Schijf van 5: wielen

Ik had er bijna een 'kwispel' van gemaakt, het mopje dat ik gisteravond hoorde in een film. Maar hij is écht te flauw voor woorden en dus vertel ik hem maar zoals ik hem hoorde: Twee sneeuwpoppen staan tegenover elkaar. Zegt de ene tegen de andere: ,,Ik ruik een wortel". Misschien was het de triestheid van de film zélf, 'Non-Educated Delinquents', dat maakte dat ik hem even in de pauzestand moest zetten om smakelijk te kunnen lachen. Afgelopen week speelde steeds dat flauwe mopje van twintig jaar geleden me door het hoofd: Koos Alberts die reclame maakt voor Diele, het snoepje voor tussen de wielen. Dit had natuurlijk alles te maken met de keuze voor de Schijf van 5 van deze week. Want we gaan niet zover om te zeggen dat Soul-xotica het wiel heeft uitgevonden, maar zijn vast en zeker de eerste die een Schijf van 5 samenstellen uit de hoeveelheid wielen die er bestaan. Waarvan akte!

Het vijfde wiel aan de wagen komt helemaal uit Denemarken en herinnert me eraan om op rustige momenten in 20 Years Ago Today eens nader te kijken naar langspeelplaten die ik in die tijd kocht. Zoals die van The Defenders uit, inderdaad, Denemarken. Een album dat zelfs in Denemarken zélf nog knap zeldzaam blijkt te zijn, helemaal sinds in de zomer van 1992 een exemplaar naar Nederland verhuisde. Middels vakanties in Denemarken en plaatjesstruintochten aldaar kende ik The Defenders al van enkele van hun singles op Sonet. Veelal covers van Engelse en Amerikaanse hits, enkele zelfs in de Deense taal, maar op dit album toonde The Defenders zich van een heel breed repertoire. Ze konden zelfs vuig en ruig rocken. Hun uitvoering van 'Road Runner' is de beste die ik ken, een compleet gekkenhuis, maar ook hun opgefokte versie van Fats Domino's 'I'm Gonna Be A Wheel Someday' mag er zijn. De uitvoering van The Defenders uit 1965 mag op vijf!

Waar zou ik zijn zonder onze singlehoesjes-man. Als hij de nummer vier niet had aangedragen, had ik er overheen gekeken. Hoewel die natuurlijk erg dicht in de buurt zat van het Koos Alberts-grapje. In Engeland was in 1973 plotsklaps erg veel belangstelling voor Nederlandse popmuziek. Nadat Jan Akkerman was uitgeroepen tot 'beste gitarist van de wereld' en Focus met twee singles in de Britse top 10 stond ('Hocus Pocus' en 'Sylvia') en ook nog eens Golden Earring een hit scoorde met 'Radar Love', gingen de zoeklichten uit naar de 'next big thing'. Het debuterende Alquin had daarnaast nog de mazzel dat ze onder contract stond bij Polydor, dezelfde maatschappij die Golden Earring en Focus in Engeland vertegenwoordigde. Alquin heeft in Engeland evenmin als in eigen land die belofte waar gemaakt, ondanks enkele platen met kwaliteitsmuziek. De single uit mijn geboortejaar staat vandaag op vier in deze Schijf: 'Wheelchair Groupie'.

Er bestaat een misverstand dat 'blood, sweat and tears' uit een speech van Winston Churchill zou komen. Dat is slechts ten dele waar. Churchill heeft het over 'blood, toil, tears and sweat' in de rede die hij op 13 mei 1940 hield. Op 2 juni 1897 had Theodore Roosevelt dezelfde woorden gebruikt die het op zijn beurt had geleend van Giuseppe Garibaldi die de woorden had gesproken op 2 juli 1849. Het is nog maar sinds de jaren zestig dat niet alleen André Hazes het over 'bloed, zweet en tranen' heeft, maar dit algemeen als beeldspraak is aangenomen. Natuurlijk refereren we in deze Schijf aan de koperpopgroep uit Amerika. Blood Sweat & Tears moest het in de beginjaren vooral van covers hebben. Laura Nyro leverde de groep 'And When I Die' terwijl 'You've Made Me So Very Happy' van Brenda Holloway kwam. 'Spinning Wheel' was echter de eerste compositie van David Clayton-Thomas, ook al heeft het lied veel van zijn bekendheid te danken aan de slottonen. Dit is een Oostenrijks volkswijsje, 'O Du Lieber Augustin', dat gedateerd is van 1815. Genoeg geschiedenislessen voor vandaag: 'Spinning Wheel' van Blood Sweat & Tears (1969) staat op drie.

Rust zacht, liefste STM 2000. Hij staat nog in de fietsenschuur, het is toch wel een beetje moeilijk om hem weg te doen: De prehistorische laptop die ik tot drie jaar geleden dagelijks gebruikte. 'Watching The Wheels' was toen de naam van een verhaal dat ik nimmer zou of wilde publiceren, maar waar het schrijven ervan me zoveel voldoening gaf. David Lynch had al interesse voor de filmrechten, want hoewel het leven van hoofdpersonage Anouschka nog geen 48 uur was opgeschoven, zaten we al ruim over de zeventig pagina's. Het hele verhaal zou drie maanden moeten duren... 'Watching The Wheels' is wellicht het mooiste testament dat John Lennon ons kon na laten. Na jaren lang in de mallemolen van de entertainment te hebben gezeten, zit hij nu aan de zijlijn met Sean op de schoot te kijken hoe de wielen draaien. 'Watching The Wheels' van John Lennon uit 1980 staat vandaag op twee.

Bob Dylan was in de jaren zestig dé songschrijver bij uitstek naast Lennon en McCartney. Heel soms werd zijn mening gevraagd over opnames van anderen. Zo liet hij zijn afschuw horen toen Cher 'All I Really Want To Do' had opgenomen, schreef hij speciaal liedjes met The Byrds en Manfred Mann in het achterhoofd en was aanvankelijk blij verrast dat The Supremes zijn 'Don't Think Twice It's Allright' had opgenomen. Dat bleek echter The Four Seasons-met-kopstemmen te zijn, uitgebracht onder de schuilnaam The Wonder Who. Wat ome Bob nu precies dacht van die Britse jazzrockers die als zovelen zijn 'Wheels On Fire' op de plaat slingerden, zullen we nooit weten. Is ook niet belangrijk. In de ogen van Soul-xotica is 'This Wheel's On Fire' van Julie Driscoll & Brian Auger Trinity (1968) veruit de beste uitvoering. En ook het beste wiel dat tot nu toe werd uitgevonden.

Volgende week kiezen we de vijf mooiste sirenes uit die op de plaat zijn verschenen. Suggesties blijven welkom!

20 Years Ago Today: 632-633

Ik krijg nóóit vragen over Soul-xotica, maar voor de meest voorkomende vragen (die dus nimmer worden gesteld) heb ik altijd wel een pasklaar antwoord. Dus, kom maar op! Waarom 20 Years Ago Today? Niet alleen vind ik het leuk om te kijken naar wat voor singles ik twintig jaren geleden kocht, ook geeft me dit een uitdaging om soms een bericht te schrijven over een artiest die hier anders niet in de schijnwerpers kwam te staan. Neem nu Debbie en T-Birds. Apart, niet samen. Ook al stond Debbie op 'Northern Soul Jukebox' (Spooky & Sue staan er wél op met 'I've Got The Need'), dan kreeg ze waarschijnlijk nog steeds geen bericht met een foto van een jukebox. T-Birds in een Schijf van 5? Euh..., misschien in een Schijf van de vijf meest irritante uitvoeringen van 'De Vogeltjesdans'? Nee, als ik Debbie en T-Birds niet in februari 1992 had gekocht en ik evenmin deze serie had op Soul-xotica, dan waren ze nimmer op het scherm verschenen. En dat is nu juist die uitdaging die ik bedoel!

'T Hokje. De naam is al vaker gevallen, zonder dat ik nu precies heb uitgelegd wat het is. In 1991 vindt in het noorden de opmars van de 'zuipketen' plaats. Vaak oude bouwketen en caravans die aan de rand van een dorp worden geplaatst en waar jongelui zichzelf met leeftijdsgenoten komen bezatten aan lauwe pijpjes Amstel, waar een meisje nog wel eens haar maagdelijkheid verliest en veel voor het eerst een sigaretje roken. In Hommerts hadden we luxe! Een voormalig arbeiderswoninkje (niets meer dan een royale keuken met een bedstee en het beruchte zoldertje!) naast een boerderij mocht door ons gebruikt worden. Hoewel, ik kwam pas laat in beeld. Toen ik in januari 1992 'T Hokje voor het eerst betrad, werden net de plannen gesmeed voor een grootschalige verbouwing. In de voorjaarsvakantie zijn we daar allemaal druk mee geweest. Een nieuwe bar, barkrukken die opnieuw zijn bekleed en de nodige isolatie (vooral om de kou buiten te houden). Hoewel het één grote groep vrienden is, is er toch sprake van 'de bikkels' en 'de miechers'. De eerste terroriseren de bende met cassettebandjes met deathmetal, de tweede presenteren de actuele Top 40 op cassette. Het is zo dat ik T-Birds leer kennen, een produkt dat me een jaar eerder geheel was ontgaan. Eurohouse is het toverwoord in de muziek en de kwaliteit ervan wisselt sterk. 'Birds Dance' van T-Birds is dan ook verwaterde house-versie van 'De Vogeltjesdans'.

Wat velen niet weten is dat 'De Vogeltjesdans' oorspronkelijk uit Zwitserland komt en reeds in 1974 een hit was. Werner Thomas is de bedenker van het dansje, waarbij hij eerst aan ganzen denkt in plaats van mussen. Cash & Carry voert het uit op de Moog, waardoor het meelift op het succes van 'Popcorn' en 'Kwek Kwek'. De Belgische producer Louis Van Rymenant, beter bekend als Terry Rendall, bewerkt 'Tchip Tchip' tot een deuntje voor accordeon en De Electronica's neemt het in 1980 op als b-kant voor de single 'Radio 2000'. Een speling van het lot bepaalt dat 'De Vogeltjesdans' op de radio wordt gedraaid en de grootste hit van dat jaar wordt. T-Birds is evenals zoveel andere 'novelties' uit de Eurohouse volledig anoniem. Ik koop de single op donderdag 27 februari 1992 voor een rijksdaalder bij de nieuwe zaak van Looper aan het Grootzand in Sneek. De plaat heeft dan net een paar weken in de Top 40 gestaan.

Gaan we verder naar Ria Schildmeyer. Zij werd 57 jaar geleden geboren in Haarlem en maakt haar eerste plaatje voor het label van Gert Timmerman, Carpenter Records. 'Flower Power Rock' (1968) klinkt op papier leuker dan dat die in werkelijkheid is, hoewel verzamelaars inmiddels krom liggen voor een exemplaar. Daarna richt ze de groep Ghizlane op. Geloof het of niet, maar die komen we binnen twee maanden opnieuw tegen in deze rubriek, want op Koninginnedag 1992 kocht ik 'Okefonokee' van Ghizlane, een single uit 1970. Het oorspronkelijk Duitse label Ariola heeft in 1972 juist een divisie in Nederland opgericht en ze hebben wilde plannen met Debbie. Haar album 'Debbie In Olympic' wordt onder leiding van Roger Watson opgenomen in de Olympic Studios in Londen. Alleen 'Everybody Join Hands' brengt daarvan wat geld in de kassa. De plaat bereikt in 1972 een zesde plaats in de Top 40. In 1977 gaat Debbie een redelijk succesvolle samenwerking aan met Dries Holten, bij het grote publiek bekend als Andres. Met Oscar Harris zingt ze in 1982 een album vol met duetten uit een grijs verleden, haar laatste activiteit op de hitparade is 'Lazy Days' met Andres in 1988.

Een uur nadat ik T-Birds heb gekocht bij Looper, besluit ik bij Sunrise dat deze single bij me mag komen wonen. Voordat volgende maand definitief het doek valt voor deze platenzaak annex coffeeshop (of andersom) doen we er nog een paar keer boodschappen. Zo ook de volgende 20 Years Ago Today, dan kopen we voor de allerlaatste keer een single uit de vijf gulden-bak.

uit de jeukdoos: Gwen Owens

En of ik plezier heb van de 'jukebox'? Sinds dat ik de 'Northern Soul Jukebox'-dvd kocht en mijn mp3-stick er deels mee gevuld heb, staat die bijna dagelijks aan. Alleen heeft het stickje kuren en ontwikkelt een vaste speellijst, waardoor ik zo nu en dan enkele 'favorieten' eruit moet gooien om het apparaat 'in de war' te brengen. Soms, zoals afgelopen dinsdag, laat ik het apparaat, waar ik ook ben, continu door draaien, zodat ik na een uur bij niet eerder gedraaide liedjes uit kom. Zo gebeurde het dinsdagmiddag op het pleintje voor de Action in Meppel. Ik heb tussen Nijeveen en Meppel de oordopjes niet in gehad en word ook blij verrast met een totaal nieuwe selectie als ik hem weer in doe. De eerste de beste is meteen raak! Ik hoor een typisch Detroit-ding uit de late jaren zestig. Beetje Motown, maar iets minder glad geproduceerd. En die stem! Fantastisch gewoon! Snel lees ik op het display wie de boosdoener is. Deze dame, die ik een week geleden nog niet kende, staat vandaag centraal in deze aflevering van 'uit de jeukdoos': Gwen Owens met 'Just Say That You're Wanted'.

Zo gaat het inmiddels al maanden, week na week doe ik een ontdekking als deze. Nu heb ik het plaatjes kopen nu echt even op een halt gezet, desondanks heb ik toch even gekeken wat zoiets nu waard is. Het origineel is superzeldzaam en derhalve niet te betalen, maar de catalogus van Velgo Records wordt op het ogenblik opnieuw in het vinyl geperst. Ik kocht een paar weken geleden al de even gewilde 'Look Around' van Two Plus Two op hetzelfde label, de originelen daarvan brengen grif 5000 dollar op, misschien dat Owens daar nog bovenuit stijgt. Het goede nieuws voor de armetierige deejays en verzamelaars is dat de heruitgave voor vijftien euro inclusief verzendkosten op de mat ligt. Volgende maand dus maar even bestellen...

Nee, Wikipedia is niet zaligmakend, dat heb ik al vaker gezegd. Natuurlijk heeft Owens geen eigen plekje op de encyclopedie, daar is ze té obscuur voor. We vinden haar naam op de pagina van de groep Hot, die in 1977 een Amerikaanse hit heeft met 'Angel In Your Arms'. Volgens hen zou Owens geboren zijn in 1953, wat in dit geval niet helemaal gaat kloppen, want dan zou ze haar eerste soloplaat als 11-jarige hebben opgenomen. Dus ik heb zo'n vermoeden dat de drie dames van Hot (allen volgens wikipedia in 1953 geboren) iets hebben lopen sjoemelen met hun leeftijd ten tijde van hun hit. Opvallend is ook dat northern soul-kenner Ian Levine in zijn biografie over Gwen Owens weer geen melding maakt van Hot, maar beide hebben ze het wel over de lokale solo-hit 'Keep On Living' uit 1969. Er is iets niet helemaal in de haak. En om nu Hyves af te struinen op zoek naar deze mevrouw Owens gaat mij te ver, hoewel Levine haar wel traceerde en bereid vond om nieuwe versies van 'Just Say That You're Wanted' en 'You Better Watch Out' in te zingen voor 'de grootste northern soul-collectie op dvd': Van flauwe synthideuntjes voorzien jammeren de originele artiesten hun favorieten nog eenmaal af, de muziek is zo weerzinwekkend slap en glad als zijde.

Owens komt echter in 1965 naar boven drijven bij een talentenjacht en neemt in de daaropvolgende jaren een hoeveelheid singles op voor lokale maatschappijen in Detroit. In 1967-68 verblijft ze enige tijd bij het kleine Velgo en daar verschijnt 'Just Say That You're Wanted' als single. Toch is er bij het persen iets mis gegaan en geen van de exemplaren draait naar behoren, waardoor de plaat nooit officieel op de markt komt. De meeste exemplaren verlaten niet eens het pakhuis van Velgo en worden stuk geslagen om ruimte te maken voor nieuwe platen. Daardoor is deze single 'Holy Grail', zoals ze dat in Engeland noemen. Maar praktisch iedere plaat uit de archieven van Velgo is een kapitaal waard.

Nee, we rekenden Motown niet tot de lokale platenmaatschappijen, ook al is het dat wel voor de, in Detroit geboren, zangeres. De managers van Owens waren in 1971 in overleg met het grote label om een zuidelijke divisie op te richten. Op die wijze stond Owens enige tijd onder contract bij Motown, maar nam vijf tracks op in de Muscle Shoals Studios, die niet onder de vlag van Motown het levenslicht zouden zien. De managers stuurden de tapes naar verschillende andere maatschappijen en Casablanca hapte toe. 'You Better Watch Out' verschijnt in 1974 eveneens in Engeland, groeit al snel uit tot een favoriet in Blackpool en Wigan, maar haalt geen notering in de hitparade. Als we op Wikipedia afgaan, volgt dan de periode met Hot, welke in 1987 een reünie houdt. In 1999 zou Owens met pensioen zijn gegaan, buiten het zingen in een kerkkoor. Met twee andere leden neemt ze een cd op en sinds 2006 zou ze een contract hebben bij een lokale platenmaatschappij. Vooralsnog is daar niets uitgekomen.

Of we hier nu met twee verschillende zangeressen van doen hebben of dat de Hot-pagina gewoon wat stukjes heeft 'geleend' uit de historie van 'onze' Gwen Owens, dat wordt maar niet duidelijk...

De Video Draait: Synecdoche New York

Belofte maakt schuld! Van sommige beloftes krijg ik nog wel eens spijt. Speciaal voor jullie, liefste volgelingen, heb ik gisteravond twee uren van mijn leven zitten vergooien. Tja, had ik maar niet moeten beloven om een bericht te wijden aan de films met Philip Seymour Hoffman? Het was me meteen al duidelijk dat dit verhaal snel moest worden geschreven, ik had vorige week niet voor niets 'Love Liza' al driemaal uit de dvd-lade getrokken. Ook 'Synecdoche New York'(VS, 2009, 119 min.) is een draak van een film. We zagen Hoffman in 'Love Liza' verslaafd raken aan benzine en brandstof voor modelvliegtuigjes en zichzelf de film door worstelen, onmogelijk om de afscheidsbrief van zijn overleden vrouw te openen. In de openingsscéne van 'Synecdoche New York' zien we Hoffman opnieuw als een niet bijster sympathieke persoonlijkheid. Sommige acteurs hebben een kop van de 'bad guy', Hoffman is daarentegen de manisch depressieve intellectueel bij uitstek. In 'Synecdoche New York' speelt hij de regisseur Caden Cotard.

Cotard en zijn gezinnetje is van het type dat je meteen zou willen 'ontvrienden' op Facebook. Caden lijdt aan van alles, misschien nog het meest aan overbezorgdheid en 'aanstelleritis', ze houden hun vierjarige dochter voor dat ze geen bloed heeft en weten haar zelfs aan het huilen te brengen als ze proberen uit te leggen wat een loodgieter is. Geen wonder dat ze op een goede dag met haar beste vriendin Maria en dochter naar Berlijn vertrekt. Caden is intussen verliefd op Hazel, evenals in 'Love Liza' vraag je je af wat deze aantrekkelijke dames nu precies zien in deze strontdepressieve engerd, maar Caden is niet in staat relaties te beginnen of daarna te onderhouden. Lekker surrealistisch: Hazel koopt een brandend huis, dat twintig jaar later nog in de hens staat.

De dood en vergankelijkheid regeert in de film. Iedere flits van de televisie, of het nu een reclameblok of een tekenfilm is, gaat wel over deze thema's. Caden weet niet hoe lang hij nog te leven heeft. Schrale troost, dat weten wij ook niet! Nadat hij een prijs heeft gewonnen, richt hij zich op het 'grootste theaterspektakel ter wereld'. Hij laat acteurs dagelijks zijn leven naspelen in een gigantische loods. Caden speelt aanvankelijk zichzelf, maar wordt dan benaderd door Sammy die Caden's leven kan dromen. In plaats van het gebruikelijke hoesje, heb ik ter verduidelijking een 'shot' uit de film als illustratie gebruikt. Rechts vooraan zit Sammy, Caden kijkt over zijn schouder mee. Links van hem zit de acterende Hazel, achter haar de echte Hazel. Begint het nu al te tollen? Sla dan de film maar over, want de personages lopen zo door elkaar heen, dat je erg goed moet opletten. Sammy papt aan met de echte Hazel, Caden heeft intussen een wilde nacht met de actrice die Hazel speelt, maar valt de volgende ochtend toch weer voor de charmes van de vertrouwde Hazel, Sammy pleegt zelfmoord en de echte Hazel sterft 's avonds in zijn armen na een romantische nacht. Ze stikt overigens in de rook die al twintig jaar in haar huis hangt...

Onder het mom van 'creatief casten' ruilt Caden van personage en gaat een vrouw het stuk regisseren. Hij kruipt letterlijk in haar huid, overleeft zichzelf en sterft in de armen van haar moeder. Hee, die zin klopt niet? Ja, hij klopt wel, maar zo lopen de personages en levens ook dwars door elkaar in het toneelstuk en de uiteindelijke film. De moraal van het verhaal? Die zijn er veel! Als 'iedereen speelt de hoofdrol in zijn eigen film' niet tussen de vijfentwintig clou's zit, heb ik echt twee uren voor nop zitten te kijken. Ik ga nog eens een film met Philip Seymour Hoffman bekijken, nu we toch bezig zijn, maar feitelijk is dit soort cinema mij een brug te ver.

Ik ben het met de recensent van de Filmgids eens dat je de film te kort doet door er één moraal uit te pikken, daarvoor zijn de thema's te divers. Charlie Kaufman heeft met 'Synecdoche New York' meteen zijn meest pretentieuze film te pakken en komt er goed mee weg! En Hoffman schittert opnieuw in zijn droefheid, hij wordt nergens menselijk, terwijl hij toch wordt geconfronteerd met alle grote menselijke thema's. Ik geloof dat ik een haatliefde heb ontwikkeld voor deze films.

you ain't seen nothin' yet...

Patrick van de Filmclub in Steenwijk verontschuldigde zich er bijna voor, maar dat was niet nodig. ,,Er staan films onder 'Filmhuis' die er al drie jaar staan en vijf keer zijn verhuurd". Ik wist dat wel. Zowel op cultureel gebied als bij de films is Steenwijk knap boers. Dat had ik ondermeer gemerkt in de jaren dat ik op donderdagavond de filmclub leidde in De Buze. Eigenlijk met nog twee anderen, maar de praktijk... Steenwijk houdt van actie, zeven doden per minuut en per definitie niet van 'stilstaande' film. Toen ik Patrick vertelde dat ik naar Nijeveen ging verhuizen en me daarom ook zou aanmelden bij de Filmclub in Meppel, zei hij meteen: ,,Die hebben een betere doorstroom in 'Filmhuis'-films en ook meer keuze". Vorige week dinsdag had ik wat tijd te doden in Meppel en nam een alvast een kijkje in de Filmclub-vestiging aan de Prinsengracht. Al snel liep ik met een stapeltje dvd's onder de arm, ik heb me ter plekke geregistreerd en de afgelopen week vergaapt aan de zes prachtfilms die ik had uitgekozen. Euh... eigenlijk vijf, maar misschien dat dit nog gaat goed komen?

De ontvangst in Meppel was duidelijk anders dan op momenten waarop ik films in Steenwijk inlever. Ik ben helemaal alleen met de eigenaresse in de zaak en ze vraagt me wat ik van de films vond. ,,Allemaal goed. 'Magnolia'heeft een poetsbeurt nodig, want die doet na 1 uur 50 een beetje lastig ('Magnolia' duurt drie uren...). 'Boy A' was verrassend. En, o ja, deze vond ik minder". Ik wijs op het hoesje van 'Love Liza'. Let wel: Ik hou van drama, heb een hekel aan 'happy endings', maar om nu bijna twee uur naar alleen maar ellende te kijken zonder dat er ook maar één lichtpuntje in de film zit. Nee, dat is wat teveel gevraagd. De dame trekt een grimas van herkenning. ,,Weet je dat alle films waar die Philip Seymour Hoffman datzelfde sfeertje hebben?". Nee en eigenlijk wil ik dat ook niet weten, maar de dame praat door en neemt me aan de arm mee naar een rek films en alras loop ik met 'Synecdoche New York' naar de toonbank. Maar we zijn nog niet klaar. Ze laat me een rek zien met een soort van 'hitlijst'. De top 60 wordt door haarzelf samengesteld, moest hoognodig weer eens veranderd worden, hoewel ik ervoor heb gezorgd dat 'In China They Eat Dogs' daar deze week niet in staat. Ik heb het enige exemplaar geleend voor een week.

Wat een lijst! Ik zie 'De Helaasheid Der Dingen', vorige week opnieuw gezien, maar ook 'Adam's Apples' van regisseur Anders Thomas Jensen (ik heb een box met verzameld werk van deze meester van de zwarte humor: in 'Adam's Apples' zit een man die de verschrikkingen van het concentratiekamp met eigen ogen heeft gezien... als bewaker... Het is een schitterende film, maar niet voor tere zieltjes!). 'Gran Torino' staat erin, vind ik weer minder. ,,Eastwood werkt erg op het sentiment", is haar mening. Ik zie dat anders. Bij de Eastwood-producties worden we het niet eens. Ik vond 'Hereafter' sterker dan 'Gran Torino', maar zij vond de eerste 'een slap liefdesverhaaltje'. Zullen we het dan maar weer over kwaliteitsfilm hebben? ,,Heb je al eens wat gezien van Woody Allen?".

Pijnlijk! Ik weet zeker dat ik een liefhebber van het genre ben, maar films van Allen zijn praktisch onbereikbaar in Steenwijk (ik ben geen download-type zoals jullie weten). Zij heeft verschillende titels staan. Deze week nog niet. Het wordt me ineens erg duidelijk: Ik heb hier niet te maken met een kleine zelfstandige die uit broodwinning een videotheek is begonnen omdat daar vraag naar was. Nee, ik heb hier te maken met een gepassioneerd filmliefhebber. ,,Het begon ooit allemaal met deze", wijst ze 'Midnight Cowboy' aan. Verhip, die staat al heel lang op mijn verlanglijstje, dus die heb ik gisteravond opgezet. En? Tja, ik kan me voorstellen dat het een startpunt voor een filmliefhebber is geweest, maar zelf was ik er niet kapot van. Misschien toch weer net wat teveel Hollywood? Ik was desondanks blij verrast om op het feestje Ultraviolet te zien, één van de 'Chelsea Girls' van Andy Warhol waarvan ik ooit de autobiografie heb gelezen.

En zo wijst alles erop dat mijn vertrek naar Nijeveen in meer dan één opzicht een verandering zal worden. Hoewel onze eindoordelen niet altijd met elkaar stroken, pak ik zonder aarzelen haar hand en laat ik me verder rondleiden in de cinematische geschiedenis. Na 'Synecdoche New York' misschien nog een derde met Philip Seymour Hoffman en dan maar eens een De Video Draait wijden aan dit genre. Wat me erin aantrekt? Tja, ik noem mezelf een liefhebber van Lars Von Trier, maar als ik zijn territorium was binnengestapt middels 'Antichrist' of 'Dogville' was mijn enthousiasme wellicht ook minder geweest. We geven de zotte triestheid het voordeel van de twijfel.

20 Years Ago Today: 620-631

Iemand bezwaar dat we een beetje achterlopen met 20 Years Ago Today? Denk het niet, hoewel ik daar vannacht toch over gedroomd heb. Een blog is pas volwassen als het je gedurende de nachtelijke uren bezig houdt? Vannacht worstelde ik met het probleem dat ik aan het begin van een nieuwe maand ontdekte dat ik de vorige maand één stukje te weinig had geschreven. Blogger is onverbiddelijk in zo'n geval, dus die 'fout' blijft voor altijd zichtbaar, een smet op het blog. Genoeg om de hele nacht mee bezig te zijn, zo blijkt! Nee, achterlopen met 20 Years Ago Today moet geen probleem zijn. Door de dagplates is deze blijven liggen, in dezelfde week kocht ik er nog twee, maar tot 20 maart is het weer even rustig en dus smeren we het een beetje uit. Het was in 1992 laat voorjaarsvakantie: De laatste week van februari. Veel van die week werd gespendeerd in 'T Hokje (later deze maand volgt dan écht het beloofde verhaaltje), welke we eens flink onder handen nemen. Desondanks is er nog tijd voor ouderwets vakantie en op dinsdagmiddag 24 februari fiets ik voor singles naar Leeuwarden. Op aanraden van iemand ook even bij de bibliotheek gekeken, omdat ze daar net opruiming houden van de elpees. Er is niks meer dat ik me kan herinneren, bovendien zit ik ook met het logistieke probleem: Hoe krijg je elpees van Leeuwarden naar Jutrijp met een fiets?

Bij Poort ben ik al een paar keer geweest, die heeft nog een stapeltje heruitgaven liggen. Ditmaal kies ik 620 uit. Binnenkort een bericht over Argent, omdat ik een week later nóg een single van die groep koop. De overige singles komen bij Van Der Akker vandaan, ook die bestaat tot op de dag van heden! Deze winkel houdt eveneens opruiming in de vinylplaten en daar doe ik de meeste boodschappen. Opvallend is dat de nieuwere singles allemaal van oudgedienden zijn, dat zegt wel iets over mijn muzikale oriëntatie van die jaren.

620 God Gave Rock'N'Roll To You/ Hold Your Head Up-Argent
Een heruitgave op Epic van rond 1980. Zoals gezegd binnenkort meer over deze groep.

621 Cachaca Mecanica-Erasmo Carlos
'Gute Nacht Freunde'. Met Het Oog Op Morgen begon in 1976 met haar uitzendingen en drukte ook een stempel op de door hun gedraaide muziek. 'Samen Een Straatje Om' van Rudi Carrell werd vooral door hun gedraaid, evenals 'Cachaca Mecanica' van Erasmo Carlos. Eigenlijk was deze single reeds in 1974 uitgebracht, maar was toen genadeloos geflopt. Nu bereikte het zelfs nog een 25e plaats in de Top 40, maar het succes was dermate bescheiden dat zestien jaar later er nog steeds een exemplaar in de uitverkoopbak zat. Het Oog heeft hetzelfde baanbrekende werk gedaan voor Gino Vannelli.

622 The Spirit Of Love-Average White Band
Eigenlijk heeft deze single zijn paar weken tipparade te danken aan de samenwerking met Chaka Khan. Natuurlijk is Average White Band na 'Pick Up The Pieces' nooit meer leuk geworden.

623 Shape In A Drape-Joe Jackson
Niemand is heilig en Joe Jackson al zeker niet. Ook die sloeg de plank nog wel eens mis. Neem nou die vermaledijde soundtrack die hij verzorgde voor de film 'Tucker, The Man And His Machine' over de Amerikaanse Bugatti, de exclusieve Tucker. Joe Jackson, de 'angry young man' uit de jaren zeventig, speelt als componist de rol van vaudeville-man. Dat is als Tom Waits die een carnavalskraker opneemt.

624 Keep On Missing You-Earth & Fire
In het rijtje van totaal onnodige reünie's mag ook de 'comeback' van Earth & Fire in 1989. Ze hadden het al bij menigeen vergald met de monsterhit 'Weekend' en ook het spul uit de vroege jaren tachtig is beneden het hoge niveau dat ze tien jaar ervoor handhaafden. Nadat 'French Word For Love' genadeloos was geflopt, kwam 'Keep On Missing You' als opvolger uit de koker. Ik hoor liever iets uit de periode 1970-75.

625 Lean On You-Cliff Richard
'The Best Of Me' was de honderdste Britse single voor Sir Cliff. Was 'Lean On You' dan nummer 99 of 101, dat weet ik zo snel even niet...

626 Brother Booze-Muskee
De meest actuele single uit de uitverkoopbak van Van Der Akker. Met 'Brother Booze' maakte Muskee een geslaagde comeback, vooral omarmd door Jan-Douwe Kroeske. Hij haalde Muskee zelfs over om 'Window Of My Eyes' voor het eerst sinds 1969 weer eens te vertolken in een 2 Meter Sessie.

627 Plastical Surgery-Ocean
Niet te verwarren met de groep van de hitsingle 'Put Your Hand In The Hand', deze Ocean kwam uit Leeuwarden en maakte deze single in 1982. Een bandje dat uit meerdere Japanners bestaat, hoe zou dat klinken? Inderdaad, poppy new wave met heel veel synthesizers. Het klinkt niet gek, maar is ook niet top. Leuk: In het hoesje zit nog de originele sticker met de groepsnaam.

628 Fallen Angel-Robbie Robertson
Een juweeltje dat ik pas jaren later op waarde weet te schatten.

629 Reason To Believe-Tim Hardin
Natuurlijk is die oorspronkelijk uit 1966, maar dit is een 'EP' die in 1988 verscheen als opvolger van 'How Can We Hang On To A Dream'.

630 A Place In The Sun-Peter Hollestelle
Ons fotomodel van vandaag, dat zou in eerste instantie Debbie zijn, maar die gaan we in een volgende 20YAT behandelen. Peter jammert nog maar eens het Stevie Wonder-succes af en doet dat nét goed genoeg om een plek in de tipparade te verdienen. In 1975, wel te verstaan!

631 I'll Take You Back-Lemming
Op dit moment, februari 1992, heeft Vanessa Williams een grote hit met 'Save The Best For Last' en wij hebben dat credo opgevolgd. Hoezo op zijn retour? Lemming had hits met 'Lucifera' en 'Father John' in 1973-74, had meer verdiend met het uitstekende 'Planet Of Love' in 1975, maar zakte toen helemaal weg. Begin jaren tachtig zijn ze terug, alleen heeft niemand daar last van. Ze maken een plaat voor RCA waarvan een aantal singles verschijnen. 'I'll Take You Back' is daar eentje van. Kunnen we die morgen opnieuw uitbrengen? Kunnen we daarmee de klok een beetje terug zetten en er een monsterhit van maken? Deze plaat van Lemming mag er zijn! Het klinkt Amerikaans, melodieus en tien keer beter dan Vitesse en Powerplay bij elkaar! Helaas is het niet gebeurd, maar dit is wel een kleine favoriet van mij geworden...

Maxinaal genieten

Niet alleen binnen de northern soul, maar ook bij andere dj-bewegingen, wordt erg spastisch gedaan over hits. Als een plaat vijftig jaar geleden de top twintig bereikte, dan is het per saldo een 'afgezaagd' nummer, een 'party-favourite' en dus 'not-done' voor de zichzelf respecterende schijfberijder. Natuurlijk zijn er juist heel veel grote hits uit het verleden die tegenwoordig nauwelijks meer aandacht krijgen, daar staat tegenover dat flops van toen het nu beter doen dan ooit tevoren. Wat dat betreft kan Maxine Brown eenvoudigweg aanbeden worden door de 'scene', want hoger dan nummer 24 in de Billboard is ze nimmer gekomen. Dat mag dan ook weer een geluk heten, want toenmalig succes had haar nu behoorlijk in de weg kunnen zitten. Kijk maar naar haar Britse evenknie Dusty Springfield, die heeft ook fantastisch werk opgenomen, maar wordt doorgaans té 'mainstream' bevonden.

Wat als onze moeder een jaar jonger was geweest en een kleurtje had gehad? Had ik dan kunnen schrijven over die prachtige jaren zestig-single van mijn moeder? 1939 was een vruchtbaar jaar voor latere rhythm & blues-zangeressen, de bekendste is Tina Turner, maar ook Kim Weston van zaterdag stamt van dat jaar evenals Maxine Brown. Op 18 augustus 1939 wordt zij geboren in South Carolina. Evenals Kim Weston krijgt ook Brown haar eerste contract als ze 21 lentes jong is, maar ze heeft in haar tienerjaren al bij verschillende gospelkoren gezongen. In 1960 helpt ze het kleinschalige Nomar Records hoger op met twee redelijke hits in de Billboard R&B-lijsten: 'All In My Mind' en 'Funny'. Gedurende 1962 verblijft ze bij ABC-Paramount, maar dat brengt geen uitbreiding van het succes. Tekenen bij Wand Records is evenmin... euh... hoe zeg je dat? Wand is een dochterbedrijfje van Scepter Records. Ze hebben in de jaren zestig maar één grote ster op stal, die alle aandacht krijgt van het personeel, zodat de rest van de artiesten zich de mond kunnen afvegen. Ze was hier in december nog te gast: Dionne Warwick.

Nee, Maxine gooit geen hoge ogen in de pop-charts, maar is daarentegen wel resident in de rhythm & blues-Billboard. Hierdoor komen een aantal van haar nummers nog aan in Engeland. Manfred Mann scoort bijvoorbeeld een hit met 'Oh No! Not My Baby', het grapje zou jaren later worden herhaald door Rod Stewart. 'If You Gotta Make A Fool Of Somebody' was een Engelse hit voor Freddie & The Dreamers. Uw platenkrasser let nogal op tempo en wat dat betreft, voldoet Maxine maar matig aan de verwachting. Veel van haar repertoire is mid-tempo of, nog vaker, dramatische ballades. De heren northern soul-deejays uit de jaren zeventig zijn dan ook genoodzaakt om een b-kant uit te zoeken van Brown. 'One Step At A Time' brengt ons 'One In A Million'. Als we het over een rechtgeaarde northern soul-klassieker hebben? De oorspronkelijke single is niet aan te slepen, in de loop der jaren zijn er enkele tientallen heruitgaven van de single verschenen. B-kantjes afschuimen op zoek naar geschikt materiaal is sowieso al iets waar we aan doen, twee weken geleden kreeg ik een beetje hulp van een Engelse handelaar. Deze adverteerde met de single 'The Secret Of Livin'. De soundclip klonk uitnodigend, hoewel ik de titel maar niet kon terug vinden bij de hits van Brown. Het blijkt de b-kant van 'I Don't Need Anything'. Dat nummer ken ik dan weer beter van Dusty Springfield. Schandalig om te zeggen, het is Brown's meest bescheiden Billboard-notering. In 1966 komt het niet verder dan 129. Waar Dusty het prima doet tijdens de afwas of het stofzuigen, daar gaat dit niet bij Maxine Brown. Als Maxine 'I Don't Need Anything' zingt, laat je alles vallen en ga je luisteren!

Ik heb desondanks zo'n zwak voor Maxine Brown gekregen dat ik ook op zoek ben naar ander materiaal voor haar. Dat licht-wiegende 'Oh No! Not My Baby'. Fantastisch! Daar krijg ik een goed humeur van. Als dat deuntje de rest van de dag in mijn hoofd mag blijven wonen? Ze neemt in de loop van de jaren zestig verschillende duetten op met haar vaste zangpartner Chuck Jackson. In 1969 tekent ze voor Commonwealth United en maakt nog twee hitsingles. In de jaren zeventig volgt een contract bij Avco, maar vanaf dat moment zijn de zaken bekeken voor Brown. Ze wordt door een kleine groep liefhebbers aanbeden en tot hun grote plezier blijft ze tot op de dag van heden actief.

Actuele foto's van Brown doen me onmiddelijk in de foetus-houding schieten, hopend op een weekendje logeren bij oma. Helaas heeft oma op haar 72e het nog veel te druk om op twee meter lange baby's te passen en dat vind ik ook niet erg. Een kort bezoekje aan haar website brengt een sample van haar nieuwste cd en dat klinkt even lekker als haar opnames uit de jaren zestig. Maxine Brown is dus geen vergelijkingsmateriaal met, de even oude, Kim Weston. Waar die laatste alleen nog maar in het revival-circuit zit met haar oude hits, daar snoept Brown van beide walletjes. Als er ergens een northern soul-revue is, komt ze met alle plezier even 'One In A Million', 'One Step At A Time' en misschien ook wel 'The Secret Of Livin' zingen, daarnaast doet ze dus ook nog aan nieuw repertoire. En dan komen we in de spagaat. Afgaande op haar kwaliteiten als veelzijdige rhythm & blues-zangeres en vergelijkingen met minder getaleneerde tijdgenoten, had je Brown graag een onsje meer succes toe gewenst. Anderzijds zou haar dat nu minder populair hebben gemaakt onder de deejays. Soms is het fijn dat je het verleden niet meer kan veranderen!