Do The 45 Valentijnsdag-editie

Het is nog altijd iets van een ritueel: Na het afsluiten meteen de show kortwieken, uploaden naar Pixeldrain en dan het bericht schrijven op Facebook. Ofwel: De volledige speellijst weergeven. Op Soul-xotica heb ik vorige week geen drukte gemaakt (hoewel er dan geen 'Do The 45' is), maar vanavond wil ik wel even extra uitpakken. De speellijst is namelijk niet ter plekke gemaakt, maar heeft een grondige voorbereiding gehad. Alhoewel? Het eerste plan is om een show te maken met alleen maar vreemdgangers maar daarvoor moet ik alle bakken door spitten. Als ik dit bij de Amerikaanse originelen heb gedaan, heb ik inmiddels een lijst van een aantal pagina's en met méér dan alleen mensen die in het verkeerde bed slapen met de verkeerde partner. In de soul-dj-wereld draait alles om 'origineel' en daar staan Amerikaanse persingen hoog aangeschreven. Omdat ik een show heb gedaan met US-originals ga ik een uitgebreide speellijst maken. Inclusief platenlabel, catalogusnummer, A- of B-kant en het oorspronkelijke verschijningsjaar. In het eerste uur doe ik een 'algemeen eerbetoon' aan de denkbeeldige dame in mijn leven. 

1. Two Occasions - The Deele (Solar B-70015, A, 1988)

2. Everybody Is Weak For Somebody - Cliff Nobles (Atlantic 45-2380, A, 1967)

3. Sexy Girl - The 9th Creation (Pye 71069, A, 1975)

4. What More Can I Ask For - Star-Tels (Larmarr 1000, B, 1970)

5. I Thank You Kindly - Diane Lewis (Wand WND 1183, A, 1968)

6. Today I Started Loving You Again - Bettye Swann (Atlantic 45-2921, A, 1972)

7. Give Me Some Of Your Sweet Love - Barbara Acklin (Capitol 4061, A, 1975)

8. Love You More - Donna Mitchell (Gamma GR-531, A, 1984)

9. The Best Thing A Man Can Ever Do For His Woman - Lou Courtney (Epic 8-500046, A, 1974)

10. Sugar Daddy - Levert Allison (Elbejay 103, A, 1970)

11. Sugar Mama - Benny Gordon (Estill A-1000, A, 1972)

12. Dedicated To You - Barbara Mason (Charger CRG-111, B, 1965)

13. Tribute To A Black Woman - Barnie Hayes (Double Soul D-S 1044, A, 1970)

14. The Girl Next Door - Jay Blackfoot (Sound Town ST-0017, A, 1985)

15. Make Love To Me - Maxine Brown (Avco AV-4585, A, 1971)

16. Let Love Fill Your Heart - Meditation Singers (Checker 5046, B, 1968)

Natuurlijk is 'Do The 45' niet zomaar een radioshow en gaan we geen drie uren vullen met zoete liefdesliedjes. In het tweede uur gaan we eens flink buiten de deur slapen en onze geliefde bedonderen. Op haar beurt maakt zij ook dankbaar gebruik van de situatie om haar leven te verrijken met vriendjes. 

1. If You Don't Cheat On Me, I Don't Cheat On You - R.B. Hudmon (Atlantic 45-3318, A, 1975)

2. Sharing You - Mitty Collier (Chess 1953, A, 1966)

3. Hey Mr. Paul - Realinda (Perception P-525, A, 1973)

4. Mrs. Woman - The Earls (Columbia 3-10225, A, 1975)

5. Stranger In My Bed - Vernon Garrett (Glow Hill GH 1001, B, 198?)

6. Did I Come Back Too Soon - Freddie North (Mankind M-12009, B, 1972)

7. I Ain't Going Where You're Going - Pat Cooley (Ichiban 87-118, A, 1987)

8. Meet Me Half Way - Reuben Bell (Alarm 2121, B, 1977)

9. If I Could See The Light - The 8th Day (Invictus IS-9107, A, 1972)

10. While You're Out Looking For Sugar - The Honey Cone (Hot Wax HS 6901, A, 1969)

11. You Must Be Making Love - Clay Hammond (Mercury 1-48994, B, 1973)

12. Are You Living With The One Your Loving With (tikfout op label) - Eddie Giles (Alarm ALM-106, A, 1973)

13. Who Are You Gonna Love - Rozetta Johnson (Clintone CT-003, A, 1971)

14. Married But Not To Each Other - Denise Lasalle (Westbound WT-5019, A, 1975)

15. I Am Your Woman, She Is Your Wife - Barbara Mason (Prelude PRL 71103, B, 1978)

16. She'll Never Be Your Wife - Irma Thomas (Fungus F 15119, A, 1973)

In het derde uur berijden we andermaal de scheve schaats, maar zullen worden betrapt. De denkbeeldige vrouw in mijn leven statpt de deur uit. Het 'Listen very carefully'-grapje is écht! Ik meen even driemaal 'You Don't Love Me No More' te hebben gevonden maar ontdek dan dat Jimmy Norman de rollen heeft omgedraaid. 

1. I Don't Want To Leave You - Little Hooks (United Artists 50932, A, 1972)

2. Who's Cheating On Who - Orange Sunshine (Prodigal P0621F, A, 1975)

3. See You Next Weekend - Jimmy Lewis & Peggy Scott-Adams (Miss Butch MB-210, A, 1997)

4. We're Getting Careless With Our Love - WIllie Clayton (Kirstee KR-1011-45, A, 1988)

5. The Joke's On Me - The Corvells (Cub K9122, A, 1963)

6. If I Hadn't Slipped Up And Got Caught - Bobby Patterson (Granite G 536, A, 1976)

7. Please Forgive Me - Du-Ettes (One-derful! 4827, A, 1964)

8. Operation Heartbreak - Aretha Franklin (Columbia 4-42157, A, 1961)

9. The Woman Don't Live Here No More - Otis Clay (Hi 45-2266, A, 1974)

10. These Are The Things That Make Me Know You're Gone - Howard Tate (Lloyd Price's Turn Table TT-505, A, 1969)

11. Your Baby Doesn't Love You Anymore - Ruby & The Romantics (Kapp K-665, A, 1965)

12. You Don't Love Me No More - Madeline Bell (Ascot AS-2156, A, 1964)

13. You Don't Love Me No More - Candi Staton (Fame 91005, A, 1972)

14. I Don't Love You No More - Jimmy Norman (Little Star 113, A, 1962)

15. Trying To Sleep Tonight - Clarence Carter (Ichiban 88-135, A, 1988)

16. Everybody Go Home - Eydie Gormé (Columbia 4-42854, A, 1963)

17. Don't Say Goodnight And Mean Goodbye - The Shirelles (Scepter 1255, A, 1963)

Hier is de link om de volledige drie uren te beluisteren: https://pixeldrain.com/u/N9TY7G2A

Rondje gebak 70s: Bak 23

Er heerst topoverleg op de redactie, tot zover er sprake is van een redactie. Ik loop nog altijd een bericht achter en heb eerst het plan om ook te beginnen met de jaren zestig. Dat gaat dit weekend niet gebeuren. Vandaag wil ik de seventies doen met de link, morgen de link van 'Do The 45' en zondag 'The Vinyl Countdown'. Bovendien wil ik dit weekend ook 'Het zilveren goud' doen. Dat bericht achterstand kan ik dus mooi voor deze projecten gebruiken? Er is maar één plaat in de bak van deze week die in aanmerking komt voor de nummer 1, alleen ontbreekt het nummer in de bakken. Ik moet heel hard nadenken. Het klopt dat ik ergens vorig jaar een upgrade heb gekocht. Waar moet die dan liggen? Op een stapeltje op zolder: Allemaal 'dubbele' singles die ik nog moet vervangen in de desbetreffende bakken. Vooral kijken en vergelijken en het beste exemplaar bewaren. Gelukkig vind ik de single van Skylark op tijd. Ik ga eerst met de cijfertjes beginnen. 

De 23e bak bestaat ook uit 135 singles zoals het hoort. Deze loopt van een 'new addition' tot en met een plaat die ik per ongeluk als 'new addition' heb genoteerd. De eerste single in de bak is 'Suzanne Suzanne' van The Secrets uit 1972 en de laatste is 'Skweeze Me Pleeze Me' van Slade uit 1973. Dan nu het lijstje van bands en artiesten met drie of meer singles in deze bak. 

Neil Sedaka (4), Sensational Alex Harvey Band (3), Sheila (&) B. Devotion (7), Shepstone & Dibbens (3), Tony Sherman (4), Shirts (3), Shocking Blue (13), Shoes (6), Showaddywaddy (4), Shuffles (3), Labi Siffre (4), Silver Convention (3), Carly Simon (3), Joe Simon (3), Paul Simon (4), Simon & Garfunkel (4), Sir Douglas Quintet (3), Sister Sledge (3), Peter Skellern (3) en Slade (7). Van de laatste band zijn dat de eerste zeven, in totaal heb ik er twintig. De top tien ziet er als volgt uit. 

10. Symfonietta - Serenade (1970)

9. A Little More Line - Labi Siffre (1970)

8. Howzat - Sherbet (1976)

7. Jesus Was A Cross Maker - Judee Sill (1971)

6.. Laugh And Walk Away - The Shirts (1979)

5. Kodachrome - Paul Simon (1973)

4. Only The Beginning - Seventh Wave (1976)

3. Worlds Apart - The Sinceros (1979)

2. Never Marry A Railroad Man - Shocking Blue (1970)

1. Wildflower - Skylark (1972)

Buiten de top tien en artiesten en bands in deze top tien kunnen jullie muziek verwachten van de volgende bands en artiesten: Sex Pistols, Shabby Tiger, Sheila B. Devotion, Peter Shelley, Tony Sherman, Showaddywaddy, Shuki & Aviva, Silvio, Simon & Garfunkel, Simplisties Verbond, Sister Sledge en Slade. De show is hier te beluisteren. https://pixeldrain.com/u/azAe1JYT Overigens ga ik binnenkort eens een verhaal spenderen aan Skylark want ook het eerste album van de band is een resident op mijn draagbare muziekspeler. 

Singles round-up: februari 2

Na een weekje 'Honderd achteruit' is dit wederom een weekje 'Singles round-up'. Hoewel ik geen haast heb met de singles van Mark ben ik al een weekje aan het sparen voor een eerste aflevering met 'nieuwe' platen. Vanmiddag is een pakketje van Juno binnen gekomen dat ik zondag heb besteld. Er zijn drie van Juno van vorige week en intussen is er een nieuwe LRK uit. Daarvan heb ik ook de 'issue' maar die zit nog altijd ingepakt. Het is een paar weken geleden dat de eigenaar van LRK vier proefpersingen toont. 'Hoeveel voor de vier?', is eerst bedoeld als een grapje maar gaandeweg begint hij steeds meer interesse te krijgen. Noem het een 'kickstart'. In principe zijn deze proefpersingen gratis bij een bestelling en ze zijn ook niet voor verkoop bestemd. Ik betaal bij Echo Chamber een flinke prijs voor de proefpersingen en stel LRK hetzelfde voor. Er kleeft voor hem wel een risico aan vast: Ik heb momenteel twee singles waarvan nog niemand, buiten het platenlabel en de muzikanten, hebben gehoord en ik mag ze beslist niet 'lekken'. Dat doe ik uiteraard ook niet. Er is echter eentje verschenen. Van een tweede start eind februari de 'pre-order' voor vinyl hoewel het nummer al wel digitaal beschikbaar is. Ik wacht er mee tot eind februari. De releasedata van de overige twee zijn nog niet bepaald. Vandaag presenteer ik jullie dus zeven singles. 

* James Alexander Bright & Faye Meana- Baby (UK, Athens Of The North, 2026)
Het is komende zaterdag Valentijnsdag. Ik heb een gevoel dat de nieuwste single James Alexander Bright daar een connectie mee heeft. Knalroze hoes, gekleurd vinyl, de romantische titels 'Baby' en 'Take It Slow' en de slogan 'Make love, build bridges, French kisses' als bonus. Gekleurd vinyl? Ja, daar ben ik doorgaans geen fan van maar het lijkt alsof er geen zwarte versie uitkomt. Deze single is overigens in een gelimiteerde oplage van 300. Niet genummerd, dat is dan weer jammer. Waar overige platen van Bright soms tegen de psychedelische pop aan zitten, daar heeft 'Baby' zowaar een groove. Maar met eigenwijze elektronica om het psychedelisch te houden. Faye heeft een stem en zangstijl waar ik meteen meer van wil weten! Hij denkt uiteraard elk moment van de dag aan zijn 'baby' en dat wil je schatje zaterdag vooral horen? Misschien als de wijn burgemeester is gemaakt, gaat ook 'Take it Slow' naar méér klinken. Op donderdagavond met koffie gaat dat niet werken, maar 'Baby' is een blijvertje!

* James Brown- Funky Presidnnt (UK, Breaks & Beats, 2018, re: 2026)
Inmiddels de derde release voor een cult-plaat die nog altijd net zo illegaal is als acht jaar geleden. Ik noem het beestje bij de a-kant maar het is vooral de b-kant dat mijn interesse heeft. Voor de goede orde: Beide kanten hebben 'extended breaks' dat maakt dat het méér is dan een heruitgave van een oude single. De Breaks & Beats-platen zijn vooral museumstukjes van legendarische beats en breaks die in een latere 'edit' nóg vetter zijn gemaakt. De b-kant heeft echter 'Humpty Dump Pt. 1' van The Vibrettes en dat is voor mij de reden van aanschaf. De groove is bruut op zijn zachtst gezegd. Zoals het funk betaamt heeft het tekstueel niet veel om het lijf en dat maakt het nóg meer sexy. Bij James Brown ben ik niet echt zeker van de latere aanpassingen maar bij The Vibrettes complimenteert het het origineel. 

* James Holvay- This Girl (UK, LRK, 2026)
De derde James op rij. Als alle hondjes James zouden heten in plaats van Fikkie zou je echt koekjes tekort komen. De 'issue' zit nog ingepakt, de proefpersing ligt naast mij. En toch... ga ik hem niet draaien! Omdat ik de 'issue' via Bandcamp heb gekocht, heb ik de mp3's in een mapje zitten. Ik kan daarvoor meteen skippen naar de b-kant. Holvay is in de jaren zeventig de frontman van The Mob en 'This Girl' klinkt als een soort van 'I Dig Everything About You'. Op de b-kant doet hij 'Sweet Soul Song' en daarmee beweegt hij in de richting van Sam Cooke en Major Lance in de vroege jaren zestig, overigens ook de periode waarover hij zingt. De b-kant klinkt behoorlijk authentiek en zou zomaar uit de stal van Curtis Mayfield kunnen komen. 'This Girl' zal het echter goed doen bij de Northern Soul-liefhebbers. Ik kies vooralsnog voor de b-kant.

* Pumphouse Gang- Welcome Back Into My Life (UK, Celestial Echo, 1979, re: 2026)
Qua platenlabels is Celestial Echo voor mij dé ontdekking van 2025. Iedere plaat die ik tot dusver heb gehoord is een winnaar, ook al begint het met een hoop gospel op het Hob-label. Hier komt het op de proppen met een zéér obscuur disco-plaatje uit 1979. Op de a-kant staat het origineel en op de keerzijde staat een remix. Ik ben uiteraard alleen geïnteresseerd in het origineel. Als het kwartje voor de aardigheid de andere kant was opgerold, zou een populaire disco-artieste al vijftig jaar werkloos zijn en zou Pumphouse Gang een platencontract hebben gehad. In zo'n geval zouden we ons hebben suf gedanst op 'Welcome Back Into My Life'. Kwartjes laten zich maar lastig bijsturen en zo kan het nog nooit een hond deze uitstekende plaat heeft gehoord. 

* Rebellions- Funky Rainbow (UK, Lava On Wax, 1979, re: 2025)
Een kleurig fotohoesje met een cartoon, dat springt in het oog! In stripverhaal-tekst vertelt Matteo Fava hoe hij de leden van Rebellions op het pad is gekomen. De groep heeft op Barbados twee singles opgenomen en wordt daarom vaak verward als een Barbadiaanse band. De leden komen echter uit Trinidad & Tobago. Funky disco met een psychedelische ondertoon. Is 'island funk' al een ding? Het zal door de bas komen. Deze opnames hebben geen Breaks & Beats-heruitgave nodig. De funky regenboog heeft ook goud als kleur, zo blijkt uit het nummer. Blijkbaar is de pot met goud gesmolten en opgeslokt door de regenboog? Enfin, het is een lekker eigenwijs ding. Op de keerzijde staat de 'Disco Soca Song' en dat klinkt al net zo 'lo-fi', maar wel lekker! 

* Dele Sosimi & The Estuary 21- Mo Se B'ola Tan (UK, Mukatsuku, 2023, re: 2025)
Dele Sosimi is een grootheid in de wereldmuziek. Als toetsenist speelt hij van 1979 tot en met 1986 bij Fela Kuti en in de jaren erna heeft hij zijn eigen bands. Rond 2000 vestigt hij zich in Londen en The Estuary 21  is zijn nieuwste band. Wah Wah 45's brengt in 2023 een EP uit met onder andere 'Mo Se B'ola Tan'. Mukatsuku viert echter het 7"-formaat en zo verrchijnt deze single in de gebruikelijke oplage van 300. Ik heb maar liefst nummer 3 uit de oplage!. Het is een lekker laidback nummer met een fijne groove, ideaal voor op de zaterdagavond in 'Do The 45' als je het mij vraagt. Op deze plaat wordt Dele en zijn groep bijgestaan door Get Cape, Wear Cape, Fly, een folkrockproject van zanger-gitarist Sam Duckworth. De b-kant is de instrumentale kant want de singles zijn speciaal geperst voor dj's. Met twee exemplaren kun je dus je eigen remix maken. 

* Georgie Sweet- All That We Were (UK, Mukatsuku, 2025, re: 2026)
Hoewel ik de mainstream muziek niet meer op de voet volg, kom ik de naam van Georgie Sweet wel verschillende keren tegen. Ik zie nu trouwens dat ze ook nog niet heel erg mainstream is, maar dat gaat met een beetje geluk nog wel gebeuren. Een 'best kept secret' zo gezegd. De dochter van een producent en een professionele zangeres. Als kind absorbeert ze alle muziek die ze hoort en dat is meest soul, jazz en hiphop. Haar eerste EP verschijnt in 2020 en haar volledige debuutalbum is afgelopen jaar uitgekomen. Er zijn al enkele toonaangevende dj's die de elpee in de koffers hebben staan en dus is het de hoogste tijd voor een exclusieve 7". Ditmaal is het overigens nummer 136 van de 300. Het kan niet altijd feest zijn! 'All That We Were' is zó mooi dat ik bijna superlatieven tekort kom. Wacht maar voor het refrein! Ik moet het volledige album ook maar eens gaan checken, uitraard in digitale vorm. Dit schreeuwt erom om Week Spot te worden, dus wellicht volgende week?

Week Spot: The 8th Day

Afgelopen weekend ben ik met een opzetje begonnen voor de show van zaterdag. Halverwege ben ik het even zat en sluit het document. In deze toestand bevindt het zich nog altijd en dat is twee dagen vóór de show. Enfin, ik moet er nog even voor gaan zitten maar ben intussen wel gaan grasduinen tussen de titels die al op papier staan. Ik denk dat het tweede uur in het teken komt te staan van ontrouw. Gehuwde mannen die gehuwde vrouwen treffen in hotelkamers om de spanning te vinden die ze bij hun eigen echtgenotes niet kunnen vinden. Als je kijkt naar de soul en de rhythm & blues dan zou je daar gemakkelijk een show mee kunnen vullen. In dat kader denk ik dat The 8th Day ook wel voorbij gaat komen. Een plaat met een vreemd persoonlijk verhaal. Het is de tijd dat ik geregeld gospelplaten koop op Discogs en de handelaar heeft deze single van The 8th Day ook onder de gospel geschaard. Interessant omdat ik al jaren een andere 8th Day-single heb en dat nooit als gospel heb gezien. Het is uiteindelijk ook helemaal geen gospel maar een kwestie van iemand die op het verkeerde been is gezet door 'the light' en de bandnaam. Het nummer zelf gaat over iets waar in het evangelie met geen woord wordt gerept. De Week Spot van deze week met Valtentijnsdag is 'If I Could See The Light' van The 8th Day uit 1971. 

Holland-Dozier-Holland heeft in 1968 'straf' gekregen van Motown. Het trio ontdekt dat songschrijvers en producenten bij andere platenmaatschappijen een veel beter salaris krijgen, zeker als ze een hit hebben gemaakt of geschreven. Berry Gordy beschouwt zijn bedrijf echter als een autofabriek. Winsten worden geïnvesteerd in nieuwe modellen, de zangers en zangeressen zijn personeel en het geld blijft hangen aan de kant van de directie. Er vindt omstreeks 1967-68 een leegloop plaats bij Motown. Kim Weston vertrekt in 1967 gevolgd door haar echtgenoot Mickey Stevenson. Holland-Dozier-Holland besluiten in 1968 dat het welletjes is geweest maar moeten wel een lopend contract opzeggen. Motown verbiedt hen om gedurende vijf jaar hun eigen namen te gebruiken voor liedjes en producties. De gebroeders Holland en Lamont Dozier beginnen daarna met de Hot Wax- en Invictus-labels. Liedjes van Holland-Dozier-Holland worden toegeschreven aan twee andere mensen, maar uit de sound van de liedjes spreekt dat dit het werk van het illustere trio is. Het verhaal van The 8th Day begint met een andere band: 100 Proof (Aged In Soul). 'Somebody's Been Sleeping In My Bed' is een grote hit voor 100 Proof. Er zijn enkele radiostations die ook beginnen met de b-kant: 'She's Just Another Woman'. Holland-Dozier-Holland zitten lang genoeg in de zaken om te weten dat je beter twee singles kan hebben in zo'n geval, maar dan opnieuw... Een aparte single van 'She's Just Another Woman' van 100 Proof zou gaan concurreren met 'Sleeping'. Er wordt dan besloten het nummer uit te geven als The 8th Day. The 8th Day blijft gedurende twee jaar vooral een studioproject. Ik zie nu dat toetsenist Lyman Woodard één van de leden is. Ik heb een alleraardigst plaatje van Dennis Coffey met de Lyman Woodard Trio, een funky instrumentale versie van The Isley Brothers' 'It's Your Thing'. 

'You've Got To Crawl' is de single van The 8th Day die ik al in de jaren negentig heb gekocht. Dan ben ik vooral geobsedeerd door de bandnaam en het platenlabel. Ik hoop stiekem op een psychedelische garagerock-knaller maar helaas... dat blijkt tegen te vallen. 'If I Could See The Light'  verschijnt in eind 1971 op single. Het komt niet verder dan 79 op de Billboard en 27 op de R&B. De groep maakt twee albums voor Invictus en valt in 1973 uiteen. In 1983 wordt The 8th Day opnieuw opgericht door Brian Holland. Het bevat dan geen van de oorspronkelijke leden maar twee van The Undisputed Truth en nog een paar. Dat maakt één album in 1983 en dan is het alweer bekeken. 

Wat is nu het licht dat hij heeft gezien? Welnu, het is een afspraak van de ik-persoon met zijn overbuurvrouw. Als zij een kaars voor het raam zet... o nee, dat is Rob de Nijs. Als er een lichtje brandt in de vensterbank is 'the coast clear' en is manlief buiten de deur. Als hij onverwacht thuis komt weet de ik-persoon via de regenpijp te ontsnappen en gaat hij thuis smachtend voor het raam wachten totdat het lantaarntje in de vensterbank weer gaat branden. Niks geen gospel maar gewoon eeuwenoude smeerpijperij. Komende zaterdag een bloemlezing in het tweede uur van deze gevallen. In het eerste uur gaan we de dame wel even helemaal in de belangstelling zetten. Het derde uur zou ik kunnen gaan voor platte sex of gebroken harten, daar moet ik nog een besluit over nemen. 

Singles round-up: februari 1

Morgen arriveert het pakket van Mark. Daarvoor kan ik alle tijd nemen. Het is komende zaterdag Valentijnsdag en ik heb al jaren een idee dat ik ietwat tot uitvoering ga brengen in 'Do The 45'. Omdat ik de lijst nog moet samenstellen, kan ik op dit moment nog niks zeggen over een Week Spot. Het is afgelopen zondag als ik opeens een nummer in mijn hoofd heb. Zomaar een nummer? Welnee, het is een onderdeel van mijn leven. Ik heb de plaat echter nog altijd niet als single, ook al is deze behoorlijk anders ten opzichte van de albumversie zoals ik het ken. Ik ga naar Discogs en luister naar het nummer op Youtube. Ja, het is anders, maar is dat ook meteen minder? De single is iets commerciëler, maar de ijzersterke melodie blijft staan als een huis. Iemand uit Groningen heeft de single maar dat is nog niet alles! Hij blijkt niet alleen nog meer van de band te hebben maar ook een solo-single van de latere zangeres. Plus nog drie items maakt het dat deze 'Singles round-up' in het teken staat van The Savage Rose. Daarover straks meer. 

* Madeline Bell- I'm Gonna Make You Love Me (NL, Philips, 1968)
Natuurlijk heb ik ook nog een zus... The Savage Rose treedt tot vrij recent nog altijd op. De oprichter is een paar jaar geleden overleden en ik weet niet of dat ook het einde van de band is geweest. Gegeven is dat mijn beide broers afzonderlijk de band hebben zien optreden. En zus? Zij werkt in de jaren negentig voor het impresario dat onder andere Madeline Bell doet voor Nederland. De familie is dus compleet? Als zus veel op pad is met Madeline Bell ken ik haar overigens alleen van haar werk met Blue Mink. Haar album 'Back At Cha' en de solo-singles uit de jaren zestig leer ik pas later kennen. Plus het gegeven dat Jimi Hendrix zijn eerste weken in Engeland doorbrengt in de flat van Madeline omdat deze op tournee is. Hier hebben we dan 'I'm Gonna Make You Love Me', het nummer van Kenny Gamble en Jerry Ross. Er zijn ook exemplaren van de Madeline Bell die een Jerry Williams vermelden en volgens alle bronnen moet dat ome Swamp Dogg zijn. Toch lijkt het er eerder op dat Leon Huff heeft mee geschreven dan Jerry Williams Jr. Persoonlijk moet ik bekennen dat ik Madeline's versie beter vind dan Dee Dee Warwick's origineel en over The Supremes & The Temptations wil ik het niet hebben. 

* Travis Wammack- Love Being Your Fool (NL, Capricorn, 1975)
Toch nog wat eer voor Swamp Dogg in dit bericht? Jazeker! Hij schrijft 'Love Being Your Fool' samen met Charlie Whitehead. In de Northern Soul gaat men in de jaren zeventig los op het instrumentale 'Scratchy' van deze Wammack, een keuze die ik nooit zo goed heb begrepen. Het is op alle fronten een novelty maar met soul heeft het werkelijk helemaal niets van doen. Capricorn is voornamelijk een Southern Rock-label met Allman Brothers Band and Marshall Tucker Band onder contract. Dit heeft dan ook niets emt soul van doen maar dat geeft niet. Ook de Gele Bak verdient wel een beetje Swamp Dogg op zijn tijd. 

* Tony Joe White- Polk Salad Annie (Duitsland, Warner Bros., 1968, re: 1978)
Er was eens... een eerder exemplaar van deze single. Voornamelijk gekocht vanwege 'Polk Salad Annie'. Waar en wanneer? Ik geloof dat het 1993 of 1994 is geweest. In Franeker. Ik heb de single altijd met veel plezier gedraaid maar op een gegeven moment heb ik een ongelukje met de single. Ik weet niet meer wanneer maar het is een aardige tijd geleden. Het resultaat is dat er een hoek uit het vinyl ligt. Ach vooruit, deze kan ook wel bij in het mandje. De dealer schrijft dat de plaat nooit uit het hoesje is geweest maar dat is niet waar. Er staan initialen op de kant van 'Groupie Girl' en de 'Polk'-kant kan wel een wasbeurt gebruiken. De originele persing moet er ook nog eens komen maar eerst kan ik weer even vooruit met deze. 

* The Savage Rose- A Girl I Knew (Denemarken, Polydor, 1968)
* The Savage Rose- Evening's Child (Denemarken, Polydor, 1968)
* Anisette & Dandy Swingers- Stay With Me Baby (Denemarken, Polydor, 1968)
The Savage Rose is in meerdere opzichten de Deense Jefferson Airplane. Na een psychedelische tijd in de sixties zijn ze in de jaren zeventig even het spoor bijster maar herpakt de band zich in de jaren tachtig. Net als de voormalige Jefferson Airplane scoort als Starship, kiest Savage Rose voor een toegankelijke pop/rock-benadering. Daarmee zal de groep nog decennia populair blijven in Denemarken. Ik heb 'A Girl I Knew' op een verzamelalbum en dat is de albumversie uit 1969. Meer Westcoast met wah wah-gitaren en dramatischer. De single-versie daarentegen is gestoeld op een jazzy groove met het grootse refrein waar Anna het achterste van haar strot kan laten horen. De single heeft ook nog een instinker aan het eind, zo ontdek ik nu. Qua sfeer kies ik voor de elpee-versie maar ik wil best wennen aan deze single. Er staan twee dames op de hoesjes van Savage Rose maar we horen er maar één? Ja, de groep heeft een vaste danseres. Ik kan opeens geen recent overlijden van Thomas Koppel vinden, hij heeft ons al in 2006 verlaten. Zijn broer Anders zou nog altijd in leven zijn en hetzelfde geldt voor Anna. 'Your Daily Gift' uit 1971 heb ik in Mossley op elpee gehad, maar helaas... hij is daar achtergebleven. Terug naar de singles. 'Evening's Child' is de volgende in de reeks. Dezelfde productie als de vorige single en met een refrein dat erg onstuimig klinkt. Dan tenslotte de single van Anisette. Dat is overigens Anna van Savage Rose. Met haar stem en 'Stay With Me Baby' moet dit heel erg worden maar ik zet me schrap. Ik ben één van de zonderlingen die helemaal niets moet hebben van de Lorraine Ellison-versie. Ja, dit is gewoon een cover van de Lorraine Ellison-versie. Jammer. 'River Deep Mountain High' dan? Tja, ook dat is eigenlijk erg poppy. De single is erg goedkoop en het is dus een kassakoopje voor mij. 

Beeld uit het verleden: 7 februari 2021

De vingers opsteken wie heimwee krijgt bij de bovenstaande foto? Ik hou mijn handen in de zak. De inspiratie voor een 'gezellig' verhaaltje ontbreekt even. Bovendien wil ik morgen een 'Singles round-up' doen met zes singles die morgen binnen komen. Daarna mag ik gaan kijken naar een Week Spot. Volgend weekend zal ik andermaal op de fiets stappen en door Engeland gaan met 'Het zilveren goud'. Ik zit zwaar te dubben wat ik vanavond ga doen maar gelukkig is er dan nog altijd het fotoarchief. Waarbij ik de foto's van 2022 tot en met 2024 nog moet hernoemen maar gelukkig hebben deze de oorspronkelijke data in de details. Ik ben blij dat ik de eerdere jaren nog heb kunnen doen met behulp van Facebook. Vandaag gaan we zomaar vijf jaar terug in de tijd en is het opeens weer hartje winter. Ik blijf erbij: Februari 2021 zou een Elfstedentocht hebben kunnen opleveren als niet...? 

Ik heb het al vaker geschreven. Ik kan intens genieten van sneeuw als ik vrij ben. Tijdens het werk heb ik een bloedhekel aan sneeuw. In 2021 is het 'the best of both worlds'. Op zondag is het genieten met een wandeling door Uffelte, de week erna is het afzien tijdens het post bezorgen in Meppel. Er zit ook een ijsperiode aan vast en op een gegeven moment lijken alle seinen op groen te staan voor een Elfstedentocht. Ik geloof zelfs dat een aantal de tocht onofficieel hebben volbracht. Het is echter de tijd van de grote paniek en met een virus dat in de lucht hangt, kun je niet zomaar met zijn allen op het ijs stappen? Het herinnert me ook aan een erbarmelijke fietstocht naar huis. Als ik klaar ben met mijn postronde voel ik een druk op mijn darmen. Straks even gebruik maken van het zitcomfort op de zaak. Als ik op de zaak kom is het een drukte van wat en eigenlijk wil ik meteen weg. Dat doe ik ook. Ik ben de Rijksomweg nog niet af of ik voel de eerste steken in mijn achterwerk. Terugfietsen is geen optie en dus ga ik door. De steken worden steeds heftiger. Ik moet ook plassen en dat doe ik tegen een boom, maar dan... de rest. De bilnaad bijeen knijpen en zo snel mogelijk naar Uffelte. Ik kwak de fiets tegen de gevel en spurt naar binnen. Ik ben nét op tijd! 

Op deze zondag maak ik een rondje Uffelte en kijk bij mijn grote vriendin. Zij zal, achteraf gezien, over een paar weken haar laatste adem uitblazen. Heeft ze het geweten? Ik weet in ieder geval al wel een tijdje dat het niet goed gaat met haar. Los van het feit dat ze stekenblind is, moet ik haar op een avond naar de voerbak leiden omdat ze aan een verkeerde kant van het land staat te hinniken. Ik weet niet wat er gaat gebeuren maar sinds een paar weken is er opeens actie op het braakliggende land. Er is een nieuw hek geplaatst en ze zijn aan het snoeien en graven in de bosjes. Haar slaapkamer waar ze in de laatste weken nog een overkapping hebben gebouwd. De rest van de meer dan veertig jaar heeft ze altijd onder de blote hemel gestaan. Bij emorme warmte meestal half in de bosjes want ze heeft het niet zo op zonlicht. Hier heb ik net de foto van haar genomen en blik de Dorpsstraat in richting huis. Het is een en al drukte in Uffelte want ze gaan een heel stuk opnieuw bestraten. Een goede zaak alleen vraag ik me af hoe lang het goed blijft. 

The Vinyl Countdown: 8 februari 2026

Twee redenen. Ten eerste ben ik gewend om direct na de show de administratie te doen, daarna de show te editen en te plaatsen op Pixeldrain, om vervolgens de complete speellijst te publiceren op Facebook. Dat laatste ontbreekt op dit moment waardoor ik iets 'mis'. Omdat ik een bericht achterop schema loop en ik hoop dat er morgen meer duidelijkheid is over mijn toekomst met Meta, doe ik vanavond een apart bericht met de link voor The Vinyl Countdown. De show heeft haar oorsprong in 2014. Voor die tijd heb ik The Vinyl Countdown altijd grondig voorbereid en draait het in het begin vooral om de albums. Dan besluit ik lukraak een bak singles te pakken, de mensen in de chatroom naar nummers te vragen en vervolgens doortellen in de betreffende bak en de platen draaien. In 2014 en 2015 zijn dat nog lukraak samengestelde bakken met van alles en nog wat. Begin 2016 zet ik de singles in de huidige volgorde. Jaren zestig en daarvoor, jaren zeventig, en jaren tachtig en later. Sindsdien pak ik een jaren zestig-bak, eentje van de jaren zeventig en een van de jaren tachtig en doe 'the trick with the three boxes'. Ik hou zelf erg van de verrassingen want ook ik weet niet wat er in de eerste helft op tafel komt. Inmiddels ben ik in de tweede helft van de drie uren druk met de 'New additions', ofwel: Singles die ik sinds januari 2025 heb gekocht en welke ik niet in een andere vorm heb. Vorig jaar deed ik bijvoorbeeld ook nog de 'dubbele' singles maar kan dat amper behapstukken in een jaar. 

Is het niet ontzettend egoïstisch van mezelf? Dat is het schuldgevoel dat ik in de eerste paar weken heb van 'The Vinyl Countdown' in de huidige vorm. Dat verandert snel als blijkt dat het 'nummertjes noemen' een ritueel wordt van de chatroom-gasten en dat deze evenzeer genieten van de verrassingen. Als ik op een ontzettende rotplaat uit kom en deze is nog redelijk te draaien, dan wordt deze eveneens gedraaid. 'The Vinyl Countdown' is een soort van 'wicked, weird and wonderful'. en ik kan eigenlijk niet zonder de show leven. Het klinkt gek maar ik werk iedere week weer naar de zondagavond toe. Deze week heb ik even paniek als ik de jaren zestig-bak heb met The Beatles, maar dat is nergens voor nodig. De nummers vallen slechts tweemaal in The Beatles en van één single draai ik beide kanten. Het slotstuk is eveneens van The Fab Four. Normaal gesproken tik ik de volledige speellijst uit op Soul-xotica compleet met de labels en bouwjaren. Dat ga ik nu niet doen. Ik ga jullie per decennium vermelden welke artiesten en bands gedraaid zijn en voor de rest blijft het een verrassing. 

Jaren 60: Bud Ashton, The Avant Garde, The Bachelors, Joan Baez, Long John Baldry, Tony Bass, The Beach Boys, The Beatles (4x), The Beau Brummels en The Bee Gees. 
Jaren 70: The Secrets, Bob Seger & The Silver Bullet Band, Sensational Alex Harvey Band, Seventh Wave, Shalamar, Gary Shearston, Sherbet, Shocking Blue (2x), Ernie Sigley & Denise Drysdale, Bebu Silvetti, Carly Simon en Afric Simone. 
Jaren 80: Uncle Bo-Bo, U2, Van Halen, Vanity 6, Maria Verano, Voice Of The Beehive, Maureen Walsh, Wang Chung, Muddy Waters, Wax, Wendy & Lisa, Albert West (2x), White Fire, The Who, Kim Wilde (2x), Willem en Deniece Williams. 

De jaren zeventig-bak gaat vrijdag op reprise in 'Spirit Of The Seventies' en is hier te gast in 'Rondje gebak'. Hier is tenslotte de link voor drie uren luisterplezier. https://pixeldrain.com/u/9smzRpYj 

Rondje gebak 70s: Bak 11

De afgelopen avond heb ik vrij genomen van 'Do The 45'? De reden? Ik heb enkele zaken te doen, waaronder Soul-xotica, en bovendien kan ik opeens nergens Toni Basil vinden voor de Week Spot. Ik heb om kwart voor twaalf even om het hoekje gekeken. Lege chatroom en Lee speelde de show af van precies een jaar geleden. Anders zou ik nu ook de link van vanavond hebben gedeeld, want ja... ik maak wel de opnames voor Pixeldrain maar er is niemand buiten de 'live' luisteraars die het te horen krijgt. Alhoewel? Gisteren had ik nog een redelijke chatroom met zelfs twee vrienden van een ander Engels radiostation die ik in het afgelopen jaar heb leren kennen. https://pixeldrain.com/u/3hUTJ9eN is de show van gisteravond over bak 11 van de jaren zeventig en inclusief de top tien in het tweede uur. De show duurt zelfs nog twintig minuten langer dan de gebruikelijke twee uren. Het is al vijf over twaalf als ik het tweede uur begin en de top tien neemt vijfenveertig minuten in beslag. Enfin, eerst de cijfers van de betreffende seventies-bak. 

De bak bevat de gebruikelijke 135 singles. Het trapt af met 'Cheek To Cheek' van Lowell George en eindigt met 'No Time' van The Guess Who. Ik ga weer een lijstje geven van artiesten en groepen met drie of meer singles. 

Andy Gibb (4), Jim Gilstrap (3), Ginger Ale (3), Gary Glitter (7), Andrew Gold (3), Golden Earring (13), Bobby Goldsboro (6), The Goodies (3), Grand Funk (4), Dobie Gray (5), Jesse Green (4), Norman Greenbaum (3), Greenfield & Cook (8), Greyhound (5), Pierre Groscolas (4) en The Guess Who (6)

Buiten een deel van de genoemde artiesten zitten Peter Green, Gilla & Bobby, The Gloomys, Gert & Hermien, Grateful Dead, Goldie, Owen Gray, Graham Gouldman, Gibson Brothers en Gruppo Sportivo in de show. Verder twee van Norman Greenbaum en maar liefst vier van Golden Earring. Dan tot slot de top tien. 

10. Lonely Boy - Andrew Gold (1976)

9. It Takes All Night Long - Gary Glitter (1976)

8. Railroad - Maurice Gibb (1970)

7. Nappy Love - The Goodies (1975)

6. Where - Greenfield & Cook (1972)

5. Oceans Away - Philip Goodhand-Tait (1976)

4. Love Is All - Roger Glover & Guests (1974)

3. She Flies On Strange Wings - Golden Earring (1971)

2. Hand Me Down World - The Guess Who (1970)

1. Real Cool World - The Greatest Show On Earth (1970)

Honderd achteruit 2023: Tasmin Archer & John Barry

Binnenkort stap ik weer op de fiets om naar Mossley te gaan. Nee, niet in werkelijkheid natuurlijk. Ik denk dat de rit in 2001 tien jaar op mijn leven heeft gekost en wil het leven niet nog verder inkorten. Hoe letterlijk als dat ik de fietstocht opnieuw ga doen, is ook maar de vraag. De berichten uit 2011 zijn uitvoerig genoeg en er zijn in de laatste vijftien jaar geen nieuwe herinneringen bij gekomen. Toch ga ik vanavond een heel klein stukje terug fietsen op de heenweg. We passeren in deze dubbelaflevering van de 'Honderd achteruit' twee plaatsen waar ik doorheen ben gefietst. In het geval van Tasmin Archer overigens alleen op de heenweg want op de terugweg blijkt het nogal onnodig te zijn om door Bradford te fietsen. Zoals ik de vorige keer al heb geschreven zou ik wellicht van beide artiesten een uitgebreid verhaal kunnen schrijven maar ik wil een beetje op schieten met de 'Honderd achteruit' van 2023. Vandaar dat jullie vandaag de nummers 80 en 81 krijgen voorgeschoteld: 'In Your Care' van Tasmin Archer uit 1992 en 'Theme From The Persuaders' van John Barry uit 1972. 

'Wat zou er toch geworden zijn van...?'. Met een dergelijk idee speel ik in 2013 of 2014 op Soul-xotica en zeker nadat ik 'Sleeping Satellite' van Tasmin Archer weer eens op de radio heb gehoord. Een nummer dat me meteen terugneemt naar de stage bij IJsselmeerbeton in Lemmer en tevens de finale van mijn schoolperiode. Een koude en grijze tijd met heel veel pulp op de radio en een paar kleine hoogtepuntjes. Tasmin Archer is daar onderdeel van maar ook 'Take Me With You' van The Jayhawks. Tasmin heeft echter de grotere hit van de twee en is dus in vrijwel ieder programma te horen. Ik moet deze nog altijd eens zien te scoren op single. 'In Your Caar' kom ik op 24 februari 2023 tegen bij het platenwinkeltje aan het Prinsenplein in Meppel. Niet zo sterk als 'Sleeping Satellite' en dat vertaalt in een tachtigste plek in de Gele Bak Top 100 van 2023. 

Een jaar geleden is op het opeens 'druk' in mijn Gmail. Ik heb drie tot vier keer per week een mailing van een grote Northern Soul-dealer en verder houdt Juno me op de hoogte van nieuwe releases. Het is dus best de moeite waard om iedere dag even de mail te checken. Dan heb ik een tijdje lang drie keer per week een nieuwsbrief van...? Tasmin Archer! Een souvenir uit de tijd in 2013-14 waarover ik heb geschreven. Ik ontdek dat ze dan net een nieuwe single heeft uitgebracht die je alleen kan aanschaffen via haar website. Ik heb erg veel sympathie voor Archer vanwege haar wereldhit uit 1992 en stuur via Paypal een paar pond om het nummer te kunnen downloaden. Ongemerkt heb ik me toen ook geabonneerd op haar nieuwsbrief en... in 2025 verschijnt een nieuw album van Archer. Hiervoor maakt az ook gebruik van de aloude nieuwsbrief en zo hoor ik voor het eerst in lange tijd weer van de zangeres. 

Tasmin Angela Archer wordt op 3 augustus 1962 geboren in het Engelse Bradford. Ik passeer de stad al ik op de heenweg van de 'Monstertocht' van Leeds naar het ochtendgloren in Wakefield fiets. Het is de route van de National Express-bus waarmee ik een paar maal ben gereisd, maar het bezoek aan Bradford is niets meer of minder dan service van de zaak. Het ligt niet bepaald op de logische route. Tasmin heeft Jamaicaanse ouders. In 1980 is ze klaar met school en werkt zichzelf op van typiste tot een medewerker van justitie. Samen met twee vrienden helpt ze bij het opzetten van en opnamestudio en verdiept ze zich in de zakelijke kant van de muziek. Dat zal haar later goed van pas komen. Met deze twee vrienden heeft ze een bandje: The Archers. In 1990 krijgt ze een contract met EMI en eind 1992 verschijnt de debuutsingle 'Sleeping Satellite'. Het is een dikke nummer 1-hit in Engeland en ook in Nederland goed voor de top tien. 'In Your Care' is de opvolger en gaat over kindermisbruik. Hierdoor doneert Archer de royalties aan Childline, een goed doel dat slachtoffers van kindermisbruik helpt. Ze wint een BRIT-award voor de grootste doorbraak. Haar debuut heet 'Great Expectations' en dat is doorgaans een onheilspellende titel. Als je strikt kijkt naar Nederland dan zou je kunnen concluderen dat ze niet kan opboksen tegen de hoge verwachtingen. In Engeland zal ze later nog wel enig succes hebben. 

Haar tweede album heet 'Bloom' en verschijnt pas in 1996. Toch is het publiek in Engeland Archer nog niet vergeten en kan ze nog steeds op enig succes rekenen, maar niet de proporties van 1992. Ze breekt in 1997 met EMI en wil in 1999 haar vervolg uitbrengen. Dan heeft ze te maken met een 'writers block' en het volgende album, 'On', zal pas in 2002 verschijnen. In de jaren erna zal ze veel muziek schrijven voor tv-series zoals EastEnders. In 2025 kondigt ze opeens een nieuw album aan: 'A Cauldron Of Random Notes'. De naam van haar nieuwsbrief is dan ook 'Some Random Notes'. De plaat verschijnt in september en ze verloot twee gesigneerde tamboerijnen voor de vroege bestellers. Ik had het album nog digitaal willen kopen, maar dat is er tot nu bij gebleven. Zó dankbaar voor 'Sleeping Satellite' dat ik haar voor altijd iets blijf gunnen. 'In Your Care' komt in Engeland overigens niet verder dan een zestiende plek. In Nederland gaat de zangeres als eendagsvlieg de boeken in. 

John Barry Prendergast. Dat is zijn volledige naam als hij op 3 november 1933 wordt geboren in York. Dat hij later veel filmmuziek zal componeren, is niet geheel toevallig. Zijn vader bezit heel veel bioscopen. Zijn moeder is klassiek pianiste. Tijdens zijn educatie aan de St. Peters School in York krijgt hij lessen in muziekcompositie van Francis Jackson, de organist van de beroemde York Minster. Hij vervult militaire dienst als trompettist en gaat daarna ervaring op doen bij de orkesten van onder andere Jack Parnell en Ted Heath. In 1957 formeert hij The John Barry Seven en zal enkele grote hits op zijn naam krijgen in Engeland. In de vroege jaren zestig schrijft hij verschillende soundtracks waaronder de James Bond-film 'Dr. No' in 1962. Dit zal ervoor zorgen dat van de volgende veertien James Bond-films er elf zijn die door Barry zijn gedomponeerd. Bovendien zal zijn thema ook in toekomstige Bond-soundtracks zijn te horen. Over dat thema zal vele jaren later nog controverse ontstaan. Het origineel toont Monty Norman als componist. In werkelijkheid geeft Norman een ruwe schets die door Barry zó wordt aangepast dat het praktisch een nieuwe John Barry-compositie wordt. Het contract van Norman dwingt EMI om hem toch als componist te blijven noemen. Op 30 januari 2011 overlijdt Barry aan een hartaanval in zijn huis in Oyster Bay in New York. Hij is dan 77 jaar oud. 

'The Persuaders' is een actiekomedie met Roger Moore en Tony Curtis in de hoofdrollen. Het instrumentale thema van John Barry staat bekend als één van zijn meest iconische stukken buiten het James Bond-oeuvre. De single bereikt een dertiende plek op de Engelse hitparade in 1971. Een jaar later verschijnt de single en doet helemaal niets. Ik kom de single tegen op 23 januari 2023 in Assen. 

Honderd achteruit 2023: B.A. Robertson & Geordie

Vandaag een werkdag omdat gisteren is afgevallen wegens ijzel. Genoeg tijd om te publiceren op Soul-xotica? Nou, ik heb het eerst even uitgesteld en ben toen verdwaald op Youtube. De 'Honderd achteruit' vergt enige voorbereiding en dat doe ik me niet meer aan tijd. Vanavond een herkansing. Er komen nog genoeg artiesten en groepen aan die wel een volledig bericht verdienen en wellicht zou ik ook in staat zijn geweest om een bericht te schrijven over ieder van de boosdoeners van vanavond. Toch wil ik een heel klein beetje opschieten zodat ik snel aan de Gele Bak Top 100 van 2024 kan beginnen. Deze aflevering en de volgende zijn dubbelafleveringen. Op nummer 78 vinden we 'To Be Or Not To Be' van B.A. Robertson uit 1980 en op 79 staat 'All Because Of You' van Geordie. Op het eerste gezicht beide niet de meest bekende namen maar toch hebben ze noten op hun zang waardoor iedereen wel iets herkent... 

Mijn oudste broer begint in 1978 met het kopen van platen. Zus investeert eind 1978 in haar eerste vinylsingle. Dat is overigens 'Windsurfin' van The Surfers. Verder luistert ze vrijwel continu naar cassettebandjes met Abba en ELO, vooral als ze een oogje in het zeil moet houden. Als moeder even wat vrije tijd nodig heeft, past mijn zus op mij. Onbewust 'verpest' ze Abba voor mij. Het is niet dat ik niets moet hebben van Abba, maar bij meer dan twee nummers achtereen krijg ik huiduitslag. Anders is dat bij ELO. 'Out Of The Blue', 'Discovery' en 'Xanadu', ze heeft ze allemaal op cassette en ze maken hun uren in het cassettedeck. Verder schuimt ze de platenwinkels af op zoek naar koopjes. Singles die nét uit de Top 40 zijn of die in de Tipparade zijn blijven steken. Hierdoor is 'Bang Bang' van B.A. Robertson een soort van culthit geworden in de familie. Dankzij broeder heb ik nu ook een gaaf exemplaar, daar mijn oude onder de eerste eigenaar (m/v) al flink was versleten. Op 24 februari 2023 voeg ik de opvolger toe aan de verzameling. 

Brian Alexander Robertson heeft een dag in het jaar dat hij kaarsjes op zijn taart heeft staan, maar op ene of andere manier houdt hij zijn geboortedatum en -jaar geheim. Hij wordt echter geboren in het Schotse Glasgow en maakt in 1973 zijn eerste album: 'Wringing Applause'. Zijn grote doorbraak komt in 1979 met de single 'Bang Bang' dat doorstoot naar een tweede plek in de Engelse hitparade. Hoewel B.A. Robertson zelf een aantal platen zal uitbrengen, is hij voornamelijk actief als schrijver voor anderen. Zo is hij verantwoordelijk van zeven van de twaalf nummers op 'Rock'N'Roll Juvenile' van Cliff Richard, het album uit 1979. Ook levert hij een bijdrage aan de hits 'Carrie' en 'Wired For Sound'. Hij zal in 1980 en 1981 enige tijd als co-host optreden in Top Of The Pops. Een ander project van hem is 'Jock n Roll parts I & II', een show over de geschiedenis van de Schotse popmuziek. Er is een spraakmakend fragment waar de piepjonge Annabella Lwin van Bow Wow Wow hem van repliek voorziet en kwaad wegloopt. In 1983 heeft hij een hand in 'Pumpin' And Blowin' uit de film The Pirate Movie dat een Razzle-award ontvangt voor de slechtste originele filmsong van dat jaar. 

In 1985 schrijft Robertson geregeld samen met Mike Rutherford van Genesis die op dat moment aan de slag is met zijn band Mike + Mechanics. Twaalf weken voordat Robertson's zoon wordt geboren, overlijdt zijn eigen vader. Hij besluit de komedie opzij te zetten en zijn werkelijke gevoelens eens op papier te zetten. Dat resulteert in één van de allermooiste nummers uit de popgeschiedenis: 'The Living Years'. In 2022 neemt hij een nieuwe uitvoering op om geld in te zamelen voor een goed doel. In 2024 maakt hij zelf bekend dat hij totaal achttien keer heeft gestaan in Top Of The Pops en dat hij zijn debuut maakte als toetsenist voor Cockney Rebel. Dat was nog nooit iemand opgevallen... 

'To Be Or Not To Be' heeft op nummer 9 gestaan in de Engelse hitparade en komt in Nederland niet verder dan de Tipparade. 

We dalen een paar kilometer af en komen uit in het uiterste noordoosten van Engeland. Newcastle upon Tyne om precies te zijn. Er was altijd een verbinding tussen Newcastle en IJmuiden maar weet niet of deze nog in de vaart is. In februari 1972 komt de eerste bezetting van Geordie bijeen. Vic Malcolm (leadgitaar), Tom Hill (basgitaar), Brian Gibson (drums) en Brian Johnson (zang). Waar B.A. Robertson achttien maal in Top Of The Pops heeft opgetreden, daar doet Geordie het ook niet belachelijk met vijftien optredens. De eerste is al in eind 1972. De debuutsingle heet 'Don't Do That' en gaat zo de Engelse top 40 in. 'All Because Of You' is de opvolger. De band toert veel met Slade en probeert mee te komen in de heersende glamrock. Buiten een periode van twaalf maanden zal het echter niet veel opleveren. Brian Johnson gaat zich in 1978 met een zijproject bemoeien. AC/DC-zanger Bon Scott is altijd vol lof geweest over zijn zangcapaciteiten en ziet hem als de perfecte opvolger. Als Scott in 1980 komt te overlijden, klopt AC/DC aan bij Johnson en die zegt natuurlijk geen 'nee', hoewel hij nooit echt de schoenen van Scott zal kunnen vullen. Johnson doet in 2001 nog één tournee met Geordie als Geordie II waarbij de band vooral hardrock-covers speelt. Hill en Gibson richtten Geordie opnieuw op in 2018 met andere muzikanten. Terry Slesser is de nieuwe zanger en hij heeft in de midden jaren zeventig gezongen met Paul Kossoff in Back Street Crawler. Vic Malcolm helpt nog altijd mee om liedjes te compeneren maar hij heeft de gitaar in de wilgen gehangen. 

'All Because Of You' is de grootste hit van Geordie in Engeland. Daar doet het nummer 6 op de hitparade. Het piekt in ons land op nummer 20 in de Top 40. De plaat zit overigens in een pakket dat ik van muziekvriend Albert heb ontvangen op 23 mei 2023. 

Week Spot: Toni Basil

De tweede Facebook-loze dag. Ik heb vanavond contact gelegd met zijn zus. Onze familie-'app' op Messenger zou immers nog een reden kunnen zijn om actie te ondernemen. Ook mis ik ergens wel de 'Five A Day' en heb nog geen contact met Mark kunnen krijgen op een andere manier. Ik moet eveneens nog altijd bezwaar aan tekenen, maar ach... ik heb zes maanden de tijd. Laten we het over Soul-xotica hebben en meer specifiek over de Week Spot. Dat laatste fenomeen is deze week jarig. Het is veertien jaar geleden dat ik de eerste Week Spot heb gepresenteerd op... Facebook. Ik heb dan (tijdelijk) een pagina opgezet voor de dj-activiteiten van DJ Soul-X en bij gebrek aan optredens ga ik favoriete Northern Soul-ontdekkingen delen met de vijf volgers. In week 6 van 2012 schrijf ik 'Tune Of The Week' bij Gladys Knight & The Pips en twee weken later hetzelfde bij de uiteindelijke Week Spot van week 8 in 2012. In week 7 post ik gewoon een favoriet en maak dat later de Week Spot. In daaropvolgende jaren wil ik altijd graag een 'classic' Week Spot hebben en dit jaar is geen uitzondering. Ik twijfel bij een paar en zie dan de volgende staan in de lijst: 'Breakaway' van Toni Basil uit 1966. Dat is warempel ook nog een artiest waar je iets over kan vertellen en dus mag HIJ de Week Spot hebben deze week. 

Hij? Ja, de single krijgt in 1966 een recensie waaruit blijkt dat de journalist de plaat niet heeft beluisterd. Hij noemt Toni niet eenmaal een 'hij', maar ook de vervoegingen als hem en zijn. De befaamde Engelse sessiedrummer Bobby Graham overkomt hetzelfde. Decca brengt een single van hem uit als Bobbi Graham. Terug naar Toni. Zij heet voluit Antonia Christina Basilotta. We hoeven dankzij Wikipedia niet meer te gissen naar haar leeftijd want ze is geboren op 22 september 1943. Vooral ten tijde van haar hit 'Mickey' wordt volop gespeculeerd over haar leeftijd en de officiële andere kant van 'Breakaway' heet 'I'm 28' en dat klopt dus ook niet. Ze is dan 22 of 23, dat hangt af of de plaat voor of na haar verjaardag is uitgebracht. Haar ouders werken beide in de entertainment en het lijkt voor Toni ook de logische keuze voor een carrière. Ze gebruikt de naam Toni al sinds haar tienertijd. Ze houdt zich vooral bezig met dansen en wordt verkozen als cheerleader op de high school. Feitelijk is het kostuum dat ze draagt bij de uitvoering van 'Mickey' hetzelfde pak dat ze draagt in deze periode. 

Toni zal zich in haar loopbaan vooral bezig houden met dans en choreografie. Ze werkt met onder andere David Bowie tijdens zijn 'Diamond Dogs'-tournee in 1974 en in 1980 met Talking Heads. In 1966 mag ze dan een plaatje opnemen voor A&M. Graham Gouldman schrijft de a-kant en is pure pop, de b-kant is van de hand van Ed Cobb en is een snelle stamper in de traditie van 'Tainted Love'. Het wordt geen hit en vanzelfsprekend wordt het plaatje in de jaren zeventig omarmd door de Northern Soul-liefhebbers in Engeland. Ik gebruik voor de afbeelding een scan van de originele demo en lijkt het meest op de Alma-uitgave die ik heb. Zo'n origineel zit dik over de twaalfhonderd euro en zelfs de eerste uitgave op het latere Stardust-label is een fortuin waard. In 1979 neemt de Engelse band Racey een liedje op voor 'Kitty'. In 1981 ontstaat het idee van Basil om Kitty een geslachtsverandering te laten ondergaan en de 'Oh Mickey, you're so fine'-chant is een nieuwe toevoeging aan het nummer en door Basil zélf bedacht. De eerste oplage van de single is via Radialchoice Records. Dankzij MTV krijgt het een distributie middels het Chrysalis-label en wordt het een grote hit. Dankzij broeder heb ik ook de Engelse Radialchoice in de collectie staan. Hij heeft het plaatje blijkbaar in de laatste tien jaar eens tweedehands gekocht, wellicht nadat hij het heeft gehoord in mijn radioshows. 

In Amerika zal ze in 1983 nog twee kleine hits hebben maar ze zal altijd worden herinnerd voor het aanstekelijke 'Mickey'. In ons land woont het in de Tipparade, hoewel de Nationale Hitparade plek 39 toekent. In Amerika, Australië en Canada staat het op nummer 1. In Engeland en Nieuw Zeeland piekt het op nummer 2. In de hoek van de Northern Soul staat ze vooral te boek als de zangeres van 'Breakaway'. Ik heb de prijzen voor een origineel al genoemd en dat zegt genoet. Mijn single is een uitgave op het Spaanse Alma-label waarvan ik nog altijd niet zeker weet of dat een volledig legaal label is of toch een soort van bootleg. Het is momenteel de meest voordelige manier om het gezochte plaatje te bemachtigen. 

Honderd achteruit 2023: Dave Dee, Dozy, Beaky, Mick & Tich

'Ach, maak je geen zorgen. Ook zonder bezwaar aan te tekenen ben je zomaar opeens weer online', probeert een Engelse radiocollega me gerust te stellen. Ik weet dat het anders is. Er wordt namelijk niet gesproken over een periode maar over een permanente ban. Waar gaat dit over? Welnu, de afgelopen maanden heb ik al verschillende berichten gehad van Facebook over dat ze berichten hadden verwijderd. Ze zouden in strijd zijn met de richtlijnen van de community. Het zijn vaak berichten van jaren oud waar nooit iemand naar heeft getaald. Een maand geleden krijg ik een laatste waarschuwing maar ik ben me van geen kwaad bewust. Sinds vanmorgen heeft Facebook mijn account op slot gedaan. Dikke paniek? Nee hoor! Ik vind het jammer van een paar contacten maar verder kan ik ermee leven. Het zou hem vooral gaan om de Pixeldrain-linkjes. Waar laat ik die nu? Nou, wat dacht je van Soul-xotica? https://pixeldrain.com/u/AxFirUKw Hier is bijvoorbeeld 'The Vinyl Countdown' van gisteren. Ik ga de komende dagen nog wel even kijken hoe ik in bezwaar kan gaan, maar ga er niet al teveel moeite in stoppen. Liever stop ik deze energie in Soul-xotica met vandaag de nummer 77 uit de Gele Bak Top 100 van 2023: 'Save Me' van Dave Dee, Dozy, Beaky, Mick & Tich uit 1967. 

Ik moet vast wel eens hebben geschreven over deze groep? Vorige week heb ik de zoekopdracht gegeven en kom daarbij uit op een paar verrassende berichten. De laatste keer Nationale Popquiz die ik heb gespeeld met kameraad Albert en een vriend van hem. We leren tijdens deze quiz dat Beaky de blonde is van het stel. Verder heb ik 'Zabadak' ooit in 'Raddraaien' gehad maar dan hebben we het eveneens over 2015. Ik durf het best aan om opnieuw een bericht te wijden aan deze groep. In Engeland staat Dave Dee, Dozy, Beaky, Mick & Tich synoniem aan lulligheid. Als wordt gesproken over het meest lullige van een bepaalde soort, dan zegt men de Dave Dee, Dozy, Beaky, Mick & Tich van de... Vul zelf maar een onderwerp in. Toch steken aan verschillende kanten verhalen de kop op dat de groep zélf beduidend minder lullig was. Het zal hem vooral liggen aan de hits met nietszeggende titels als 'Zabadak' en 'Okay!'. Het is het Engelse equivalent van de Amerikaanse bubblegum. Ik tref dit exemplaar van 'Save Me' bij VIP in Sneek op de maandag dat ik voor het laatst op bezoek ga bij moeder in Jutrijp. Ik heb hem nog niet en de prijs is billijk voor een redelijke single in een mooie fotohoes. We hebben een deal!

Hoewel de groep haar oorsprong heeft in 1964 begint het verhaal zo'n vijf jaar eerder. Trevor Davies (Dozy) speelt met een band in de omgeving van Salisbury: The Beatnicks. Hij spoort Ian Amey (Tich) aan om zijn oude band te verruilen voor The Beatnicks. David Harman komt als zanger bij de groep en hem zullen we leren kennen als Dave Dee. Tich neemt contact op met John Dymond (Beaky) en ook hij treedt toe tot The Beatnicks. Het is rond de kerst van 1961 dat Michael Wilson de vaste drummer wordt en daarmee is de toekomstige hitgroep een feit. Dave Dee werkt dan nog bij de politie en is ter plaatse, om in dat jargon te blijven, bij het noodlottige ongeval dat Eddie Cochran het leven kost en waarbij Gene Vincent gewond raakt. In de zomer van 1964 onmoeten de heren de songschrijvers Ken Howard en Alan Blaikley en deze hebben wel belangstelling om met de groep te werken. De groep zal haar eerste opnames maken met Joe Meek, maar dat gaat helemaal mis. De mannen kunnen zijn excentrieke gedrag niet waarderen en Meek gooit zelf de handdoek in de ring. Kort daarop biedt Fontana de band een platencontract aan. Het is Ken Howard's idee om de koosnaampjes van de muzikanten samen te voegen tot bandnaam. Vooral om hun kleurrijke persoonlijkheden extra in het zonnetje te zetten. Howard en Blaikley voorzien de heren van eenvoudige maar doeltreffende nummers met teksten die iedereen van acht tot tachtig kan meezingen. 

De eerste singles verkopen nog mondjesmaat maar met 'Hideaway' en 'Hold Tight' is het helemaal raak. Als ik in 1998 in Mossley kom te wonen, zie ik tussen de elpees eentje van Dave Dee en zijn gevolg: 'If Music Be The Food Of Love... Prepare For Indigestion'. Volgens mij heb ik die nog steeds, maar het is wel een racebaan. Zo leer ik ook een iets serieuzere kant kennen van de groep, ook al blijft het vooral dikke lol met de band. In 1967 is de harde 'in-your-face'-beat op zijn retour en moet de band nieuwe wegen in slaan. Dat doen ze met evenveel gemak en het geluid wordt her en der psychedelischer. De teksten gaan opeens over 'The Legend Of Xanadu' en 'The Wreck Of The Antoinette', maar het heeft de diepgang van een kano. In augustus 1969 verschijnt in New Musical Express het verhaal dat Dave Dee zal schitteren in de film 'Every Home Should Have One' van Marty Feldman en een maand later stapt hij uit de groep om het eens solistisch te proberen. De overige leden blijven aan en zullen in 1970 de naam veranderen in D., B., M. & T. In die hoedanigheid maakt de groep tot 1973 platen. Met name 'I Want To Be There' uit 1971 is al decennia lang een persoonlijke favoriet van mij. Volgens mij heeft die onlangs nog in 'Rondje Gebak' gezeten? 

Vooral de heren Dymond en Amey kunnen de band niet los laten. Ze gaan in 1973 aan de slag met een band genaamd Mason. In 1974 is de eerste reünie van de oorspronkelijke bezetting en daarna gaan Amey en Dymond aan de slag met de band Tracker. Daaruit richt het duo in 1976 een nieuwe Dozy, Beaky, Mick & Tich op. In de vroege jaren tachtig voegt Dave Dee zich opnieuw bij de band en blijft aan tot 1987 als de groep verhuist naar Marbella. In de vroege jaren negentig doet hij nog even mee. Dave Dee vervult een rol in de rechtbank totdat hij dat moet opgeven vanwege zijn slechte gezondheid. Hij lijdt al sinds 2001 aan prostaatkanker en zal op 9 januari 2009 overlijden. De originele Dozy is in 2015 overleden en Tich in 2024. De originee Mick is nog in leven maar heeft sinds 1974 geen bemoeienis meer met de band. Van de huidige bezetting is alleen Beaky present van de originele bezetting. Hij runt de band de tweede Dozy en de derde Mick en Tich. 

'Save Me' is in 1967 goed voor een derde plek in Engeland en het doet bij ons nummer acht op de Top 40. In Duitsland, Nieuw Zeeland en Zuid Afrika is het goed voor de top tien. In Amerika zal alleen 'Zabadak' door stoten naar een 52e plek in de Billboard Hot 100. 

Het zilveren geheugen: februari 2001

Met de 'Singles round-up' van gisteren ben ik de 5800 berichten voorbij gegaan, maar dan opnieuw... Als we gewoon verder gaan kan ik over een paar maanden het 6000e bericht vieren. Voor die tijd krijgen we ook nog de zestiende verjaardag van deze praatpaal. Over een paar weken ga ik de eerste singles met jullie delen die mee terug komen van de 'Monstertocht'. Qua verhaal zit ik nog in de voorbereiding en stap wellicht op de fiets met 'Het zilveren goud'. In 2011 is het nog goed voor een meerdaagse serie. Ditmaal kan het in minder berichten. 'De Monstertocht' op Soul-xotica uit 2011 is op meerdere fronten een verwerking. Ik ben aan het einde van het verhaal wel klaar met de tocht en zal ook de fiets een paar maanden later inleveren voor oud ijzer. Dat is vóór de genoemde serie nog ondenkbaar. In februari 2001 is de schroothoop een heel eind weg voor de Marathon want ik heb dan juist het rijwiel aangeschaft. Tweedehands weliswaar maar vast goed voor vele zorgeloze kilometers? Met het minimale onderhoud dat ik verricht aan de fiets ben ik nog aardig ver gekomen! In deze aflevering ga ik verder met 'trainen'. Waarvoor moet ik eigenlijk trainen? 

Was ik maar wijzer geweest in 1998 en 1999? Nou vooruit, in de jaren erna kan ik er ook nog wel wat van. Mezelf presenteren als cadeautje door onverwacht bij mensen op de stoep te staan met meteen de verwachting dat mijn komst wordt gewaardeerd en dat ik dus lang mag blijven. Ik heb John Wright in meer dan twee jaar niet gezien als ik op Nieuwjaarsdag 1999 opeens voor zijn deur sta. Verrassing! Het zal best een legendarisch weekend worden, maar achteraf gezien schaam ik mezelf voor hoe ik mezelf heb opgedrongen. Ze denken dat ze me kwijt zijn als ze me in het centrum van het dorp Newcastleton droppen. In de kroeg tref ik een echtpaar uit Oldham dat zegt dat ik kan mee rijden en dus maak ik het geld op aan de bar. Na een toiletbezoek zijn ze stilletjes verdwenen. Ik moet John bellen om geld te bedelen en me naar het station in Carlisle te brengen. De sfeer in de auto is grimmig en maakt dermate veel indruk op mij dat het twee jaar later nog altijd niet goed zit. Dan verneem ik via mijn ouders dat John zal optreden in Sneek. Ik besluit samen met hen te gaan ('heit' is dan al een grote fan geworden) en in de pauze geef ik John een envelop met het equivalent van het reisgeld. Ik kan het me verbeelden maar volgens mij heeft hij niet zoveel zin in Gerrit. Inmiddels begrijp ik dat wel... 

De heenweg ben ik op de nieuwe fiets van Tuk naar Jutrijp gefietst. Omdat het winters weer is en ijzel wordt voorspeld plus 'mijn verplichting' om 's avonds weer in De Karre te draaien, maakt dat vader me de volgende dag naar Tuk brengt. De fiets op de Twinny Load. Het is toch mooi weer vijfenzestig kilometer geweest. Ik ben nu al bijna klaar voor de definitieve fietstocht. Dan is het een zondagavond in De Karre. Het is bijna uitgestorven en de bardame zet zo nu en dan een flesje bier voor ons op de bar. Ons? Ja, ik zit naast een andere resident van het café en een fervent motorrijder. Ik heb tot dan toe bijna met niemand gesproken over de plannen die ik heb. Deze avond vertelt de motorrijder over de meest recente vakantie waarop hij met de motor door Engeland en Schotland is getrokken. Hij heeft verscheidene whiskey-stokerijen aangedaan en weet het allemaal erg enthousiast te brengen. Dan begin ik met praten en vertel over het plan dat ik heb sinds december. Ik wil mijn eerste alcoholische drankje drinken in mijn voormalige stampub in Mossley. Ik wil daar op de fiets naartoe. Tussenstopjes in Spijkenisse en York. De motorrijder en de bardame hangen aan mijn lippen. Zij vinden het een erg gaaf plan. 'Wanneer ga je eigenlijk?', vraagt de motorrijder. 'Dat weet ik nog niet', antwoord ik. Toch ontstaat er iets als ik het vertel. Het moet nú gebeuren! 'Ik denk later deze week'. Dat is zondagavond. Op maandagmiddag fiets ik even over De Kamp en bij thuiskomst bel ik mijn vriend in Spijkenisse. Of ik morgenavond na de fietstocht even bij hem kan 'crashen'. Het overvalt hem ook, hoewel hij wél fietservaring heeft in Nederland en op voorhand weet dat ik het onderschat. Dan breek ik het nieuws bij mijn huisbaas en leg hem uit wat hij moet invullen op het formulier van de soos. Dat moet immers intussen wel worden ingeleverd en de sociale dienst mag niet weten van mijn reisje. 

De volgende ochtend vertrek ik in alle vroegte. Daar ga ik over twee weken verder over schrijven. Ik ga op reis en ik neem mee?  Nou, natuurlijk heel veel muziek! De kersverse minidisc-speler met de paar minidiscs die ik heb. De radio-cassette-walkman met een flinke voorraad tapes. Ik zal tijdens de fietstocht in Nederland pas écht gebruik gaan maken van Arrow Classic Rock op de radio. De minidiscs moet ik zelf opnemen. Ik heb een aantal met de '60s Collection' ofwel oude singles die ik heb gedigitaliseerd, maar ook een aantal verzamelschijfjes met de mooiste tracks van favoriete albums en een paar albums compleet overgezet op minidisc. Het is de tijd dat 'Rick's Road' van Texas voor mij gaat spelen. In De Bilt hebben we lange tijd een Ierse resident en deze laat bij zijn plotselinge vertrek heel veel cassettes en cd's achter. Texas is daar eentje van qua cd's. Ook de cassettes zullen hun dienst bewijzen tijdens de 'Monstertocht', vooral de tape met de 'Remasters' van Led Zeppelin. Ja, ik ben heel erg op de rock-toer in deze tijd, maar heb onlangs ook de 'Best Of' van M People gekocht om het toch wat breder te trekken. 'Listen To Me' van 'Rick's Road' is nog altijd een nummer waar ik stil van word. 

Morgen kan ik verder met de 'Honderd achteruit'. 

Eindstreep: januari 2026

Hoewel er pas een maand voorbij is van het nieuwe jaar, kan ik alvast een paar zekerheden voor 2026 prijs geven. Ten eerste kan ik begin april een Blauwe Bak Top 40 of 45 doen over de maanden december tot en met maart en ik zie eveneens met vertrouwen een Blauwe Bak Top 100 tegemoet in december. Ieder voordeel hep ze nadeel, om met een beroemde Spaanse filosoof te spreken. De perikelen met het achterwerk hebben me niet alleen gered van de eerste dagen winterweer maar het is eveneens mijn platencollectie ten goede gekomen. Als het weer nog wat verder opknapt en ik weer in staat ben om wat verder te fietsen, dan heb ik al een lijstje klaar. Ruinerwold als eerste en direct gevolgd door Hoogeveen. Assen is binnenkort ook weer eens aan de beurt. Nu ga ik de balans op maken van de eerste maand in 2026. Ik begin zoals gewoonlijk met de cijfers. 

Ik trek gedurende deze maand 94 keer de portemonnee. 31 singles zijn nog onderweg. Van de overige 63 zijn er 31 voor de Blauwe Bak, 20 voor de Gele Bak en ik heb 12 dubbele singles. Ik begin met de top tien van de Gele Bak. 

1. Dancing In The Moonlight - King Harvest 

2. I Don't Mind At All - Bourgeois Tagg 

3. Workin' At The Car Wash Blues - Jim Croce 

4. Baby Toys - The Toys 

5. Last Tango - Esperanto 

6. My Way Of Giving - Chris Farlowe 

7. Dragonfly - High Noon 

8. Electrica Salsa - Off 

9. Timothy - Amphora 

10. Hasta Luego - Hugues Aufray 

Hoewel ik King Harvest in de Zuid Afrikaanse persing heb, heb ik voor de afbeelding de Nederlandse fotohoes gebruikt. Dan volgt nu de top tien van de Blauwe Bak. 

1. Coolage - Shimi Sonic

2. Whole Lotta Your Love - Lee Hurst

3. Give Me Some Emotion - Sandra Edwards 

4. Angel Baby - Deirdre Wilson Tabac 

5. Get Out Of My Life Woman - Lee Dorsey 

6. One Fine Day - The Chiffons 

7. Dimples - John Lee Hooker 

8. Canto Chorando - Dalila 

9. Running From Our Love - Tom Of Brooklyn 

10. Thanx A Lot - Faragher Bros. 

Singles round-up: januari 10

Wonderen hebben zich niet meer voorgedaan in Uffelte en dus heb ik vanavond een 'Singles round-up' met twee platen. Ik heb zojuist 'Do The 45' afgesloten waarin ik beide a-kanten heb gedraaid en aan de hand van deze herinnering ga ik deze 'Singles round-up' doen. De drie van Juno gaan naar alle waarschijnlijkheid dinsdag of woensdag arriveren. Ik heb bij Mark afgerekend en hoop eigenlijk dat deze singles er ook voor volgende week zijn. Zoals gezegd nu dan de laatste twee singles van deze maand. Daarna ga ik een filmpje kijken op Youtube en na afloop ga ik me buigen over de 'Eindstreep'. Als bonus krijgen jullie hier https://pixeldrain.com/u/fztyRhzU de mogelijkheid om de show terug te luisteren. Op één na (ongelukje...) alleen singles van 2020 en later. 

* Leroy Hutson- Trust My Heart (UK, Home Of The Good Groove, 198?, re: 2026)
Leroy Hutson is in de vroege jaren zeventig de troonopvolger van Curtis Mayfield in The Impressions. Toch zal hij niet lang zingen bij deze groep. Hutson is beter in zijn eentje, ook al blijft hij altijd dicht in de buurt van Mayfield. Vanaf de tweede helft van de jaren zeventig neemt Hutson een groot aantal nummers op en slechts een handjevol verschijnt dan op vinyl. Het betekent dat hij nu een flink archief heeft aan ontuitgebrachte opnames. Een jaartje of tien geleden heeft Acid Jazz de rechten voor deze opnames en sinds een paar maanden is dat het geval met Home Of The Good Groove. Alhoewel? Hij mag de platen overal in de wereld aan de man/vrouw brengen behalve in Amerika. Hij mag ze dus ook zelf niet verzenden naar het land van ome Don. Ik moet bekennen dat ik er even over na heb moeten denken. Als Rod deze titel aan ons voorstelt, geef ik het een draaibeurtje en moet dan concluderen dat het wederom van de bovenste plank is. Vooruit dan maar! 'Trust My Heart' is zit in het tweede uur van 'Do The 45' dus jullie mogen zelf een oordeel vellen. De b-kant komt volgende week wel aan bod in de show. 

* Cheeba's Funky Rock Ensemble- Drug Crazed London Hippies (UK, Echo Chamber, 2026)
In geval van Si Cheeba hoef ik niet meer vooraf te checken, hoewel het in geval van het Funky Rock Ensemble een klein risico is. De eerste als Funky Rock Ensemble stamt uit 2024 en daarvan is de b-kant (vanavond ook in de show) te pruimen. 'Drug Crazed London Hippies' begint met een nieuwsreporter en gebruikt een stoner-achtige instrumentale track uit de vroege jaren zeventig. Persoonlijk hoor ik liever zijn Cheeba's Latin Bros-platen maar hee... 'Drug Crazed London Hippies' is zonder meer beter dan de a-kant van zijn vorige plaat. Het heeft potentie om een grote 'Do The 45'-hit te worden in 2026 maar de 'Eindstreep' is voorlopig te hoog gegrepen voor deze beide singles. Daarvoor moet ik er nog even aan wennen. Overigens is ook deze van Cheeba een proefpersing. Ik geloof dat die ergens in februari officieel zal uitkomen. 

Rondje gebak 70s: Bak 14

De wonderen zijn de wereld nog niet uit en dus hou ik met van alles rekening. Ik heb afgelopen week een pakketje besteld bij Juno dat opeens razendsnel lijkt te gaan. Zou het morgen nog gaan arriveren? Ik wacht morgenmiddag af voordat ik met een laatste 'Singles round-up'  kom. Als het Juno-pakket komt dan zijn dat totaal vijf singles, anders zijn het twee singles waarvan eentje nog officieel moet verschijnen. Het is al helemaal 2026. Een paar uren geleden heb ik de seventies-show gedaan met wederom een top tien en ditmaal blijkt die echt lastig te zijn. Tijdens het draaien van de nummer 9 besluit ik de hele top 3 nog maar eens om te gooien. In de eerste schets houdt het rekening met de radioshow en iets met afwisseling en een klein verrassingselement. Dat laatste sneuvelt als eerste want met King Crimson in de bak kan ik niet een andere nummer 1 uitzoeken. Het blijkt een hele leuke en afwisselende bak te zijn en dat kunnen jullie hier https://pixeldrain.com/u/JESgkZYA horen. Ik ga me eerst met de cijfers bezighouden voordat ik de top tien aan jullie presenteer. 

De bak telt precies 135 singles en zit daarmee precies vol. De eerste in de bak is 'Life' van Jimmy James uit 1977 en de laatste is 'Herlig-Herlig' van Klaus & Servants uit 1971. De laatste is ook in de show te horen, het is een Deense vertaling of hertaling van 'Funny Funny' van The Sweet. De andere Deense single is overigens 'Jeg Ringer Pa Fredag', de b-kant van 'Juanita Banana' van Keld Og The Donkeys. 'Three's a crowd' en dus ga ik weer de artiesten en bands noemen met meer dan drie singles in deze bak. Daarbij moet ik meteen melden dat ik meer dan één van Jimmy James heb, maar die staan in de dertiende bak. 

Jefferson Airplane (3), Jigsaw (3), Elton John (8), Tom Jones (3), Judge Dread (4), Kayak (7), KC & The Sunshine Band (10), Carole King (4), Jonathan King (4), Kinks (3), Kiss (5) en Mac & Katie Kissoon (7). 

De top tien ziet er als volgt uit. 

10. Run Run Run - Jo Jo Gunne (1972)

9. Celluloid Heroes - The Kinks (1972)

8. The Wtich's Promise - Jethro Tull (1970)

7. Sky High - Jigsaw (1975)

6. The Thrill Is Gone - B.B. King (1970)

5. See See The Sun - Kayak (1973)

4. Calling Occupants - Klaatu (1976)

3. Equinoxe V - Jean Michel Jarre (1978)

2. Who Do You Love - Juicy Lucy (1970)

1. Cat Food - King Crimson (1970)

Honderd achteruit 2023: Duran Duran

De tweede werkdag was iets minder een hit. Ik lijk er namelijk van uit te gaan dat de overige collega's ook nog een flink deel weg brengen, maar dat blijkt niet zo te zijn. Ik spreek met een collega die opmerkt dat de discipline is weg gezakt sinds ik mezelf ziek heb gemeld. Sommige wijken worden in dagen niet bezorgd. Het gevolg is dat ik vandaag voor vier wijken sta ingedeeld waaronder het centrum. Dat vak puilt uit. Bovendien helpt het ook niet erg dat ik al vrij snel de noodzaak voer een toiletbezoek en, met alle respect, dat doe ik liever niet in een horecagelegenheid. Ik vind dat ik mijn best heb gedaan maar er gaat flink veel post mee retour naar de zaak. Op de zaak heb ik mijn uitgestelde toiletbezoek, drink ik koffie en besluit alvast in Steenwijk boodschapjes te doen. Om kwart voor acht check ik uit bij Albert Heijn en ga op de fiets naar Uffelte. Ik heb tegenwind en de sneeuw maakt me voorzichtig. Als ik thuis kom is het klokslag negen uur. Ik heb vandaag voor het eerst in deze winter eens een legging onder de broek gehad en heb het minder koud gehad dan gisteren. Punt is alleen dat deze me té klein is, dus toch maar eens kijken bij de Action. Vandaag ga ik de nummer 74 uit de Gele Bak Top 100 van 2023 in de schijnwerpers zetten en dat is 'Union Of The Snake' van Duran Duran uit 1983. 

De band is al een paar jaar onderweg als het opeens in 1983 dé tienersensatie wordt van dat moment. Een klasgenootje heeft een zus van twee jaar ouder en zij en haar vriendinnen zijn helemaal idolaat van Duran Duran. Iedereen mag zijn favoriete Duran uitzoeken en er staat me iets van bij dat de zus een 'crush' heeft op Nick. De band treedt regelmatig op tijdens de verjaardagen van onze meesters en juffen op de lagere school of tijdens de playbackshow van de dorpsfeesten. 'The Reflex' neemt me altijd terug naar de laatste plek, volgens mij is het feestterrein dat jaar op de ijsbaan. Ik 'zie' namelijk steeds het houten barak van de ijsbaan. Ik denk dat 'Union Of The Snake' één van de laatste singles is geweest uit de tijd dat de band louter op handen werd gedragen in een alternatieve scene en voordat de leden 'posterboys' zullen worden. Ik kom de Engelse persing op 24 februari 2023 tegen bij het platenwinkeltje aan het Prinsenplein in Meppel. De mijne is overigens in een neutrale hoes maar ik gebruik desondanks het Engelse fotohoesje ter illustratie. 

Het verhaal van Duran Duran begint met een film. In de science fiction-film 'Barbarella' (1968) speelt Milo O'Shea de rol van Dr. Durand Durand. Op 20 oktober 1978 zendt de BBC de film uit op televisie en Duran Duran is een dag later een feit. Nigel Taylor en Nick Rhodes zijn vrienden sinds de kindertijd. Taylor zal later in zijn loopbaan zijn tweede naam, John, gebruiken. De eerste bezetting van Duran Duran is met Stephen Duffy op zang en bas plus klarinettist en bassist Simon Colley. De band doet een aantal optredens waaronder een voorprogramma voor Fashion in de Barbarella's club in Birmingham maar in juni 1979 houden Duffy en Colley het voor gezien. De band heeft tot dan toe met een drumcomputer gewerkt en vindt dat het een live-drummer nodig heeft. Roger Taylor heeft in verscheidene lokale bands de drumstokken in de hand gehouden en als zanger komt Andy Wickett van T.V. Eye bij de band. Andy Wickett schrijft mee aan 'Girls On Film' dat in 1979 een demo-opname oplevert. Alan Curtis wordt aangesteld als leadgitarist maar kort daarop geeft Wickett er de brui aan. Roger Taylor brengt zijn vriend Jeff Thomas over als zanger. Begin 1980 krijgt de band een residentie in de Rum Runner-nachtclub in Birmingham. Ze doen allerhande klusjes in de club en mogen als ruil daarvoor oefenen in de club en optredens verzorgen. Curtis vindt het helemaal niks en verlaat als eerste de band. Thomas wordt uit de band gezet vanwege zijn gedrag. De eigenaars van de club vormen het nieuwe management van de groep en zo wordt op zoek gegaan naar nieuwe leden. In april 1980 doet gitarist Andy Taylor auditie. Hij komt uit Newcastle en heeft een ruime ervaring in rockbands. Dat hij qua stijl uit de toon valt bij de overige Durans is niet een bezwaar. Een maand later krijgt de band een aanbeveling van een medewerkster van de Rum Runner. Haar ex-vriendje zou mogelijk de nieuwe stem kunnen zijn van Duran Duran. Zo komt Simon Le Bon over vanuit Londen en lijkt het erop alsof Duran Duran de definitieve formule heeft gevonden. 

De band opent voor Hazel O'Connor en heeft al materiaal voor een debuutalbum klaar. Het gevecht gaat tussen Phonogram en EMI en vanwege de liefde voor The Beatles kiest de band voor EMI. Dan horen ze dat een schrijver van Sounds-magazine bezig is met een verhaal over de 'New Romantic'-stroming. Duran Duran voelt zich daar wel mee verwant en besluit zich te conformeren aan de eisen van 'New Romantic'. Het titelloze debuut verschijnt in juni 1981 bij EMI. De derde single van Duran Duran is een nieuw opgenomen versie van 'Girls On Film'. Kevin Godley en Lol Creme produceren de expliciete video. Het idee is dat de clip vertoont kan worden in de exclusieve clubs met videoschermen. MTV moet echter flink de schaar erin zetten om het overdag te kunnen uitzenden. In mei 1982 verschijnt het tweede album, 'Rio'. Het levert meer hitsingles op in Engeland en Europa, maar Amerika lijkt de boot af te houden. Het blijkt dat Amerika totaal niet bekend is met 'New Romantic' en de Amerikaanse tak van EMI de plaat niet juist in de markt weet te zetten. Een paar optredens in een disco-show doen wonderen want zodra het album als 'dance' wordt aangeduid, is het opeens wel een bestseller in Amerika. De mannen zijn druk want Nick Rhodes produceert intussen nog 'Too Shy' voor Kajagoogoo. In Amerika verschijnt het debuutalbum in 1983 met 'Is There Something I Should Know' als bonustrack. De single komt in Engeland vanuit het niets binnen op nummer 1 en dat is iets dat niet vaak voorkomt. 'Seven And The Ragged Tiger' is het volgende album van 'The Fab Five', zoals de media hen dan beschrijft. Dat levert onder andere de hit 'Union Of The Snake' op. 

Het is de negende single van Duran Duran en verschijnt in Engeland op 17 oktober 1983. In zowel Engeland als Amerika blijft het steken op een derde plek in de hitlijst. Alleen Cashbox geeft het een eerste plek in Engeland. In Nederland is het de tweede hit voor de band en piekt het op nummer vijftien in de Top 40. Er is een latere single van Duran Duran welke al tijden op mijn verlanglijstje staat en als deze ooit in de collectie komt, zal deze ook voorbij komen in de Gele Bak Top 100 van dat jaar. Wat dat betreft vind ik dit een fraai eindpunt voor dit specifieke bericht. In de Gele Bak Top 100 mag ik wederom een sprongetje maken en de volgende aflevering zal gaan over een typische jaren zestig-band op nummer 77. 

Week Spot: The 7:45's

Ach vooruit... ik heb de keuze toch al gemaakt en heb nog best de energie voor een laatste bericht. We zitten nu ook weer op schema en zijn onderweg naar het 5800e bericht. We gaan dit jaar dus nog het 6000e bericht beleven? Komende zaterdag ga ik in 'Do The 45' kijken naar de jaren twintig tot dusver. We zijn immers al halverwege het decennium. Corona, oorlogen, verkiezingen zowel nationaal als internationaal, politieke verschuivingen... Ja, ik durf het nu al de 'roaring twenties' te noemen, ook omdat ik een paar jaar geleden voor de gein een jingle heb opgenomen waarin ik de 'roaring twenties' aankondig. Een collega heeft genoeg cd's met muziek uit de jaren twintig van de vorige eeuw om een uurtje te vullen en ik geloof dat er zonder mijn medewerking een show is opgenomen. Zaterdag ga ik me dus richten op de eerste helft van de jaren twintig in de nieuwe eeuw, ofwel: Muziek uit de afgelopen vijf jaar. Als Week Spot wil ik dan graag dit plaatje van The 7:45's in de schijnwerpers zetten. Mijn liefde voor het nummer komt moeizaam op gang, maar nu? Nu is het evenveel onderdeel van de zomer van 2025 als menig ander favoriet uit de Blauwe Bak Top 100. ''The Way That I Love You' van The 7:45's mag deze week de Week Spot zijn. 

Het is bijna vier jaar geleden dat ik kennis maak met LRK Records. Dat is dan al een paar jaar onderweg maar ik heb het intussen zien groeien. Ik heb ook een erg fijn contact gekregen met Liam, de uitbater van het label, en ben mede verantwoordelijk voor één van zijn grootste 'hits': 'Don't Look Back' van Trambeat wordt uitgebracht op LRK nadat ik Liam het nummer heb laten horen. Eerst verkoopt de plaat slechts mondjesmaat maar dan wordt het opgepikt door een zeer populaire Northern Soul-danseres en -dj. Dankzij haar zullen de laatste exemplaren als warme broodjes over de toonbank gaan. Hij maakt ons al vroeg in 2025 warm voor de release van The 7:45's. Eerst deze single en daarna een volledige elpee. Voor 2026 staat een tweede single in de steigers. Het is per slot van rekening ook het favoriete formaat van de groep zélf. 

Hoe heet de band? Kwart voor acht? Nee, het is de Seven Forty-Fives. Seven als in 7-inch en Forty-Fives als in de afspeelsnelheid. De mannen en vrouw van The 7:45's zijn namelijk ook dol op de single. Sam Flynn uit Manchester is het grote brein achter de band. Het is geïnspireerd door de huisbands van onder andere Tamla Motown en Big Crown en het wrrkt met verschillende zangers samen. Martin Connor doet regelmatig mee en is ook de zanger op 'The Way That I Love You'. Het ligt in de missie van The 7:45's om de perfecte single te maken. Is dat gelukt? Tja, ik oordeel eerst dat de plaat ietwat aan de poppy kant is, maar hee... het is wel perfecte pop. Bovendien stopt de band haar ziel en zaligheid in de muziek en dat maakt het weer soulvol. Na een moeizame start ben ik inmiddels helemaal om en geniet met volle teugen als het vinyl voor me danst op de draaitafel. Ik ben allergisch voor elpees en heb de langspeler dus niet helemaal beluisterd, maar de liefhebbers van indie-soul zijn lovend over het product. Ik kijk nu al stiekem uit naar de volgende single maar eerst mag 'The Way That I Love You' de Week Spot zijn. 

Honderd achteruit 2023: André Brasseur & The Four Pennies

De eerste werkdag in zes weken is een feit en, man, wat heb ik een weer uitgezocht! Nee, je hoort mij niet klagen. Het is op zijn minst droog maar oef... een stevig en zeer koud windje uit het oosten. De collega's hebben het goed met mij voor: Alleen de Woldmeenthe, Oostermeenthe en de beide Nieuwe Gagels. Enig punt is dat er van de Woldmeenthe veel zware post is. Voor de rest is het, op twee doosjes na, alleen maar normaal formaat brieven. Het is me redelijk goed af gegaan. Een gekke beweging gedaan die ik niet te vaak moet herhalen maar verder geen centje pijn. Alleen ontzettend koud! Aan de hoeveelheid post te zien hebben ze me wel gemist in de afgelopen weken? Enfin, vanavond ga ik in ieder geval de 'Honderd achteruit' aan jullie presenteren. Ik denk dat ik de Week Spoi morgen ga behandelen. Het is vandaag een dubbelaflevering met de nummers 71 en 73 uit de Gele Bak Top 100 van 2023. Dat zijn respectievelijk 'The Kid' van André Brasseur uit 1966 en 'Until It's Time For You To Go' van The Four Pennies uit 1965. 

De cd's van mijn vader vertegenwoordigen niet een hele grote waarde en nog steeds doet het wel een beetje pijn om te zien dat ze worden weggegooid. Vader 'merkt' graag zijn eigendommen en heeft een aantal vellen stickers laten bedrukken met zijn naam, adres en telefoonnummer. Hij past het toe op de cd's sinds hij radioprogramma's is gaan doen en de schijfjes niet kwijt te raken aan het verzorgingshuis. Zus gooit ze achteloos weg want zijn naam en adres staat erop. Nou en? Er is niemand meer die opneemt als je het nummer belt? Zelf heb ik de namen en adressen op platenhoezen altijd wel iets hebben. In geval van de single van The Four Pennies komt de eerste eigenaresse uit Witmarsum. Voor wie wel eens tussen Sneek en de Afsluitdijk rijdt, kent Witmarsum van de borden. De afrit Witmarsum/Wons. Toch ligt de single 58 jaar later in Assen. Daar kaap ik de single mee op 23 januari. Ruim een half jaar eerder heb ik deze 1977-uitgave van André Brasseur aangeschaft in Sneek. Het is op de maandag dat ik voor het laatst in Jutrijp op bezoek ga bij ons moeder. Inmiddels heb ik ook de reguliere persing uit 1966 op de kop getikt. Ik ga dit verhaal beginnen met André Brasseur. 

Is muzak muziek die voor niemand is gemaakt of juist voor iedereen? Ik stel me iets voor. We gaan gezellig met zijn allen dansen op muziek uit de jaren tachtig. Niet wetende dat je een grote hekel hebt aan Prince komt er ook een danskraker van Prince voorbij. Iemand anders kan weer niet Madonna uit staan en haakt daarbij af. Als ik dan een elpee op zet met muziek die niemand kent maar qua stijl helemaal in de sfeer van de jaren tachtig dance, dan kunnen we opeens allemaal plezier hebben. Zie daar de markt voor muzak. Ideaal voor 'cocktail parties' en in de jaren erna ontdekt door rappers en dj's voor maffe samples. André Emile Ghislain Brasseur wordt op 11 december 1939 geboren in België. In 1964 speelt hij in Belgische horecagelegenheden met zijn Multisound-orgel als hij een contract krijgt aangeboden. 'Earlybird' is in 1965 een grote hit voor Brasseur. Een jaar later volgt de single 'Holiday/The Kid'. 'The Kid' wordt plat gedraaid in de Twisted Wheel-club in Manchester en wordt gerekend als een Mod- en Northern Soul-klassieker. Noel Edmonds gebruikt 'Holiday' als thema voor zijn radioshow. Lex Harding gebruikt 'The Kid' voor zijn programma voor zeezender Veronica. De plaat zal echter nooit de hitparade halen. In 1977 viert Veronica haar terugkeer op de radio en het 12,5 jaar bestaan van de Top 40. Platenmaatschappij CNR heeft 'Hello Josephine' van The Scorpions al uitgebracht en komt vervolgens met deze single van André Brasseur. Opnieuw is het geen hit. Op Wikipedia staat een foto van Brasseur tijdens een optreden in 2015. Hij is nog altijd onder ons en heeft dus pas zijn 86e verjaardag gevierd. 

The Four Pennis is een Engelse rockband uit Blackburn in Lancashire. De zanger van de band is Lionel Morton die in 1969 'Waterloo Road' presenteert, het liedje dat eeuwige roem zal vergaren als 'Les Champs Elysees' van Joe Dassin. Lionel heet eigenlijk Walmsley en is van 1968 tot en met 1977 presentator van het BBC-programma 'Play School'. Naast Morton bestaat de band uit Fritz Fryer, Mike Wilshaw en Alan Buck. De groep heet aanvankelijk The Lionel Morton Four, de nieuwe naam ontstaat in een muziekwinkel aan Penny Street. De debuutsingle 'Do You Want Me To' kijkt net om het hoekje in de Engelse Top 50 en schopt het tot nummer 47. De tweede single is goed voor een eerste plek in Engeland: 'Juliet'. Ook in Ierland, Noorwegen, Nieuw Zeeland en Zweden zal de plaat in de top tien komen. Voor de rest blijft het succes beperkt tot Engeland. 'Until It's Time For You To Go' is het laatste bezoek aan de top twintig in Engeland. Daar piekt het op nummer 19. De opvolger heet 'Trouble Is My Middle Name' en deze zal het brengen tot plek 32. Daarna strandt een single in de 'Breakers List' op 54 en dan is het verhaal van The Four Pennies voorbij. Hoewel? Het maakt een revival in 1976 als The Pennies maar er worden niet genoeg exemplaren verkocht van 'Iko Iko'. Lionel Morton is inmiddels 83 en is woonachtig in Cornwall. Fryer zal in de jaren zeventig onder andere platen van Motörhead produceren.