mij. Nu tel ik dan af van nummer 64 naar nummer 53 en zie jullie daarna morgenavond weer terug voor een nummer voor de Top G-duizend. Er is volop inspiratie op dat onderdeel!

64. A Good Man To Wake Up - Marion Jarvis (UK, Chelsea 2005 038, B, 1975)

63. High Life - Amaj (Italië, Tesla Groove TSL-008, B, 2020)

62. When The Fuel Runs Out - Executive Suite (US, Babylon BRC 1111, A, 1973)

61. Put It In A Magazine - Sonny Charles (US, Highrise SH-2001, A, 1982)

60. One More Time - Johnny Nash (US, Joda J-105, A, 1966)

59. Just Like A Flower - Freddie Scott (US, Shout S 227, A, 1968)

58. This Is Real - Josie Falbo (UK, Izipho Soul ZP-57, A, 2010, re: 2020)

57. Need To Be Loved - Erwin Bouterse & The Group "Roetoe" (NL, Unice 067, A, 1978)

56. I Sure Love To Ball - Swamp Dogg (US, Wizard 1306, A, 1977)

55. Things Won't Be This Bad Always - Mike & Bill (UK, Arista 95, B, 1976)

54. Give A Little Love - Rupert Blaize (Barbados, Trex B 221, A, 1974)

53. Everything's Wrong - Chubby Checker (UK, Cameo Parkway P.959, A, 1965)

Blauwe Bak Top 100 van 2021 deel III

Ergens heb ik al een paar weken een plannetje voor een zaterdag, maar dit is er andermaal niet van gekomen. Daar komt bij dat ik maandag bij hoge uitzondering eens aan het werk ga. We hebben de laatste week erg veel post gekregen en door een aantal vakanties en onverwachte uitval door ziekte (of zelfs een vermoeden van...) is er wat blijven liggen. Dat gaan we maandag proberen weg te werken. Het is dus ook best fijn om deze zaterdag eens rustig aan te doen en daar ben ik goed in geslaagd! Ik heb werkelijk geen steek uitgehaald. De overtollige bladeren heb ik afgelopen maandag verwijderd en dus hoef ik hier niet vroeg voor uit de veren. Nu zit ik te dubben wat ik vanavond in 'Do The 45' ga doen. De kans is groot dat ik de nummer 100, 67, 34 en 1 ga draaien uit de Blauwe Bak Top 100-lijsten van 2012 tot en met 2020. Van dit jaar draai ik uiteraard niet de nummer 1 en in 2011 heb ik een Blauwe Bak Top 40 waarvan ik de nummers 1, 13, 25 en 37 wil draaien. Plus eventueel de twee nieuwe Soul Direction-releases en de Week Spot hebben we dan een show gevuld. Hetgeen betekent dat ik de nummer 67 van dit jaar nodig ga hebben en om niet in verwarring te komen, doe ik dan eerst de aftelling van 76 naar 65.

76. Smile Baby Smile - Tony Sherman & The Sherman Brothers (NL, Basf O5 19778 0, A, 1976)

75. Nobody But Jesus - The Charietttes Gospel Singers (US, Cultures Of Soul COS 117, B, 197?, re: 2021)

74. Bring Back Your Love - Swiss Movement (US, RCA 48-1008, B, 1971)

73. You're Wearing Me Out - The Sweethearts (UK, Streetwave KHAN 52, A, 1985)

72. Lift This Hurt - Elvin Spencer (US, E.S. Cozy 150, 1971, A, re: 1992)

71. I Just Want To Satisfy - The O'Jays (US, Philadelphia International ZSS 02834, A, 1982)

70. If You Only Knew - The Vibrations (US, Okeh 4-7228, A, 1965)

69. Silly Boy - Jackey Beaver (US, Checker 1102, B, 1965)

68. Brother Where Are You - Marlena Shaw (US, Cadet 5571, B, 1967)

67. Wait Until I'm Gone - Debbie Taylor (US, Decca 32259, B, 1968)

66. Fulton County Line - Tommy Stewart (UK, Izipho Soul ZP 53, A, 1976, re: 2020)

65. Plastic Man - The Real Thing (Duitsland, EMI Electrola 1C 006-94067, A, 1973)

Top G-duizend: Michael Nesmith

Het is bijna net zoals in de periode van december 2015 tot en met maart 2016. In deze weken krijgt de popmuziek zware mokerslagen te verduren door mensen die het tijdelijke verruilen voor het eeuwige. Het begint eerst met Lemmy en direct in 2016 volgt David Bowie. Het is de periode waarin ik de 'Dodenrit' publiceer en ik kan met gemak iedere week een aflevering vullen. Deze week is het ook genadeloos raak. Ik begin bij John Miles. Gisteren is daarbij bekend geworden dat Steve Bronski is overleden, mede-oprichter en naamgever aan Bronski Beat. Ook Robbie Shakespeare, helft van het legendarische producersduo Sly & Robbie, mag niet onvermeld blijven. Binnen Wolfman Radio is het al 'groot nieuws' als blijkt dat Mensi, zanger van punkband Angelic Upstarts, ernstig ziek is. Dat is nog maar een paar weken geleden. Hij heeft ons vandaag voorgoed verlaten. Een 'underdog' is Ralph Tavares, de oudste van de gebroeders van Tavares. De eerste waarbij ik meteen even helemaal stil ben, is dan toch Michael Nesmith. Ik heb vorige week nog een deel van een uitgebreide documentaire gezien over The Monkees. Een fenomeen dat aan me voorbij is gegaan. Ik bedoel... natuurlijk ken ik The Monkees als muziekgroep, maar ik heb nooit een film of een aflevering van de serie gezien. Opeens heb ik de enorme behoefte om één specifieke plaat te horen en dat doe ik via Youtube. Het schijfje staat op zolder in de jaren zeventig-bak.  Als Mike nog steeds zou ademen, had ik wellicht een andere plaat voorgesteld, maar deze 'past' wat mij betreft ook helemaal in de Top G-duizend: 'Joanne' van Michael Nesmith & The First National Band. En... precies zoals verwacht heeft Peter het hoesje op zijn site staan!

De vorige twee uit de Top G-duizend zijn al geruime tijd bij mij, maar 'Joanne' is nog vrij vers. In mei 2018 verrast Albert me met een pakket singles en daartussen zit ook deze van Michael Nesmith. Ik ken het nummer niet maar het zal razendsnel uitgroeien tot een grote favoriet in de verzameling. Het nummer is onlangs nog uitgebracht op een Ace-compilatie en doordat ik geregeld de advertentie voor deze cd voorbij zie komen op Facebook besluit ik op een willekeurige dinsdagmiddag het nummer toe te voegen aan de lijst van 'Tuesday Night Music Club'. Het is rond dezelfde tijd dat 'Navy Blue' van de Amerikaanse band Sour Ops onze 'Record Of The Week' is en de gitarist hangt rond in de chatroom. 'Wat gaaf dat je deze draait', is zijn reactie. 'Mijn oom heeft dit geproduceerd'. Ik kijk net eens op Discogs maar het is voor zijn 'oom Felton' vast slechts één van de vele sessies geweest. In de begin jaren zestig werkt hij voor ABC-Paramount en vanaf 1965 voor RCA en werkt ook nauw samen met Elvis. Voor de fanclub praat hij eens een elpee vol over zijn ervaringen met The King. We hebben het namelijk over de legendarische producent Felton Jarvis. De bevriende muzikant herinnert Nesmith vanavond dan ook met een foto uit de studio met zijn oom.

Natuurlijk begint de muzikale hobby met The Monkees. Ik koop mijn eerste exemplaar van 'I'm A Believer' in december 1989 en de andere grote hits volgen later. Ik heb ook eens de elpee 'More Of The Monkees' gekocht maar ik denk dat ik die eens heb uitgeleend en nooit terug gekregen. Ik heb de plaat bij mijn weten nooit gedraaid. Wat betreft The Monkees is het als zoveel bands en artiesten: Ik hoor liever de singles. Omstreeks de eeuwwisseling heb ik eens een album van Nesmith welke ik persoonlijk uit de originele 'shrinkwrap' mag bevrijden. Het is één van de elpees die achtergebleven is in een café in Steenwijkerwold waar ik zou gaan draaien. Later worden de platen onderpand van mijn drankrekening aldaar. Verder heb ik sinds de midden jaren negentig 'Silver Moon' op single en inmiddels ook diverse exemplaren. Morgen maar eens eentje op Ebay zetten?

Ik schaar Nesmith in dezelfde categorie als Alex Chilton (Box Tops) of, dichter bij huis, Peter Frampton (The Herd) of Steve Ellis (Love Affair). Hij is zonder meer de meest muzikale van The Monkees en heeft al enkele solo-platen gemaakt. Hij laat zich dan overigens Michael Blessing noemen. De groene wollen muts is van doorslaggevende waarde bij de audities voor The Monkees en op dat moment zit hij min of meer ingekapseld in het Monkees-concept. Het duo van Tommy Boyce en Bobby Hart plus Neil Diamond tekenen voor de hits en voor de opnames maakt RCA gebruik van studiomuzikanten. Nesmith schrijft intussen wel liedjes voor anderen maar binnen The Monkees wordt hij min of meer gedwongen om zijn rol te spelen en wordt beknot in zijn creativiteit. Als het doek valt voor The Monkees heeft Nesmith daar geen enkele moeite mee. Hij formeert The First National Band met oude maat John London en O.J. 'Red' Rhodes op pedal steel. Hij staat daarmee aan de wieg van de countryrock van de jaren zeventig. Hoewel in ons land 'Silver Moon' de top tien-hit is geweest, is het elders precies andersom. 'Silver Moon' piekt op 42 en 'Joanne' haalt net niet de top 20 van de Billboard. Chilton, Frampton en Ellis zijn eveneens marionetten binnen de genoemde groepen en zullen later doen blijken als muzikale duizendpoten.

'Joanne' is een absoluut juweeltje. Een stemmig country-liedje waarin Nesmith fraai kan 'huilen' tegen een achtergrond van akoestische gitaren en pedal steel. Hoewel Nesmith in de laatste van de jaren zestig iets meer vrijheid krijgt en 'Listen To The Band' mag worden opgenomen, is 'Joanne' een schril contrast met de brallerige popdeuntjes van een paar jaar eerder. Als ik Michael Nesmith mag herinneren, doe ik het middels deze plaat. Mike is overigens 78 jaar geworden en had al enige jaren last van hartklachten. Een hartfalen is hem vandaag fataal geworden.

Van het concert des levens: 1985

Hoewel het volgende bericht over een specifieke plaat gaat, is de dood daar onvermijdelijk. Dit bericht gaat al over het leven en dus ook de uitgelezen kans om iemand te feliciteren? De gelukwensen vanuit Uffelte voor onze Singlehoesjes-man Peter. De foto van dit bericht komt in ieder geval uit zijn archief. Ik heb nog niet gekeken maar verwacht eigenlijk wel dat de plaat uit de 'Top G-duizend' ook wel in zijn verzameling moet staan. Ik heb in begin 2020 al eens het idee om 'iets' te doen met mijn 45e verjaardag. Een single uit ieder jaar op Facebook posten gedurende het jaar. Zoiets... Mijn 46e verjaardag komt al in zicht als ik het oorspronkelijke plan herinner. Daaruit is 'Van het concert des levens' ontstaan. Met het huidige tempo is het bijna een aftelling tot mijn vijftigste verjaardag aan het worden want de rubriek verschijnt zeer onregelmatig. Ik heb de aflevering over 1984 geschreven op 24 oktober. De vele singles van de vorige maand hebben hierin bijgedragen en ook dat ik een beetje worstel met inspiratie over 1985. Ik weet genoeg te herinneren van het jaar, maar... wat wil ik kwijt? Eigenlijk heb ik dat nog altijd niet besloten, hoewel één 'aparte' avond wel mijn muzikale beleving in werking zal stellen. Hoe je het ook wendt of keert: 1985 is een prachtig muziekjaar! Waarom King? Omdat dit plaatje me aan verschillende aspecten van 1985 doet denken. Ik ga er eens goed voor zitten met een verse mok koffie en een leeg scherm.

'Je bent zo oud als je je voelt'. Dat is in mijn geval soms een onzekere puber alleen dan met ietsje meer levenswijsheid en ergens ook wel verstandiger geworden. Niet op alle vlakken, maar vooruit maar! Ik vind het daarentegen helemaal niet erg om ouder te worden. Ik ben best een beetje trots als ik in 2014 in de spiegel kijk van de badkamer in Nijeveen en grijze tinten in mijn baard zie. Dat accessoire is anno 2021 helemaal grijs tussen in en hals. Het is alleen lastig met het scheren. De pikzwarte haren vallen gemakkelijker op dan de witgrijze baard. Ouder worden betekent ook verder weg groeien uit de jaren tachtig. Als ik in 1992 wekelijks een biertje ga drinken in 'T Hokje, onze 'zuipkeet', merk ik dit al. We zijn allemaal zeven jaar ouder en, hoewel nog niet volwassen, wel iets volwassener geworden. Ik heb het gevoel dat ik word geaccepteerd en dat ik niet meer het eeuwige pispaaltje ben van de klas. Dat maakt het schrijven over de periode van 1983 tot en met 1990 ook wel een beetje lastig voor mij. Als ik erop terugkijk, kan ik niet anders concluderen dat ik best eenzaam ben geweest op bepaalde momenten. Tegelijk leer ik ook mezelf te kunnen vermaken zonder iemand anders. Ik wil niet zo ver gaan om dat te betrekken op toekomstige relaties, maar misschien speelt het wel mee. Anno 1985 geeft het me de tijd om te bouwen aan mijn eigen kleine wereld. Een parallelle wereld in mijn hoofd waar ik inmiddels ruim volwassen ben, in bezit van geldig rijbewijs en bijna iedere dag een andere auto. Er speelt ook een fictief meisje mee in het verhaal en wij zijn daarin een koppel. Iedere dag een andere auto? Ja, zo stel ik het leven voor in 1985. Ik ben dan namelijk nog helemaal bezeten van auto's. Nog steeds wel, alleen is de voorkeur stil blijven staan in 1985. Ik koester nog altijd een liefde voor auto's uit de jaren zestig en zeventig. Het rijbewijs is er nooit van gekomen, net zoals een vrouw, en met mijn vertraagde motoriek is dat misschien ook maar het beste. Ik heb al moeite om de Kreidler Florett op de weg te houden.

In het uiterste begin van de jaren tachtig heb ik wel een paar speelkameraadjes van mijn leeftijd in de straat (of 'op de buurt' zoals we dat zeggen in het Fries, de Sinnewar kennen we allemaal als 'de achterbuurt' en dat heeft met de locatie te maken), maar alsof het lot het zo heeft bepaald: Ze verhuizen allemaal voordat ik naar de eerste klas van de basisschool ga. De zoon van de bakker heb ik eveneens genoemd in het bericht over 1980 en dat is in 1985 nog altijd hetzelfde. Een dag kan gezellig zijn, een tweede ook nog en de derde is het 'klieren' geblazen. Of weet hij me zover mee te trekken in kwajongensstreken dat ik een grens over moet waar ik moeite mee heb. Zo, dat is één dingetje uit de vakantie van 1985, nu hoef ik het daar niet verder over te hebben. Ik moet opeens denken aan het schoolzwemmen. Is dat 1984 geweest of toch 1985? Omdat ik het niet bij 1984 heb genoemd, kan het wel bij 1985. Zwemles is dan nog een verplicht onderdeel van school. 'Twee dingen tegelijk doen' wil niet met een vertraagde motoriek mits ik héél erg geconcentreerd ben. Het is iets dat ik nu, in 2021, weet te benoemen. In de jaren tachtig wordt het verband nog niet zo gezien en hebben ze het volste geloof dat ook in de kleine Gerrit een waterrat kan schuilen. Nou, liever niet! De andere klasgenoten zijn all toe aan het twee meter-bad als ik inmiddels met véél jongere kinderen nog altijd in het kleuterbadje zit. Dan hebben ze het voor elkaar! De zomervakantie breekt aan en er wordt gesuggereerd dat ik in de eerste weken een paar maal speciale bijles kan krijgen. Volgens mij hebben mijn ouders me zien lijden onder dit vooruitzicht want 'opeens' gaat het niet door en er wordt ook nooit weer over gesproken.

De zomer van 1985 herinner ik me vooral als regen, regen en nog eens regen. We gaan dit jaar niet met vakantie maar maken dagtochtjes. Op enkele dagen gaat de nieuwe vriend van mijn zus ook mee. Hem beschouwen wij, als broers, inmiddels als een bonus-broer want volgend jaar is hij 35 jaar getrouwd met onze zus en niet weg te denken uit de familie. Ik ga ook op een maandag met mijn broer naar 'Hollands Glorie'. Het Avro-radioprogramma met Krijn Torringa (al vijftien jaar niet meer onder ons, verneem ik zojuist) doet Sneek aan. Voor mij zou het hoogtepunt Meneer Kaktus moeten zijn, maar ik herinner me alleen benen en ruggen. Baltimora staat op nummer 1 in de Top 40, maar komt dan weer niet uit Nederland. Het schijnt dat 'Hollands Glorie' een dansact heeft met iemand in een pak van een gorilla.

Het moet in maart 1985 zijn geweest als ik kijk naar de hits uit die tijd. Ik ga vrijwel nooit logeren voor een nachtje en het is ook vrij zeldzaam dat mijn ouders tegelijk weg zijn. Ik vermoed dat het een personeelsuitje van Schwarzkopf is geweest? Hoe dan ook: Het is een donderdagavond en de volgende dag moet ik gewoon naar school. Het is dus het handigst als ik bij iemand anders van school slaap. Halbe zit een klas hoger dan mij en dat wordt het logeeradresje. Zijn vader is naar de damclub en wij hebben de regie over de televisie. We kijken deze avond naar een muziekprogramma. Zat 'Countdown' destijds op de donderdagavond? Ik herinner me vooral 'Forever Man' van Eric Clapton, 'This Is Not America' van David Bowie (uiteraard met Pat Metheny) en ook 'Love & Pride' van King. Ik heb naar aanleiding van de 'Eretitel' eens geschreven over 'We Don't Talk Anymore' van Cliff Richard en hoe ik dat nummer associeer met een ouderwetse Alfa Romeo. In 1985 heb ik meerdere platen die associeer met auto's en daaronder valt ook King. Ik weet niet hoe ik aan de associatie kom, maar ik zie met een oude Simca 1000 als ik de plaat hoor. Andersom ook trouwens want bij mijn eerdere postrondes in Nijeveen kom ik iedere zaterdag precies zo'n koekblik tegen. Ook dan speelt King in mijn hoofd.

Ik koop in september 1985 mijn eerste single van eigen geld. Mijn ouders gaan een paar nachten naar een hotelletje en mijn zus 'past' op ons. We krijgen vijf gulden om iets leuks uit te zoeken. Ik heb eerder al eens een gulden gekregen of verdiend en dat steek ik in 'Yesterday's Men' van Madness. Het is de nummer 10 in de kaartenbak maar dat klopt niet helemaal. Nummer 11 heb ik ook in 1985 gekregen, maar de nummer 9 heb ik in 1986 gekocht. Die komen we waarschijnlijk tegen in de volgende aflevering van deze serie.

Het zilveren goud: december 1996 deel II

Waarom stel ik alles uit tot het laatste moment? Een goede vraag waar ik na 46 jaar in dit leven nog altijd niet het antwoord op heb gevonden. De samenstelling van de Blauwe Bak Top 100 is achter de rug en nu moet ik eens goed gaan zitten voor 'Het zilveren goud' van 1997, maar dat is er tot op heden nog niet van gekomen. In 1997 is het al net zo als in 1996: Het vinyl gaat in impulsen en voor wat betreft de zomer en het najaar van 2022 moesten we wel goed zitten met 'Het zilveren goud'. In de eerste maanden vermoedelijk weer veel 'oude zooi' welke is blijven rondhangen in de bak. Vanavond in ieder geval eentje die ik in december 1996 heb gekocht, maar het lijkt me stug dat ik slechts één plaat heb gekocht op de betreffende vlooienmarkt. Overigens staan er vijf op de foto want de zesde is even onvindbaar. Vermoedelijk heb ik eens de uitvoerende opgezocht van de flexidisc en hem onder die naam in de bak gezet. Zoiets... Ik heb de plaat in ieder geval wél en dus noem ik hem in deze aflevering van 'Het zilveren goud'. Ook omdat er nóg een flexi aanwezig is in deze editie. Qua verhaaltje gaan we weer op de mobiele toer. De Solex krijgt gezelschap van een andere motorische tweewieler. Het einde van een tijdperk?

Een lange slungel met lang haar in een lange leren jas op een Solex. Het zal me niets verbazen dat menig oud-dorpsgenoot deze associatie als eerste krijgt als deze mijn naam hoort. Het is via een andere dorpsgenoot dat ik Solex ga rijden, de rest van de reputatie bouw ik helemaal zelf op. In mei 1996 maak ik een positieve ontwikkeling door en dat levert me uiteindelijk ook de Jeugdwerkgarantieplan-baan op bij de krant. Daar word me echter meteen vertelt dat het niet op prijs wordt gesteld dat ik de Solex gebruik tijdens het werk. Uiteraard bedoelen ze daarmee te zeggen dat ik niet half-laveloos in lange leren jas en pothelm op reportage mag gaan, maar ik neem het serieus ter harte. Heeft de Solex nog wel gereden in 1997? Ik durf het te betwijfelen. Sinds dat de vervelende jongelui op het Dicky Woodstock-festival in het tankje hebben lopen pissen, wil het niet meer lekker met de Solex. Zo verkoop ik hem uiteindelijk ook in 1998 en ik zal later begrijpen dat het een kwestie is van een nieuwe bougie. Hoewel de gekke uitspattingen blijven en ik graag een biertje (teveel) drink, voelt het eind 1996 aan alsof ik wat 'serieuzer' in het leven kom te staan. Een journalist heeft in de jaren negentig nog een zeker 'aanzien', ik breng zondagochtend door in de kerk en ben behoorlijk ijdel geworden voor wat betreft mijn 'looks' in die tijd. Omdat het fietsen ook niet altijd een pretje is, zit ik stiekem te denken aan ons nieuws met een motor.

Op een donderdagmiddag ben ik in de buurt van een dealer van brommers en wip de werkplaats binnen. Ik vraag naar een betaalbare brommer en, ja, ze hebben eentje staan. Een blauwe Vespa Si. Een zogenaamde 'damesbrommer'. Ze hebben het ding ingeruild gekregen en hij mag voor een klein prijsje weg. Die vrijdag haal ik hem op en mijn neef kijkt hem zaterdag nog eens grondig na, want het is een kwestie van 'zo meenemen'. De dealer heeft ook nog een oude integraalhelm liggen die nog aan de eisen voldoet en zo ben ik geheel voorzien voor een bedrag rond de tweehonderd gulden. Ik ben trots als een pauw op mijn nieuwe aanwinst en maak die zaterdagmiddag meteen een hele uitgebreide rit. Hoewel het ding vooral lekker praktisch moet zijn naar het werk en voor reportages wordt deze ook al snel ingezet voor het doel waarvoor ik de Solex heb gebruikt. Ik geloof niet dat ik ooit de kilometers heb bijgehouden maar het zal me niet verbazen dat ik zeven maanden later al enkele duizenden heb gereden met de machine.

Even een blik in de toekomst werpen? Ach, waarom niet... Ik vermoed dat ik het verhaal ben vergeten als we eraan toe zijn en dus kan ik het nu wel doen. Ik geloof dat het in maart 1997 is geweest. De Dijk speelt op een zaterdagavond in Wolsum. Het loonbedrijf bestaat nog altijd en zit ook op dezelfde landelijke locatie. Het is vanaf de doorgaande weg een heel stuk het land in middels een betonpad. Ik weet nog dat ik bijna tot aan de 'parkeerplek' rechtsaf ga en hem daar met een ketting aan een hek vast zet. Van het concert weet ik niet veel meer te herinneren, behalve dat de merchandise ook spul van Skik bevat. Ik koop deze avond 'Laaiend Vuur' van De Dijk op cd-single en het eerste album van Skik. De drankjes smaken weer als vanouds en dan komt uiteindelijk het moment dat ik afscheid moet nemen van de plek en weer naar huis moet rijden. Ik maak het kettingslot los en sta dan even perplex. Ik kan me herinneren dat ik rechtsaf ben gegaan, maar... kijk hier eens! Het betonpad loopt in een rechte lijn vanaf waar ik de brommer heb geparkeerd. Ik start de Vespa en geef gas en dan...?

Het is volle maan deze avond en de weerkaatsing op het water van de dreksloot lijkt sprekend op het witte betonpad. Gelukkig is het niet diep. Ik zit tot mijn knieën in de sloot en met hulp van omstanders trekken we de Vespa aan land. Drie keer stampen op de kickstarter en wat prut uit de uitlaat en dan... loopt het weer als een zonnetje. Het is een koud ritje naar huis in een natte broek en ik had mezelf een snack beloofd in Sneek. Het komt er niet van. Binnendoor naar Jutrijp, brommer in het hok en de pyjama aan. Ik 'snipper' de volgende dag van de kerk en het is moeder die me bij het ontwaken vraagt of ik een verkeerde brommer heb meegenomen. 'Je had toch een blauwe? Er staat nu een zwarte'. Ik kan die middag dus de brommer poetsen. Maar... het geeft wederom de betrouwbaarheid van deze oude Vespa's aan. Ze blijven doorgaan!

2642 Please Call Me - Tee Set (NL, Delta, 1967)
2643 Seven Jump - The Sparklings (NL, Artone Special Products, 1966)
2644 Tomaatje - Specials (NL, O Lala, 1969)
2645 Pretty Belinda - Bernd Spier (Duitsland, CBS, 1969)
2646 Sunny Girl (NL, Sonopresse, 1968)
2647 Palmas Shoes - Swinging Nordwest (Duitsland, flexi, 1965)

In 2003 schaf ik de dubbelelpee 'Popshopping 2' aan. Volgens mij heb ik daar ooit nog wel eens een bericht aan gewijd in een grijs verleden? Kijk eens aan! Op 5 april 2017 heb ik de single te gast gehad in 'Raddraaien'. Wolf Gabby & The Rosy Singers. De flexi staat overigens op het eerste deel van 'Popshopping' en daar wordt 1965 genoemd, hoewel de de bigband van Gabby een 'funky feel' heeft welke het later kan maken. Het is duidelijk dat dit plaatje is vervaardigd in opdracht van de gezamenlijke schoenen- en kledingwinkels en dat de plaat bedrukt kan worden naar wens. De mijne is van 'Palmas Shoes' welke volgens het label 'naast de Hema' zit. Waar? Geen idee! Ik vermoed nu dan ook dat Wolf Gabby onder de 'G' moet staan in de bakken. 'Sunny Girl' is eveneens een flexidisc en ditmaal voor Sunsilk shampoo. 'Sunny Girl' is eigenlijk 'The Girl With The Sun In Her Hair', een compositie van John Barry, en ook uitgebracht door het Studio Orkest van Tony Vos (en die heb ik eveneens in de bakken staan). Het orkest op de plaat en in de televisiereclame is echter onbekend.

Bernd Spier verraadt dat het ooit deel heeft uitgemaakt van mijn braderie-handel. Als niemand het voor 1,99 gulden wil hebben, dan stop ik hem zelf wel in de bak. Bernd doet uiteraard een Duitse versie van de Chris Andrews-hit. The Sparklings en Tee Set staan beide in de Blauwe Bak als ik het mandje net heb aangesteld. Tee Set is dan nog zonder hoesje, de single met fotohoes komt van Diskid in Zwolle. Die heb ik op 2 juli 2010 gekocht ('Een bocht van 35 graden'). Het staat in de Blauwe Bak vanwege de Mod-groover 'So I Came Back To You'. Hetzelfde geldt ook voor The Sparklings. De keerzijde heet 'Now It's Your Turn To Cry' en daar klinkt Ben Cramer als een zanger van een Amerikaanse garagerockband. Overigens vertelt 45cat me dat het is uitgebracht onder Artone Special Products, het label en het hoesje vertelt hier niets over.