De Video Draait: Exam

Neen, driewerf neen!!! Ik ga niet bedelen! Maar voor wie denkt dat voor niks de zon op gaat, Soul-xotica kost bakken vol geld. Neem nu bijvoorbeeld alle zeldzame soul-dingen die hier zo per maand voorbij schuiven. Beneden een tientje heb je niets op dat gebied. In het kader van 'de crisis raakt ons allemaal' moeten we dit zo nu en dan compenseren met een 20 Years Ago Today, ofwel een bericht dat zelden meer dan twee gulden heeft gekost. Dan De Video Draait. Ik huur op weekbasis voor een tientje aan films en laat de schaarse hoogtepunten hier voorbij komen. Wat zei je? Of dat goedkoper kan? Nou... vooruit dan! Maandag trakteerde ik mezelf op zeven films bij de Free Record Shop. Kosda? Vijftien euro. Zes van een rijksdaalder en eentje van een eurootje gratis. Ik mag de heer H. Breukhoven vanaf deze week tot één van de sponsors rekenen. Misschien moest ik nog eens een bericht wijden aan het oeuvre van Vanessa?

Neem nou 'Outbreak'. Ook al had je er een euro voor moeten betalen... Bij de hoestekst doe je het al in je broek! We hebben apen, een dodelijk virus en Dustin Hoffman. Wat kan het iemand nu werkelijk schelen of die man Oscars heeft gewonnen, hij heeft zelden in zo'n wanstaltig storm-in-een-theeglas-rampenfilmpje als deze geacteerd. Voor een euro houdt het je een anderhalf uur van de straat. Maar tijd kost geld en hoe haal je dat verloren anderhalf uur in hemelsnaam weer terug? Nee, dan toch liever een film van negentig minuten waarvan tachtig er werkelijk deel uitmaken van de film?

Van 'Exam' had ik al 'teasers' gezien en die deden me in de lach schieten. Dat heeft voornamelijk te maken met de keuze van het onderwerp en het feit dat de hele film zich in één vertrek afspeelt. Het deed me onmiddelijk denken aan andere films met een sobere setting, met name 'Dogville'. En toch trok me wel iets in de 'teaser', vandaar dat ik een rijksdaalder (of eigenlijk vijf gulden) heb neergeteld voor dit schijfje. We zien acht kandidaten, ieder lijkt representatief voor een categorie van de bevolking, die solliciteren naar een prestigieuze baan. Er is maar eentje die weet om welk bedrijf het gaat en welke functie, maar voor deze persoon is het niet een formele interne sollicitatie. Het is namelijk niet de kandidaat die als laatste overblijft. De kandidaten blijven na een korte toespraak met z'n achten en een bewaker over in een afgesloten ruimte. Tachtig minuten later moet blijken wie aangenomen wordt. Er is maar één vraag, maar de velletjes papier tonen alleen de tekst 'Candidate' met een cijfer. Of zou er gebruik gemaakt zijn van een techniek? Infrarood, ultraviolet, watermerk, foto-ontwikkelaar... Alles wordt door de kandidaten aangewend om de vraag zichtbaar te krijgen. De eerste wil een motivatie op het papier schrijven, maar wordt binnen een paar minuten van de film eruit gewerkt. De overige kandidaten, onder leiding van White, hebben elkaar codenamen gegeven en hebben besloten de handen ineen te slaan. Maar is er een 'mol'? Is er een infiltrant in de zaal? En zijn de goede bedoelingen van de één niet een dekmantel om zelf uiteindelijk als beste uit de bus te komen? De klok blijft tikken, zelfs een beetje sneller dan iedereen verwacht. Er blijven na tachtig minuten twee over, eentje bewusteloos en de laatste bij bewustzijn. Die weet tenslotte ook nog het goede antwoord te geven en komt uit wie de 'mol' is geweest.

Ondanks het surrealisme en de sobere setting, of misschien wél dankzij, is 'Exam' een zenuwslopende race tegen de klok. Een thriller die je móet uit zien! Sanitaire pauzes zijn uitgesloten.

Anders dan eerder aangekondigd, zal morgen gewoon de Schijf van 5 hier verschijnen. Die is al compleet, dank voor de goede suggesties!

20 Years Ago Today: 641-650

Hoewel ons fotomodel vandaag echt even in de schijnwerpers wordt gezet, ga ik desondanks toch maar verder met 20 Years Ago Today. Even ter opfrissing van geheugens. Eind maart 1992 kocht ik een grote partij singles op een fancy fair in Sneek, welke teveel zijn voor één bericht. Bovendien duurt het pas tot half april eer ik weer zo'n schijfje plastic van 17,5 centimeter doorsnee aan mijn verzameling toevoeg. Dit gaf vorige week ruimte voor de Blauwe Bak Top 40 en tevens gelegenheid om een paar specifieke platen uit te lichten. Uit deze partij hadden we reeds H.P. Lovecraft en 'Hey Jude' van The Beatles. Het plan om iets met die andere Engelse jongensgroep uit de jaren zestig te doen, kan altijd nog: Dat bandje viert dit jaar immers dat ze een halve eeuw samen zijn. En dan zijn er nog The Monkees... Davy Jones ontviel ons vorige maand op een moment dat ik het te 'druk' had op Soul-xotica om een bericht in te lassen. Maar wat in het vat zit, verzuurt over het algemeen niet snel zijn, ook al moet in ogenschouw worden genomen wat je in die ton opslaat: Azijn komt er vaak niets zoeter uit. En zo kunnen we vandaag alsnog 'apies kijken'.

Achtenvijftig televisie-uitzendingen in 2 seizoenen. 'The Monkees', het geesteskind van Bob Rafelson en Bert Schneider, begon in september 1966 en eindigde in maart 1968, maar zou nog talloze keren worden herhaald, zowel in de Verenigde Staten op zaterdagochtend als in Europa. Goed beschouwd was The Monkees muzikaal niet bepaald een parodie op The Beatles, maar zakelijk gezien wél. Een voordeel van een tv-serie is dat je niet afhankelijk bent van de radiostations, maar dat je op je eigen manier het publiek langzaam het concept kan inpeperen. The Monkees trok echter vanaf het allereerste moment al veel publiek en niet alleen de platen deden goede zaken, wat te denken van de wollen muts van Peter Tork. Voor Tork, een voormalig folkzanger en bij de serie aangedragen door niemand minder dan Stephen Stills, was deze muts essentieel. Het moest het haar uit zijn ogen houden tijdens het besturen van zijn motor. Tork en Michael Nesmith zijn de enige die fatsoenlijk een instrument kunnen bespelen, Davy Jones heeft in 1965 een single gemaakt met een tenenkrommende 'It Ain't Me Babe' en Micky Dolenz, zoon van filmacteur George, deed 'pilots' aan de lopende band.

Don Kirshner is aangesteld als muzikaal leider, hij doet vooral boodschappen bij het duo Tommy Boyce en Bobby Hart en een aanstormend talent in de vorm van Neil Diamond. De eerste platen zijn allemaal goed voor goud: 'Last Train To Clarksville', 'I'm A Believer' en 'A Little Bit Me, A Little Bit You'. Maar dan volgt een ietwat merkwaardig incident dat we niet gewend zijn van de relatief brave Monkees: Het duurt evenwel een tijdje voordat de Amerikanen begrijpen wat 'Randy Scouse Git' betekent. In allerijl wordt het plaatje omgedoopt tot 'Alternate Title', zonder dat ze met een passende alternatieve titel komen en dan zijn de kansen voor de plaat eigenlijk al bekeken. 'Pleasant Valley Sunday', onlangs nog te gast in de zondagplate, is in Amerika weer een groot verkoopsucces, maar woont in Nederland een weekje op nummer 40. Met 'Daydream Believer' verovert de groep in ons land nog eenmaal de top tien, terwijl 'Valleri' op vijftien blijft steken. Dan is het zo goed als afgelopen met het succes. De serie is dan overigens ook net gestopt in Amerika. The Monkees zijn echter nog steeds actief in speelfilms, onder andere 'Head'. Een nieuw decennium vraagt om nieuwe tieneridolen, maar de invloed van The Monkees is groot. Een aantal van deze toekomstige posterhelden worden namelijk met net zoveel bombarie gepresenteerd als de boosdoeners uit de jaren zestig.

Vanaf 1976 vindt er om de tien jaar een opleving plaats. De televisie- en filmmaatschappijen staan dan klaar met videoboxen en platen krijgen een nieuwe persing. In 1986 komen The Monkees zelfs nog bijeen om het twintigjarig jubileum op de plaat kracht bij te zetten. Davy Jones overleed op Schrikkeldag 2012. Als achttienjarige trad hij met de musical-cast van 'Oliver!' op in de Ed Sullivan Show tegelijk met het Amerikaanse debuut van The Beatles. Toen Jones de massahysterie zag aan de zijkant van het podium, besloot hij hier een graantje van mee te willen pikken. Hij maakte een single voor Colpix in 1966, gevolgd door meer plaatwerk voor Pye. Vlak nadat Jones een Monkee was geworden, bracht Pye een album uit in Engeland. Jones zou nog een paar platen maken na zijn carriére als Monkee, maar zijn stem was te onopvallend om een succes in de wacht te slepen. Hij stierf aan een hartaanval en is 66 jaar geworden.

Tot slot nog de singles 641 tot en met 650:
641 Makin' Believe-Clover Leaf
642 Freedom Come Freedom Go-The Fortunes
643 The Free Electric Band-Albert Hammond
644 Valleri-The Monkees
645 Hey Jude-The Beatles
646 She's A Rainbow-The Rolling Stones
647 Seven O'Clock News/ Silent Night-Simon & Garfunkel
648 To My Father's House-Les Humphries Singers
649 George Jackson-Bob Dylan
650 If Not For You-Bob Dylan

thuiswinkelen

Dat 'alles even van zijn plek' was een lastig proces voor mij, vandaar dat de verhuizing naar Nijeveen aldoor werd uitgesteld. Maar nu we in dit tochtige hol zitten (de gaskachel moet eerst worden nagekeken en wie had na vorige week nog deze kou verwacht?)en de singles in bakken in bananendozen in de woonkamer staan, kriebelt de uitdaging bij mij. Zo ben ik zaterdagavond begonnen met de inventarisatie van de singles. Ik heb altijd vol gehouden dat ik tussen de tien- en twaalfduizend singles moet hebben, over een paar maanden (?) zal ik het wellicht preciezer weten! Intussen gooi ik alles eruit wat niet meer te draaien is. Dat is een rekbaar begrip, maar in mijn geval zijn de groeven nauwelijks meer zichtbaar door de krassen en derhalve niet normaal te draaien, willen ze er uitvliegen. Bovendien moet ik nu de schade van de lekkende rottende kiwi's maar eens onder ogen zien en ook deze platen weg gooien. Ik heb inmiddels als een bod lopen op een andere 'I Close My Eyes And Count To Ten' van Dusty Springfield. Tussen de platen die ik de afgelopen 23 jaar heb verzameld, zit ook veel dat naar huidige maatstaven northern soul of anders interessant zijn. Dat verklaart het 'thuiswinkelen' uit de kop. Zonder de portemonnee te hoeven trekken, kom ik de ene parel na de andere tegen.

In de Blauwe Bak Top 40 schreef ik bij Skip Mahoney dat de jaren tachtig lonkten. Voor de puristen, vooral Engelsen, bestaat er niet zoiets als northern uit de jaren tachtig. The Casino sloot als laatste club in 1981 de deuren en dat was, vooral in het laatst, een 'oldies'-club. In Europa zijn we progressiever en ontdekken op labels als Salsoul en Red Bus menig onontdekt plaatje dat gemakkelijk voor northern soul zou doorgaan. De northern soul splijt dan ook op in verschillende subgenres, waarvan 'northern funk' waarschijnlijk de nieuwste is. In dat kader is 'Wicky Wacky' van The Fatback Band (1985) een aangename verrassing. Geen synthesizer te bekennen, dit is de rauwe funk van Kool & The Gang en James Brown-klonen uit de vroege jaren zeventig. Het ding had een dubbele a-kant: De ommezijde biedt in 'Is This The Future?' een meer 1985-achtig geluid met synths en een standaard-discobeat. Het kan snel gaan... Vorig jaar juni had ik nog niets op met Salsoul en schatte 'The Funk Is On/ You're Not Getting Older' van Instant Funk (1980) niet op waarde. Alleen jammer dat hij verschrikkelijk uit het lood is. En dan is er nog 'Give Me One More Chance' van Wilmer & The Dukes. Topklasse-northern soul uit 1968, beetje crossover, alleen... de single wordt nog aan één kant door het label vastgehouden, maar ligt verder dwars door midden. Ik zit nog te bedenken hoe ik die ga repareren, de originele Afrodisiac-persing is namelijk knap zeldzaam!

De grote verrassing van de afgelopen twaalf uur is echter Barbara Lewis. Hiermee lopen we fors vooruit op 20 Years Ago Today: Ik kocht deze in juni 1993 en kreeg het volgnummer 1299 mee. Ik vond hem indertijd maar matig interessant en ik kan nu wel zien waarom. 'Hello Stranger' daarentegen... Die had ik op zo'n jaren zestig-verzamel-cd staan. Een nummer waar ik in de jaren negentig ook niet voor warm liep, maar die door herhaaldelijk voorbij te komen toch aan je gaat plakken. Het was in 1963 de eerste grote hit voor Barbara, die dezelfde ontdekker heeft als Del Shannon. Opvallend aan Lewis is dat ze haar eigen liedjes schrijft. Op 'Hello Stranger' en de rest van haar gelijknamige debuutalbum uit 1963 horen we The Dells op achtergrondzang. 'Hello Stranger' is een 'evergreen' geworden en kent coverversies van The Capitols via Yvonne Elliman naar Queen Latifah. Zelfs The Arctic Monkeys waren niet te beroerd om een cover van een andere Lewis-hit op een b-kantje te zetten. Dat is 'Baby I'm Yours', een grote hit van Lewis uit 1966. In deze tijd wordt ze geproduceerd door Bert Berns en laat ze ook geregeld voor haar schrijven. 'Baby I'm Yours' komt uit de pen van Van McCoy, de grote ontdekking door Chip Taylor en Billy Vera. 'Make Me Belong To You' was Lewis' laatste grote hit in eind 1966. Het bereikt slechts een 28e plek in de Billboard. Daarna gaan de zaken bergafwaarts voor Lewis, ze maakt in 1968 nog een album met iets pittiger repertoire voor Stax, maar van de wind kan ze niet leven en daarop neemt ze afscheid van de business.

Het kwartje viel vannacht niet meteen toen ik 'Make Me Belong To You' opzette, maar gunde haar meteen een tweede kans. En een derde. Zelfs een vierde! En toen was het werk gedaan. Ik ben met 'Make Me Belong To You' gaan slapen en werd er vanochtend wakker mee. Net alweer een rondje laten draven en, ja, dit is een plaat met een erg bijzonder gevoel. Geen 'smash in the face', eerder rhythm & blues dan pure soul, maar wat een klasse straalt er af van dit plaatje! Bij gebrek aan een fotohoesje (de single is officieel in Nederland verschenen en zou derhalve een fotohoes moeten hebben, de mijne zit in een neutraal Atlantic-hoesje) heb ik gekozen voor de hoes van de elpee waar het bewuste nummer op staat.

dweilpauze: Bloodstone

Het levert wel een hoop rommel op, zo'n feestweek. Vandaar dat we deze woensdag de emmer en mop eens ter hand nemen om eens flink te dweilen. Voor relatieve nieuwkomers op Soul-xotica: Ik ben een man van de snelle uptempo soul, alles wat daar ver beneden valt, ofwel muziek waar je niet ritmisch op kan dansen, krijgt bij mij het predikaat 'dweil'. Anderen hebben het dan ondermeer over 'deep soul' en 'popcorn'. Om aan te tonen dat ik ook mijn tere momenten heb ten opzichte van 'dweilen' heb ik de dweilpauze in het leven geroepen: Stuk-voor-stuk singles die onder mid-tempo verblijven, maar desondanks hun plaatsje in de Blauwe Bak hebben veroverd. Voor de single die vandaag in de schijnwerpers mag, maak ik uiteraard een diepe buiging naar Quentin Tarantino. Zonder hem had ik het nummer vast niet leren kennen...

Ja, het wordt weer hoog tijd voor een aflevering van De Video Draait! Ik zit momenteel weer op zo'n zes films per week. Qua genres loopt het erg uiteen, hoewel ik een bijzondere interesse in alternatieve films heb en de nodige thriller en drama lust. Actie en geweld doet het maar zelden goed bij mij, maar voor één maak ik een hele grote uitzondering: Quentin Tarantino. Ik kan al zijn films, zelfs degene waarvoor hij maar een dialoog schreef, waarderen. Tóch zitten er uitschieters bij. Na de ingenieuze 'Reservoir Dogs' en 'Pulp Fiction' was 'Jackie Brown' wel een kleine tegenvaller, hoewel ik hem bij een recente draaibeurt alweer beter op waarde wist te schatten. Voordeel van Tarantino-films is als het verhaal zwaar tegen valt, je nog steeds de soundtracks hebt. Waar hij op 'Reservoir Dogs' een greep in de 'vergeten' jaren zeventig deed ('Little Green Bag' wás wel een hit in Amerika, maar ook weer niet zo groot dat die anno 1997 nog werd herinnerd), 'Pulp Fiction' een aantal fraaie surf-instrumentals biedt, daar is het kwaliteitssoul in 'Jackie Brown'. En dan die scene waarbij die reclasseringsman Jackie staat op te wachten bij de poort van de gevangenis: Zijdezachte electrische gitaarklanken, gevolgd door betoverende vocalen. We horen 'Natural High' van de Amerikaanse groep Bloodstone.

De groep werd weliswaar in Missouri opgericht, eerst als The Sinceres en rond 1968 als een Motown-tribute-revue, maar had het geluk in Engeland gezocht ten tijde van 'Natural High'. De band stond onder contract bij Decca en mocht daar verder sleutelen aan het brede repertoire. 'Natural High' is immers maar één geluidje van de groep, die evenzeer Jimi Hendrix- en Sly Stone-achtige crossover-funk kan voortbrengen en in de late jaren zeventig zelfs latin-invloeden leent. 'Natural High' is echter het grootste succes op de Billboard voor de groep, het bereikt een tiende plek. In Engeland strandt het dertig plekken lager. Volgende platen zullen het enkel goed doen op de Billboard R&B-charts: 'Outside Woman' en 'My Little Lady' komen op die manier nog in de top vijf. De groep is tot in de jaren tachtig actief, maar door personeelswisselingen komt het steeds verder van de originele bezetting af te staan.

Ik heb de soundtrack-cd van 'Jackie Brown' in 2010 gekocht en kon ieder nummer op dat schijfje wel waarderen. Ik was echter de associatie even kwijt toen ik 'Natural High' vorig jaar september tegen kwam bij Da Capo in Utrecht. Voor de eenheidsprijs van drie euro leek het me geen slechte deal, de single is in absolute nieuwstaat. Tóch verwachtte ik een funky instrumentaaltje te hebben gekocht, maar de tranen biggelden bijna over mijn wangen toen ik de single thuis op de draaitafel had gelegd. Je moet hem inderdaad niet na 'I'll Be There' van The Gems en nog een stel van die jagende stampers gaan draaien, maar we gooien met alle plezier een flinke vertraging in de set om deze eens een draaibeurtje te gunnen. Gewoonweg prachtig, punt uit!

Kan ik dit bericht nog besluiten met de mededeling dat Soul-xotica, zoals het nu lijkt, op Paaszondag even gesloten zal zijn. 'Vroeger' hadden we nog een mobiele telefoon met internet, maar dat is verleden tijd. Of de Schijf van 5 nu zaterdag wordt gepubliceerd of maandag, dat moet ik nog even bekijken. Ik heb al een aantal leuke suggesties voor 'paarden' gekregen, maar er kunnen altijd meer bij!

Schijf van 750

Ach vooruit! We doen het nog een keertje. De vorige 749 berichten waren ook al een succes, dus... is dit nummertje 750. Als de Maya's ons het lolletje gunnen, verschijnt hier in de donkere dagen voor kerst het duizendste bericht. Net als bij de Schijven is er ook op dagelijks vlak inspiratie te over, dus kan ik jullie ergens wel garanderen dat me dat gaat lukken. Vandaag een Schijf, maar niet helemaal in de trant van de Schijf van 5. Ik ben het archief ingedoken en de berichten 150, 300, 450 en 600 te gaan zoeken. Toen ontdekte ik dat er een erg fraai verloop zit in die berichten. Dus geen 'hitparade'-idee, maar een opsomming van deze berichten. Hiermee is de 'feestweek' afgesloten, vanaf morgen weer ouderwetsch dweilen, jeuken en andere sprongen terug in de tijd!

150 Someday We'll Be Together-Diana Ross & The Supremes (afkicken en overnieuw beginnen, 18 augustus 2010)
Ik schreef vorige week nog dat series op Soul-xotica niet werken. 'Summertime Blues' is daar een mooi voorbeeld van. Na mijn fietsvakantie (naar het Belgische Waasmunster en terug) schreef ik een dag-bij-dag verhaal over deze enerverende tocht. Ik vernam al snel dat de meeste lezers in België zijn blijven steken en toen eerst maar weer eens hebben gewacht tot het 150e bericht. Eigenlijk was ik het schrijven over de vakantie toen ook wel beu, dus kwam het op het juiste moment. 'Someday We'll Be Together' had alles te maken met de cd die ik heb van The Supremes met de volledige albums 'Let The Sun Shine In' en 'Cream Of The Crop' op één schijfje. Na het eerste album waarop Diana en haar meiden veelal covers van pop-hits zingen, geeft het intro van 'Someday We'll Be Together' meteen een ander geluid prijs. Zelfverzekerder, meer een eigen stijl. Het album moet de groep zwaar zijn gevallen, het was de laatste met Diana Ross op de leadzang. De wens van deze titel is echter nooit uitgekomen. De groep die nu als The Supremes langs stad en land trekt, heeft als enige overeenkomst dat ze uit Detroit komen...

300 Too Much Smoke-The Datsuns (Schijf van 5: automerken, 9 januari 2011)
Zowaar... De allereerste Schijf van 5. Dat verhaal begint eind augustus 2010 als ik de 'hersenschuddingschijven' van een jaar eerder op een rijtje wil zetten. De eerste zondag dat ik 'vrij' ben, draai ik 's ochtends het album 'Blue' van Joni Mitchell en ontstaat ter plekke 'kleur bekennen', een top drie met kleuren in de titel. Dit weet ik te rekken tot de kerst, maar dan raakt het wel een beetje op. Dan bedenk ik de Schijf van 5. Bij de automerken sta ik ook bandnamen toe en eigenlijk is dat alleen maar geweest om The Datsuns erin te krijgen... Deze Schijf ziet ook 'de redactie', een gimmick die ik in een paar maanden flink heb uitgemolken en waar derhalve de lol snel vanaf was. Alleen onze rrrawckandrrrowlll-man Sideburner zal in de toekomst van zich doen laten horen, er zijn de afgelopen weken een paar potentiële 'Blast From The Past'-kandidaten uit de fietsenschuur op de Rembrandtstraat gekomen.

450 Jelly Jungle-Lemon Pipers (20 Years Ago Today: 362-377, 8 juni 2011)
Opeens liep ik me te bedenken welke platen ik allemaal in 1991 had gekocht en het idee was meteen daar. Ik moest immers in mijn ouderlijk huis nog drie kaartenbakken hebben met daarin de singles die ik tot de zomer van 1994 heb gekocht. De voorbereiding op 20 Years Ago Today was smullen! Het laatste jaar dat ik alleen maar zakgeld had en daar de pareltjes op het zwarte vinyl van kocht. Ja, ik moest met zes of zeven gulden per week erg kritisch zijn, maar dat leverde mooie dingen op! Inmiddels is 20 Years Ago Today een tweede jaar in gegaan en kunnen we, in principe, tot de zomer van 2014 vooruit en kan ik dan in 2014-2015 nog '25 Years Ago Today' aanbieden. Dan hebben we de volledige kaartenbakken gehad, maar of het zo zal worden? In 1993 werd ik minder kritisch en kocht de singles bij tientallen tegelijk, dus ik denk dat we na september toch wat selectiever te werk gaan...

600 Love's Individuality-Chayah Van Diermen (zwanenzang, 5 november 2011)
Soms lijkt het op Soul-xotica alsof het nimmer 1980 is geworden, maar schijn bedriegt. Tot een paar maanden geleden kocht ik nog gewoon nieuwe vinyl-albums en bezocht nog wel eens een concert. Zo beleefde ik op 4 november het concert van Snowblink en Chayah Van Diermen in Zwolle en schreef er een heuse recensie over. Dat laatste viel niet mee, mijn eigen ontwikkelde schrijfstijl zat me danig aan de weg. Ik had nog meer concertplannen gehad, maar het teleurstellende optreden van Marissa Nadler later die maand, deed voor mij voorlopig de deur dicht. Kan ik hierbij nog mooi even kwijt dat Chayah vorige week zaterdag Kunstbende Overijssel heeft gewonnen en dus door gaat naar de finale in Amsterdam.

750 One More Time-Redbone
En daar zijn we dus! Sinds een week met tien geregistreerde volgers en een handjevol dat te verlegen (?) is om zich te registreren. Dat Soul-xotica jullie dagelijks evenveel plezier zal brengen als dat het hier tijdens het schrijven doet. Op naar de duizend!

ge-Vecht tegen de drank

Leuke kop, al zeg ik het zelf! Het is drie jaar geleden dat ik mijn allerlaatste biertje dronk en van een gevecht is sindsdien helemaal geen sprake. IJsthee, chocolademelk, koffie... Het is allemaal véél lekkerder dan dat afvalwater-met-een-smaakje waar je hoofdpijn van krijgt (óf je kent je grenzen natuurlijk...). Toch nog eens zin gehad? Ja, ik heb een zwak voor rode wijn, de geur ervan. Begin te schuimbekken bij de aanblik van een Jägermeister als het kwik onder nul is. Even een hartverwarmertje..., nee, doe toch maar gewoon een dampende mok koffie! En moest ik me eens flink inhouden en anders had ik een fikse slok blonde Leffe van die andere blonde naar binnen gewerkt. Drie jaar drankvrij, daarop moet gedronken worden. Dat gebeurt vanavond met een overdosis Dubbelfriss, ofwel een fles Jip En Janneke Bubbeltjeschampagne. En een fijne zuipfilm erbij! Waarschijnlijk 'Leaving Las Vegas'. De beste manier om de drie jaren te vieren is om het tegenovergestelde te doen en zo geschiedde gisteren: Een lekker uitputtende fietstocht in Duitsland!

Bijna een half jaar geleden deed ik het al eens, op zondag met de fiets in de trein naar Nijverdal, eind fietsen en opnieuw met de fiets in de trein naar huis. Toen was ik Nijverdal, maar ben pas in Zwolle weer opgestapt. Ik ontwaakte gisterochtend om kwart voor acht met hetzelfde idee, de eerste voorkeur was de Veluwe, dus met de trein naar Nunspeet. Om negen uur hees ik de fiets aan boord van de trein en bedacht onderweg om naar Amersfoort te gaan en van daaruit richting Hoge Veluwe. Goed plan, ware het niet dat de NS onderhoud pleegde op het traject Zwolle-Amersfoort. Omreizen via Deventer leek me geen optie, bovendien wil je op zulke dagen ook niet in Deventer zijn, dus ook dat viel af. Plots valt mijn oog op de vertrekstaat van de stoptrein naar Emmen. Tussen Hardenberg en Coevorden stopt deze in Gramsbergen. De Vechtdalroute!

In de zomer van 2009 fietste ik de Vechtdal bij wijze van 'vakantie deel 1' van Ommen tot Darfeld. Met name de tweede dag, waarbij ik Duitsland in ging, was ik ontzettend verkeerd gefietst en had pas bij Hoogsteden de route terug gevonden. Het ligt al een tijdje in de planning om dat eerste stuk Vechtetal (de Duitse naam) te reconstrueren. Om elf uur verlaat ik Gramsbergen en een halve kilometer na het dorp ontwaar ik de grote fout. Hier reed ik in 2009 'immer geradeaus', maar hier moet ik links. In Emlichheim is het even goed opletten bij de rotonde. Daar ging ik in 2009 een tweede maal de fout in. Na een bakkie koffie (de laatste voor ruim acht uren!) bij een snackbar zónder 'wurst mit senf', maar mét frikandellen, zet ik koers richting Hoogsteden. Ik kan me van de routekaart herinneren dat ik langs een militaire begraafplaats moet komen, maar die heb ik niet gezien. Wel een stuk 'crosscountry' door weilanden en mullige zandpaden. Klokslag één uur ben ik in Hoogsteden. Plan A: Tot Uelsen en dan de grens weer over. Die ligt al een tijdje in de prullenbak. Plan B is een stuk ambitieuzer: Tot Nordhorn en dan de grens oversteken. Er zal uiteindelijk nog een Plan C achteraan komen.

Mijn herinnering aan 2009 speelt spelletjes. Of ze hebben de omgeving sinds die tijd in de war geschopt en een compleet dorp zeven kilometer verderop neer gezet. Ik verwacht voor de afslag Uelsen een gemene klim, vlak na een dorpje. Deze is pas tussen Uelsen en Neuenhaus. De boterhammen en Sultana's zijn al op en dus ga ik in Neuenhaus op onderzoek. Niks is open! Bij Duitsland denk je al snel aan bier en worst (mit senf), maar geen enkele kneipe die open is en de enkele 'mixed grill' heeft hamburger in plaats van worst. Ik fiets verder en het gaat ineens heel erg snel. De bodega bij het klooster van Frenswegen is natuurlijk ook potdicht en ik heb het even zwaar. Bij de ingang van Nordhorn kijk ik klok, want Plan C begint te lokken. Ik zal, hoe dan ook, moeten eten, dus niet té kritisch zijn. En zullen we dan gewoon verder fietsen naar Schüttorf? Om half vijf verorber ik in Nordhorn een royaal broodje kebab. Dat deze routes onderhevig zijn aan veranderingen wist ik al. Vooral het traject Havelterberg-Meppel is 'gerevamped'. In 2009 kwam deze intussen niet in Overijssel, nu loopt hij zelfs een stukje door Steenwijk. De route tussen Nordhorn en Schüttorf kan ik nog goed herinneren, dankzij een gunstige wind (zij en in de rug) is het prima fietsen, maar qua wegen en omgeving een magere voldoende. Het zat de inwoners van Engden toch niet lekker. Vechtdalfietsers moesten namelijk ook hun kerk kunnen zien. En zo werd het ruiterpad voor de fietsers geopend, maak je een rondje Engden en gaat over het weiland van boer Günther weer terug. Vier kilometer extra! De volgende keer slaan we het over, gewoon rechtdoor. Mijn excuses aan de residenten van Engden!

Wil degene die me in 2009 wijs maakte dat Oldenzaal maar 'een paar kilometer' van Schüttorf ligt even vrijwillig met zijn hoofd tussen een bankschroef gaan liggen? Twintig kilometer, tegenwind, heuveltjes... Genoeg om nog even kapot te gaan. Om half negen laad ik de fiets in de trein in Oldenzaal en ben om kwart over tien weer terug in Meppel. Wat is de opbrengst? Ik schat een kilometertje of honderd. Linea recta is het korter, de Vechtetal is creatief met omwegen. Ik ga hem ooit (deze zomer?) nog eens doen met een bakfiets!

Schijf van 5: God

Nee, de aankondiging voor een Schijf van 5 was géén 1 april-grap. De reden waarom ik deze zo laat publiceer heeft alles te maken met de 'receptie' van het feestje van morgen, dat ik vandaag alvast heb gevierd. En over 1 april gesproken... Wat een gemiste kans! Ik had immers vandaag een Schijf van 'fools' kunnen maken, maar gezien we de Kerstschijf in eind juni hebben gedaan, vieren we waarschijnlijk 1 april met Sinterklaas. Ofwel, die Schijf houden jullie nog te goed! Vandaag is God aan de beurt, nadat Jezus vorig jaar al eens zijn Schijf had. Over de Heilige Geest zijn maar weinig platen gemaakt, een 'geestige' Schijf kan ook nog wel eens. Inspiratie te over! Bovendien gaan we volgende week een Schijf doen die ik ook al heel lang van plan was. Vandaag echter vier liedjes over de Here God en een piepklein godinnetje dat je pas in het hiernamaals kan aanschouwen...

Ergens heeft Queens Of The Stone Age wel een punt: God is alom vertegenwoordigd in de radio, vooral de Amerikaanse. David Byrne en Brian Eno vingen een paar uit de ether en legde één van hen vast op het album 'My Life In The Bush Of Ghosts' (1981). Een Schijf van 5 dominees? Nee, dat weet ik even niet. Maar als het zou gebeuren, dan zou die fraai jammerende dominee van 'Somebody Help Me' zeker hoge ogen gooien. Of toch een duivelse Schijf en dan die malle exorcist in 'The Jezebel Spirit'? De mannen van Queens Of The Stone Age namen geen echte dominees op, maar maakten zelf een smaakvolle parodie op zoete gospelkoortjes, opnieuw geboren christenen en zaligsprekende dominees, dit als intro van 'God Is In The Radio'. Faithless ging ooit nog een stapje verder en beweerde dat Hij deejay was. 'God Is In The Radio' van Queens Of The Stone Age (2002) staat op vijf.

We hadden het maandag over Apple, niet de computerfabrikant, maar het platenlabel. Qua levensovertuigingen was dat een mengelmoesje. Dankzij George Harrison mochten leden van de Radha Krishna Temple London een plaatkant 'Govinda Jai Jai' vol jodelen. Nu is 'Govinda' ook weer een ander woord voor God, maar toch hebben we ze gediskwalificeerd. We gaan dan toch liever voor een stukje blijmoedig gristendom. En wie hebben we daar? Billy Preston! Die man waarvan we al een maand beloven dat hij nog een apart bericht krijgt. Hij staat deze week op vier met zijn 'That's The Way God Planned It' uit 1969.

Op drie plaatsen we vandaag een stukje deathmetal, althans qua zang. Tom Waits had ten tijde van zijn debuut in 1973 al niet heel veel last van een stem, inmiddels is deze echt verteerd door de heer J. Daniels. De man gaat echter onverdroten door met plaatjes maken. Toen ik een paar weken geleden bij Marianne naar zijn nieuwste zat te luisteren, lagen we beide dubbel van het lachen van zo'n legendarische eerste zin van Tom Waits: 'They pay me not to come home'. Als de man over God gaat spreken, klinkt dat met zijn grafstem meteen heel macaber. En tóch is 'God's Away On Business' uit 2002 een hele leuke plaat.

Op twee een bloedmooie godin. Ze had bijna op één gestaan, maar de zoektocht naar een singlehoesje ben ik maar niet eens begonnen. En na de Blauwe Bak Top 40 opnieuw met een platenlabel aankomen? Nee, dat wilde ik ook niet. En dus staat ze op twee. 'Tiny Goddess' van Nirvana. Nee, niet die drie ongeschoren langharige jongens in gescheurde spijkerbroeken, maar twee geschoren langharige jongens in batikblouses en kaftans. Ofwel, we hebben het hier over de, zogenaamde, Engelse Nirvana. Buiten dat deze groep in 1967 in Londen werd opgericht, zijn de twee vaste leden van het begin respectievelijk een Ier en een Griek. De Ier, Patrick Campbell-Lyons, zal echter ook na 1969 nog een paar keer de naam Nirvana opvoeren. Die Amerikaanse groep met dezelfde naam gebruikte 'footage' van een optreden van het Britse duo in de Ed Sullivan Show voor een videoclip. Niet alleen de bezongen dame is klein, dat is deze debuutsingle van de Engelse Nirvana uit 1967 ook. Klein, eenvoudig, breekbaar. Té mooi voor de hitparade?

De nummer één afgezaagd? Hoezo? 'God Only Knows' van The Beach Boys is gewoon een monument, punt uit. Een plaat die ruim 45 jaar na dato nog altijd even fris klinkt. De enige leuke gouwe ouwe die ze draaien op S(k)aai Reedio. Een plaat die zelfs een melige Hollywood-vertoning als 'Love Actually' kan overleven. Op het forum van het Steenen Tijdperk, op sterven na dood, hadden we jarenlang een traditionele top 100, waarbij de nummer 1 altijd al vast stond: 'God Only Knows'. Toen ik afgelopen december een lijst organiseerde met platen die geen hits waren geweest, stond er welgeteld niet één van The Beach Boys in. Ik denk dat dit allemaal maar meer bevestigd welke status 'God Only Knows' heeft gekregen. Het is een nummer waarvoor je op een zwak moment je auto of fiets even aan de kant zet. Waarbij je de neiging hebt de hand op de borst te leggen. Dus we kunnen flauw doen wat we willen, maar 'God Only Knows' móet gewoon op nummer 1 in deze Schijf!

Ik moest even spieken in het archief, maar nee, we hadden hem echt nog niet gehad: Een Schijf van paarden. Het paard moet in de titel van het nummer zitten, dat is weer mooi pech voor Tim Knol, en het paard moet bij voorkeur ook een naam hebben. Het mag in ieder geval niet door een woestijn dwalen... Kom maar op met Schijfwaardige paarden! Morgen alles over het 'fietsend buffet' dat ik mezelf heb aangedaan ter viering van drie jaar drankvrij.