Week Spot: Jigsaw

Zoals jullie ongetwijfeld hebben kunnen opmerken in 'Van het concert des levens' vormen de vakanties steevast een hoogtepunt van een persoonlijk jaar. Een paar dagen er tussenuit of, zoals meer recent, een paar weken ontzettend veel fietsen maakt dat ik er een jaar op vooruit kan. Op momenten dat de winter té koud is, warm ik me aan de herinnering van de laatste vakantie. Vanavond mag ik dat ook een beetje doen. Het is namelijk de eerste dag van mijn vakantie in 2023. Ik haal de huurfiets uit Havelte die ik later die week volledig zal betalen en in mijn bezit houden. Om eerst even goed te wennen aan de fiets heb ik een tochtje naar Emmeloord in gedachten. Op en neer naar Emmeloord is het plan. Dat wordt achteraf gezien nog een flinke bocht om naar huis toe maar ook dat draagt bij aan de fijne herinneringen die ik heb aan de afgelopen vakantie. In Emmeloord koop ik flink wat singles waaronder een single van Jigsaw die ik nog niet heb. Thuis hoor ik meteen de kwaliteit van het nummer maar het valt te wijten aan het feit dat de single 'off-centre' is dat hij in de Gele Bak terecht komt. Afgelopen zaterdag arriveren de singles van Albert en tot mijn tevredenheid zit daar een upgrade bij van de single. En dan weet ik het zeker: De oude blijft in de Gele Bak en de 'nieuwe' komt met stip in de Blauwe Bak. Weet je wat? Ik maak hem ook meteen tot Week Spot. Dat is dus 'If I Have To Go Away' van Jigsaw uit 1977.

Een aantal vragen met 'Wat als' als eerste woorden. Wat als Des Dyer een andere huidskleur had gehad? Dan zou 'If I Have To Go Away' een klassieker zijn geworden in het 'sweet soul'-genre. Dat is nu lastig voor te stellen. Maar ook... wat als Jigsaw een Chinn en Chapman of Mickie Most was tegengekomen? Want ook als popband is het naar mijn mening té ondergewaardeerd gebleven. Jigsaw is een voorbeeld van een 'allround' band met in de vroege jaren zeventig zelfs een beruchte podiumact. Jigsaw komt voor het eerst bijeen in 1966 in het Engelse Coventry. Het is opvallend dat band steeds een zingende drummer heeft, iets dat maar sporadisch voorkomt. Dave 'Biffo' Beech is de eerste zingende drummer. Verder bestaat de groep uit Clive Scott (toetsen en zang), Barrie Bernard (basgitaar), Tony Campbell (gitaar), Tony Britnell (saxofoon) en Kevin 'Beppy' Mahon (tenorsaxofoon). Campbell, Mahon en Beech hebben reeds samen gespeeld in The Mighty Avengers. Campbell komt met de naam naar aanleiding van The Jigsaw Club, een nachtclub in Manchester. Bernard heeft ervaring met Pinkerton's Assorted Colours en Britnell heeft gewerkt met The Fortunes.

In eerste instantie opereert de groep vooral in het bluesrock-genre. In 1967 verlaat Beech de drumkruk en laat ook de microfoon staan. Des Dyer neemt plaats in de band en blijkt ook beide goed te beheersen. De eerste singles zijn een feit maar doen erg weinig. Ik heb zelf 'Lollipop And Goody Man' uit 1970 in de verzameling. In 1970 verschijnt het debuutalbum van Jigsaw genaamd 'Letherslade Farm'. De titel komt van de schuilplek van de daders van 'The Great Train Robbery Of 1963'. Bij deze overval op een trein van Royal Mail waarbij 2,61 miljoen Britse ponden buit wordt gemaakt. Het album zélf is een satire op de muziekbusiness en wordt gekenmerkt door korte 'interviews' tussen de nummers door. 'Jesu, Joy Of Man's Desiring' verschijnt als single van het album maar is andermaal een flop. In 1970 begeleidt Jigsaw ook Arthur Conley voor een Engelse tournee hoewel Mahon het voor gezien houdt. In 1974 vormen Scott en Dyer een songschrijversduo en 'Who Do You Think You Are' vloeit uit hun pen. Het nummer wordt opgenomen door Candlewick Green en is een grote hit. Voor Jigsaw zélf willen de zaken niet echt vlotten en in 1974 zegt platenmaatschappij Basf hen de wacht aan.

Scott, Dyer en Jigsaw-manager Chas Peate richten dan het Splash-label op. In 1975 gaat de band aan het werk met Richard Hewson (Richard Anthony Hewson, The Rah Band is één van zijn projecten). Er moet een soundtrack komen voor de film 'The Man From Hong Kong' en dat wordt 'Sky High'. Het zal de grootste hit worden uit de loopbaan van Jigsaw. In Engeland piekt het op nummer 9 en in Amerika zelfs op 3. In Nederland doet de single nummer 22 aan. Het succes is echter van korte duur en alleen onze Week Spot zal een hele kleine hit worden. Het doet 36 in Engeland, 93 in Amerika en 26 in ons land. Al met al is het dus 'obscuur' genoeg voor wat meer waardering in de soul-scene maar dan moet toch eens iemand eraan toegeven. Laat mij dan de eerste zijn.

Jigsaw maakt in 1981 de laatste originele elpee welke alleen in Amerika wordt uitgebracht. In 1983 verschijnt de laatste single van de band op het Splash-label. Daarna houdt Jigsaw op met bestaan hoewel Scott en Dyer samen verder gaan als songschrijvers voor onder andere Boyzone. Des Dyer doet tweemaal mee aan het Eurovisie Songfestival, de eerste keer in 1983 met zijn nieuwe groep Casablanca. Ook maakt Dyer deel uit van het koortje in Scott Fitzgeralds' 'Go' in 1988. In de midden jaren negentig neemt Jigsaw een aantal oude hits opnieuw op voor een complilatie-album. Clive Scott is op 10 mei 2009 overleden en Dyer gebruikt sindsdien de naam Jigsaw voor enkele solo-activiteiten.

Diagonaal zeven letters: Maandag 6 mei

Het plan is aardig snel ontstaan. Ik heb de afgelopen dagen de Buienradar meerdere malen geraadpleegd en voor vandaag ziet het er aardig uit. Een graadje of achttien, geen kans op neerslag en wind uit het oosten. Dat het uiteindelijk twintig graden zou worden, is een leuke bijkomstigheid. Niet alleen wil ik een blokje fietsen, ook wil ik de nieuwe zomerjas eens mee naar buiten nemen. Zoals ik al eerder heb geschreven kan deze niet tegen neerslag en dus moet ik héél zeker zijn dat het niet gaat regenen. Vanmiddag kijk ik opnieuw op Buienradar en, nee, daarvoor hoef ik niet bang te zijn. De buien bewegen zich over het zuiden en geen vuiltje aan de lucht in het noorden des lands. Zo stap ik rond een uurtje of drie op de fiets. Aanvankelijk zonder weinig concrete plannen. Of toch stiekem een plannetje? Ik meen dat ik dampvloeistof nodig ben, maar dat kan ik morgen ook gewoon in Steenwijk halen. Ik zou natuurlijk altijd een flesje kunnen halen in Diever, maar dan opnieuw... Mijn ervaringen bij die Primera zijn niet schokkend. Ik ga in eerste instantie wel richting Diever voor de vloeistof maar wijk onderweg al af. De camera is thuis gebleven en ik denk dat het tochtje wel in de inleiding past voor een 'Singles round-up'. Maar nee, daar is de tocht té 'speciaal' voor en dus stel ik de singles een dagje uit.

Ik wil dus lekker 'shinen' in mijn jas. Dat zal ongetwijfeld zijn gelukt. Maar of het bedekken van de armen nu heel erg nodig is geweest? Ik kom onderweg veel mensen tegen op korte mouwen, pas tegen de Friese grens aan hebben vooral oudere mensen een jas aan. Ik verbeeld me dat het buiten op de vlakte toch nog wel fris kan zijn aan de armen. Over het algemeen kan ik beter tegen kou aan de knieën dan aan de armen. Ik heb het niet koud gehad en mezelf evenmin kapot lopen zweten. Zolang ik de jas maar ietwat los heb, is het prima uit te houden. Het eerste stuk is gesneden koek. Via de Postweg naar Wittelte en bij binnenkomst van Oldendiever rechtsaf het fietspad af en, als het ware, langs Diever. Toch ga ik heel even terug Diever in omdat ik wat proviand in de tas wil hebben. Ik heb eerst het plan om de tocht van een paar weken geleden nog eens opnieuw te doen maar dat was ook dit keer niet gelukt. In plaats daarvan fiets ik Diever uit richting Oude Willem. Bij het beroemde knooppunt 67 rechtsaf richting Hoogersmilde. Ik heb even het plan om richting Hoogersmilde te gaan maar zie dan dat het fietspad is afgesloten. Aha! Dat is dus het fietspad waar ik een paar weken geleden niet in kon vanwege de wateroverlast. Ik heb toen nog net het ven kunnen bereiken. Hoewel ik in de bossen richting Appelscha ga, heb ik dan al besloten niet zó ver te gaan. Nee, ik wil richting Zorgvlied en Doldersum om ergens bij Vledder uit te komen. Bij knooppunt 67 heb ik al gepoogd een koek te eten maar daar krijg ik teveel bezoek van gevleugelde vrienden die mee willen eten. Later in het bos, tegen de Friese grens aan, is een prachtige open plek. Daar kan ik ongestoord genieten van een pakje karnemelk en een suikerwafel. Ook mijn eerste sigaartje van de dag. Muzikaal word ik hier onderhouden door de vogeltjes. Ik meen dat ik een paar drupjes voel en kijk omhoog. Er schuift wel een donker wolkje over, maar het mag geen betekenis hebben.

Het is maandag en dus zal die wel niet open zijn? Ik heb mezelf een ijsje beloofd in Zorgvlied maar inderdaad... de ijsboer heeft op maandag een vrije dag. Ik duik de bossen in richting Doldersum. Hee! Dan kom ik langs de camping met de uitspanning! Ja, dat klopt. Ik ben hier in een heel grijs verleden nog eens dronken als een tor vandaan gekomen en toen was het opeens een héél avontuur om in Steenwijk te komen. De laatste keer dat ik hier op het terras heb gezeten, is ook memorabel. Het is dan augustus 2022 en ik ben vanaf mijn werk in Tuk over Oldeberkoop gefietst en het Drents-Friese Wold in. Ik twijfel dan of ik hier mijn maaltijd zal nuttigen maar zie er vanaf. Eenmaal thuis krijg ik telefoon van mijn zus. Moeder is dan met spoed opgenomen in het ziekenhuis. Hoewel ik me deze middag een ijsje heb beloofd, ga ik toch maar een kopje koffie. Op één been kun je niet staan maar de klok zegt dat het vijf uur is. Ik moest maar weer in de benen. Hoewel ik niet dagelijks in deze omgeving kom, is ook dit stuk gesneden koek voor mij. Via Doldersum binnendoor langs Vledder en via ruilverkavelingswegen naar Wapserveen. Bij het café de weg oversteken. Nu voor de variatie niet Uffelte aan houden maar richting de Van Helomaweg. Ik moet immers nog boodschappen halen in Havelte. Bij de toegangsweg naar de hunebedden rook ik mijn derde sigaartje van de middag. In Havelte haal ik de ingrediënten voor de maaltijd van vanavond en ben om kwart voor zeven thuis. Ik ben niet moe maar het voelt alsof ik iets ben verbrand in mijn gezicht.

De foto is geleend van Google en toont één van de vele toegangswegen tot Zorgvlied, niet noodzakelijkerwijs een weg die ik heb gefietst. Ik denk dat ik dit in 2022 ben langsgekomen.

Week Spot Kwartet: week 18

Tot mijn grote verrassing staat er zaterdagochtend niet één pakket op me te wachten op het postkantoor. Het schijnt dat een pakketje van Albert daar al sinds dinsdag staat. Niets geen melding van PostNL. Dan uiteraard het pakket van Mango waarvoor ik donderdag thuis ben gebleven terwijl ik wellicht ook een fraaie fietstocht had kunnen maken. Als derde een pakket van Juno waarvoor geen handtekening nodig is en welke gewoon in de groene brievenbus had gekund. Een beetje raar allemaal. Maar goed... de singles zijn binnen en ik heb gisteravond al een flinke zwik gedraaid in 'Do The 45'. De 'nieuwe' singles hou ik nog even apart en waarschijnlijk ga ik tegen het einde van de maand één of twee afleveringen doen met deze nieuwe releases. De singles van Albert en Mango zijn er samen 57. Eenentwintig daarvan heb ik 'dubbel' en die ga ik samenvatten in één aflevering. Er komt een aflevering met potentiële Blauwe Bak-aanwinsten en twee met de Gele Bak-kandidaten. Ik zou de singles ook per zeven of acht kunnen pakken maar dat gaat me té lang duren. Bovendien gaat dit weekend weer een nieuwe partij van Mark op de bus en wil ik ruimte houden voor overige rubrieken. Buiten de Week Spot om zal het deze week gaan over de 'Singles round-up' denk ik zo. 'Het zilveren goud' moet nog even wachten en ook schiet ik verder niet op met de 'Honderd achteruit' terwijl ik in principe nog zeven weken heb voor dertien singles. Eerst maar eens het kwartetje Week Spots van deze week onder het vergrootglas leggen. Een 12" en drie op het compacte formaat.

2020: Lovin' Is Really My Game - Brainstorm (1977)
Voordat ik in november 2012 als radiomaker begin bij Wolfman Radio ben ik eerst gewoon een luisteraar. Voornamelijk naar de Northern Soul-show van mijn maat Lee, omdat ik in die tijd mijn laptop nog aan een dongel heb hangen en me zorgen maak ten aanzien van het overschrijden van de datalimiet. Ja, in die eerste jaren van het internet werk ik voortdurend op budget. Als ik de eerste keer naar de show luister, denk ik dat hij het al jaren bij dit station doet. Achteraf gezien blijkt het de derde of vierde show te zijn. Sindsdien is het een vaste prik voor mij op de maandagavond en buiten de sporadische vakantie om denk ik dat ik maar weinig shows heb gemist. Bij de tweede show die ik beluister is het meteen al raak. Lee leert de Northern Soul omstreeks 1979 kennen in een jongerencentrum en dit schijnt daar dé ultieme uitsmijter te zijn. Lee vertelt honderduit over hoe de dj een exemplaar op rood vinyl heeft welke héél veel waard zou zijn. Dat valt in de nieuwe eeuw op zichzelf wel mee, maar toch ga ik liever voor zwart vinyl. Nadat ik de plaat heel vaak digitaal heb gedraaid in mijn shows, besluit ik in 2020 dat het tijd wordt voor de 12". Pete Waterman van het latere Stock, Aitken & Waterman is medeverantwoordelijk voor deze Engelse release en deze specifieke 12" bestaat uit secties. Er zit geen rust tussen de secties maar de overgangen zijn uitgemeten door een iets bredere groef. Het is een wilde danspartij van ruim acht minuten, destijds alleen voor de doorgewinterde dansers. Al dan niet onder invloed van een chemisch goedje.

2021: Kiss Of Freedom - J.D.'s Time Machine ft. Cleveland P. Jones & Agapesoul & U-Nam (2021)
En dan is het de week van Bevrijdingsdag in 2021. Ik geloof dat we dan net zijn verlost van die verschrikkelijke en totaal onnodige avondklok. Alsof een virus opeens klok kan kijken of rond middernacht actief wordt als een vleermuis. Enfin, voor iemand die kritisch is op het beleid heeft Bevrijdingsdag een erg dubbel gevoel in 2021. Het komt ook mooi uit want ik zit op dat moment thuis omdat mijn kopje iets is overgelopen. Ik wil heel bewust een plaat hebben die de 'vrijheid' benoemt en dus kom ik uit bij deze ontspannen 'jam' van James Day en zijn kornuiten. Een beetje jazzy, maar wel lekker! En bovenal een 'uplifting' boodschap welke we ten allen tijde kunnen gebruiken!

2022: I'll Belong To You - Clyde McPhatter (1970)
Ik leer het nummer kennen in 2019 als Mark eentje in de aanbieding heeft. Ik meld me meteen aan voor een 'spare' omdat die voor mijn neus wordt weggekaapt. Dan krijg ik een boodschap van een ander lid van de groep. Hij heeft de Decca Humphrey-uitgave liggen en wil hem wel naar Mark sturen zodat hij bij mij terecht komt. Het blijkt een bootleg te zijn met een zéér minimale audiokwaliteit. Omdat de originele Amerikaanse single op styreen is, blijft het uitkijken naar een goed exemplaar. Bij deze Decca twijfel ik overigens ook aan de authenticiteit want de 'A' van Decca is té ver uitgeschoten. Deze hangt inmiddels tegen de 'distortion' aan maar het blijft fijn en vele malen beter dan de slechte Decca Humphrey.

2023: I'll Show You How - Cinnamon Soulettes (1975?)
Het is gisteravond een 'mellow' aflevering van de 'Week Spot Carousel'. Daarin draai ik de Week Spots van de vorige drie jaar dus zonder de 'stormer' van Brainstorm. Cinnamon Soulettes is daarentegen echt een rustpuntje. Eenvoudige piano, betoverende stemmen en een hoop ruis vanuit de studio waar dit in de vroege jaren zeventig is opgenomen. Een bron vermeldt 1975 maar dat kan evengoed 1970 of 1971 zijn. Het maakt in principe niet uit want het is en blijft een tijdloze opname waar ook een jaar later nog weinig over bekend is. Gewoon opzetten en genieten!

Singles round-up: mei 3

Eigenlijk ben ik vanmiddag mooi op tijd klaar en zou nog gemakkelijk vóór half zes in Havelte kunnen zijn. Omdat ik wel trek heb in een klein hapje ga ik langs de Jumbo. Ach vooruit, doe er ook maar een pakje karnemelk bij. Ik ga op de stadswal zitten en laat me het hapje en drankje smaken. Dan hoef ik alleen nog het Kornputkwartier te bezorgen en dat is doorgaans niet zoveel werk. Toch lijkt het vanmiddag opeens tegen te vallen. Het is even na vijven als ik klaar ben en, ja, dan moet ik wel heel erg op de pedalen gaan staan om voor half zes in Havelte te zijn. Ik probeer het nog wel maar ben té laat. Enfin, geen man overboord. Ik ga ze morgenochtend meteen halen. Intussen zijn er ook alweer een paar nieuwe releases binnengekomen. Samen met de soulvolle platen uit het pakket dat ik morgen ga halen, is het grootste deel van de 'Do The 45' van morgenavond gevuld. Tot slot nog het derde deel van het pakket van Mark zodat ik kan besluiten welke nummers ik morgen ga draaien.

* Perri- I'm The One (UK, MCA, 1988)
Ik heb reeds een andere single van dit groepje, eveneens goedkoop gescoord bij Mark. Ik kan het niet zingen of neuriën maar mijn herinnering zegt dat het gewoon een leuk plaatje is uit de late jaren tachtig. Ik geloof dat ik best onder de indruk was van 'I'm The One' toen ik deze voor het eerst hoorde. Het doet bij het intro meteen heel erg denken aan 'Ain't Nobody' van Chaka Khan. Euh... ja... je kan het bijna letterlijk zingen. Maar het is een groove die niet snel gaat vervelen, maar het is niet bijster origineel. De b-kant bevat de acapella uitvoering en deze sla ik maar even over.

* Player- Baby Come Back (UK, RSO, 1977)
De Nederlandse Philips heb ik al een flink aantal jaren in de algemene jaren zeventig-bak staan. In januari van dit jaar hoor ik de plaat een paar maal achtereen. Eens in de seventies-show van mezelf maar ook op Radio Drenthe. Hoe meer ik ernaar luister, hoe meer ik het ga waarderen. De plaat is een productie van Dennis Lambert en Brian Potter, de mannen die verantwoordelijk zijn voor zoveel uitstekende 'blue-eyed soul'-composities. Player zorgt zelf voor de nummers. De Philips heeft echter zijn langste tijd gehad en dan biedt Mark de Engelse persing aan. Ik ben vlug bereid. Ja, deze klinkt een stuk beter! De Nederlandse moet ik ook nog eens opwaarderen maar de Engelse komt in de Blauwe Bak!

* Power- Bye Girl (US, Beegee, 1973)
Best wel grappig. Robert Stigwood van het RSO-label verdient veel van zijn geld met The Bee Gees en de volgende plaat is op het Beegee-label. 'Bye Girl' is bijna net zo 'mellow' als Player. Soms kan ik niet onder woorden brengen wat ik voel bij een nummer om bij 'Bye Girl' is dat andermaal het geval. Het is alsof ik de plaat al tientallen jaren ken, maar dan minder soulvol. Het is het weerzien met een verloren oude vriend zonder dat ik deze ooit eerder ben tegengekomen. Op de flip staat 'Peace Of Mind' en dat valt meer in de psychedelische soul zoals The Temptations dat in de voorgaande jaren op ons los hebben gelaten. Het is zeker geen slechte kant maar het mist de persoonlijke magie die ik voel met 'Bye Girl'.

* Prophecy- Everybody Walking Together (US, All Platinum, 1974)
We houden de positieve vibe nog even vast met deze 'uplifting' danser op het All Platinum-label. Prophecy heeft last van een hele drukke gitarist die in de refreintjes zijn wah wah-pedaal gebruikt en anders heel druk is om een Hendrix-imitatie te doen. De rest van de band houdt het funky en de harmoniezang is bijzonder fijn. Een bijzondere combinatie welke mij meteen goede luim geeft. Op de flip staat 'Nya' en dat is beduidend rustiger. Ook best mooi want de mannen van Prophecy hebben een fraaie harmoniezang. Ik vind het lastig beslissen welke kant het morgen gaat halen want de single mag als 'double-sider' de boeken in.

* Della Reese- If It Feels Good, Do It (UK, Avco, 1971)
Deze heb ik sinds jaar en dag in de Blauwe Bak staan in de Nederlandse persing. Toch kan ik de Engelse niet aan mijn neus voorbij laten gaan. Bovendien is de Engelse Blauwe Bak een soort van parallelle collectie waardoor de Nederlandse gewoon kan blijven staan. Zoals vaker bij Engelse persingen is de stereo beter gebalanceerd dan de Europese persing. En op de Engelse hoor je de hoge stem doorgaan na de drie korte 'whoo'-klanken. Een welkome aanvulling!

* Sixpak- Weep No More (US, Gordo, 1970)
Mark had al gewaarschuwd voor 'a little wear' en inderdaad... ze kraken zoals ze smaken. Het is een zogenaamde Vietnam-disc. De ik-persoon wordt opgeroepen voor zijn dienstplicht. Natuurlijk gaat hij deze vervullen en hij vertelt zijn liefje dat ze niet moet wenen. Hij zal spoedig terug komen. Of dat in levende lijve zal zijn of in een 'body bag' daar geeft Sixpak geen uitsluitsel over. Op 'Bring'Em On Home' is de boel een stuk vrolijker. Het refreintje is geleend van 'You Ain't Going Nowhere' van Bob Dylan en wederom gaat het over de Amerikaanse soldaten die in de Vietnamese jungle vechten voor het eer van het vaderland. Qua soul is 'Weep No More' echter de meest interessante kant.

* Mavis Staples- Love Gone Bad (US, Phono, 1983)
Met sommige combinaties kun je niet mis grijpen. Neem nu Mavis Staples. Een stem uit duizenden. Als ik zou weten dat ze zondagmorgen in een kerk op de Veluwe zou zingen, stapte ik vanavond nog op de fiets. Mavis is de enige die me mogelijk weer binnen de muren van een kerkgebouw kan krijgen. Op deze plaat werkt ze met Brian en Eddie Holland. De gebroeders Holland zorgen voor een lekkere post-disco groove en Mavis klinkt weer als vanouds. Wat heeft deze dame een enorme soul in haar lichaam. Ze viert in juli haar 85e verjaardag en is drukker dan ooit tevoren. Staat ze niet alleen op het podium dan doet ze wel een gastoptreden bij een andere 'nieuwe' artiest. 'Beat Well Done' op de keerzijde is met een andere producer en dat klinkt wel een beetje erg 'slick'. 'Love Gone Bad' is definitief de betere van de twee!

* The Uptights- Free At Last (US, Skye, 1970)
Niet dezelfde Uptights als van 'Shy Guy', dat heb ik bij het reserveren van de plaat al uitgezocht. The Uptights is wel opnieuw een damesgroepje en het komt de dames tot uit de tenen.  'You Git's None Of This' oogt funky maar is een andere geweldige ballade van de dames. De stem van de leadzangeres slaat zelf een beetje over, iets dat ik héérlijk vind! Twee uitstekende kanten maakt het tot een 'double-sider'.

* The Wanderers- Somebody Else's Sweetheart (US, Cub, 1961)
We eindigen deze eerste ronde van de 'Singles round-up' in de oudheid. The Wanderers komt voort uit de doowop en dat levert fraaie harmonieën op maar de leadzanger maakt het soulvol. Het is de 'big city soul'-sound die we kennen van The Drifters. De 'wham' en 'dibbee-dib' geeft het alleen maar meer sfeer maar ook zonder deze doowop-kreten zou het nummer hebben gestaan als een huis. Op de keerzijde staat 'She Wears My Ring' van het echtpaar Bryant en dat is wel pure doowop.

Singles round-up: mei 2

De overleden vriend waar ik maandag aan heb gerefereerd is zeker een paar maal voorbij gekomen op Soul-xotica. Het is de bevriende bluesmuzikant uit York waarmee ik in 1996 enkele leuke avonturen beleef tijdens zijn Nederlandse tournee. Eind 1997 ga ik bij hem op bezoek en besluit daarna 'het eens te proberen in Engeland'. Hij is begin vorig jaar zeker een paar maal genoemd in 'Het zilveren goud' of 'Het zilveren geheugen'. Bill gaat de eerste keer met me mee naar het arbeidsbureau en bemiddelt bij de jeugdherberg voor een iets meer permanente kamer. Voor mijn sollicitatie bij de Innkeepers Fayre adviseert hij me mijn ringetje uit het oor te knippen en ik krijg een overhemd van hem. Ik denk dat ik die laatste nog altijd heb! Anno 2024 begrijp ik maar al te goed dat het geen goede sier heeft om iemand zó te 'overvallen' en jezelf op te dringen, maar Bill heeft in die eerste weken altijd voor me klaar gestaan. Bij latere vakanties in York hoort ook steevast een optreden van Bill in een pub waar hij een wekelijkse residentie heeft. We zijn pas een paar jaar geleden 'vrienden' geworden op Facebook en daar deelt hij vooral 'exclusieve' optredens. De laatste jaren woont hij op een prachtige woonboot en maakt hij muziek voor de camera. Door de chemo's raakt hij zijn volle bos haar kwijt en hij laat ons een maand geleden weten dat dit voorlopig het laatste optreden is. Ik begrijp dan nog steeds niet wat er aan de hand is, maar dat wordt zondag duidelijk in het Facebook-bericht. De situatie gaat bergafwaarts bij Bill en hij is op zondag 21 april vredig ingeslapen. Hij wil geen begrafenis maar vraagt zijn vrienden om op 3 mei een toast op hem uit te brengen. Dank je wel voor de fijne tijden, Bill! En sorry dat ik mezelf zo heb opgedrongen bij jullie. Hetzij alcoholvrij, maar ik ga morgen zeker een glas heffen!

* Z.Z. Hill- Set Your Sights Higher (US, Kent, 1966)
Ik geloof dat dit heel stiekem een bootleg is. De labelvariatie met de zwarte letters staat in ieder geval niet op 45cat. Dit Kent-label moet niet worden verward met het Engelse re-issue-label van Ace Records. Ik geloof wel dat Ace de rechten heeft overgekocht van het oorspronkelijke Kent. Het 'higher, higher, higher' komt me gisteravond erg bekend voor maar ik kan er geen vinger op leggen. Een uur later weet ik het wel: Het is bijna identiek aan het 'It's a hard' als in Bob Dylan's 'A Hard Rain's Gonna Fall'. Het is een solide danser met aantrekkelijke zangeressen in de achtergrond. Het is eigenlijk de b-kant van 'I Found Love', maar dat is meer blues dan rhythm waardoor 'Set Your Sights Higher' de meest interessante kant wordt voor de dansvloer.

* Jesse James- I'm Gonna Be Rich And Famous (US, TTED, 1988)
'Look out... soul is back', staat geschreven op het label en daar is geen woord Frans bij! Het is 1988 en dus hoef je je niet te schamen voor de synthesizers. Zeker niet als een je een soulstrot hebt als Jesse James want dat gaat nimmer 'mainstream' worden. In de credits vinden we ook Harvey Scales waar ik recent een nieuwe Epsilon van heb gekocht. 'Rich And Famous' is natuurlijk heerlijk 'tongue-in-cheek'. Jesse is honderd procent zeker dat hij het nu eens goed gaat maken. Zijn foto op de omslag van Time Magazine en een weelde zoals de mensen in Dynasty. Ook de keerzijde is lachen, gieren en brullen met Jesse James. 'Don't Get Amnesia On Me Baby'' klinkt zelfs nog méér 'gelikt' dan 'Rich And Famous'. Ruim 35 jaar later is hij nog altijd naarstig op zoek naar 'mainstream' erkenning. Het maakt echter wel dat hij de 'hardest working man' in de soul-scene is geworden.

* General Johnson- Can't Nobody Love Me Like You Do (UK, Arista, 1979)
De belofte van een Engelse persing is doorslaggevend geweest. 'Can't Nobody Love Me' is lekkere 'in-your-face' disco met een aantrekkelijke funky groove. Ook deze smaakt me nu beter dan gisteravond. Het is een lekkere uitbundige productie en een refreintje dat je ook op zondagochtend nog kan herinneren. Op de keerzijde staat 'Lies' maar dat is een ballade en daar zit ik persoonlijk niet echt op te wachten.

* Jones & Gaston & The Cannonballs- Do You Get The Message (Italië, Cannonball, 2016)
In 2016 koop ik mijn eerste Cannonball maar het duurt twee jaar voordat ik de releases op de voet ga volgen. Ik kan me de release van Jones & Gaston nog wel herinneren maar hik vooral tegen de hoge prijs op van de Cannonball-uitgaven. Als Mark een paar weken geleden eentje voor tien pond aanbiedt, hoef ik niet lang na te denken. Meteen reserveren! Welnu, er is iets mis gegaan. Deze plaat is ontsnapt aan de kwaliteitscontrole van de perserij want het middengat is abusieveijk een paar millimeter uitgeschoten. Dat betekent dat de plaat niet te draaien is. Mark heeft al laten weten de schade te vergoeden. Ik heb gisteren opnieuw een bedrag aan hem overgemaakt en één van de ultieme favorieten van de laatste tijd krijg ik nu ter vervanging van deze Jones & Gaston. Mijn herinnering zegt me dat het sixties-retro is en dus niet heel erg essentieel. De vervanging is wel essentieel geworden in de afgelopen weken!

* Kool & The Gang- Good Times (US, De-Lite, 1972)
De Week Spot van deze week en, inderdaad, een heerlijk 'feelgood'-nummer om de Week Spot te zijn. 'The Frog' laat ik lekker voor wat het is.

* Lonnie & Floyd- I Pledge (US, Jewel, 1967)
Het Jewel-label is in de eerste plaats vooral een gospel-label. De overige platen worden vaak uitgebracht als een Paula of Soul Power. Toch weet ik onderhand dat Jewel niet automatisch gospel hoeft te betekenen. Lonnie & Floyd is het evenmin. 'I Pledge' is een fantastische sfeervolle plaat. Twee verschillende stemmen die prachtig bij elkaar passen in een heerlijke rauwe ballade.met een beat. 'Whip It To Me Baby' is eigenlijk de a-kant. De gillende meiden moet een live-publiek voorstellen? In dat geval kun Lonnie & Floyd en gevolg in een tuinhuisje houden. Verder gaat het erg op de upbeat Sam & Dave-toer en dat maakt het niet erg interessant. Nee, ik ga hier echt voor 'I Pledge'.

* Rudy Love & Love Family- Does Your Mama Know (US, Calla, 1975)
De laatste plaat die ik vanmorgen heb gedraaid. Ik ken Rudy Love voornamelijk van 'This Song Is For You' maar moet zeggen dat ik erg onder de indruk ben van het meer upbeat 'Does Your Mama Know'. Een lekker dramatisch intro en verder ook een zeer fijne productie. 'Housewife Blues' op de keerzijde is een ballade die ik maar even oversla. 'Does Your Mama Know' is om je vingers bij af te likken.

* Robert Montgomery & Chain Reaction- I Need You Girl (UK, Soul Junction, 1976, re: 2016)
Het origineel is onbetaalbaar en dus geeft Soul Junction het veertig jaar later een re-issue. 'I Need You Girl' is stijlvol met een zeer geraffineerde productie. Het zou me niets verbazen als ergens een kleine 'remaster' aan te pas is gekomen want dit klinkt zó fris dat het niet uit 1976 kan komen. Als dit wel het geval is, dan verklaart het meteen ook de exclusiviteit van de plaat. Op de flip staat de instrumentale versie.

* Alphonse Mouzon- I Don't Want To Lose This Feeling (US, Highrise, 1982)
Ik besluit deze tweede aflevering van de 'Singles round-up' met een disco-knaller uit 1982. 'The Lady In Red' op de b-kant is een instrumentale track en dat is best jammer want ik vind het muzikaal net even interessanter. 'I Don't Want To Lose This Feeling' zet iedere dansvloer in vuur en vlam maar méér is het eigenlijk ook niet.

Singles round-up: mei 1

De eerste vloekwoorden van de nieuwe maand zijn alweer een feit. Ik heb gisteravond het bericht gekregen dat PostNL vanmiddag bij me langs komt met pakket singles dat ik vrijdagavond heb besteld. Hoewel het weer zeer aantrekkelijk is voor een fietstocht, schiet dit erbij in omdat ik wel graag het pakket in huis wil hebben. Het is bijna vier uur als ik zie dat ik een email heb ontvangen. PostNL heeft gepoogd om half twee het pakket te bezorgen maar 'er was niemand thuis'. Ik kan het vanaf morgen halen in Havelte. De postbode heeft niet eens aangebeld. Het betekent ook dat ik gerust uit fietsen had kunnen gaan. Enfin, gisteravond heb ik geschreven dat ik de partij van Mark in drie delen ga doen met tussenpozen vanwege 'andere berichten'. Ik heb besloten het geplande bericht van morgen even te laten. Ik denk namelijk dat ik het verhaal al eens eerder in 'Het zilveren goud' of  'Het zilveren geheugen' heb geschreven. Ik ga de drie afleveringen achtereen doen en ik werk even vooruit. Vrijdagavond en zaterdagavond komt doorgaans weinig van publiceren terecht. Ik heb meer dan de helft van de singles vanochtend gedraaid en heb daarbij een hele kleine 'teleurstelling' gekregen, maar ik zet de apparatuur weer aan omdat de andere kantjes ook nog gecheckt moeten worden. Nu de eerste negen uit de partij van Mark.

* Keith Barrow- Mr. Magic Man (US, Columbia, 1977)
Ik noem de platen wederom bij de titels waarmee Mark ze heeft aangeboden en soms de titel waarvoor ik het heb gereserveerd. Bobby Eli is één van de schrijvers van 'Mr. Magic Man', een nummer dat ik al jaren tot mijn favorieten reken in de uitvoering van Wilson Pickett. In 1977 is de discotrein goed op stoom en verdient het nummer een herkansing in deze nieuwe setting. Ik hoor het nummer het allerliefste in de 'classy' Southern Soul-stijl van Wilson Pickett, maar het past op zichzelf wel met orkest en een disco-groove. De flip heet 'We've Got A Right To Be Wrong' en eigenlijk klinkt me dat meteen aantrekkelijker in de oren. Het heeft een fijnere melodie of misschien heb ik toch wel een beetje moeite met een disco-uitvoering van de Wilson Pickett-plaat. Ik denk dat de b-kant hier de winnaar gaat worden. Het grenst aan de pop en de 'Yacht Rock' en kent evenveel soul als een plaat van Boz Scaggs, maar ik vind hem best lekker.

* Bobby & Cindy- If This Ain't Really Love (US, Shaker, 1975)
Soul uit Ohio is vaak fijn. Qua productie zit het in dezelfde straat als The Blade Family, eveneens uit Ohio. Bobby en Cindy nemen afzonderlijk de coupletten voor de rekening. Op productioneel gebied zit er weinig bas in de plaat maar dat maakt het opeens ook erg fris en anders. Ik moet bekennen dat de tweede draaibeurt al een stuk beter bevalt. 'I'll Keep Coming Back' op de keerzijde is mierzoet en duidelijk niet mijn kant.

* The Brockington Singers- Stretch Out (US, TCS, 1975)
Een héle interessante plaat! Het is vanaf 2015 dat ik vrij actief ben in het verzamelen van leuke gospel. Ik ken 'Stretch Out' dan al van The Institutional Choir Of The Church Of God In Christ. Of iets dergelijks. Het koor maakt dan, in 1966, deel uit van de revue van Shirley Caesar. Een jaar later koop ik 'Stretch Out' van The Brockington Singers op het TSOP-label uit 1975. Een lekker vlot en modern Phillysoul-nummer waar de religie niet duimendik bovenop ligt. Met name de laatste is pas in de afgelopen decennium ontzettend populair geworden onder gospel- en soul-dj's. Naar het schijnt heeft dezelfde groep een paar maanden eerder het meer traditionele 'Stretch Out' uitgebracht. De plaat van The Institutional Choir heeft eens mijn naald gemold en heb ik sindsdien niet weer gedraaid. De versie van The Brockingtons is een aardig alternatief. Op de flip staat 'Be Ready When He Comes' dat is geschreven door Irving Brockington. Oef! Dat is ook een zeer fijne kant. The Brockingtons gaan hier 'dieper' en op de achtergrond heeft iemand de grootste lol met het wiel van een Hammond-orgel. Eigenlijk is dit de betere kant!

* Dalton & Dubarri- Til The Day I Started Lovin' You (US, Hilltak, 1979)
'Luister zonder vooroordelen', is een les die ik ooit heb mogen leren van wijlen George Michael. Ik zou naar Discogs kunnen gaan om een foto te zoeken van de twee boosdoeners, maar nee... Ik zou het verhaal beginnen met de soulvolle broers van Hall & Oates, maar wat nu als blijkt dat Dalton & Dubarri een meer donkere tint hebben? 'Ain't no colour in soul', is een andere les die ik heb geleerd. Qua productie zit Dalton & Dubarri in de hoek van de prettige soulpop welke uiterst geschikt is voor de AM-stations in Amerika. Het grenst aan de pop hoewel de terugkerende plonk op de bas het een aantrekkelijk geluid geeft. Het refrein is pure pop en doet me denken aan een ander nummer waar ik even niet op kan komen. Wellicht dat dit ook voor 'Yacht Rock' kan doorgaan? Ik vind het plaatje in ieder geval om te smullen! De b-kant heet 'Keepin' It Up' en is meer van de gepolijste zoete sound maar nu in een ballade. Dat hou ik al snel voor gezien!

* E'Lan- No Limit (US, ATL, 1988-89)
De afgelopen jaren heb ik verschillende platen gekocht op het ATL-label uit Atlanta. Stuk voor stuk eigentijdse producties uit de late jaren tachtig welke doorgaans erg goedkoop zijn. Dan biedt Mark deze aan en schrik ik van de prijs. Ik doe een beetje huiswerk en ontdek al snel dat zijn prijs niet verkeerd is. Hij gaat soms voor het driedubbele weg! Het blijkt de meest gezochte te zijn uit de ATL-catalogus, los van een niet uitgebracht nummer waarvan een 'one-off' demo zou bestaan. Ik sla de a-kant over en ga meteen voor de flip. Op de a-kant staat namelijk de single-edit van 4 minuut 52. Op de keerzijde staat de 'Extended Mix' van 6 minuut 30. Het is zonder meer de meest interessante productie van E'lan en zijn ATL-label. Okay, het is glad als een paling en het bevat alle ingrediënten uit de synthesizer van de andere platen op het label, maar tegelijk heeft het een prettige 'hook'. Misschien dat ik een beetje té ver ben gegaan door het betalen van deze prijs, maar dan opnieuw... het is veruit de duurste uit de ATL-catalogus. Ik denk dat ik deze nu bijna compleet heb maar om ze 'back-to-back' te draaien, acht ik ze té eentonig.

* Lance Ellington- Love Scared (UK, A&M, 1990)
Ik heb gisteravond deze platen al gedraaid en ben nu wel benieuwd naar de b-kant van Lance Ellington. 'Part 2' zou de 'originele versie' zijn volgens het label. De synthesizer-beat is nogal nadrukkelijk aanwezig en is op de single-edit smaakvol vervangen. Bovendien heeft de a-kant een iets meer steady pop-ritme. Elk heeft zo zijn eigen charme. De a-kant is gepolijst voor radio-airplay, de b-kant is meer geschikt voor in de clubs. Verder is 'Love Scared' zo'n plaat waarvan er in 1990 duizenden zijn maar waarvan slechts een fractie voor de miljoenenverkoop gaat. Anno 2024 smaken ze naar meer en Mark heeft geregeld dit soort platen in de aanbieding voor een vaste lage prijs.

* Funkadelic- Let's Take It To The Stage (US, Westbound, 1975)
Ach vooruit... Ik heb de single eigenlijk gereserveerd voor de b-kant maar laat me de a-kant toch nog eens proberen. Het is eigenwijze funk met zelfs een 'bliepje' waarvan ik me net een hoedje schrok. Een beetje een soort van 'novelty', George Clinton is voor de funk wat Frank Zappa was voor de pop en 'Let's Take It To The Stage' is daardoor erg rommelig maar heeft daardoor zijn charme. Op de keerzijde staat het meer ingetogen 'Biological Speculation' dat oorspronkelijk uit 1972 stamt. Daar wordt de luisteraar getrakteerd op pedal steel. Het blijft wel de kant waarmee ik het meeste kan.

* Erroll Gaye & The Imaginations- Love And Affection (US, Steel Town, 1975)
En soms... heel soms... hoor je een plaat waarvan je stil wordt. Je probeert in je hoofd zinnen te formuleren om het gevoel te beschrijven, maar alles klinkt alsof het plank mis slaat. Deze single van Erroll Gaye & The Imaginations is zo'n geval. Pure perfectie in mijn oren, alles klopt aan dit nummer zonder dat het voorspelbaar of vervelend wordt. Dit had gewoon een knaller van een hit moeten worden. Punt uit! 'You Don't Want My Love' klinkt bij het intro al erg Stylistics en gaat inderdaad de 'sweet soul' in. Die wil ik best nog wel eens proeven maar voorlopig heb ik genoeg aan 'Love And Affection'. Dat heeft uiteraard niets van doen met Joan Armatrading.

* Mike Harper- I'm Crying (UK, RCA Victor, 1976)
Tot zover ik kan nagaan is Mike Harper een Engelse artiest. Zijn eerste single stamt uit 1973 en heeft in ons land een release gekregen op Pink Elephant. Blues & Soul Magazine heeft bij 'I'm Crying' de hoop opgegeven en spendeert niet eens meer een recensie aan de plaat. Het is radiovriendelijke discopop en Mike wendt voor het refrein zijn falsetto aan. 'Rip Off' op de b-kant heeft een iets meer heavy begeleiding maar het overtuigt me niet. 'I'm Crying' is daarentegen een erg fijne kant!

Week Spot: Kool & The Gang

Mensen toch! Wat een weertje! Het was dinsdag al aangenaam, maar vandaag? Ik heb voor het eerst de korte broek weer aan gehad. Ik heb de armen wel bedekt. In de stad is het afzien met een jasje over de armen maar in het buitengebied is het best uit te houden. Het dient vooral om niet meteen op de eerste dag al flink te verbranden. Morgen ben ik vrij, dan mag de jas thuis blijven als het wederom zo is als vandaag. De meimaand begint goed want de singles van Mark zijn gearriveerd. Deze ga ik de komende tijd in drie afleveringen behandelen. Het zullen niet opeenvolgende dagen worden omdat ik nog enkele andere plannen heb. De platen gaan zaterdag allemaal in 'Do The 45' plus wat er voor de rest nog binnen komt. De partij van Mark moest deze week een Week Spot aanleveren. Welnu, er zitten heel veel titels tussen waarvan ik niet meer precies weet hoe ze gaan of waarom ik ze heb gereserveerd. Daarvoor zal ik ze eerst opnieuw moeten draaien. Kool & The Gang springt meteen in het oog want 'Good Times' is een erg gezellig nummer en bovendien heb ik de band nog niet te gast gehad op Soul-xotica. Vandaar dat ik jullie vandaag 'Good Times' van Kool & The Gang uit 1972 mag presenteren als de hagelnieuwe Week Spot.

Hoewel de band vooral bekend is geworden in de jaren tachtig hebben de heren dit jaar een feestje: De band bestaat onafgebroken zestig jaar. Of nee... eigenlijk vijfenvijftig jaar, maar ook daarvoor zou ik persoonlijk een taart met kaarsjes aanschaffen. Het verhaal van de band begint in 1964 in Jersey City in de staat New Jersey. Zeven schoolvrienden besluiten een bandje te beginnen. Het bandje wordt The Jazziacs gedoopt. De gebroeders Robert en Ronald Bell zijn meteen aanwezig op respectievelijk basgitaar en toetsen. De Bells komen oorspronkelijk uit Ohio en dat heeft in die tijd nog te maken met straatbendes. Als eerbetoon aan zijn 'roots' geeft Robert zichzelf de 'straatnaam' Kool. Zijn vader en oom zijn beide vermaarde boksers en in New York leeft het gezin in hetzelfde complex als Thelonious Monk. Miles Davis komt geregeld over de vloer omdat hij graag wil leren boksen. Het zal dus ook niet vreemd zijn dat de oorsprong van Kool & The Gang in de jazz zit. De eerste optredens zijn op jazzfestivals en als instrumentale sectie begeleidt het de artiesten op het lokale Soul Town-label. Het krijgt een residentie in de Blue Note Lounge in Jersey waar iemand hen aankondigt als Kool & The Flames. Echter, om verwarring te voorkomen met James Brown & The Famous Flames wordt besloten de bandnaam te veranderen in Kool & The Gang.

Gene Redd is dan hun manager en hij zet een nieuw platenlabel op: De-Lite Records. In de eerste jaren is Kool & The Gang vooral heel erg op zoek naar een stijl waaraan het zich kan committeren. Het kiest ervoor om de oren te laten hangen naar de respons van de radiostations. Het debuutalbum uit 1969 is geheel instrumentaal. Even later wordt gesuggereerd dat de band beter ook gezongen nummers kan toevoegen. In deze beginperiode experimenteert het met fusies van jazz, rock en funk, maar het zet allemaal geen zoden aan de dijk. De albums verkopen slechts mondjesmaat. In 1973 kiest de band voor rauwere funk. Op maat gemaakt voor de discotheken en in eerste instantie minder geschikt voor de radio. Dat blijkt echter de succesformule te zijn want in 1973 heeft Kool & The Gang haar eerste grote hit met 'Jungle Boogie'. Ook 'Hollywood Swinging' is een grote hit maar na 'Open Sesame' uit 1976 is de formule uitgewerkt en laat het publiek de singles links liggen. In 1979 vindt de band zichzelf opnieuw uit en de rest is geschiedenis.

'Ladies Night', 'Celebration', 'Cherish', 'Fresh'.... ach ik zou alle hits kunnen opnoemen maar de band is in de jaren tachtig populairder dan ooit. De funky edge blijft aanwezig maar is nu smaakvol gecombineerd met disco en een melodieus popsausje plus de productie van Eumir Deodato. De groep is nog altijd actief hoewel Kool het enige originele lid. De overige van de oorspronkelijke bezetting van 1964 zijn reeds overleden maar zijn wel tot hun dood aan Kool & The Gang verbonden. 'Good Times' wordt in juli 1972 uitgebracht als titeltrack van het meest recente album. De band werkt voor de eerste maal met strijkers op dit album maar de verkoop van zowel langspeler als single blijven achter. Een jaar later zal het een top tien-hit hebben met 'Jungle Boogie' dat ik, als 'jongeling', dan weer vooral ken uit 'Pulp Fiction'.