Honderd achteruit: Gerry Rafferty

Waarom zou ik aanhikken tegen een bericht in de 'Honderd achteruit'? Geen flauw idee. Het is zeker niet het werk van het plakken van de twee fotohoesjes. Toch heb ik dit een paar dagen uitgesteld. Ik val meteen binnen met een dubbelaflevering. Ofwel: Gerry Rafferty stond vorig jaar met maar liefst twee singles genoteerd in de Gele Bak Top 100. Zelfs al had ik geen Wikipedia en dergelijke achter de hand, dan zou ik nog altijd een bericht uit de losse pols kunnen schrijven. Gerry Rafferty speelt namelijk een belangrijke rol in mijn platen verzamelen. Ik ben pas begonnen met de singles verzameling als ik 'Shipyard Town' uit een uitverkoopbak haal en ook de oudere singles komen relatief eenvoudig op mijn pad. Hoewel de elpees niet mee doen in de verzameling kan ik nog letterlijk de dag herinneren dat ik 'City To City' heb gekocht en, meer recent, 'Can I Have My Money Back'. 'Get It Right Next Time' ontbreekt lange tijd en ik moet bekennen dat ik nooit van het bestaan van 'The Royal Mile' heb geweten. Beide singles zijn echter eind 2021 in de collectie gekomen. 'The Royal Mile' staat op 37 en 'Get It Right Next Time' op nummer 64.

Gerald Rafferty is de naam van de beste man. Hij wordt op 16 april 1947 geboren in het Schotse Paisley. Hij komt uit een arbeidersgezin en zijn vader en opa werken in de steenkoolmijnen. Gerry groeit met twee broers op in de eenvoudige wijk Ferguslie Park dat hij later nog zal gebruiken voor een albumtitel van Stealers Wheel. Als hij zestien jaar is, overlijdt zijn vader. Deze is van Ierse komaf en dankzij hem leert Gerry al op jonge leeftijd verscheidene Schotse en Ierse folksongs. Met deze invloed, de muziek van The Beatles en de teksten van Bob Dylan besluit Rafferty zelf liedjes te gaan schrijven. Hij verlaat vroegtijdig school en heeft verschillende baantjes. Toch staat muziek voor hem op nummer één en zolang hij daar nog geen boterham mee kan verdienen, is hij bijvoorbeeld een korte tijd een verkoper van schoenen. Met Joe Egan gaat hij in een coverband spelen en intussen bouwt hij aan een naam door op straat zijn eigen songs te spelen. Rafferty en Egan maken in 1966 ook nog een single met de groep The Fifth Column maar dat is geen succes.

In 1969 wordt hij het derde lid van de groep The Humblebums welke verder bestaat uit Billy Connolly en Tam Harvey. De laatste vertrekt kort daarop waarop het duo van Rafferty en Connolly overblijft. De groep krijgt een contract voor een paar albums bij Transatlantic. Tijdens een optreden merkt Rafferty echter dat tachtig procent van de tijd wordt gevuld met grappen en grollen van Connolly's zijde en twintig procent met Gerry's liedjes. Dat is het moment om uit elkaar te gaan. Billy Connolly zal uitgroeien tot één van de grootste komieken in de Engelse geschiedenis. Hoewel hij meer een verhalenverteller is, kun je zijn humor vergelijken met die van André Van Duin. Het schuurt vrijwel nooit en het is geschikt voor acht tot tachtig. Eigenlijk moet The Humblebums nog een album maken voor Transatlantic en Rafferty besluit aan de verplichting te voldoen met zijn eerste solo-album: 'Can I Have My Money Back?'. Het is zeker geen onaardige plaat maar niemand is echt rouwig om het feit dat de plaat genadeloos flopt. Rafferty gaat opnieuw samenwerken met Egan en nu onder leiding van songschrijvers Leiber en Stoller. Stealers Wheeel is daarvan het resultaat en het duo scoort een aantal grote hits. Stealers Wheel wordt echter geplaagd door juridische problemen en het kost Rafferty enige tijd na het uiteengaan van de groep om hiervan te herstellen. Drie jaar om precies te zijn en dan pas mag hij zijn muziek weer delen met de wereld.

In 1978 houdt de disco de wereld in haar greep en zorgt de punk met name in Engeland voor een flinke opschudding. Tegelijk is het ook een glorietijd voor pure pop. Denk aan het miljoenensucces van Fleetwood Mac, maar ook voor een singer-songwriter als Gerry Rafferty is opeens plek. 'City To City', 'Night Owl' en 'Snakes And Ladders' zijn de meest aansprekende albums en staan boordevol hits als 'Baker Street', 'Right Down The Line' en de onderwerpen in deze aflevering van 'Honderd achteruit'. Via mijn Schotse maat leer ik dat 'The Royal Mile' een straat is in Edinburgh. Het loopt van Edinburgh Castle naar het Palace Of Holyroodhouse en is de meest bekende straat van de stad. Een toeristische trekpleister. Ik zou het nummer al wel moeten kennen want ik heb 'Snakes And Ladders' ooit op elpee aangeschaft. Dan het meest vanwege 'Syncopatin' Sandy', een nummer dat in de jaren negentig eens vrij 'random' voorbij is gekomen in de Arbeidsvitaminen en dat dankzij het meelopende cassettebandje een 'hit' is geworden voor mij. Gerry weigert in deze tijd om optredens te doen dat de verkoop van zijn platen niet ten goede komt.

Het is begin 1990 als ik 'Shipyard Town' op single aanschaf en als we het over een persoonlijke hit hebben? Ik kan nog altijd van het plaatje genieten als ik het hoor. De jaren erop duikt Rafferty nog een paar keer op en met name de single 'Don't Give Up On Me' valt erg goed in de smaak bij mij. 'City To City' koop ik in 1992 bij de Sneker kringloopwinkel, minder dan een week voordat een vlammenzee de winkel in de as zal leggen. Als ik in april 2009 voor het eerst even zelfstandig Meppel in mag, vier ik dat met kringloopwinkelbezoeken en 'Can I Have My Money Back' is daar één van de resultaten van. Rafferty is al een tijdje ziek. Op 4 januari 2011 bereikt ons het nieuws dat Rafferty aan een leverfalen is overleden in het huis van zijn dochter. Hij heeft dan 63 jaar volbracht in een bewogen leven waarover je een boek zou kunnen schrijven.

Singles round-up: juni 5

Vorige week heb ik een brief ontvangen dat een pakketje bij de douane ligt waarover ik nog kosten ben verschuldigd. Ik weet dan al dat dit het pakketje van Chris is omdat dit de vorige keer ook het geval was. De kosten vallen overigens ruimschoots mee. De singles zijn slechts een euro per stuk duurder geworden, dus daar kan ik mee leven. Het betaalverzoek is vóór vandaag en ik heb donderdag betaald. Normaal gesproken kan het dan nog een week duren eer ze worden bezorgd. Nu wordt op maandag niet bezorgd en toch neem ik een kijkje in de groene brievenbus. Kijk eens aan! Daar zijn de singles al en omdat ik een paar berichten achterop schema lig (en om een vreemde reden tegen 'Honderd achteruit' aan hik) doe ik deze zeven singles meteen in een 'Singles round-up'. De drie (of eigenlijk vier) nieuwe releases die vorige week zijn gekomen, spaar ik op voor later in de maand omdat ik nog een aantal nieuwe releases verwacht. Over nieuwe releases gesproken: De 'teaser' is vanavond online gegaan van 'mijn' single en daarover hoop ik binnenkort méér te kunnen vertellen. Nu eerst zeven singles uit de handel van Facebook-vriend Chris.

* Brenda & The Tabulations- Dry Your Eyes (UK, London, 1967)
Hoewel zijn naam tot voor kort niet vaak is gevallen op Soul-xotica, heeft Chris onbewust een zekere invloed gehad op het verloop van mijn soul-hobby. Hij doet in de jaren negentig mee aan de 'Allnighters' voor een Engels radiostation waarvan de opnames rond 2013 openbaar zijn gemaakt door een Engelse handelaar. Chris komt uit dezelfde lichting als Mark ofwel de mannen die omstreeks 1989-90 een nieuw hoofdstuk aan de Northern Soul toevoegen. Sinds jaar en dag runt Chris Midas Touch Records, een online platenzaak met zo nu en dan een kraampje op een platenbeurs. Zijn specialisatie is eenvoudig: Northern en Modern Soul en hoofdzakelijk originele Amerikaanse persingen. Hij moet zelf niets hebben van Engelse persingen maar heeft desondanks toch een hoekje van zijn winkel hiervoor ingeruimd. Een paar weken geleden heeft hij een grote 'sale' gehad met alleen maar Engelse persingen. Dat brengt me bij de eerste single van vanavond. Ik ken de b-kant vooral uit het begin van mijn Northern Soul verzamelen. Over beide kanten kun je zeggen dat ze een stuk ouder klinken dan 1967. 'Dry Your Eyes' is een ballade zoals je die rond 1961 veel hoorde op de Amerikaanse radio. 'The Wash' op de b-kant komt meer in de richting van de twist en de tijd dat de wereld iedere week een nieuwe dansrage kende. Ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat Brenda en haar zusters dit op de hak nemen want 'The Wash' klinkt als een hilarische dans. Tien jaar geleden zou het een enorme hit zijn geweest in huize Louwsma, de Engelse persing heeft ditmaal de doorslag gegeven.

* The Dynatones- The Fife Piper (US, HBR, 1966)
Over Northern Soul-'hits' gesproken. Ik heb 'The Fife Piper' heel vaak gehoord in de afgelopen twaalf jaar en iedere keer klinkt het alsof de single 'off-centre' is of krom getrokken. Het beluisteren van 'The Fife Piper' van het originele vinyl is bijna een hernieuwde kennismaking. Een echte stamper! Instrumentaal met een stevige ritmesectie, een fluitist en een elektrische piano. De fluit klinkt hoger en ik heb het vermoeden dat deze op Youtube met de pitch op -1 of -2 is afgespeeld waardoor de overgang klinkt alsof de plaat uit het lood is. Op 45cat wordt me verteld dat er wel degelijk twee verschillende uitvoeringen zijn en de mijne is degene die alleen in Amerika is uitgebracht. De andere is iets zompiger. Op de b-kant staat het vocale 'And I Always Will' en dat is zeker niet slecht maar gewoon niet de beste kant. Voor één keer ga ik voor een instrumentale kant als de winnaar.

* Betty Everett- I Got To Tell Somebody (UK, Liberty, 1970)
Ik ken dit deuntje beter in een gospel-uitvoering door Corinthian Radio Choir maar dit is gewoon een aubade aan een manspersoon van vlees en bloed welke Betty's leven heeft verrijkt. Op de b-kant staat een prachtige ballade genaamd 'Why Are You Leaving Me' waarbij het Betty tot uit de tenen komt. Eigenlijk moet ik bekennen dat ik dit de leukste kant vind van de twee. 'Somebody' hoor ik net even liever van de Corinthians.

* The Impalas- Think It Over Girl (US, Down To Earth, 1971)
Allereerst een misverstand uit de wereld helpen: Dit is niet The Impalas van 'Sorry (I Ran All The Way Home)'. The Impalas van 'Think It Over Girl' komt uit Chicago en bestaat van 1969 tot en met 1971. Ofwel: Dat is de periode waarin het vier singles maakt waarvan dit de laatste is. Bill 'Bunky' Sheppard is de producent van dit plaatje en hij is in de late jaren zestig en vroege jaren zeventig een toonaangevende radio-dj. 'Think It Over Girl' blijft gedurende drie minuten bouwen. Je zou het bijna vergeten maar het zijn dit soort 'crossover sweet soul'-dingen waar ik het meeste naar op zoek ben en dit is een schot in de roos. Het heeft de instrumentale versie op de b-kant voor als we eens een karaoke-avond willen doen.

* The Innersection- Let Me Love Yuh (US, Group 5, 1977, re: 2019)
Zo nu en dan loopt Chris tegen een partij bootlegs en 'issues' aan en richt een weekend in met deze schijfjes voor relatief weinig geld. Eigenlijk zijn bootlegs 'not done' in zijn hoek van de soul-wereld hoewel hij geregeld duurdere exemplaren in de aanbieding heeft. Tot mijn grote verbazing komt deze van The Innersection uit 2019. Ik had zelf eerder aan de jaren tachtig gedacht, maar vooruit maar... 'Let Me Love Yuh' is soulvolle disco. Van het origineel zijn maar een handjevol in omloop en heeft in 2020 nog 1350 Britse ponden opgebracht in een veiling op Ebay. Goldmine heeft het intussen ook al eens uitgebracht en deze Sevens doet inmiddels rond de dertig pond. Voor een bootleg is het zeker geen slechte opname en het nummer smaakt als vanouds. De b-kant is ook typisch disco maar dan zonder de impact van de a-kant.

* The Montclairs- Make Up For Lost Time (UK, Contempo, 1974)
Niet alleen in de 'birth sleeve' maar volgens het middengat is het niet vaak op een draaitafel geplaatst. Misschien ben ik wel de eerste? 'Make Up For Lost Time' is heerlijke 'sweet soul' met een refrein om in te wonen. De b-kant is een stuk minder eenvoudig. 'How Can One Man Live' begint heel dramatisch en wordt zowaar een beetje lichter in het refrein waarna het weer duister wordt. Nee, ik hou het dan toch maar bij 'Make Up For Lost Time'.

* Tower Of Power- You're Still A Young Man (UK, Warner Bros., 1972)
De Amerikaanse persing is een paar weken eerder al vol lof aangeboden door Chris en nu heeft hij dan een Engelse 'white label demo' voor een héél lief prijsje. Engelse dj's hebben het over 'chin strokers' en dat is hier het geval. Een muzikale productie van grote proporties en met een vracht soul, alleen té traag voor op de dansvloer. Beter geschikt voor een luistersessie op een zondagmiddag en dat is waar dit soort platen een cultstatus heeft gekregen. De b-kant heet 'Skating On Thin Ice' en is meer upbeat Ik durf het wel een 'double-sider' te noemen, maar alle aandacht gaat uit naar het ge-wel-di-ge 'You're Still A Young Man'. En hierin verschillen Chris en ik in mening: Ik ga helemaal voor zo'n Engelse promo!

Beeld uit het verleden: 10 juni 2019

Houdt het mooie weer me in de greep? Niet echt. Ik geniet van het zomerse weer tijdens het bezorgen. Ik heb ergens in de verte wel een plannetje voor vandaag, maar ik weet ook dat je met dertig graden niet voor je lol op een buitenweggetje wil zijn. In plaats daarvan heb ik vanmiddag platen terug gezet in de Blauwe Bakken. Een karwei waar ik ook al een tijdje tegenop had gehikt en dat écht eens moest gebeuren. In huis is het lekker koel en ik steek zo nu en dan mijn neus om het hoekje op het terras voor een drankje en een sigaartje. Het fraaie weer houdt nog deze hele week aan en dus kan ik woensdag en vrijdag weer volop zon happen. Beide keren in Meppel omdat ze daar een mailing hebben de komende week. Omdat ik op dit moment niet echt inspiratie heb voor een bericht, ben ik weer eens in het foto-archief gedoken. Ik kijk specifiek naar een foto van rond deze datum en maandag 10 juni 2019 komt dan het meeste in de buurt.

De Pioneer is een paar weken eerder met vervroegd pensioen gegaan. Het is in ieder geval niet meer vertrouwd om hierop vele kilometers af te leggen. In Meppel hebben we een elektrische fiets staan die verder door niemand wordt gebruikt. Al gauw krijg ik Nijeveen als mijn bezorggebied en opeens komt de e-bike erg goed van pas. Privé wil ik hem niet echt veel gebruiken maar kom in het Pinksterweekend van 2019 in de verleiding. Ik wil namelijk dolgraag weten wat de actieradius is van de fiets. Dat valt in zijn geheel niet tegen. Tot Appelscha gaat het fijn en daarna begint de batterij snel leeg te raken. Ik ben tot aan Smilde geweest en fiets door naar Oranje. Bij het cafetaria op het kruispunt drink ik een paar glazen terwijl de e-bike aan het stroom mag. Ik denk dat ik een uurtje heb gezeten maar... dat heeft geen effect voor de fiets. De batterij laadt nauwelijks. Even later moet ik de motor al afzetten en verder fietsen. Dat valt tegen maar we hebben het gered! Ik meen dat ik onderweg de inspiratie moet hebben gekregen voor de 'Blauwe Bak-Veteranen', een rubriek die ernstig ter ziele is gegaan. Op de foto het fabriekspand in Oranje dat eerst jaren heeft dienstgedaan als Speelstad Oranje en in 2015 landelijk nieuws is als er relletjes zijn bij het plaatsen van asielzoekers.

Het zilveren geheugen: juni 1998 deel I

Iets meer dan een jaar geleden heb ik in 'Het zilveren goud' vast het bezoekje met een aantal goede vrienden aan de tandarts genoemd. Niet het bezoek met de vrienden maar wel de pijn in de mond zal een regelmatig terugkerend fenomeen blijven en ik zal pas in 2002 paal en perk stellen. In 1998 ziet mijn gebit er al niet té best uit en dat is ze in Mossley ook wel opgevallen. De Emmaus is vlug bereid om me hierbij te assisteren op financieel vlak. Dat zal een aparte ervaring worden! Daarna verdwijnt de kiespijn weer naar de achtergrond en is het pas weer in begin 2000 dat ik last begin te krijgen. Dan woon ik ook alweer een tijdje in Nederland. De mondzorg in Engeland is me enorm slecht bevallen, maar... het zou ook niet terecht zijn om alle vakmensen in Engeland af te branden na de ervaring met de bewuste fietsenmaker in Mossley. Ik heb gewoon een slechte getroffen! Hij houdt praktijk in Top Mossley maar voor de foto ga ik nog wat verder omhoog. Broadcarr is niet meer dan een boerderij, een pub en een kerktoren. Ik heb het altijd een bijzondere plek gevonden en het ligt slechts een mijl buiten Mossley. Broadcarr mag als foto fungeren voor een erg pijnlijk bericht.

Ondanks dat de 'Tories' al jaren van plan zijn om het te privatiseren, is het zorgsysteem in Engeland nog altijd in handen van de overheid.  Ze worden in 1998 wel ietsje strenger. Een tandarts kan zomaar een volle agenda hebben met afspraken terwijl dat de wachtkamer de hele dag leeg blijft. Het is té vrijblijvend geworden. In 1998 en 1999, de jaren dat ik in Engeland woon, trekken ze al flink aan de teugels om een afspraak meer een verplichting te laten worden. Over een paar maanden, in 1998, zal ik een depressie in gaan en dat zal me bij de huisarts brengen in Mossley. Even later gaat mijn dossier uit Friesland over naar deze dokter en ik ben daar helemaal content mee. Mossley is groot genoeg om een eigen tandartsenpraktijk te hebben en deze zit in Top Mossley. Stamford Road. Die moest ik even opzoeken! Dat is de weg die vanaf het station de hoogte in gaat en waarmee je het gedeelte bereikt dat bekend staat als Top Mossley. Uiteindelijk zal Broadcarr van de foto daar nog boven uit steken. Ik denk dat mijn eerste afspraak op een zonnige woensdagmorgen is geweest. De tandarts moet een volle agenda hebben maar desondanks zitten we met drie mensen in de wachtkamer. De assistente gaat alle namen in de agenda af en krijgt bij de meeste geen respons. Dan hoor ik haar 'Mister Lorenzo' roepen. Ik kijk rond. Nee, onze Italiaanse vriend is ook niet komen opdagen. Dan de naam van een mevrouw en deze is er wel. Het voelt alsof er iets niet goed gaat en ik ga naar de assistente. Als ik mijn naam voor haar spel, zegt ze: 'Maar ik heb je net nog geroepen'. Louwsma is dus opeens Lorenzo geworden. Kan in dezelfde hoek als 'Gurd', zoals bluesvriend Bill me blijft noemen.

Er wordt linksonder een abces geconstateerd onder het hoopje ellende dat nog over is van de verstandskies. Ik mag een week later al terug komen op een donderdagmiddag. Ik loop monter Stamford Road op naar boven. Het is deze dag zonnig en warm, iets dat best een unicum mag heten in het meestal regenachtige Mossley. Ik ga achterover liggen in de tandartsstoel en de man wil al gaan wrikken aan de kies. Moet er eerst niet worden verdoofd? Lijkt me wel! De eerste twee prikken worden gezet. Hij wrikt en ik schreeuw het uit van de pijn. Nog maar eens twee prikken. Weer vreest de man voor zijn trommelvliezen. Nog eens twee prikken... Nog niet! Om een lang verhaal kort te maken heb ik iets van veertien prikken gehad en nog altijd voel ik de kies zodra hij hem aanraakt. 'Sorry, maar ik kan je niet helpen'. Ik loop naar buiten en via Stamford Road naar beneden. Het voelt alsof ik over straat zweef en alle mensen zien er opeens zo mooi en lief uit dat ik ze allemaal zou willen knuffelen. Coördinator Bob is verrast om me te zien in deze staat. 'Je hebt toch niet stiekem iets gerookt?', vraagt hij. Nee! Natuurlijk niet! Ik weet donders goed welke straf daar op staat in Engeland, dat doen we wel weer eens als we in Sneek zijn. 'Hoeveel???'. Ja, veertien verdovingen en nog niet afdoende. Ik heb nog eens telefonisch contact met een vakbroeder en deze spreekt er schande van. Zes is het maximum en toen had hij al moeten besluiten er vanaf te zien en me door te verwijzen naar een ziekenhuis voor een behandeling onder narcose.

Ik voel me moe en ga even rechtuit op mijn bed liggen. Ik weet niet hoe lang ik precies heb geslapen. Ik word wakker met een grote paniek. Ik kan mijn benen niet bewegen. Ik huil mezelf terug in slaap en een uurtje later ben ik klaarwakker. Tot mijn grote vreugde reageren mijn ledematen ook weer. Ik kan me ergens niet voorstellen dat het nooit meer een vervolg heeft gekregen, maar anno 2023 weet ik niets meer te herinneren. Het is pas in februari of maart 2000 dat het weer gaat op spelen. Zoals gezegd wordt het gebit pas eind 2002 vervangen door heavy plastic.

Nog iets pijnlijks op platengebied tot besluit? Op de woensdagmorgen van de intake neem ik het er van in Top Mossley. Ik ontdek dan een 'charity shop' mét platen. Het goede doel is in dit geval een extreem gevalletje van een evangelische kerk. De jaren tachtig-singles komen allemaal met fotohoesjes. Er zijn twee singles waarbij dit accessoire ontbreekt en aan het vinyl te zien, hebben ze wel altijd een hoesje gehad. Het zijn 'Sanctuary' en 'Women In Uniform' van Iron Maiden uit respectievelijk 1980 en 1981. Beide singles zijn uitgegeven met nogal shockerende fotohoesjes en compleet met hoes zijn ze een klein fortuin waard. Ik durf te wedden dat de hoesjes zijn weggegooid in de winkel! De singles zullen in 1999 achterblijven in Engeland evenals de eerste EP van Def Leppard waarvan ik maar liefst twee exemplaren heb. Niet gek voor een EP in een oplage van vijfhonderd. Sheffield is redelijk lokaal voor Mossley.

Singles round-up: juni 4

Heus! Jullie moeten me geloven! Het was echt niet de bedoeling afgelopen zaterdag. Na een drukke meimaand kan ik ook de borst nat maken voor juni want ik heb al een paar extra bij Chris besteld en verwacht de nodige 'pre-orders'. Daarnaast ligt ook nog een bestelling bij Mark in de planning. Voor een euro mag echter veel en vooral als het singles zijn uit de jaren zestig en zeventig. De kwaliteit van, met name, de jaren zestig singles zijn erg overtuigend. Alsof deze in mapjes zijn bewaard. Het begint al meteen met 'Hello Susie' van Amen Corner en dan gaat het hek van de dam. Van de totaal 43 singles die ik zaterdag heb gekocht zijn 16 'dubbel' en vaak bedoeld als upgrade. Deze zestien ga ik nu in één bericht stoppen.

* Amen Corner- If Paradise Is Half As Nice (NL, Immediate, 1969)
* Amen Corner- Hello Susie (NL, Immediate, 1969)
* Bolland & Bolland- Spaceman (NL, Negram, 1978)
* Cynthia Clay- Lonely Without You (NL, Dureco, 1974, re: 1979)
Er is van alles mis met Nederlandse Negram- en EMI-persingen uit de jaren 1969 tot en met 1971-72. Het vinyl is flinterdun en wil graag krom trekken. Met name met 'She Likes Weeds' van Tee Set blijkt het enorm lastig om een vlak exemplaar te vinden. De hoesjes zijn eveneens dun en hebben de neiging te gaan scheuren en verpulveren. In geval van 'Hello Susie' mis ik al jaren de achterkant terwijl ook de voorkant half is vergaan. 'Half As Nice' scheelt in de oude vorm niet alles maar evengoed is dit een upgrade. Bolland & Bolland heb ik tot nu toe alleen met een neutrale hoes. Van Cynthia Clay heb ik reeds de originele persing van 'Lonely Wihout You', het thema uit de film 'Verbrande Brug'. Deze heeft overigens ook 'Black And White' als de b-kant. De laatste is dan weer mede geschreven door Raymond Van Het Groenewoud.

* Bobby Darin- If I Were A Carpenter (NL, Atlantic, 1966)
* The Dells- I Can Sing A Rainbow/Love Is Blue (US, Cadet, 1969)
* Andy Gibb- Shadow Dancing (NL, RSO, 1978)
* The Guess Who- American Woman (NL, RCA Victor, 1970)
Bobby Darin heb ik in ieder geval in de Zuidafrikaanse persing. In 2011 gekocht bij Minstrel in Zwolle uit dezelfde partij waar ik bijna een jaar geleden flink boodschappen heb gedaan. The Dells heb ik nog niet in de Amerikaanse persing maar heb sinds jaar en dag al de Engelse persing in de Blauwe Bak staan. Ik vermoed dat de Cadet dan ook gewoon in de jaren zestig-bak komt. Andy Gibb heb ik in de Duitse persing met een andere fotohoes. The Guess Who heb ik in de bruin met gele fotohoes. Deze rood met blauwe heeft bovendien een single om door een ringetje te halen.

* Eddie Howell- Man From Manhattan (NL, Warner Bros., 1975)
* Millie Jackson- If You're Not Back In Love By Monday (UK, Spring, 1977)
* KC & The Sunshine Band- Please Don't Go (NL, TK, 1979)
* Amanda Lear- Follow Me (Duitsland, Ariola, 1978)
De eerste heb ik met de oranje fotohoes. Naar het schijnt is dat de eerste persing. De single flopt in eerste instantie en ik denk dat het pas een hit is geworden nadat is gebleken dat de mannen van Queen hun medewerking hebben verleend aan de plaat. De hitversie komt met deze gele fotohoes. Millie Jackson heb ik in ieder geval op een jaren tachtig-heruitgave. De Engelse persing kan deze dan vervangen in de Blauwe Bak. Mijn exemplaar van 'Please Don't Go' heeft een half vergaan fotohoesje en dus is dit echt een upgrade. Ik heb in de jaren negentig eens Amanda Lear gekocht maar daar mist een hoekje uit de single. Ik weet eigenlijk niet of ik hem intussen eens heb vervangen. Deze met fotohoes oogt wel fraai en het is per slot van rekening Pride Month.

* Mr. Albert Show- Wild Sensation (NL, Philips, 1970)
* Cliff Richard- Silvery Rain (NL, Columbia, 1971)
* Softones- That Old Black Magic (NL, Avco, 1975)
* The Staple Singers- Let's Do It Again (NL, Warner Bros., 1976)
Ik heb in al deze jaren dat ik platen verzamel nog nooit Mr. Albert Show mét fotohoes gezien. Het heeft me sowieso al zweetdruppels gekost om de single te vinden. Cliff Richard heb ik in september in de Duitse uitdossing gekocht, de Nederlandse is dus een extraatje. In de allereerste Blauwe Bak Top 40 in 2011 staat 'Why Why Baby' van Softones op nummer 40 als ik me niet vergis. Het hoesje is niet bijster goed meer en dus kan ik deze niet laten liggen. The Staple Singers heb ik in de Duitse persing in de Blauwe Bak maar is niet echt in een fraaie staat. De Nederlandse mag nu in de Blauwe Bak en nu kan de oude weer terug in de Gele Bak.

Week Spot: Sandra Feva

Vaak lig ik een aantal berichten achter maar vanavond ga ik het tegenovergestelde doen. Vandaag een dubbel bericht zodat ik donderdagavond kan 'snipperen' zonder dat ik achterop schema kom te liggen. Als het vrijdag ook niets wordt, is de schade enigszins beperkt. Nu ga ik eerst de nieuwe Week Spot aan jullie voorstellen. Ik kijk uitsluitend naar de singles die ik recent bij Mark heb gekocht en vraag mezelf of ik Sandra Feva of Sandra Richardson al eens als Week Spot heb gehad. Het antwoord luidt ontkennend. Dus is het de hoogste tijd om deze zangeres eens in het zonnetje te zetten en de meest recente aanschaf van Sandra is een mooie aanleiding. Opnieuw een vrij 'moderne' Week Spot want deze komt uit 1989 en klinkt ook zo: 'Love Came Right On Time' van Sandra Feva. Tijdens de 'Singles round-up' is het jaartal nog niet duidelijk maar het is in 1989 op een album verschenen volgens Wikipedia.

Ik leer Sandra via een omweg kennen. Mark biedt op een bepaald moment een Kent Deep Soul-uitgave aan met Eddie Parker op de a-kant. Omdat ik altijd wel interesse heb voor een Kent-release reserveer ik de single. Deze komt in augustus 2020 mijn collectie binnen. Ik heb dan al vakantie, ook al is het kamperen in de daaropvolgende week gepland. Alhoewel? Ik hink dan al op twee gedachten met het kamperen. De coronamaatregelen staan dan even op een laag pitje, ook al is het nog wel lastig met douches. Ik krijg dan het idee om een paar dagen in Ruinen te kamperen zodat ik thuis kan douchen en incidenteel een radioshow kan doen. Dat verdwijnt als het KNMI storm voorspelt. Dat kan mijn tentje niet meer aan. Over kamperen gesproken... Ik denk dat ik binnenkort de tent weer eens ga opzetten en de schade ga opnemen. Ergens heb ik wel weer zin in een paar dagen in Sleen. Het kamperen wordt hem niet in 2020 en dus vier ik de vakantie in Zutphen. Voor de fietstocht er naartoe heb ik een speciale 'Vakantiemix' opgenomen met alle recente aanwinsten. Ik zet Sandra Richardson ook in de mix zodat ik het nummer beter kan leren kennen. En dat is gelukt! Ik heb de Eddie Parker-kant nooit meer gedraaid en ga standaard voor 'Deserted Garden' van Sandra Richardson.

Sandra Arnold komt op 14 mei 1947 ter wereld in Los Angeles maar groeit op in Detroit. In de vroege jaren zeventig begint ze haar zangcarrière als Sandra Richardson. Haar eerste single verschijnt in 1971 op het Buddah-label. Het is geen succes en Richardson moet zich tevreden stellen met kleinere labels vanaf dat moment. Toch levert ze met haar debuut een 'original' welke vele malen gecoverd zal worden. We hebben het over 'I Feel A Song' dat in 1974 een hit zal geven aan Gladys Knight & The Pips.  Ze neemt in de vroege jaren zeventig een aantal nummers op die op de plank blijven liggen. Eentje haalt in 2016 een Kent Anniversary-single en 'Deserted Garden' wordt gebruikt voor een Kent Deep Soul. In 1979 verandert ze haar naam in Sandra Feva, maar is ook actief als Sandra Dance of Sandra Feva-Dance.

Ze maakt in 1979 een elpee en verscheidene singles voor het 'nieuwe' Venture-label van Isaac Hayes en zijn toenmalige echtgenote. 'The Need To Be' is haar eerste nationale hitsingle en deze heb ik ook sinds enige tijd in de bakken staan. Ze krijgt echter de meeste bekendheid als achtergrondzangeres. In deze hoedanigheid werkt ze met Aretha Franklin, Prince en George Clinton. In de late jaren tachtig is ze actief voor het minuscule Jerni-label en 'Love Came Right On Time' is daarvan een voorbeeld. Discogs zegt 1988, maar het verschijnt in 1989 op een album. Tja, dezelfde twijfel als bij andere Jerni-releases. 1988-89 vind ik acceptabel genoeg want zo klinkt de plaat namelijk ook.

Sandra heeft in 2000 een beroerte, maar daar komt ze aardig uit. In 2009 wordt ze predikant in de Third New Hope Baptist Church. Ze overlijdt op 26 juni 2020 op 72-jarige leeftijd. Of ze ooit bewust is geweest van de interesse in haar vroegere werk? Dat vertelt de geschiedenis niet.

Van het concert des levens: 2009

Een paar weken geleden heb ik nog een plaat in gedachten welke als afbeelding kan dienen bij 2009. Op dit moment wil die niet te binnen schieten. Ik besluit maar eens in de Top 100 van het jaar te kijken om een titel te vinden die ik kan associëren met 2009. 'Sober' van Pink overbrugt 2008 met 2009 maar staat nog altijd bij de vijftig best verkochte singles van 2009. 'Rehab' van Rihanna is wel van 2009 maar als er één 'Rehab' voor mij verbonden is, moet het wel Amy's 'Rehab' zijn. Dat nummer is dan alweer een paar jaar oud. Ik ben een paar jaar geleden begonnen met 'Van het concert des levens' ten tijde van mijn 45e levensjaar. Ik zit inmiddels in mijn 48e  en dus is het een rubriek van een lange adem. We komen nu echter bij een jaar dat ik bijna dag voor dag zou kunnen beschrijven of op zijn minst in drie delen. Nee. Het moet gewoon één bericht worden net zoals de overige jaren. 2009 is in vele opzichten een erg bijzonder jaar. Voor mij is er de tijd van vóór 2009 en de tijd erna. Hoewel ik niet overal de diepte kan in gaan, zal ik proberen het verhaal van 2009 binnen een bericht te vatten.

Ik verklaar het nieuwe jaar voor geopend in gezelschap van W. in een kroeg in Steenwijk. Als ik haar heb thuis gebracht, wil ik via het park terug naar huis lopen. Daar tref ik een paar kerels die ik ken uit de horeca. Zij hebben de stevige soorten drugs vaak binnen handbereik en ik word door een van hen uitgenodigd om mee te komen. De hoofdbewoner van het huis verspert me de toegang. Eigenlijk ben ik hem nog altijd dankbaar. Onderweg naar huis neem ik me voor om dit jaar eens van de poedertjes en andere chemicaliën af te blijven. Omdat ik een recreatief gebruiker ben, gaat dat me geen enkele moeite kosten. Verder begint 2009 waar 2008 is opgehouden. Nog altijd thuis met een depressie en lange (en kostbare) zuipsessies in de plaatselijke horeca. De huisarts schrijft me zwaardere medicatie voor. Ik haal het wel in huis maar schrik als ik de bijsluiter zie. Er wordt erg gewaarschuwd voor gebruik met alcohol en ik weet dat dit laatste een probleem is gaan worden. Ik ga weer aan het werk en wil meteen volledige dagen en een volledige werkweek maar dit wordt tegengehouden door het SW-bedrijf. Doel is om minder vrije tijd te hebben en zo minder te drinken. Het schiet niet op want in de nacht hoef ik niet te werken en kan ik dus flink tekeer gaan. Als nasleep van de bankencrisis van 2008 is de vroege dienst tijdelijk geschrapt en begin ik iedere dag om twee uur 's middags. Als er geld is... dan is het feest! In februari ga ik zo naar Leeuwarden om heel veel platen te kopen. In maart is het bedrijf té laat met uitbetalen waardoor ik op verschillende adressen op de pof moet. En als het geld binnen is...? Dan volgt een zéér wild weekend waarbij mijn maandsalaris grotendeels verdwijnt. Zo kan het niet langer! Op 2 april 2009 hak ik de knoop door. Mijn laatste biertje en daarna professionele hulp zoeken. Ofwel: Geen afkickcentra voor mij want als ik eenmaal besluit met de alcohol te stoppen, dan staat dat vast!

De psychiatrie is voor mij de juiste uitweg. Ik hoef niet uit te zoeken of ik zonder de alcohol kan maar wil juist onderzoeken wat me ertoe heeft aan gezet. In april 2009 heb ik vooral nodig 'om even ergens anders te zijn'. Zo nu en dan even kijken in Steenwijk maar verder even weg uit het cirkeltje. Het tijdelijke verblijf in Meppel doet me goed, ook al is de psychiatrie niet de oplossing voor mij. Zij willen me vooral in een afkickcentrum hebben maar ik blijf 'No no no' zeggen totdat er toch een intake is. Tijdens deze intake blijkt dat ik hier aan het verkeerde adres ben. Ik word geholpen door mijn huisje in Steenwijk weer op orde te krijgen en na een aantal weken word ik gepusht om vaker naar huis te gaan. Ik ben dan een voetreflexzonetherapie begonnen bij een goede vriendin en daar heb ik uiteindelijk het meeste aan gehad. Ik moet mezelf leren accepteren en waarderen. De zucht naar alcohol heb ik nooit meer gevoeld. Na veertien jaar kan ik wel zeggen dat 'nuchter zijn' méér verslavend is dan bier en wijn! De zomer breekt aan en een herboren Gerrit geniet met volle teugen van fietstochten en 'zweven'. Dat laatste komt vooral tot uitdrukking in augustus en september. Ik meen dat ik zonder de alcohol ineens tien keer zoveel energie heb en dat ik daarnaast niet voldoende hoef te eten. In één van mijn 'vakantieverhalen' heb ik de vrijdag beschreven waarop ik in de hitte van Tijnje naar Kampen ben gefietst en in de nacht van Zwolle naar Steenwijk. Dit gaat natuurlijk niet goed komen?

Als de zomer voorbij is, breekt er een lastige periode aan. Ik kom een week mijn huis niet uit en een afspraak met de voetreflexzone is daarbij het eerste uitstapje. Dat geeft me een dot energie en bovendien begin ik dan met bloesemremedie. Een aantal kruiden in druppelvorm. Om de kruiden 'vers' te houden is het aangelengd met rum. Ik associeer rum niet met drank en van een druppeltje wordt zelfs een vlo nog niet dronken. Ik gebruik het in het weekend van zondag 20 september. De 20e van de 09e maand in 2009. Ik maak een fietstocht naar Grolloo en ben al erg vermoeid als ik bij Diever ben. In Vledder fiets ik in een afgevallen tak op het fietspad en maak een salto. Voor de tweede keer in een jaar word ik wakker in de omgeving van een ziekenhuis. Er wordt gesproken van een lichte hersenschudding maar ze kunnen me verder niet helpen. In het oordeel van de arts wordt gesproken over alcoholgebruik, maar... dat komt door de bloesemremedie. Het flesje is gebroken en maakt dat mijn jas naar rum ruikt. De lichte hersenschudding mag gerust een zware hersenschudding heten want ik weet van voren niet dat ik van achteren leef. Zo ga ik op een zekere middag in mijn pyjama naar het station omdat ik ben vergeten me aan te kleden. Er is vooral op taalkundig vlak schade toegebracht. Ik heb 't kofschip nooit hoeven te gebruiken vóór 2009. Nu is het mijn favoriete vaartuig. Ook de concentratie is minder geworden sinds de buiteling.

Ik heb eind 2009 dan nog te maken met ambulante verslavingszorg maar daar ben ik aardig snel klaar mee. Er is gewoon niemand die kan geloven dat ik sinds april 2009 geen druppel meer heb gedronken. Geen moeilijk moment of een terugslag. Er ontstaat wel weer steeds meer de wens om het 'hoe en waarom' te onderzoeken. Dat zal in 2010 een vervolg krijgen. De vakantie heb ik, geloof ik, vorig jaar nog eens beschreven en sla ik even over. Het 'kiwi-incident' is een nasleep van de hersenschudding. Begin december voelt mijn vader zich niet fit en rijdt met de auto naar de dokter. Het is de laatste keer geweest dat hij achter het stuur heeft gezeten. Hij gaat met spoed naar het ziekenhuis waar ze een kunstgreep uithalen. Hij zal binnenkort terug moeten komen voor een volledige operatie. Dat laatste gebeurt op oudejaarsdag 2009. Het is nog best spannend en achteraf bezien ben ik nog altijd blij dat hij dát heeft overleefd. Hoe zou anders oudejaarsdagen zijn geweest? Ik mag dan geheel gezond zijn, hersteld van de hersenschudding en me heerlijk voelen zonder de drankjes, voor mijn vader wordt wel duidelijk dat een nóg grotere operatie onmogelijk is en hiermee het einde wordt ingeluid.