De Eindstreep: mei 2010

Morgen begint een nieuwe maand, hopelijk met een frisse bundel internet van Hi. Ik geef toe dat ik het de afgelopen maand wat te gek heb gedaan met het internet, daar was de rekening ook naar, maar om mij nu te ontmoedigen door zo'n slechte verbinding te geven, zet evenmin zoden aan de dijk. Soul-xotica moet gewoon doorgaan! Aan het einde van de maand stel ik een top tien samen uit platen die ik in dezelfde maand van het voorgaande jaar heb behandeld, zoals nu die van mei 2010.

Een maand waarin Soul-xotica meer vorm kreeg. Hoewel er twee optredens werden gevierd, keek ik verder dan blauwe bak en dj-favorieten. De ongekroonde nummer 1 was hier vorige week nog te gast, vandaar de prent van 2.

De afvallige was snel bedacht. Ik dank Fursaxa voor haar invloed, ze heeft me naar ondermeer Marissa Nadler geleid, maar van háár muziek moet ik niks meer hebben...

Mijn top tien:
1. Caroline Goodbye-Colin Blunstone (voorlopig het laatste woord, 24-5-10)
2. Girl Don't Make Me Wait-Timebox (effe wachten nog, 30-5-10)
3. It's A Beautiful Day Today-Moby Grape (een echte klassieker behoeft geen single, 9-5-10)
4. Come And Get Your Love-Redbone (ik bid nie veur rooie bone!, 23-5-10)
5. Virgin-Brainbox (al lang niet meer maagdelijk, 20-5-10)
6. Apricot Brandy-Rhinoceros (alcoholisch sportdrankje, 19-5-10)
7. You And Him-Sophie Zelmani (Zelmania - de samenvatting, 18-5-10)
8. Someone Out There-Flirtations (roemen op oude teer, 7-5-10)
9. Stepping Stones-Johnny Harris (James LaSD???, 13-5-10)
10. Tell Her Johnny Said Goodbye-Jerry Jackson (ons plaatje!, 21-5-10)
* Afvallige van de maand: Fursaxa (niet een beetje off-topic, 9-5-10)

hi ha Hoogeveen

Stel, je wilt al de hele week fietsen en kringloopwinkels bezoeken. Welke dag kies je? Natúúrlijk! De dag met een straffe zuidwester en een gerede buienkans. Dan pak je natuurlijk een fiets die urgent in de revisie moet en zorg je op een bepaald moment ervoor dat je ruim veertig kilometer van huis in de rimboe zit! Ik heb strontmazzel gehad dat de ellende pas bij Havelte begon, maar... jullie zijn voorlopig wel even verlost van fietsavonturen! Een ruime 80 kilometer met kringlopende pitstops in Dieverbrug en Hoogeveen (Waterlooplein). Hierbij de vangst:

* Blue Diamonds- I Want You To Be My Baby (de blauwe bak-kneiter, nu mét fotohoes)
* Jacqueline Boyer- Tom Pilibi
* Watson T. Browne- I'm On The Road Again (zeer fijne Europop met snijdende fuzzgitaar)
* Linda Carr & The Love Squad- Dial L For The Love Squad (opnieuw die leuke gilletjes, erg fijn!)
* Cats- Don't Waste Your Time (nu in-het-lood én met fotohoes)
* Ivy Christie- One Way Ticket (La Paay met een popcorn-riedel dat zeven jaar later een hit zou worden voor Eruption)
* Jackie Cornell- Everyday's Torture (een dagelijkse draaibeurt zou toepasselijk zijn! Wat een ellende!)
* Troy Dante- I Know Why (ik niet!)
* Trea Dobbs- You've Lost That Lovin' Feeling (had hem al, maar voor 50 cent???)
* Donovan- Epistle To Dippy
* Dream Warriors- Wash Your Face In My Sink
* East Of Eden- Sin City Girls (ik kende ze van 'Jig-A-Jig', maar dit is uitstekende glamrock!)
* J.B. Euson & Stax- I Want You Around Me (beetje glad, maar wél uptempo)
* Fairport Convention- John Lee
* Forum- The River Is Wide (zeldzame fotohoes en nieuwstaat, dreigende harmonypop)
* Galaxy Lin- Long Hot Summer
* Heatwave- The Groove Line
* Peter Hofer- Somewhere There's Gotta Be Me (NL-crooner met apart Ballard-nummer)
* Thelma Houston- I Want To Go Back There Again (LEKKER!!!)
* Intruders- Doctor Doctor (mwah)
* Jigsaw- Lollipop And Goody Man
* Hildegard Knef leest voor uit haar boek 'Teksten' (hoezo exotica?)
* Patti Labelle- Release
* Marie Laforêt- EP IX
* Don Mercedes- Gone Tomorrow (knap staaltje boerenkoolengels)
* Tony Osborne Sound- The Shepherd's Song (wil je niet kennen!)
* Willie Parker- You Got Your Finger In My Eye (b-kant is het leukste!)
* Purple Heart- Sympathy
* Raiders- Country Wine
* Redbone- We Were All Wounded At Wounded Knee (nu mét hartje en betere fotohoes)
* Otis Redding- Amen (beter dan mijn Franse persing, alleen wat is 'Hard To Handle' zacht opgenomen)
* Rose Garden- Flower Town (bagger)
* Sam & Dave- You Don't Know What You Mean To Me (beter exemplaar)
* Joe Simon- Music In My Bones (nu de Discotheque Special)
* Bonnie St.Claire & Unit Gloria- Knock On My Door (ging om hoesje 'Happy Being Me ' van Manfred Mann Chapter III)
* Barbra Streisand- People
* Stretch- Why Did You Do It (de remix)
* Felice Taylor- I Feel Love Comin' On (voor Peter!)
* Tee Set- What Can I Do (LEUK!!!)
* Three Dog Night- An Old Fashioned Love Song
* Wigan's Chosen Few- Footsee (YESSS! Eindelijk te pakken!)
* Andy Williams- Can't Get Used To Losing You

Schijf van 5: in maandelijks verband

Blogger had me gisteren bij de neus. Ik meende dat na 8 uur 's ochtends op Blogger de nieuwe dag aanbrak, maar dat blijkt een uur later. En dus publiceerde ik op zaterdag, maar rekende Blogger het tot vrijdag. Maar dan vandaag... Ik had het me niet gemakkelijk gemaakt. Titels met maanden genoeg, maar of ze ook Schijfwaardig zijn? Ik wilde 'November Rain' niet afzeiken. Goeie gitaarsolo, maar dat drama van acht minuten vooraf?

Het is een hoop tweede keus, ook in deze Schijf. Op vijf zet ik dan 'August October' van Robin Gibb (1970). Ik schreef al eerder dat de solo-singles perfect aangeven hoe de rolverdeling binnen The Bee Gees in elkaar steekt. Met dat verschil dat er geen twee tegenstemmen kunnen zijn. Als nummer van The Bee Gees had het niet veel gedaan...

Als straks de examens voorbij zijn, gaat er op het schoolplein een gejuich op? Je zal maar heimelijk verliefd zijn op iemand die je vervolgens een paar maanden niet ziet. In Amerika in de jaren vijftig en zestig een favoriet onderwerp voor een geheide hitsingle. Uit het brede aanbod kies ik 'It Might As Well Have Rained Until September' van Carole King uit 1962.

Op 3 staat een groep met zangeres en album dat ik al vaker lof heb toegezwaaid: 'The May Song' van The Gathering (1997).

De verbinding is hopeloos en wil toch graag publiceren. Op 2 staat 'One Morning In May' van Sundown uit 1976. Bovenaan staat 'July Morning' van Uriah Heep, het prijsnummer van de elpee 'Look At Yourself' uit 1971. De volgende keer weer wat langer...

20 Years Ago Today: 350-352

Héél soms kreeg ik het voor elkaar om een dealtje te sluiten bij Sunrise en mocht ik voor een rijksdaalder drie singles van een gulden uitzoeken. Bij de vijf gulden-bak was het 'no offers' tot zover ik weet, maar ik had immers ook net genoeg voor eentje. De eerste mokerslag voor mijn platen verzamelen, was toen ik in 1997 een exemplaar van de Record Collector Rare Record Price Guide kocht. Bij bepaalde singles dacht ik aan waardebepalingen van honderden guldens, maar dat viel vies tegen. Natuurlijk, het is wat de gek ervoor geeft, maar 'Little Girl' van The Troggs uit 1968 zal nimmer boven de dertig euro gaan. En is de inhoud van die vijf gulden-bak op een enkele uitzondering na (bv. Flaming Youth) ook dik betaald. Het trio van vandaag kan voor een gulden in geen geval stuk!

Hoewel? We vallen meteen met de deur in huis middels 350. 'Vous Permettez Monsieur' van Adamo is een bestseller en er zijn vast singles die een beter leven hebben gehad. Hij heeft nog wel de bijbehorende EMI-hoes, maar die bestaat anno 1991 al uit twee delen. Het uitdrukhartje is... inderdaad... uitgedrukt en afwezig. Verder is die stevig genoten. Misschien waren de andere twee een gulden en deze vijftig cent?

Ik heb ergens een zwak voor Adamo en heb in de jaren een stevige collectie singles en EP's opgebouwd. Voor de heb, want alleen 'Another Love Affair' draait eens in de vijf jaar zijn rondjes. In België was Salvatore Adamo een icoon in de jaren zestig. De enige popster waarop zowel moeder als dochter heimelijk verliefd waren. De jongens adopteerden de zogenaamde Adamo-jassen. Maar zoals Adamo geen schijn van kans had in het hippiegeweld, moest zijn kenmerkende jas het afleggen tegen de Afghaan-jassen van 1968.

Totdat ik bovenstaand hoesje ging zoeken, wist ik niets van The Mixtures. Ik stuitte op de website van Lyn Paul, zangeres van The Nocturnes en vanaf 1972 The New Seekers. En ze is nog steeds actief! Het duurde even voordat ik de link had gevonden. Mick Flynn, die in 1973 The New Seekers kwam versterken, was zanger geweest van The Mixtures.

Wie in 1969 een revival van jugbandmuziek had voorspeld, was opgesloten. Totdat Mungo Jerry een popfestival in Engeland op zijn kop zet met 'In The Summertime'. Nadat het een wereldwijde hit was geweest en Mungo Jerry het eenmalige geintje flink had uitgemolken met opvolgers als 'Maggie' en 'Baby Jump', slaagt The Mixtures erin om 'In The Summertime' nog eens zachtjes over te doen. Hoewel het in Engeland goed is voor de top tien, komt het hier niet verder dan nummer 29.

Wat is er geworden van The Vinyl Countdown? Welnu, ik ben van plan om bericht 495 tot en met 499 dagelijks een Schijf van 5 te doen over de cijfers 5, 4, 3, 2 en 1. Later meer daarover. In de laatste, 6-10 op maandag 25 april, noemde ik enkele malen Judge Dread en droeg 6 aan hem op.

Het is geen geintje, de opvolger van 'Big Six' werd 'Big Seven' en werd gevolgd door 'Big Eight' en 'Big Nine'. Judge Dread was in de begin jaren zeventig een held in de skinheadreggae. De aanhangers waren allesbehalve fascisten! Judge Dread 'toostte' vieze rijmpjes met de nodige 'slang' over instrumentale reggae. Zó goed dat hij zeer gewaardeerd werd onder zijn Jamaicaanse vakbroeders. Ik zag Judge Dread onlangs nog op tv, hij presenteerde in 1973 een reggae-showcase op het Edinburgh Music Festival.

Natuurlijk is 'Big Eight' uit dat jaar niks nieuws onder de zon, maar niet minder populair in Engeland. Nederland en de rest van Europa snapte niet de pikante humor van de zwaarlijvige Judge. Hij bleeft met zijn antieke mopjes optreden tot zijn dood in 1998.

de belofte van Eucalypta

Marianne noemt me wel eens gekscherend Eucalypta, als ik binnenstap in een zwierige fluwelen rok of vertel dat ik in die kledij zuurstof ben wezen happen in het bos. 'The Witch's Promise' had zomaar een telefoontoppertje kunnen zijn, maar heeft evenveel met 20 Years te maken. Over twee weken is het twintig jaar geleden dat ik een flinke partij singles op de Sneker vlooienmarkt kocht. Was ik dezelfde partij na 1992 tegengekomen, had ik waarschijnlijk veel rotzooi meegenomen. Maar in 1991 mag ik nog kritisch zijn. Het is geen doen om iedere single toe te lichten, maar voor enkelen maak ik een uitzondering!

Jethro Tull was niet bepaald een singlesgroep. De jongens kregen vast al een huiverig gevoel bij de gedachte. De groep kwam in 1967 bijeen in Blackpool, de badplaats voor de 'working class' in het noordwesten van Engeland. Ze beproefden het geluk in Londen en hadden onmiddelijk succes. Ze maakten een single voor MGM die gelukkig flopte. De groep stond namelijk als Jethro Toe vermeld...

Maar dan komt Island om de hoek, een platenmaatschappij die zich meer op de elpees richt. 'This Was Jethro Tull' (1968) is de kennismaking met het grote publiek. Toch heeft het grondpersoneel van Island ook wel eens problemen met het oorspronkelijke geluid van Jethro Tull. Blues is de basis, maar de dwarsfluit van Ian Anderson is de vreemde eend in de bijt. Enerzijds maakt dit het geluid iets folky, maar is de associatie met klassieke muziek erg opdringerig, vooral omdat Anderson zijn hand er niet voor omdraait. Op suggestie van de technicus speelt Anderson 'Serenade To A Cuckoo' van Roland Kirk op het debuut. De grootste Nederlandse hit is echter 'Bourree', een nummer 6-hit in 1969.

Maar het zijn vooral de langspelers waar Jethro Tull het van moet hebben. De tweede en laatste Top 40-hit van Jethro Tull was 'The Witch's Promise', misschien wel de meest geslaagde in de zin van representativiteit. Een vrij lang nummer met een lang tussenstuk. Precies datgene waar de elpeekopers hun zuurverdiende fl. 21,90 voor neerleggen.

Waar veel groepen en artiesten uit de late jaren zestig in de loop van het volgende decennium steeds minder verrassen en zich niet staande houden tussen punk en disco, daar brengt Jethro Tull twee uitstekende elpees uit: 'Songs From The Wood' en 'Heavy Horses' uit respectievelijk 1977 en 1978. En hoewel de heavy metal-aanpak minder is, blijft de groep zich ontwikkelen.

De vuurbal op het hoesje heet 'ringwear'. Voor een Duits Ariola/Island-hoesje uit die tijd de normaalste zaak. Bovendien toont zo'n hoes dat de plaat lange tijd niet buiten is geweest en derhalve in nieuwstaat. Lelijk? Ik vind het een heerlijk authentiek hoesje!

telefoontoppertje #11: Trio Robbie Van Leeuwen

De Nokia heeft humor! Ten eerste is hij sinds zijn tweede verjaardag in de rui (ik mis 2,4, 5, 7 en 8!) en wil het batterijklepje niet meer dicht, waardoor de accu er te pas en te onpas uitvalt. Is al lastig halverwege een bericht, erger is als het 's nachts gebeurd en je afhankelijk bent van de ingebouwde wekker... Laatst op een wandeling naar de Woldberg liet ik hem kiezen uit de 240 liedjes. Eerst Mistral, direct gevolgd door The Motions. Hee, dat is toevallig! Toch kon het gekker, na The Motions kwam Shocking Blue...

Robbie Van Leeuwen was in 1966 een rolmodel voor de Nederlandse mod, tot zover die in ons land voorkwam. Haar tot in de nek, fris gewassen gekamd en ieder optreden een ander stijlvol pak. Vriend Kees liet zich toen ondermeer inspireren door de kledingkeuze van Van Leeuwen. Maar het was niet alleen het uiterlijk. Van Leeuwen was breed georiënteerd. In 1965 hadden weinig Nederlanders van dominee Martin Luther King gehoord, totdat The Motions een hit had met 'Wasted Words'.

Terwijl 'Why Don't You Take It' in de blauwe bak woont, heb ik 'Every Step I Take' in de telefoon staan. Een zoekplaatje dat héél hoog op de verlanglijst staat! Van Leeuwen verlaat zijn makkers in 1967 om Shocking Blue op te richten. Met zanger Fred De Wilde worden nog geen hits gescoord, ook al verschijnt de single 'Love Is In The Air' in de gloriedagen op diverse verzamelelpees. Voor mij hoort dit nummer net als hooikoorts bij het voorjaar. Sinds anderhalf jaar ben ik in het bezit van deze gezochte single!

Grappig detail: Om meer op Jefferson Airplane te lijken, wordt Mariska Veres aangetrokken en 'Send Me A Postcard' opgenomen. Hoe ongrijpbaar is northern soul? In Engeland groeit het uit tot een klassieker in die kringen. In Nederland wordt de groep vaak voor bubblegum versleten.

Van Leeuwen schrijft intussen ook nog 'Mary Is My Sweetheart Again' voor Short 66, dat feitelijk 'P.P. Arnold in het kwadraat' is. Alle gimmicks zijn aanwezig!

Drie jaar ná 'Venus' is Rob toe aan een nieuwe uitdaging. Met Motions-collega Ruud Van Der Berg, alias Rudy Bennett (later een duo met Bee), formeert hij Galaxy Lin, waarin de mandoline de hoofdrol speelt. Na 1976 verblijft hij het meest in de studio. Onder de naam Mistral verschijnen gelikte studioprodukties waarbij Spaanse gitaar hand-in-hand loopt met moderne synthesizers. Het sfeerrijke 'Starship 109' wordt een succes, 'Ca-Ti-Ca-Too' flopt genadeloos.

Vorig jaar april vroeg iemand op het Steenen Forum om enkele b-kantjes van Mistral. Er ontstond een discussie en opeens werden we door Gerard Megawatti geattendeerd op dit nummer. Poepje commercieel. Waarom 'Ca-Ti-Ca-Too' niet dé zomerhit van 1979 werd? Geen flauw idee!

We zullen Robbie niet treffen in 'roemen op oude teer'. Terwijl Veres tot haar dood bleef optreden, ambieerde hij een opmerkelijke carriére-switch: Hij werd huisman...

20 Years Ago Today: 349

Terwijl Peter me de ene na de andere parel toestopt voor De man met de schijf van volgende week zondag, wil ik een oproep plaatsen voor de overige vijf volgers en de geregelde passanten: Kunnen jullie me helpen met de Schijf van deze zondag? Ik zoek LEUKE platen met een maand in de titel. 'November Rain', maar dan écht een goed nummer. Spuw ze bij reacties of middels een email. Ze moeten dus wel Schijfwaardig zijn...

Vandaag de derde 20 Years Ago Today en dan zijn we twee dagen vrij van de serie. Ik begin me serieus zorgen te maken over het geld. Wat voor extraatje had ik toch in die tijd. Nummer 349 is alweer een single uit de vijf gulden-bak van Sunrise. En ik kreeg maar zes gulden zakgeld per week...

Paul Jones leek in 1965 wel even gelijk te hebben gehad, toen hij in 'The One In The Middle' zong dat het publiek niet voor de muziek kwam, maar voor 'the singer looking sweet'. Toen hij de groep in 1966 verliet en meteen een monsterhit scoorde met 'High Time', bleven zijn bandmaatjes even beduusd achter. Diens' opvolger Michael D'Abo bleek achteraf zijn gewicht in goud waard, maar de gloriedagen van 'Do Wah Diddy Diddy' (1964) waren even voorbij.

Pas met 'Ha Ha Said The Clown' in vroeg 1967 kwam er weer schot in de hitgroep. Even daarvoor verscheen 'Semi-Detached Suburban Mr. James'. De plaat markeerde nieuw begin. De oorspronkelijke jazzy roots verdween en maakte plaats voor ongecompliceerde, doch stijlvolle, popmuziek. In Nederland bereikte de single een 21e plaats in de Top 40.

Waar voor Paul Jones al snel de grote hits opdroogden, daar bleek Manfred Mann Mk. 2 succesvoller dan zijn voorganger. De band hield het tot en met 1969 uit.

Een linkje met Bob Dylan, die gisteren zeventig werd. Dylan speelde Manfred Mann een tape voor met een recent geschreven liedje. Mann luisterde aandachtig en zei toen: ,,Een goed liedje. Alleen waar heb je die afschuwelijke zanger vandaan getrokken?". Dylan lachtte besmuikt, hij had het zélf ingezongen... Het liedje was 'Quinn The Eskimo', als 'Mighty Quinn' een grote hit voor Manfred Mann.