Truus Zuuphuus

Ik heb zaterdagavond even wat tijd te doden en ga, zoals gewoonlijk, 'voor de lol' even kijken bij de soul-singles op Marktplaats. Het is lachen, gieren, brullen! Een Amerikaanse promo heet al snel 'Northern Soul', maar is dan vaak country of een zoete ballade. Platen die zééér zeldzaam zijn en dus ook grof geld moeten opbrengen, terwijl je ze bij iedere kringloop voor 20 cent uit de bakken vist. En die arme gelukzoeker uit Joure die al drie jaar probeert 'It's Gonna Take A Miracle' van Honey & The Bees te ruilen tegen een scooter. Zelfs de sleutelring van zo'n apparaat is meer waard dan de single. Maar dan opeens... valt mijn mond open. Ik wrijf mezelf door de ogen. Droom ik dit? Iemand biedt de 10" van 'Valerie' door Mark Ronson & Amy Winehouse aan. Volgens de advertentie nauwelijks tot niet gedraaid. Hij wil gewoon het aankoopbedrag terug hebben. Tien euro! De advertentie staat al een week en is door 120 mensen bekeken. Ben ik nou gek? Dit kan met gemak wel eens het koopje van het jaar zijn. Ik bied de gevraagde tien euro en tot mijn grote verrassing heb ik de volgende dag antwoord. Even later een bericht van Marktplaats dat er twaalf euro is geboden, maar hulde aan de verkoper! Ik was als eerste en ik mag hem hebben!

De NCRV brengt eind jaren tachtig Frank Masmeijer voort en haalt in het begin van de nieuwe eeuw zijn Vlaamse evenknie naar Radio 2: Michel Foulet. ,,Laat hem maar wat lanterfanteren op de Hollandse radio, we zijn hem liever kwijt dan rijk", hoor ik op een bepaald ogenblik een Belg opmerken. Toch mag ik ontzettend graag luisteren naar de show van Foulet op de zaterdagavond. Tussen acht en elf heeft hij eerst een studiogast die platen meebrengt en zijn of haar levensverhaal aan de hand van muziek vertelt. Daarna heeft hij onder andere een recente release die hij in het zonnetje zet. En is er die 'interactieve' finale: De luisteraars mogen (per telefoon, het is in 2003-04) kiezen uit drie 'ondergewaardeerde' platen. 'The Summer Is Over' van Dusty Springfield verbreekt alle records, alleen hangt Foulet de stijfkop uit en blijft raaskallen dat de plaat uit 1974 komt. Niet waar..., het is oorspronkelijk in 1964 uitgebracht, maar dankzij een Veronica-jingle is het in augustus 1974 terug in de Tipparade. Het is Michel Foulet die ik het eerst hoor over Amy Winehouse, ze heeft dan net 'Frank' uit. Foulet zegt dol te zijn op de zangeres, maar 'wellicht dat dit met haar naam heeft te maken'. Gedurende de show wordt met de gast een fles wijn burgemeester gemaakt. Hij doet hoog op over de cd, maar de gedraaide nummers doen me geen zier. Komt wellicht ook omdat ik dan tot mijn oren in de garagerock zit, dus heel snel ben ik niet te overtuigen.

In 2006 valt de eer te beurt aan de KRO-presentatrice Adeline Van Lier. Aan haar heb ik mijn liefde voor Doris Duke en Laura Lee te danken en als ze een introductie doet op 'Rehab' van Amy Winehouse zijn mijn oren gespitst. Het nummer zal me de komende drie jaar echter helemaal niks doen. Ik vind Amy in 'Rehab' meer als een soort Petula Clark klinken, het is het hem net niet. Als ik zelf in april 2009 de alcohol opzij schuif en bepaalde lieden van mening zijn dat ik toch nog maar even naar een kliniek toe moest, roep ik ook 'no no no', ofwel: 'Rehab' zal pas in april 2009 mijn strijdlied worden. De weken erna draait Van Lier geregeld meer werk van het album 'Back To Black', maar... het doet me nog steeds erg weinig. Pas bij 'Love Is A Losing Game' begin ik iets waardering te krijgen. Op de radio is het aanvankelijk 'Rehab' en ik kan niet mee delen in het enthousiasme. De rest van de singles ontgaan me vooralsnog.

In 2007 ga ik aan het werk bij de Dyka, de specialist op het gebied van pvc-buizen. Buiten de kerstvakantie en de zomerstop om draaien de machines 24 uur per dag met veel kabaal. Om de tien meter staat een radio de werknemers in de directe omgeving te vermaken. Als ik in september 2007 aan de slag ga, is 'Relax, Take It Easy' van Mika een grote hit. Het 'e-e-easy' hoor je boven alle machines uit. Omdat de ene naar Q Music luistert en weer een ander naar Sky, 3FM, 538, Radio 2 of de regionale zender, is dit een onregelmatig terugkerende 'sirene' gedurende de dag. In 2008 is daar 'Valerie' van Mark Ronson & Amy Winehouse en Mika heeft een waardige opvolger gekregen. Ook deze plaat heeft een 'power' die alle machinelawaai overstemt. Als mijn vakantiegeld wordt gestort, ben ik in alle staten. Het is snikheet op deze donderdag in mei 2008. Ik heb het geluk dat Henk deze week mijn chef is, een goedzak waarmee je wel een loopje kan nemen. Ik weet niet wat er aan scheelde, maar ik word om zeven uur 'opeens heel erg ziek'. ,,Maar snel naar huis", zegt Henk. Daar wissel ik van kleding en spring op de trein naar Zwolle. Ik heb in het bijzonder eentje op het oog en daarmee moet ik opschieten?

Ik vraag overal naar 'het vinyl', ervan uitgaand dat het een 12" is. Tot zaterdag weet ik niet beter. Op de binnenhoes van mijn exemplaar staat de datum '13 juli 2008' en de vorige eigenaar heeft hem bij Concerto gekocht in Den Haag. De mazzelaar! Op 22 mei 2008 is deze in Zwolle al helemaal uitverkocht. Ietwat teleurgesteld koop ik dan maar 'Back To Black' op vinyl, speciaal voor kroegoptredens, al moet ik toegeven dat ik het album beter vind klinken op vinyl als van cd of mp3. Het topstuk van die avond is echter het vinyl van 'Songs III' van Marissa Nadler. Die had ik in maart reeds voor een tientje gekocht bij haar optreden in Haarlem, maar die had ik in de trein laten liggen. Deze 'nieuwe' moest maar liefst 35 euro opbrengen. Nogmaals: Ik koop 'Back To Black' uitsluitend voor kroegoptredens. Even iets populairs tussen de onbekende dingen door. Dat zijn dus vooral Buze-optredens en de sporadische kroeg. Ook nu haal ik hem eens per drie maanden tevoorschijn voor The Vinyl Countdown.

'Valerie' is de grote hit van de vroege zomer van 2008. Met Marianne ben ik op zondagavonden bezig met de voorbereidingen voor een muziek-kwis en het inspireert ons tot een ronde 'Valerie's'. Net als mijn ronde 'panfluit' en 'broertjes' moet deze nog steeds worden gespeeld. 'Valerie' is alom. Of ik nu aan het werk ben op de Dyka of ik zit in 't Pandje (pas geopend) of Swingers (bijna dicht), overal hoor je 'Valerie'. Het is mijn laatste alcoholische zomer en 'Valerie' hoort bij die soundtrack als een schuimkraag op een biertje. Op een zondagse kwisavond ben ik creatief met Marianne en komen we op de verbastering Truus Zuuphuus. Zo hebben we er meer. Tijd voor een kwispeltje? Wie zouden we bedoelen met 'Liesje Toets'?

Helaas, de zegel is verbroken en de plaat is schijnbaar toch een enkele keer gedraaid. Ik had vanmiddag nog even het idee dat als die verzegeld was, hem meteen via de Engelse Ebay te verpatsen, maar dat doen we nu maar niet. Ik heb er zes jaar op moeten wachten en vijf jaar lang met mijn tengels van de drankjes moeten afblijven, maar nu kan ik eindelijk 'Valerie' vanaf vinyl draaien. En dat klinkt? Alsof je hem nog nooit hebt gehoord! Als jullie morgen inschakelen voor Do The 45 (15 uur) en/of The Vinyl Countdown (23 uur), in beide shows zal ik delen in de ervaring van 'Valerie' op vinyl.

Singles round-up: maart 1

Het ligt al bijna twee maanden in de planning, dus het deksel kan zo langzamerhand los gedraaid worden. Daags na het Engelse avontuur in januari werd ik benaderd door Specialized of ik zou willen poseren voor hun kalender? Natuurlijk hoefde ik niet verder te vragen, want ik herinner me nog een paar foto's van de kalender van vorig jaar. En ook dat ik toen niet zo weg was van de 'vleeshandel' die ik zag. Poseren voor een kalender voor het goede doel gebeurt uiteraard spiernaakt en ik hoef niet heel lang na te denken. Er zijn slechts een paar goede doelen waarvoor ik de kleren uit trek en het Engelse Teenage Cancer Trust is daar een van. Ik zeg dus 'ja', maar heb nog niet nagedacht over hoe en wat. Dan herinner ik me opeens de fotoshoot (niet-bloot) van een vriendin en na een maand aarzeling benader ik deze fotograaf met de vraag. En ja, hij wil graag meewerken aan dit goede doel en dus gaat hij mij komende woensdag op de plaat vastleggen. 'Implied nudity', dus niet een frontaal shot van mijn heerlijkheden. Die zijn niet zichtbaar op de foto, maar alles aan de foto doet suggereren dat ik niks anders aan mij heb dan een hoed. Ik had met de fotograaf afgesproken dat hij gisteren enkele elpees voor decoratie zou ophalen, maar besloot dinsdag om ze langs te brengen in Diever. En als we daar toch zijn, kunnen we ook net zo goed even 'kringlopen' in Dieverbrug en Dwingeloo. Verder zijn twee heruitgaven via de post binnengekomen. Het 'koopje van het jaar' is pas vandaag verzonden, dus die komt in een later bericht bij een zevental singles die ik van Marcus heb gekocht.

Het nuttige met het aangename verenigen. Het is wellicht het ultieme fietsweer. Zonnig, weinig wind en totaal niet koud. Als Dieverbrug en Dwingeloo het aangename zijn, dan kun je toch het beste iets nuttigs hebben, want doorgaans is het niet veel soeps in Dieverbrug. In de kringloop van Dwingeloo ben ik nog nooit geweest, iedere keer als ik daar langs fiets is het zondag. Dieverbrug heeft een actie van drie-voor-een-euro en dat mag ook wel: Het is feitelijk brandhout. Ze hebben wel honderd singles, allemaal zonder hoes, uit de vroege jaren zestig: Veelal schlager, Nederlandstalig en spul dat je overal beter kan krijgen. Ik zoek er zes uit, waarvan de Fats Domino-EP nog het meest interessant is.

* Kate Bush- Hammer Horror (NL, EMI, 1978)
Verpakt in een minimaal plastic hoesje, maar toch wel iets gehavend. Eén van de weinige Kate Bush-singles uit die periode die ik nog niet op single heb en deze mag het doen totdat ik hem beter vind. Hij draait op zichzelf prima, maar vooral in het begin zijn de krassen in de meerderheid. Die doet het wel voor die ene keer per jaar in The Vinyl Countdown.

* Paula Dennis- Janus Pak Me Nog Een Keer (NL, Artone, 1963)
Ik heb verscheidene singles van Paula Dennis, maar deze hoogvlieger had ik nog niet. Erg mee in mijn nopjes. Op naar het volgende kroegoptreden, want het is een fraai alternatief voor 'Tante Mien Mag Ik Je Poesje Even Zien' van Sjakie Schram.

* Fats Domino- EP Fats 3 (NL, Imperial, 1958/59)
De Nederlandse distributeur van London, Bovema, brengt eind jaren vijftig een aantal 'exclusieve' EP's uit van Fats Domino. Deze zijn niet in deze vorm te vinden in de Amerikaanse catalogus. Deze EP is het derde en laatste deel uit een serie EP's. Op de nummer twee staat 'Be My Guest', dus de plaat moet in 1958 of 1959 zijn uitgebracht. Op deze EP staat geen populaire hit. Het heeft de titels 'I Know', 'Don't Deceive Me', 'Ain't Gonna Do It' en 'I'll Always Be In Love With You'. Muzikaal is het meer van hetzelfde en niet heel erg interessant, bovendien is de plaat in een rampzalige staat. Het is meer zo'n aanbod dat je moeilijk kan laten liggen voor dertig cent en de nieuwsgierigheid naar het wel en wee van de EP heeft me tot aankoop doen overgaan. Voor in het archief.

* Rocco Granata- Marina (België, Delahay, 1959)
Een paar maanden geleden vroeg een vaste Vlaamse luisteraar of ik eens 'Marina' van Rocco Granata wilde draaien in The Vinyl Countdown. Ach..., waarom niet? Ik draai wel vaker iets anderstaligs in de show en Rocco mag best. Toen kwam ik echter tot de schrikbarende ontdekking dat ik tussen de duizenden singles niet één exemplaar van deze monsterhit had zitten. 'I'm trying to keep the customer satisfied', om met Simon & Garfunkel te spreken, en dus investeer ik dertig cent in dit verzoeknummer. Ze heeft een reden voor dit verzoek en ze post even later de 'teaser' van de hagelnieuwe biopic over Rocco Granata op mijn Facebook. Als de trailer al aangrijpt? Volgens haar is het zeer de moeite waard eens te bekijken, dus ik wacht met spanning de dvd af. Er bestaat immers een gerede kans dat ik binnenkort weer met 'De Video Draait' ga beginnen.

* Bart Jansen- Nassibal (NL, Fontana, 1972)
Een lastige keuze? Bart Jansen of een EP van Het Cocktail Trio op Omega. Ik kies voor deze en dan nog wel het meeste vanwege de b-kant. Peter Koelewijn kan ruim veertig jaar na deze opname nog steeds vol vuur praten over 'Nassibal'. Op de b-kant staat de melodie die we kennen van 'Rosamunde', maar heet dan 'Twee Blonde Schonen'. Een nummer met zo'n kleurrijke historie dat ik daar nog maar eens een bericht aan moest wijden.

* Lenny Welch- Two Different Words (NL, Kapp, 1965)
Ja, ik heb een zwak voor Kapp-singles, maar achteraf gezien heb ik deze al met 'fotohoes' en ook die staat onaangeroerd in de jaren zestig-bakken. Had ik dan toch maar het Cocktail Trio meegebracht...

Ik weet van het bestaan van de kringloopwinkel in Dwingeloo, maar ben er nooit aan toe gekomen. De laatste keer in Dieverbrug wilde ik door naar Hoogeveen en nam toen geen tijd daar te stoppen. De eerste indruk is die van een nette winkel. Het oorspronkelijke woonhuis is in tact gelaten en het is leuk dat de dames- en de herenkleding van elkaar zijn gescheiden in aparte kamertjes. De singles staan erg verdekt opgesteld, ik had ze zelf niet gevonden. De elpees beloven weinig goeds en ook de vangst van de singles is minimaal. Ik heb een spuughekel aan 'Making Your Mind Up' van Bucks Fizz, maar zo'n Engelse persing is altijd fijn. Totdat ik ontdek dat daar een flinke hap uit is genomen. Die heb ik maar aangegeven bij de kassa. De andere is een zeer fraaie Engelse persing en geldt als vervanging voor mijn afgedraaide Nederlandse exemplaar.

* Marshall, Hain- Dancing In The City (UK, Harvest, 1978)
Gisteren was ik 13 in de Prehistorie, met deze van Marshall & Hain voel ik me weer even 3. Ik weet niet of Henk deze in zijn collectie had, anders heb ik hem vast meegekregen van de radio. Jaren later weet ik niet heel goed wat ik aan moet met deze plaat, maar uiteindelijk heeft de liefde voor het nummer gewonnen. Ik ga hiermee The Vinyl Countdown openen, dat heb ik al besloten.

Dan mocht ik de afgelopen week twee heruitgaven welkom heten, beide geheide klassiekers uit de Northern Soul-scene die nodig eens (goed) in mijn koffers moesten staan.

* Epitome Of Sound- You Don't Love Me (UK, Go Ahead, 1968, re: 2010)
De nieuwe Week Spot, dus voor het verhaaltje even terugbladeren naar dinsdag.

* The Invitations- Skiing In The Snow (UK, Outta Sight, 1966, re: 2013)
Met The Invitations viert Outta Sight in januari een feestje. Het is de honderdste single in de Northern Soul-serie van het label. Het is in 2010 begonnen als onderdeeltje van Castle Communications, het voormalige reclamebureau dat eind jaren tachtig begon met het uitbrengen van kwaliteits-verzamel-cd's. Wanneer Castle een 'best of' uitbracht van een artiest, kon je er donder op zeggen dat het ook écht het beste van die artiest was. Bij algemene compilaties ging men vaak voor de niet voor de hand liggende nummers. Outta Sight begint dus als sub-label van Castle, maar staat reeds na een paar maanden op eigen benen. Nu brengt het iedere maand drie singles uit: Een maand met drie Northern Soul-singles, eentje met drie vroege rhythm & blues-uitgaven en eentje met drie Modern Soul-dingen die anders niet op vinyl verkrijgbaar zijn. Deze van The Invitations is dus de honderdste in de serie, maar de afgelopen maanden heeft Outta Sight flink de sokken erin gezet. Maandag verschijnt de vierde serie van drie Northern Soul-heruitgaven, ik ga binnenkort de 111 bestellen: 'Blowing Up My Mind' van The Exciters. Deze van The Invitations is minstens zo essentieel, vooral omdat 'What's Wrong With Me Baby' op de b-kant een recente favoriet is. En die gaat ook nog wel Week Spot worden!

De prehistorie: 17-21

Paul Van Vliet had ooit een liedje over 'Meisjes Van 13'. Ik mag dan geen meisje zijn, maar ik ben wel dertien. Een brugpieper met zo'n bruine leren schooltas die je gedurende het eerste halfjaar van een halve kilometer afstand kan ruiken. Volgens Paul Van Vliet zitten de vrouwelijke tegenhangers overal tussenin, deze dertienjarige hangt nog het meest naar het kind. Het is een miniatuur-uitvoering van mezelf. Hoewel ik nooit echt klein ben geweest op de lagere school ben ik evenmin de grootste. Dat is Jeroen, die de twee meter is over gegaan, en tegen hem kijk ik, letterlijk, op. Pas in 1989 krijgt de jonge Gerrit groeistuipen en gaat die eveneens richting de twee meter. Het stokt bij 1.98, maar daarna groeien de voeten door. Dat heeft me enige zorgen gebaard, maar gelukkig vonden die het bij 48 ook wel genoeg. Omdat ik 17 juni 1989, bijna vijfentwintig jaar geleden, beschouw als de start van mijn platencollectie, behandel ik iedere maand een paar van de dertig die ik op die datum al bijeen heb gesprokkeld. Vandaag zijn dat de singles voor mijn dertiende verjaardag tot en met de aanschaf van mijn eerste pickup in oktober 1988.

Ik ben inmiddels 38 jaar en zou dus best een zoon van 13 kunnen hebben. Als ik terug denk aan 1988 en mezelf zie, voel ik ook een vaderlijke vertedering. Ik zie hem fietsen, in gedachten verzonken. Droom maar lekker, jongen! Het zal toch allemaal anders lopen. Je gaat dingen meemaken in je leven waar je niet van durft te dromen. En dan heb ik het vooral over fijne dingen, want ja, her en der is er ook wel eens een obstakeltje. Ik heb in de brugklas eigenlijk maar één echte vriend en dat is Henk. Henk is vier jaar ouder dan ons en heeft hiervoor op een school voor moeilijk lerende kinderen gezeten. Daar doet hij het zo goed, dat vanuit deze school wordt gesuggereerd dat Henk wellicht de normale LEAO kan doen. Ik weet niet of Henk een diploma heeft gehaald, na twee jaar is hij van onze school af gegaan. Henk is een enorme Elvis-fan. De laatste keer dat ik hem ontmoet is tijdens een wederzijdse vinyl-jacht in Heerenveen in 1992. Buiten school om ben ik het liefste alleen. Ik fiets veel, vooral op zondagmiddag maak ik tientallen kilometers. Verder staat 1988 nog vooral in het teken van de Citroën-modelauto's. Ik krijg er dan ook een hele stoet voor mijn dertiende verjaardag. Een paar weken ervoor mocht ik van zus Willemien twee singles uitzoeken in de uitverkoopbak bij V&D en... krijg ik mijn meest favoriete single van dat moment. Daar begin ik meteen mee.

17. Nights In White Satin-The Moody Blues
Het is voor ons kinderen een traditie dat we in de paasvakantie een vrijdag met heit op pad mogen. Voor de niet-Friezen: Heit is Fries voor vader, maar ik zou niet over hem kunnen schrijven als 'vader' en dus hou ik het bij heit. Heit is vertegenwoordiger voor Schwarzkopf en heeft een uitgebreid rayon: Het grootste deel van Friesland en de kop van Overijssel. In 1986 gebeurt dit op Goede Vrijdag. De autoradio aan op Veronica die de Top 100 Aller Tijden uitzendt. We zitten in de contreien van Drachten want pas zijn we nog langs de, niet meer bestaande, mega-autosloperij bij Drachtstercompagnie gereden. Het is altijd weer een sport voor mij, vanuit een rijdende auto zoveel mogelijk auto's 'herkennen' in die bonte verzameling. De boel is in 1991 ontruimd. Even na Drachtstercompagnie draait Veronica opeens een plaat uit de jaren zestig die dan diepe indruk op me maakt. Ik herken het wel en dat is niet verwonderlijk, want Henk heeft de single nog eens tweedehands gekocht. We hebben het over 'Nights In White Satin' van The Moody Blues. Het is vooral het 'koor'in het refrein en dat brommende instrument dat een mellotron blijkt te zijn. Op mijn dertiende verjaardag krijg ik dan toch eindelijk mijn zin: Broer Jelte heeft geinformeerd bij Looper en heeft een Amerikaanse import weten te achterhalen. Een rechtstreekse replica van het origineel, dus met 'Cities' op de b-kant. Looper bestelt twee en Jelte neemt de andere. Ik heb de single liefdevol stuk gedraaid, maar... gek als het klinkt: Ik kwam pas in de nieuwe eeuw erachter dat ik deze nooit eens 'origineel' was tegengekomen. Ik heb toen de schade in gehaald en eentje met fotohoes gekocht. Binnenkort komt daar nog een 'foute' fotohoes bij, maar daarover later meer...

18. When We Was Fab-George Harrison
De twee singles die ik van Willemien mag uitzoeken, zijn beide ruim een kwart eeuw later nog steeds een schot in de roos. Ik ben dan, behalve 'Yesterday' en 'Let It Be', nauwelijks bekend met The Beatles. George Harrison introduceert me middels deze plaat zelfs tot enkele liedjes. 'When We Was Fab' is een kleine herhaling van 'All These Years Ago' uit 1981, waarop Paul en Ringo hun medewerking verleenden. In 1987 werkt George samen met Jeff Lynne, voormalig ELO-man en bewonderaar van The Beatles. Jeff en George gaan helemaal loos in dit nummer en voegen de ene 'gimmick' na de ander toe totdat Harrison niet alleen maar terugblikt, maar muzikaal met beide voeten in 1967 zit. De single heeft 4,50 gulden gekost (de sticker zit nog op het hoesje) en moet net definitief de Tipparade verlaten hebben. Het heeft het succes van voorganger 'Got My Mind Set On You' niet geëvenaard, maar Harrison en Lynne zullen in 1988 nog van zich laten horen als The Traveling Wilburys.

19. On The Turning Away-Pink Floyd
Wat zeg je? Is Pink Floyd een legendarische band? Hebben ze al in de jaren zestig muziek opgenomen? Wie zeg je? Syd Barrett? Nog nooit van gehoord... Het klinkt als een sprookje, maar eigenlijk ken ik in 1988 nauwelijks Pink Floyd. Ik ben groot geworden met 'Another Brick In The Wall' en herinner van 'On The Turning Away' dat die eens is gedraaid in Countdown. Een sfeervol nummer, dat is de herinnering. Die ligt ten tijde van mijn verjaardag al een paar maanden in de uitverkoopbak en is zojuist afgeprijsd naar een rijksdaalder. Ik had onlangs nog een discussie hierover met een maat. Binnen Pink Floyd had je aanvankelijk Syd Barrett versus Roger Waters, maar vanaf 1968 Roger Waters versus David Gilmour. Sinds Waters Pink Floyd heeft verlaten, vind ik man's solo-werk interessanter dan Gilmour's Pink Floyd-werk van na 1983. Opnieuw is 'On The Turning Away' een schot in de roos, want ik vind het een van de zeer weinige hoogtepunten uit het post-Roger Waters-tijdperk van de groep.

20. House Of Fun-Madness
We maken een sprong van bijna een half jaar: Van 28 april 1988 naar het begin van de herfstvakantie. In de Sneker Veemarkthal is tweemaal per jaar een fancy-fair. In oktober wordt die georganiseerd door de Hervormde Kerk en de Gereformeerde doet de fancy-fair in maart/april. Als platenverzamelaar moet ik erkennen dat de gereformeerden een fijnere muzieksmaak hebben, in de begin jaren negentig ligt het bezaaid met hippie-klanken uit de jaren zestig. In 1988 heb ik het voor elkaar gekregen om mijn zakgeld extra vroeg te krijgen: Zeven-en-een-halve-gulden. Daar gaat meteen een gulden vanaf de spaarpot in. Dat is verplicht en je protesteert maar niet eens. Met zes-en-een-halve-gulden loop ik dus over de fancy-fair en zie plots de pickup's staan. Mijn oog valt op twee identieke Philips Diamond-koffergrammofoons. Het blijken achteraf hele vroege stereo-exemplaren te zijn. Ik vraag de prijs per stuk en krijg '7,50' te horen. Ik ding een gulden af en zo word ik de eigenaar van zo'n Diamond. Natuurlijk is de naald afgesleten, maar... wat ben ik trots op mijn pickup! Hij is pas in mei 1989 vervangen door een beter exemplaar, de Diamond is in 1991 bij het grof vuil gegaan. De eerste maandag van de herfstvakantie krijg ik een single van Jelte. Hij heeft van een collega bij Jamin een paar singles gekregen en daartussen zit ook 'House Of Fun' van Madness. Omdat ik die nog niet heb, mag ik hem hebben. Kort daarna is mijn enthousiasme voor Madness even zoek, maar misschien komt dat met de jaren weer? Rond 1990 mishandel ik mijn Madness-singles nog maar even en schrijf met koeieletters 'hoppa' op de hoesjes. Ach gut, ik was vijftien...

21. Weekend (Rallye Monte Carlo)-Earth & Fire
Ik heb het even nagekeken, maar er staat me iets van bij dat ik onlangs nog over deze plaat heb geschreven. Of was dit een algemeen verhaal over Kayak? Hoe dan ook: Heit komt in 1981 thuis met deze single en nog wat reclamemateriaal. Hij is bij Opel-dealer Fritsma geweest, waar hij zijn lease-Ascona's in het onderhoud heeft. De single verdwijnt een beetje ongezien op de stapel geestelijke EP's en singles van heit. Zodra ik leer hoe de platenspeler in de huiskamer werkt en ik mijn eerste dj-kunsten botvier met de psalmen en gezangen afgewisseld met Madness en Rubberen Robbie, leer ik ook 'Total Loss' van Kayak kennen. Opel doet in 1981 mee in de Rallye Monte Carlo en heeft middels manager Frits Hirschland twee van Neerlands' topgroepen bijeen gebracht om elk een hit te 'customizen'. Kayak doet dat zo gezegd met 'Total Loss', maar de a-kant is voor Earth & Fire en hun speciale 'Weekend'. Zodra ik mijn Philips Diamond op de slaapkamer heb staan, confisceer ik deze single. Ik geloof niet dat heit hem heeft gemist en een paar jaar voor zijn overlijden heeft hij al zijn platen in de container gekieperd, dus ik voel me er nu helemaal niet meer schuldig over. Het mooiste aandenken uit de verzameling van heit blijft 'Schlafe Mein Prinzchen' van Papa Bue's Viking Jazz Band, maar die heb ik nooit een officieel nummer meegegeven.

Ik denk dat we morgen een eerste Singles round-up krijgen. Ik heb vanmiddag in Dieverbrug en Dwingeloo een paar singles gekocht en verwacht elk moment 'het koopje van het jaar'. Het is daarvoor een beetje vroeg, hoewel... zo'n buitenkans als deze krijg ik voorlopig niet weer! Die zou ik morgen kunnen doen, maar verwacht nog meer voor het weekend.

Week Spot: Epitome Of Sound

Het zijn vaker de handelaren die spreken van 'Evil-bay' dan dat het de kopers betreft. De handelaren spreken dan van hoogste bieders die weigeren te betalen. Soms moeten ze weken wachten en Ebay inseinen om herinneringen te sturen. Met een beetje mazzel krijg je als handelaar na afloop ook nog eens negatieve feedback en wordt er volop gesjoemeld met 'zoekgeraakte items'. Als handelaar die zijn waren wereldwijd verstuurd, is bovendien Paypal verplicht en per transactie blijft dus tien procent van de verkoopprijs aan de strijkstok hangen. Nee, de handelaren zweren bij hun Soul Source en verschillende Facebook-groepen, maar dat is voor de koper weer riskant. Als je per Paypal betaalt voor goederen, dus in geval van die tien procent van de verkoper, is het gekochte verzekerd en kun je een geschil indienen als de dealer zich niet aan de regels houdt. Bij Soul Source of Facebook maak je geld over aan 'familie', betaalt zelf twintig cent voor zo'n transactie en vervolgens is het niet verzekerd. Het is zolang ik soul-platen van Ebay haal nog niet mis gegaan en dat mag ik afkloppen. Alleen die Betty Everett (april/mei 2012) is erg lang onderweg geweest. De Week Spot staat echter helemaal los van Ebay. Een jaar geleden zag ik iets dat op een koopje leek, maar achteraf een duurkoop was. Ik heb deze nu vervangen en laat de kans niet onbenut om er meteen Week Spot van te maken: 'You Don't Love Me' van The Epitome Of Sound (1968).

Veel van de Amerikaanse soul-singles zijn in de jaren zestig geperst op styreen en zeker wanneer de plaat een tussenstop heeft gemaakt in Engeland, klinkt deze vaak als brandhout. De jongens van Rarenorthernsoul staan echter hoog aangeschreven bij mij en ik meen echt dat het iets voor de snelle beslisser is als ik 'You Don't Love Me' bij hen zie staan. De beroemde bootleg uit de jaren zeventig, het label van 'You Don't Love Me' is voor driekwart afgekrabt en ik denk dat dit het enige manco is. Stom! Ik had even moeten luisteren naar het clipje en eventueel even moeten zoeken op Google, want met deze single ging ik voor acht pond het schip in. 'You Don't Love Me' wordt verstierd door een zware 'distortion' en ook de b-kant, 'Where Were You', klinkt niet helemaal zuiver. Toch is die laatste beter en doet niet onder voor de illustere a-kant. Ik hou het dus bij die kant, maar het blijft knagen. Het wordt pas erg als ik eens de webpagina van Go Ahead Records bezoek en ontdek dat The Epitome Of Sound in 2010 nog is heruitgegeven. Gewoon via de site te bestellen, twaalf pond (inclusief verzendkosten) voor dezelfde plaat maar dan in nieuwstaat en aantrekkelijk fotohoesje. Het is twee weken geleden als ik me dit aanbod weer eens herinner en ga over tot actie. Vanmiddag is die binnengekomen.

'You Don't Love Me' is een plaat die in de Northern Soul nauwelijks introductie behoeft. Voormalige Wigan Casino-dj Kev Roberts stelde rond de eeuwwisseling een Northern Soul Top 500 samen die nog altijd wordt 'gevolgd'. Epitome Of Sound staat bij hem op nummer 7. The Casino in Wigan is pas een half jaar open als daar 'You Don't Love Me' wordt ontdekt. Het is begin 1974 en de plaat is dan pas zes jaar oud. Om concurrerende deejays dwars te zitten, wordt de plaat in eerste instantie bekend als 'cover-up'. De originele labels worden afgeplakt en zo krijgt Epitome Of Sound de identiteit van Moses Smith, zanger van de Northern-hit 'Girl Across The Street'. Toch weet Wigan het niet lang geheim te houden, want reeds in 1975 duikt er een bootleg op met de ware naam op het label. Bootlegs hebben enerzijds heel veel klassiekers van de lijst gehaald, maar in het geval van Epitome Of Sound houden de deejays té veel van het nummer om dit over hun hart te halen. Voor de volgende veertig jaar is een feestje zonder Epitome Of Sound nauwelijks denkbaar.

Go Ahead-uitgaven krijgen behalve een stevige Engelse persing ook een fotohoesje mee. Op de achterkant staat nuttige informatie over de betreffende artiest of groep. In geval van deze uitgave, overigens de eerste van Go Ahead, wordt de tekst geschreven door Robert Paladino, songschrijver van beide kanten, en is een korte voetnoot van Kev Roberts over de impact van de plaat op de Northern-scene. Het verhaal begint met The Megatons, een typische dansband uit New Jersey. Vier blanke jongens en een gekleurde zanger die samen de Motown-hits vertolken op schoolfeesten en in nachtclubs. In 1967 vinden een paar bezettingswisselingen plaats en krijgt The Megatons de line-up die deze single zal voortbrengen: Bassist Bob Ligatino, gitarist Eddie Dill, zanger Eugene Thomas, Mike Paladino op drums en organist Joe DeJohn. De groep repeteert in de kelder van de moeder van Paladino en Mike's broer Robert is geregeld aanwezig bij repetities. Robert schrijft vervolgens twee liedjes voor de groep: 'You Don't Love Me' en 'Where Were You'. Bij een repetitie zingt hij hen de liedjes voor en de mannen zijn enthousiast. Robert wil dolgraag de nummers produceren voor de groep en gaat met organist DeJohn om tafel om de muziek uit te werken. De intro's van beide nummers komen echter geheel uit Paladino's pen. De basis-track wordt opgenomen met twee dames en drie heren als achtergrondkoortje, gewoon lokaal talent en verder anoniem gebleven.

Robert wil met de groep naar de Bound Brook Studio. Deze studio staat bekend om het unieke geluid, het duo dat de studio leidt zijn voortdurend bezig om een nóg beter geluid te krijgen. Tony Camillo is de arrangeur en technicus Anthony Bongiovi is zijn partner. Anthony heeft een neefje dat in de jaren tachtig een rockband zal leiden en daarvoor de familienaam verbasterd. De studio heeft zelfs een aparte echo-kamer die de producten uit Bound Brook een zeer eigen geluid mee geeft. Eind 1967 wordt de opname gepland en Tony Camillo schrijft een arrangement voor strijkers. In de eerste weken van 1968 is de single klaar en gaat Robert op zoek naar een platenmaatschappij. Alvin Cash is wel enthousiast over het liedje, maar wil het uitbrengen door een andere artiest. De manager van Jay & The Techniques ziet het ook het liefste uitgevoerd door zijn eigen groep. Robert blijft zoeken en vindt dan Sandbag Records, een klein onafhankelijk label van Long Island, New York. Sandbag ziet de naam niet zitten en de groepsleden gaan 'brainstormen'. 'The Epitome Of Sound' wordt bedacht door Ligatino en zijn echtgenote.

De plaat levert Epitome Of Sound enkele lucratieve optredens op en in Cleveland doet de single goede zaken. Hij bereikt lokaal nummer elf. Normaliter is dat genoeg voor een opstap naar een grote nationale hit, maar dan komt een telefoontje uit New York. Sandbag is bankroet. Daar stagneert opeens de verkoop, maar ook de optredens die zijn voortgekomen uit 'You Don't Love Me'. De groep wisselt de naam weer in voor The Megatons, maar het lot is al bezegeld voor de groep. Bob Ligatino en Eddie Dill openen hun eigen opnamestudio, Joe DeJohn vertrekt naar Californië en Mike Paladino heeft nadien met verschillende groepen gewerkt. Eugene Thomas is solo-artiest geworden. Bongiovi staat te boek als een uitvinder en ontwikkelaar van studio-apparatuur. Tony Camillo gaat in 1967 met zijn portfolio naar Motown, waarin ook 'You Don't Love Me' zit, en wordt daar aangesteld als arrangeur. Hij werkt veelal samen met Gladys Knight.

Na 'Everything's Gonna Be Alright' van P.P. Arnold en 'Do The 45' van The Sharpees is dit de derde plaat waarbij ik een 'valse start' heb gehad. De afgedraaide bootleg uit 1975 komt vanwege de geschiedkundige waarde in een reserve-Blauwe Bak en ik ben zeer in mijn nopjes met deze nieuwe Go Ahead!

Dag fiets!

Veel te vroeg, maar niet geheel onverwacht, is van ons heen gegaan...? Nee, dat is niet waar. Hij is gewoon een stukje verhuisd in het hok, waar die blijft staan als reserve. Toch klopt het eerste wél. Veel te vroeg... Ik had hem net 2,5 jaar in mijn bezit. Niet geheel onverwacht? Nee, het zat er aan te komen en wist ook dat onnodig hoge onderhoudskosten niet meer haalbaar zouden zijn. Enerzijds omdat ik niet over het geld beschik, maar ook omdat de fiets het niet meer waard is. Vanmiddag heb ik de 'nieuwe' fiets in ontvangst genomen: Het is voor de prijs een prachtige fiets, maar ik ben de laatste vijftien jaar een beetje verwend geraakt met fietsen en dus is dit drie stappen terug in de evolutie. Aan de andere kant: Wilde fietsplannen als de Monstertocht van 2001 zijn alweer jaren van de kaart en met de nieuwe heb ik gewoon een degelijke fiets voor woon-werkverkeer en eens een klein blokje om. Voor de verdere fietstochten wil ik nog zien een racefietsje te scoren of ik moet nog heel snel aan het comfort van de Batavus gaan wennen...

Na publicatie van De Monstertocht op Soul-xotica, drie jaar geleden, was ik he-le-maal klaar met het verhaal. Tot die tijd was De Monstertocht een soort van medaille geweest, sindsdien is het een verhaal van 'o ja, dat hebben we ook nog eens gedaan'. De status van De Monstertocht maakte dat ik maar moeilijk afscheid kon nemen van mijn Tyros, de fiets die me naar Mossley had gebracht en weer terug. Na dat verhaal kon ik opeens dingen helder bekijken. De vakantie van 2010, ook hier beschreven, had het laatste beetje geperst uit het kunnen van de Tyros. Na zes jaar was ook hier het ketting en de tandwielen aan vervanging toe. Ik heb het nog wel geprobeerd, maar de fietsenmaker schudde zijn hoofd. Omdat ik niet meteen geld had voor een andere en toch graag een fietsvakantie wilde doen, ging ik voor een keer over een nacht ijs en bestelde een fiets bij de Neckermann. Een drama! Het ding bleek 24 inch, de stang tussen de kuiten en de onderdelen kwamen reeds in belabberde toestand uit de verpakking rollen. Die is een week later weer retour gegaan. Ik denk dat de fietsvakantie in 2011 sowieso niks was geworden, want augustus is het hondenweer. Toch moet ik een fiets hebben! Ik kijk zo nu en dan op websites van officiële winkels, maar daar heb je beneden de 300 geen goede tweedehands toerfiets. Dan loop ik eens langs Ten Veen en besluit even te kijken bij de occasions. Daar staat de Gazelle. De prijs is een afknapper. Ik wil niet minder dan 200 voor een fiets betalen en deze is 195. Echt, ik maak geen grapje, maar het gaat bijna voorbij vanwege die vijf euro!. ,,Dat is een prachtige fiets voor jou", meent de fietsenmaker die mijn fietsavonturen wel kent. Ik maak een proefritje en besluit hem te kopen. De volgende dag kan ik hem ophalen en dan blijkt de fietsenmaker het ketting en de tandwielen te hebben vervangen. Zit bij de prijs inbegrepen...

Bijgaande foto schiet ik op zaterdagavond tijdens een fietstochtje over het Dwingelderveld. Ik heb hem dan net een dag. Het aluminium frame maakt de fiets vederlicht en maakt de Tyros tot een bakfiets. Een maand later ondervind ik daar nog eens plezier van als ik op de fiets ben naar Jutrijp. Ik verlaat net het dorp Echtenerbrug en ga het fietspad op richting Oosterzee. Door het dorp heb ik me iets moeten inhouden en plots word ik ingehaald door twee racefietsen. Ik gun het duo een redelijke afstand en ben zelf ook weer gaan accelereren. Ik fiets vrij relaxt als me opvalt dat de afstand tussen mij en de racefietsen niet groter wordt. Ik gniffel wat en ga ervoor en ja... halverwege Echtenerbrug en Echten sjees ik het duo voorbij. In Echten wil ik een tegenligger voorrang geven, maar dat is tevergeefs, want de twee racefietsen komen voorbij. Even na Echten haal ik ze weer in. Voor Oosterzee hebben zij de inhaalslag gemaakt en in Oosterzee sjees ik ze nog eenmaal voorbij. In Oosterzee-Buren hangt een snelheidsmeter en deze zegt dat ik goed ben voor 36 kilometer per uur. Ik ben al harder gegaan? In Follega staat de brug open en eindigt het race-avontuur. Twee minuten later staan de racefietsen naast me. Ze kunnen erom lachen! ,,In Oosterzee ging je 39. Ik zei tegen mijn maat: Laat maar, daar is het te warm voor".

De pleziertochten zijn praktisch op twee handen te houden. Vanaf januari 2012 wordt de fiets belangrijk voor het afleggen van Steenwijk naar Nijeveen en vice versa. We doen echter tweemaal een stuk Vechtdal om 2 april te vieren. De herinnering aan de zondag van afgelopen vakantie levert kippevel op en zo zijn er nog een paar memorabele ritten. Ik ben al lang gelukkig dat ik geen problemen heb gehad op de fietstocht naar Emmeloord en terug. De vorige winter ben ik een beetje achterop geraakt met het invetten van het ketting en toen ik daar weer aan dacht, was het reeds te laat. Zowel ketting als tandwielen zaten onder de roest. De fiets bleef desondanks fijn fietsen, natuurlijk altijd in dezelfde versnelling (24 versnellingen, stand 6 van de 3e versnelling). Als het had geregend maakte hij soms een nare klap, maar verder bleef het fietsen. Begin vorige week begon het gedonder en de stevige wind van donderdag heeft de rest gedaan. De de tandwielen voor de derde versnelling zijn helemaal op. De tweede versnelling doet het nog net, maar houdt het ook niet lang. Eerste versnelling? Dan ga ik liever lopen!

Ik heb een fietsje van Marktplaats gehaald, een dievenprijsje voor een erg keurige fiets. Een Batavus met zes versnellingen, ouderwets licht met dynamo, vrijwel nieuwe banden maar met een licht slagje in het voorwiel (waar ik reeds aan gewend ben). Het zadel moet vervangen worden, ik ben gel-zadels gewend, er moet een slot op, een fietsbel en ik hoop dat het licht het doet. Als ik hier langer dan een jaar op fiets, ben ik al goedkoop uit!

Schijf van 4: Feestje 4-en

Het negenhonderdste bericht op Soul-xotica vierden we destijds met een Saab, de vierde verjaardag moest dan maar met een Renaultje? Voor een vaste volger is dit een sigaar uit eigen doos, want het was de eerste auto van Almar. Hij stuurde me vorige week deze foto toe en, ja, die kon ik mooi voor deze dag gebruiken. Want... lieve mensen... het is zover: Het is exact vier jaar geleden dat ik het allereerste bericht publiceerde op Soul-xotica. Ik zou eigenlijk moeten kijken, maar het eerste bericht ging over Juicy Lucy of Aretha Franklin's 'See Saw'. Hoewel een of meerdere jaren na zo'n eerste bericht als een verjaardag wordt gerekend, duurt het op Soul-xotica tot 12 april voordat ik dagelijks ga publiceren. Ook dat zou ik vanaf 2011 gaan vieren, maar toen overleed mijn vader op de elfde en dus houden we maar gewoon de tweede maart aan. Bij een vierde verjaardag hoort een Schijf van 4 en dat is gezien de 'celebrations' ook meer dan genoeg!

Omdat ik geen nummer vijf heb in deze Schijf geeft het ruimte om te mijmeren. Ach, het terugkijken gaan we volgende maand nog eens doen, dan ga ik hopelijk mijn 1500e bericht publiceren. 'Soul-xotica vergeten' staat niet in mijn woordenboek. Het viel me onlangs op dat Soul-xotica een soort van ritueel is geworden, een vast onderdeel van de dag. Dagen dat ik niet publiceer, heb ik even geen inspiratie of ben ik te druk met iets anders (bijvoorbeeld radioprogramma's, het 'inhaalbericht' van donderdag op vrijdag kon wel eens gewoonte worden), het is me nog maar een keer overkomen dat ik in bed lag en dacht: 'Hee, ik heb niet gepubliceerd'. Als ik naar het lijstje kijk, ben ik best wel trots dat ik de discipline onder de knie heb. 2010 is geen compleet jaar en derhalve rommelig, maar 2011, 2012 en 2013 heb ik compleet. Ik heb de verjaardag 'gevierd' met een wandeling naar Meppel en terug. Enerzijds noodzaak die geen noodzaak bleek te zijn (saldo van de ov-chipkaart laden), maar dat mocht de pret niet drukken. Het was prachtig weer voor zo'n wandelingetje (al-met-al tien kilometer). Nu ben ik aan de 'luxe' koffie, 'double choc cappucino', en ga nu beginnen aan de Schijf van 4.

De nummer vier ligt wel heel erg voor de hand en eigenlijk vind ik het niet eens een leuk liedje. Komt nog eens bij dat ik hem het afgelopen halfjaar iets te vaak heb gehoord. Ik heb hem eens gedraaid in Floorfillers en meende toen dat ik hem ook maar op de mp3-stick moest zetten. Maar, als je iets al niet fantastisch vindt en de mp3-speler kiest steeds dezelfde nummers uit, waaronder deze nummer 4, dan is de lol er heel snel af. Moet ik hem nog introduceren? Een plaat die voor de hand ligt in een Schijf over 'celebrations'? Nou vooruit: De nummer vier is voor 'Celebrate' van Kool & The Gang (1980).

Ik kreeg twee weken geleden een lijstje toegestuurd van Peter. Hij verzuchtte dat het nog zwaar tegenviel met de 'celebrations'. Ik ben verschillende tegengekomen, ook die niet bij Peter op het lijstje stonden, maar ik moet toegeven dat het niveau van veel van deze 'celebrations' niet altijd even 'joechee' is. De nummer drie ken ik eigenlijk alleen als titel uit het Hitdossier, het was een hit in 1969, maar verder gaat de interesse ook niet. Heeft misschien ermee te maken dat het de opvolger was van het zouteloze 'Seasons In The Sun' en dat ik alleen het Decca-werk van The Fortunes kan waarderen. De nummer drie is 'Celebration Of The Year' van The Fortunes uit 1969.

'Stil stoan is achteruut boeren'. Ik hoor het de bardame in De Karre nog zeggen. Het is Koninginnedag 2000 en ik ben met de scooter van De Bilt naar Tuk gereden. Jolanda heeft net een paar guldens in de cd-jukebox gegooid en op dat moment schalt een actuele hit uit de speakers: 'Freestyler' van Bomfunk MC's. Als iemand aan de bar luidruchtig begint te klagen over die herrie, spreekt ze die vijf woorden uit die ik nog heel vaak zal herhalen. Ik heb sinds 2003 geen televisie meer en mis het ook niet. Het is moment een en al 'reality-shows' en ik wil me liever ontspannen met een fictieve show dan het kijken naar andermans ellende. Twee jaar geleden heb ik met Marianne 'The Voice Of Holland' gevolgd, leuk om eens een keer te doen, maar niet jaar op jaar. RTL4 schijnt momenteel een show te hebben: 'The Hit'. Nu gaat het niet om de uitvoerende, maar om het liedje zélf. Het winnende liedje staat sinds een week op nummer 1 in de iTunes top 30, maar de Top 40 wil er maar niet aan. Afgelopen donderdag heb ik het in Floorfillers gedraaid en, tja..., het is iets wat je al honderd keer eerder hebt gehoord, maar vanwege de titel en de verjongingskuur (Van hit naar her) mag die vandaag op twee: 'Celebrate The Rain' van Sidney Samson & Eva Simons (2014).

De nummer 1 vat niet alleen vier jaar Soul-xotica, maar eigenlijk ook de andere 35 jaar van de stichter samen. 'I just wanna celebrate another day of living'. Natuurlijk is de tweede maart geen verjaardag met taart. Het is geen bijzondere dag buiten Soul-xotica zélf om. Het is gewoon een dag die gevierd moet worden, net zoals we dat bijna 1450 berichten doen en, zolang Blogger me op deze pagina de ruimte biedt, nog heel lang gaan doen. Eerst op naar de 1500, dan op naar de vijfde verjaardag en dan op naar 2000. 'The sky is the limit' voor wat Soul-xotica betreft. Ik sluit deze verjaardagsschijf graag af met 'I Just Want To Celebrate' van Rare Earth (1971).

Volgende week doen we wederom een Schijf en dan ook weer eentje van 5. Ik kan het mij nauwelijks voorstellen, maar ik geloof dat we nog nooit een Schijf van 5 fiets-titels hebben gedaan. Dat wordt hoog tijd?

Dagplate: zaterdag

Met de laatste Dagplate mogen mijn gedachten even afdwalen naar de twee jaar dat ik in Engeland woon. Toch probeer ik, over het algemeen, niet teveel te praten over Engeland. Het is zeker een enerverende periode geweest en de tijd waarin 'Saturday's Child' van The Spectrum speelt, is zelfs eentje waar ik met genegenheid naar terug kijk. Maar toch valt er in het heden ook genoeg te beleven en ook daarbij is The Spectrum aanwezig. Over de band en plaat zélf kan ik heel erg kort zijn. Ik hoopte nog ergens wat informatie vandaan te kunnen trekken, maar helaas: De Engelse groep The Spectrum is slecht gedocumenteerd. Wel is er de Australische progrock-band Spectrum waar Wikipedia een pagina aan heeft gewijd. Er staat me ook iets van een 'protestsong' uit de jaren tachtig bij die onder de naam Spectrum is verschenen. De plaat becommentarieert het Engelse belastingstelsel en ex-Small Faces-leider Steve Marriott heeft daar iets mee van doen. We hebben het in de Dagplate over een Engels groepje dat tussen 1967 en 1972 enkele singles maakt voor RCA en eveneens een paar verzamelelpees haalt. 'Saturday's Child' is geschreven door David Gates, die later furore zal maken met Bread, en hij schrijft het in eerste instantie voor The Monkees.

Na bijna een half jaar Mossley heb ik de hospitaliteit geaccepteerd, dat heeft in het begin nogal wat moeite gekost. Ik zal niet tot in details treden, ik wil per slot van rekening de eetlust niet bederven, maar de roerige maanden in York houden me voor een groot gedeelte van 1998 in de ban. In september 1998 loop ik aan tegen een tijd van depressie. Dat houdt in eerste instantie in dat ik hele dagen in bed blijf liggen, maar dat kan natuurlijk niet. De huisarts schrijft me Prozac voor, maar legt tegelijk de vinger op de gevoelige plek. Het is allemaal leuk, best en aardig. Ik leef in een woon-werk-gemeenschap. Na het werk kom je nog steeds dezelfde koppen tegen en ik kan het me niet veroorloven om iedere avond naar de pub te gaan. De huisarts verstrekt me de medicijnen onder één beding: Ik moet op donderdagmiddag naar de MIND in Ashton-under-Lyne. De MIND is een dagopvang voor mensen die, om wat voor reden dan ook, in een sociaal isolement zitten. Je kan naar hartelust theedrinken en kleppen met zowel vrijwilligers als andere gebruikers. Er staat een poolbiljart. Daarnaast worden er workshops georganiseerd. Ik herinner me nog een middag met een relax-oefening: Languit op een kussen, new age-klanken vanuit de cassetterecorder en 'opdrachten' van een aardige jongedame. Het gaat ons goed af en zijn zowaar in een trance als het new age-gepiel verstomd en de cassette plots de herkenningsmelodie van Eastenders speelt. Natuurlijk lagen we allemaal in een deuk en is de relax-therapie niks meer geworden.

Ik leer middels de MIND een meisje kennen uit Mossley, ook muziekgek. Wij zoeken samen (en met haar vriend) al snel het vertier buiten de MIND. Zij leert me een aantal adres kennen in Ashton waar ze singles verkopen. Ik ga trouw iedere donderdag naar Ashton, maar de MIND krijg ik vaak niet meer te zien. Het is rechtstreeks naar de antiekzaakjes om te snuffelen tussen de singles en na afloop een paar 'pints' te drinken in The Witchwood. Misschien had de huisarts dit ook wel voor ogen, ik moest er gewoon even uit en buiten het barpersoneel ken ik dan nog niemand in The Witchwood. The Witchwood heeft iedere dag live-muziek en vooral in 1999 ga ik geregeld naar de concerten. Op zo'n donderdagmiddag, grijs en mistig, ga ik toch eens het winkeltje binnen waarvan het meisje had gezegd dat ze soms leuk spul hadden. Het is een antiekwinkel en de platen zijn maar bijzaak en voor 30 pence spotgoedkoop. Ik heb voor tien pond een doos vol. Veel gokwerk en nog goed ook! Ik zie een single op Decca voor Them aan, maar ken de titel niet. Dat blijkt 'Each And Every Day' van Thee te zijn, geschreven door Jagger en Richards maar niet door The Stones opgenomen. Twee singles van The Spectrum. 'Glory' uit 1971 heeft me nooit kunnen bekoren en is eind 1999 in Mossley achtergebleven. 'Saturday's Child' krijgt een plekje op een cassettebandje en groeit uit tot een favoriet. Hoewel... Ik bedenk me net: Ik heb 'Saturday's Child' in 1999 ook achtergelaten in Mossley, maar is bij mijn bezoek in februari 2001 nog steeds aanwezig en neem ik hem dan alsnog mee.

De plaat verdwijnt evenwel twaalf jaar uit het zicht. Dan is het 15 juni 2013: De eerste dag dat ik 'live' ga op Wolfman Radio. Ik heb een week eerder, als stok achter de deur, collega Joel beloofd zijn show waar te nemen. Ik wil die avond woeste garagerock draaien, maar kan die platen niet vinden. Het wordt een uiterst gevarieerde show en zal de basis leggen voor The Vinyl Countdown. Die middag vis ik 'Saturday's Child' van The Spectrum uit een bananendoos en vind de titel wel passend om daarmee de show te beginnen. In de daaropvolgende weken draai ik het vaker en heb het zelfs vanavond nog gedraaid in The Vinyl Countdown. Ik draai er niet omheen, zonder Wolfman Radio was mijn leven beduidend minder fleurig geweest. De radioshows slepen me er doorheen. Als het op woensdag tegen zit, heb ik altijd nog Floorfillers op donderdagavond om naar uit te kijken. De reacties die ik krijg op The Vinyl Countdown doen iedere strubbeling op maandag en dinsdag verbleken. Mossley is een hoogtepunt geweest, ik zou niet weten wat ik zonder die leerzame periode had gemoeten, maar die 15e juni is eveneens een memorabele dag.

'Saturday's Child' is voor beide gevallen een prachtige soundtrack: De messcherpe harmony-zang van de groep, de quasi-psychedelische effecten en het onweerstaanbare refrein maken het tot een feestje op de draaitafel. Zelf heb ik 'Saturday's Child' altijd als a-kant beschouwd en daarin ben ik niet de enige. Ik leer echter via 45cat dat 'Samantha's Mine' de eigenlijke a-kant is. 'Saturday's Child' is desondanks de grote hit in Spanje, verder is de plaat een regelrechte flop.

Morgen 4-en we de 4e verjaardag van Soul-xotica met een Schijf van 4. Voor maandag staat een aubade aan mijn fiets op de rol, want deze wordt die dag na slechts 2,5 jaar vervangen door een andere.