Raddraaien: Glen Campbell

Een kleine vergissing, maar nu toch eens gecontroleerd. De eerste gedachte bij deze plaat zet me even op het verkeerde been. Ik ga terug naar 1989 en ik heb vaker geschreven dat ik het gevoel heb alsof dit een hele warme zomer is geweest. Nee, niet echt, het staat niet in de top tien, hoewel de meimaand van 1989 wel een record aantal zonuren kent en augustus en september daarnaast de zomermaanden bij uitstek worden. Ik zit een jaar te vroeg, want ik moet bij mei 1990 zijn. 1990 is een jaar vol extremen. Het begint met de windkracht 11 op 25 januari en in augustus 1990 heeft Nederland de eerste hittegolf in zeven jaar. Dat 1989 en 1990 even door elkaar heen lopen, kan ik achteraf begrijpen. In 1989 ben ik met moeder op de fiets naar Nijehaske geweest, vlak voor Heerenveen. Toch een fietstochtje van bijna zestig kilometer op en neer. In mei 1990 ga ik al solistisch op de fiets naar Heerenveen. Het is beide in de maand mei geweest en beide keren is het schitterend weer. Daardoor liggen de herinneringen dicht bij elkaar. Maar nu ga ik me dan richten op vrijdag 4 mei 1990. Een weekend dat ik me nog helemaal voor de geest kan halen en waarbij de platen een 'soundtrack' vormen waar ik nog altijd plezier aan beleef. Onze Raddraaier komt uit de tweede jaren tachtig-bak en is de dj-promo van 'Any Which Way You Can' van Glen Campbell (1980).

De derde klas van de LEAO en als ik me niet vergis het eerste jaar met een meivakantie in plaats van een paasvakantie. Ik doe dit jaar blijken dat ik niet in de wieg ben gelegd als econoom. Ik denk namelijk dat het snugger is om uit te blinken in de 'belangrijke' vakken en de niet-belangrijke vakken (aardrijkskunde, geschiedenis, kennis der natuur en godsdienst om een paar te noemen) niet serieus te nemen. Toch blijken voldoendes op de talen en de administratieve vakken niet genoeg punten op te leveren voor het overgangsrapport en dreigt even dat ik de derde klas moet overdoen. ,,We zien wel in dat er dan nóg minder terecht komt van zijn schoolprestaties en dus wordt hij dit keer gematst", aldus mijn klassenleraar. De muzikale hobby begint overwicht te krijgen op mijn leven. De schoolboeken worden nauwelijks aangeraakt, de popencyclopedie des te vaker.

Op 4 mei 1990 is een kleine onderbreking in de meivakantie. Er staat dan een verplichte excursie gepland. Gelukkig neemt het niet een hele dag in beslag en hoeven we slechts naar het Sneker industrieterrein De Houkesloot te fietsen. Het is een rondleiding bij ritsenfabrikant Yoshida. Kijk maar even naar jullie gulp, grote kans dat het een YKK-rits is. 's Middags ben ik vrij en omdat het prachtig mooi weer is, spring ik op de fiets. De reis gaat naar Heerenveen. Het is vlak na mijn verjaardag en dus heb ik wat geld in de portemonnee. In Heerenveen stap ik een platenzaak binnen welke dan al het vinyl aan het opruimen is. De toekomst heet immers 'compact disc'. De singles zijn minimaal. Ik koop 'Riders On The Storm' van The Doors, de ingekorte single-mix ter ere van het verschijnen van 'The Best Of The Doors'. Dat is de nummer 134 in mijn collectie en is dus vorig jaar mei voorbij gekomen in 'Het zilveren goud'. 'Any Which Way You Can' van Glen Campbell valt in eerste instantie tegen en 'slaapt' in mijn collectie tot eind 1991 als dit schijfje nummer 664 meekrijgt. We komen hem dit jaar dus nog eens tegen...

'Any Which Way You Can' is in dit geval een Amerikaanse dj-promo met een kant in stereo en in mono. Dat laatste lijkt raar voor een plaat uit 1980, maar er zijn tot in de jaren tachtig nog verscheidene radiostations in Amerika die erg populair zijn en uitzenden op de AM. Omdat een stereo-plaat heel snel 'verwaterd' klinkt in stereo, brengen de grote platenmaatschappijen deze promo's uit voor de radiostations. De stereo-kant is representatief voor de plaat zoals de luisteraar deze uiteindelijk in huis zal halen, de mono-kant is geknipt voor AM-stations. Tegenwoordig zijn enkele van deze stereo/mono-promo's gewild bij verzamelaars, zeker degene die proberen het oeuvre van een artiest of groep compleet te krijgen. De eerste die een fortuin betaalt voor deze Glen Campbell moet nog komen opdagen. Ik spendeer een verdrietige gulden aan dit plaatje en ben in eerste instantie niet te spreken over de plaat.

Ik kan me ook nog herinneren dat Veronica in 1990 'Any Which Way You Can' nog eens heeft uitgezonden op televisie. Ik weet nog dat ik na de introductie ben afgehaakt. Een Vietnam-veteraan die tot afgrijzen van de omstanders een rauwe kip afkluift. Ik heb deze avond de keuze voor de televisie bepaald en voel me schuldig tegenover de familie. Ik stem ermee in dat er naar een andere zender wordt 'gezapt'.

Laten we het nog even over Glen hebben. De man is vorig jaar voorbij gekomen in het standbeeld voor Jimmy Webb en afgelopen weekend schijnt een documentaire te zijn geweest op televisie welke zéér de moeite waard is geweest. Ik heb zelf geen kwelbuis, maar een Facebook-bericht van een vriend doet me zoiets geloven. In december 2010 wordt Alzheimer geconstateerd bij Campbell, iets dat hij pas een half jaar later naar buiten durft te brengen. Volgens familie van Campbell is het echter al iets dat zich jaren geleden heeft aangekondigd. In 2012 onderneemt hij een 'Goodbye Tour' en dat is een heldendaad op zichzelf. Hij zingt zijn oude nummers met behulp van 'autocue' en liedjes van zijn laatste albums worden gemakshalve maar geschrapt. Ook vergeet hij voortdurend de volgorde van de liedjes en zet nog wel eens een nummer in dat hij al eerder heeft gezongen. Op 30 november 2012 doet Campbell zijn laatste optreden in het Californische Napa. Eerder dat jaar, op 12 februari 2012, heeft Campbell 'Rhinestone Cowboy' gezongen bij de Grammy Awards. Dat is het laatste optreden dat op televisie is uitgezonden.

In 2014 neemt hij nog een muziekvideo op voor de documentaire die afgelopen weekend is uitgezonden, maar anno 2016 kan hij nauwelijks praten en is hij voortdurend onder behandeling. Tóch heeft Campbell met zijn afscheidstournee een taboe doorbroken: Nooit eerder kwam een populaire artiest naar buiten met zijn Alzheimer als Campbell. Hij heeft Alzheimer een 'gezicht' gegeven. Misschien toch even kijken of ik die documentaire ergens kan vinden...

Singles round-up: februari 5

Wat doe je als je twee uren radio erop zitten en er geen vervanger is komen opdagen voor je 'buurman' die eerder op de avond heeft laten weten zijn show niet te kunnen doen? Natúúrlijk! Rammen met die hap. Nog een uur... Maar nee, gisteravond werd ik opeens heel erg ambitieus en besloot nóg een '7" Collection' erna te doen met drie andere bakken singles. Ziedaar de reden van afwezigheid op Soul-xotica, want na deze vier uren ben ik wel brandhout. Betekent tevens dat ik nóg verder achterop ben komen te liggen, maar we kunnen ontspannen. Het is immers nog maar halverwege de maand en wellicht kan ik wel een extra bericht gebruiken in de komende week. Woensdag zou het weer tijd zijn voor 'Het zilveren goud' en wellicht dat hier ook een 'Het zilveren goud op 33 toeren' bij komt. Dat heet 'smokkelen'. Ik weet niet precies de datum meer, of het in februari of maart is geweest, maar in ieder geval heb ik toen een paar 'oude' platen toegevoegd waaronder een paar elpees. Die neem ik mee in februari omdat maart 1991 alweer een flinke vracht heeft opgeleverd. Het komt dus wel goed met de berichten. Dan behandel ik vandaag in ieder geval de vijf laatste singles van vrijdag.

* McGuinn, Clark & Hillman- Backstage Pass (NL, Capitol, 1979)
Door toedoen van oudste broer en zus leer ik lopen terwijl Hilversum 3 door de radio klinkt. Als zij de kamer verlaten, blijft de radio aan staan en ik ben de laatste die daar bezwaar tegen heeft. De platen die ze het huis binnen brengen, zorgen voor de meest duidelijke herinneringen, maar het zijn eveneens andere nummers die een gevoel van 'vroeger' geven. Een zo'n geval is 'Don't You Write Her Off' van McGuinn, Clark & Hillman. Ik heb geen flauw idee wie deze heren zijn, maar het klinkt 'prettig' in de oren van peuter Gerrit. De single staat nog altijd op het verlanglijstje, tot die tijd doe ik het met de elpee die ik in 2002 heb gekocht. Daarop staat ook dit 'Backstage Pass' en dat wordt eens aangevraagd in 'The Vinyl Countdown'. Het geeft mij nog eens de reden het hele album te draaien en wat blijkt...? Geen slecht nummer te bekennen! Sinds de jaren negentig weet ik dat het trio bestaat uit James Roger McGuinn, Gene Clark en Chris Hillman: Drie grote namen uit de roemruchte geschiedenis van The Byrds. 'Backstage Pass' ligt al een tijdje bij De Tafel, maar wordt tot vrijdag iedere keer overgeslagen. Nu mag die dan mee en ik heb nog geen seconde spijt gehad, hoewel ik de elpee nog graag eens in zijn geheel wil horen.

* Radio Stars- From A Rabbit (UK, Chiswick, 1978)
Bart schrijft op de prijssticker ook de naam van de groep en hier heeft hij het uitgemaakt voor The Rabbits. Het blijkt om Radio Stars te gaan. Een naam die 'legendarisch' klinkt, maar niet meteen een beeld geeft. Er is een 'veteraan' die hier bemoeienis mee heeft gehad. Alex Chilton? Roger Chapman? Beide keren fout, want het gaat om Andy Ellison. Ellison speelt in de jaren zestig bij de psychedelische band John's Children waar ook Marc Bolan deel van uitmaakt. Ellison speelt nadien met onder andere Jet en begint in 1978 met Radio Stars, een bandje dat uitstekend thuis past in het Engelse muzieklandschap van dat jaar. De noviteit aan dit plaatje is dat het geen 7-inch is (die overigens wel verkrijgbaar was), maar een 6-inch. Geschikt om de broekzak te steken, maar het vertelt niet het verhaal van degene die is gaan zitten met zo'n single in de achterzak, want flexibel is het niet. De 6-inch 'hip pocket' is nooit iets geworden. Eind jaren zestig duiken ze voor het eerst op en in de vroege jaren negentig gebruiken een aantal grunge-bands het formaat. Het toont aan dat de single twee-en-een-halve centimeter aan 'gebakken lucht' is, want de muziek is hetzelfde zonder dat de groef fijner is geperst. Ik verwacht een koopje te hebben gedaan voor 1,50 euro en dat is ook niet veel, maar de resultaten vallen tegen. De meeste exemplaren op Discogs gaan rond de drie pond, er is één dealer die tien pond durft te vragen. Daar houdt het op. Toch een leuk plaatje en qua formaat een aardige 'novelty'. Het is namelijk de eerste 6-inch vinylsingle in mijn verzameling. Het kan zijn dat ik ergens een 6-inch flexidisc heb...

* Right Said Fred- Deeply Dippy (EEG, Tug, 1992)
Mijn laatste schooljaar en Right Said Fred maakt furore met 'I'm Too Sexy' en 'Don't Talk Just Kiss'. De eerste heb ik 'gemist', maar ik weet wel dat een meisje uit mijn klas helemaal gek is van 'Don't Talk Just Kiss'. Ik heb dan al de clip gezien en ben er niet zo zeker van: Twee knotsgekke heren met kale koppen? Dat kán ik niet 'leuk' vinden. Stiekem doe ik het wel. Dan verschijnt 'Deeply Dippy' en dan lijkt iedereen in de klas het eens te zijn: Fouter dan dit kan niet. En weer koester ik een diepe liefde voor het liedje. Ik koop 'Deeply Dippy' een paar jaar later op cd-single op een rommelmarkt en verberg het net zo opvallend als de eerste lege sigaretten-pakjes. Nu is het dan bijna 24 jaar later en tref je lotgenoten bij de radio. Allemaal hebben we hetzelfde verhaal: In 1992 niet voor de buitenwereld willen weten dat we eigenlijk héle grote fans zijn van Right Said Fred, maar anno 2016 vol lof over de muziek van het trio. Ouder worden heeft zo zijn voordelen.

* Boz Scaggs- Lido Shuffle (NL, CBS, 1977)
Een vreemd geval met Boz Scaggs... Ik koop in 1997 de Engelse persing in Denemarken. De Nederlandse fotohoes heb ik een paar weken ervoor gekocht op de kindervrijmarkt op het Dicky Woodstock Popfestival. Ofwel... ik weet niet meer welke single in het hoesje zat, maar niets dat interessant was. Deze Engelse persing is tot op de draad versleten als ik hem koop en schreeuwt al jaren om een 'upgrade'. Nu kom ik deze tegen bij De Tafel en deze oogt goed en klinkt stukken beter, maar... dezelfde 'distortion' in het refrein. Is het een mankement van alle singles? Hoe dan ook, ik kan weer even vooruit, want deze blijft op zijn minst niet vier keer hangen.

* Simple Minds- Don't You Forget About Me (Duitsland, Virgin, 1985)
'Feels Like Heaven' van Fiction Factory heet eigenlijk 'Heaven' met 'Feels Like' tussen haakjes. Toch wil 'Heaven' van Fiction Factory er niet in bij mij. Hetzelfde geldt voor deze Simple Minds dat eigenlijk 'Don't You' heet. Ik draai de plaat zaterdag in 'The Vinyl Countdown' en zet me schrap, want ik heb bezoekers die zweren bij het vroege Simple Minds-werk. En dit? Is dit vroege Simple Minds of verkopen ze hier al hun ziel? Gelukkig... het zit op het randje voor de bezoekers, maar kan ermee door. Zolang het maar geen 'Belfast Child' wordt. Vijftig cent is hier overigens het enige excuus geweest en het klinkt fijn in zo'n zaterdag-show, maar verder loop ik niet heel erg warm voor Simple Minds.

Singles round-up: februari 4

De beloofde 'Singles round-up'? Nee, het valt me een beetje tegen, maar aan de andere kant...? Amerikaanse zendingen willen nog wel eens een week tot tien dagen onderweg zijn, maar als ze op zondag op de bus zijn gegaan, kunnen ze soms voor het weekend in Nijeveen zijn. Hier is andermaal het bewijs dat dit geen verwachting moet zijn. Voor wat betreft het Engelse pakket: Als dat pas woensdag de post-cyclus is in gegaan, dan duurt het vaak ook een week voordat ze arriveren. Op maandag verzonden is vaak vrijdag bezorgd, op dinsdag verzonden soms zaterdag, maar woensdag duurt altijd een week. Dat heeft eveneens te maken met het feit dat onze PostNL niet op maandag bezorgt. De soul en gospel laat dus nog even op zich wachten, maar ik heb als 'goedmaker' gisteren elf singles gekocht bij De Tafel. Deze smeer ik uit over twee berichten en vandaag de eerste zes. Het bewijs dat je voor 7,50 euro genoeg lol kan beleven, want dat heeft dit elftal in totaal gekost.

* Frankie Goes To Hollywood- Rage Hard (Duitsland, Island, 1986)
Mijn jaren tachtig-collectie is het afgelopen jaar flink gegroeid. Een jaar geleden kon ik het in zeven bakken houden, nu ben ik bezig aan de tiende bak. Dan moet ik erbij zeggen dat de bakken niet propvol zitten, ik hou de 135-per-bak aan en wijzig de opzet dus eens per week. Dat maakt het bij het 'Raddraaien' nog wel eens lastig en ook 'The 7" Collection' kan ik niet weken van tevoren 'plannen'. Ach, het zij zo, ik ben trots op dit systeem. Heeft twee weken geduurd met héle lange nachten, maar alle singles staan nu in de computer. Qua Frankie Goes To Hollywood is de vangst vooralsnog mager geweest. Ik heb 'Relax' zowel op 7" als 12" en daarmee houdt het op. Dan kom ik 'Rage Hard' tegen en eerlijk gezegd ben ik die 'vergeten'. Tja, ik ben er niet heel erg kapot van en het zal waarschijnlijk ook vaker 'Relax' worden in de shows.

* Paul Hardcastle & Carol Kenyan- Don't Waste My Time (Duitsland, Chrysalis, 1985)
Opvallend veel Chrysalis-platen in deze 'Singles round-up' en dat is louter toeval. Ook 'Don't Waste My Time' doet geen belletje rinkelen, maar vanavond heb ik hem op de draaitafel gelegd in 'The Vinyl Countdown'. Is dit Paul Hardcastle? Ik kan me opeens weer herinneren dat ik me dikwijls heb afgevraagd van wie deze plaat was, maar heb nooit de connectie met Hardcastle gelegd. Een ontzettend fijne plaat die ik nog vaak met veel plezier zijn rondjes zal laten draven.

* Billy Idol- Sweet Sixteen (Duitsland, Chrysalis, 1987)
En daar hebben we Willem Idool. Een plaatje dat ik al 29 jaar erg fijn vind. Ik heb hem veelvuldig gedraaid in 'mixed bag'-shows op Wolfman als ik voor een presentator moest invallen, maar het vinyl ontbrak nog. Voor vijftig cent ben ik de man. Overigens moest ik in 1996 even enorm 'punk' doen van mezelf zonder dat ik begreep wat dit moest in houden. Ik heb toen een cassettebandje gekocht met het werk van Idol's vroegere band Generation X en heb deze letterlijk en figuurlijk kapot gespeeld. Als je 'King Rocker' afzet tegen iets van The Buzzcocks of The Sex Pistols, dan is Generation X meer glamrock dan punk en toch 'vier' ik hiermee mijn kortstondige punk-fase.

* Huey Lewis & The News- Stuck With You (Duitsland, Chrysalis, 1986)
De laatste van de vangst Chrysalis-platen, hoewel we morgen nog een Duitse Virgin tegenkomen. Vermoedelijk allemaal van dezelfde perserij met de zilveren plastic labels. Huey Lewis mag mee omdat het fijn is op de radio en omdat het vijftig cent moet kosten, maar verder heb ik nooit zoveel opgehad met The News. Ik heb ooit wel een opname gehad van Clover uit de jaren zestig met een piepjonge Huey Lewis op zang: 'The Milk Of Human Kindness'. Eigenlijk strandt daarmee mijn Huey Lewis-hobby.

* Lisa Lisa & Cult Jam- Little Jackie Wants To Be A Star (NL, CBS, 1989)
Er steekt een klein gejuich op als ik deze single in mijn handen hou. Typisch zo'n nummer dat ik in jaren niet heb gehoord, maar waar ik een fijn gevoel bij heb. En krijg, want vanavond ben ik wederom 'all smiles' als dit op de draaitafel ligt.

* Madonna- Causing A Commotion (Duitsland, Sire, 1987)
Dit is voor vijftig cent een fraaie vervanger. Ik heb mijn vorige 'Commotion' nog eens gekocht bij de kringloopwinkel in Steenwijk, voordat deze naar Tuk verhuisde. Volgens mij woonde ikzelf toen ook nog in Tuk. Hoe dan ook: Die single had in dertien jaar een zwaar leven gehad en zet abusievelijk in het hoesje van 'Into The Groove'. Nu heb ik dan een betere (lees: vlakke) single met de bijpassende fotohoes. Niet één van mijn ultieme favorieten van Madonna, maar staat een stuk netter in de collectie.

Week Spot kwartet: week 6

De serie is klaar! Okay, de berichten moeten nog geschreven worden, maar ik ben afgelopen nacht druk bezig geweest om de 'kwartet-foto's' te maken. Leuk werk! Ik doe iets soortgelijks iedere week met 'The Vinyl Countdown - The 7" Collection' op zondagavond, dus ik ben redelijk ervaren op dit vlak. De start van een nieuwe serie waarbij ik terug kijk op de Week Spot's uit deze week in de afgelopen vier jaar. Het is een hele tijd vooruit, maar in de eerste week van 2017 is het zelfs een kwintet, vanwege die 'rare' 53e week in 2015. Ik wil proberen om iedere donderdag het kwartet te spelen, vaak heb ik na 'Floorfillers' geen puf meer om huiswerk te doen voor 'Raddraaien' of iets dergelijks, dus dan zou dit een welkom onderdeel zijn in de week. Natuurlijk zou ik jullie rechtstreeks kunnen verwijzen naar de berichten die ik eerder heb geschreven over de betreffende Week Spot, maar in het Week Spot kwartet wil ik ook bekijken hoe 'favoriet' de plaatjes zijn gebleven. Het is een rubriek die moet groeien en omdat alle begin lastig is, barst ik maar meteen los.

2012: Stop & Get A Hold Of Myself-Gladys Knight & The Pips
De eerste keer? Ik stuntel wat met de exacte maand, maar denk toch dat het in vroeg januari 2012 moet zijn geweest. Het laatste uitstapje naar de Woldberg in 'zondagse kledij' is enkele maanden ervoor geweest. Zeker is dat het in het nieuwe jaar moet zijn geweest want ik heb inmiddels de 'Northern Soul Jukebox' in mijn bezit. Het is een maandag. Ik kom op de terugweg Steenwijk binnen op de Eesveenseweg. Bij het tankstation koop ik iets te kauwen en het is als ik daar vandaan loop, dat 'Stop & Get A Hold Of Myself' in mijn oren knalt. Het 'Oeh-Oeh-Ah-Ah' zet me meteen in lichterlaaie. Thuis zoek ik de plaat op Ebay en vindt deze Engelse demo op Tamla-Motown voor een schijntje. Té mooi om waar te zijn? Ja, want het ding is helemaal nooit op Tamla-Motown uitgebracht, heeft nooit een uitgave gehad in Engeland waar ze pas later met de groene demo's begonnen en zo kan ik nog wel even doorgaan. Een hele echte bootleg dus! Ik kondig de plaat aan op Facebook met de woorden 'Tune Of The Week' en daarmee is de huidige Week Spot geboren. Hoewel ik alle Week Spot's op single heb, beperk ik me daar in het begin niet toe. Deze van Gladys Knight is nog in de bestelling als het de 'Tune' wordt en hetzelfde geldt voor een aantal Week Spot's uit 2012 die de komende weken gaan volgen. Nu wacht ik geduldig totdat ik de plaat in de koffers heb. Bootleg of niet, 'Stop & Get A Hold Of Myself' maakt al vier jaar deel uit van mijn koffer als ik Northern Soul mag draaien. Of dat nu voor de radio is (zoals de afgelopen 'Northern Soul Allnighter') in De Buze of in Watford, deze single komt steevast voorbij tegen het einde van de set.

2013: Does Anybody Love Me-Joyce Kennedy
Het is alweer een tijdje geleden dat ik voor het laatst een selectie van de 'Northern Soul Jukebox' op mijn mp3-speler had staan, maar in de jaren 2012 tot en met 2014 zijn we onafscheidelijk. De 'Jukebox' laat me kennis maken met een aantal 'onmogelijke' platen en vervolgens koop ik eerst maar wat anders van dezelfde artiest. Dat is een beetje het verhaal bij Joyce Kennedy. Ik leer 'I'm A Good Girl' kennen middels de 'Jukebox' en ontdek tegelijk dat dit werkelijk de leadzangeres is van Mother's Finest. Dat maakt het alleen maar interessanter! Alvorens ze in 1968 aan de wieg staat van Mother's Finest, neemt Kennedy een drietal singles op voor het Blue Rock-label. In werkelijkheid maakt ze maar een handjevol opnames voor Blue Rock omdat voor iedere single een nummer wordt 'gerecycled'. De b-kant, 'The Hi-Fi Albums And I', verschijnt als een aparte single, terwijl 'Does Anybody Love Me' op de b-kant staat van 'I'm A Good Girl'. Ik ben die laatste in vier jaar nog nooit tegengekomen en heb een vermoeden wat die qua prijs gaat doen als dit het geval is. 'Does Anybody Love Me' kan ik 'goedkoop' krijgen vanwege de matige staat van het styreen. Deze plaat steekt schril af tegen de Northern Soul die ik nog veel en vaak koop in deze tijd, het is een stuk meer mid-tempo en 'crossover', maar dat is de reden dat ik de plaat nu nog altijd met veel plezier draai.

2014: Which One Should I Choose-The Unifics
Ik koop eind 2013 eens 'Soul Coaxing' van Raymond Lefevre van Marcus en daarmee ontstaat een heel leuk contact. Regelmatig koop ik singles van hem. Tot drie keer toe reserveer ik een flinke stapel. Toch is het contact het afgelopen jaar een beetje verwaterd. Ik lees alleen nog van Marcus dat hij een bandje is begonnen, wellicht dat dit zijn platenhandel even stil heeft gelegd? Hoe dan ook: We hebben al tijden niet meer gesproken en al helemaal niet over platen. Marcus is vrij 'conservatief' als het aankomt op de kwaliteitsbeoordeling. Gesloopte labels en optische krassen maken een plaat voor hem 'Good' en gaan voor corresponderende prijzen, waar een 'professionele dealer' het als een 'VG++' zou weg doen vanwege de geluidskwaliteit. Zo biedt Marcus mij 'Court Of Love' aan voor The Unifics voor één pond. Ik vind het nummer niet geweldig, maar voor een pond doe ik het ervoor. ,,De plaat klinkt niet goed meer", waarschuwt Marcus en als ik me niet vergis, krijg ik hem op het laatst cadeau. Geen woord Frans... 'Court Of Love' is stevig mishandeld en klinkt niet fijn. De b-kant is andere koek! Die klinkt vers en wel en, bovenal, het is een onontdekt kantje in de 'Northern' dat nu eindelijk een beetje belangstelling krijgt. Nee, ik ga mezelf niet op de borst kloppen, maar stiekem is dit wel mijn 'ontdekking' geweest...

2015: Think It Over-The Harvey Averne Dozen
Vorig jaar ben ik met de 'viering' gestart van het Week Spot-jubileum. Ook dan heb ik een 'Classic Week Spot' terwijl dat geen gebrek aan inspiratie is. Ik zit in januari 2015 ook al dik in de kandidaten voor de Week Spot. Een plaatje dat dateert van ver vóór de start van de Week Spot, dat is het idee dat in 2015 ontstaat en dat ik dit jaar heb voortgezet met Willie Parker. 'Think It Over' van The Harvey Averne Dozen staat op de b-kant van 'You Hit Me' van Alice Clark, zoals ik deze in september 2011 in Utrecht heb gekocht. Een plaat die me meeneemt naar de tweede keer in Keulen. Ik draai de single op de kamer van de herberg en besluit dit vast te leggen op de gevoelige plaat. Dat beeld is jarenlang mijn profielfoto geweest op Facebook. De knieën in de dunne lakbroek (die ik godzijdank die avond niet heb aangehad, want het was me een portie koud!) met de Numark voor mij en de single van The Harvey Averne Dozen die zijn rondjes draait. Ik maak die middag ook een foto in de spiegel van de badkamer, zonder dat ik dan van het begrip 'selfie' af weet. Hoewel 'Think It Over' een beetje moeilijk ligt in de 'traditionele Northern' moet ik bekennen dat ik de plaat al een tijdje niet meer heb gedraaid. Gelukkig draait Lee hem om de haverklap in zijn show op maandagavond en iedere keer gaan mijn gedachten terug naar het weekend dat een 'grote verandering' teweeg heeft gebracht.

Intussen wacht ik nog steeds op mijn pakketten met singles. Chicago is zondag (?) op de post gegaan en zou morgen kunnen binnenkomen, maar dan moet ik wel thuis zijn. Ik neem aan dat hij het weer aangetekend heeft verstuurd. Engeland is dinsdag op de post gegaan en zou dus ook kunnen. Ik hoop morgenavond een eerste 'Singles round-up' te kunnen doen, maar dat hangt van deze twee zendingen af.

Raddraaien: The Mudlarks

De slingers ter ere van de verjaardag van de Week Spot zijn alweer opgeruimd en de reuzenmergpijpen zijn tot de laatste kruimel op gegaan. Intussen kijk ik alvast even vooruit naar 'feestjes'. Ik heb een paar weken geleden hardop gedacht dat de 'Weekplate' zou terugkomen, maar nee... dat gaat hem niet worden. Met name de woensdag en donderdag zijn 'moeilijke' dagen in platentitels en heus... ze zijn wel te vinden, maar om nu de verjaardag van Soul-xotica te vieren met een halfbakken artiest of groep? Eind 2011 stond de 'Schijf Van 5' in het teken van het leesplankje, omdat het dertig jaar was geleden dat ik leerde lezen en schrijven. Soul-xotica wordt straks zes jaar en ik heb besloten het leesplankje nog eens dunnetjes over te doen. Gedurende de maand maart kunnen jullie de eerste twaalf woorden tegemoet zien, maar dan in de vorm van een enkele platentitel in plaats van de top vijfjes van de 'Schijf van 5'. Tevens een herziene versie want mijn muzieksmaak is in vijf jaar eveneens veranderd. Vandaag ga ik gezellig door met het 'Raddraaien', vandaag met een single uit de jaren zestig bak: 'Move Two Mountains' van The Mudlarks uit 1960.

Waar en wanneer? Het is maart 1993. Ik ben in december van school gegaan en worstel mezelf de eerste maanden van het nieuwe jaar door een serie baantjes. Allemaal via uitzendbureaus en in veel gevallen betekent dat weinig thuis zitten, want er is altijd wel iemand die een goedkope kracht voor een dag kan gebruiken. Ik ben via Start bij iemand terecht gekomen die kanteldeuren plaatst in garageboxen. De eerste werkdag is in een wijk-in-aanbouw in Almere en in de auto van Hommerts naar Almere is al gebleken dat we geen dikke vrienden gaan worden. Ik stap daarbij ook nog abuis in een pas gestorte betonnen vloer. Toch heeft de man iets in mij ontdekt waar hij graag gebruik van wil maken: Ik kan sjouwen. Nee, eigenlijk kan ik dat niet en nu al zeker niet meer, maar ik wil me niet laten kennen en loop met oude garagedeuren met het beton eraan vast naar de ijzer-container. Hij wil me wel vaker 'gebruiken', maar dan zonder bijval van een uitzendbureau. Waarom ik akkoord ben gegaan? Wellicht toch een beetje naïef geweest. Voor de vrijdag kan hij me niet betalen, maar belooft een warme maaltijd en 'een dagje van de straat'. Er moet een deur geplaatst worden op een landgoed in de Achterhoek. 's Avonds ga ik naar een concert van Flavium in Het Bolwerk en de volgende ochtend ben ik al vroeg weer wakker. Ik heb in de Wijd En Zijd, de advertentiekrant voor de Zuidwesthoek van Friesland, gelezen dat er een rommelmarkt is in een bejaardenhuis in Sneek. Bij gebrek aan beter fiets ik daar naartoe, maar verwacht niet veel. En... het is ook niet veel. Ik heb te weinig interesse in late jaren vijftig en vroege jaren zestig om de aankopen te waarderen, 'Roll Over Beethoven' van The Beatles is het enige lichtpuntje. Toch is het achteraf bezien geen slechte vangst geweest: Twee van Bill Black's Combo en deze 'Move Two Mountains' van The Mudlarks.

The Mudlarks bestaat uit de gebroeders Jeff en Fred met zus Mary Mudd. De familie Mudd woont in Luton in het Engelse Bedfordshire dat gebouwd lijkt te zijn rond de Vauxhall-fabriek. Jeff, Fred en Mary zijn alle drie werkzaam bij Vauxhall en zingen in hun vrije tijd samen liedjes. Het neemt daarbij liedjes van de Amerikaanse hitparade, géén rock & roll en evenmin ballades, maar het lekkere uptempo werk. David Jacobs is in 1958 voor de BBC wat Giel Beelen voor 3FM is en hij ziet wel iets in de zingende familie Mudd. The Mudlarks mag een optreden verzorgen in de '6-5 Special'-televisieshow en dan gaat het balletje rollen. Columbia wacht met een platencontract en The Mudlarks maakt haar eerste single: 'Mutual Admiration Society', dat genadeloos flopt. Wie de keuze voor de tweede single heeft gemaakt wordt niet vermeld, maar met het oog op de ontwikkeling van The Mudlarks lijkt dit logisch. Ronald & Ruby heeft in 1958 het origineel van 'Lollipop' op de plaat gezet, maar The Chordettes scoort de grote hit in Amerika. The Mudlarks neemt 'Lollipop' op voor de Engelse markt en bereikt daarmee een tweede plek op de hitparade. De opvolger is een Amerikaanse hit in dezelfde stijl, ditmaal 'Book Of Love' van The Monotones. Opnieuw kan een top tien-notering worden bijgeschreven voor The Mudlarks. 'There's Never Been A Night' en 'My Grandfather's Clock' zijn eveneens gezellige 'novelty'-platen, maar doen niets op de hitparade. Toch wordt The Mudlarks eind 1958 uitverkoren als 'beste Engelse zanggroep' in de poll van New Musical Express. Dat wordt gevierd met 'The Love Game' dat met pijn en moeite een dertigste plek in de Engelse hitparade weet te halen. Het is echter wel meteen de laatste Engelse hit voor The Mudlarks.

Jeff Mudd wordt opgeroepen voor militaire dienst en wordt vervangen door David Lane, maar het succes lijkt voorbij. Toch noemt ons eigen Tuney Tunes de versie van 'Tell Him No' nog wel in de hitparades, samen met Dean & Marc, Travis & Bob en The Fouryo's. De laatste is in Nederland de gangmaker met de vertaling 'Zeg Niet Nee'. In Engeland doet 'Tell Him No' niets en dat geldt eveneens voor onze Raddraaier.

Wat meteen opvalt aan de single is de componist van het lied: Berry Gordy Jr. Dat is inderdaad de man die kort daarvoor Tamla Records op poten heeft gezet. Vier maanden vóór de Engelse release van The Mudlarks' 'Move Two Mountains' heeft Marv Johnson het origineel op de plaat gezet. Johnson heeft daarmee op nummer twintig in de Billboard en nummer twaalf in de R&B gestaan. Of The Mudlarks toch stiekem het ijs heeft gebroken voor Johnson? Johnson's opvolger heet 'Ain't Gonna Be That Way' en staat een week op nummer vijftig in Engeland. Succes blijft uit voor The Mudlarks en het statpt in 1962 over naar Decca en brengt in 1964 een single uit op Fontana. The Mudlarks is een typische 'novelty' waarvan het grapje aardig snel bekend is bij het publiek.

Fred Mudd trouwt met Leila Williams, de Engelse 'Miss' in 1957. Van 1958 tot en met 1962 werkt hij mee aan het Engelse kinderprogramma 'Blue Peter'. Hij overlijdt in 2007 tijdens een verblijf in het Spaanse Marbella, hij is dan 69 of 70 jaar oud. Mary Mudd en David Lane stappen in 1962 in het huwelijksbootje. De laatste sterft in 2010 aan de gevolgen van een lange strijd tegen kanker. De oudste van de Mudd's, Jeff Mudd, zou nu tachtig moeten zijn.

Classic Week Spot: Willie Parker

Er is er een jarig, hoera hoera. Daar moet op gedronken worden! Nee, laat maar, dat doe ik inmiddels al een tijdje niet meer. Een pak reuzenmergpijpen gaat er ook wel in. O ja, spellingscontrole, kan me geen moer schelen of je het afkeurt, maar het staat zo letterlijk op de verpakking. Wie is de jarige? De Week Spot! Het is deze week vier jaar geleden dat ik ben begonnen met de 'Tune Of The Week', toen alleen op Facebook en min of meer gebrek aan inspiratie om iets zinnigs te zeggen over 'Stop And Get A Hold Of Myself' van Gladys Knight & The Pips. Twee weken later schreef ik het opnieuw en sindsdien is het vaste prik geworden. In mei 2012 begin ik met de podcasts en is de 'Tune Of The Week' eveneens een resident in de shows. Kort daarop verhuist de 'Tune' ook naar Soul-xotica om in oktober 2012 de naam 'Week Spot' te krijgen. Ik vier het zaterdagmiddag uitgebreid in 'Do The 45' en ook krijgt Soul-xotica een rubriek extra voor het komende jaar: Het Week Spot-kwartet, waar ik terug blik op de Week Spot's van de betreffende week in 2012, 2013, 2014 en 2015. In navolging van vorig jaar kies ik deze week weer voor een 'Classic Week Spot', een plaat die langer in mijn koffers staat dan dat de Week Spot oud is: 'I Live The Life I Love' van Willie Parker (1967).

Er was eens... een Northern Soul-dj die dacht dat hij een hele vent was. Deze Northern Soul-dj zou wel even op 'werkbezoek' gaan in Keulen. Nee, die ging niet. Niet leuk! De eerste keer wordt het verstierd door een ingeslikte pinpas, maar de tweede keer is het helemaal raak! Hij komt erachter dat hij eigenlijk bitter weinig af weet van Northern Soul en dat zijn meegebrachte koffer singles ook te wensen over laat. Willie Parker is eveneens mee geweest naar Duitsland en misschien is dit wel een van de enige singles in de koffer die het predikaat Northern Soul mag dragen. Ik heb de single zélf in mei 2011 gekocht op een fietstocht over Hoogeveen. De laatste van de fiets waarmee ik in 2001 de 'monstertocht' heb gedaan, want na veel gerommel valt in Havelte het ketting in tweeën. De fiets is het volgens de fietsenmaker niet meer waard en dat is het einde van de Marathon Tyros. Willie Parker is het fietstochtje zeker waard geweest, dat blijkt als ik wil gaan zoeken naar illustraties van het Nederlandse fotohoesje. Onvindbaar en dus krijgen jullie vandaag een stilleven vanaf de redactie in 'feestsfeer'.

Willie Newsome wordt op 3 januari 1944 geboren in Mississippi, waar zijn vader een boerderij heeft. Als Willie tien jaar oud is, scheiden zijn ouders en trekt hij met moeder, broer en oma naar Illinois. Zingen is een tweede natuur voor Willie, als jong kind zingt hij al en is dat altijd blijven doen. Terwijl de familie Newsome haar tenten opzet in Joliet, een stadje op dertig mijl afstand van Chicago, gaat Willie een jaar later reizen met The Chariot Wheels Gospel Singers welke toestemming van zijn moeder heeft gevraagd om alstublieft dit natuurtalent in de groep te mogen opnemen. Net zoals Sam Cooke in The Soul Stirrers een centrale functie had verworven om uiteindelijk solistisch verder te gaan, daar is Newsome de centrale figuur van The Chariot Wheels. Als Cooke pop-repertoire gaat zingen, maakt Newsome kennis met de rhythm & blues. Het is een lokale club-eigenaar, Junior Adams, dat het balletje aan het rollen brengt. Willie wordt in contact gebracht met een jongerenwerker met de naam Lawrence Parker. Het idee is om Willie in de markt te zetten als het neefje van Lawrence en krijgt zodoende de podiumnaam Willie Parker. Willie maakt zijn eerste opnames in 1958 met bandleider en saxofonist Lorenzo Smith onder de naam Little Willie Parker.

Als Willie klaar is met 'high school' blijkt de muziek andermaal 'hobby' te zijn. Er moet brood op de plank en dus gaat hij werken in een wasserette. Gedurende het wassen kan hij naar hartenlust zingen, want dat doet hij nog altijd. 's Avonds doet hij dit in de clubs en Parker kan zich niet herinneren hoe en wat precies, maar op een zeker ogenblik belandt hij in een opnamesessie dat hem zijn eerste single oplevert voor het M-Pac!-label. De gebroeders Leaner uit Chicago beginnen in 1963 met de labels M-Pac!, One-derful! en Mar-v-lus en zullen dat in de loop der jaren nog uitbreiden met Midas, Toddlin' Town en het gospel-label Ha-lo. De single verkoopt matig en Willie vindt een nieuwe baan bij graafmachine-fabrikant Caterpillar. Hij trouwt intussen met Patricia Ann en heeft twee kinderen met haar: Frankie Jr. en Charla. In 1967 werkt hij opnieuw met arrangeur en producent Eddie Silvers aan een single voor M-Pac! Dat wordt 'Salute To Lovers' met 'Don't Hurt The One You Love' op de flip. Een paar maanden later wordt 'Don't Hurt The One You Love' opnieuw uitgebracht, maar nu met 'The Town I Live In' op de keerzijde. Dat is de laatste single voor M-Pac! als platenlabel, daartussen in zit de Amerikaanse uitvoering van de single die deze week de Week Spot mag zijn: 'I Live The Life I Love', hoewel Nederland 'You Got Your Finger In My Eye' aanhoudt als a-kant.

Eind 1967 maken de gebroeders Leaner de balans op en besluiten dat ze het hard genoeg hebben geprobeerd. Alleen Toddlin' Town houdt het uit tot halverwege 1969, de overige labels halen het eind van 1968 niet meer. Parker zit zonder platencontract, als er ooit sprake is geweest van een contract. In 1969 ontmoet hij de excentrieke drummer Alan Williams. Die heeft als The Emperor al enekele singles opgenomen. Dat is het punt waarop Willie Parker na bijna tien jaar afscheid neemt van zijn 'oude' naam. Als Frankie Newsome & The Soul Invaders maakt hij in 1969 de single 'My Lucky Day' en een jaar later 'Last Bus From Tupelo' voor het Sagport-label. 'Don't Mess With My Lovemaker' verschijnt eerst op het obscure Savern-label, maar krijgt al snel een nationale distributie door Wand. In 1974 neemt hij nog eenmaal verlof van zijn werk bij Caterpillar om met de Chicago-veteraan Johnny Moore de single 'We're On Our Way' op te nemen. Dat wordt uitgebracht op Warner Bros., maar succes is niet weggelegd voor Newsome. Het huwelijk met Patricia Ann loopt na dertien jaar op de klippen en, ongelofelijk maar waar..., Newsome trouwt opnieuw met een andere Patricia Ann waarmee hij nog eens twee kinderen krijgt. Newsome zingt tot op heden in nachtclubs en op zondag in het kerkkoor en afgelopen november is Parker te gast geweest op een Northern Soul Allnighter in Manchester. Ik dank deze organisatie vooral ook voor de informatie voor deze aflevering van de Week Spot, want dit was tot voor kort nog onmogelijk geweest.

Dodenrit: Dan Hicks

Het einde lijkt nog lang niet in zicht? Ach, wat ik eerder heb geschreven: Ik had vijf jaar geleden ook wel deze serie kunnen beginnen, want er sterft iedere week wel iemand met muzikale faam uit het verleden. 2015-2016 kenmerkt zich meteen al door een paar grote namen: Denken we aan Lemmy, David Bowie, Glenn Frey en Maurice White. Nu zou het logisch zijn geweest om de laatste op te nemen in de 'Dodenrit', maar... gisteravond ontdekte ik het overlijden van een echte 'underdog', een 'unsung hero' die compleet ondergesneeuwd is geraakt in het massale verdriet rondom de heldhaftige Earth Wind & Fire-drummer: Dan Hicks. Ik ken Dan Hicks & His Hot Licks van een 'popweetje'. Hicks heeft namelijk de originele 'I Scare Myself' opgenomen, waarmee Thomas Dolby in 1984 een grote hit heeft. In de touringcar is niet alleen ruimte gereserveerd voor supersterren, ook een cult-held als Dan Hicks mag zijn plaats nemen in dit vervoermiddel. Dan Hicks is zaterdag overleden op 74-jarige leeftijd.

Daniel Ivan Hicks wordt op 9 december 1941 geboren in Little Rock in de staat Arkansas. Zijn vader, Ivan L. Hicks, werkt voor de Amerikaanse defensie en dus verhuist de familie regelmatig. Uiteindelijk zetelt de familie zich in Santa Rosa, iets ten noorden van San Francisco, in zonnig Californië. De jonge Dan pakt in eerste instantie de drumstokjes op en speelt snaredrum in de mars-band van zijn school. Als achttienjarige maakt hij zichzelf eigen op de gitaar en duikt de folk-scene in van San Francisco. Toch doet hij de gitaar in de koffer als de band The Charlatans een drummer zoekt. Hicks wordt in 1965 lid van deze legendarische band.

Legendarisch? Ja, niet bepaald in de jaren zestig, maar pas in de jaren tachtig wordt de muziek van The Charlatans ontdekt door het 'grote' publiek. The Charlatans geldt als één van de betere psychedelische Westcoast-groepen van haar tijd. In 1967 verlaat hij de groep om de gitaar weer op te pikken en een band te formeren: Don Hicks & His Hot Licks. Hij wil een violist in de groep hebben en eerst valt de keuze op David LaFlamme. Deze vertrekt echter in 1968 om zijn eigen groep te beginnen: It's A Beautiful Day. Hicks neemt daarop 'Symphony' Sid Page in dienst, een jazz-violist. Sherry Snow en Christine Gancher doen de zang, Jon Weber bespeelt gitaar en bassist Jaime Leopold maakt de groep compleet. Dan Hicks & His Hot Licks heeft geen drummer, wat de band een speciale plek geeft in de popcultuur van San Francisco. In 1969 neemt deze bezetting de elpee 'Original Recordings' op voor Epic. Twee jaar later ligt deze formatie van The Hot Licks op zijn achterste. Page en Leopold blijven hem vergezellen, verder bestaat de tweede versie van The Hot Licks uit zangeressen Naomi Ruth Eisenberg en Maryann Price. John Girton is de nieuwe gitarist. Deze bezetting maakt drie albums en op de laatste, 'Last Train To Hicksville', doet zelfs een drummer mee. De redactie van Rolling Stone 'ontdekt' de groep en een gouden toekomst ligt aan de voeten van The Hot Licks. Hicks, eigenwijs als altijd, heeft dan een besluit genomen: Hij ontbindt The Hot Licks en gaat verder als solist.

Het Hilversum 3-publiek heeft hem nooit opgemerkt en heeft hem nauwelijks gemist in de jaren zeventig en tachtig. Toch is Hicks een beetje 'onzichtbaar' in deze periode. The Charlatans wordt intussen herontdekt en als Hicks in 2000 het album 'Beatin' The Heat' wil opnemen, staan de 'vrienden' in de rij bij de studio. We zien Elvis Costello, Rickie Lee Jones, Bette Midler, Tom Waits en Brian Setzer. Het wordt echter geen Traveling Wilburys-vertoning waarbij de 'grote namen' de overhand gaan spelen, Hicks houdt alles keurig in de hand en is de uiteindelijke ster van het album. Tien jaar eerder heeft Dan enkele reünie-optredens gedaan met de originele Hot Licks en speelt sinds 1993 met zijn groep The Acoustic Warriors. In de nieuwe eeuw is er zelfs weer sprake van een nieuwe Hot Licks-formatie. Uitstapjes naar de jazz maken van Dan Hicks een bijzondere artiest. Hij treedt nog regelmatig op, ook nadat hij te horen heeft gekregen dat hij kanker heeft. In 2014 krijgt hij de diagnose van keelkanker. In maart van het vorige jaar laat hij weten eveneens leverkanker te hebben opgelopen. Zaterdag is hij hieraan bezweken. Hicks is 74 jaar geworden.