Hier en nu: The Yeah Yeah Yeah's

Het zijn nog wat onwennige dagen. Ik had eerder beloofd vanmiddag langs te gaan op een receptie van een collega maar dat herinner ik me pas als het waarschijnlijk al afgelopen is. Ik heb een nieuw koffiezetapparaat in het vooruitzicht maar de oude besluit dat het mooi is geweest. Het was de afgelopen weken al steeds meer een drama aan het worden en gisteravond heb ik het ding in de kliko laten zakken. Ik heb nog genoeg poeder voor donderdagavond maar dan moet ik een besluit nemen. Met het nieuwe apparaat in het vooruitzicht wil ik nu geen nieuwe kopen. Ik kijk even bij de kringloop in Havelte en hoop voor vijf euro een camping-apparaatje op de kop te kunnen tikken. Helaas! De goedkoopste is een tientje en, ja, dat moet dan maar. Aan de andere kant: Ik hoef de komende zes jaar geen zorgen meer te hebben over koffiezetapparaten? Zowel de nieuwe als de tweedehands zijn van vóór 2018 en schakelen niet automatisch uit na verloop van tijd. Dat was bij de vorige een grote ergernis. Ik heb inspiratie zat voor berichten en moest binnenkort ook aan de 'Singles round-up' beginnen maar nu nog even de tijd zien te vinden voor al dit plezier. Eerst maar eens een aflevering van 'Hier en nu' met een album dat ik vanavond voor het eerst integraal heb gedraaid. Het is 'Cool It Down' van The Yeah Yeah Yeah's. Een band waar ik enige tijd mee 'getrouwd' ben geweest.

Hiervoor gaan we terug naar 2004. Het is de tijd dat Sideburner artikelen schrijft voor rockandroll-punt-nl dat even later Diggin4Dirt zal gaan heten. Hoewel mijn eerste artikelen voornamelijk gaan over 'lost classics' uit de jaren zestig word ik meegezogen in de garagerock door de overige schrijvers. Ik maak kennis met The Dirtbombs en in mindere mate met The White Stripes. Ik 'mag' deze band niet zo in 2004 maar dat komt later wel goed. Het is nog de goeie ouwe tijd dat de zorgpremies te betalen zijn en ik spotgoedkoop woon in een hutje in Steenwijk. Ik kan me dus permitteren om eens per maand met flink wat geld in de achterzak naar Minstrel in Zwolle te gaan. Garagerock en aanverwante stijlen zijn 'goedkope' elpees die hooguit zestien euro kosten. Ik kan dus een flinke stapel mee naar huis nemen. Het is een erg fraaie vrijdagmiddag in maart 2004 als ik met de trein naar Zwolle ga. De kliederhoes en dito picture disc-elpee maken me nieuwsgierig en dus ga ik luisteren naar 'Fever To Tell', de eerste 'full-length' van The Yeah Yeah Yeah's. Ik heb gemist dat de band op dat moment al een flinke hype is geweest. Een rockend trio zonder basgitaar, net zoals The White Stripes, maar dan met een maniakale frontvrouw. Als ik foto's zie van Karen O. waarbij ze veiligheidsspelden door haar tepels heeft gestoken, kan ik me wel voorstellen hoe ze kan krijsen.

'Fever To Tell' mag mee naar huis en krijgt een lovende recensie op Diggin4Dirt (of heet het nog rockandroll op dat moment?). Het is ook de periode dat ik mijn tweede minidisc-speler koop nadat de vorige een jaar eerder is gesneuveld op een stenen trap in Deventer. Het album komt meteen op een minidisc en vergezelt me onder andere naar een concert in Emmeloord dat ik geheel op de fiets doe. In De Buze worden ze bijkans gek van de plaat want het album blijft me boeien. De a-kant heeft een hoog schreeuwgehalte maar dan... de andere kant.... 'Maps', 'Y Control' en 'Modern Romance' worden uiteindeiijk grote favorieten en ik luister nog altijd met plezier naar dit trio. De cd heeft nog een 'ghost track' maar dat werkt uiteraard niet op een elpee. Als in 2006 'Show Your Bones' verschijnt, wordt deze meteen zonder al teveel twijfel gekocht. Ook heb ik het plan gehad om de band 'live' te zien in die tijd, maar het komt er niet van. Het album komt als een kouwe douche. Hoewel ik de garagerock dan al heb ingewisseld voor avant garde verwijt ik de groep dat ze té mainstream is geworden. In 2013 zit ik al een paar maanden bij Wolfman Radio als ik op een zaterdagavond ga luisteren naar de show van mijn collega Megan. Zij heeft het blijkbaar niet helemaal begrepen want onze vergunningen staan maximaal vier nummers van één artiest per show toe. Meg doet echter een twee uur durende special over The Yeah Yeah Yeah's. Aanleiding is de release van het nieuwe album dat me goed zal gaan smaken. Intussen ga ik Karen O. 'volgen' en dat levert enkele aangename verrassingen op. De nieuwe plaat moet wel in de smaak vallen?

Ik herinner bij ieder album van The Yeah Yeah Yeah's hetzelfde. Karen weet soms de irritatiegrens te vinden bij mij. 'Show Your Bones' stond vol met deze pijnpunten. Ook 'Cool It Down' kent twee van deze momenten. Buiten wat elektrodisco en gierende gitaren (en een paar flinke uithalen van Karen) om is het album beduidend rustiger van aard dan 'Fever To Tell'. Niet zo gek natuurlijk want de muzikanten zijn eveneens twintig jaar ouder. Her en der gaat het iets de shoegaze-kant op maar 'dream pop' wordt het geenszins. 'Different Today' is één van de ultieme uitschieters op het album maar ook de singles 'Spitting Off The Edge Of The World' en vooral 'Burning' mogen er zijn. De laatste had ik overigens al een paar weken geleden gedraaid in een show. De uitschieters maken dat ik het album nog graag eens opnieuw wil draaien en ik weet zeker dat de rest wel zal gaan groeien. De puntjes van irritatie zullen dan 'gewoon' worden en acceptabel. Het leek erop dat mijn eindejaarslijstje van albums uit 2022 erg 'mellow' zou worden maar gelukkig kan ook in dit jaar nog lekker worden gerockt!

Honderd achteruit: The Icicle Works

Mijn hoofd is momenteel een beetje een waterval. Eigenlijk wil ik van alles vertellen maar eigenlijk ook weer niets. Feit is dat we vanmiddag de begrafenis hebben gehad van mijn moeder. Net als bij mijn vader in 2011 kan ik zomaar opeens inspiratie krijgen voor een klein eerbetoon en ik heb het gevoel dat dit bij moeder ook nog wel komt, maar het is nu té vers. Ik hoop dat het morgenmiddag redelijk is qua weer (hoewel er regen wordt verwacht) want ik zou dolgraag morgenmiddag terug willen naar de natuur waar ik een week geleden ben geweest. Misschien levert dat een fraaie 'samenvatting' op die ik zou kunnen gebruiken voor mijn blogje. 'Het zilveren goud' gaat teveel over het verleden en daar heb ik op dit moment ook even geen trek in. Dan is daar opeens de serie die ik een paar weken geleden ben begonnen en welke op deze momenten een uitkomst biedt. Waar ik bij Dexy's Midnight Runners het heb gehouden bij een persoonlijk verhaal, daar ben ik erg snel klaar met het persoonlijk verhaal bij de nummer 9. Die is er namelijk niet. Het is een plaatje dat ik heb leren waarderen dankzij radio-collega Lee die een enorme fan is van de groep. Net nu ik zin heb om over 'niets' te schrijven, mag ik heerlijk over muziek schrijven. The Icicle Works staat vandaag in het middelpunt met 'Love Is A Wonderful Colour' uit 1983.

Ja, de persoonlijke herinnering ontbreekt. Ik neem aan dat de plaat is grijs gedraaid door de Vara op dinsdag maar daar heb ik niet heel veel herinneringen bij. Dinsdag is door de jaren heen steeds een goedgevulde schooldag geweest. In de jaren tachtig is dat ook niet anders. Op maandag heb je nog TopPop op televisie en op woensdagmiddag zijn we vrij van de basisschool. Dinsdag is zo'n dag er tussenin. De ontbijtshow met Jack Spijkerman is 'hap-slik-weg' qua muziek en als de meer progressieve popmuziek wordt gedraaid, zit ik inmiddels in de schoolbanken. The Icicle Works is dan ook lange tijd niet meer dan een 'naam' voor mij totdat ik méér naar de radioshows van Lee ga luisteren. Als ik deze in september 2021 in Meppel tref, móet hij ook mee hoewel het nummer nog niet kan fluiten of neuriën. Door de maanden heen begin ik het steeds beter te waarderen en, kijk aan: Het heeft de top tien gehaald van mijn Gele Bak Top 100 van dit jaar.

The Icicle Works (zoals de band aan onze kant van de grote oceaan heet, in Amerika is 'The' uit de naam verdwenen) kan heel gemakkelijk terzijde worden geschoven als een eendagsvlieg maar daarmee doe je de band tekort. Wat ook opvallend is, is dat het zowel in Amerika als Engeland en Europa een relatieve eendagsvlieg is maar met twee verschillende nummers! De band ontstaat in 1980 in Liverpool als Ian McNabb een advertentie plaatst en bassist Chris Layhe reageert. Samen gaan ze aan de slag met het schrijven van materiaal. Ze ontlenen de naam aan een kort verhaal van science fiction-auteur Frederik Pohl: 'The Day The Icicle Works Closed'. Drummer Chris Sharrock maakt de bezetting compleet en zo gaat het trio aan de slag. In 1981 vervaardigt The Icicle Works een cassette in eigen beheer en verschijnt de single 'Nirvana' in 1982 op een onafhankelijk label. Dit leidt tot een contract met Beggar's Banquet. 'Love Is A Wonderful Colour' schopt het meteen tot een vijftiende plek in de Engelse hitparade. In de Nationale Hitparade bereikt het nummer 49 en in de Top 40 blijft het steken in de Tipparade. In Amerika is 'Whisper To A Scream (Birds Fly)' dé hit. Het is een nieuwe opname van een eerder nummer dat dan ook 'Birds Fly (Whisper To A Scream)' heet.

Hoewel de band een zeer loyale fanbase kent in met name Engeland is deze niet massief genoeg om voor méér grote hits te zorgen. In Amerika weigert de platenmaatschappij het tweede album uit te brengen omdat het 'punkrock demo's' zouden zijn. Voor de live-optredens gaan de leden 'doublen' met instrumenten. Zo leert McNabb om de gitaar met 'open tuning' met de rechterhand te bespelen terwijl hij de andere gebruikt om de keyboards te doen. Tegen het einde van de jaren tachtig begint McNabb steeds meer de groep over te nemen. Hij is de voornaamste liedjesschrijver en produceert ook de albums. Dit leidt tot spanningen en tot vertrek van bepaalde leden. Drummer Sharrock verlaat de groep eind jaren tachtig om bij The La's te drummen (hit: 'There She Goes'). Hij werkt met een groot aantal artiesten samen en maakt tegenwoordig deel uit van Noel Gallagher's High Flying Birds. Zak Starkey, de zoon van Ringo Starr, doet een tijdje mee. Starkey zal later opduiken in The Who. In de begin jaren negentig is het sprookje helemaal voorbij. McNabb zal een solo-carrière beginnen maar in 2006 vindt een reünie plaats van de band. Deze bestaat sindsdien opnieuw maar zal jaarlijks slechts twee tot drie concerten geven. In de volgende aflevering mag ik het doopceel lichten van een band welke vooral bekend is geworden door een andere popklassieker. Maar dat is voor later... ik ga eerst wat eenvoudig verteerbare amusement aan zetten voor de rest van de avond!

Week Spot: The Monophonics

Ga ik vandaag met vakantie? Nee hoor! Het logeerpartijtje in Friesland zal ik niet beschouwen als dusdanig of als een vakantie. Toch gaat het slapen andermaal hopeloos en dat is iets dat ik vaker heb voor de vakantie. Ditmaal is mijn linkervoet de boosdoener. Deze wil steeds in een kramp springen waardoor slapen erg lastig is. Voordeel is dat links alleen de voet is die 'slaapt'. Bij rechts schiet de pijn vaak door tot in de kuitspieren en dan loop je de volgende dag mank. Enfin, ik weet waar het door komt. Het is rood en horizontaal en staat op wielen. De fiets zélf heeft niets verkeerd gedaan behalve dat de versnellingen op het laatst in de war zijn en ik vermoedelijk té lang in een zwaardere versnelling heb gefietst. Ik heb de wekker al vroeg gezet want ik moet nog wassen en scheren voordat ik op pad ga. Hoewel ik aardig achterop schema lig met de berichten is het inmiddels dinsdag en wil ik jullie toch voorstellen aan de hagelnieuwe Week Spot. Dat moet een titel worden op een label met een C en ik moet even snel spieken of deze het niet eerder is geweest. Dat is niet het geval en dus maak ik 'Last One Standing' van The Monophonics uit 2021 tot Week Spot van deze gekke week.

Er blijft een vraag onbeantwoord bij The Monophonics. De naam.... De leden van The Monophonics zijn multi-instrumentalisten maar Kelly Finnigan is de leadzanger. Kelly is een naam die ik doorgaans zou associëren met een dame maar 'onze' Kelly is een man met een baardje. Zijn er meerdere mannen die Kelly heten? Ja, de leadzanger van de Schotse band The Stereophonics heet Kelly Jones en is eveneens een man. We zullen nooit weten of het ene iets met het andere heeft te maken. The Monophonics komt in ieder geval uit de Bay Area van San Francisco en maakt sinds 2007 regelmatig platen. Daarbij leunt de band zwaar op het psychedelische geluid van jaren zestig-bands als The Zombies, vroege Pink Floyd en The Beatles, maar weet dit te vermengen met kwaliteitsfunk en -soul onder invloed van Curtis Mayfield en Sly Stone. Ik leer de band begin 2020 kennen dankzij Kelly Finnigan die ook al de eer heeft gehad van de Week Spot.

Het is een gekke tijd... Ik leer Kelly kennen middels de 'Vinyl Singles Top 40' waarvan ik het beste iedere laatste donderdag van de maand draai in 'Afterglow'. Het is de laatste donderdag van februari 2020. De voorgaande weken heb ik thuis gezeten met onbekende psychische klachten en de volgende dag ga ik met de bus naar Emmen. De volgende week ga ik weer aan het werk. Maar... wat is het nu geweest? Twee weken later breekt het coronacircus los en weet ik dat ik heb 'voelen' aankomen. De tweede keer dat ik Kelly hoor is als ik met de bus terug uit Emmen kom. Een week later hoor ik het opnieuw en dan weet ik het zeker: Ik wil deze plaat hebben! Middels de Week Spot ga ik me meer verdiepen in Kelly's achtergrond en zie dan dat hij bij The Monophonics speelt. Ook dat bandje ken ik dan enige tijd dankzij de genoemde vinyl-hitparade. Op deze manier hoor ik eveneens 'Last One Standing' en ben vlug bereid.

De komst van deze single hangt dan weer samen met de Russische inval. Alweer een associatie die nooit zal weg gaan! Naast toetsenist en leadzanger Finnigan bestaat de groep uit Austin Bohlman (drums), Myles O'Mahony (bas en achtergrondzang), Ian McDonald (gitaar en achtergrondzang) en Ryan Scott (trompet, percussie en achtergrondzang). Verder wordt de groep vaak uitgebreid met trombonist Nadav Nirenberg van de formaties Ikebe Shakedown en Breakdown Brass. Sinds 2007 heeft de band zeven albums gemaakt. 'Last One Standing' staat op de voorlaatste plaat 'It's Only Us' uit 2020. Eerder dit jaar is 'Sage Motel' uitgebracht maar dat heeft nog geen singles opgeleverd. 'Last One Standing' is in november 2021 op de markt gekomen en kort daarop gevolgd door de titeltrack van de vorige elpee. Sinds een paar jaar is de groep verbonden aan het Colemine-label dat aan de lopende band fantastische releases voortbrengt. Ik heb gisteren weer drie nieuwe Colemine-releases afgerekend en hopelijk zijn deze op tijd voor de show van zaterdag.

Negen-tien-elf jaar later

Zodra ik op publiceren heb gedrukt en kijk hoe het bericht eruit ziet op de voorpagina, valt me de datum opeens op. Zondag 9 oktober 2022. In 2011 viel de 9e oktober eveneens op een zondag. Negen-tien-elf. Ik heb sinds 20092009 iets met deze datums gekregen. Op de tiende dag van elfde maand in het twaalfde jaar van de 21e eeuw begin ik dan ook met mijn radiouitzendingen. Daarover volgende maand méér als ik het tienjarig jubileum ga vieren. Op negen-tien-elf maak ik een fietstocht en ik ga kijken of ik daarover heb geschreven op Soul-xotica. Jazeker! Alleen valt de foto me tegen. Ik gebruik het hoesje van 'Why' van The Cats bij dat bericht terwijl ik me kan herinneren dat ik een foto heb gemaakt met de Nokia. Die moet ik dan vervolgens op Facebook zien te vinden en, ja, daar heb ik hem op 10 oktober 2011 geplaatst. Ik ga deze dag met de fiets in de trein naar Nijverdal. De tocht wil maar moeilijk op gang komen en ik heb een uitgebreide lunch. Op de middag gaat het motregenen en dan besluit ik om vanuit Nijverdal naar Zwolle te fietsen. Wellicht even kijken of De Singel open is en daarna op de trein terug naar Steenwijk. Ik geloof dat De Singel uit het plan is geknipt want ik ben bekaf als ik in Zwolle kom. Ik wil gewoon naar huis! Op de foto het kasteeltje van de familie Palthe bij Haarle. In het Facebook-bericht lees ik dat het net is geschilderd waardoor het weer sneeuwwit is. Het steekt scherp genoeg af bij de grijze lucht. Dat is het laatste bericht voor vanavond, morgen maar weer eens kijken!

Honderd achteruit: Dexy's Midnight Runners

Zoals jullie zullen begrijpen (?), staat mijn hoofd niet iedere dag in de richting van Soul-xotica, maar onderhand moest ik maar weer eens beginnen met publiceren. Ik heb nog drie weken om de schade in te halen en dat gaat helemaal goed komen! Vrijdag ben ik naar Friesland geweest en zaterdag had ik gewoon mijn dag niet. Ik heb wel 'Do The 45' gedaan (de show staat inmiddels op Mixcloud). Vandaag is er ook weinig gebeurd buiten een fietstochtje naar Havelte voor enkele boodschapjes. Morgen heb ik een drukke dag in de planning. Dinsdagmiddag ga ik naar Friesland en kom woensdagavond terug. De 'Honderd achteruit' blijft een ideale serie om naar te grijpen en vanavond ga ik de nummer 8 uit de Gele Bak Top 100 in de schijnwerpers zetten. Een plaatje met een hele persoonlijke associatie welke terug grijpt naar het uiterste begin van Soul-xotica. Bovendien een single welke lang op mijn verlanglijstje heeft gestaan totdat de plaat ter sprake komt bij mijn Schotse maat Baz. Hij heeft een dubbel exemplaar voor me in petto en dus kan ik 2010 even helemaal opnieuw beleven. De nummer 8 is 'Geno' van Dexy's Midnight Runners uit 1980.

Ik ken Dexy's vooral van 'Come On Eileen' en 'Jackie Wilson Said'. Ik denk dat het 1998 moet zijn geweest. Ik ga in de bus van Rotterdam Centraal naar de veerbootterminal. In de touringcar staat de radio aan en daar hoor ik 'Geno' voorbij komen. In Engeland hoor je de plaat geregeld op de radio maar in Nederland is het nimmer een grote hit geweest. Het nummer heeft een prettige associatie met de toeters in het intro en zo wordt het opeens eind 2010. Ik ben dan juist aan mijn 'zelfonderzoek' begonnen. Het zogenaamde 'crossdressen' heb ik in Engeland geleerd en een aantal keren toegepast. Met wisselend succes overigens. Iets met een té strakke broek en kerstklokken. De fascinatie blijft door de jaren heen bestaan maar ik 'durf' het niet in het openbaar. Wel heb ik geregeld bloesjes met de knooplijsten aan de verkeerde kant. Als iemand daar eens wat van zegt, ben ik daar al geheel aan gewend. Omdat ik toch wel probeer een soort van retro-look te creëren, mag ik graag gebruik maken van de zijde- en batik-achtige stoffen welke de dames mogen gebruiken voor hun bovenkleding. Zo heb ik een foto uit Keulen in 2011 waar ik zo'n blouse draag en een rood fluwelen jasje dat ook een eerste eigenaresse heeft gehad.

'Ik zou het iedereen kunnen aanbevelen', zeg ik later eens tegen een bedrijfsarts over het zelfonderzoek. Hij antwoordt daarop dat hij denkt dat de meeste mensen de waarheid niet aan kunnen. En ja.... dat weet ik ook nog wel. Soms is het heel erg confronterend, maar hee... het is goed om ook de mindere kanten van jezelf te leren kennen. Ik loop dan al een paar jaar bij een instantie en deze heeft een nieuwe psycholoog naar voren geschoven. Ze is gediplomeerd maar is zich tevens aan het specialiseren in een bepaalde richting. Daarvoor loopt ze nu stage bij deze instantie en krijgt mij op het spreekuur. Ze weet dat ze over een half jaar weer weg moet en wil 'klaar' zijn met mij binnen die tijd. De vraag is: Wie ben ik? Wat scheelt eraan en hoe kan ik dat herstellen? Buiten de psychologe om is er iemand anders die ik heel erg dankbaar kan zijn. Ze geeft aan dat ze graag met mijn ouders wil spreken. Ik gooi het balletje voorzichtig op en moeder geeft aan wel open te staan hiervoor. De psychologe zal mijn moeder een paar keer bellen en al met al praten ze wel twee uren. Moeder brengt inzichten in het verhaal die ik simpelweg niet kán weten omdat je normaal gesproken nooit zo naar jezelf kijkt.

Het eerste gesprek tussen mij en de psychologe gaat meteen al 'diep'. Ik geef toe aan haar dat ik wel eens heb toegegeven aan het verlangen om me als vrouw te kleden. De tweede sessie verschijn ik dan ook in rok. Het is de eerste keer buiten de affaire met de Chinese japon tijdens carnaval en de huissleutels in de rugzak in het café. Een week later doe ik het nog eens over samen met W., maar ook daar komt weer flink wat drank aan te pas om mezelf af te sluiten van de omgeving. Ditmaal ben ik honderd procent nuchter. Ik kom tot overmaat van ramp een bekende tegen, maar zij lacht naar me en ik zie een knipoogje. Ze heeft me later verteld dat ze het 'kei stoer' vond. In Steenwijk vind ik het nogal moeilijk. In Meppel zit een kledingzaakje waar ik al vaker vrouwenkleding heb gekocht en zij is altijd behulpzaam. Op een woensdagmiddag ga ik met tas kleren in de trein naar Meppel. Ik vraag of ik me even mag verkleden in het pashokje en dat is prima. Vervolgens loop ik naar buiten en klinkt in mijn hoofd 'Geno' van Dexy's Midnight Runners. Ik weet niet waarom en waar het vandaan komt, maar ik zal altijd de toeters horen als ik weer voor het eerst naar buiten stap.

Een maand later voel ik me al een stuk meer comfortabel en ontwikkelt zich een ritueel. 's Ochtends aan het werk en halverwege de middag de vrouwenkleding aan en dan door de stad lopen of naar de winkel gaan. Ik filter alleen positieve reacties. Negatieve reacties krijg ik ook als een spijkerbroek en t-shirt draag. Ik hou het vol tot de eerste maanden van 2011. Dan begint het gedonder op het werk en zit ik opeens veel minder goed in mijn vel dan in de voorgaande maanden. De dag na de begrafenis van 'heit' ga ik nog eenmaal met W. op stap in de natuur en krijg op de terugweg een paar vervelende reacties. Die zal ik ook voor die tijd hebben gehad, maar dan heb ik huid genoeg om me er niets van aan te trekken. Buiten één klein uitstapje in het najaar van 2011 besluit ik dat ik mezelf genoeg 'bloot' heb gegeven naar de omgeving en ga weer terug naar de gebruikelijke kleding. Ik heb sinds die tijd overigens nooit meer een spijkerbroek aan gehad! Ik heb vorige week nog een nieuwe geprobeerd, maar nee... veel té strak en te warm.

Arme Kevin Rowland en zijn Dexys. Anders doe ik nog een beknopte biografie van de artiest, maar ik geloof dat hij al eens voorbij is gekomen in 'Raddraaien'. Het verhaal is alweer lang genoeg en ik wil eigenlijk wel slapen. Morgen maar weer eens kijken?

Honderd achteruit: Marvin, Welch & Farrar

Gisteravond was ik té moe om te publiceren. Het is gisteren een ontzettend 'spannende' dag geweest. Voortdurend kijken op de telefoon of ik niet een oproep had gemist, maar nee... het bleef stil. Vandaag hoor ik de telefoon in eerste instantie niet. Zó diep heb ik geslapen. Later word ik wel wakker van de telefoon en, tja, de boodschap die ik gisteren al had verwacht is vandaag gekomen. Mijn lieve moeder is vanmorgen vredig ingeslapen. Gek als het klinkt maar het wil nog altijd niet bij me doordringen. Ik ben vanmiddag naar het bos geweest maar ook daar voel ik niets anders dan het genieten van de herfst. Morgen ga ik naar Friesland en zal ik wel met de neus op de feiten worden gedrukt. In vergelijking met mijn vader in 2011 is het overlijden van moeder minder onverwacht. Van vader wisten we al een jaar dat hij niet meer beter kon, maar het is in de laatste dag heel snel gegaan. Bij moeder heeft het afscheid langer kunnen duren, ook al is zij veel minder lang ziek geweest. Het voelt in beide gevallen niet als een bezwaar om vanavond gewoon een berichtje te publiceren. Dat het een aflevering van 'Honderd achteruit' mag worden, heb ik dan al besloten. Vanavond de nummer 7 uit de Gele Bak Top 100 in de schijnwerpers: 'Lady Of The Morning' van Marvin, Welch & Farrar.

Elpees hebben nooit echt mee gedaan in mijn verzameling. Best wel gek omdat ik op verschillende momenten vrij grote bedragen heb uitgegeven om een bepaalde elpee te bemachtigen. Toch blijft een single de voorkeur houden. Als het aan mijn Schotse maat ligt krijg ik binnenkort een paar elpees op de mat. Hij heeft nu alle elpees van illusionist Peter Reveen dubbel en gaat me de verzameling toesturen. 'Stop Smoking With Reveen' en dergelijke plakken pure exotica. Leuk voor een paar jingles en daarna op zolder verstoffen bij de andere elpees. Je hebt ook nog de verzamelelpees en deze koop ik vaak om een of twee nummers van te draaien. Er zijn maar enkele verzamelelpees die ik van begin tot einde goed vind. 'British Hits Of The Sixties' en 'Gold Rock' op K-Tel zijn er twee, maar ook 'Rock Machine' is zeer goed te genieten. In de jaren negentig heb ik een Music For Pleasure-album waar Marvin, Welch & Farrar op staat. Alleen maar vanwege dat nummer want de rest van de nummers is inwisselbaar. Volgens mij staat 'Don't It Make My Brown Eyes Blue' vóór Marvin, Welch & Farrar op deze elpee. Ik geloof dat ik ze in 2015-16 al heb weggegooid, maar sinds dit jaar is er geen enkele reden meer om de elpee te houden.

Ik leer The Shadows kennen op de ijsbaan in Hommerts. Het is in de jaren tachtig de enige muziek die ze daar hebben en de langgerekte gitaarklanken van Hank Marvin kunnen heerlijk echoën over het ijs als de wind goed staat. Sinds een paar maanden hebben we van Wolfman Radio goed contact met Cherry Red Records en draaien hun 'syndicated' show eens per maand. We kunnen ook albums gratis ontvangen, of het nu vinyl, cd of mp3 is. Omdat ik wel een beetje klaar ben met de invoerkosten kies ik voor digitaal en recent heeft dat een hagelnieuw album opgeleverd: 'Climb Aboard My Roundabout! The British Toytown Sound 1967-74'. Daarop staat ook 'Dear Mrs. Bell' van The Shadows dat al een kleine favoriet is geworden. Een ontzettend lieflijk popliedje zonder overdreven gitaarwerk (wat je gewend zou zijn van The Shadows?). Het kan in feite als een opmaat naar Marvin, Welch & Farrar worden beschouwd.

Het idee komt van Hank Marvin. Hij wil eens iets anders en een gelegenheidsgroepje formeren waarbij de nadruk meer op de zang komt te liggen. Crosby, Stills & Nash zijn een grote invloed geweest op de totstandkoming van dit idee. Bruce Welch heeft wel oren naar Marvin's  plannen die eerst zit te denken aan een groep met vijf zangers. Dat vindt Welch overdreven en de mannen gaan samen aan de slag. Al gauw blijkt dat ze een derde stem nodig hebben. Olivia Newton-John herinnert hen dan aan John Farrar. Farrar heeft met zijn band The Strangers in 1968 opgetreden met The Shadows in Australië. De mannen zijn dan erg onder de indruk van Farrar. Farrar is in 1970 getrouwd met Pat Carroll, de voormalige zangpartner van Olivia. Farrar wil 'cool' blijven en houdt de boot eerst even af. In werkelijkheid wil hij op het volgende vliegtuig naar Londen springen. Drie maanden na het telefoontje is Farrar in Engeland en wordt gewerkt aan de eerste plaat. Aanvankelijk is het idee om alleen in de studio actief te zijn. Als Cliff Richard zijn televisieshow krijgt, wordt Marvin, Welch & Farrar daar actief gepromoot en de volgende tournee met Cliff is het The Shadows Featuring Marvin, Welch & Farrar. De lezers van New Musical Express kiezen in 1971 massaal voor The Shadows als de nummer 1-groep hoewel de groep dan een jaar geen platen heeft gemaakt of heeft opgetreden.

Hoewel de kritieken allemaal lovend zijn, wil het toch niet helemaal lukken met het trio. Het tweede album, 'Second Opinion', wordt door de medewerkers van de Abbey Road studio's als dé beste productie ooit gekozen. Toch zorgt Marvin, Welch & Farrar voor veel verwarring en Bruce Welch is de eerste die dit in ziet. Marvin en Farrar gaan samen nog wel een tijdje door en ook bij live-optredens blijft Marvin & Farrar, al dan niet met Welch, een onderdeel van de show. In 1975 keert Marvin weer definitief terug naar The Shadows en is het zangavontuur voorbij. Het levert een paar schitterende singles op waarvan 'Lady Of The Morning' een flinke tijd op mijn verlanglijstje heeft gestaan. Want ja... elpees doen niet mee en verzamelalbums al helemaal niet...

Week Spot: Infinity

In principe heb ik helemaal geen plannen gemaakt voor de komende week. Dit in verband met de thuissituatie. Ik ga ervan uit dat ik morgen gewoon aan het werk ga. Qua radioshows hang ik een 'onder voorbehoud' aan 'Afterglow' op donderdag en mijn tijdelijke 'nieuwe' show op vrijdag. Voor wat betreft het vinyl... dat moet zijn doorgang wel kunnen vinden. Beide shows geven me ontzettend veel plezier en kan wellicht net het juiste 'verzetje' zijn. In 'Do The 45' wil ik deze week beginnen met alle singles vanaf december 2021 op alfabetische volgorde van platenlabels. Dat zou betekenen dat ik komende zaterdag de labels met een 'A' ga behandelen. Door toedoen van onder andere Atlantic is dit weer een volledige show. Ik zit eerst te denken aan een Atlantic als de Week Spot, maar ga dan tellen in de lijst. Ongeveer halverwege kom ik uit bij Athens Of The North. Er is nóg een mogelijke Week Spot 'favoriet' maar deze is op een heel ander platenlabel. Als ik Infinity zie staan, weet ik het. Infinity heeft deze week de Week Spot met 'Queen Of My Universe' uit 1980.

Er is een hoop verwarring over Infinity. Op 45cat wordt de groep gelinkt aan Billy Butler & Infinity, maar dat is een andere Infinity! 'Onze' Infinity heeft waarschijnlijk de naam veranderd om naamsverwarring met Billy Butler's band te voorkomen. Op Facebook is de groep bekend als The Ebony Diamond (formerly Infinity), maar dan opnieuw... In 2014 is een single met onuitgebrachte opnames uit 1975 op de markt gebracht als The Ebony Diamond. De twee oorspronkelijke Infinity-singles komen uit 1979 en 1980. Ik kom ook een krantenkop tegen op Facebook met de tekst dat 'Ebony Diamond shines after a year of work'. Ik heb het gevoel dat er iets niet helemaal klopt in de chronologie. 'Queen Of My Universe' verschijnt echter in 1980 op het Wilker-label en is nu een gezocht collector's item. Koren op de molen van het Schotse Athens Of The North-label. Dat heeft inmiddels twee singles van Infinity opnieuw uitgebracht. 'Queen Of My Universe' is een vlotte discostamper met prachtige harmonieën waarover het krantenartikel ook gaat. Dat weet ons te melden dat de drie heren Rodney Dorsey, Carroll Ellis en Raymond Crawley heten en dat het nog studenten zijn. Vandaar dat het ook niet de Infinity van Billy Butler kan zijn.