dinsdag 31 augustus 2010

39 jaar vóór 'ontvrienden'


De Eindstreep heeft deze maand niet De Eindstreep gehaald, dus deze maand geen Eindstreep. Het geeft me al een jaar een zekere rust om niet aan het einde van een maand een lijstje te moeten maken, bovendien geeft Soul-xotica aardig weer wat zoal op mijn draaitafel terecht komt. Nu aandacht voor een plaatje dat mijn maand heeft gemaakt. Op zondag 1 augustus was het één van de eerste platen die op mijn telefoon voorbij kwam. En een maand later smaakt hij nog steeds naar meer.

De drie muzikanten die The Peddlers vormen, leren elkaar kennen in een muziekwinkel in Manchester. Allen hebben dan al bandjes gehad. Maar The Peddlers willen iets nieuws onder de zon brengen. Een vitale mix van blues, rock en jazz met in de hoofdrol het Hammond-orgel van Roy Phillips. De platenmaatschappij stuurt aanvankelijk aan op een Merseybeat-aanpak, maar alras weet het trio de staf te overtuigen.

Manchester blijkt nog niet klaar voor hun muziek, maar dat verloopt anders wanneer ze in Londen neerstrijken. Het geluid van The Peddlers is 'hot' en de clubs en zalen zijn dikwijls bevolkt door bekendheden. Op het vinyl speelt de groep voornamelijk eigenzinnige bewerkingen van bestaand materiaal, hoewel drupsgewijs de eerste eigen composities op het repertoire komen. Hun meest interessante periode komt als ze tekenen bij CBS. 'Nobody Likes Me', 'People' en het totaal vergeten 'Girlie P.S. I Love You Girlie' zijn mooie voorbeelden.

Of het er mee te maken had dat het in de film 'Gemini And Me' zat? Of dat Adje Bouman de plaat de nodige steun gaf? Maar pas in september 1970 vieren ze hun enige Top 40-hit, ook al was hij binnen een paar weken vertrokken. 'Tell The World We're Not In' kwam niet verder dan nummer 29.

Een Radio 2-deejay zei ooit iets soortgelijks over 'Message To My Girl' van Split Enz. Als de sms toen had bestaan, had het lied waarschijnlijk nooit bestaan. Als The Peddlers in 1970 een sociaal netwerk op het wereldwijde rag hadden gehad en bovendien het begrip 'ontvrienden' hadden gekend, hadden ze de boodschap wel via Facebook of Hyves de wereld in geholpen! De wereld had dan wel een grappig liedje gemist met uitstekend orgelspel.

Hemelsbreed 300 kilometer van huis, op de fiets in België, is de tekst opeens erg tijdloos. Verliefd stel kijkt vol verbazing naar een wereld die zichzelf verstikt in haar ingebeelde problemen. Laat die wereld buiten de deur, want zij hebben elkaar. Het flitsende orgel doet vermoeden dat hij geen oorlogje met haar gaat spelen...

maandag 30 augustus 2010

de originele cover?


Toen ik een paar maanden geleden in Het Pandje 'I Put A Spell On You' van The Alan Price Set draaide, stapte iemand op me af met de vraag 'of ik het origineel van Creedence kon draaien'. Niet meteen, omdat ik pas een nummer van hen had gedraaid. Jaren geleden kreeg ik, nadat ik 'Born On The Bayou' van tien minuten in de hoes had gedaan, het bevel 'eindelijk weer iets van Kriedentz te draaien'. Om maar te illustreren dat ze er in deze kontreien wel pap van lusten. Toch vind ik het wel triest dat men niet weet dat het nummer een langere geschiedenis heeft.

Of Screamin' al voor zijn naam stond? Ik vermoed dat hij het met deze plaatopname heeft verdiend. Jay Hawkins stond in de studio om een lied op te nemen dat hij samen met ene Slotman had geschreven. Hawkins kon maar niet de juiste 'vibe' krijgen. De sessie werd even stilgelegd en de hulp ingeroepen van de opnamestudiopsycholoog: Een grote fles sterke drank. Wiens idee het was, is een mysterie, maar Hawkins 'verkracht' het liedje terwijl hij meer dan aangeschoten is! Hij zucht, briest, buldert en krijst dat het een lieve lust is. De plaat wordt uitgebracht en zal een molensteen om de nek van Hawkins blijken.

Nina Simone kon ook wel tetteren, maar had beduidend minder op toen zij haar versie opnam. Een organist van een populaire Britse rhythm & blues-groep luisterde voor inspiratie graag naar Nina en zijn groep had al 'Don't Let Me Be Misunderstood' opgepikt. The Animals had ook een cover van 'I Put A Spell On You' in gedachten, toen Alan Price plots eruit stapte. Zijn plaatdebuut was met genoemde titel. Hij had een Bach-orgel toegevoegd. De overige Animals voerden het nummer uit op de elpee 'Animalisms'.

In 1968 volgt dan de groep die doorbrak op 'gratis toegankelijke zondagmiddag-happenings' met haar radicale uitbouwsels van rock & roll- en rhythm & blues-klassiekers: Creedence Clearwater Revival. Het kwam op hun titelloze debuut en in 1972 op de afgebeelde maxi-single.

In 2002 leerde ik een dame kennen met een zeer opvallende voornaam. Ze was met stomheid geslagen toen ik haar meisjesnaam wist én het adres van haar ouderlijke huis. En dat ik wist dat ze van Creedence hield. Ik had in 1989 haar exemplaar van deze maxi-single gekocht, waarop zij haar toenmalige adres en naam had geschreven...

'I Put A Spell On You' is nog vaak gecoverd sedertdien, maar eerlijkheid gebiedt te zeggen dat er geen betere cover dan deze van Creedence is bijgekomen. Want de single van Audience die ik woensdag heb gekocht, valt eveneens tegen, hoewel die typisch is geënt op de versie van Alan Price. En de disco-versie van Dee Dee wilde ik eigenlijk niet noemen...

zondag 29 augustus 2010

a day without Dusty...


Na Air van vorige week, nu wederom tijd voor een 'hersenschuddingschijf'. Al had ik Dusty ook zonder die kwaal kunnen aanschaffen, want de dubbelaar 'Walk On By' was aantrekkelijk geprijsd. En bevat een fraai overzicht van Dusty's carriére. Van 'I Only Wanna Be With You' uit 1963 tot en met 'In Private' en de samenwerking met de Pet Shop Boys. Alleen die titel... Dusty nam nóóit 'Walk On By' op!!!

Maart 1999. Ik zit tevergeefs op klandizie te wachten in het bric-à-brac-winkeltje van de Emmaus aan Manchester Road in Mossley. Ik dood de tijd met BBC Radio 2, ondermeer met de popkwis om kwart over tien. Om elf uur is het nieuws. Slechts één bericht: In Londen is Dusty Springfield overleden.

Tegenwoordig is er een database bij de radiostations, maar in 1999 werkte ook de 'Beeb' nog gewoon met cd's. Hoe ze het voor elkaar kregen, maar direct na elf uur en voor de rest van de dag weerklinkt de stem van Dusty op de radio. Engeland rouwt! Dusty is een nationale heldin. Iedereen, maar dan ook iedereen, heeft wel 'iets' met Dusty. Ouderen die haar hoogtijdagen bewust hebben meegemaakt, dertigers die in 1987 stonden te swingen op 'What Have I Done To Deserve This' en een nog jongere generatie die haar kennen van de verzamel-cd van hun ouders.

Zelf blijf ik aanvankelijk nuchter onder het nieuws. Totdat rond twee uur een top 20-single uit 1966 voorbij komt. Ik ken het lied van The Byrds, maar de stem van Dusty en het orkest van Ivor Raymonde doen me plotsklaps in huilen uitbarsten. Ik leer Dusty pas kennen, nu ze niet meer onder ons is. 'A day without Dusty is a day that does not exist'. En toch gaan heel wat dagen zonder Dusty voorbij, maar ze hoort als ontbijt bij een geslaagde dag!

Dusty ontroert nog steeds. Toen ik vorige maand 'How Can I Be Sure' draaide, biggelden de tranen over de wangen. Waarom is me nog steeds niet duidelijk. Maar het kan ook uitbundig. 'I'll Try Anything' zou nog op vinyl mijn koffer northern soul in moeten.

zaterdag 28 augustus 2010

de laatste nachtdienst


,,Overdag heb je luisteraars, 's nachts maak je vrienden". Met die woorden sloot de presentator zes jaar geleden zijn programma op Radio 2. Iedere maandagochtend tussen twaalf en twee draaide hij obscure 12"-es, totdat die zender 's nachts overging op nonstop-muziek. Nachtradio is een andere wereld dan overdag. Sinds enige jaren luister ik graag naar de nachtradio op Radio 1. Nu zit ik te luisteren naar het afscheid van Avro's Nachtdienst, de moeder der talkradio.

Toen ik vorige week hoorde dat de laatste uitzending 'live' met publiek zou zijn op een camping in Amsterdam, heb ik nog even getwijfeld. Toen 'Niemandsland' van de KRO in december 2003 de deuren sloot, ben ik nog wel naar de voorlaatste uitzending in Hilversum geweest. Hetzelfde gevoel bekruipt me nu ook. Ik zou eigenlijk op stap zijn gegaan, maar ben wederom aan de radio blijven plakken.

Van de talkradio-programmas viel De Nachtdienst op door het vrije karakter. De Avro is neutraal qua levensovertuiging en moraal en dus hoorde je zeer diverse verhalen. Sytze Van Der V., de ontheemde pedofiel, belde ooit. Alex, de zanger van 'Een Bossie Rooie Rozen', die van een optreden terugkwam. Dronken studenten. Maar ook de vaste kliek bellers die je iedere avond hoort. Als ik in De Buze had gewerkt of ik kwam na vieren terug uit de stad, ging ik altijd even luisteren naar de frisse presentatie van Astrid De Jong. Haar zal ik dan ook het meeste missen...

Llink is woensdagochtend sentimenteel afgezwaaid met 'Motradio', 'Napels Bij Nacht' van de RVU is sinds vanochtend passé. Morgen neem ik afscheid van 'Andermans Veren' en 'Voor 1 Nacht'. Volgende week het dertiende vaarwel aan 'Het Steenen Tijdperk', maar gelukkig leeft die naam verder op het onvolprezen forum.

Het afscheid van De Nachtdienst vroeg om een plaatje van een radio. Het is niet de eerste de beste geworden, maar een heuse Telefunken Gavotte! Mijn meest favoriete lampenradio ooit! Ik had een paar jaar geleden nog geboden op eentje op Marktplaats, maar helaas verloor ik contact met de verkoper. Hij mag in een dubbel fotolijstje naast Penny (maart: Even slikken!)...

vrijdag 27 augustus 2010

come on everybody, let's do the brainshake


Geïnspireerd door de 'Peanut Duck' (= niet de vogel op het plaatje!) van Marsha Gee, heb ik zelf een northern soul-dansje bedacht. Soundtrack: Moloko. Strek de armen voor u uit, beweeg eerst rechtervoet omhoog totdat uw knie in een hoek komt te staan. Beweeg de voet langzaam naar beneden. Herhaal deze handeling met uw linkerbeen. Herhaal het om-en-om totdat het overeenstemt met de vierkwartsmaat van een single-hit van Moloko. Dan plotseling springen een halve salto zodat u met de schedel de dansvloer raakt. En terwijl de dj abrupt de muziek staakt, blijft u voor dood liggen...

Als je 20092009 intoetst op Goochel Afbeeldingen volgt na foto's van modeshows deze prent van een goudplevier. Omdat fietsen en 'I'm Like A Bird' van Nelly Furtado iets met elkaar hebben te maken (zie juni) en ik ze na de klap zag vliegen, alleen daarom...

Zaterdag 19 september. Nadat broer Henk me net doodleuk heeft verteld dat hij die ochtend in de huwelijksboot was gestapt, fiets ik met rugzakje naar het Dwingelerveld. In de rugzak zit een thermosfles thee en boterhammen. Het fraaie weer heeft me doen besluiten om mijn koude avondeten aldaar te nuttigen. Op een fietsroutenetwerk-bord lees ik dat ik niet ver van Hooghalen zit en dus ook relatief vlakbij Grolloo. En zo herinner ik me de wens om nog eens bij het borstbeeld van Harry Muskee, alias Cuby van The Blizzards, te kijken. Het begint al te schemeren, dus vandaag niet.

De volgende ochtend vertrek ik opnieuw. Nu met Grolloo als keerpunt in het vizier. Ik stippel een fraaie route uit, maar raak deze na Beilen even kwijt. Met een broodje en lauwe thee op een winderig bankje, zie ik dat Gerard Voorburg op het STF gehoor heeft gegeven aan mijn vraag om een mp3 van 'Back Home' van Cuby & The Blizzards. Het wordt een van de nummers op de soundtrack. Hoe wrang ook de titel zal blijken, want ik kom vandaag niet meer thuis...

Even voor zessen ben ik bij het borstbeeld van Harry in Grolloo. Daarna via Hooghalen over de heide van Smilde naar Oranje. Bekend van Speelstad Oranje. Daar tegenover zit een café met snackbar. Uit zuinige overwegingen neem ik een patatje oorlog en een frikandel speciaal. Niet genoeg voor zo'n fietstocht, maar ik ga thuis nog eten koken. Ik zit daar op 20-09-2009 om 20.09 uur te eten tot grote ergernis van de goden. Maar ze zouden me nog wel krijgen!

Bij Hoogersmilde valt de duister in. Ik raak vermoeid en merk dat het snackje van zonet onvoldoende is. Maar ik kom niets eetbaars tegen. In Diever zit ik er even doorheen. Het is bijna tien uur. Ik wil niet meer koken. 'T Buurtje sluit om elf uur. Dat haal ik niet meer! Dan maar Carambar. Lekker! Halve kip! Maar ik ben nog minstens 17 kilometer van Steenwijk verwijderd. Ik kies voor ritmische nietszeggende dance op de discman en dus de grootste hits van Moloko. Even voor Vledder bereken ik nog dat ik 26 km/u fiets op het moment. Tussen Vledder en Frederiksoord meen ik de halve haan te ruiken, maar dan: Blanco!

Ik ontwaak op een bed met het gevoel van een corset. Het blijkt een veels te klein pyjamajasje. Per abuis lig ik in iemand anders zijn bed! Wat is er gebeurd? Er lag een afgewaaide tak op het fietspad. Ik heb een lichte hersenschudding. De chirurg ziet in mijn dossier de recente Paaz-opname. Alcoholmisbruik. Was niet de échte reden van opname. Desondanks vermeldt hij in zijn rapport maar dat ze me in beschonken toestand aantroffen. Lijkt heel aannemelijk. Maar ik heb sinds 2 april geen druppel gedronken!

De hersenschudding maakt dat de eerste twee weken 'blanco' zijn. Ik schijn achteraf veel cd's te hebben gekocht. Welke? Elke week laat ik er eentje voorbij komen. Afgelopen zondag hadden we al Air...

Samara mag altijd een potje breken!


Wellicht is na de haat jegens Morrissey een liefdesverklaring voor een zangeres wel de juiste keuze. Eigenlijk wilde ik Samara Lubelski vorige week al behandelen, maar gelukkig stelde ik dat uit, want sinds woensdag kan ik zeggen dat ik qua liedjes-platen weer up-to-date ben. Mijn verhaal begint op vrijdagavond 4 maart 2005 in Kunstencentrum België in Hasselt. Evenals Marissa Nadler heb ik Samara ook indirect te danken aan Fursaxa, welke ik in april heb behandeld...

Femmes, heet het tweedaagse festival van tegendraadse vrouwelijke kunstenaarr. Ikue Mori & Zeena Parkins zijn de grootste namen. Een volslagen onbekende Islaja, alsmede Fursaxa en Esther Venrooy staan op de poster. En Daniëlle Lemaire, die in juni voorbij kwam in het verhaal van Nora Keyes. Echt een onvergetelijk festival.

Doordat het noorden en de Randstad nog kampten met de gevolgen van de hevige sneeuwval van woensdag, moest met het boemeltje over Arnhem en Nijmegen naar Roosendaal. Op Antwerpen-Berchem mis ik aansluiting en er rest niets dan een eindeloze reis per stoptrein naar Hasselt. Maar hoewel ik wel wat rust wil gebruiken, kennen de artiesten geen genade. Ze improviseren aritmisch en krassen als kraaien. Dan opeens een klein meisje, verhoudingsgewijs een joekel van een gitaar en een zachte fluisterende stem.

Het is Samara Lubelski. Hoewel haar solodebuut vers van de pers is, is ze geenszins een debutante. Samara studeerde viool, maar koos voor de experimentele richting. Ze speelde (en zong) met Jackie-O-Motherfucker en Hall Of Fame, totdat die laatste explodeerde. Hall Of Fame kon extreem zijn, maar kende in Samara's liedjes ook verstilde miniaturen. Die lijn had ze gebruikt voor 'The Fleeting Skies', een prachtplaat met een 'open' geluid.

Toen 'Spectacular Of Passages' eind 2005 uitkwam, kocht ik die omdat het logisch was. En hoewel ik hem nu stukje bij beetje leer waarderen, was het toen een teleurstelling. Matige liedjes en de open gaten van de eerste volgesmeerd met pur van mellotron en drums. Intussen verschijnt ook nog dat ding met de viooldrones, een probaat middel om poezen uit de tuin te houden. Ik bespaar het geld, maar heb desondanks nu wel spijt!

Eind 2007 ben ik Samara bijna vergeten als ik 'Parallel Suns' in de handen hou. Omdat ik nog altijd een fijne herinnering koester aan Hasselt, krijgt ze nog een kans. Gelukkig maar! De goede liedjes van de 1e plus de begeleiding van de 2e geeft 'Parallel Suns'. Samara en band (collegae van de Duitse avantgardisten Metabolismus) zijn in evenwicht. Maar de euforie rondom dit album speelt mijn aanschaf van 'Future Slip' bijna parten. Woensdag heb ik hem, een jaar na release, alsnog gekocht.

Hij is anders, maar niet minder. Het neigt steeds meer naar psychpop, zonder dreampop of shoegazer te worden. Herkennen we her en der wat sixties-invloeden? Ook is Samara haar eigen stem als achtergrondzang gaan gebruiken. Als deze lijn zich doorzet, brengt ze over drie jaar 'the state of art' uit op het gebied van de moderne psychpop. Een eventueel miskleuntje verandert niets aan mijn liefde voor haar!

donderdag 26 augustus 2010

Rod mag het zeggen...


Even een kijkje achter de schermen van soul-xotica? De klok loopt acht uren achter, waardoor ik de volgende nacht nog steeds een bericht van de vorige dag kan maken. Ideaal, omdat ik rond middernacht de meeste inspiratie heb. Als ik dan een concept opsla, kan ik dagen later nog steeds een posting van die dag plaatsen. Ziehier: Vrijdag 27 augustus, 18 uur en een opgeslagen concept van gisteren...

Een kater weerhoudt me ervan om te schrijven. Neen, ik heb louter ijsthee genuttigd! Het was De Nacht Van Steenwijk. Ik heb eerst uiterst gezellig bij een vriendin gegeten. De conversatie hou ik privé, maar met haar kom ik in een zeer openhartig gesprek. Een hartelijk gesprek, welteverstaan! Een echte 'eye-opener' aan beide kanten. Tegelijk heb ik afgesproken om met een andere lieve vriendin op stap te gaan. De 3J's wilde ik sowieso niet behandelen en, hoewel ik enthousiast was, ga ik de Top 100-band Papa Di Grazza evenmin ruimte bieden!

In Het Pandje speelt een bereleuk bluesrock-bandje, de sfeer is optimaal, ben nog steeds hees van 'Twist And Shout' van The Beatles... Kortom: De avond kan niet stuk? Jawel hoor. Vriendin gaat Duvels drinken alsof het pils is en dan... Dan mag Rod het zeggen!