Week Spot: The Soul Survivors

Vanmiddag is het pakket van Albert gearriveerd. Hij heeft het doosje blijkbaar recent samengesteld want er zit ook een single van Eddie Holman in en wellicht nog meer voor de Blauwe Bak. In totaal zijn het 69 singles waarvan 36 min of meer 'dubbel'. Vaak zijn het goede upgrades voor de oude exemplaren en soms ook een kleine afwijking in label of persing dat maakt dat ik ze vrolijk naast de andere neerzet. Ik ga morgen beginnen met de eerste elf van de 33 'nieuwe' titels en herhaal dit vrijdag en zondag. Donderdag en zaterdag is het vast niet meer dan een foto en een opsomming, dan doe ik de 36 'dubbele' singles. Daarmee schuift de Gele Bak Top 100 een weekend op. Over dit weekend gesproken... In de 'Vinyl Summer Spirit Of' is het dit weekend 1968. In de algemene popmuziek één van mijn meest favoriete jaren. 1967 is op zichzelf best legendarisch, maar in 1968 wordt het verder uitgewerkt in mijn optiek. Op het gebied van de Blauwe Bak heb ik ongeveer evenveel uit 1968 als uit 1972 en opnieuw kies ik daaruit een Week Spot. Dan stuit ik op een single die ik in februari in Emmen heb gekocht in de Nederlandse persing nadat ik enkele Amerikaanse exemplaren heb gehad. De b-kant daarvan is recent voor mij gaan 'spelen' en dus is 'Dathon's Theme' van The Soul Survivors deze week de Week Spot.

De eerste Amerikaanse single zal ik ergens in de jaren negentig op de kop hebben getikt? Ik zie trouwens in het overzicht op 45cat ook de Nederlandse 'Impossible Mission' en die heb ik in 1993 gekocht, maar is op het moment onvindbaar. En dan is er nog 'Mama Soul', die single heb ik in tien jaar niet gezien. Er is zelfs een tijdje geweest, omstreeks 2012-13, dat ik even erg op zoek ben naar de plaat maar ik niet wil overgaan tot aanschaf omdat ik deze 'ergens' moet hebben. We maken een hele grote sprong naar oktober 2015 als ik op de platenbeurs in Zwolle een nestje tegenkom van Amerikaanse persingen van 'Explosion In Your Soul' van The Soul Survivors. De plaat staat sindsdien in de reserve-Blauwe Bak maar het komt nauwelijks aan bod. Dat verandert als ik de Nederlandse tref in Emmen. Weliswaar zonder de bovenstaande fotohoes, maar nog altijd een fraai exemplaar. Ik word op nieuw aangetrokken tot de b-kant en daarvan heb ik nu besloten het tot Week Spot te bombarderen.

The Soul Survivors is oorspronkelijk een trio uit Philadelphia. Kenny Jeremiah richt in 1962 de groep The Dedications op en neemt onder die naam verschillende singles op. Samen met de broers Charlie en Richie Ingui wordt in 1965 besloten verder te gaan als The Soul Survivors. De groep komt in contact met twee songschrijvers en producenten die elk al een jarenlange staat van dienst hebben in de muziekscene van Philadelphia: Kenny Gamble en Leon Huff. Dat is overigens nadat Crimson Records hun een contract heeft geboden. Gamble en Huff komen op de proppen met 'Expressway To Your Heart' en dat zal in 1967 de boeken in gaan als de eerste Gamble & Huff-productie dat een hit zal worden. Het duo zal in de jaren zeventig op haar hoogtepunt komen met Philadelphia International Records. 'Explosion In Your Soul' is in 1968 de opvolger van 'Expressway' maar gooit beduidend minder hoge ogen dan de voorganger. 'Mama Soul' weigert zelfs de Billboard Hot 100 binnen te komen, maar in Europa lusten we wel pap van deze single. In Nederland bereikt het bijvoorbeeld een 26e plek en ook in Duitsland is de plaat een hit.

Hier lijkt het allemaal te eindigen voor The Soul Survivors, maar niets is minder waar! De groep blijft tot zeker 2010 bestaan, buiten het genoemde trio wisselt het even vaak van personeel als van onderbroek. De groep heeft in 1974 een laatste hit met 'City Of Brotherly Love'. Daarna last het wel een tijdelijke rustperiode in van ongeveer tien jaar. In deze tien jaar blijkt maar weer hoe invloedrijk de groep is als Steely Dan hen noemt in 'Hey Nineteen'. In de midden jaren tachtig gaan de gebroeders Ingui weer optreden onder de naam van The Soul Survivors. In 1991 tekent het zelfs een contract voor vijf platen bij het Society Hill-label. In 2010 werkt de groep mee op 'In The Pocket', een eerbetoon aan de muziek uit Philadelphia en een initiatief van Hooters-drummer David Uosikkinen. Op 13 januari 2017 overlijdt Richie op 69-jarige leeftijd. In de tijd van 'Dathon's Theme' is ook Chuck Trois van de partij als gitarist. Deze maakt in 1969 nog een solo-single voor het A&M-label.

Ik zou zelf niet op het idee zijn gekomen om 'Dathon's Theme' te beluisteren, maar ik zie de titel nogal eens voorbij komen op fora. Anders dan de titel vermoedt, wordt gewoon gezongen op de plaat. Het is een ietwat 'moody' midtempo dingetje dat een stuk beter is te verteren dan 'Explosion' met de kermisgeluiden. Misschien niet de meest overtuigende Week Spot maar ik wil het hierdoor wel wat meer laten groeien bij mij.

Week Spot Kwartet week 29

Komende week moet de Week Spot uit 1968 komen en dat wordt dan de eerste uit 1968 in deze specifieke week. Ik heb de singles reeds klaar gezocht en ben nog eens door de bak geweest. Ik denk dat het een recent ontdekte 'Classic Week Spot' gaat worden, maar dat zien we morgenavond wel. Vanaf woensdag verwacht ik de nodige afleveringen van de 'Singles round-up' en dus doe ik vanavond meteen het Week Spot Kwartet. Blijkt dan nu opeens dat ik niet verkeerd zat met mijn inschatting over de serie in 2016? De Week Spot in dat jaar is één van de vroegste singles uit de Blauwe Bak. In 2018 ga ik echter terug naar de actualiteit na een paar 'Classic Week Spots'. En in 2019 heb ik andermaal een 12" te gast. Laten we nog eenmaal de Week Spots van de afgelopen vier jaar nader bekijken.

2016: Mr. Big Stuff-Jean Knight (1971)

Ja, ik zie het nu pas echt. In de vorige aflevering meen ik nog dat ik in de war ben met 2017, maar in 2016 wil ik alle platen uit de Blauwe Bak pogen te draaien. Dat zorgt er voor dat ik op een bepaald moment op zaterdagmiddag, zaterdagavond en zondagavond bezig ben met 'Do The 45'. Dat blijkt een 'overkill' te zijn. Waar ik in 2018 weer terug keer naar de recent gekochte platen, daar gaan we in 2016 de komende weken door de vroegste platen in de collectie. Het eindigt in begin 2012. Ik koop Jean Knight op zaterdag 20 augustus 1994 in Steenwijk. Ik ben de avond daarvoor voor de eerste keer op het Dicky Woodstock-festival geweest en heb met trots de naam 'Solex' in ontvangst genomen. Ik moet eigenlijk alleen naar Steenwijk om een nieuw rolletje in mijn fotocamera te laten zetten (de foto's zijn nimmer ontwikkeld...) en besluit dan op platenjacht te gaan. Bij 'De Gouden Kikker' tref ik een aantal leuke platen waaronder deze van Jean Knight. De eerste eigenaar heeft de klok horen luiden, maar weet duidelijk niet waar de klepel hangt. 'Noher Soul' staat op het label gekalkt. Eigenlijk veel té funky voor Northern Soul en bovendien is het een redelijk grote hit geweest (in Amerika) maar dichter bij Northern Soul ga ik deze dag niet komen. Of het zou 'Na Na Na' van The Shoes moeten zijn dat volgens mij altijd nog wel zou passen in de 'scene'.

2017: I Want To Go Back There Again-Thelma Houston (1971)

Een jaar later splits ik de shows op tussen de jaren en dat betekent dat ik deze week een single uit 2011 te gast heb. De plaat komt van de grote kringloopwinkel in Hoogeveen waar ik op een zaterdag naar toe fiets. Het zal de laatste tocht worden met de Marathon Tyros, de fiets die me tien jaar eerder naar Mossley heeft gebracht en weer terug. De ketting maakt harde klappen als ik op de weg terug ben. In Havelte breekt het in tweeën en moet ik het inzetten als Flintstone-mobiel om op tijd in Steenwijk te zijn voor de winkel. We halen het nét. Een reparatie zit er niet meer in volgens de fietsenmaker en zo neem ik afscheid van het groene gevaar met het typische vlinderstuur. Hoewel Thelma niet in de upbeat Northern Soul-categorie scoort, vind ik het nummer meteen al beter dan menig 'stomper' welke ik deze dag uit Hoogeveen zal halen. De liefde bezegel ik door de plaat Week Spot te maken in 2017.

2018: I Can See Him Loving You-Anderson Brothers (1974)

Mijn radio-collega Lee heeft vanavond zijn show omgedoopt tot 'classy Modern Soul'. Ik maak al meteen kennis met 'Modern' dankzij de 'Northern Soul Jukebox' en begin steeds meer te houden van een aantal nummers, hoewel ik in het begin nog vooral op zoek ben naar 'hard en snel'. Wellicht op een dag? Anderson Brothers komt echter 'per ongeluk' de Blauwe Bak binnen. Op de andere zijde van de Goldmine Sevens-uitgave van 1998 staat 'She'll Come Running Back' van Mel Britt. Die heb ik al eens in de nieuw opgenomen versie gekocht, maar er gaat niets boven het origineel. Toch vergeet ik dat nummer zodra ik zie dat Anderson Brothers op de b-kant staat.

2019: Gonna Be Alright-Michelle David & The Gospel Sessions (2019)

Ik hoor het nummer voor het eerst in 'Langs De Lijn' als ik vroeg inschakel voor 'Met Het Oog Op Morgen'. Dan zie ik dat de invloedrijke Engelse presentator Craig Charles het nummer op een verzamelalbum heeft gezet. Het blijkt dat het nummer nu al erg gezocht is. Ik sta op het punt om een jaar geleden een Facebook-post op te zetten waarbij ik op zoek ga naar de EP van Michelle David. Ze heeft immers tweemaal opgetreden in Meppel en de EP zou alleen bij concerten zijn verkocht. Opeens schiet me te binnen dat ik wellicht op haar website kan kijken en... daar staat die gewoon! Voor een hele vriendelijke prijs opgestuurd door een van de muzikanten van The Gospel Sessions. De oorspronkelijke EP is van 2017 en ik geloof dat deze 12" een nieuwere uitgave is, dus vandaar dat ik hem als 2019 noteer.

Gele Bak Top 100: 73-65

De kuitspier blijft me bezighouden gedurende de zondagmiddag en opeens heb ik niet zoveel zin om de boel te forceren. Met andere woorden: Ik ben thuis gebleven. Dat is eigenlijk ook geen schande want ik maak naar schatting rond de 200 fietskilometers per week en ben vele uren per dag buiten. Zoals het nu lijkt ga ik in oktober stoppen met de voorsortering in de post en ga dan 'fulltime' in de bezorging. Dat gaat eveneens betekenen dat ik op maandag vrij ben en dus weer een soort van weekend heb op zondag en maandag. Eigenlijk ben ik daar wel aan toe. Zondag om uit te blazen, maandag om eens lekker te fietsen. Mijn liefste collega is voor een paar maanden terug in de sortering eer ze in oktober met pensioen gaat en dat is de reden waarom ik nu nog steeds op maandag werk. Voor 'Tuesday Night Music Club' maakt het niet uit, ik moet er weer aan wennen om maandagavond al de speellijst te maken en de show 'klaar te zetten'. Vanavond eerst het volgende deel uit de Gele Bak Top 100 en straks het Week Spot Kwartet van deze week.  De aflevering van de Gele Bak Top 100 toont vanavond de oonderste regionen van een volgende greep platen. Er zitten een paar 'novelties' tussen. Radha Krishna Temple heb ik bijna een jaar geleden in Sneek gekocht. The Blessing, Margie, Fatal Flowers en Guns N'Roses komen uit een partij van Albert. Klark Kent heb ik een jaar geleden in Dwingeloo gekocht. Ofra Haza is van de platenbeurs in Steenwijk. The Grass Roots heb ik op de eerste vakantiedag in Emmen gekocht en Jeane Manson komt van de kringloop in Dieverbrug.

73. Hare Krishna Mantra - Radha Krishna Temple (NL, Apple 15, 1969)

72. Highway 5 - The Blessing (Duitsland, MCA MCS 17550, 1991)

71. I Don't Care - Klark Kent (NL, A&M AMS 7686, 1978)

70. Without Your Love - Margie (NL, CNR 142.399-7, 1990)

69. High - Ofra Haza (UK, CBS A3415, 1983)

68. Both Ends Burning - The Fatal Flowers (NL, Mercury 875 542-7, 1990)

67. November Rain - Guns N'Roses (Duitsland, Geffen GES19067, 1991)

66. Temptation Eyes - The Grass Roots (US, Dunhill 45-D-4263, 1970)

65. Avant De Nous Dire Adieu - Jeane Manson (NL, CBS 4008, 1976)

Gele Bak Top 100 van 2020: 82-74

Ik ben nog altijd wel van plan om even te gaan e-fietsen maar vooralsnog is daar nog niets van terecht gekomen. Ten eerste word ik vanmorgen wakker met een kramp in de kuit en vervolgens moet ik nog de Gele Bak Top 100-foto's nemen én de singles voor vanavond bij elkaar zoeken. Vanavond het tweede deel van de 'Vinyl Summer Spirit Of 1972' en nu met de algemene singles. Ik heb 48 klaar gezocht en dat is méér dan genoeg. Verder heb ik gisteren het nieuws gekregen dat Albert morgen een doos singles op de post gaat doen. Ook ga ik het restant bij Mark afrekenen en dus wordt het druk met de 'Singles round-up'. Vandaag de twee Gele Bak Top 100-afleveringen, maandag het Week Spot Kwartet van deze week en dinsdag de kersverse Week Spot uit 1968. Dan kan ik vanaf woensdag los met de singles van Albert. Nu dan eerst het derde deel van de Gele Bak Top 100. Nummer 82 heb ik gekocht bij Van Der Laan in Steenwijk. De nummers 81 en 77 komen van Albert. 80 komt van de kringloopwinkel in Dieverbrug. 79 en 75 heb ik in oktober gekocht op de platenbeurs in Steenwijk. Ruinerwold zorgt voor de nummers 78 en 74 en tenslotte heb ik 76 tijdens de vakantie in Emmen op de kop getikt.

82. Just Can't Help Believing - Boys Town Gang (NL, Rams Horn RHR 1185, 1983)

81. Exterminate! - Snap! (NL, Logic 74321-106967, 1992)

80. Doctor's Orders - Sunny (NL, CBS 2068, 1974)

79. The Banner Man - Blue Mink (NL, Regal Zonophone 5C 006-92527, 1971)

78. Wot! - Captain Sensible (NL, A&M AMS 9228, 1982)

77. Diamonds - Herb Alpert (Duitsland, A&M 390 203-7, 1987)

76. Dusic - Brick (UK, Bang 012, 1977)

75. Go North - Richard Barnes (Frankrijk, Philips 6006 039, 1970)

74. Give It Up - KC & The Sunshine Band (NL, Epic EPCA 3017, 1982)

'Even more unemployment'

Het zijn nota bene de noodmaatregelen die ervoor zorgen dat ik vanuit huis probeer te protesteren. Toen het rookverbod in de trein van kracht werd, was dat voor mij al iets waaraan ik niet kon wennen. Eenmaal in de trein kreeg ik dan ontzettend veel behoefte aan een peuk en heb menig opgestookt in de wc. Of gewoon in de coupé als ik genoeg drank op had en ik de enige was in het compartiment. Natuurlijk scheelt het stukken nu ik niet meer drink en daardoor minder rebels ben geworden, maar nog steeds lokt het me niet aan om helemaal met de trein naar Den Haag terwijl ik zo'n stom mondkapje op moet. Ik bedoel... als zelfs Van Dissel zegt dat het 'niet werkt', dan mag ik het hopelijk wel 'stom' noemen? Ik ken niemand uit de omgeving die naar Den Haag rijdt en via Facebook-pagina's een lift regelen, wordt té omslachtig. Ik was van plan om 21 juni naar Den Haag te gaan totdat de demonstratie op vrijdag werd verboden. Ik weet dan echter al wel dat de Haaglanden té goed is voorbereid op dit soort demonstraties dat ik ervan af zie om alsnog naar de Hofstad te gaan. Een week later sta ik daar anders in. Er wordt dan voorgesteld om op diverse plaatsen in het land te protesteren en Zwolle staat ook op het programma. Dat kan ik desnoods op de fiets doen! Als dat ook van de baan gaat, twijfel ik nog even bij Groningen, maar nee... het wordt hem gewoon niet voor mij. Als ik meer om de omgeving zou wonen, zou ik graag mijn gezicht willen vertonen want ik ben van mening dat er iets is waar ik graag voor wil strijden. Toch ga ik het daar vanavond niet over hebben. Het is wel een mooi aanknopingspunt voor een bijna vergeten herinnering uit 1998.

Ik heb in het vorige bericht beloofd dat ik vast nog eens terug ga naar de zomer van 2000 (ook al weet ik niet wat ik erover moet schrijven...) omdat ik sinds eind 2017 geregeld twintig jaar terug in de tijd ben gegaan. In begin 2018 heb ik geschreven over een periode waar ik dan nog nooit in ben geslaagd om deze op papier te krijgen. Het is de tijd waarin ik op de bonnefooi naar York ga, besluit om daar te blijven en eerst maar eens flink met de neus door de goot ga. Met als gevolg dat ik half februari dakloos raak. In York mag ik achteraan sluiten want de stad heeft een enorm probleem met daklozen en 'rough sleepers'. Het laatste is wellicht beter te beschrijven als mensen zonder vaste woon- en verblijfplaats. Er wordt een telling gedaan waaruit blijkt dat York alleen al tweehonderd jongeren (tot en met 27 jaar) kent die in deze situatie zitten. De jongeren zijn echter zwaar in de minderheid. Ik schat dat het totaal aan dak- en thuislozen op dat moment zo'n vijfhonderd is. Toch moeten de straat voor een week schoon zijn van dit 'ongerief' want York krijgt een conferentie over de toekomstige Europese munt. Daarbij worden ministers van financiën uit heel Europa verwacht en een hoop media. Daarbij mag de zwerver die continu 'Rivers Of Babylon' speelt op een tinwhistle niet in de soundtrack komen. Ik 'profiteer' alvast een beetje mee van de komst van de conferentie. In februari heeft York een 'experiment' met een nachtopvang voor daklozen en dat is de plek waar ik in eerste instantie terecht kom. Een voormalige kerk om de hoek van de herberg waar ik uit ben gezet. Het is geopend van acht tot acht en draait volledig op vrijwilligers, de meeste vanuit de verschillende kerkgenootschappen in York. Toch moet de oude kerk op 1 maart weer leeg zijn omdat het weer opgeknapt gaat worden voor de volgende tijdelijke winkel. Het zal er uiteindelijk wel toe leiden dat York een meer permanente opvang krijgt, ditmaal vooral gesteund vanuit het Leger Des Heils. Ten tijde van de conferentie heeft de gemeente en politie het druk om de zwervers zoveel mogelijk buiten het centrum te houden. Ik heb het geluk dat ik dan reeds in de YWCA in Clifton woon en daardoor niet meer oog als een zwerver.

In werkelijkheid ben ik nog altijd zo arm als Job. Het is dermate pauper gesteld met mij dat ik twee kilometer moet lopen voordat ik kan ontbijten. In de 'Carecent' drink ik koffie totdat ik scheel zie en vul mijn maag met schalen vol cornflakes. Ik kan me er nu niets meer bij voorstellen, maar cornflakes is zó nieuw voor mij in 1998 dat ik er niet genoeg van kan krijgen. Zo feestelijk: Chips in een schaal, melk erop, rijkelijk bestrooien met suiker en smullen maar. Het zijn voor mij kortstondige geluksmomentjes. Zo ook deze zaterdag. Ik weet nog dat ik op walkman luister naar 'Disco Volante' van Mr. Bungle. Alsof de muziek zou zijn uitgezocht voor deze dag? In de 'Carecent' hoor ik van de demonstratie in de stad en, omdat ik niets beters heb te doen, besluit ik een kijkje te nemen. 'When in Rome, do as the Romans', luidt een Engels spreekwoord en al gauw vang ik een paar leuzen op en begin deze mee te schallen. 'No to Euro, save our Pound'. Alhoewel? Was het 'no to Euro'? Het gekke is dat je praktisch geen voorgeschiedenis meer kan terugvinden. Volgens mij zou het ding nog steeds de Ecu heten en hebben de Engelsen het over de Emu. Dat laatste staat dan wel weer voor de European Monetarian Union en dat is het gezelschap dat op dat moment bijeen is in York. 'Hier, pak jij die maar', hoor ik achter me. Ik draai me om en loop meteen met een bord aan een houten stok. Ik kijk op het bord: 'Even More Unemployment'. Kijk naar de eerste letters en je leest... EMU.

Sta ik er bewust? Nee. Als het een demonstratie zou zijn geweest tegen het doodknuppelen van zeehondjes dan had ik er wellicht ook gestaan. Ik raak in gesprek met een paar Nederlanders die zijn overgestoken voor dit protest. Dan blijkt al snel dat ik hier 'voor het goede doel' sta. Ik denk dat slechts weinig Nederlanders in 1998 in de gaten hebben wat er ons boven het hoofd hangt. De Europese samenwerking is immers alleen maar goed? Ik begin ook steeds minder trots te worden op het feit dat het Verdrag van Maastricht in ons land is getekend. Toch vind ik het in maart 1998 allemaal wel lollig en als de demo is afgelopen, marcheer ik met het bord naar Clifton waar het bord een prominente plek krijgt in de 'bedsit'. Voor 1998 wordt de Euro aangekondigd als vooral een zakelijke munt welke transacties tussen verschillende landen goedkoper kunnen maken. Daar zullen wij als burgers alleen maar van profiteren. De bijeenkomsten in 1998 hebben als doel om de Euro als algemeen wettig betaalmiddel in de Europese Unie in te zetten. Gelukkig zijn er dan al mensen, vooral economen, 'wakker' die een té groot onderscheid zien in economische omstandigheden van de lidstaten. Wat opeens weer heel erg actueel is nu de hulptroepen weer moeten worden ingeschakeld om Italië, Griekenland en Spanje overeind te houden.

Iedere keer als iemand in 2002 en 2003 klaagt over de Euro en dat alles duurder is geworden, ben ik geneigd om te vragen: 'Waar was jij in maart 1998?'. Menigmaal komt het verhaal dan weer langs over het bord met 'Even more unemployment' maar laat ik de voorgeschiedenis weg zodat het lijkt dat ik toen al erg 'wakker' was. Weten jullie nog dat Europakket dat je gratis kon halen? Ik heb het nooit opgehaald en heb in de eerste dagen van 2002 geprobeerd zo lang mogelijk guldens in de portemonnee te houden. Na drie dagen is dat al onmogelijk. Door een 'vriendendienst' te verlenen en een vriend te helpen de buurt te voorzien met flyers voor de SP word ik zo lid van deze partij. In het kader van de SP ben ik nog wel eens bij een kleinschalige demonstratie (zoals tegen het 'Generaal Pardon' van Rita Verdonk), maar dit is steeds omdat het vanuit de SP komt. Tussen York en 2020 zit geen enkele demonstratie waar ik uit eigen beweging naar toe ben gegaan omdat ik meen dat mijn stem daarin gehoord moet worden.

Week Spot Kwartet week 28

Ik zit momenteel te dubben wat ik met het tweede bericht ga doen. Eigenlijk wordt het weer eens tijd voor een lekker ongedwongen verhaal. Ik zou een paar weken geleden gaan protesteren en zou daarbij nog eens een protestverhaal uit de oude doos vissen. Wellicht dat ik dit nog ga doen want verder kan ik zo snel niet iets anders bedenken. Als ik terugdenk aan twintig, vijftien, tien en vijf jaar geleden, daar kan ik eigenlijk niet echt een verhaal over schrijven. De zomer van 2000 komt vast nog wel eens aan bod omdat ik sinds eind 2017 geregeld twintig jaar terug in de tijd ben geweest. Eerst maar het Week Spot Kwartet van deze week aan jullie voorstellen. Dit weekend draait het in mijn radioshows alleen maar om 1972 en wellicht dat de Week Spot uit 2016 daarbij de revue passeert. Het is nu pas dat het me opvalt dat deze single uit 1972 is, het jaar dat ik morgen en zaterdag centraal ga zetten in de shows. Ook ben ik iets meer te weten gekomen over de lijnen die ik in de afgelopen julimaanden heb gevolgd bij de keuze van de Week Spot. Vanavond dus eerst de Week Spots uit week 28.

2016: Pool Of Bad Luck-Joe Simon (1972)

Is het wellicht dan tóch 2017 geweest? Ik denk in eerste instantie steeds aan 2016 omdat het een herinnering aan Uffelte naar boven brengt dat ik een-op-een kan koppelen aan de visite van W. En dat laatste was in de zomer van 2016. Aan de hand van de Week Spots kan ik echter vaststellen dat 2016 er niets mee van doen heeft. Het is een jaar waarin ik ontzettend veel nieuwe platen koop en daarbij ook de ene ontdekking na de andere onderga. Neem nou Joe Simon. Jarenlang heb ik wel platen van Simon gekocht maar op ene of andere manier kan ik me niet goed identificeren met de stem en stijl van Simon. Het is met name Mark die me helpt Joe Simon te 'begrijpen' en de man begint nu al een flink deel in te nemen in de Blauwe Bak-koffers. Wellicht dat de liefde is begonnen met het dramatische 'Pool Of Bad Luck', de b-kant van de Engelse single You Are Everything'. En hier hoor ik Joe Simon zichzelf voor het eerst noemen in een plaat en dat is een kenmerk dat hij nog lange tijd heeft doorgevoerd. 'I say to myself, Joe Simon'. Inmiddels lust ik wel pap van de platen van Joe Simon. Ik heb nog een aantal in de 'algemene' jaren zestig-bak staan die ik wellicht ook nog maar eens een herkansing moest geven.

2017: Good Soul Music-The Dramatics (1972)

Oh... volgens mij heb ik deze als 1970 of 1971 in de bak staan, maar ik kijk voor de zekerheid even op 45cat. En wat blijkt? Ook deze is in 1972 uitgebracht. Die kan ik dus straks bijzetten in de bak met de overige singles uit 1972. In 2017 ben ik even erg ambitieus: Ik wil alle Blauwe Bak-singles in chronologische volgorde van aankoop draaien. Het begin is best lollig: De jaren negentig en de eerste jaren tot 2012. Dan wordt het opeens een stuk zwaarder. Terwijl ik eigenlijk een beetje klaar ben met de upbeat Northern Soul zou ik dan nu bijkans een hele show met dit moeten vullen. Ook overdrijf ik een beetje als ik zowel de zaterdagmiddag als avond en zondagavond bezig wil zijn met dit project. The Dramatics is een single die ik in 2006 heb gekocht. De tijd waarin ik werkelijk alles mee neem dat enigszins op soul of funk lijkt en met een aantal zeer prettige platen als gevolg. 'Good Soul Music' is overigens de b-kant van 'In The Rain' en één van beide zou zomaar morgenavond in 'Do The 45' gedraaid kunnen worden.

2018: Tired Of Being Alone-Al Green (1971)

Helaas Al, je bent een jaar te oud. Het goede nieuws voor hem is dat er wellicht ook nog wel een weekend over 1971 in zit. In 2018 wil ik het dunnetjes overdoen waar ik in 2017 mee bezig ben geweest, maar dan een jaar centraal stellen en de platen draaien die ik in dat jaar heb gekocht. Al Green neemt ons mee naar het jaar 2012 want ik koop de single in september bij de kringloop in Meppel. Toch heb ik pas weer een partij singles bij Mark afgerekend en houdt het concept niet lang stand. Binnenkort alweer 'nieuwe' platen die ik daadwerkelijk in 2018 heb gekocht. Verder ben ik in 2018 begonnen met de 'Summer Spirit Of...' op de zondagavonden en dus heb ik niet veel behoefte aan 'speciale' afleveringen van 'Do The 45' in 2018.

2019: Love's Alive-Coffee (1982)

Deze heb ik zondag al gedraaid in de 'Vinyl Summer Spirit Of 1982'. Omdat ik maar zes singles in de Blauwe Bak uit 1982 heb, draai ik deze meteen aan het begin van de show. Terugluisteren gaat hem niet worden. Ik heb de uitzending eventueel als iemand héél erg belangstellend is, maar ik vond hem zelf niet goed genoeg om te worden vereeuwigd op Mixcloud. Dat heeft er eveneens voor gezorgd dat ik een nieuwe Banana in de bestelling heb gedaan welke morgen arriveert. Ofwel: Ik ga weer terug naar twee Banana's en dat betekent dat ik niet meer spastisch hoef te doen bij het beoordelen van de Week Spot. Ook al zal ik de rest van het jaar vullen met platen op styreen, dat probleem is dan meteen opgelost. Toch is de Week Spot-benoeming van Coffee wel bijzonder geweest. Ik heb de single al enige tijd als het Week Spot mag worden. Als ik huiswerk doe voor het berichtje zie ik dat 'Casanova' van Coffee als 12" is uitgegeven. Ik bestel meteen een exemplaar en... 'the rest is history'. Ik zal 'Casanova' weinig tot niet draaien maar de keerzijde des te meer. Dat is 'Give Me Some Emotion' van Webster Lewis die we hier over een paar weken mogen begroeten.

Het zilveren goud: juli 1995 deel I

Een grote platencollectie in de opstelling zoals ik ze wil hebben, is een bewerkelijk iets. Het komt er eigenlijk in het kort op neer dat als ik een single uit de jaren zeventig koop dat alle volgende platen een plekje moeten opschuiven. De laatste tijd 'spaar' ik dan een flink aantal platen zodat het de moeite waard is. Ik heb in maart al eens de jaren zeventig en tachtig van het voorgaande halfjaar bijgezet, alleen de jaren zestig staat al maanden te wachten. Daar ben ik zojuist even lekker druk mee geweest. Een anderhalf uur later en alle platen, inclusief de jaren zeventig en tachtig uit Ruinerwold, staan weer op de juiste plek in de bakken. Ook heb ik de twaalf singles bijeen gezocht voor de aflevering van 'Het zilveren goud' van vanavond en de foto gemaakt. Als ik dit schrijf zal menigeen de maaltijd al zijn vergeten en ik hoop dat dit ook het geval is als jullie dit lezen. Ik ga het namelijk hebben over een absoluut dieptepunt in mijn werkzame carrière.

Als het Jeugdwerkgarantieplan een uitzendbureau was geweest, dan had ik het wel kunnen schudden. Het is echter een regeling vanuit de overheid en dat is in maart 1995 mijn redmiddel. Ik heb natuurlijk het baantje op de basisschool eigenhandig 'verkloot' maar krijg, vreemd genoeg, geen sanctie opgelegd. Iets dat achteraf bezien helemaal op zijn plek was geweest! Daarentegen moet mijn consulent zichzelf opnieuw het hoofd breken waar ze een ongeleid projectiel als mij kan plaatsen. Het werk ligt even niet voor het oprapen en ik word op een vrijdagmorgen uitgenodigd voor een gesprek met de consulent. Die legt uit dat ze druk zoekende zijn maar nog niet een baan hebben weten te creëren (het mag immers niet een bestaande vacature zijn!). Als ik het wel best vind, mag ik thuis afwachten totdat ze iets hebben gevonden. Als ik me verveel, kan ik eventueel een tijdelijk baantje aannemen totdat er iets anders is gevonden. Ik kies voor het laatste want ik ben het thuis zitten dan wel beu. Een uur later sta ik met de consulent bij mijn tijdelijke werkplek en ik kan meteen maandag beginnen!

Ik besef me heel goed dat ik niet 'nee' kan zeggen na wat ik heb geflikt op de basisschool. Als ik nog enigszins de regie wil houden over mijn toekomst, moet ik maar een kleine concessie doen. En zo rol ik in het volgende baantje dat een maand later helemaal niet zo tijdelijk en vrijwillig blijkt te zijn als dat me in maart is voorgespiegeld. Het is mijn taak om tweemaal daags openbare toiletten schoon te houden in twee watersportplaatsen. Het gebouw in Heeg is het ergste. De passantenhaven in Heeg wordt voornamelijk bevolkt door jongeren die 's avonds gaan feesten in de discotheek in het dorp. Het is een kruising tussen een unit en een groot uitgevallen bouwkeet. Vinyl op de vloer, onafgedekte tl-lampen aan het plafond en alles zo hufterproef als maar mogelijk is. Woudsend is geen plek voor feestende jongelui. Hier komt de oprechte watersportliefhebber. De meeste zijn van middelbare leeftijd en niet zelden uit Duitsland. Hier is sprake van een redelijk modern gebouw met tegels op de vloer. De douches in Heeg werken met muntjes, in Woudsend is het gewoon contant geld. Aan de andere kant van de muur staat een bak waar het geld in valt en de bak staat in de ruimte waar de schoonmaakspullen staan. Volgens de boekhouding moet het gebouw in Woudsend in de zomer van 1995 weinig zijn gebruikt gezien de geringe inkomsten. In werkelijkheid worden ze wél stevig gebruikt, maar voel ik me dermate 'genaaid' dat ik de verleiding al snel niet meer kan weerstaan. De horeca is blij met het kleingeld, ook al verdwijnt het meeste in de fruitautomaat.

Ze hadden niet een slechtere schoonmaker kunnen uitkiezen. Voor mij is het al snel 'goed genoeg' terwijl dat voor een meer kritische bezoeker als 'vuil' wordt beschouwd. Met name in Heeg is het op een gegeven ogenblik bijna letterlijk dweilen met de kraan open. De toenmalige havenmeester is een aparte kerel die 's ochtends graag 'wraak' neemt als de passanten weer eens té luid zijn geweest na het disco-bezoek. Als ik in Heeg kom en ik hoor een mezzosopraan uit de luidsprekers schallen, hou ik mijn hart al vast. Wat nu weer? Op een gegeven ogenblik 'fake' ik ook alsof ik aan het werk ga. Mijn ouders zien me weg rijden op de Kreidler of op de fiets (de Solex ligt dan nog in de kreukels)  en soms fiets ik ook daadwerkelijk naar Heeg of Woudsend, parkeer mijn fiets in de buurt van het wc-gebouw en ga een plaatselijk café in. Op een zaterdagmiddag heeft het geleken alsof ik die ochtend mijn ronde heb gemaakt, maar niets is minder waar. Ik ben wel op een rommelmarkt geweest in Heeg in het nabijgelegen dorpshuis. Om half twee telefoon van mijn consulent. Ik moet meteen naar Heeg want er zijn klachten. Als ik de deur open, draait mijn maag al om. Even hoop ik dat iemand de plee niet heeft doorgespoeld maar het is nog erger. Iemand heeft het douchegordijn afgescheurd en over het doucheputje gelegd. Daar bovenop ligt een boodschap en vervolgens hebben ze ettelijke muntjes in de automaat gegooid. Ik loop naar het dorpshuis waar de rommelmarkt net is afgelopen en, gelukkig, zij kunnen me helpen met iets om te scheppen en een oude emmer. Aan het einde van de middag is alles weer spic en span en kan ik de zaterdagavond gaan vieren.

Ik ga die avond met vrienden in een busje naar Gorredijk waar Normaal zal optreden. De lucht hangt me nog steeds in de neus en voel plotseling de drang om naar huis te gaan. Eerst maar een discobusje naar Heerenveen. Ik smeek de chauffeur onderweg te stoppen en leeg mijn maag in de struikjes. Voordat ik weer in het busje stap, kijk ik rond en zie een café. Even voor Heerenveen ontdek ik namelijk dat ik mijn plaatje kwijt ben. Nee, geen single, maar de kunstmatige boventand die ik in 1994 ben verloren bij een fietsongelukje. Hoe ik thuis ben gekomen, is een spannend jongensboek op zichzelf. Maandagmiddag ga ik met de bus naar Langezwaag en vis mijn plaatje uit het struikgewas.

2217 Together Forever-Rick Astley (Duitsland, RCA, 1988)

2218 Je T'Aime Moi Non Plus-Jane Birkin & Serge Gainsbourg (NL, Omega, 1969, re: 1973)

2219 Harmonium Song-Koos Bloemsma (NL, Non, 1982)

2220 Malaika-Boney M (Duitsland, Hansa, 1981)

De zomer van 1995 is een wazige periode, niet in de minste plek veroorzaakt door de vele alcoholische versnaperingen. Ik weet dat ik in de tijd van het toiletten schoonmaken eens een flinke partij singles heb gekocht in Nijezijl en weet daarvan een aantal titels erg zeker. Er zitten echter ook twijfelgevallen tussen waarvan ik niet weet of ik deze in juli 1995 heb gekocht. Dat wordt de komende maanden even een trend in 'Het zilveren goud'. Voor augustus heb ik stuk voor stuk singles waarvan ik denk dat ik ze al had in augustus 1995 maar die ik ben 'vergeten' in vorige afleveringen. Jane Birkin is in de zomer van 1995 mét fotohoes maar die is zoek. De single op de foto heb ik in 2013 voor erg weinig overgenomen in een partij van iemand op Marktplaats. Koos Bloemsma is de gitarist van de Groninger groep Black Lake. De single van Boney M is eigenlijk in Duitsland vervaardigd voor de Nederlandse markt. Dit is te herkennen aan het 'STEMRA'-keurmerk.

2221 On Stage-Kate Bush (NL, EMI, 1979)

2222 Roberta-Peppino Di Capri (NL, Omega, 1972)

2223 I Am A Clown-David Cassidy (NL, Bell, 1972)

2224 Thought I'd Ring You-Alain Delon & Shirley Bassey (België, Polydor, 1983)

Over de bovenstaande singles geen bijzonderheden. Kate Bush is hier het twijfelgeval, de overige drie weet ik zeker. Hoewel? Heb ik Peppino toch niet een maand eerder bij de kringloopwinkel gehaald?

2225 Het Drinklied!-Dingetje (NL, WEA, 1982)

2226 Het Bananenlied-André Van Duin (NL, CNR, 1972)

2227 A Woman In Love-André Van Duin (NL, CNR, 1978)

2228 Runner In The Night-Europe (NL, CBS, 1983)

De laatste single is hier wellicht het meest interessant. Europe is niet dezelfde band als van 'The Final Countdown'. Het is eigenlijk een afsplitsing van Kayak. Ton Scherpenzeel schrijft de nummers samen met Irene Linders. Ik kan me niet voorstellen dat er iets aan is, maar als novelty is die best leuk in de verzameling.

Over twee weken vervolg ik met opnieuw twaalf singles. Wellicht moest ik het dan maar eens over mijn alcoholconsumptie van een kwart eeuw geleden hebben?