Singles round-up: augustus 1

De foto heb ik in eerste instantie gisteravond gemaakt. Ik heb dan het plan eerst een 'Beeld uit het verleden' te doen en daarna verder met de eerste 'Singles round-up'. Door bezigheden op Youtube komt het er niet van. Tot mijn grote verrassing heeft de postbode vandaag een extra single bezorgd en ook nog eentje op Izipho Soul. Ik trap vanavond af met dat label omdat de andere single eigenlijk nog van de vorige maand is. De nieuwste aanwinst is wel een kleine spelbreker want de overige zeven zijn allemaal heruitgaven, de ene minder legaal dan de andere. De zomer maakt na een kleine afwezigheid de komende dagen weer een comeback en ik heb vanmiddag mogen genieten van de eerste momenten. Er is wederom niet veel post, maar helaas moet ik wel in de binnenstad zijn van Steenwijk. Daar hebben ze op woensdag de midweekfeesten. Op de Markt schalt de elpee-versie van 'Child In Time' van Deep Purple uit de luidsprekers en ik kan de post in het centrum precies redden binnen de tijdsduur van het nummer. Vandaag de eerste acht nieuwe aanwinsten van deze maand. Er is eentje vandaag op de post gegaan en ik wacht nog op een pakketje uit Frankrijk. Dat zou dan begin volgende week een 'Singles round-up' kunnen opleveren.

* David Nunez- Strange Feeling (UK, Izipho Soul, 1973, re: 2023)
* Carmichael Musiclover- Bring It Home (UK, Izipho Soul, 2023)
Ongeveer een week voordat David Nunez de voorverkoop in gaat, doet Patrick van Izipho Soul een quiz op Facebook. Het toont de bovenste helft van het label met de productie en de publicatiemaatschappij en de aanwijzing dat het een opname is uit 1973. Ik gok als enige David Nunez en ik blijk de winnaar te zijn. Niet dat er iets valt te winnen overigens... John Wagner is zeer actief in de vroege jaren zeventig maar de overige producties zijn té country voor Izipho Soul. Ik gok op David Nunez omdat het 'laidback groove' heeft en dus best zou kunnen op Izipho. Althans, het nummer dat ik hoor op Youtube. 'Strange Feeling' heeft een cowbell maar ook lekkere blazers. Het had zomaar kunnen slagen op de AM-stations want het valt niet zwaar uit de toon bij bijvoorbeeld The Doobie Brothers of Osibisa (dat laatste vanwege de percussie). Op de keerzijde staat 'I See Your Face' en dat is iets meer een ballade. Erg sfeervol en voor een popliedje zelfs erg mooi, maar voor de dansvloer is alleen 'Strange Feeling' geschikt, hoewel het een vreemde eend in de bijt is. Ik mag Patrick wel dat hij het aandurft om zoiets los te laten op het soul-volk in Engeland. Carmichael Musiclover is meteen een paar decennia later. En dan bedoel ik niet de vijftig jaar tussen 1973 en nu, want het geluid blijft ergens steken in de jaren negentig en begin van de nieuwe eeuw. Antoine Carmichael is zijn echte naam en hij vent sinds 2013 zijn 'contemporary r&b' uit middels eigen en onafhankelijke labels. Zowel a- als b-kant zijn nog niet eerder verschenen op een album. 'Know You Better' op de b-kant is de meer dansbare kant. Hoewel ik stukje-bij-beetje de r&b uit de jaren negentig mijn collectie binnen laat, is 'Know You Better' veruit mijn favoriete kant van de twee. Deze kan morgenavond mooi in de 'Vinyl Floorfillers' die ik waarschijnlijk ga doen.

* Antone & The Underworld- Windows Of My Mind (UK, Athens Of The North, 1985, re: 2023)
De plaat die ik 'per ongeluk' heb besteld bij Juno maar waar ik nog geen spijt van heb gehad. Het is een paar weken geleden als ik luister naar dit nummer. Het is een 'pre-order' welke eind juli gaat verschijnen en omdat het geluid me intrigeert, leg ik het in mijn winkelmandje om later nog eens te checken. Dan komt er een plaatje voorbij op Juno en ik reken haastig af. Dan blijkt ook deze officieel te zijn besteld. Antone is een muzikant en producent uit San Diego en in 1984 zit hij wat te spelen met een drumcomputer. Opeens komt de groove voor 'Windows Of My Mind' eruit rollen. Deze kan niet anders worden omschreven dan 'sinister'. Het doet erg denken aan Joy Division en vroege Depeche Mode. In 1985 brengt hij 'Windows Of My Mind' uit in eigen beheer. Inmiddels is het origineel niet meer te vinden en biedt Athens Of The North  deze single aan. Er staat een remix op de b-kant welke ik oversla, het gaat mij vooral om de a-kant welke vaak 'post-punk-soul' is genoemd. Het is een bijzonder ding!

* Jackson Sisters- I Believe In Miracles (Japan, Universal, 1973, re: 2022)
Met name de albumversie is door de jaren heen helemaal kapot gesampled. Zelf ben ik juist op zoek naar de single-versie zoals die in 1973 is verschenen. Met vrijwel geen intro, iets 'lossere' zang en zonder de 'don't you' in het laatste stuk. Rarenorthernsoul biedt weer eens een Engelse Mums aan welke opnieuw weer niet te betalen is en dan besluit ik dat ik deze plaat toch eens moet hebben. Ik kijk rond op Discogs en had bijna een 12"-single gekocht. Op de labels staat 45 maar in de kleine lettertjes lees ik dat de plaat eigenlijk op 33 draait. Dat heb ik nooit begrepen. Dan zie ik deze Japanse uitgave staan en, jawel, deze heeft de 7"-edit op de b-kant. Het lijkt erop alsof de labels zijn omgedraaid want de albumversie speelt de 7"-edit en andersom. Volgens het label is de plaat in 2016 al uitgebracht, maar deze op het roze vinyl is eind vorig jaar uitgebracht. Oh wat is en blijft dit een feestje!

* Melvin Moore- All Of A Sudden (UK, Daywood, 1977-78, re: 2006)
Chris heeft een paar weken geleden een special met heruitgaven en bootlegs. Hij licht deze er als eerste uit. Twee kanten die zéér in trek zijn bij verzamelaars en dj's en waarvan zelfs de bootleg in prijs omhoog schiet. Deze is in mijn geval ook verschrikkelijk duur geweest, maar het is een 'once in a lifetime' en jammer dat ik het in 2006 aanvankelijk heb gemist. O ja, het origineel is recent nog verkocht voor vierduizend euro. Het is dan ook pure dynamiet voor op de dansvloer. Toch is het gek genoeg de b-kant van deze 'boot'. De andere kant is 'Independent Woman' van Jan Jones uit 1980 en opnieuw een plaatje waarvan het origineel iets meer kost dan een paar kwartjes. Toch vind ik dat nummer iets té drammerig maar dat zal het succes in de Northern Soul verklaren. Het gaat mij echt om de kant van Melvin.

* Linda Griner- Goodbye Cruel Love (UK, R&B Gold, 1963, re: 2014)
Eigenlijk een EP op het label van Soulful Records, mijn favoriete leverancier van recente bootlegs. Het brengt in 2014 een serie uit genaamd 'R&B Gold' en dit is het tweede deel. 'I Want A Love I Can See' van The Temptations is het nummer op de a-kant maar Chris biedt deze specifiek aan voor Linda Griner. 'Good-Bye Cruel Love', zoals het eigenlijk heet, is een héérlijke vroege Motown-opname en neemt me terug naar de goede oude tijd van de 'Northern Soul Jukebox'. Ik heb pas recent geleerd dat Linda Griner zich later Lyn Roman gaat noemen en daar heb ik recent nog een hele leuke plaat van gekocht. The Satintones maakt in 1959 een plaat voor Tamla en is daarmee de eerste groep op het Motown-label. 'A Love Can Never Be' verschijnt in 1961 op Motown en is niet onaardig. The Temptations verschijnt in 1963 op Gordy. Het trio nummers zijn fraaie voorbeelden van het stokoude Motown-geluid voordat de hitfabriek van Holland-Dozier-Holland wordt ingezet. Het is pure rhythm & blues. The Satintones en The Temptations hebben zeker hun charme, maar Linda blijft het prijsnummer van deze EP.

* The Utopias- Girls Are Against Me (UK, Goldmine Sevens, 1964, re: 1998-99)
* The Silhouettes- Not Me Baby (UK, Goldmine Sevens, 1967, re: 1999)
De nummers 33 en 34 uit de Goldmine Sevens-serie. Als ik ze tegenkom voor een fraaie prijs móet ik ze gewoon meenemen. De meeste Goldmine Sevens hebben verschillende artiesten en groepen op de a- en b-kant en in veel gevallen levert dat twee absolute knallers op. The Utopias staat al heel lang op mijn verlanglijstje. Op de keerzijde staat 'Go For Yourself' van The Antiques en dat is ook een Northern Soul-klapper van de bovenste plank. Dan de tweede single van vanavond op het Goldmine-label. 'Not Me Baby' is een genadeloze stamper en dat geldt ook voor 'Prove Yourself A Lady' van James Bounty. Deze opnames komen uit de late jaren zestig en klinken meteen een stuk nieuwer dan bijvoorbeeld The Utopias. Goldmine Sevens doet in zéér zeldzaam spul. Zullen voor de grap eens kijken naar de huidige prijzen van de originelen?  Van The Utopias is momenteel een exemplaar in de aanbieding. Zevenduizend pond wordt dik achtduizend euro als je het hebt omgerekend. The Silhouettes mag in nieuwstaat vierduizend pond kosten en James Bounty zit met een origineel omstreeks de vierhonderd pond. Er is echter ook een bootleg in omloop. Van The Antiques is in 2018 een origineel verkocht voor 1400 dollar op Ebay. 'You can keep the change', zeggen ze dan in Engeland.

Beeld uit het verleden: 9 augustus 2017

Heb ik een achterstand opgebouwd in eind augustus 2022? Ik wilde eigenlijk wel weer iets met de vakanties doen op augustus en het valt me op dat ik in de laatste week van augustus vrijwel continu foto's heb geplaatst met herinneringen aan de vakanties sinds 2015. Vooralsnog heb ik nog geen inspiratie voor dergelijke verhalen maar wie weet wat deze maand nog gaat brengen. In het heden kan ik melden dat ik vandaag een nieuwe tweedehands laptop heb gekocht welke ingezet gaat worden voor de uitzendingen. Het gerommel van de afgelopen dagen heeft ervoor gezorgd dat mijn oude trouwe Virtual DJ in de war is geraakt en op hol slaat bij een iets grotere muziekfile. 'Tuesday Night Music Club' is daardoor niks geworden en het laatste anderhalf uur ben ik maar singles gaan draaien en geprobeerd de jingles en promo's tot een minimum te bewaren. Het pakket zou morgen op de post gaan en is hopelijk donderdag binnen zodat ik in het weekend weer los kan. Ik blader door mijn fotoarchief en kom dan deze foto tegen. Het is niet het onderwerp dat ik op de foto wil hebben als ik me goed herinner....

Vorige week heb ik nog eentje gezien in Havelte. Ik word altijd intens gelukkig als ik een eekhoorn zie. De grote staart, de lenigheid en de snelheid. Als ze me zouden toestaan om toe te kijken, zou ik best een dagje naar eekhoorns willen kijken. Helaas hebben ze het niet zo op mensen. Het is de buurvrouw die me op een bepaald moment attendeert op de eekhoorns. Ze hebben een nest in één van de bomen aan de Zuidstraat en zouden vooral 's ochtends vroeg erg actief zijn. Daar kom ik achter als ik eens een nacht heb doorgehaald en ter afsluiting van de dag een sigaartje rook in de tuin. In het begin denk ik nog dat het een paringsdans is of een soort verliefdheid, maar niets is minder waar. Zelfs het Familiediner van de EO kan geen redding brengen bij de eekhoorns. Het zijn vermoedelijk broertjes en zusjes maar ze vechten elkaar de boom en de tuin uit. Overdag zie ik ze vrijwel niet.

Dan is het een zondagmiddag en ik vermoed dat het deze zondag is geweest. Het is mooi weer en dus zit ik buiten. Dan zie ik opeens iets het hek op klauteren en op een welhaast magische wijze over een zeer dunne tak lopen. Het is de eekhoorn. Ik ren naar binnen om mijn camera te pakken maar helaas... ze hebben me in de gaten en als ik terug kom in de tuin zie ik de eekhoorn het holletje in de boom binnengaan. Het gebeurt echter nog een paar keer. Een keer steekt het mijn gras over en als het mij in de gaten krijgt, klimt het angstig in mijn plataan. Dan realiseert hij of zij zich dat het de verkeerde boom is en is binnen een halve seconde uit mijn tuin. Ook nooit weer gezien. In 2019 ga ik ze opeens missen en, inderdaad, het holletje wordt niet meer gebruikt. Ik heb nog wel eens een eekhoorn aan de andere kant van de Dorpsstraat gezien. Wellicht dat in de buurt van het bos ook meer voedsel is te vinden voor de dieren.

Voor wie nog nooit eerder een eekhoorn heeft gezien.... het is niet het dier op de foto! De eekhoorn geeft geen toestemming voor een foto.

Honderd achteruit: Icehouse

Het weekend is weer achter de rug en ik lig inderdaad een paar berichten achter. Een raar weekend om het zacht uit te drukken. Ten eerste is daar vrijdag waarover ik nog heb geschreven. De bonus vrije dag en het aansluiten van de nieuwe apparatuur. Zaterdag wil ik maar niet bij tijds wakker worden en ga driftig verder met het experimenteren met de toonarmgewichten van de draaitafels. Totdat ik besluit even op Youtube te kijken en... het euvel is binnen een minuut verholpen. Als alles naar wens zou zijn gegaan, zou Wolfman Radio nu op een nieuwe 'stream' zijn begonnen maar dat is, gelukkig, even uitgesteld. Ik werk nog met een hele oude Virtual DJ en bovendien kan mijn computer niet méér aan dan XP. Daarmee kan ik niet op de nieuwe stream en voor alle alternatieven is minimaal Windows 7 nodig. Ik heb vanmiddag dan ook besloten dat er definitief een einde komt aan het XP-tijdperk en ik richting een laptop beweeg met Windows 7. Dit omdat ik een bloedhekel heb aan 10 en hoger. De laptop is dan uitsluitend voor het uitzenden en als dat eenmaal is geïnstalleerd kan ik waarschijnlijk weer tien jaar net als bij mijn XP. Nu keer ik dan terug naar de 'Honderd achteruit' met de Gele Bak Top 100 van vorig jaar. Op nummer 44 vinden we 'Hey Little Girl' van Icehouse uit 1982.

Alleen op zondagmorgen naar de kerk blijft de radio uit. Verder kan ik me niet herinneren dat ik in de jaren tachtig ooit in de auto van vader heb gezeten en dat de radio niet aan staat. Thuis is het trouwens niet anders. Dat zal het voordeel zijn om de jongste te zijn? Mijn muzikale educatie begint al in 1978 als ik nog zindelijk moet worden. Mijn zus laat me kennis maken met Abba en Electric Light Orchestra, mijn oudste broer zit in de disco en Kiss en zelfs vader moet ervoor zwichten en heeft de elpee van Tol Hansse in de kast staan. Er is een reden waarom ik de autoradio aan haal. Ik weet niet wat als eerste is geweest. Heb ik de videoclip al gezien in TopPop? Feit is dat we onderweg zijn in de auto naar Groningen. Ik denk dat mijn broer een afspraak heeft met de oorarts aldaar. Het is in ieder geval op de heenweg als de dj op de radio de nieuwe plaat van Icehouse draait. Als ik de plaat hoor, zie ik meteen het nabijgelegen landschap aan de A7 in de buurt van Drachten. Dat de zanger heel erg zijn best doet om als David Bowie te klinken is iets dat me tot een jaar geleden nog niet was opgevallen.

Ivor Arthur Davies vormt de spil van Icehouse. Hij is beter bekend als Iva Davies. Hij is een klassiek geschoolde muzikant en bespeelt de gitaar, basgitaar, synthesizers en hobo. In 1977 richt hij in Sydney de band Flowers op. Aanvankelijk zit de groep vooral in de hoek van de pubrock. In 1980 brengt Flowers haar debuutsingle uit: 'Can't Help Myself'. In Engeland en Europa zal het uiteindelijk in 1982 een release krijgen onder de nieuwe naam: Icehouse. Als Flowers is het reeds een grote hit in Australië. Onder de invloed van onder andere Brian Eno gaat de band zich meer en meer bezig houden met de ontwikkelingen op het gebied van de synthesizers en zullen menig instrument introduceren binnen de Australische muziekscene. Iva heeft een tijdje in een ijskoude flat gewoond en dat inspireert hem tot de naam Icehouse. Flowers heeft een compositie met de naam op het repertoire staan en bovendien is het idee om het debuutalbum Icehouse te noemen. Als blijkt dat in Schotland een 'up-and-coming' band is met de naam The Flowers besluiten de heren om als Icehouse door het leven te gaan.

'Hey Little Girl' is de derde single onder de nieuwe naam en zal werelwijd de grootste worden. In Australië, Oostenrijk, Duitsland, Nieuw Zeeland en Zwitserland zal het de top tien bereiken. Het is de enige top twintig-hit in Engeland en in Nederland piekt het op een dertiende plek in de Top 40. De groep is na 46 jaar nog altijd springlevend hoewel het laatste studioalbum van 1993 is. In mei van dit jaar heeft de Australische dj Cassian een remix uitgebracht van het Icehouse-nummer 'Great Southern Land'. In Nederland zal de band nog eenmaal van zich doen spreken als het in 1987 'Crazy' op de markt brengt.

Van het concert des levens: 2011

Nadat ik zoals gebruikelijk twee koppen koffie heb genuttigd en mijn brood heb opgemaakt, pak ik mijn tasje en sta op het punt om de deur uit te gaan. Een geluk dat ik de telefoon in de broekzak heb gestoken en (nog) geen koptelefoon heb opgezet. Ik ben in de gang bij de voordeur als de telefoon gaat. Het is Meppel. Ik hoef niet te komen want er is bijna geen post. Het is volgens Meppel veel verstandiger dat ik in Steenwijk ga helpen. Maar... Steenwijk rekent niet op mij en de kans is groot dat er niks meer ligt voor mij. Enfin, dat is dus een extra vrije dag. Het komt me niet ongelegen want ik moet nog altijd de nieuwe apparatuur aansluiten. Dat is inmiddels gebeurd en als ik straks klaar ben met publiceren, ga ik nog een paar plaatjes draaien. Ik heb de bijgeleverde elementen geïnstalleerd en moet nog duidelijk even wennen aan deze. De Reloops zélf zijn directe kopieën van de Technics SL 1210 (de zwarte 1200) inclusief een metalen bovenplaat. Alleen de 'torque' is minder hoog dan dat ik gewend ben van de Stanton, maar een stuk sneller dan de Skytec. De Skytec staat al bij de ijzerboer op de kar en ook mijn oude Gemini uit 2009 is die kant op gegaan. Vanavond ga ik twaalf jaar terug in de tijd en ook al voelt het voor mij een half leven. Het is een 'spannend  jaar met uiteindelijk een fraaie uitkomst.

Het gaat lekker aan de start van 2011. Het postwerk is me op het lijf geschreven. Alleen de vrijdag is een 'lange' dag, voor de rest zijn het halve dagen voor mij. Vaak 's ochtends en vlak na de lunch ben ik altijd wel weer in mijn huis te vinden. Vaak even rusten (iets dat ik sinds de hersenschudding méér nodig heb) en daarna kleren verwisselen en naar de Woldberg of de stad in. Het bedrijf probeert het lastig te maken door me niet volledig uit te betalen, maar ik heb er geen last van. Ik betaal immers nog altijd iets van 180 euro huur per maand en kan daarnaast de nodige kleertjes en singles kopen plus dat ik een frisdrankje kan nuttigen in de Steenwijker cafeetjes. Ik hoef niet meer zo nodig iedere maand naar Zwolle voor een stapel elpees maar haal ze nog wel regelmatig. Het psychologisch zelfonderzoek wordt in februari afgerond en ik kan wel iets met de conclusie. Ei is niet zoveel aan de hand, buiten dat ik het zelf zo ervaar en een 'afwijkende' blik op het leven en de wereld heb. Het advies is om vooral niet te veranderen! Het heeft er wel voor gezorgd dat ik meer begrip en geduld heb gekregen voor mijn vertraagde motoriek. Iets waar ik me voor die tijd verschrikkelijk over kon opwinden.

De situatie van vader verslechtert wel in maart 2011. Het is rondom de verjaardag van mijn zwager en hun trouwdag (49 jaar!) dat het even heel ernstig lijkt. De morfine slaat echter goed aan en twee dagen voor zijn sterfdag is hij met mijn moeder op een familiedag. Ik heb de vrijdag ervoor de popquiz in De Karre die ik in 2007 heb 'verdiend' maar waar het nog niet van was gekomen. Ik laat de familie weten dat ik de telefoon even een paar uur uit heb staan. Verbazing alom want op dat moment lijkt het nog helemaal niet of er iets acuut gaat gebeuren met vader. Die maandagochtend heb ik een afspraak bij de voetreflexzonetherapeute en het belooft een mooie dag te worden. Ik ga dus in rok (met een legging eronder) en loop bij haar vandaan naar de Woldberg. Ik heb daar een prachtige dag en geniet van een picknick. Ik heb eveneens plannen voor Soul-xotica die avond want ik zou gaan vieren dat het een jaar geleden is dat ik de discipline heb gevonden om dagelijks te publiceren. Ik wil eerst even rusten. Dan een telefoontje van mijn zus. Vader maakt het niet lang meer. Ik heb de volgende dag een belangrijke afspraak bij de sociale dienst en beloof na afloop meteen naar Friesland te komen. Een half uur later belt ze opnieuw en dan weet ik wel hoe laat het is. Ik weet niet hoe ik verder moet met Soul-xotica, maar het voelt de volgende dag al oké om te publiceren. De begrafenis valt gelijktijdig met Record Store Day. Niet dat ik ooit iets met dat fenomeen heb gehad. Als ik 's avonds thuis kom heb ik behoefte aan radio en omdat ik het nieuws sinds maandag niet heb gevolgd, zet ik 'Met Het Oog Op Morgen' aan. De eerste plaat die ze draaien is 'What The Hell', de b-kant van 'Gonna Get There' van Tim Knol en een single die deze dag beschikbaar is geweest. Ik stuur een mailtje naar Minstrel en deze houdt een exemplaar voor me achteruit.

In maart schiet ik opeens heel snel door mijn geld heen en dan blijkt dat het bedrijf de riem nóg strakker heeft aangetrokken. Ze adviseren me om ontslag te nemen, want... de sociale dienst heeft al toegezegd me over te willen nemen. Ontslag nemen betekent dat je geen recht hebt op een uitkering en dus wil ik hier zekerheid over hebben. Dat kunnen ze me niet geven. Even voor het overlijden van vader ben ik al gestopt met werken want ik moet wel geld hebben om een maaltijd te kunnen koken. Uiteindelijk word ik doorgeschoven naar het UWV. Zodra ik geld heb, wil ik wel weer aan het werk maar daar steekt het UWV een stokje voor. Ik mag even later toch weer aan het werk maar dan komt de Sociale Dienst haar afspraken niet na. Het duurt pas tot augustus eer ik het geld krijg waar ik al deze maanden recht op heb gehad. De Marathon, de fiets die ik in 2001 heb gekocht voor de 'monstertocht', komt niet door de 'APK" van de fietsenmaker. 'Daar gaan we niks meer aan doen'. Geld om een andere fiets te kopen, heb ik dan niet en bestel uit lieverlee een bouwpakket van de Wehkamp. Die gaat een week later alweer retour. Als in augustus het geld komt, koop ik als eerste een goede fiets. Geldgebrek enerzijds, het slechte weer tijdens de zomer van de 2011 anderzijds, maar van een vakantie komt het dit jaar niet. Uiteindelijk wil een weekje vakantie gaan vieren in eind september 2011. Het moet beginnen met een soulfeest in Keulen en later naar München of wellicht naar België.

In september 2011 verandert er veel. De dag voordat ik naar Keulen zal gaan, krijg ik te horen dat Woonconcept heeft besloten onze huizen te slopen. We hebben per meteen recht op verhuisvergoeding zodra we iets anders hebben. Van het UWV krijg ik te horen dat ik, in principe, best aan het werk mag maar dat ze ook geen bezwaar maken als ik tot november thuis blijf. Omdat ik het zó heb gehad met de instanties kies ik voor het laatste. Het eerste weekend in Keulen is van korte duur als mijn pinpas wordt ingeslikt. In oktober ga ik nog een keer maar dat is een stuk minder dan in september. De verkleedpartijen behoren alweer tot het verleden. Ik ga nog één keertje in het najaar van 2011 naar de Woldberg, maar ik voel me niet 'sterk' genoeg meer voor dit mopje. Ik zou bijna de filmhobby vergeten. Ik begin in 2011 met zeer regelmatig huren en kopen van dvd's, iets dat op Soul-xotica voorbij komt in 'De Video Draait'. De hobby verdwijnt als sneeuw voor de zon zodra ik Wolfman Radio heb ontdekt. Ik heb nog tassen vol dvd's in de schuur staan.

In november ga ik opnieuw aan de slag in de post. De sociale dienst betaalt me nu volledig en leent me uit aan het bedrijf. Ik werk dus letterlijk voor een uitkering en krijg geen cent extra. De groep is dan flink veranderd ten opzichte van een half jaar geleden en niet in positieve zin. Ik kom op een dinsdag erg huiverig terug van een bezorgronde. Het is één van de hevigste vormen van griep welke ik in mijn leven heb gekend. Intussen zie ik dat Actium enkele woningen in Nijeveen in de aanbieding heeft. Ik schrijf in op eentje en heb een week later bericht: Ik mag het bezichtigen. Ik ben eerst niet helemaal tevreden, maar... heb ik veel andere keuze? Nee, ik moet het maar accepteren. Zo krijg ik rond de kerst van 2011 de sleutels van het huis in Nijeveen en heb meteen in 2012 het eerste deel van de verhuispremie binnen. Daar heb ik een doel mee!

Het optreden van mijn favoriete Amerikaanse singer-songwriter in Zwolle loopt uit op een ruzie op Facebook. Ik ben dan helemaal klaar met de concerten en besluit me te willen toeleggen op Northern Soul-plaatjes. Ook moet er een professionele dj-installatie komen en wil ik vinyl op de vloer hebben in Nijeveen zodat het geschikt is om te dansen. De premie gaat in 2012 goeddeels op aan platen en apparatuur en qua verhuizing en woninginrichting blijft weinig meer over. Daarover meer in de volgende aflevering!

Gele Bak Top 100: Quicksilver Messenger Service

Lieve help! Had ik niet een eenvoudigere nummer 1 kunnen uitzoeken voor de Gele Bak Top 100 van dit jaar? Het antwoord luidt ontkennend. Okay, de top twintig doet soms al een beetje pijn maar als puntje bij paaltje komt, verdient Quicksilver Messenger Service de toppositie. Ik heb mezelf zojuist door de geschiedenis van de band geworsteld. Als je weet dat veel van de geciteerde leden hebben vastgezeten voor bezit van marihuana is het ook niet verbazingwekkend dat de ervaringen haaks op elkaar staan. Dat gaat vooral over het ontstaan van de groep in 1965. De band wisselt vaker van leden dan van sokken en gaat een aantal malen uit elkaar. Er wordt verschillende malen gepoogd een reünie te ondernemen, maar intussen eist Magere Hein de nodige leden op. Uiteindelijk zullen twee oudgedienden in 2009 weer van start gaan met Quicksilver Messenger Service waarvan er nu nog eentje over is. 'Fresh Air' is de meest succesvolle single voor de groep. Het bereikt een 49e plek in Amerika en woont enige tijd in onze vaderlandse Tipparade. 'Fresh Air' van Quicksilver Messenger Service uit 1970 is de ultieme nummer 1 van het afgelopen jaar voor mij.

Ik ken de naam van de band naast het Hitdossier uit een Engelse rockencyclopedie welke ik in de jaren negentig langdurig leen van de bibliotheek. In 1996 vind ik 'The Best Of The Rock Machine' op cassette en dat is een compilatie van de twee CBS-samplers: 'Rock Machine Turns You On' en 'Rock Machine, I Love You'. Hierop staat ook een nummer van Dino Valenti welke ik meteen kan koppelen aan Quicksilver. Er gaat een verhaal in de ronde dat Dino zelfs het initiatief heeft genomen voor de oprichting van Quicksilver. Hij heeft idee van draadloze gitaren en leren jacks met klemmen waar de gitaar in gehangen kan worden. Ook zou de groep een vrouwelijk achtergrondkoortje moeten hebben in indianenstijl. Rond dezelfde tijd wordt Valenti echter gearresteerd voor bezit van marihuana en moet een tijdje brommen. David Freiburg heeft net gezeten voor hetzelfde delict en zal de kar trekken samen met John Cipollina, Gary Duncan, Greg Elmore en enige maanden met Jim Murray. De naam ontstaat ook na gebruik van middeltjes. Cipollina en Freiberg zijn op dezelfde dag geboren en dat geldt ook voor Duncan en Elmore. De vier hebben maagd als sterrenbeeld en Murray is een tweeling. Maagden en tweelingen staan onder leiding van de planeet Mercurius welke ook bekend is als Quicksilver. Quicksilver is de boodschapper van de goden en maagden zijn onderdanen. Voeg dat samen en je krijgt Quicksilver Messenger Service.

In 1967 tracht iedere grote platenmaatschappij een 'hippiegroep' in haar stal te krijgen. Capitol is iets aan de late kant en tekent eind 1967 een contract met Quicksilver. De groep repeteert in de club van Marty Balin van Jefferson Airplane en hij 'steelt' hun drummer. Dat is dan Alexander 'Skip' Spence die later ook zal opduiken in Moby Grape en één van de meest onnavolgbare elpees zal opnemen ('Oar' in 1969). In 1969 voegt Nicky Hopkins zich bij de groep, de sessiepianist die heeft meegedaan met zowel The Beatles als The Rolling Stones. Quicksilver zal zijn eerste 'vaste' band zijn. Dino Valenti heeft het solistisch geprobeerd voor Columbia (CBS bij ons) en treedt in 1970 toe tot Quicksilver. In dat jaar neemt de groep twee albums achtereen op op Hawaï. Hopkins verlaat de groep gedurende deze sessies en is wel op de eerste elpee te horen maar niet op de tweede, terwijl het vrijwel dezelfde sessies zijn. De groep trapt dan al enige tijd haar live-optredens af met 'Fresh Air' en het lijkt dan ook een logische kandidaat voor een single. Er moet wel twee minuten uit de albumversie worden geknipt.

Na 99 indrukwekkende platen... Waarom uitgerekend 'Fresh Air' op nummer 1? Dat is mijn liefde voor de Westcoast-muziek. Ik kan van zeer uiteenlopende muziekstijlen heel erg enthousiast worden en dat blijkt eveneens uit mijn platencollectie en, uiteraard, Soul-xotica. De psychedelische Westcoast-sound is iets dat er nergens dik bovenop ligt, maar ik ben iedere keer weer blij als een kind als ik zo'n plaatje op de kop heb getikt. Dat geldt overigens niet alleen voor de Amerikaanse westkust, ook Engelse psychedelica lust ik graag (ik had vorig jaar The Smoke op nummer 1 en 'See Emily Play' van Pink Floyd een jaar eerder). Geluiden die van links naar rechts gaan op mijn koptelefoon. Deze liefde is me ingegeven door The Moody Blues ('Best Way To Travel' op 'In Search Of The Lost Chord' is zo'n zweefnummer) en even later door de kennismaking met The Electric Prunes' 'I Had Too Much To Dream Last Night'. Ik ga vanaf dat moment in 1992 actief zoeken naar psychedelische rock. Zonder internet is dat veel gokwerk. Rondkijken naar bizarre namen en kleurige platenlabels. Het levert vooral erg veel flauwe bubblegum op. Nu heb ik dan de beschikking tot het internet en met Discogs zou het gemakkelijk moeten zijn om een koffer te vullen met psychedelische hoogstandjes. Nu vind ik het echter veel leuker om platen 'in het wild' tegen te komen. Heel soms kan ik de verleiding niet weerstaan. Zo vermoed ik dat 'Jabberwock' van Boeing Duveen & The Beautiful Soup nog wel eens mijn richting kan op gaan. Wel in de heruitgave want het origineel is me té duur.

'Fresh Air' heeft een overheerlijke gruizige Westcoast-sound. Het klinkt alsof het in een leegstaand fabriekspand is opgenomen met een hoop echo en alle hippe gitaareffecten die je kan treffen in San Francisco. Hoewel de plaat vrij mono klinkt (en het vermoedelijk ook is), geeft het een ruimtelijk geluid waar ik mezelf helemaal in kan verdrinken.

Het zilveren geheugen: augustus 1998 deel I

Mijn tenen zijn weer zichtbaar buiten de sokken en dus is het de hoogste tijd om nieuwe sokken toe te voegen aan de garderobe. Omdat ik in Steenwijk ben is het de kortste klap om even langs de Scapino te gaan. Voor mij is een jongeman met sokken en een paar lieslaarzen. 'Voor Woodstock zeker?', hoor ik jongen achter de toonbank zeggen. De klant bevestigt het vermoeden. 'Precies vijfentwintig jaar geleden was het ook zo', klinkt opeens een stem over zijn schouder. 'Het was toen nog op de Baarse Vrijstaat en het had de hele week geregend'. De jongeman kijkt me aan. 'Vijfentwintig jaar geleden... Toen was ik nog niet eens geboren!'. Morgen gaat de 33e editie van het Dicky Woodstock Festival van start. Het had eigenlijk de 35e moeten zijn, ware het niet dat 2020 en 2021 geen festivals heeft gehad. In 1998 was de tiende editie en de organisatie had extra uitgepakt met vier dagen en een buitenpodium naast de feesttenten. Ik heb geprobeerd een foto uit die tijd te vinden, maar kom steeds bij het oorspronkelijke Woodstock in 1969. En omdat het terrein van Dicky Woodstock er in 1998 ook zo uit zag, reken ik het helemaal goed!

Ik kom sinds 1994 op het festival maar een jaar ervoor heeft het ook te maken met regen. Dan uitgerekend op de zondag als de Tros langs komt met de Zomertruck. Als de trailer op het veld staat, begint het met regenen. De dj van de ontbijtshow is in alle staten als zijn Porsche uit de blubber moet worden getrokken met een trekker. Ze hebben alle trekkers uit de buurt nodig om na afloop de Zomertruck uit het veld te trekken. In 1998 begint het op dinsdag met hozen en als de eerste bezoekers worden toegelaten is het terrein al één groot 'zwientietik'-parcours. De organisatie heeft heel snel een partij lieslaarzen ingekocht en deze verkopen beter dan de t-shirts in dat jaar. Ik heb overigens legerkisten die mijn voeten droog houden. Het zal echter één van de meest legendarische edities worden van Dicky Woodstock. De tweede keer met de caravan. Eerst de ontmoeting met Des, de volgende ochtend met Kees en later op die dag komen daar nog de Friese broers bij met hun gezinnetjes. Er vormt zich een 'Woodstock-ploeg' welke twee jaar lang heel erg hecht zal zijn en dan langzaam afbrokkelt. De oudste van de Friese broers woont dan naast het Woodstock-terrein in een authentieke Pipo De Clown-wagen. De andere broer woont met zijn vrouw in Friesland. We houden allemaal van een biertje, een sigaretje met groene lolligheid en een lekker stukje muziek uit de jaren zestig en zeventig. De groep zal onafscheidelijk blijken tijdens deze eerste Woodstock samen. In 1999 vindt een nóg mooier vervolg plaats, ook al haakt Kees halverwege af.

De grote namen op de poster van 1998 zijn Chuck Berry op de donderdagavond, Normaal op de vrijdag en Anouk en Madness op de zaterdag. Dat laatste is een beetje pijnlijk. Eigenlijk is het niet Madness maar een paar ex-leden van Madness die een eerbetoon brengen aan hun oude band. Leadzanger Suggs heeft tien jaar lang de naam Madness niet mogen gebruiken en in 1998 is dat net opgeheven. Het resultaat is dat skinheads uit alle streken van Europa naar Woodstock zijn gekomen in de hoop om Suggs te zien. Als blijkt dat het een nep-Madness is, willen ze het feest verstoren. Door de regenval ligt het veld bezaaid met kluiten en Anouk krijgt ze als eerste om de oren. Als haar t-shirt al té vies wordt, trekt ze het shirt uit en doet het optreden verder in haar bh. De mannen van Madness zijn minder 'hard'. Zij vinden het publiek dermate dreigend dat ze na een kwartier al van het podium af gaan en niet meer terug komen. Ik heb drie minuten gezien omdat Caz in de andere tent speelt. Dat is dan weer de band van een totaal onbekende Dilana Smith. Ze heeft een paar jaar later nog eens een hit gehad. Er ontstaat ook een vechtpartij waar ik niets van heb mee gekregen. Het is nog altijd een geluk geweest dat het niet in de feesttent was. Dan was het oorlog geworden!

Voor ons als 'Woodstock-ploeg' is een en al liefde, vrede en saamhorigheid. Overdag zoeken we ons vertier in de buurt van de Pipowagen en 's avonds gaan we met de hele ploeg het terrein op voor de bandjes. Des vertrekt de zondags al maar Kees blijft bij mij in de caravan tot de maandag. Het afscheid valt zwaar, hoewel het niet voor lang is. Het volgende weekend zullen we een vollemaansfeest hebben in Friesland waar de complete ploeg weer bijeen komt. Daar volgt dan zelfs nog een tweede deel vakantie op waarover ik in een volgend deel ga schrijven.

Week Spot: David Sea

Het begint gelukkig al wat in te zakken want ik was even bang dat ik morgen niet door het tunneltje van Havelterberg kon fietsen. Ik heb de laatste twee dagen een enorm punthoofd gehad. De platenspelers zijn vanmiddag in goede gezondheid gearriveerd en bezorgd door PostNL. De mixer komt met UPS. Dat geeft eerst aan vandaag te komen. Gisteravond is dat bijgesteld naar woensdag. Niks geen tijdvak. Ik kan morgen echter niet de hele dag thuis blijven en wil ook niet dat mijn dure apparatuur zomaar buiten voor de deur komt te staan (zoals een paar weken geleden met een pakket singles zou gebeuren). Om de bezorgdatum te wijzigen moet je een account aanmaken. En dáár heb ik nu net een broertje dood aan, maar vooruit. Ik heb me geregistreerd en wil dan de bezorgdatum aanpassen. Dan blijkt dat dit pas kan ná de eerste bezorgpoging. Vanmiddag ben ik gaan chatten met de chatbot maar deze geeft al snel de hoop op en verschaft me het telefoonnummer. Het schijnt dat UPS me nog een brief gaat sturen waarmee ik mijn woonadres moet bevestigen. Echt... ik ga er zó voor zorgen dat ik nooit meer iets van UPS ga krijgen. De vriendelijke meneer aan de telefoon heeft wel de datum verzet naar donderdag. Gelukkig is het ballenweer en hoef ik er donderdag niet uit want het is wederom 'de gehele dag'. Ik heb gisteren besloten dit weekend 'The Vinyl Summer Spirit Of 1987' te doen en zaterdag een tweede poging te doen met deel 1 van de jaren tachtig. De Week Spot staat ietsje boven Fruitcake genoteerd en is 'Angel' van David Sea uit 1981.

Hé? Staat er geen 1982 op het label. Ja, dat klopt! 'Angel' is echter in 1981 op het Hy-Tyde-label verschenen en krijgt in 1982 een meer uitgebreide distributie op het T-Jaye-label. Ik koop platen uit liefhebberij hoewel ik niet slaap als ik een héle dure plaat voor weinig kan krijgen. Ik heb mezelf vandaag getrakteerd op een plaatje dat al zeventien jaar op mijn verlanglijstje staat, later deze maand meer daarover. Die is al duur ondanks dat de heruitgave nog geen twee jaar oud is. Iets met gelimiteerde oplage en speciaal voor de Japanse markt vervaardigd. Ik heb de Northern Soul vaak een vismarkt genoemd. Prijzen fluctueren voortdurend. Veel 'big shot'-dj's maken hier dankbaar gebruik van. Als ze merken dat hun plaatje van twee euro opeens honderd euro waard is, verkopen ze de plaat en investeren de achtennegentig euro in een nóg zeldzamere plaat. Ik kan het echter niet over mijn hart halen om geliefde platen te verkopen en dus is het voor mij slechts lollig om de prijzen te volgen. Tijdens de maanden van 'The Vinyl Summer Spirit Of' heb ik vaak 'Classic Week Spots' zoals ik ze vroeger noemde. Platen die ik meer dan een jaar geleden heb gekocht. Dat geldt eveneens voor David Sea welke ik sinds 2019 heb.

Het is de periode waarin Mark enkele interessante acties heeft. In dit geval heeft hij setjes gemaakt van drie singles die samen voor tien pond mogen of iets dergelijks. Feit is dat 'Angel' van David Sea dan nog voor het opscheppen ligt en dat er weinig interesse is vanuit de scene. Dat zal heel snel veranderen want de plaat zit flink in de lift. Inmiddels vindt je hem niet meer onder de vijftien pond en is vijfentwintig een acceptabele prijs. Ik ben best een beetje trots en hoop dat ik onderdeel heb mogen zijn van de stijging in waarde. Net zoals 'Please Forgive Me' van The Du-ettes ook heel langzaam stijgt in prijs. Ik heb in 2011 25 pond betaald voor de plaat omdat me dit een redelijke prijs lijkt voor een stamper als deze. Tot mijn grote frustratie ontdek ik dat de plaat niet meer dan een tientje hoeft te kosten, maar ook deze kruipt langzaam naar de twintig pond. Over The Para-Monts wil ik het even niet meer hebben.

'Angel' verdient de herwaardering zonder meer, maar het heeft vooral met de status van David Sea te maken. David is afkomstig uit Birmingham in de Amerikaanse staat van Alabama. Hij begint als zanger in de gospelgroep van zijn familie en formeert daarna de bands The Question Marks en The Uptown Movement. De laatste staat te boek als een rockband. Zijn solistische loopbaan begint in 1981 met de singles 'Angel' en 'Destiny'. In 1984 tekent hij bij Crown Limited en even lijkt het erop alsof Sea Dennis Edwards gaat opvolgen in The Temptations. In de late jaren tachtig maakt hij enkele uitstekende platen voor het Magic City-label. Zijn cover van 'I'd Really Love To See You Tonight' van England Dan & John Ford Coley is sinds vorig jaar een favoriet in de Blauwe Bak. In januari van dit jaar is nog een single van David Sea verschenen op het Jai Alai-label, maar ik ben daar niet aan toe gekomen. Inmiddels is David Sea dan wel op tournee met Dennis Edwards en overige Temptations als The Temptations Review.

'Angel' is zeer prettige post-disco uit de vroege jaren tachtig en een plaatje dat in 2019 meteen mijn hart binnen danst. Ik heb hem, vooral in het begin, dan ook veel en vaak gedraaid en wellicht mee geholpen de plaat binnen het bereik van de grote dj's te brengen. Het is me een waar genoegen geweest!