Singles round-up: juli 3

Mijn maat Chris doet gewoonlijk meerdere updates per maand en vaak één of meerdere thema's. Het is een paar weken geleden als hij de eerste en enige update voor juli aankondigt. 'Let's make it a big one'. Hij heeft inderdaad een paar 'holy grail'-soulplaten in de aanbieding die voor flinke bedragen de winkel uit gaan. Mijn oog valt in eerste instantie op Cornelius Brothers. Het is een single die ik nog nooit eerder heb gezien en de prijs is okay en dus plaats ik een bestelling. Ik beperk me ditmaal tot de platen uit de update en dus ontvang ik van hem een pakketje van vijf. Ik heb gisteren of eergisteren acht euro betaald aan invoerkosten maar heb niet doorgeklikt om te zien van wie het is. Op zichzelf zijn deze platen té vroeg in Uffelte als ik gisteren de kosten heb betaald. Het kan dus zomaar zo zijn dat de invoerkosten voor een ander pakketje is geweest? Enfin, dit kwintet krijgt vanavond een berichtje zodat ik morgen niet hoef te publiceren. Apparatuur aan, koptelefoon op en veiligheidsriemen vast. Ik ben klaar voor de luistersessie!

* Robin Beck- Sweet Talk (US, Mercury, 1979)
Het zal vast iemand anders zijn? Dat is wat ik denk als ik een half jaar geleden voor het eerst hoor van het bestaan van deze single. Een andere Facebook-vriend heeft de 12"-single van dit nummer. Na een beetje huiswerk blijkt het echter om dezelfde Robin Beck te gaan. Het is inderdaad de dame die dankzij Coca Cola in 1988 een wereldhit heeft met 'First Time' en ook in ons land op nummer 1 staat. Ze begint haar carrière als achtergrondzangeres voor onder andere Leo Sayer en Melissa Manchester maar maakt in 1979 haar eerste album: 'Sweet Talk'. Haar langzame soulvolle cover van Todd Rundgren's 'Hello, It's Me' is de grote hit van het album terwijl de titeltrack het goed doet in de discotheken. In Uffelte ligt dit de demo op draaitafel: Hetzelfde nummer aan beide kanten en tweemaal in stereo. Mocht één kant slijtage gaan vertonen, dan is er altijd nog de andere kant! Het is pure disco maar wel van het leukere soort. De kant die ik nu heb gedraaid heeft al wat 'distortion' op punten maar de kans is dat de andere kant dan beter klinkt. Ik moet toegeven dat ik bij deze ook wel heel veel zin krijg aan de 12" als die nog enigszins te betalen is.

* Cornelius Brothers & Sister Rose- I Just Can't Stop Loving You (US, United Aritsts, 1973)
Na de teleurstelling van 'Treat Her Like A Lady' is dit vanaf de eerste noot weer genieten met een hoofdletter G. Het komt duidelijk uit dezelfde sessie als 'Too Late To Turn Back Now' en buiten deze 'alltime favourite' is dit wellicht één van de leukste singles van de gebroeders Cornelius en hun liefste zus. Hoewel er duidelijk 'stereo' op het label staat, klinkt het een beetje dof en dat geeft de plaat extra charme in combinatie met de suikerzoete violen. 'These Lonely Nights' is meer upbeat en weer die heerlijke violen. Oef... dit is een echte 'double-sider'. 'These Lonely Nights' is iets meer groove dan klasse maar smaakt ook opperbest. Zoals ik in het intro heb geschreven, ben ik de plaat nog niet eerder tegengekomen!

* The Naturals- Crystal Blue Persuasion (US, Shout, 1974)
Het origineel van Tommy James & The Shondells staat tegenwoordig ook weer in de Blauwe Bak. De Engelse Pye-heruitgave uit 1976 misstaat niet in de bak met Engelse persingen. Toch is Tommy James met alle respect pure pop en ontbreekt nog altijd een goede cover in de verzameling. Ik leer eerst de versie kennen van Joe Bataan, maar geef uiteindelijk de voorkeur aan The Naturals. The Naturals uit Georgia bezit een prachtige samenzang en het geeft de pophit een crossover-benadering welke goed past bij het nummer. Chris adverteert echter ook de b-kant en dat is opnieuw een cover. Ditmaal 'Colour Him Father', oorspronkelijk van The Winstons. Dat neigt bij The Naturals zelfs naar Phillysoul en is nét iets meer geschikt voor de dansvloer dan het origineel. Met recht een 'double-sider'. Ik zou dit jaar twee Top 100-lijsten kunnen maken? Eentje met a-kanten en een tweede met b-kanten?

* The Voices Of East Harlem- Giving Love (US, Just Sunshine, 1973)
'Cashing In' is sinds een paar jaar een ontzettende 'hit' geworden in de soul-scene. Ik heb nog eens getwijfeld bij een Goldmine Sevens-uitgave van het nummer, maar nee... Een hoop geld voor een nummer dat geen impact wil maken bij mij. Hetgeen niet betekent dat ik doof en blind ben voor overige platen van de groep. Ik geef 'Giving Love' een minuutje op de website van Chris en besluit dat deze wél mag. Hij is dan ook een fractie van de prijs van een originele 'Cashing In'. 'Giving Love' is suikerzoete 'sweet soul' maar met ingebouwde charme en een zekere klasse. Het is geen snelle danser en dus geen tweede 'Cashing In', maar dat is geen bezwaar voor mij. Het is een demo met de stereo-zijde aan beide kanten en dus hetzelfde verhaal als bij Robin Beck. De kant die ik nu draai is echter smetteloos.

* J.J. Williams- Lord Have Mercy On My Soul (US, Polydor, 1974)
Tot slot een promo met de mono-versie op de keerzijde. Plus een rood en een wit label. Het is niet de eerste Polydor-single die ik zo heb, maar het is altijd weer bijzonder. Het hoeft geen verrassing te zijn dat dit ook valt onder de crossover, want dit is Chris' specialisme. Hoewel hij de Here eerbiedig aanroept, is het meer een hulpvraag dan een aanbidding. Hij gaat dus ook gewoon in de 'algemene' Blauwe Bak-koffers.

Dit weekend krijgen jullie overigens drie afleveringen van de Gele Bak Top 100. In de daaropvolgende twee weekeinden weer twee afleveringen en dan hou ik de nummers 100 tot en met 2 binnen de maand juli. In augustus volgt dan nog eens het bericht over de nummer 1. Ik ben nu in ieder geval weer up-to-date met de singles.

Het zilveren geheugen: juli 1998 deel II

Volgende week kunnen jullie weer een aflevering van 'Het zilveren goud' tegemoet zien met zes singles. Op de andere woensdagen (zoals het momenteel lijkt) doe ik 'Het zilveren geheugen'. Het zijn vooral herinneringen uit de tijd dat ik in Engeland heb gewoond en deze week is daarop geen uitzondering? Hoewel? Het lijkt er verdacht veel op dat het vandaag een beetje over Nederland zal gaan. Ik ben in april begonnen bij de Emmaus in Mossley. Volgens de regels heb ik na drie maanden recht op een lang weekend verlof. Na een half jaar is dat een week en na een jaar twee weken. Ik heb uiteraard weer ambitieuze plannen klaar voor de vakantie en heb daar méér dan twee weken voor nodig. Gelukkig heb ik vertrouwen gewonnen in de afgelopen maanden en bovendien wordt een harde deal gemaakt: Ik moet vóór die datum in augustus terug zijn in Mossley. Zo niet... dan wordt mijn kamer vergeven en raak ik mijn spulletjes kwijt. De vakantie gaat plaats hebben in Nederland met het Dicky Woodstock-festival als centraal punt.

Het is 1998. Er bestaat al wel zoiets als internet maar dat is alleen weg gelegd voor wizkids en nerds. Het zal nog een paar maanden duren eer Paul in Mossley komt wonen en hij is zo'n techneut die al in 1998 kan omgaan met het internet. Met hem zal ik mijn eerste internetervaring beleven. Ik kijk vol verwondering toe hoe een mailtje wordt verzonden vanuit Engeland naar Polen. Het zal ongetwijfeld nog juni zijn geweest als ik graag wil weten wat er dit jaar op Dicky Woodstock komt. Met toestemming van de coördinator mag ik op een zondagmiddag met Steenwijk bellen. Het is een pluspunt dat we in Mossley een fax hebben want even later komt het programma over de fax binnen. Mijn mond valt wagenwijd open bij dit programma, maar volgende maand meer daarover. Het jaar erop nog eens hetzelfde recept, hetzij nu met minder indrukwekkende namen op de poster. Zoals gezegd... volgende maand meer over dit onderwerp. In 2000 woon ik inmiddels in Tuk en is het Woodstock-festival een maand later. Dan merk ik het verschil...

De jaren 1995, 1996 en 1997 ben ik regelmatig in Steenwijk te vinden en vooral rond de tijd als het Woodstock-programma wordt bekend gemaakt. Ik voel dan een zekere spanning als ik op de Solex naar Steenwijk rij. De twee jaren in Mossley is de spanning ook om te snijden. Vanaf 2000 zit ik met mijn neus er bovenop en ontbreekt deze voorpret. Een kwart eeuw later hoef je enkel op het weeweewee te gaan om te zien wat er deze zomer op een festival in Californië speelt. Het internet is reuze handig en ik zou er niet meer zonder kunnen. Ik bedoel... mijn platencollectie had er heel anders uitgezien als ik geen internet zou hebben. Ik heb méér nieuwe muziek leren kennen via het internet dan in de eerste vijfentwintig jaar via de radio. Ik heb het geloof ik ook wel eens gememoreerd bij een bericht over mijn recensies. Ik zou vandaag de dag geen recensie meer durven schrijven. In de jaren negentig voel ik me geregeld als Theo Koomen bij een slaapverwekkende wedstrijd in Volendam. De luisteraar van 'Langs De Lijn' gelooft dat het een wedstrijd is met voortdurende spanning en hoogtepunten, terwijl er in werkelijk niets in het veld gebeurt. Het is hetzelfde als met de Woodstock-spanning... Het zal nooit meer zo worden als in het internetloze tijdperk van de jaren negentig.

Ik heb even een prachtige foto gevonden op Google. Helaas is het een 'sample' van een betaalsite en om problemen te voorkomen, heb ik deze niet gebruikt. Het is een foto uit 2017 genomen vanuit Micklehurst, het lager gelegen gedeelte van Mossley. Het laat op de achtergrond het bankgebouw zien dat ik vorige week heb gebruikt en de verdere klim naar Top Mossley. Ik kan geen andere foto vinden vanuit deze positie welke 'vrij' is om te gebruiken en kijk dan even op Flickr. Dan zie ik deze foto van het station. Het station zit schuin tegenover onze winkel aan Manchester Road. Vanuit hier ben je in vijfentwintig minuten op Manchester Victoria. Als die gaat natuurlijk... We hebben eens op een zaterdagmiddag met een vol perron staan wachten op de trein naar Manchester. Die komt niet. Een half uur later komt de volgende en de conducteur zegt dat de vorige gewoon heeft gereden... Het kan allemaal in Engeland!

Week Spot: Swamp Dogg

Een drukke dag voor een dinsdag. Normaal gesproken hoef ik alleen de speellijst te doen van de 'Tuesday Night Music Club' en ga vaak al té laat nog naar de supermarkt waardoor ik erg hard moet fietsen om op tijd thuis te zijn. Vanmiddag zit er zelfs een 'schoolreisje' bij in. Ik heb twee weken geleden weer eens bestellingen geplaatst op Vinted voor, uiteraard, winterkleding. Ik koop altijd winterkleding als de mussen van het dak vallen. Ik heb één bestelling die het goedkoopste kan via Mondial Relay en dan is Diever het dichtstbij. Ach, een pakketje kan ik wel redden op de fiets. Bij een tweede bestelling onthoudt hij dit adres waardoor opeens twee pakketten in Diever liggen. Dat gaat lastig worden op de fiets. Aanvankelijk had ik ze afgelopen donderdag willen halen, maar dan werk ik in plaats van woensdag. Omdat ze vóór donderdag opgehaald moeten worden, zit er niks anders op dan vanmiddag met de bus op en neer te gaan. Gelukkig niet met de fiets want dit had ik niet kunnen houden in mijn tassen! Ik wil mezelf op ambachtelijk boerenijs trakteren maar als ik de citroen voorbij ben en aan de toffee wil beginnen, krijg ik gezelschap van een zwart-geel gestreept wezen. Na twee minuten beeldend theater heb ik er genoeg van en wint de wesp. Ik kijk nog even op Facebook voordat ik met dit bericht begin en dan...? Het blijkt dat het onderwerp van de Week Spot van deze week vandaag jarig is en dus heb ik hem de beste wensen gestuurd. De Week Spot is deze week voor niemand minder dan Swamp Dogg en zijn 'Total Destruction To Your Mind' uit 1971.

Waar en wanneer? Dat is niet zo moeilijk. Het is zaterdag 10 september 2006. Hoe ik dit weet? Welnu, ik ben met de trein even in Leeuwarden gestopt voordat ik verder ga naar mijn zus in IJlst. Zij viert deze dag haar veertigste verjaardag. Het is ook de tijd dat ik veel naar Radio 1 luister en dat weekend wordt uitgebreid stil gestaan bij 9/11 dat dan vijf jaar is geleden. Overigens geloof ik dan ook nog gewoon datgene dat ik destijds via de NOS binnen heb gekregen. Het is pas omstreeks 2017 als ik leer over de vele 'gaten'  en onwaarschijnlijkheden in het verhaal. Maar goed, zo kan ik dus wel de dag en de datum herinneren. Ik ken Swamp Dogg in 2006 uitsluitend van naam. Ik heb over hem gelezen dat hij een bijzondere persoonlijkheid is met een eigenwijze muziekstijl. Dat wordt me bij de eerste beluistering van 'Total Destruction To Your Mind' nog niet echt duidelijk, maar het past wel in het stramien van de harde snelle soul waar ik dan naar zoek. Begin 2012 denk ik twee Swamp Dogg-singles te kopen bij Buydiscorecords, maar eentje is net voor mijn neus verkocht. De andere, 'The Other Man', wordt een enorme favoriet van mij. 'Just What Do You Plan To Do About It' komt in 2013 voorbij en schopt het tot Week Spot. Deze plaat is overigens nog als Jerry Williams of zelfs Little Jerry Williams. Bijna tien jaar later verdient de beste man wel weer eens een Week Spot.

Jerry Williams Jr. wordt dus geboren op 12 juli 1942 in Portsmouth in Virginia en heeft vandaag eenentachtig kaarsjes op zijn taart staan. Wees niet bang, die blaast hij in één keer uit, want de man is nog topfit voor zijn leeftijd. Volgend jaar viert hij dat hij zeventig jaar actief is in de muziekscene. Zeventig jaar zonder dat ooit iemand hem heeft opgemerkt? Okay, hij heeft een aantal liedjes geschreven die zeer bekend zijn geworden in uitvoeringen van anderen. Ook heeft hij menig artiest in het zadel geholpen en is bijvoorbeeld een grote invloed van Bruce Springsteen. In de jaren zestig doet hij het onder verschillende versies van zijn naam. Little Jerry, Jerry WIlliams Jr.,, gewoon Jerry Williams en vast nog wel een paar. Rond 1970 ervaart hij dat solisten minder in de gratie vallen bij radiostations dan groepen en dat doet hem besluiten een pseudoniem aan te nemen. Swamp Dog klinkt goed in zijn oren en om onduidelijke redenen voegt hij een dubbele G toe. 'The original D-O-Double-G', zal hij Snoop Dogg later toe bijten. Gedurende de jaren zeventig zal hij regelmatig met de leiding van een grote platenmaatschappij om tafel gaan en hen beloven om met een absolute kaskraker te komen. Hij maakt een album voor iedere maatschappij en wordt daarna weer de laan uitgestuurd omdat er drie elpees worden verkocht. Hij helpt onder andere Doris Duke in het zadel, schrijft intussen 'Synthetic World' dat een hit zal worden voor Jimmy Cliff en haalt Gary 'U.S.' Bonds van stal. De schrijvers van het Blues & Soul-tijdschrift in Engeland zijn grote fans van Swamp Dogg maar kunnen geen hogere verkoop bewerkstelligen. In de jaren tachtig maakt hij platen voor kleinere labels en die doen uiteraard nog minder.

Er gaat in zekere zin een 'credit' naar Kid Rock. Dat samplet in 1999 zijn 'Slow Slow Disco' en dit veroorzaakt een hernieuwde belangstelling voor Swamp Dogg. Hij gaat vanaf dat moment ook weer vaker optreden. In 2018 gaat hij samenwerken met Ryan Olsen. Olsen is als producent tegelijk een vast bandlid van de indieband Poliça. Williams heeft dan de enorme wens om eens een plaat te maken welke klinkt als Justin Timberlake en het resultaat is 'Love, Loss & Autotune' waarbij Bon Iver verantwoordelijk is voor het 'fine-tuning'. Uiteraard heeft Swamp Dogg helemaal geen autotune nodig en het album klinkt afschuwelijk blikkerig. Het krijgt in 2022 een vervolg met 'I Need A Job... So I Can Buy More Autotune'. Het grapje is nu wel bekend. Anders had ik de man ook beslist opgezocht tijdens zijn tournee in 2022 maar het vooruitzicht van twee uren autotune is niet waarvoor ik naar Den Haag of Groningen ga reizen. Is er nog hoop? Ja! In 2020 brengt hij 'Sorry You Couldn't Make It' uit en dat is een onvervalste Swamp Dogg-klassieker. Weg met de autotune en terug met de emotie. En dus kijk ik al heel stiekem uit naar een volgende plaat van ome Swamp. Dat gaat weer een 'beauty' worden!

Honderd achteruit: Jay Ferguson

De Blauwe Bak Top 45 van 1971 heb ik vanmiddag al samengesteld en daar is eveneens een Week Spot uitgerold. Deze week een persoonlijke held die al eens vaker de Week Spot heeft gehad of waarover ik heb geschreven, maar de laatste keer is alweer een tijdje geleden. Hoewel ik intussen de Gele Bak Top 100 van dit jaar in delen aan het publiceren ben, wil ik nog steeds verder borduren op de Gele Bak Top 100 van vorig jaar. Er staan nog zoveel bands en artiesten in deze lijst die beslist nog eens een berichtje verdienen. Vandaag treffen we zo iemand op nummer 43. Bij zijn verhaal kunnen we niet om de bands heen en omdat ze niet in de Top 100 van 2022 of 2023 voorkomen, ga ik ook even door deze geschiedenis. Op nummer 43 vinden we een perfecte radioplaat: 'Thunder Island' van Jay Ferguson uit 1977.

In mei 1992 bezoek ik voor een eerste maal de kringloopwinkel in Sneek. Deze zit dan aan de Oude Oppenhuizerweg. Ik tref een 'droompartij' aan singles waar ik flink boodschappen doe. Ik koop eveneens een aantal elpees en weet nog dat de zaak onder andere een complete Black Sabbath-collectie heeft. Daar wil ik binnenkort eens méér van aanschaffen. Dan komt het nieuws voorbij op de radio dat de kringloopwinkel in Sneek tot de grond toe is afgebrand. Ik heb echter voor die tijd de single 'I Got A Line On You' van Spirit weten te redden. '1984' volgt een paar jaar later. De 'grote baas' in De Bilt heeft een zeer eclectische muzieksmaak en hij introduceert me tot enkele nieuwe namen. Vervolgens zie ik dat hij ook 'The Twelve Dreams Of Dr. Sardonicus' van Spirit in de kast heeft staan. Het blijkt één van zijn ultieme favorieten te zijn. Rond dezelfde tijd vind ik op een platenbeurs 'Run Run Run' van Jo Jo Gunne op single. Tot zover mijn persoonlijke ervaringen met Jay Ferguson en zijn bands.

Allereerst moet ik opmerken dat er nóg een Jay Ferguson is, maar deze kan onmogelijk 'Thunder Island' hebben gemaakt op negenjarige leeftijd. Een muzikant uit de Canadese indierockband Sloan draagt eveneens de naam Jay Ferguson. Onze Jay wordt op 10 mei 1947 in het Californische Burbank geboren als John Arden Ferguson. Als twaalfjarige wordt Jay aangespoord om muzieklessen te volgen en hij begint met klassieke piano. Op zestienjarige leeftijd wisselt hij van piano naar banjo. Zijn broer Tom is een begenadigd bespeler van de fiddle en samen beginnen ze de bluegrassgroep The Oat Hill Stump Straddlers. Daarnaast is hij ook actief met twee lokale garagerockbands: Western Union en The Red Roosters. Uit die laatste groep zal uiteindelijk Spirit ontstaan.

Randy Craig Wolfe is enige tijd roadie van Frank Zappa en omdat er nóg een Randy backstage actief is, krijgt Wolfe de naam Randy California. Samen met zijn stiefvader Ed Cassidy, Mark Andes en John Locke heeft hij de band The Red Roosters. Ferguson voegt zich bij de band en stelt een meer experimentele en jazzy richting voor. De band noemt zich aanvankelijk Spirits Rebellious, maar ze zien al snel in dat deze naam té lang is. Zo ontstaat in 1967 Spirit. De groep krijgt een contract bij Columbia en maakt een aantal albums en singles. Met name het nummer 'Fresh Garbage' zal door een aantal mensen worden gesampled voor grote hits. In 1972 is het meeste plezier bij Spirit verdwenen en verlaat Ferguson samen met Andes de band om Jo Jo Gunne te formeren. Jo Jo Gunne is dan de tweede band die een contract krijgt bij het splinternieuwe Asylum-label.

'Run Run Run' doet nummer 27 in Amerika, een plek hoger in Nederland en nummer 6 in Engeland. Het zal de enige hit blijven van de band. Andes verlaat na het debuutalbum Jojo Gunne om Firefall op te richten. Ferguson zet Jo Jo Gunne nog een paar jaar door maar zonder veel succes. In 1975 besluit hij een tijdje vrijaf te nemen in de muziek. Het is echter een producent die hem uitnodigt in diens' nieuwe studio en daar begint Jay aan zijn solo-carrière. Nederland is 'vroeg' met 'Thunder Island' want bij ons bereikt het reeds in 1977 de Tipparade. In Amerika zal het pas in 1978 een negende plek aan doen op de Billboard.

Spirit en Jo Jo Gunne kunnen inmiddels tot cultbands worden gerekend en buiten 'Thunder Island' om heeft Jay als solist weinig succes, hoewel hij nog wel een aantal albums zal uitbrengen. In de jaren tachtig gaat hij zich meer toeleggen op het componeren van soundtracks. Zo is hij verantwoordelijk voor het thema van de populaire NBC-serie 'The Office'. Het nummer wordt uitgevoerd door The Scrantones maar is speciaal voor de serie geschreven door Ferguson. Ondanks zijn hoge leeftijd schrijft hij nog altijd muziek voor tv-series in Amerika.

Gele Bak Top 100: 73-65

Na dertien jaar tijd voor een frisse wind? In sommige functies is dertien jaar méér dan een mensenleven maar wat Soul-xotica betreft, ben ik nog maar net begonnen. Ik denk dus nog niet aan opstappen. Vandaag zouden jullie volgens de wet twee berichten moeten krijgen. Over het tweede bericht ga ik vanavond nadenken maar eerst maar eens het vierde deel van de Gele Bak Top 100 met jullie delen. In de vorige aflevering stond Chicago laag genoteerd en in deze hebben we een lage notering voor Electric Light Orchestra. Verdienen deze bands niet méér? Ja! En dat krijgen ze ook. Ik zeg uit mijn hoofd dat er drie singles van ELO in deze Top 100 staan. Omdat ik ze niet op elkaar wil laten volgen staat 'The Diary Of Horace Wimp' relatief laag genoteerd. Hierbij de nummers 73 tot en met 65.

73. Until It's Time For You To Go - The Four Pennies (NL, Philips 326 723 BF, 1965)

72. The Diary Of Horace Wimp - Electric Light Orchestra (NL, Jet 150, 1979)

71. The Kid - André Brasseur (NL, CNR 144.587, 1965, re: 1977)

70. Hi Hi Hazel - The Troggs (NL, Fontana YF 278 279, 1967)

69. Cathedral Song - Tanita Tikaram (Duitsland WEA 247 223-7, 1988)

68. The Wind - Samsun (NL, Explosion DEX 09, 1972)

67. All I Wanna Do In Life - Marianne Faithfull (NL, NEMS SRS 510.041, 1977)

66. Alie - Normaal (NL, Killroy KR 2530 KS, 1977)

65. Fool In The Mirror - Alquin (NL, Polydor 2050 419, 1976)

Gele Bak Top 100: 82-74

Het is inmiddels ruim twee uren nadat ik de show over 1975 heb afgesloten. Anders dan in voorgaande jaren heb ik niet een planning voor de komende weken, maar ik heb tegen het einde van de show medegedeeld dat ik volgende week 1971 ga doen. Als ik dit bericht heb gepubliceerd, zal ik eerst door de lijsten moeten om de Blauwe Bak-singles van 1971 te verzamelen. Deze Top 45 wil ik immers voor dinsdag klaar hebben zodat ik een Week Spot kan uitzoeken. De tweede foto is al wel gemaakt, maar deze ga ik morgen publiceren met het bericht. Een maximum van twee per dag houdt het overzichtelijk? In dit deel tel ik af van de nummers 82 naar 74.

82. I'm Gonna Be Strong - Gene Pitney (NL, CBS 1554, 1964)

81. Theme From 'The Persuaders' - John Barry (NL, CBS 7469, 1971)

80. In Your Care - Tasmin Archer (EEG/Duitsland, EMI 88 0471 7, 1992)

79. Don't Do That - Geordie (NL, Pink Elephant PE 22.682-H, 1972)

78. To Be Or Not To Be - B.A. Robertson (UK, Asylum K 12449, 1980)

77. Save Me - Dave Dee, Dozy, Beaky, Mick & Tich (NL, Fontana 267 659 TF, 1966)

76. Hard To Say I'm Sorry - Chicago (UK, Full Moon K 79301, 1982)

75. I (Who Have Nothing) - Shirley Bassey (NL, Columbia 5C 006-04590, 1970)

74. Union Of The Snake - Duran Duran (UK, EMI 5429, 1983)

Singles round-up: juli 2

Komen we deze maand wederom op de tien tot vijftien afleveringen van de 'Singles round-up'? Ik ben voorzichtig maar ik denk van niet. Omdat het afgelopen maand erg verwarrend was voor mezelf met, met name, de nieuwe releases heb ik besloten de laatste vier meteen in een bericht te stoppen. Verder verwacht ik een partij van Mark en moet ik nog invoerkosten betalen voor een paar van Chris. Ook zijn er nog een aantal andere nieuwe releases onderweg. Het kwartet dat vandaag te gast is, is gistermiddag tegelijk gearriveerd in Uffelte en in twee pakketjes. Achteraf gezien hadden ze prima samen gekund in één pakketje. De single van The Monophonics is echter een 'pre-order' en ik had verwacht dat Juno wel een dagje zou wachten met het verzenden van de overige drie. Niet dus! Volgens de bijgevoegde factuur zijn nog wel kosten in rekening gebracht voor de extra verzending en dus wacht ik volgende keer wel totdat een plaat beschikbaar is. Gezien het mij nog té drukkend warm is buiten ga ik jullie eerst verblijden met een compacte 'Singles round-up'.

* Lee Fields- Waiting On The Sidelines (US, Daptone, 2023)
Soul is springlevend anno 2023 en het lijkt wel alsof de 'big shot'-dj's steeds meer gaan kijken naar nieuwe releases. Ik weet niet hoe de status van deze Lee Fields op het moment is maar het zou me niets verbazen dat die reeds uitverkocht is. Het zorgt voor net zo'n 'buzz' in de soulwereld als een jaar geleden met Bobby Harden & The Soulful Saints. Toch zijn er weinig overeenkomsten tussen 'Feels So Good' en dit nummer van Lee Fields. 'Sidelines' is namelijk een fantastische Deep Soul-ballade van veteraan Lee Fields. Een weergaloze plaat met een prachtig arrangement en beduidend minder funky dan dat we gewend zijn van Fields en het Daptone-label. Op de keerzijde staat 'You Can Count On Me' en dat is meer het traditionele geluid van Daptone. Ik moet eerlijk bekennen dat ik dat een beetje probeer te vermijden en het is dus ook de ballade die me tot aanschaf heeft gezet.

* Carmy Love- I Just Came To Dance (UK, Big AC, 2023)
Op de verkooppagina van Mark staan we reeds bekend als de '2 G's'. Het gebeurt regelmatig als Mark twee exemplaren van een single heeft dat eentje door ondergetekende wordt gereserveerd en de andere door Graham. Soul is een 'way of life' voor de Engelsman. Als hij tijd heeft doet hij op vrijdagmiddag een live-show op Facebook en in de weekeinden is hij steevast te vinden op een soulfeest ergens in het land. Het is pas sinds een half jaar dat we elkaar op de voet volgen. Adesha & Vincent Kwok heb ik direct te danken aan Graham. Als ik Carmy Love heb afgerekend, begrijp ik dat de plaat een enorme hit is in het huis van Graham. Carmy Love is een Engelse zangeres die op deze plaat onder andere wordt bij gestaan door Nick Corbin. Van hem heb ik een andere plaat op het Big AC-label samen met Emma Noble. 'I Just Came To Dance' is aanstekelijke retro-soul dat met een heel klein beetje mazzel eenvoudig een mainstream-hit kon worden. Bij retro-soul ligt Amy voor de hand maar persoonlijk vind ik het meer 'chunky' en denk ik eerder aan Gabriela Cilmi. De plaat heeft een aangename bonus op de keerzijde. Een 'Nu-Disco'-remix van Smoove van het duo Smoove & Turrell. Dat haalt het uit de jaren zestig en plaatst het midden in de jaren tachtig. Carmy en het nummer kunnen het hebben, ook al is het mijlenver verwijderd van het origineel. Vooralsnog geef ik de voorkeur aan de a-kant maar Smoove's remix is zeker niet vervelend om naar te luisteren!

* Monophonics- Love You Better (US, Colemine, 2023)
Och, is het weer zover? Colemine brengt leuke platen uit, alleen heb ik het gehad met transparant vinyl. Je ziet er geen kleine stukjes stof op en dus moet je hem voor iedere draaibeurt borstelen en maar hopen dat de borstel niet een haartje over het hoofd ziet. Het is met vinyl net zoals de knecht van Sinterklaas. Beide horen zwart te zijn. Monophonics heb ik helemaal op de gok gekocht en dat kan ook wel. Deze groep stelt nooit teleur. 'Love You Better' moet nog even een plekje vinden bij mij maar dat gaat zeker goed komen. Op de keerzijde staat 'The Shape Of My Teardrops' en... oef... dat is een klassieker in wording voor mij. De groep staat te boek als 'psychedelische soul' en psychedelischer en soulvoller dan dit gaat het niet worden. Dit is duidelijk Kelly Finnigan op lead maar met fraaie achtergrondzang, een echo als van een wensput en een prachtig arrangement. Verder afgemaakt met de typische Colemine-productie.

* The Sand Dollars featuring Gretchen Parlato- Waterloo Bossa (US, Pangea International, 2023)
Tot slot een single waarbij ik enorm heb lopen dubben. Iedere keer als ik weer een stukje beluister op de site van Juno heb ik zoiets van 'Jaaa, deze wil ik hebben'. The Sand Dollars doet op deze single twee covers van jaren zestig-klassiekers. 'Waterloo Bossa' is feitelijk 'Waterloo Sunset' van The Kinks maar dan met een zeer zwoele zangeres in plaats van Ray Davies. Dit is nu de perfecte soundtrack voor een zondagmiddag in juli als het buiten 33 graden is. De buien arriveren hier pas op zijn vroegst om vijf uur. Overigens past 'Waterloo Bossa' prima bij 'The Shape Of My Teardrops' van Monophonics. Beide zijn ze licht-psychedelisch maar met een duidelijke groove. Op de b-kant staat een instrumentale versie van 'Get Thy Bearings', een liedje van Donovan. Leuk om nog eens voor een jingle of promo te gebruiken, verder smelt ik het liefste verder weg bij de stem van Gretchen.