Blauwe Bak Top 100: 76-65

Laat me maar meteen de afleveringen van de Blauwe Bak Top 100 van het afgelopen weekend af maken. Dan kan ik morgen verder met een 'Singles round-up' en kan ik jullie voorstellen aan de nieuwe Week Spot. In dat geval zit ik weer op schema qua berichten. Dat de rest van de gezondheid dan ook nog een paar sprongen vooruit neemt? Hierbij de nummer 76 tot en met 65.

76. Loving You - Deliverance (US, United Soul 7062-18, A, 1977)

75. Strange Feeling - David Nunez (UK, Izipho Soul ZP92, A, 1973 PU, 2023)

74. Hey Girl - Bags (US, It's Soul Time ST006, A, 1972 PU, 2017)

73. Bedroom Eyes - Split Evolution (UK, Cannonball CBLL040, A, 198? PU, 2023)

72. Shadows - Smith & The Honey Badgers (US, Funk Night FNR 190, A, 2023)

71. The Fife Piper - The Dynatones (US, HBR 494, B, 1966)

70. A Girl In Love - Lesley Gore (UK, Mercury MF 872, B, 1965)

69. The Shelter Of Your Arms - Bobby Sheen (US, Capitol P 5984, B, 1967)

68. A Wednesday In Your Garden - Ronnie Dyson (US, Columbia 4-45974, B, 1972)

67. What Will You Leave Behind - Bella Brown & The Jealous Lovers (UK, LRK 19, A, 2023)

66. Logika - Thee Marloes (US, Big Crown BC162, A, 2023)

65. Dream On - The Righteous Brothers (US, Capitol P-7006, A, 1974)

Blauwe Bak Top 100: 88-77

Nog maar een deel van de Blauwe Bak Top 100 er achteraan en wellicht ook meteen het derde deel. Ik heb dit jaar besloten om twaalf platen per aflevering te doen en drie per weekend te houden. Tijdens de kerstdagen zou ik de nummers vier tot en met twee doen plus de nummer 1. De laatste gaat waarschijnlijk de Week Spot worden van de betreffende week. De Week Spot van deze week gaat de eerste de beste jaren zeventig-plaat worden die net niet de Top 100 heeft gehaald. Dat is dan weer een zorg voor morgen. In de vorige aflevering heb ik nog even snel de afkorting 'PU' uitgelegd. Omdat ik in de Top 100 de nodige oude opnames heb die destijds nooit zijn uitgebracht, noteer ik bij PU het jaar van opname, gevolgd door het jaar dat het uiteindelijk op vinylsingle is uitgebracht. In een enkel geval is het wel verkrijgbaar geweest als cd, maar die doen niet mee in de Top 100. Dan vervolg ik nu met de aftelling van de nummers 88 naar 77.

88. Don't Let Me Lose This Dream - The Ones (US, Motown M 1130, A, 1968)

87. Time And Time Again - The Soul Majestics (US, Al-Tog 7711, A, ca. 1971)

86. You Gave Me Love - Crown Heights Affair (Frankrijk, Dé-Lite 101305, A, 1980)

85. Prototype - Valentino Maltos ft. Kiikii Star (UK, Izipho Soul ZP 89, A, 2023)

84. Trouble - Emilia Sisco (Finland, Timmion TR728, A, 2023)

83. What You Need Baby - The Caprells (US, Ariola America 7649, A, 1976)

82. You Gotta Let Go - Marcia Hines (UK, Selector Series SS7005P, A, 1976, re: 2023)

81. I Still Reach Out To You - Lenny Williams (US, ABC AB-12423, B, 1978)

80. Oo Wee Baby, I Love You - Fred Hughes (US, Vee Jay VJ-684, A, 1965)

79. Waterloo Bossa - The Sand Dollars ft. Gretchen Parlato (US, Pangea International PAN 1001, A, 2023)

78. My God Has A Telephone - Aaron Frazer aka The Flying Stars Of Brooklyn N.Y.  (US, Colemine 146, A, 2017, re: 2020)

77. Cry Your Eyes Out - Dottie Cambridge (UK, Alma Espanola white label Shark 007, B, 1967, re: 2023)

Blauwe Bak Top 100: 100-89

Het is een eeuwenoud cliché waarmee ik desondanks ieder jaar weer mee begin in de aftelling van de Top 100. Het is zoals altijd weer ontzettend lastig om in december een lijst samen te stellen van mijn honderd meest favoriete Blauwe Bak-aanwinsten van het afgelopen jaar. Dat deze editie nóg lastiger gaat worden, is iets dat ik me al halverwege de zomer heb gerealiseerd. En dus heb ik ook voldoende tijd gehad om na te denken hoe ik het toch voor elkaar ga krijgen. Uit de bijna 400 singles stel ik eerst een top 40-samen van jaren tachtig-opnames. Vervolgens een top 100 van de jaren zestig en eentje van de jaren zeventig. Van de resterende singles maak ik een top 40. Waarbij ik dan ook meteen kan melden dat ik begin volgend jaar nog een lijst ga doen met 'nieuwe' platen uit 2023 en wellicht ook nog eentje met heruitgaven. Voor de Top 100 ben ik uit gegaan van de Top 100 van de jaren zeventig en heb daarbij de ultieme favorieten uit de jaren zestig, tachtig en de lijst met restanten toegevoegd. Niet té lang kijken naar platen die onder de 100 eindigen en dan is de volgende Top 100 een feit. Het doet pijn om te denken welke platen het niet hebben gehaald, maar dan opnieuw... deze lijst kent geen 'bubbling under' binnen de top 100. Ik trap vandaag af met de nummers 100 tot en met 89.  (PU = Previously unreleased, het jaar van opname)

100. The Soul Of A Man - Bobby Bland (US, ABC AB-122280, A, 1977)

99. Girls Are Against Me - The Utopias (UK, Goldmine Sevens GS033, A, 1964, re: 1998)

98. I Had A Girl - Ray Zeiner (US, Poison Ring PRR-721, A, 1971)

97. Deep Inside You - Gloria Taylor (US, Columbia 1907584797, A, 1973, re: 2018)

96. I Don't Want Nobody - The Exotics (UK, Pye 7N.17925, A, 1970)

95. Aum Mani Padme Cum - Powaka (NL, CNR 141.242, B, 1973)

94. Step Back - Sonja Ryshard (12", UK, Freestyle FSR 112, A, 1987, re: 2023)

93. Sweet Loving Baby - David Dee (US, Vanessa V-208, A, 1981)

92. Let's Get Together 'extended version' - Natural Impulse (UK, Epsilon EPS 018, B, 1976 PU/2023)

91. Think It Over Girl - The Impalas (US, Down To Earth 76, A, 1971)

90. One Look Over My Shoulder - Average White Band (UK, RCA Victor XB 9270, A, 1978)

89. No Matter What You Do To Me - The La Vettes (US, Philips 40338, B, 1965)

Het zilveren goud: 1998 deel XIII

Komt het einde dan toch in zicht? Het gaat zeker in de laatste vierentwintig uren de goede kant uit. Het meest belabberde lijkt voorbij en ik krijg weer meer goede trek en smaak bij het eten. Op dit moment is het vooral een loopneus (waar ik de afgelopen week juist totaal geen last van heb gehad) en ook flink wat gehoest, maar dat is niet geheel uitzonderlijk voor de tijd van het jaar. Toch heb ik het gevoel dat ik nog wel een paar dagen nodig heb om aan te sterken eer ik weer aan werk kan denken. Ik heb opeens ook weer zin om te publiceren want dat is iets anders dat erbij in is geschoten in de afgelopen week. Eerst maar een aflevering 'Het zilveren goud' en vervolgens...? Ik zou drie afleveringen van de Blauwe Bak Top 100 achter elkaar kunnen doen maar wellicht dat ik dit toch even uitsmeer over twee dagen. De Top 100 heb ik deze ochtend vastgesteld nadat ik heb gepubliceerd. Vanavond in 'Het zilveren goud' een deel van een vangst singles die ik heb gedaan in het naburige Stalybridge. Alleen Manfred Mann heb ik wellicht een paar weken later gekocht maar het is me wel goed zo. Ook qua verhaaltje blijft ik vandaag dicht in de buurt van het vinyl.

Ik geloof niet dat ik ooit hiervoor ben gevraagd. Laten we zeggen dat ik mezelf in de situatie heb gewurmd en dat iedereen het wel lijkt te accepteren. Ik ben dé specialist op het gebied van de platen binnen de Emmaus in Mossley. Niet dat ik hier een dagtaak aan heb want het aanbod valt meestal zwaar tegen. 'The Floral Dance' van Brighouse & Rastrick is één van de allergrootste hits geweest in Mossley en omgeving en er gaat heel enkel een week voorbij dat er geen single de winkel binnenkomt. Ik heb overigens op een bepaald moment ook een hele hoop afgevoerd. Het wordt een 'overkill'. Toch heb ik jaren later nog wel eens spijt dat ik niet eentje heb meegenomen naar Nederland. Inmiddels heb ik de Nederlandse persing met fotohoes en sinds een paar maanden een Engelse met een vrij 'uniek' label design. Ook heb ik een complete set elpees van The Five Penny Piece, een lokale folkband uit de vroege jaren zeventig. Hardrock en heavy metal is niet echt mijn ding maar ik heb in het anderhalf jaar in Mossley maar liefst drie exemplaren geteld van de allereerste EP van Def Leppard. Daar zijn overigens slechts vijfhonderd van geperst. Ik denk dat het begin 1999 is als ik dan toch even enthousiast kan worden als ik door de 'Record Collector Rare Record Price Guide' blader. 'Whatever Julie Wants' van Julie London in de originele stereo alsook een kerstalbum van The Everly Brothers in stereo. Die staan voor leuke bedragen in de gids, maar ja... nog steeds erg lastig om te slijten. Julie London heb ik zelfs een tijd in mijn verzameling gehouden.

Mossley is geen York en dat merk je op meerdere vlakken. Een pint bier is een stuk goedkoper dan in York en datzelfde geldt ook voor de tweedehands zaken. Ik loop op een zekere zaterdagmiddag naar het nabijgelegen Stalybridge en ontdek daar een 'charity shop' waar de platen tegen bodemprijzen gaan. Ik geloof dat ze tien of twintig pence zijn. Ik koop hier niet alleen platen die ik interessant vind voor mijn collectie, maar neem ook een aantal mee die ik hopelijk in Mossley voor een iets betere prijs kan verkopen. Ik kan me bijvoorbeeld de eerste 'Greatest Hits' van Buddy Holly nog herinneren uit deze partij. Ik geloof dat de elpee nog altijd op zolder staat. Qua singles koop ik ook een aantal met de Emmaus in het achterhoofd. Status Quo heeft een prijssticker van Mossley en het lijkt erop alsof ik zelf ooit Thin Lizzy heb willen verkopen. Gelukkig is dat niet doorgegaan. The Pretenders schiet me nu opeens ook te binnen maar deze komen we, volgens mij, begin volgend jaar tegen.

Begin 1999 komt er al wel een hele interessante partij singles binnen waarvan ik nog altijd een aantal heb. En dan wil ik niet denken aan de Joe Meek-productie die ik ben kwijt geraakt. In 1999 zal ik de 'top shop' aan Manchester Road omturnen in een boeken- en platenpaleisje. Dat herinnert me dan ook weer aan de zéér zeldzame 78-toerenplaat. Ik weet helaas niet meer de titel en artiest, alleen dat het een kleine hit is geweest in 1961. In 1961 worden 78-toerenplaten uitsluitend op bestelling gemaakt en het lijkt aannemelijk dat dit een 'one-off' is. Ik berg de plaat goed op in het winkeltje, maar na de vakantie blijkt dat alle 78-toerenplaten zijn afgevoerd. Inclusief de 'one-off'. Het echte absolute topstuk zal kort daarop binnenkomen en dan heb ik het over de 'private pressing' van Ptolomy Psycon. Ook deze heb ik nog altijd in de bakken staan. Hierbij de acht singles die ik tot november 1998 heb gerekend.

3153 Money - The Flying Lizards (UK, Virgin, 1979)
3154 See The Day - Dee C. Lee (UK, CBS, 1985)
3155 Pop Muzik - M (UK, MCA, 1979)
3156 Joybringer - Manfred Mann's Earth Band (UK, Vertigo, 1973)
3157 Rockin' All Over The World - Status Quo (UK, Vertigo, 1977)
3158 The Boys Are Back In Town - Thin Lizzy (UK, Vertigo, 1976)
3159 Are Friends Electric? - Tubeway Army (UK, Beggars Banquet, 1979)
3160 Chequered Love - Kim Silde (UK, Rak, 1981)

In 1998 kalk ik geregeld teksten op de hoesjes en bij Manfred Mann lees ik nu dat ik deze in oktober 1998 in Ashton heb gekocht. Van Status Quo weet ik dat deze tot maart 2001 in Mossley is blijven liggen en pas met de 'Monstertocht' is meegegaan naar Nederland. Over twee weken zal ik jullie trakteren op de singles uit december 1998.

Beeld uit het verleden: 11 december 2017

Het is een heftig griepje! Het doet me denken aan de periode van precies twaalf jaar geleden. Wellicht is het zaadje toen ook al eerder geplant maar het is voornamelijk na een dinsdag in de bezorging in Steenwijk. Of, beter gezegd, Tuk en de wijde omgeving. Inmiddels gaan bepaalde adressen en postcodes automatisch bij PostNL maar in 2011 moet iedere brief nog gewoon worden bezorgd, ook al is het kilometers in 'the middle of nowhere'. Deze dinsdag voel ik me helemaal vernikkeld als ik terug kom in Tuk en ga zelfs even opwarmen bij De Karre, iets dat ik normaal gesproken nooit doe. De weken erop ben ik ziek als een hond en het is in deze periode dat ik het huisje in Nijeveen krijg toegewezen. Ik voel sinds gisteren een kleine vooruitgang maar ik ben en blijf voorzichtig. Ik wil het eerst goed kwijt zijn voordat ik weer aan de slag ga. Qua Soul-xotica lig ik flink achterop schema. Ik ben dit weekend, buiten de radioshows om, vooral bezig geweest met de samenstelling van de Blauwe Bak Top 100 en ben bijna klaar met dit. Dit betekent dat ik dan binnenkort met de eerste drie berichten over de Top 100 kan beginnen. Toch eerst maar een foto-excuus en dan valt mijn oog op een drietal foto's. Het is 11 december 2017 en volgens mij ook op een maandag. Het is halverwege de middag dat ik te horen krijg dat ik niet naar Meppel hoef te komen om aan het werk te gaan. Ik geloof er dan nog niet zoveel van voor wat betreft de weersvooruitzichten maar een paar uren later is dit het resultaat.

Week Spot: Darrow Fletcher

Het is precies een week geleden dat ik me opeens niet zo fit voel. Sinds deze week is het op en af geweest. Gisteravond lijkt alles wel weer redelijk normaal te zijn maar dan breekt deze dag weer aan en voel ik me opeens weer een stuk beroerder. Ik ben vanavond op de fiets naar Havelte geweest voor wat boodschappen en ik ben blij als ik weer binnen ben. Het is niet bepaald een pretje om buiten te zijn en eigenlijk had ik wel op zoiets gehoopt. Van werken zal er niets meer terecht komen deze week, wel hoop ik dat ik mijn radioshows op zaterdag- en zondagavond kan doen. Ik heb inmiddels flink wat 'new additions' voor zaterdagavond en morgen komt daar opnieuw een pakketje bij. Laat me nu eerst verder gaan met de Week Spot van deze week en dan wellicht straks nog een tweede deel 'Singles round-up'. De Week Spot is voor Darrow Fletcher's 'What Have I Got Now' uit 1966.

Darrow Fletcher wordt op 23 januari 1951 geboren in Inkster in de staat Michigan. Als Fletcher drie jaar oud is verrhuist het gezin naar Chicago waar zijn moeder trouwt met Johnny Haygood. De jonge Darrow is meteen al een opvallend zangtalent en hij maakt zijn eerste opname als hij pas zes jaar oud is. In 1965 heeft Fletcher zijn eerste bescheiden hit met 'The Pain Gets A Little Deeper'. Haygood heeft zijn stiefzoon altijd gesteund in zijn loopbaan om zanger te worden en doet zelfs zijn autohandel van de hand om zich helemaal te kunnen richten op het zakelijke verloop van de carrière van Darrow. 'The Pain' is de eerste single op The Groovy Label, een maatschappij opgezet door een paar veteranen. De opvolgers van 'The Pain' doen echter weinig en het platenlabel legt even later het loodje. Dan start Haygood zijn eigen Jacklyn-label. 'Sitting There That Night', de officiële a-kant van 'What Have I Got Now', is in Chicago zélf een grote hit. Het is het atmosferische 'What Have I Got Now' dat echter een favoriet zal worden in de latere Engelese Northern Soul. Toch zal Fletcher in zijn lange loopbaan slechts driemaal een hit hebben. Na 'The Pain' is dat 'I Think I'm Gonna Write A Song'  (nummer 47 op de R&B in 1970) en 'We Got To Get An Understanding' (nummer 99 op de Billboard in 1976). Tot en met 1979 zal Fletcher uit komen voor verschillende platenlabels.

In Engeland komt de interesse voor Fletcher pas echt goed op gang in 2012 als Kent zich gaat bemoeien met het opnieuw uitbrengen van Fletcher's werk. Vorig jaar heeft Ace dit aangevuld met een plaatje in de 'REPRO'-series, heowel de beide nummers nooit eerder samen zijn uitgebracht op één single. Het zijn de nummers 'Infatuation'  uit 1967 en 'What Have I Got Now'  van een jaar eerder en beide voorbeelden van Northern Soul-klassiekers uit de lange discografie van Fletcher. Een discografie die alleen uit singles zal bestaan want hij heeft het nooit tot een elpee weten te schoppen.

Een leven met Shane

'Heel wat fans - zelfs van ver buiten de landsgrenzen - zakten gisteravond af voor het allerlaatste concert op de Lokerse Feesten. Voor het eerst in meer dan tien jaar speelden The Pogues nog eens met hun legendarische frontman Shane MacGowan in ons land.'. Aldus de inleiding van de recensie welke op maandag 13 augustus 2007 is gepubliceerd in Nieuwsblad.be.

The Pogues bleken zoals verwacht de ideale afsluiter te zijn voor deze 33ste editie van het succesvolle Lokerse stadsfestival. Voor een laatste keer konden alle drank- en dansregisters nog eens opengetrokken worden. Voor een laatste keer ook, hadden de veiligheidsmensen hun handen vol met de crowdsurfers die zich op de tonen van Boys From County Hell of Dirty Old Town op de mensenzee lieten drijven. De aanstekelijke punk-folk die de Iers/Engelse band afleverde, leende zich dan ook uitstekend voor deze uitbundige taferelen. Het massale welkomstapplaus aan het adres van Shane MacGowan dat het publiek bij aanvang over de Grote Kaai liet galmen, vond met een explosieve versie van Streams Of Whiskey de gepaste weerklank. Een schijnbaar aangeschoten MacGowan groette dankbaar zijn aanhang met drank en sigaret in de hand, en verdween van tijd tot tijd achter de coulissen om een van zijn muzikanten een song te laten zingen. Waarschijnlijk om zijn glas bij te vullen, gokken we dan. Heel even ook scheen om half een ’s nachts de zon op de Grote Kaai tijdens Sunny Side Of The Streets en vielen de meest fervente muziekliefhebbers elkaar in de armen als Body Of An American door de luidsprekers knalde.’Let’s go Pogues’, scandeerde iedereen het collectief goede moed toe. Het hielp klaarblijkelijk, de band bracht tijdens de bisronde nog eens vier nummers en eindigde het tiendaagse festival met de wereldhit Fiesta. Cheers mate!

Hoeveel Nederlanders op deze zondagavond in 2007 aanwezig zijn geweest in Lokeren? Ik weet nog wel dat dat de camping op vrijdagavond is afgeladen met 'Ollanders als The Prodigy optreedt op de Lokerse Feesten. Ik kijk nu weer even naar het programma van die week en zie opeens Prince Buster staan. Ook die had ik kunnen zien als ik had gewild. Maar nee, het wordt uiteindelijk de zondagavond met The Pogues als ultieme uitsmijter. Het is ook nog eens de avontuurlijke vakantie samen met W. Het gaat deze avond eerst nog wel redelijk. Later op de avond wil W. té lang blijven hangen in een kroeg en ik meen nog iets vettigs te moeten eten. Als we bijna bij de camping zijn, is W. té moe om te fietsen en wil lopen, maar... dat kan ik me niet permitteren. Ik moet snel naar de camping fietsen en ben nét op tijd op het toilet om de vette hap kwijt te raken.

W. kon overigens ook niet waarderen dat Shane nogal aangeschoten was. Zelf heb ik daar in 2007 iets minder moeite mee. Het hóórt erbij! Totdat ik zelf vier jaar later een niet nader te noemen zangeres haar eigen liedjes hoor verkrachten door toedoen van teveel alcohol. Shane komt na een paar nummers weer terug op het podium en wil naar de microfoon grijpen, maar... zijn hand komt niet eens in de buurt van de microfoon. Ruim zestien jaar later reken ik The Pogues nog altijd tot één van de absolute hoogtepunten qua concerten die ik heb gezien in mijn leven. Op Youtube staan zelfs twee korte impressies van het concert en bovenstaande foto is eveneens tijdens het concert genomen. En ik was erbij!