Eindstreep: januari 2026

Hoewel er pas een maand voorbij is van het nieuwe jaar, kan ik alvast een paar zekerheden voor 2026 prijs geven. Ten eerste kan ik begin april een Blauwe Bak Top 40 of 45 doen over de maanden december tot en met maart en ik zie eveneens met vertrouwen een Blauwe Bak Top 100 tegemoet in december. Ieder voordeel hep ze nadeel, om met een beroemde Spaanse filosoof te spreken. De perikelen met het achterwerk hebben me niet alleen gered van de eerste dagen winterweer maar het is eveneens mijn platencollectie ten goede gekomen. Als het weer nog wat verder opknapt en ik weer in staat ben om wat verder te fietsen, dan heb ik al een lijstje klaar. Ruinerwold als eerste en direct gevolgd door Hoogeveen. Assen is binnenkort ook weer eens aan de beurt. Nu ga ik de balans op maken van de eerste maand in 2026. Ik begin zoals gewoonlijk met de cijfers. 

Ik trek gedurende deze maand 94 keer de portemonnee. 31 singles zijn nog onderweg. Van de overige 63 zijn er 31 voor de Blauwe Bak, 20 voor de Gele Bak en ik heb 12 dubbele singles. Ik begin met de top tien van de Gele Bak. 

1. Dancing In The Moonlight - King Harvest 

2. I Don't Mind At All - Bourgeois Tagg 

3. Workin' At The Car Wash Blues - Jim Croce 

4. Baby Toys - The Toys 

5. Last Tango - Esperanto 

6. My Way Of Giving - Chris Farlowe 

7. Dragonfly - High Noon 

8. Electrica Salsa - Off 

9. Timothy - Amphora 

10. Hasta Luego - Hugues Aufray 

Hoewel ik King Harvest in de Zuid Afrikaanse persing heb, heb ik voor de afbeelding de Nederlandse fotohoes gebruikt. Dan volgt nu de top tien van de Blauwe Bak. 

1. Coolage - Shimi Sonic

2. Whole Lotta Your Love - Lee Hurst

3. Give Me Some Emotion - Sandra Edwards 

4. Angel Baby - Deirdre Wilson Tabac 

5. Get Out Of My Life Woman - Lee Dorsey 

6. One Fine Day - The Chiffons 

7. Dimples - John Lee Hooker 

8. Canto Chorando - Dalila 

9. Running From Our Love - Tom Of Brooklyn 

10. Thanx A Lot - Faragher Bros. 

Singles round-up: januari 10

Wonderen hebben zich niet meer voorgedaan in Uffelte en dus heb ik vanavond een 'Singles round-up' met twee platen. Ik heb zojuist 'Do The 45' afgesloten waarin ik beide a-kanten heb gedraaid en aan de hand van deze herinnering ga ik deze 'Singles round-up' doen. De drie van Juno gaan naar alle waarschijnlijkheid dinsdag of woensdag arriveren. Ik heb bij Mark afgerekend en hoop eigenlijk dat deze singles er ook voor volgende week zijn. Zoals gezegd nu dan de laatste twee singles van deze maand. Daarna ga ik een filmpje kijken op Youtube en na afloop ga ik me buigen over de 'Eindstreep'. Als bonus krijgen jullie hier https://pixeldrain.com/u/fztyRhzU de mogelijkheid om de show terug te luisteren. Op één na (ongelukje...) alleen singles van 2020 en later. 

* Leroy Hutson- Trust My Heart (UK, Home Of The Good Groove, 198?, re: 2026)
Leroy Hutson is in de vroege jaren zeventig de troonopvolger van Curtis Mayfield in The Impressions. Toch zal hij niet lang zingen bij deze groep. Hutson is beter in zijn eentje, ook al blijft hij altijd dicht in de buurt van Mayfield. Vanaf de tweede helft van de jaren zeventig neemt Hutson een groot aantal nummers op en slechts een handjevol verschijnt dan op vinyl. Het betekent dat hij nu een flink archief heeft aan ontuitgebrachte opnames. Een jaartje of tien geleden heeft Acid Jazz de rechten voor deze opnames en sinds een paar maanden is dat het geval met Home Of The Good Groove. Alhoewel? Hij mag de platen overal in de wereld aan de man/vrouw brengen behalve in Amerika. Hij mag ze dus ook zelf niet verzenden naar het land van ome Don. Ik moet bekennen dat ik er even over na heb moeten denken. Als Rod deze titel aan ons voorstelt, geef ik het een draaibeurtje en moet dan concluderen dat het wederom van de bovenste plank is. Vooruit dan maar! 'Trust My Heart' is zit in het tweede uur van 'Do The 45' dus jullie mogen zelf een oordeel vellen. De b-kant komt volgende week wel aan bod in de show. 

* Cheeba's Funky Rock Ensemble- Drug Crazed London Hippies (UK, Echo Chamber, 2026)
In geval van Si Cheeba hoef ik niet meer vooraf te checken, hoewel het in geval van het Funky Rock Ensemble een klein risico is. De eerste als Funky Rock Ensemble stamt uit 2024 en daarvan is de b-kant (vanavond ook in de show) te pruimen. 'Drug Crazed London Hippies' begint met een nieuwsreporter en gebruikt een stoner-achtige instrumentale track uit de vroege jaren zeventig. Persoonlijk hoor ik liever zijn Cheeba's Latin Bros-platen maar hee... 'Drug Crazed London Hippies' is zonder meer beter dan de a-kant van zijn vorige plaat. Het heeft potentie om een grote 'Do The 45'-hit te worden in 2026 maar de 'Eindstreep' is voorlopig te hoog gegrepen voor deze beide singles. Daarvoor moet ik er nog even aan wennen. Overigens is ook deze van Cheeba een proefpersing. Ik geloof dat die ergens in februari officieel zal uitkomen. 

Rondje gebak 70s: Bak 14

De wonderen zijn de wereld nog niet uit en dus hou ik met van alles rekening. Ik heb afgelopen week een pakketje besteld bij Juno dat opeens razendsnel lijkt te gaan. Zou het morgen nog gaan arriveren? Ik wacht morgenmiddag af voordat ik met een laatste 'Singles round-up'  kom. Als het Juno-pakket komt dan zijn dat totaal vijf singles, anders zijn het twee singles waarvan eentje nog officieel moet verschijnen. Het is al helemaal 2026. Een paar uren geleden heb ik de seventies-show gedaan met wederom een top tien en ditmaal blijkt die echt lastig te zijn. Tijdens het draaien van de nummer 9 besluit ik de hele top 3 nog maar eens om te gooien. In de eerste schets houdt het rekening met de radioshow en iets met afwisseling en een klein verrassingselement. Dat laatste sneuvelt als eerste want met King Crimson in de bak kan ik niet een andere nummer 1 uitzoeken. Het blijkt een hele leuke en afwisselende bak te zijn en dat kunnen jullie hier https://pixeldrain.com/u/JESgkZYA horen. Ik ga me eerst met de cijfers bezighouden voordat ik de top tien aan jullie presenteer. 

De bak telt precies 135 singles en zit daarmee precies vol. De eerste in de bak is 'Life' van Jimmy James uit 1977 en de laatste is 'Herlig-Herlig' van Klaus & Servants uit 1971. De laatste is ook in de show te horen, het is een Deense vertaling of hertaling van 'Funny Funny' van The Sweet. De andere Deense single is overigens 'Jeg Ringer Pa Fredag', de b-kant van 'Juanita Banana' van Keld Og The Donkeys. 'Three's a crowd' en dus ga ik weer de artiesten en bands noemen met meer dan drie singles in deze bak. Daarbij moet ik meteen melden dat ik meer dan één van Jimmy James heb, maar die staan in de dertiende bak. 

Jefferson Airplane (3), Jigsaw (3), Elton John (8), Tom Jones (3), Judge Dread (4), Kayak (7), KC & The Sunshine Band (10), Carole King (4), Jonathan King (4), Kinks (3), Kiss (5) en Mac & Katie Kissoon (7). 

De top tien ziet er als volgt uit. 

10. Run Run Run - Jo Jo Gunne (1972)

9. Celluloid Heroes - The Kinks (1972)

8. The Wtich's Promise - Jethro Tull (1970)

7. Sky High - Jigsaw (1975)

6. The Thrill Is Gone - B.B. King (1970)

5. See See The Sun - Kayak (1973)

4. Calling Occupants - Klaatu (1976)

3. Equinoxe V - Jean Michel Jarre (1978)

2. Who Do You Love - Juicy Lucy (1970)

1. Cat Food - King Crimson (1970)

Honderd achteruit 2023: Duran Duran

De tweede werkdag was iets minder een hit. Ik lijk er namelijk van uit te gaan dat de overige collega's ook nog een flink deel weg brengen, maar dat blijkt niet zo te zijn. Ik spreek met een collega die opmerkt dat de discipline is weg gezakt sinds ik mezelf ziek heb gemeld. Sommige wijken worden in dagen niet bezorgd. Het gevolg is dat ik vandaag voor vier wijken sta ingedeeld waaronder het centrum. Dat vak puilt uit. Bovendien helpt het ook niet erg dat ik al vrij snel de noodzaak voer een toiletbezoek en, met alle respect, dat doe ik liever niet in een horecagelegenheid. Ik vind dat ik mijn best heb gedaan maar er gaat flink veel post mee retour naar de zaak. Op de zaak heb ik mijn uitgestelde toiletbezoek, drink ik koffie en besluit alvast in Steenwijk boodschapjes te doen. Om kwart voor acht check ik uit bij Albert Heijn en ga op de fiets naar Uffelte. Ik heb tegenwind en de sneeuw maakt me voorzichtig. Als ik thuis kom is het klokslag negen uur. Ik heb vandaag voor het eerst in deze winter eens een legging onder de broek gehad en heb het minder koud gehad dan gisteren. Punt is alleen dat deze me té klein is, dus toch maar eens kijken bij de Action. Vandaag ga ik de nummer 74 uit de Gele Bak Top 100 van 2023 in de schijnwerpers zetten en dat is 'Union Of The Snake' van Duran Duran uit 1983. 

De band is al een paar jaar onderweg als het opeens in 1983 dé tienersensatie wordt van dat moment. Een klasgenootje heeft een zus van twee jaar ouder en zij en haar vriendinnen zijn helemaal idolaat van Duran Duran. Iedereen mag zijn favoriete Duran uitzoeken en er staat me iets van bij dat de zus een 'crush' heeft op Nick. De band treedt regelmatig op tijdens de verjaardagen van onze meesters en juffen op de lagere school of tijdens de playbackshow van de dorpsfeesten. 'The Reflex' neemt me altijd terug naar de laatste plek, volgens mij is het feestterrein dat jaar op de ijsbaan. Ik 'zie' namelijk steeds het houten barak van de ijsbaan. Ik denk dat 'Union Of The Snake' één van de laatste singles is geweest uit de tijd dat de band louter op handen werd gedragen in een alternatieve scene en voordat de leden 'posterboys' zullen worden. Ik kom de Engelse persing op 24 februari 2023 tegen bij het platenwinkeltje aan het Prinsenplein in Meppel. De mijne is overigens in een neutrale hoes maar ik gebruik desondanks het Engelse fotohoesje ter illustratie. 

Het verhaal van Duran Duran begint met een film. In de science fiction-film 'Barbarella' (1968) speelt Milo O'Shea de rol van Dr. Durand Durand. Op 20 oktober 1978 zendt de BBC de film uit op televisie en Duran Duran is een dag later een feit. Nigel Taylor en Nick Rhodes zijn vrienden sinds de kindertijd. Taylor zal later in zijn loopbaan zijn tweede naam, John, gebruiken. De eerste bezetting van Duran Duran is met Stephen Duffy op zang en bas plus klarinettist en bassist Simon Colley. De band doet een aantal optredens waaronder een voorprogramma voor Fashion in de Barbarella's club in Birmingham maar in juni 1979 houden Duffy en Colley het voor gezien. De band heeft tot dan toe met een drumcomputer gewerkt en vindt dat het een live-drummer nodig heeft. Roger Taylor heeft in verscheidene lokale bands de drumstokken in de hand gehouden en als zanger komt Andy Wickett van T.V. Eye bij de band. Andy Wickett schrijft mee aan 'Girls On Film' dat in 1979 een demo-opname oplevert. Alan Curtis wordt aangesteld als leadgitarist maar kort daarop geeft Wickett er de brui aan. Roger Taylor brengt zijn vriend Jeff Thomas over als zanger. Begin 1980 krijgt de band een residentie in de Rum Runner-nachtclub in Birmingham. Ze doen allerhande klusjes in de club en mogen als ruil daarvoor oefenen in de club en optredens verzorgen. Curtis vindt het helemaal niks en verlaat als eerste de band. Thomas wordt uit de band gezet vanwege zijn gedrag. De eigenaars van de club vormen het nieuwe management van de groep en zo wordt op zoek gegaan naar nieuwe leden. In april 1980 doet gitarist Andy Taylor auditie. Hij komt uit Newcastle en heeft een ruime ervaring in rockbands. Dat hij qua stijl uit de toon valt bij de overige Durans is niet een bezwaar. Een maand later krijgt de band een aanbeveling van een medewerkster van de Rum Runner. Haar ex-vriendje zou mogelijk de nieuwe stem kunnen zijn van Duran Duran. Zo komt Simon Le Bon over vanuit Londen en lijkt het erop alsof Duran Duran de definitieve formule heeft gevonden. 

De band opent voor Hazel O'Connor en heeft al materiaal voor een debuutalbum klaar. Het gevecht gaat tussen Phonogram en EMI en vanwege de liefde voor The Beatles kiest de band voor EMI. Dan horen ze dat een schrijver van Sounds-magazine bezig is met een verhaal over de 'New Romantic'-stroming. Duran Duran voelt zich daar wel mee verwant en besluit zich te conformeren aan de eisen van 'New Romantic'. Het titelloze debuut verschijnt in juni 1981 bij EMI. De derde single van Duran Duran is een nieuw opgenomen versie van 'Girls On Film'. Kevin Godley en Lol Creme produceren de expliciete video. Het idee is dat de clip vertoont kan worden in de exclusieve clubs met videoschermen. MTV moet echter flink de schaar erin zetten om het overdag te kunnen uitzenden. In mei 1982 verschijnt het tweede album, 'Rio'. Het levert meer hitsingles op in Engeland en Europa, maar Amerika lijkt de boot af te houden. Het blijkt dat Amerika totaal niet bekend is met 'New Romantic' en de Amerikaanse tak van EMI de plaat niet juist in de markt weet te zetten. Een paar optredens in een disco-show doen wonderen want zodra het album als 'dance' wordt aangeduid, is het opeens wel een bestseller in Amerika. De mannen zijn druk want Nick Rhodes produceert intussen nog 'Too Shy' voor Kajagoogoo. In Amerika verschijnt het debuutalbum in 1983 met 'Is There Something I Should Know' als bonustrack. De single komt in Engeland vanuit het niets binnen op nummer 1 en dat is iets dat niet vaak voorkomt. 'Seven And The Ragged Tiger' is het volgende album van 'The Fab Five', zoals de media hen dan beschrijft. Dat levert onder andere de hit 'Union Of The Snake' op. 

Het is de negende single van Duran Duran en verschijnt in Engeland op 17 oktober 1983. In zowel Engeland als Amerika blijft het steken op een derde plek in de hitlijst. Alleen Cashbox geeft het een eerste plek in Engeland. In Nederland is het de tweede hit voor de band en piekt het op nummer vijftien in de Top 40. Er is een latere single van Duran Duran welke al tijden op mijn verlanglijstje staat en als deze ooit in de collectie komt, zal deze ook voorbij komen in de Gele Bak Top 100 van dat jaar. Wat dat betreft vind ik dit een fraai eindpunt voor dit specifieke bericht. In de Gele Bak Top 100 mag ik wederom een sprongetje maken en de volgende aflevering zal gaan over een typische jaren zestig-band op nummer 77. 

Week Spot: The 7:45's

Ach vooruit... ik heb de keuze toch al gemaakt en heb nog best de energie voor een laatste bericht. We zitten nu ook weer op schema en zijn onderweg naar het 5800e bericht. We gaan dit jaar dus nog het 6000e bericht beleven? Komende zaterdag ga ik in 'Do The 45' kijken naar de jaren twintig tot dusver. We zijn immers al halverwege het decennium. Corona, oorlogen, verkiezingen zowel nationaal als internationaal, politieke verschuivingen... Ja, ik durf het nu al de 'roaring twenties' te noemen, ook omdat ik een paar jaar geleden voor de gein een jingle heb opgenomen waarin ik de 'roaring twenties' aankondig. Een collega heeft genoeg cd's met muziek uit de jaren twintig van de vorige eeuw om een uurtje te vullen en ik geloof dat er zonder mijn medewerking een show is opgenomen. Zaterdag ga ik me dus richten op de eerste helft van de jaren twintig in de nieuwe eeuw, ofwel: Muziek uit de afgelopen vijf jaar. Als Week Spot wil ik dan graag dit plaatje van The 7:45's in de schijnwerpers zetten. Mijn liefde voor het nummer komt moeizaam op gang, maar nu? Nu is het evenveel onderdeel van de zomer van 2025 als menig ander favoriet uit de Blauwe Bak Top 100. ''The Way That I Love You' van The 7:45's mag deze week de Week Spot zijn. 

Het is bijna vier jaar geleden dat ik kennis maak met LRK Records. Dat is dan al een paar jaar onderweg maar ik heb het intussen zien groeien. Ik heb ook een erg fijn contact gekregen met Liam, de uitbater van het label, en ben mede verantwoordelijk voor één van zijn grootste 'hits': 'Don't Look Back' van Trambeat wordt uitgebracht op LRK nadat ik Liam het nummer heb laten horen. Eerst verkoopt de plaat slechts mondjesmaat maar dan wordt het opgepikt door een zeer populaire Northern Soul-danseres en -dj. Dankzij haar zullen de laatste exemplaren als warme broodjes over de toonbank gaan. Hij maakt ons al vroeg in 2025 warm voor de release van The 7:45's. Eerst deze single en daarna een volledige elpee. Voor 2026 staat een tweede single in de steigers. Het is per slot van rekening ook het favoriete formaat van de groep zélf. 

Hoe heet de band? Kwart voor acht? Nee, het is de Seven Forty-Fives. Seven als in 7-inch en Forty-Fives als in de afspeelsnelheid. De mannen en vrouw van The 7:45's zijn namelijk ook dol op de single. Sam Flynn uit Manchester is het grote brein achter de band. Het is geïnspireerd door de huisbands van onder andere Tamla Motown en Big Crown en het wrrkt met verschillende zangers samen. Martin Connor doet regelmatig mee en is ook de zanger op 'The Way That I Love You'. Het ligt in de missie van The 7:45's om de perfecte single te maken. Is dat gelukt? Tja, ik oordeel eerst dat de plaat ietwat aan de poppy kant is, maar hee... het is wel perfecte pop. Bovendien stopt de band haar ziel en zaligheid in de muziek en dat maakt het weer soulvol. Na een moeizame start ben ik inmiddels helemaal om en geniet met volle teugen als het vinyl voor me danst op de draaitafel. Ik ben allergisch voor elpees en heb de langspeler dus niet helemaal beluisterd, maar de liefhebbers van indie-soul zijn lovend over het product. Ik kijk nu al stiekem uit naar de volgende single maar eerst mag 'The Way That I Love You' de Week Spot zijn. 

Honderd achteruit 2023: André Brasseur & The Four Pennies

De eerste werkdag in zes weken is een feit en, man, wat heb ik een weer uitgezocht! Nee, je hoort mij niet klagen. Het is op zijn minst droog maar oef... een stevig en zeer koud windje uit het oosten. De collega's hebben het goed met mij voor: Alleen de Woldmeenthe, Oostermeenthe en de beide Nieuwe Gagels. Enig punt is dat er van de Woldmeenthe veel zware post is. Voor de rest is het, op twee doosjes na, alleen maar normaal formaat brieven. Het is me redelijk goed af gegaan. Een gekke beweging gedaan die ik niet te vaak moet herhalen maar verder geen centje pijn. Alleen ontzettend koud! Aan de hoeveelheid post te zien hebben ze me wel gemist in de afgelopen weken? Enfin, vanavond ga ik in ieder geval de 'Honderd achteruit' aan jullie presenteren. Ik denk dat ik de Week Spoi morgen ga behandelen. Het is vandaag een dubbelaflevering met de nummers 71 en 73 uit de Gele Bak Top 100 van 2023. Dat zijn respectievelijk 'The Kid' van André Brasseur uit 1966 en 'Until It's Time For You To Go' van The Four Pennies uit 1965. 

De cd's van mijn vader vertegenwoordigen niet een hele grote waarde en nog steeds doet het wel een beetje pijn om te zien dat ze worden weggegooid. Vader 'merkt' graag zijn eigendommen en heeft een aantal vellen stickers laten bedrukken met zijn naam, adres en telefoonnummer. Hij past het toe op de cd's sinds hij radioprogramma's is gaan doen en de schijfjes niet kwijt te raken aan het verzorgingshuis. Zus gooit ze achteloos weg want zijn naam en adres staat erop. Nou en? Er is niemand meer die opneemt als je het nummer belt? Zelf heb ik de namen en adressen op platenhoezen altijd wel iets hebben. In geval van de single van The Four Pennies komt de eerste eigenaresse uit Witmarsum. Voor wie wel eens tussen Sneek en de Afsluitdijk rijdt, kent Witmarsum van de borden. De afrit Witmarsum/Wons. Toch ligt de single 58 jaar later in Assen. Daar kaap ik de single mee op 23 januari. Ruim een half jaar eerder heb ik deze 1977-uitgave van André Brasseur aangeschaft in Sneek. Het is op de maandag dat ik voor het laatst in Jutrijp op bezoek ga bij ons moeder. Inmiddels heb ik ook de reguliere persing uit 1966 op de kop getikt. Ik ga dit verhaal beginnen met André Brasseur. 

Is muzak muziek die voor niemand is gemaakt of juist voor iedereen? Ik stel me iets voor. We gaan gezellig met zijn allen dansen op muziek uit de jaren tachtig. Niet wetende dat je een grote hekel hebt aan Prince komt er ook een danskraker van Prince voorbij. Iemand anders kan weer niet Madonna uit staan en haakt daarbij af. Als ik dan een elpee op zet met muziek die niemand kent maar qua stijl helemaal in de sfeer van de jaren tachtig dance, dan kunnen we opeens allemaal plezier hebben. Zie daar de markt voor muzak. Ideaal voor 'cocktail parties' en in de jaren erna ontdekt door rappers en dj's voor maffe samples. André Emile Ghislain Brasseur wordt op 11 december 1939 geboren in België. In 1964 speelt hij in Belgische horecagelegenheden met zijn Multisound-orgel als hij een contract krijgt aangeboden. 'Earlybird' is in 1965 een grote hit voor Brasseur. Een jaar later volgt de single 'Holiday/The Kid'. 'The Kid' wordt plat gedraaid in de Twisted Wheel-club in Manchester en wordt gerekend als een Mod- en Northern Soul-klassieker. Noel Edmonds gebruikt 'Holiday' als thema voor zijn radioshow. Lex Harding gebruikt 'The Kid' voor zijn programma voor zeezender Veronica. De plaat zal echter nooit de hitparade halen. In 1977 viert Veronica haar terugkeer op de radio en het 12,5 jaar bestaan van de Top 40. Platenmaatschappij CNR heeft 'Hello Josephine' van The Scorpions al uitgebracht en komt vervolgens met deze single van André Brasseur. Opnieuw is het geen hit. Op Wikipedia staat een foto van Brasseur tijdens een optreden in 2015. Hij is nog altijd onder ons en heeft dus pas zijn 86e verjaardag gevierd. 

The Four Pennis is een Engelse rockband uit Blackburn in Lancashire. De zanger van de band is Lionel Morton die in 1969 'Waterloo Road' presenteert, het liedje dat eeuwige roem zal vergaren als 'Les Champs Elysees' van Joe Dassin. Lionel heet eigenlijk Walmsley en is van 1968 tot en met 1977 presentator van het BBC-programma 'Play School'. Naast Morton bestaat de band uit Fritz Fryer, Mike Wilshaw en Alan Buck. De groep heet aanvankelijk The Lionel Morton Four, de nieuwe naam ontstaat in een muziekwinkel aan Penny Street. De debuutsingle 'Do You Want Me To' kijkt net om het hoekje in de Engelse Top 50 en schopt het tot nummer 47. De tweede single is goed voor een eerste plek in Engeland: 'Juliet'. Ook in Ierland, Noorwegen, Nieuw Zeeland en Zweden zal de plaat in de top tien komen. Voor de rest blijft het succes beperkt tot Engeland. 'Until It's Time For You To Go' is het laatste bezoek aan de top twintig in Engeland. Daar piekt het op nummer 19. De opvolger heet 'Trouble Is My Middle Name' en deze zal het brengen tot plek 32. Daarna strandt een single in de 'Breakers List' op 54 en dan is het verhaal van The Four Pennies voorbij. Hoewel? Het maakt een revival in 1976 als The Pennies maar er worden niet genoeg exemplaren verkocht van 'Iko Iko'. Lionel Morton is inmiddels 83 en is woonachtig in Cornwall. Fryer zal in de jaren zeventig onder andere platen van Motörhead produceren. 

Honderd achteruit 2023: De hink-stap-sprong

Morgen ga ik de reguliere 'Honderd achteruit' vervolgen met een dubbelaflevering. Omdat ik in deze weken een soort van hink-stap-sprong ga maken in de Gele Bak Top 100 van 2023 en er twee fotohoesjes zijn die nog niet aan bod zijn gekomen, doe ik eerst even deze korte aflevering. Ik ga even fietsen door de nummers in de Gele Bak Top 100 en de platen uitlichten die al eerder ter sprake zijn gekomen. Zo heb ik in 2022 bijvoorbeeld een dubbelaflevering over Marianne Faithfull maar dat is weken of maanden voordat ik de nummer 67 uit de Top 100 van 2023 koop. De nummer 75 is een paar maanden geleden wel ter sprake gekomen in de 'Honderd achteruit' maar ik ben vergeten dat ik de plaat in dat jaar ook in de Top 100 heb gezet. Ik wil niet oneerbiedig overkomen maar ik geloof dat bij 75 ongeveer de 'bubbling under' begint, daar waarbij de latere edities geen 'bubbling under' kennen. Ik ga even snel van nummer 67 naar nummer 77. Een paar platen zullen nog in een bericht aan bod komen, anderen hebben hun moment reeds gehad. 

Zoals gezegd begin ik bij de nummer 67. 'All I Wanna Do In Life' van Marianne Faithfull heb ik op 23 januari 2023 gekocht in Assen. Precies twee maanden eerder heb ik de 'Honderd achteruit' over de betreffende artiest gedaan. Het hoesje is nog niet aan bod gekomen hoewel ik moet benadrukken dat ik de plaat in een neutrale hoes heb. Op nummer 70 treffen we een plaat die ik in 2022 op nummer 79 heb staan. Een foutje waar ik pas maanden na dato achter kom. Ik heb 'Hi Hi Hazel' op 27 februari 2024 voorzien van een bericht. Op 72 zien we 'The Diary Of Horace Wimp' van Electric Light Orchestra. Op 12 december 2024 doe ik een aflevering van de 'Honderd achteruit' met daarin een kwartetje singles van de groep. Drie daarvan staan in de Gele Bak Top 100 van 2023 en eentje in de lijst van 2024. 

Op 75 staat dan 'I Who Have Nothing' van Shirley Bassey. Het heeft 'Goldfinger' op de keerzijde en hierdoor heb ik de plaat op 4 november 2025 genoemd in de inleiding. Het had toen een dubbelaflevering moeten zijn met het hoesje van 'I Who Have Nothing' als bonus. Tenslotte vinden we op nummer 76 'Hard To Say I'm Sorry' van Chicago. Daarvoor moeten we terug naar een dubbelaflevering op 5 december 2024. In dat bericht concentreer ik me ook op de latere jaren van Chicago daar waar ik eerder al eens over de vroegere jaren van de band heb geschreven. 

De volgende aflevering van de 'Honderd achteruit' heeft de nummers 71 en 73 te gast. De band van 74 kan wel een compleet bericht opleveren en dat geldt ook voor de nummer 77. 

Singles round-up: januari 9

Bij de aankondiging van de plaat twijfel ik nog. Als ik later de speellijst publiceer op Facebook controleer ik dan toch even Discogs en... jawel! Ik heb zaterdag de allereerste plaat uit 2026 gedraaid. Hij is uitgegeven op 12 januari. Het zal niet de laatste zijn. Zaterdag heb ik de nieuwste aanvulling in de Echo Chamber-catalogus als demo gekocht. Blind en doof. Ik was niet heel enthousiast over de eerste plaat onder deze noemer, maar ach... je kan bijna niet misgrijpen met het label. Verder ben ik in conclaaf met een labeleigenaar met vier proefpersingen. Enkele daarvan zouden pas in april of mei uitkomen en die moet ik dus een paar maanden onder de pet houden. Ik heb een paar dagen geleden al de poging tot een foto gedaan. Eigenlijk zou ik naar zolder moeten om de foto te nemen maar daar heb ik zelfs op maandagmiddag even geen zin in. Het zijn zes singles die ik vorige week zondag bij Juno heb besteld. Zes? We zien er maar vier? Ja, dat klopt. De plaat in het kleurige hoesje bevat maar liefst drie singles. Die ga ik dan ook als laatste bewaren. Met de overige platen heb ik alleen Tom Of Brooklyn afgelopen zaterdag gedraaid, de rest moet ik nog beluisteren. 

* Mic & Ricky- Am I Enough (US, PPU, 2025)
Dit plaatje is op 25 oktober 2025 de wereld in gebracht hoewel Discogs een heel ander label laat zien. Peoples Potential Unlimited. Dat is de naam van deze PPU, niet te verwarren met bijvoorbeeld de Tsjechische underground-rockband. PPU wordt gerund door een paar connaisseurs als het aankomt op zeer obscure disco en vroege hiphop. Ik heb heb vorig jaar de heruitgave van Usje Sakatma op dit label gekocht en nu presenteert het label het duo Mic & Ricky. Mic, aka Microphone, is een hiphop-artiest. Ricky heet eigenlijk Moses Constanle. Ik meen me uit de omschrijving te herinneren dat deze opname van 1981 of 1982 moet zijn. Het is ontzettend 'lo-fi' maar dat mag de pret niet drukken. Hoewel de plaat is weggestopt in de hiphop wordt er wel degelijk gezongen in het nummer en, ja, dan blijft de vraag: Zijn dit twee artiesten die met een hoop synths uit de jaren tachtig in de nieuwe eeuw aan de slag zijn gegaan of is dit een authentieke opname uit de jaren tachtig. Ergens klinkt het als het eerste. Sterker nog: In de introductie heb ik nu nog een 198? staan maar deze ga ik verwijderen. Het is waarschijnlijker dat de opname echt van 2025 is. Het is een eenzijdig bespeelbaar ding, dus geen b-kant. 

* Penza Penza- Lost & Found In Sielce (UK, Funk Night, 2025)
De Goedheiligman bezorgt de laatste pakjes en de Pieten hebben de koffers alweer ingepakt voor de terugreis. Nog snel haasten ze zich naar de platenzaak om de nieuwste release van Penza Penza aan te schaffen. Ofwel: Dit plaatje is op 5 december uitgebracht. Misha Panfilov is een producent en multi-instrumentalist uit Estland en al vanaf 2016 actief met psychedelische funk. 'Lost & Found' klinkt dan ook als een verloren gewaande soundtrack uit de late jaren zestig met een zeer aanstekelijke groove. Het is instrumentaal, dat is dan weer een beetje jammer, maar vooruit maar. Op de flip staat 'Walking Tall' en dat heeft meteen een grommende fuzzgitaar in het intro. Meer van de verloren gewaande soundtracks maar nu neig ik meer naar een striptease-act in een bar waar alleen woeste motorrijders komen. Het zou een outtake van Toad kunnen zijn. Ik ben voorzichtig met het gebruik van het woord 'genie', maar ik moet even meer gaan ontdekken van deze Penza Penza want ik vermoed dat dit slechts het topje van de ijsberg is. Ik vind het in ieder geval héérlijk. Ook met een kop koffie en een boterham!

* Tom Of Brooklyn- Running From My Love (US, Sweet Breeze Sound, 2026)
Het is vermoedelijk een re-edit en het gezongen stuk komt me wel ergens bekend voor. Ik ben nu op zijn Bandcamp-pagina maar hij houdt het angstvallig geheim, evenals zijn eigen persoon. Hij noemt het zelf op een gegeven moment 'Keep On Running' maar het heeft toch echt 'Running From My Love' op het label. Het is een aanstekelijk zanglijntje uit de jaren tachtig over een nu-disco groove. De flip heet 'Spend All My Time Loving You'. Dat is wel een heel bekend stukje maar op ene of andere manier wil het vanmiddag niet landen bij mij. Hoewel de basis al decennia oud is, zijn de beats nieuw toegevoegd en daarmee maakt het, voor mij, tot de eerste echte release van 2026 in de koffers. 

* Stone Records- The Complete Singles (Spanje, Rocafort, 2025)
Of moet ik zeggen: Zwitserland? Ik zie net op Discogs dat Rocafort is verhuisd naar Lausanne in Zwitserland, maar het wordt gerund door Spaanse verzamelaars. Wat hebben James Brown, Little Richard en Otis Redding met elkaar gemeen? Welnu, ze zijn allemaal geboren in Macon in staat Georgia. Door toedoen van hen en een paar andere grote namen is Macon dé hotspot van de rhythm & blues voor ongeveer vijfentwintig jaar. Als de disco haar intrede doet, sukkelt Macon weer in een diepe slaap waar het zich nog altijd in bevindt. Ik leer dankzij deze compilatie ook dat de vaak door mij aangehaalde Sir Shambling in werkelijkheid John Ridley heet. Hij schrijft namelijk de tekst achterop de hoes. Stone Records is gebouwd rondom The Flintstones. Deze compilatie bevat een single van The Flintstones, drummer Thomas Bailey en Flintstones-zanger Little Joe Cowers doet een duet met Alice Rozier. De laatste is eigenlijk meteen het meest waardevol. 'I'm Gonna Hold On To You' is een magnifiek staaltje Deep Soul. 'I Love You' op de keerzijde is iets meer uptempo maar nog altijd kleuren de stemmen van Alice en Little Joe prachtig bij elkaar. Thomas Bailey is een cultlegende in de Deep Soul en is naast een drummer ook een getalenteerd liedjesschrijver en zanger. Hij zal in de vroege jaren zeventig enkele opnames maken voor het Federal-label maar dit is zijn enige single voor het kleine Stone-label uit Macon in Georgia. 'I Need You' doet al pijn in het intro en dezelfde pijn stroomt ook door het nummer als Thomas zijn strot opentrekt. Het is eigenlijk de b-kant van 'Flintstone Shuffle' want er moet ook in Macon worden gedanst. Het is snelle funk maar uiteraard ga ik bij deze compilatie voor de Deep Soul. Dan kan ik gemakshalve de single van The Flintstones over slaan want dat is aan beide kanten een feestje voor op de dansvloer. Hij is uiteraard niet goedkoop geweest maar 'I'm Gonna Hold On To Your Love' maakt dat ik direct al wat dieper in de buidel wil tasten en 'I Need You' is een fraaie aanvulling. Voor de rest is het een alleraardigst ding met een zeer uitgebreide geschiedschrijving van best wel een persoonlijke held voor mij. Buiten zijn enorme kennis van Deep Soul heeft Sir Shambling een heerlijke manier van schrijven. 

Zuster voor het leven

Doe ik eerst een 'Beeld uit het verleden' om snel klaar te zijn, volgt er zomaar nóg een bericht? Ja, ik wil niet te ver achterop raken. In het weekend probeer ik altijd een 'gezellig' bericht te doen. Ik kijk naar de berichtenlijst en zie dan dat ik vorige week 'Het zilveren goud' heb gedaan. 'Heb ik al eens over deze single geschreven?', is de vraag die ik mezelf stel tegen het einde van het bericht. Misschien wel, maar dan kan het desnoods nog wel eens. Normaal gesproken beperk ik me tot één maand en jaar in een dergelijk bericht maar vanavond gaan we door een kwart eeuw van mijn leven fietsen. De grote gemene deler is een plaatje met een vage herinnering in het begin, vervolgens de ontdekking en tenslotte het nummer op vinyl. Dit is mijn persoonlijke eerbetoon aan de single 'You And Your Sister' van This Mortal Coil uit 1991. 

Juli 1991. Het is een zondag. Sinds een paar weken doe ik vakantiewerk in de polder. Droogbloemen snijden. Ofwel: Het komt op dat moment vers van het land. Wij moeten de papavers bundelen waarna het droogproces kan beginnen. Dat maken wij niet mee. Ik ga iedere dag met de bus via Lemmer naar Rutten in de polder. Het is niet te doen om er 's ochtends naartoe te fietsen maar op een zondagmiddag kan ik het best doen. Deze middag fiets ik langs de boerderij waar ik doordeweeks werk en probeer wat toeristisch te fietsen over de saaie polderwegen. Ik luister intussen naar muziek van mijn cassettewalkman. Als ik nu thuis was geweest, had ik het liedje misschien wel kunnen horen. This Mortal Coil is immers materiaal voor de KRO, Vara en VPRO. Tros en Veronica zullen het uiteraard hebben gedraaid toen het in de Top 40 stond, maar de genoemde drie omroepen hebben vast voor de hitnotering gezorgd. Toch gaat het nummer in de zomer van 1991 helemaal aan me voorbij. 

September 1993. Ik heb eigenhandig besloten de wijde wereld in te trekken omdat ik het thuis in Friesland niet meer zo goed kan uithouden. Middels een aantal liften ga ik de Afsluitdijk over en eindig op de avond in Amsterdam. Daar zal ik een week 'onder water' blijven. Er is die zaterdag een festival en menigeen verwacht dat ik daar wel moet rondlopen. Nee, dat is niet het geval. Ze kunnen me gewoon niet vinden. Op de maandag heb ik weer genoeg van de armoede en de honger en lift terug naar Friesland. Het moet de donderdag of vrijdag zijn geweest. Van 'Witte Henkie', de dealer die me zijn bank heeft aangeboden als nachtverblijf, heb ik een paar gulden gekregen. Omdat ik honger heb, sta ik in een broodjeszaak en koop iets warms. De radio zal Sky Radio zijn geweest en daar hoor ik met een half oor een liedje dat in mijn kop blijft zitten. Ik ken het wel maar weet niet wat het is. Het is vijtien of twintig jaar vóór handige apps op de telefoon waarmee je meteen een nummer kan herkennen. Er is nog geen internet of een dienst als Youtube om het op te zoeken. De enige hoop is om het nummer eens op een radiostation te horen met een presentator en dan goed luisteren hoe het wordt afgekondigd. 

Het liedje blijft de volgende twee jaar door mijn hoofd spoken. Hoewel ik in 'Het zilveren goud' en 'Het zilveren geheugen' moeite heb met het schrijven over deze periode is de week in Amsterdam voor mij persoonlijk wel een wapenfeit voor een paar jaar. Dat mysterieuze liedje met de fraaie damesstemmen en de plinkeplonk gitaar brengt me meteen helemaal terug in de sfeer. Wat zou het zijn? Ik vermoed iets folk- of country-achtigs uit de jaren zeventig. Ik begin lukraak allerhande platen te kopen in de hoop dat dit het liedje is. Helaas... Hoewel het plaatje in 1991 in de top twintig heeft gestaan, hoor je hem nergens meer in de midden jaren negentig. Voor een 'gouwe ouwe' uit de jaren zeventig kan ik me dat nog wel voorstellen, maar het is in 1995 nog vrij recent. 

April 1996. Ik zit in mijn laatste weken van de cursus jachtschilderen. De radio staat hier standaard op 3 en op een redelijk hard volume. Ik ben boven voor de 58e keer de huisdeur aan het schilderen als ik plots verstijf. Ik hoor het!~Het zijn de mysterieuze vrouwenstemmen en de plinkeplonk gitaar! Ik haast me naar beneden en draal rond bij de wasbak. Dit is namelijk vlakbij de speaker van de radio. Als het is afgelopen komt de dj aan de microfoon en geeft het verlossende antwoord. Het is 'You And Your Sister' van This Mortal Coil. Op Omrop Fryslân hebben ze dan een rubriek op de vrijdagmiddag: 'De plaat van je leven' of zoiets. Je mag de plaat zelf introduceren met je eigen verhaal en daarna wordt het op de radio gedraaid. Ik kan me herinneren dat Omrop Fryslân de plaat moet lenen uit de Fonoteek in Hilversum omdat ze hem zelf niet hebben. Ik doe het verhaal van de week in september 1993 voor de radio. Broeder is niet bepaald enthousiast. Hij vind me té openhartig bij mijn introductie. De cassette loopt mee tijdens de uitzending en zo kan ik voor het eerst in jaren naar de volledige plaat luisteren. 

In Sneek wordt eind 1991 de vinylvoorraad de winkels uit gewerkt. De cd is immers de toekomst. In de zomer van 1991 is het al lastig om bepaalde titels op single te krijgen. Vaak zijn ze wel als cd-single of cassettesingle. De laatste koop ik ook enige tijd in de periode vóór mijn eerste cd-speler in begin 1993. Ik kan me niet heugen dat ik ooit een exemplaar van 'You And Your Sister' op vinyl heb gezien. Hetzelfde geldt overigens voor 'Young Souls' van Angela & The Rude. Die heb ik in 2024 evengoed op single gevonden. In Steenwijk zijn ze ietsje langer door gegaan met het vinyl vanwege de discotheken en de jukebox-eigenaren. Als de Steenwijker platenzaak Ilmer in 2003 opruiming houdt, kom ik daar singles uit 1993 en 1994 tegen. 

Januari 2001. Ik ben aan het trainen voor de Monstertocht. Ik weet nog niet helemaal wanneer ik het tot uitvoering ga brengen. Waarschijnlijk in april of mei. Om een beetje te trainen ga ik op een zaterdag op de fiets naar Wolvega. Daar heb ik een soort van kringloopwinkel gezien waar ik eens binnen moet kijken. Ik kan mijn geluk niet op als ik daar 'You And Your Sister' van This Mortal Coil tref. De single is in een absolute nieuwstaat. Dat is snel anders! Vooral als ik kroeg-  en cluboptredens ga doen. Tot mijn grote vreugde heeft Albert een vers exemplaar gestopt in het pakket dat ik ontvang in januari 2020. Inmiddels heb ik niet meer de neiging om de plaat op repeat te zetten en bovendien hou ik nu de conditie van de naalden beter in de gaten. Met dit exemplaar kan ik het de rest van mijn leven wel doen!

Bij het opzoeken van dat laatste zie ik dat ik op 2 september 2014 eens heb geschreven over de plaat in 'Niet vergeten'. Dat had ik toch stiekem gedaan. Ook zie ik de plaat in 2023 in een serie genaamd 'Alle 40 goed'. Daar vier ik de veertig jaar sinds de allereerste single in 1983. Ik heb This Mortal Coil daar voor 2000 genoteerd omdat er in dat jaar blijkbaar niets is dat ik tot een absoluut hoogtepunt reken. 

Beeld uit het verleden: 27 januari 2019

Hoewel ik op zo'n zondagavond als deze eigenlijk niet meer zoveel moed heb voor een volledig bericht wil ik Soul-xotica niet helemaal aan me voorbij laten gaan. Morgen ga ik weer stevig aan de bak met het blog en dat geldt ook voor de komende dagen. Jullie hebben een 'Singles round-up' tegoed en verder zal het de komende week vooral de 'Honderd achteruit' worden. Ik mag daarin een paar sprongetjes nemen en eigenlijk wil ik binnenkort de Gele Bak Top 100 van 2023 wel besluiten en verder gaan met 2024. Het moet vandaag maar een 'Beeld uit het verleden' worden en dan is de keuze eenvoudig gemaakt. Het is zondagmiddag 27 januari 2019. In de dagen ervoor heb ik regelmatig in Meppel gewerkt in de wijk Ezinge. Dat is over het spoor achter het station. Dan zie ik een wandelpaadje dat mijn interesse wekt. Dan is het zondagmiddag en denk ik weer aan de ingang van het paadje. Het smeekt me om het vooral eens te checken en dus ga ik achterover liggen op de Pioneer en spurt naar Meppel. 

Hoe is het weer? Het heeft in de dagen ervoor aardig geregend. Deze bewuste zondagmiddag is het zonnig maar tegelijk redelijk fris. Hoewel het strikt gezien een wandelpad is, stuur ik de Pioneer gewoon het pad op. Bij de brug kom ik al ietwat klem te zitten want een ligfiets buigt niet lekker mee en ik moet door een paar smalle hekjes. Als ik mezelf met de ligfiets daar doorheen heb gewurmd, kan het echte plezier beginnen. Het is een smerige bende achter het hekje. Fietsen is onmogelijk en dus loop ik met het ligplezier aan de hand door de modder. Ik heb ook een foto genomen van mijn schoenen. Gelukkig heb ik hoge schoenen aan en zowel schoenen als banden zijn bruin van de klei. Waar kom ik uit? Tja, dat had ik kunnen verwachten. Ik kom uit aan de Reeststouwe. Dan heb ik wel weer zin om te fietsen en ga achterover liggen. Ik ga lekker ontspannen door een omgeving waar ik niet heel erg bekend ben, maar qua richting kan er weinig mis gaan. Uiteindelijk kom ik uit in Rogat. Daar maak ik nog een foto van de Pioneer op de dijk en ga dan via Broekhuizen en Ruinerwold terug naar Havelte. Daar doe ik een paar boodschapjes. De banden zijn dan alweer redelijk schoon, de schoenen zijn nog een paar dagen bruin geweest. 

Rondje gebak 70s: Bak 8

De achterstand wordt maar moeilijk in gelopen maar ik heb nog steeds alles onder controle. Zolang als ik volgende week zaterdag maar op de 31 berichten uit kom. Op de valreep voor het slapen gaan wil ik eerst het 'Rondje gebak' nog wel even doen. Ik ben vanmiddag naar Steenwijk geweest om mee te doen in het radioprogramma van een vriend, vanmiddag ga ik terug naar De Veste om W. te ontmoeten. Zij had me al gevraagd tussen kerst en oud en nieuw, maar ja... dan moet ik rust houden van de dokter. Inmiddels kan ik wel een fietstochtje gebruiken om weer iets in conditie te komen en dus heb ik toegezegd om vanmiddag in Steenwijk te zijn. Ik ga me vanavond richten op de achtste jaren zeventig-bak. Eentje die bij benadering nog niet helemaal compleet is en ik weet het euvel. Het heeft de top tien in ieder geval wel beïnvloed. Desondanks kijk ik met een tevreden gevoel naar de top tien. Uiteraard ga ik me eerst weer richten op de vijfers. 

Zo wil ik beginnen met de eerste en de laatste plaat en zie dan dat de laatste plaat uit de lijst niet in de bak staat. De bak bevat op papier 135 singles en begint met 'I Need You' van Joe Dolan uit 1977. Op dit moment is 'Love Hit Me' van J. Vincent Edward de laatste maar dat zou officieel gezien 'You've Got To Crawl' van The 8th Day moeten zijn. Ik ga weer een lijstje maken van groepen en artiesten die met drie of meer singles zijn vertegenwoordigd in de bak. Dat zijn de volgende namen. 

Donovan (3), Doobie Brothers (9), Doors (4), Carl Douglas (4), Carol Douglas (5), Dr. Buzzard's Original Savannah Band (3), Dr. Hook (5), André Van Duin (7), Ian Dury (3), Bob Dylan (5), Eagles (5), Earth & Fire (14), Earth Wind & Fire (11), East Of Eden (3) en Dave Edmunds (7). 

'Storm And Thunder' van Earth & Fire staat niet in de bak omdat ik die in september heb gedraaid in een show met 'dubbele' singles. Anders zou deze in de top tien hebben gestaan, maar ach... de nummer 1 mag er ook zijn. Het is sowieso lastig om een ultieme favoriet uit te kiezen van Earth & Fire. Hetzelfde geldt ook voor The Doobie Brothers. Daar had ook 'What A Fool Believes' kunnen staan. De top tien moest dan toch maar als volgt zijn. 

10. I Want To Be There - D., B., M. & T. (1971)

9. Witchy Woman - Eagles (1972)

8. Tell It All About Boys - Dolly Dots (1979)

7. Riki Tiki Tavi - Donovan (1970)

6. Ik Wil Jou - Polle Eduard (1979)

5. Sin City Girls - East Of Eden (1973)

4. Fantasy - Earth Wind & Fire (1978)

3. Takin' It To The Streets - The Doobie Brothers (1976)

2. Love Her Madly - Doors (1971)

1. Maybe Tomorrow Maybe Tonight - Earth & Fire (1973)

De show met de bovenstaande top tien en nog véél meer van The Doobie Brothers kunnen jullie via deze link beluisteren. https://pixeldrain.com/u/W9mbQfY8

Week Spot: Lovelace Watkins

Als ik de plaat voor de eerste keer hoor bij Mark ben ik qua nummer wel overtuigd, alleen...de zanger. 'Hee, daar heb ik een plaat van', denk ik als ik de naam van Lovelace Watkins lees. Hij zit later dit jaar in 'Het zilveren goud' want ik heb de plaat eind 2001 gekocht in een 'charity shop' in York. Een single op het York-label nog wel. Ik heb het plaatje een paar maanden geleden nog eens gedraaid en, nee, dat is helemaal niks. Nu biedt Mark dan een andere titel van Watkins en deze 'past' ineens wel? Ik vraag hem of Watkins meer heeft opgenomen dat de moeite waard is. Mark weet alleen van een nummer op een elpee, maar ja... ik doe niet aan dat formaat. 'Gone Away' is geschreven door Curtis Mayfield samen met Leroy Hutson en Donny Hathaway. Misschien dat Watkins net iets te deftig is, maar het nummer heeft wel wat. In ieder geval genoeg om deze week de Week Spot te mogen zijn. 

Lovelace Allen Watkins is zijn volledige naam. Fans noemen hem de 'black Sinatra' en dat geeft aan in welke hoek we het moeten zoeken. Lovelace wordt geboren op 6 maart 1933 in New Brunswick in de staat New Jersey. Voorbehoedsmiddelen zijn een luxe in 1933 in New Jersey en zo kan het gebeuren dat zijn moeder veertien jaar oud als ze bevalt van de kleine Lovelace. Haar grootmoeder zorgt voor de opvoeding van haar zoon. Het ventje doet het goed op school en gaat zelfs microbiologie studeren. Intussen traint hij als een bokser maar de zangmicrofoon en het podium zal uiteindelijk zijn bestemming worden. Hij start in de vroege jaren zestig met zijn muzikale loopbaan en wordt meteen uitgenodigd om op te treden tijdens de Royal Command Performance in Engeland. Ook is hij te zien in de Ed Sullivan-show. 

Wikipedia springt raar van de hak op de tak want het heeft het opeens over de Wookey Hollow nachtclub waar hij zijn debuut zou hebben gemaakt. Het zal 'het Engelse debuut' zijn geweest want naar mijn weten is de Wookey Hollow een club geweest in Liverpool. Hij zal er in 1974 voor de derde maal optreden en dan zal de BBC opnames maken. Het is rond dezelfde tijd dat hij zijn vlam zal ontmoeten. Anna Marie Fitzsimmons komt uit Salford en zal in 1972 zijn eerste vrouw worden. Toch zal het niet lang stand houden. In de zomer van 1974 verzorgt hij een wekenlange concertserie in Blackpool waarbij alle optredens zijn uitverkocht. 

In 1980 zet hij zich in voor de bewoners van Gold Coast in Australië. In 1974 wordt het gebied getroffen door een overstroming en Watkins zal zich actief inzetten om geld in te zamelen. Dat levert in 1980 een benefietsingle op. In Zuid Afrika heeft Watkins twee gouden platen en is er een hele ceremonie aan de gang bij zijn eerste bezoek. Hij wordt uitgenodigd voor een feest en de krant publiceert een foto waar hij danst met een blanke dame. Het kost het hotel bijna de vergunning. In 1986 brengt hij zijn laatste elpee uit en deze is enkel in Australië verkrijgbaar. Daarna gaat hij zich bezig houden met onroerend goed en het verhuren van compleet ingerichte appartementen. Op 11 juni 1995 overlijdt hij aan de gevolgen van leukemie en is dan pas 62 jaar oud. 

Singles round-up: januari 8

Het is inmiddels al een gouwe ouwe als het nummer verder tot me doordringt. Ik ken het plaatje uiteraard wel uit de tijd dat het in de hitparade staat. Het is in mijn beleving een soort van 'Zombie', ie-de-reen en zijn moeder vindt het opeens een geweldig nummer en je hoort het overal: Van de hippe discotheken via Sky Radio naar de buurtkroeg. In 2011 koop ik bij Free Record Shop een aardig cd-boxje met zomerhits. Omdat ze geen toestemming hebben gekregen van de platenmaatschappij van Toploader bevat deze box het origineel van Boffalonga uit 1970. Ergens heb ik het idee om King Harvest pas na juli te kopen zodat 'Dancing In The Moonlight' niet tweemaal in de Gele Bak Top 100 terecht komt, maar dan kom ik op het spoor van een redelijk zeldzame persing uit Zuid Afrika. Het dreigt al even van mijn lijst te verdwijnen maar is nog altijd beschikbaar. Ik moest de bestelling nu toch maar plaatsen. Een pakketje uit Portugal dat,  getuige de track-and-trace, dagen lang in Den Haag heeft gelegen bij de douane. Intussen zijn er Engelse pakketten die sneller worden bezorgd. De plaatjes zijn binnen en deze vijf vormen de achtste 'Singles round-up' van deze maand. 

* Chris Farlowe- My Way Of Giving (Zuid Afrika, Immediate, 1967)
Ik hoop er ooit nog eens achter te komen. Heeft Zuid Afrika een eigen platenpers of worden deze plaatjes in Engeland geperst en verscheept? Het zijn namelijk typische Engelse persingen en dus met een stevig geluid met aandacht voor het midden. De catalogusnummers wijken sterk af en ook de b-kanten zijn vaak anders dan bij de reguliere Engelse. Zo ook deze single van Chris Farlowe. 'Giving' is geschreven door Steve Marriott en Ronnie Lane en het klinkt alsof ze ook meedoen in het refrein. Op de keerzijde staat 'Moanin' en daar hebben we zomaar een sitar en een fuzzgitaar. Mike Hurst doet het arrangement aan deze kant en, ja, dan kun je wel iets psychedelisch verwachten. Overigens is deze single helemaal voor de Gele Bak. 

* King Harvest- Dancing In The Moonlight (Zuid Afrika, Parlophone, 1973)
Hoewel de plaat oorspronkelijk voor Carson is gemaakt, krijgt het een Amerikaanse distributie via Perception. Het betekent dat in de rest van de wereld een partner moet worden gevonden. Het verschijnt op een veelvoud van platenlabels maar alleen Zuid Afrika hanteert het Parlophone-label. King Harvest is feitelijk Boffalongo in een latere bezetting en ze hebben de oude 'hit' iets opgefrist met onder andere een elektrische piano welke ook prominent zal zijn in de Toploader-versie. Zelf heb ik altijd een voorkeur gehad voor de meer zompige versie van Boffalongo maar ook deze is niet te versmaden. Er zit een wit spikkeltje op het vinyl dat zich niet laat verwijderen en ik hoop dat het alleen een tikje is. Oh, hij is bijna afgelopen. Niks aan de hand dus!

* Gladys Knight- Men (US, MCA, 1991)
Eigenlijk heb ik zes singles in deze bestelling maar eentje kan niet worden gevonden. Het is de single die Otis Spann in 1968 opneemt met Fleetwood Mac en ook al een kassakoopje, dus er is geen mens overboord. Sinds wanneer gaan we woke doen? Ik heb, geloof ik, 'Men' al eens een stukje beluisterd en goed genoeg bevonden. De muziek komt uit een doosje maar ach... dat is de tijdsgeest. De stem van Gladys maakt alles goed. Het heeft een prettige 'hook' en dus helemaal geslaagd voor de Blauwe Bak. 

* Derek Martin- You Better Go (Frankrijk, Roulette, 1965)
Feitelijk is het een split-EP van Shawn Elliott en Derek Martin maar het gaat mij uitsluitend om de laatste. Geschreven door Teddy Randazzo, geproduceerd door Teddy Randazzo... dit wordt smullen! 'You Better Go' is een klassieke ballade met het hartverwarmende orkest van Randazzo. 'You Know' is iets meer upbeat, maar het vinyl laat me in de steek. Het tikt een paar maal over. Ik had hier eigenlijk meer van verwacht maar ach... de plaat is erg goedkoop. 

* Sly & The Family Stone- Hot Fun In The Summertime (Portugal, Epic, 1969)
Sly en zijn gevolg gaat op de nostalgische toer met dit plaatje. Ze denken terug aan de zomers van lang geleden en daardoor klinkt het automatisch minder funky dan het overige werk, maar desondanks een erg gezellig en zomers plaatje. Op de b-kant staat 'Fun' en dat is meer het klassieke Sly Stone-werk. 

Singles round-up: januari 7

Het wordt een 'Singles round-up'-week. Niet alleen heb ik nog altijd het Discogs-pakketje van zaterdag liggen, ook is gisteren het Portugese pakket binnen gekomen en vandaag het meest recente Juno-pakket. Ik denk dat ik dan voorlopig wel even genoeg platen heb voor januari zodat ik volgende week kan vervolgen met de 'Honderd achteruit'. Ik ga als eerste het pakketje van zaterdag doen. Jullie zijn welkom om mee te luisteren want ik heb de platen in het derde uur van 'Do The 45' gedraaid. https://pixeldrain.com/u/iBYuiVHV en van de Arthur Conley-single zelfs beide kanten. Ook zit er een enorme gok tussen qua beschrijving en deze valt 200 procent mee. Intussen ga ik op woensdagmiddag net doen alsof het zaterdagavond is en zal ik de plaatjes nog een keer opzetten. Nu ook om andere kanten te checken waar dat nodig blijkt. Nu de eerste zes singles van deze kersverse week.

* Arthur Conley- Rita (UK, Capricorn, 1972)
Hij heeft inmiddels de naam Lee Roberts aangenomen als Arthur Conley zijn laatste jaren zal slijten in Ruurlo in de Achterhoek. Hij heeft de liefde van zijn leven gevonden in de vorm van een Nederlandse man. Muzikaal gezien is hij op dat moment manager van een 'up-and-coming' band en springt zo nu en dan bij de toegift op het podium om nog één keer 'Sweet Soul Music' te knallen. Omdat Ruurlo 'regionaal' genoeg is, lees ik omstreeks 2003 een interview met hem in een tijdschrift. Ontdekt door niemand minder dan Otis Redding en vervolgens verliest hij zijn mentor als zijn eigen carrière pas op stoom begint te komen. Zonder Otis is hij hulpeloos overgeleverd en moet al snel covers zingen waar hij niet achter staat. In 1972 heeft hij zich los gemaakt van Volt en Atlantic en duikt hij de koffer in met Swamp Dogg. 'Rita' is geschreven door Conley samen met ome Swamp. Het heeft zijn blazers en het is uitstekende Southern Soul met best een commerciële hook. Ik moet bekennen dat ik het steeds beter ga waarderen. Hoewel ik me kan voorstellen dat Arthur graag afstand wil nemen van 'Sweet Soul Music'  schrijft Swamp Dogg eigenhandig 'More Sweet Soul Music' voor de b-kant. Het lijkt niet op de hit uit 1967 en het is méér Swamp Dogg dan Arthur Conley, maar het heet wel opvallend. Ik denk dat de liefde voor Rita langzaam groeit. 

* The Deirdre-Wilson Tabac- Angel Baby (UK, RCA Victor, 1969)
Inmiddels zijn we 24 uren verder. De draaitafel heeft opeens kuren waardoor ik drukker ben met het apparaat dan het draaien van singles. Ik archiveer het bericht en nu is het donderdagmiddag. Het is in de laatste weken van 2025 dat Mark een exemplaar aanbiedt van deze single van The Deirdre-Wilson Tabac. Mijn nieuwsgierigheid is gewekt, zeker met het oog op het feit dat de plaat binnen vijf minuten is verkocht. Dan kijk ik even rond op Discogs en stel mijn order samen om hem een week geleden verder af te ronden. Het verbindingsstreepje is alleen op de Engelse persing en staat verkeerd. Deirdre Wilson is namelijk de zangeres en het zou eerder Deirdre Wilson-Tabac moeten zijn. Haar band bestaat uit muzikanten die onder andere met James Brown hebben gewerkt en in de toekomst met Bruce Springsteen zullen optreden. Het maakt één elpee in 1969. 'Get Back' is de eigenlijke a-kant maar dat is pure pop. 'Angel Baby' is een beetje in de hoek van The 5th Dimension en Friends Of Distinction als je het mij vraagt. Ik lust er wel pap van!

* Sandra Edwards- Give Me Some Emotion (UK, Soultown, 1985)
Is er een nieuwe verzameling onderweg? Als ik iets heb gereserveerd op Discogs ga ik doorgaans eerst door de overige soul/funk. Als ik dan nog niet genoeg heb, wil ik wel eens kijken bij de reggae. Sandra Edwards voert deze lijst aan, maar.... is het wel reggae? De titel... Ken ik dit niet? Jazeker! Ik heb de 12" van Webster Lewis' origineel. Het blijkt dat Edwards' eerste soloplaatje reggae is en daardoor wordt ook 'Emotion' tot reggae gerekend. Het is echter een typische midden jaren tachtig-productie met Lewis' nummer als uitgangspunt. Het plaatje blijkt dan ook nog vrij zeldzaam te zijn en de verkoper heeft hem voor een aantrekkelijke prijs. Ik begin hem steeds beter te vinden. 

* Faragher Brothers- Thanx A Lot (UK, ABC, 1977)
Een jaar geleden is 'Never Get Your Love Behind Me' van Valerie Carter & The Faragher Bros. de nummer 1 in de Blauwe Bak Top 100. Het is een samensmelting van een demo van Carter uit 1976 en de Faragher Brothers en de rest van de familie hebben ermee ingestemd om het nummer opnieuw in te spelen. Het origineel is héél erg softrock maar met Valerie op zang en een nieuw arrangement begint het ergens op te lijken. 'Thanx A Lot' is één van de opvolgers van de originele 'Never Get Your Love Behind Me' en dat is een zeer prettig nummer. Het is blue-eyed soul en leunt tegen de yacht rock aan. Een kruising tussen Boz Scaggs en Earth Wind & Fire om een idee te geven. Het is nét soulvol en groovy genoeg voor de Blauwe Bak. 

* Pat Kelley- How Long Will It Take (UK, Gas, 1969)
Ik weet het... het is maar een stickertje op een plaat, maar heel stiekem koester ik nog wel eens een liefde voor een bepaald platenlabel. Zo zie ik deze staan op het Gas-label en daar heb ik nog niet eentje van. De verkoper heeft het beschreven als 'Good Plus' en, voor niet ingewijdenen, dat is 'redelijk slecht' in jargon. De prijs is aantrekkelijk genoeg om mezelf op een Gas te trakteren maar ik verwacht een racebaan. Welnu, ik heb wel eens ergere reggae-platen meegemaakt qua staat en vaak zijn die hoger ingeschat. Ik koop Pat puur voor de Gele Bak maar dan... Mijn collega hoort het zaterdag in 'Do The 45' en draait het maandag in zijn show. Hij roemt de soulvolle vocalen en het is waar... als je de reggae-beat weg laat is het zeer overtuigende soul. Ik heb al wel een paar Barbados-platen in de koffers staan maar deze neigt eveneens naar een plekje. Op de keerzijde staat 'Try To Remember' en ook deze klinkt evenmin afgedraaid. 'Buy with confidence' heb ik geschreven in de beoordeling van deze order. 'Remember' is iets meer upbeat en opgewekt maar momenteel loop ik sterk te twijfelen om deze evengoed in de Blauwe Bak te plaatsen. 

* Lester Sterling & Stranger Cole- Bangarang (UK, Unity, 1968)
En dan? Dan heb ik zin in een hele echte grote reggae-klassieker. De plaat is in een topstaat en de vraagprijs is flink, maar alleszins de moeite waard. 'Bangarang' is echte 'Boss Reggae', loodzwaar in het laag. Sterling is verantwoordelijk voor de altsaxofoon die de coupletten voor zijn rekening neemt. Op de flip doet Stranger Cole het in zijn eentje. 'If We Should Ever Meet' heeft eveneens soulvolle vocalen net als bij Pat Kelley. Ik vind het op zichzelf gezellig genoeg om in de Blauwe Bak-koffers te stoppen. Daar staat overigens al een Unity vanwege de b-kant van Derrick Morgan's 'Mini-Skirt Vision'. 

Het zilveren goud: 2001 deel I

Zoals ik in het vorige bericht heb geschreven gaat het fietsen nog niet van harte. Als ik nu eens iedere dag even op en neer naar Havelte fiets... Wellicht kan ik dan volgend weekend een rondje Nederland doen? Klinkt dat gek? Welkom in 2001! De laatste keer dat ik in de kunstmest heb gewerkt, heb ik alles tot de laatste cent toe opgegeven bij de sociale dienst. Met als resultaat dat ik tot op de laatste cent toe wordt gekort op mijn uitkering. Dat moet ik de volgende keer toch even anders regelen? Mijn 'baas' heeft al gezegd dat hij de kaken op elkaar zou houden, maar dan opnieuw... het contract loopt wel via een uitzendbureau. 'Je moet het geld meteen uitgeven', is zijn advies. Dat komt wel goed! Ik heb dan namelijk al een heel dwaas plan opgedaan. Ik ga in december 2000 mijn 'Dry January' doen en het voortzetten het nieuwe jaar in. Ik wil mijn eerste alcohol van 2001 nuttigen in de Tollemache Arms in Mossley nadat ik er naartoe ben gefietst. Maar... dat kan toch helemaal niet? Let maar eens op! Vandaag ga ik terug naar een maand van zware discipline, eindeloos trainen en intussen de sociale dienst een pootje lichten. Voordat jullie morgen allemaal naar de gemeente in Steenwijk gaan bellen om me aan te geven vanwege fraude, dit is al in 2004 uitgekomen. 

Ik maak op dit moment gebruik van een fiets van de huurbaas. Hij heeft hem op reserve. Gewoon een solide herenfiets van een flinke leeftijd, maar de huisbaas is zuinig op zijn materiaal. Als ik weer een week in de kunstmest heb gewerkt, moet ik dus heel snel zeshonderd gulden zien kwijt te raken. Ik ga meteen dezelfde dag langs een fietsenzaak in Steenwijk en sta daar oog in oog met het groene gevaar. Het vlinderstuur is het eerste dat opvalt. Een fenomeen dat gek genoeg nooit iets is geworden. Het is een mountainbike-stuur maar dan in de vorm van een vlinder waardoor je het op verschillende manieren kan vasthouden en bedienen. De fiets moet 550 gulden kosten waardoor een goed deel van het geklooi met natte kunstmestkorrels spontaan is verdwenen. Zoals ik met mezelf heb afgesproken, blijf ik ook na de kerst alcoholvrij. Als je een keer went aan de Bavaria Malt dan is het op zichzelf best in te nemen. In de weekeinden maak ik menig extreme fietstocht, want ja... 'even' van Tuk naar Mossley is immers niet van Tuk naar Wolvega. Ofwel...mijn trainingen zullen niet veel verder reiken dan Steggerda en één zaterdag naar Wolvega zélf. Ook ga ik op een vrijdagmiddag met de nieuwe fiets naar Jutrijp om 's avonds met mijn ouders het concert van John Wright bij te wonen. Het heeft dan gesneeuwd en vader brengt me de volgende dag thuis met de fiets op het fietsenrek. De plicht roept weer want op dat moment heb ik een dj-residentie op de zaterdag in De Karre. Of... wellicht dat het niet de bedoeling is dat ik er iedere zaterdagavond sta te draaien, ik druk het er gewoon doorheen! Het zijn legendarische sessies. Vaak begin ik al op zaterdagmiddag om drie uur en sta zondagochtend om vijf uur nóg te draaien. Vroeger... Toen ik nog jong was... 

Het eerste idee van Mossley moet ergens halverwege december zijn gekomen. Eerst denk ik nog aan trein, boot en bus. Op een zekere zondagmiddag fiets ik maar liefst tien kilometer vanaf Tuk en bedenk ik me dat ik 'het ook best op de fiets kan doen'. Mijn huisgenoot in Tuk heeft er weinig vertrouwen in, maar de huurbaas kent me inmiddels goed genoeg. 'Wat in zijn kop zit, zit niet in zijn kont. Gerrit gaat het wel redden'. Met het oog op 2026 ben ik daar ook gelukkig mee. Stel je eens voor: Een aambei tussen de hersenen. Ik zal hem niet teleur stellen want de tocht gaat helemaal op karakter en eigenwijsheid. Ik heb in 2011 al eens uitvoerig geschreven over de 'Monstertocht' en ben daarna ook helemaal 'klaar' met de tocht en de belevenis. Nu het bijna kwart eeuw geleden is, heb ik opeens wel weer zin in verhaaltjes over die tijd. Het is immers één van de meest dwaze avonturen geweest die ik heb beleefd. 

Ik weet niet hij mijn oor het heeft geroken maar ik sta op een zaterdagmorgen in de startblokken om naar Wolvega te gaan. Ik weet dat vlak na het centrum aan de linkerkant een kringloopzaakje moet zitten en daar wil ik wel eens kijken. Ik kom evengoed met een aardig tasje singles thuis. Ik kan me verschillende titels herinneren van Dave Berry, maar die heb ik uiteraard al. Recent heb ik 'King In A Catholic Style' van China Crisis gekocht. Ik meen deze dag dat ik de single in de tas heb zitten maar dan blijkt Snowy White in het hoesje te zitten. De volgende vijf singles zijn de enige die ik heb genoteerd voor januari 2001. 

3314 Blue Bells - Claw Boys Claw (NL, Polydor, 1986)
3315 The Caterpillar - The Cure (NL, Polydor, 1984)
3316 EP Last Train To Clarksville - The Monkees (Duitsland, RCA Victor, 1966)
3317 You And Your Sister - This Mortal Coil (België, 4AD, 1991)
3318 Peace On Earth - Snowy White (Frankrijk, Towerbell, 1984)

Dé grote verrassing van deze fietstocht is natuurlijk This Mortal Coil. Ik had nooit verwacht om die eens op single tegen te komen. Vriend Albert heeft me een paar jaar geleden nog eens een tweede exemplaar gestuurd en daar ben ik hem dankbaar voor. De oude is tot op de draad versleten. Heb ik ooit al eens een bericht geschreven over het nummer? Heb ik er zin in om eens diep mijn historie in te gaan voor het 'mijn verhaal' met de plaat? De tijd zal het leren... 

Rondje gebak 70s: Bak 15

Gistermiddag heb ik mijn eerste voorzichtige fietstochtje gemaakt naar Havelte en terug. De activiteit op zichzelf gaat me goed af. Het is pijnloos, ook al voelen de knieën ietwat stijf. Toch zit ik nog niet met een overtuigd gevoel op de zadel. Ik ben té bang voor een kuil in de weg. Dat gaan we later deze week wel weer eens proberen als het weer het toelaat. De zes singles die gisteren zijn binnengekomen heb ik gisteravond allemaal gedraaid in de show. De 'Singles round-up' daarvan doe ik morgen wel en ga dan ook de link delen van de show van gisteren. Nu eerst even verder met 'Rondje gebak' voordat ik de bakken voor vanavond van zolder ga halen. Ditmaal met een top tien welke een zware bevalling is geworden en met name de top vier. Eigenlijk horen die allemaal op nummer 1 te staan. Zet de gebakschaaltjes maar klaar voor de vijftiende jaren zeventig-bak. 

Gelukkig zitten in deze bak slechts 135 singles. Als dat méér zouden zijn geweest, was de keuze voor de nummer 1 nog lastiger geworden? Hij begint met een plaatje dat ik in 2025 heb gekocht: 'Herstedvester' van Klaus & Servants. Is er iets mis met het toetsenbord? Nee hoor, 'Herstedvester' is een plaats in Denemarken en Klaus en zijn onderdanen zijn op zoek naar de snelste weg. Ofwel... het is 'Is This The Way To Amarillo' op zijn Deens. De laatste in de bak is 'Let Us Try' van Robert Long. Hij heeft het opgenomen direct na zijn vertrek uit Unit Gloria en voordat iemand op het idee komt om een Nederlandstalige elpee op te nemen. Ik geloof dat Robert na 'Vroeger Of Later' nooit weer in het Engels heeft gezongen. Dan reken ik 'Ai Lof Joe So' natuurlijk even niet mee... Laten we eens kijken naar de bands en artiesten waarvan ik drie of meer singles in deze bewuste bak heb staan. 

Gladys Knight & The Pips (5), John Kongos (3), James Last (3), Vicky Leandros (3), Amanda Lear (4), Led Zeppelin (4), Lemming (4), John Lennon (10), Jona Lewie (3), Lieutenant Pigeon (3), Limousine (3), Lindisfarne (3), Little Richard (3), Little River Band (6), Liverpool Express (7), Livin' Blues (3), Lobo (4) en Loggins & Messina (6, zonder Kenny Loggins solo).

Vooral de top vier van de top tien doet pijn maar ik kan leven met de volgorde. Opnieuw: Eigenlijk moesten alle vier platen op nummer 1 moeten staan. 

10. Boogie Woogie Woman - Livin' Blues (1975)

9. Sunny Days - Lighthouse (1972)

8. Whenever I Call You Friend - Kenny Loggins (1978)

7. Miss America - Mark Lindsay (1970)

6. Over The Hills And Far Away - Led Zeppelin (1973)

5. It's A Long Way There - Little River Band (1976)

4. You Are My Love - Liverpool Express (1976)

3. Lady Eleanor - Lindisfarne (1972)

2. Little Does She Know - Kursaal Flyers (1976)

1. If You Could Read My Mind - Gordon Lightfoot (1970)

Hier is trouwens de link naar de show van vrijdag. Eerst zeventien 'New additions' en daarna de top tien. https://pixeldrain.com/u/yTUHTEJ7

Singles round-up: januari 6

Voor de ontbrekende 'nieuwe' singles hoef ik niet lang te zoeken. Tot mijn grote verrassing is het Engelse Discogs-pakket van donderdag ook al binnen. Het heeft zelfs een Discogs-bestelling uit Portugal ingehaald! Ik heb bij de track-and-trace gekeken van de laatste. Bij binnenkomst is het nog Engels maar zodra je de code hebt ingevuld is alles weer Portugees. Ik begrijp dat het bij de douane in Den Haag moet liggen, maar... Portugal is volgens mij een EU-land. Erg bizar maar nog maar even afwachten. De hoofdmoot van deze bestelling is ook voor de Gele Bak. Met 'Do The 45' van vanavond in het vooruitzicht wil ik in ieder geval door de 'nieuwe' singles en als het even kan schuif ik de zes uit Engeland er achteraan. Twee Juno-orders. De eerste heb ik nog in december geplaatst en ook ontvangen maar het is té minimaal voor een bericht. Met het pakket van deze week zijn dat negen eenheden met totaal tien singles. Die ga ik nu eerst beluisteren. 

* Dalila- Canto Chorando (UK, Mr. Bongo, 1969, re: 2017)
Ik kom Mr. Bongo op het spoor als ik gefascineerd ben geraakt door de gebruikte sample in 'Ain't No Other Man' van Christina Aguilera. Het is tevens de tijd dat ik met 'Tuesday Night Music Club' ben begonnen en middels 'Sample vs. original' ontdek ik dat het origineel in verschillende versies is uitgekomen. Omdat de andere plaatjes nogal aan de prijs zijn, ga ik in eerste instantie voor 'Happy Soul With A Hook' van Dave 'Baby' Cortez & The Moon People. Toch staat de 'Hippy Skippy Moon Strut' van The Moon People nog wel hoog op mijn verlanglijstje. Mr. Bongo is het label van een Engelse verzamelaar en dj die niet van hokjes houdt. De hoofdmoot is salsa en latin maar hij schuwt evenmin om pure pop uit te brengen. Er zit één plaatje in de bestelling van deze week waarbij ik snel moet acteren en dus kijk ik even bij de uitverkoop en zie dan deze van Dalila staan. Het is Braziliaans en meer exotica dan dansbaar maar wel heel erg interessant. Na verloop gaat het orkest los maar het blijft wel erg aan de kant van de exotica en muzak als je het mij vraagt. Oh wacht, ik heb het nu over de b-kant: 'Perplexidade' van Neyde Alexandre. Dalila is aan de andere kant. Ja, dat is een funky Braziliaans feestje vanaf de eerste noot. Hier heb ik de plaat duidelijk voor aangeschaft. 

* Echoes Of Soul feat. Shelly Nelson- My People (UK, Boogie Back, 2025)
'Welcome my people'. Dat schiet meteen door mijn hoofd en heeft, geloof ik, de doorslag gegeven. Echoes Of Soul zit in de hoek van de nu-disco, ietwat de sound waarmee Incognito in de vroege jaren negentig populair is. Het is commercieel maar best overtuigend in mijn boek. Ik hoor wel mindere pogingen op dit gebied. "I am with my people, you can stay at home' en dan de 'Welcome my people' er doorheen. Het is geknipt voor 'Do The 45'. 'The One Thing' op de keerzijde is een variatie op het thema en ditmaal zelfs met het pianoloopje van 'Always There'. Ook niet slecht maar de voorkeur gaat uit naar 'My People'. 

* Femmes Fatales- #2 (2-single, France, Act Of Sedition, 2025)
Het schijnt dat Act Of Sedition al meerdere projecten op dit vlak heeft gedaan en dat dit de tweede 7"-uitgave is in de serie. Het idee is simpel. We zoeken een paar toonaangevende zangeressen uit en laten deze bewerken door dj's uit het team. Het resultaat staat dan op deze dubbel-single. Ik weet van de 'preview' dat niet alles even geschikt is voor 'Do The 45' maar ik hoor wel interessante dingen. Ik begin met 'Joyce' van Ben Jamin. Het onderwerp is een zangeres die ik niet meteen thuis kan brengen maar het heeft een smakelijke disco-edit gekregen. Disco Tech mag zich ontfermen over een opname van Chaka Khan. Dat is een echte re-edit als je wilt. Een bestaand nummer dat is uitgebreid en voorzien van een verse groove. Het is lekker 'laidback' en dat mag ik graag horen! Random House Project doet vervolgens 'Lalomie' op de tweede single. Zoals je bij de naam zal verwachten, gaat het hier naar de soulvolle house en dat is overigens nog niet eens slecht gedaan. Onderwerp is zangeres Lalomie Washburn. Bully Boy is één van de eigenaren van het Act Of Sedition-label en doet tenslotte 'Terri'. Het is een bonte verzameling maar bij vlagen best interessant. Voorlopig is Chaka Khan de favoriet van het kwartet. 

* Tony Greene- Tell Her (US, Soulside, 2025)
Dit plaatje heeft hetzelfde nummer aan beide kanten in exact dezelfde uitvoering. Buiten de producent om is er geen andere info te vinden op het label. Ik zie dat hij in 2025 eveneens een soortgelijke reggae-single heeft uitgebracht en Discogs toont een derde single die op Jamaica is verschenen. Nou, één kant blijft overtikken ook na een schoonmaakbeurt. De andere kant tikt eveneens over. Jammer want Tony heeft een fijne stem en het past wel een beetje in de lowrider-hoek naar mijn smaak. Deze ene kant tikt twee keer over en dat ligt hem blijkbaar aan de persing. Gelukkig was die spotgoedkoop. 

* Willie Moody- You've Got The Key (UK, Soul Direction, 199?, re: 2025)
Soul Direction houdt ervan om te grasduinen in de onuitgebrachte opnames van de jaren zestig en zeventig. Toch heeft ook dit label opgemerkt dat er een interesse is voor leuke gospel en dus is het de Contempo Soul begonnen. Over Willie J. Moody is weinig te vinden. Naar verluid heeft hij de opnames van deze single ergens tussen 1989 en 1992 gemaakt en qua productie is het zeker jaren negentig. Het is lekkere opgewekte soul zonder dat Jezus en de Heilige Geest de sfeer komen verzieken. 'Why' komt muzikaal helemaal uit een goedkoop speeldoosje. Optimistische soul is altijd welkom en in dat kader past deze plaat maar het is niets bijzonders. 

* Mr. Thelonious- Give It To You (UK, Galaxy Sound Co., 2025)
Het jaar is nauwelijks twee weken onderweg of Galaxy Sound heeft al een handjevol promo's uitgebracht. Het is een 'unofficial' label met 're-edits' en dus met 'Promo use only, strictly for dj culture, not for resale' op het label. 'Give It To You' is een smaakvolle bewerking vna het gelijknamige nummer van de Britse funkband UPP uit de jaren zeventig. Op de flip staat 'Faded' van S.S.O. Orchestra. Dat is een band van Amerikanen en Belgen en heeft haar oorsprong in België. De leden spelen onder andere op 'Born To Be Alive' van Patrick Hernandez. Toch is ook 'Faded' heerlijk mellow. Twee uitstekende kanten ietwat gemoderniseerd maar neit compleet verpest. 

* Shimi Sonic- Coolage (UK, Un Own, 2025)
Eenzelfde laken een pak als bij Mr. Thelonious. Een plaatje dat uitsluitend is bedoeld voor de dj's en niet voor de reguliere verkoop. 'Coolage' is een bewerking van 'Collage' van The Three Degrees. Het origineel is in 1970 de b-kant van 'Maybe' als de groep nog op het Roulette-label zit. Onder het mom van 'treasures are on the flipside' heb ik de b-kant in 2012 wel eens geproefd en dan vind ik al iets hypnotiserends uit gaan van het nummer. In de edit van Shimi Sonic komt dit helemaal tot uitdrukking. 'Our Time' is een bewerking van 'A Time For Us' van Joe Pass. Beide kanten zijn zeer de moeite waard!

* The Soul Seekers- An Extraordinary Dream (UK, Symphonical, 197?, re: 2025)
In het hoesje zit een replica van de persfoto met een korte biografie. Tenorsaxofonist Larry Gray is de leider van dit gezelschap en het is gepokt en gemazeld in de showbiz. Larry heeft in de band gespeeld van Otis Redding en ook de anderen hebben grote artiesten mogen begeleiden. Hun enige wapenfeit is deze obscure single. Aan de knullige effecten te horen, moet dit ergens van rond 1970 zijn. Net als bij het origineel heeft ook de Symphonical-uitgave de instrumentale versie. 

* Percy Sledge- Baby Baby Baby (Spanje, Soul 4 Real, 1969, re: 2025)
Ik moet bekennen dat ik Soul 4 Real ietwat uit het oog ga verliezen. Nee, ik word wel op de hoogte gebracht van nieuwe releases maar het is maar zelden dat ik nog in actie kom. Afgelopen juni is deze van Percy Sledge uitgebracht en ik geloof dat ik het 'niet waard' vind voor de oorspronkelijke prijs. Nu biedt Juno de plaat aan voor half geld en mag het opeens wel. Het hoesje leest ietwat bizar voor een Nederlander. In de rest van de wereld is men Percy snel vergeten na 'When A Man Loves A Woman' maar in 1969 domineert hij de Nederlandse Top 40 met 'My Special Prayer'. Zijn opname van Aretha Franklin's 'Baby Baby Baby' stamt uit deze periode maar zal dan nooit het vinyl halen. De keerzijde is echter interessanter voor mij. In 1972 neemt hij nummers op van Swamp Dogg en Gordon Lightfoot en deze staan op de flip van deze release. 'You Can Always Get It Where You Got It' is van ome Swamp en heeft zijn blazers. Hoewel Percy een prachtige soulvolle stem heeft, klinkt het een beetje braaf in vergelijking met Jerry Williams Jr. 'Same Old Loverman' is van folkie Gordon Lightfoot en dat maakt Percy helemaal zijn eigen feestje. 

Singles round-up: januari 5

Over twee uren ga ik op de radio de 'New additions' uit de jaren zeventig-bak van zondag draaien. Ik heb zondag de show last minute moeten cancelen. Omdat ik voor die show maar liefst achttien 'New additions' heb, besluit ik meteen deze te gebruiken voor de show van vanavond. Zeventien van de achttien plus een top tien die ik morgen met jullie ga delen in 'Rondje gebak' (plus de link om het terug te luisteren). Jullie hebben nu in ieder geval nog het tweede deel tegoed van het nestje Stateside=singles. Er zijn vanmiddag ook nieuwe Juno's binnengekomen. Ik heb in december ook een paar besteld die ik nog altijd moet behandelen maar deze spelen even verstoppertje. Ik ga nu even door met de Statesides en ga me dan eerst richten op de radio. Ik wil de 'nieuwe' releases wel graag voor morgenavond hebben beluisterd. dus wens me succes met de zoektocht. Nu dan eerst maar het tweede deel van de Engelse Stateside-singles. 

* Mitch Ryder & The Detroit Wheels- Jenny Take A Ride (UK, Stateside SS-481, 1965)
De platen van Mitch Ryder zijn erg populair bij de Engelse Mods en twee daarvan hebben de oversteek gemaakt naar de Northern Soul. Het is echter dé dansmuziek bij uitstek en dus reken ik ze goed voor de Blauwe Bak. Op deze plaat doet het een smakelijke mix van 'See See Rider' met 'Jenny Jenny'. Ik ken het nummer overigens al dertig jaar, in eerste instantie dankzij '24 Happening Hits' waar ik ooit een bericht aan heb gewijd. 

* Lee Dorsey- Get Out Of My Life, Woman (UK, Stateside SS-485, 1965)
De Week Spot van deze week. Overigens zie ik dat de single in januari 1966 op de Engelse markt is gebracht. 

* Lee Dorsey- Working In The Coalmine (UK, Stateside SS-528, 1966)
Deze heb ik ooit in een hele slechte staat gekocht tijdens een vakantie in België. Deze 'nieuwe' mag zonder meer in de Blauwe Bak. 

* The Toys- Baby Toys (UK, Stateside SS-539, 1966)
Een ontzettend gaaf plaatje van The Toys. Het heeft het territorium verlaten van 'A Lover's Concerto' en doet nu een gek plaatje over allerhande speelgoed. Sommige daarvan maken geluid want zo horen we een indiaantje op de achtergrond. Bij The Toys is het 'hit and miss' als het tot de Blauwe Bak komt. Ik heb 'Attack!' ook gewoon in de Gele Bak staan en daar komt 'Baby Toys' ook te staan. 

* Lee Dorsey- Holy Cow (UK, Stateside SS-552, 1966)
Deze heb ik onlangs nog gevonden op Amerikaans styreen maar ik heb dan toch liever de Engelse persing. Deze mag eveneens in de Blauwe Bak. 

* Mitch Ryder & The Detroit Wheels- Sock It To Me Baby (UK, Stateside SS-596, 1967)
Eenzelfde laken een pak als bij 'Jenny Take A Ride'. Het is eigenlijk blue-eyed garagerock maar hey... het swingt als een trein en er zijn een paar andere Mitch Ryder-platen die wél in de Northern zijn toegelaten. Deze mag dus ook in de Blauwe Bak. 

* The Music Explosions- Little Bit O'Soul (UK, Stateside SS-2028, 1967)
De Nederlandse persing staat al jaren in de Gele Bak. Vorig jaar kom ik dan de Engelse heruitgave tegen van de vroege jaren zeventig. Die staat dan wel weer in de Blauwe Bak.. Ik denk dat deze Engelse er gewoon naast komt te staan. 

* The Isley Brothers- Warpath (UK, Stateside, 1971)
The Isley Brothers terug op Stateside? The Isleys runnen sinds 1969 hun eigen T-Neck-label en dat zal in Engeland nooit een volwaardig label worden. Stateside verzorgt dus ook de distributie van deze single. Eerdere T-Neck's zijn onder andere gedaan door Major Minor. 'Warpath' is een zeer aangename verrassing. De groep zit dan al enigszins in de vibe van hun meer funky sounds van de jaren zeventig. Een fijn plaatje!

Week Spot: Lee Dorsey

In de afgelopen weken word ik verschillende keren herinnerd aan 'Tuesday Night Music Club' en 'Afterglow'. Mis ik het? Ja en nee. Het was een manier om op de hoogte te blijven van de ontwikkelingen in de hedendaagse popmuziek, maar dan opnieuw... Op dinsdagavond moest je maar afwachten of je luisteraars had en vaak ben ik vrijdag brak na een nacht 'Afterglow'. In het uiterste begin van 'Tuesday Night Music Club', dan nog 'tijdelijk', heb ik een aantal series waarvan ik weet dat ik ze niet jaren kan volhouden. Eentje daarvan is 'Sample vs. original'. Hierin ga ik dance- en hiphop-nummers 'ontleden' in de zin van de gebruikte samples. Ik geloof dat de cd 'Odelay' van Beck voor mij de aanleiding is geweest, maar hier duik ik andermaal het cd-boekje in om de samples te vinden. Dat brengt me op het spoor van 'Get Out Of My Life, Woman' van Lee Dorsey. Een van de Stateside-singles die gisteren is binnengekomen en geknipt om deze week de Week Spot te zijn. 

'There ain't no biz like showbiz'. Je hebt pieken en dalen en zolang je maar bent voorbereid op de dalen. Wat dat betreft is Lee Dorsey een schoolvoorbeeld. Irving Lee Dorsey komt ter wereld op kerstnacht 2024 in New Orleans. Hij is in zijn jonge jaren bevriend met Fats Domino. Als Lee tien jaar oud is, verhuist het gezin naar Portland in Oregon. Als militair maakt hij deel uit van de Amerikaanse troepen tijdens de Tweede Wereldoorlog. Na zijn diensttijd heeft hij een nieuwe ambitie gevonden: Hij wil een professioneel bokser worden. Hij gaat aan de slag in 'prize fightings' in de lichte categorie en draagt hierbij de naam Kid Chocolate. Toch is het geen succes want tijdens zijn belangrijkste wedstrijd gaat hij in de tweede ronde knockout. Hij gaat terug naar New Orleans en opent aldaar in 1955 een werkplaats voor auto's. Overdag zit hij onder de motorolie, 's avonds en in zijn vrije tijd probeert hij een zangcarrière van de grond te krijgen. In 1958 is 'Rock Pretty Baby' zijn eerste muzikale avontuur maar de single op het lokale Rex-label doet helemaal niets. In 1960 treft hij Marshall Sehom die hem onderbrengt bij Fury Records. Op een feestje ontmoet hij Allen Toussaint en daarmee is een gouden combinatie geboren. 'Ya Ya' is de eerste grote hit voor Dorsey in 1961. Het bijna identieke 'Do-Re-Mi' volgt in de voetsporen maar kort daarna nemen de hits af. Dorsey keert terug naar de werkplaats en maakt intussen een paar onsuccesvolle singles. 

In 1965 krijgt zijn loopbaan een kickstart, om in de sfeer van de werkplaats te blijven. Het is nadat Toussaint hem een liedje heeft aangeboden. Dat is 'Ride Your Pony'. De opvolger is echter de grootste van het stel, 'Working In The Coalmine', maar ook 'Get Out Of My Life, Woman' en 'Holy Cow' zijn grote hits voor Dorsey en Toussaint. In 1966 maakt hij de elpee 'The New Lee Dorsey' en daarmee weet hij het weer een aantal jaar uit te zingen. In 1970 maakt hij met Toussaint en The Meters het album 'Yes We Can'. Het zal Dorsey zin laatste hit opleveren. Het titelnummer zal een paar jaar later een grote hit worden voor The Pointer Sisters, maar nu als 'Yes We Can Can'. Dorsey's origineel heeft al het interessante drumpatroon. 

Lee Dorsey wordt beschouwd als één van de grondleggers van de latere funk en met name het drumwerk kan door menigeen worden gebruikt. 'Get Out Of My Life, Woman' is daardoor één van de meeste gesamplede nummers in de geschiedenis. Het verbleekt bij 'Amen Brother' van The Winstons, maar we hebben het nog altijd over honderden voorbeelden. Mijn periode in de Popkelder in Sneek, in 1997, brengt me in contact met 'Odelay' van Beck en ook 'Dummy' van Portishead. Als ik in 2000 de beide albums op cd heb, bestudeer ik alle samples die credits krijgen in het boekje. Ik geloof dat ik deze bewuste dinsdag 'Odelay' in de '3 From 33' heb en in 'Sample Vs. original' de gebruikte samples op het album. Them's uitvoering van 'It's All Over Now Baby Blue' is dan inmiddels al jaren een grote favoriet van mij doordat ik het nummer op een elpee heb staan. 'Get Out Of My Life, Woman' wordt gebruikt in 'Where It's At' van Beck op het genoemde album. Het is nu voor het eerst dat ik de single heb.