Het nalatenschap op 45 toeren deel 3

Mijn zwager was vrijdag jarig en uit het telefoontje blijkt dat ook hij in januari een tijdje heeft thuis gezeten. Ik hoef me dus nergens voor te schamen? Nee, schaamte is niet het goede woord, maar ik vind het evenmin nodig om de familie in te lichten als het niet hoeft. Vanuit het werk neemt de druk wel toe om weer aan de slag te gaan, maar ik bekijk het zelf even van week tot week. Deze week moest er veel gefietst worden want de temperatuur gaat omhoog. Vrijdagavond heb ik zelfs een concert in de agenda staan. De planning van Soul-xotica? Er zijn twee afleveringen van 'Het zilveren goud' deze maand. Deze wil ik in het eerste en derde weekend doen en 'Het nalatenschap op 45 toeren' in het tweede weekend. Ja, goed beschouwd is dit het derde weekend, maar daar heb ik niet zo snel aan gedacht. Ik ga nu de volgende dertien singles uit de verzameling van mijn broer aan jullie voorstellen, ofwel... de platen die (volgens hem) niet interessant zijn voor de Denen plus zijn collectie van de Dolly Dots. Is muziek de enige passie in zijn leven? Nee, sterker nog, al het andere staat in de schaduw van zijn onvoorwaardelijke clubliefde.

In de jaren tachtig kan het nog gewoon allemaal. Ik herinner me dat een vrijgezelle onderwijzer op de lagere school ons uitnodigde voor een avondje bij hem thuis. De kleren mochten aanblijven en natuurlijk zagen de ouders ook geen beren op de weg. Ofwel... het was gewoon een gezellige avond van een jonge onderwijzer met opgeschoten jeugd. Een rondleiding op het bedrijf waar hij in de weekeinden hielp en daarna bij hem thuis aan de cola en luisteren naar muziek. Een andere onderwijzer van dezelfde school is een groot fan van SC Heerenveen en nodigt de jongens uit zijn klas uit om een avond mee te gaan naar een wedstrijd. Broer heeft dan vanzelfsprekend al interesse voor voetbal. De konijnen heten Simon Tahamata, Jan Zwartkruis en nog een aantal anderen. O ja, de eerste was een zwart konijn. Dat was ook de jaren tachtig... Maar goed, broer gaat met de onderwijzer en zijn klasgenoten mee naar SC Heerenveen. Het begint met een vaantje, dan een sjaaltje, nog een keer naar een wedstrijd en even later is het vaste prik voor de onderwijzer om broer op te pikken voor een wedstrijd. De posters van de Dolly Dots worden systematisch vervangen door elf mannen in korte broeken en blauwwit gestreepte shirts.

Ik weet niet meer precies wanneer het is geweest, maar het zal ongetwijfeld omstreeks 1984 zijn geweest. Jack Spijkerman doet dan de ontbijtshow bij de Vara op de dinsdag en hij brengt wensen van luisteraars in vervulling. Broer heeft ook een wens ingestuurd: Een dag meelopen tijdens de training en de voorbereidingen en 's avonds een ereplek tijdens een wedstrijd van SC Heerenveen. Geen enkel probleem voor de club en hiermee wordt het zaadje definitief geplant. Aan het einde van de dag krijgt hij ook een seizoenskaart en in de daaropvolgende jaren zal hij steevast eentje kopen. 'Ik ben de Louwsma met de meeste vrouwervaring', zegt hij een paar jaar geleden. Dat is waar! De vrouwen van mijn oudste broer en mezelf zijn op één hand te houden en zus heeft het altijd bij mannen gehouden. Het is pas in de begin jaren negentig als hij zijn eerste serieuze verkering heeft, maar iedere partner van mijn broer moet meteen ergens aan wennen. Ze moet de liefde delen met het actuele elftal van SC Heerenveen.

In de begin jaren negentig gaat hij aan het werk in Leeuwarden en ontdekt dat een collega van hem ook helemaal mesjogge is van Heerenveen. Samen gaan ze naar trainingen op de woensdagmorgen en bezoeken alle wedstrijden. Ook de uitwedstrijden. Ik heb een paar maanden geleden nog eens gebeld met deze vriend. 'Het kan nooit eens normaal met een Louwsma', is iets dat hij al langere tijd zegt en ik begrijp het dan niet helemaal. Het wordt me duidelijk als hij mijn geheugen opfrist. Broer gaat eens verkleed als Sinterklaas naar een wedstrijd. Dan is er ook nog een club die 'iets' heeft met de inzameling van oud papier. Voordat ze van huis gaan duikt mijn broer in het hok en staat erop dat er een doosje met oude kranten en folders mee gaat. Bij de entree vraagt hij of de directeur aanwezig is en loopt dan terug naar de auto om het doosje oud papier op te halen. Dat heeft hij persoonlijk overhandigd. Angstige momenten? Ja, soms met bepaalde clubs met een al té fanatieke aanhang. Broer gaat overal namelijk in volledig Heerenveen-tenue. Zijn beste herinnering bewaart hij aan Feyenoord. 'Het was hand in hand kameraden en geen enkele wanklank'. Heerenveen was toen totaal geen concurrentie voor Feyenoord.

Dan is daar nog de kledingbusiness. Ieder jaar nieuwe shirts en nieuwe trainingspakken. Zijn werk laat hem niet toe om actief deel te nemen aan een voetbalclub en toch gaat hij meerdere malen per week trainen. Het is een opvallend gezicht. Een jongeman in volledig Heerenveen-tenue moederziel alleen op het trapveldje van Jutrijp. In 1992 begin ik mijn loopbaan bij het Sneeker Nieuwsblad en in dat eerste jaar wordt ook broer benaderd voor een interview. Met actiefoto op het voetbalveldje en met een prachtig artikel als gevolg. Intussen heeft hij ook een compleet archief aangelegd. Hij koopt een hele partij Voetbal Internationals uit de jaren zeventig en tachtig en speurt deze na op zoek naar berichten over zijn club. Ik geloof dat de plakboeken uiteindelijk zijn weggemoffeld? Tevens heeft hij een kaartensysteem van alle spelers die ooit hun opwachting hebben gemaakt in een shirt met 'pompeblêden'.

De singles zijn uit 1984. Bij de eerste zweer ik jullie dat hij deze al in 1982 heeft gekocht, maar de nummer 60 op het hoesje correspondeert toch echt met 1984. Er staat me ook iets van bij dat er 'iets' mankeert aan de single uit 1982. Wellicht heeft hij deze als 'upgrade' gekocht en bewaard omdat hij weet dat deze single een sterke herinnering heeft voor mij?

60 Why - Carly Simon (NL, WEA, 1982)
63 Jay-O-Dee - G'Race (Duitsland, WEA, 1984)
65 Pijn Suzanne - Youp Van 'T Hek (NL, CNR, 1983)
67 My Girl - Herman Brood & His Wild Romance (NL, Sky, 1984)
73 Trick Of The Eye - Dolly Dots (Duitsland, Ariola, 1984)
74 Besos De Ti Ami - Blanc De Blanc (NL, Boni, 1984)
** Self Control - Laura Branigan (Duitsland, Atlantic, 1984)
75 Dishwasher - General Public (Duitsland, Virgin, 1984)
76 Kontakt - Frank Boeijen Groep (NL, Sky, 1984)
88 Give The Girl A Break - Dolly Dots (Duitsland, Ariola, 1984)
89 I'm So Glad That I'm A Woman - Love Unlimited (NL, Unlimited Gold, 1981)
90 Late At Night - Maywood (NL, EMI, 1980)
91 Saturday Nights - Patricia Paay (Duitsland, EMI, 1981)

Youp Van 'T Hek staat synoniem aan de tijd van de genoemde ontbijtshow van Spijkerman en dus denk ik dat 1984 aardig in de buurt komt. Van deze singles heb ik inmiddels 60, 67, 75, 89 en 90 maar uiteraard mogen de platen van broer blijven! Laura Branigan heeft geen sticker gekregen maar ik weet zeker dat hij deze in 1984 heeft gekocht. Er is namelijk ook een andere versie en het is alleen deze die hij op een bepaald moment kan krijgen. Hij moet een zoektocht organiseren om Branigan alsnog te vinden. Als ik eerst hoor dat ik tussen zijn singles mag kijken, hoop ik al stiekem op de nummer 88. Waarschijnlijk de enige Dolly Dots-single die ik normaal gesproken tot mijn collectie zou voegen. De laatste drie (en de eerste van volgende maand) zijn tweedehands singles. Opvallend dat Love Unlimited niet de handel is in gegaan.

Singles round-up: maart 5

De kilometers zitten flink in mijn knieën en ik herinner me hetzelfde gevoel van september 2023 als ik dezelfde onderneming verricht. Toen heb ik het juist nog iets meer rustig aan kunnen doen omdat het een donderdag is en ook Minstrel geopend is op de donderdagavond. Zwolle dus! Dat moet wel een beetje rechttoe rechtaan want anders kan ik net zo goed een rondje op de Anserdennen doen. Toch zie ik het ook niet zitten om eerst naar Meppel te fietsen en vanuit daar via Staphorst en Rouveen te gaan. Nee, dat hou ik liever voor de terugweg. Ik denk opeens aan de weg die ik op eerste kerstdag heb gezien bij Nieuwleusen. Hoe zou dat uitkomen in Zwolle? Tot Nieuwleusen herhaal ik grotendeels de heenweg van deze fietstocht. Over Oosteinde, Weerwille en Koekange naar De Wijk. Vervolgens door IJhorst en het bos door naar Punthorst. In Nieuwleusen meen ik even dat ik naar rechts moet, maar nee.. toch maar naar links. Ik had daar wél rechts kunnen aanhouden achteraf. Hoe kom ik uit in Zwolle? Welnu, het industrieterrein. De fietsknooppunten belooft nog een stukje groen maar dat ligt eruit vanwege werkzaamheden. Terugweg moet gesneden koek zijn maar... er is iets veranderd. Anders zit je aan de Hasselt-kant van de snelweg op een parallelweg. Er is nu echter een fietspad aan de Nieuwleusen-kant aangelegd. Nadeel is dat je niet even bij het tankstation over de greppel kan springen, maar ach... daar kan ik vandaag wel even zonder leven. Bij Lichtmis ga je dan weer de Rijksweg op, het gebed zonder einde, naar Staphorst. Ik ben om half drie weg gefietst en ben om half negen terug in Uffelte. In Meppel heb ik ook nog een paar boodschapjes gedaan. Dan ga ik jullie nu voorstellen aan de laatste zeven uit Zwolle.

* The Mindbenders- A Groovy Kind Of Love (Zuid Afrika, Fontana, 1966)
Ja, mijn foutje. The Mindbenders komt eerder in het alfabet dan Moby Grape. De vergissing komt door Them omdat deze onder Van Morrison staat. Bij The Mindbenders heb ik keuze uit zowel de Zuid Afrikaanse als de Engelse. Ach, die laatste kan altijd nog wel eens. Ik heb deze al op een latere Amerikaanse persing en dus zou ik deze als dubbel kunnen rekenen. Anderzijds voelt het wel echt als een nieuwe aanschaf aan. Misschien als dubbel in de 'Eindstreep' en alsnog in de Gele Bak Top 100? Het zou zomaar kunnen!

* Van Morrison- Crazy Love (Zuid Afrika, Warner Bros., 1970)
Ik moet allereerst even kwijt dat veel van de genoemde releases staan weggeschreven als Rhodesië en het is duidelijk dat ze in een groter gebied zijn verkocht dan uitsluitend Zuid Afrika. Omdat ik van deze singles heel specifiek weet dat ze in Zuid Afrika zijn verkocht, hou ik dat land aan als referentie. Het is de eerdergenoemde eerste kerstdag dat ik in de buurt van Dalfsen luister naar 'Moondance' van Van Morrison. Een album met gouden herinneringen aan een avondje doorzakken bij iemand die erg 'fan' blijkt te zijn van mijn dj-kunsten en mij zijn bank aanbiedt. Het is tijdens de fietstocht dat 'Crazy Love' me opnieuw opvalt. Van klinkt heerlijk lijzig in dit nummer en zou zomaar een zwarte meneer kunnen zijn in combinatie het onweerstaanbare dameskoortje. Ik ben ergens geneigd om deze in de Blauwe Bak te zetten omdat 'Crazy Face' daar ook staat in de Barbadiaanse uitgave. Daar moet ik nog even over nadenken.

* Ernie Sigley & Denise Drysdale- Hey Paula (US, SSS International, 1974)
Het eerste waarover ik me verbaas... Ik meen altijd dat SSS International na 1972 klaar was? Ik heb al even op 45cat gekeken en ben gewaarschuwd! Ernie en Denise zijn populaire tv-persoonlijkheden in Australië en dus is het een grote hit aldaar. Voor de naties die het duo niet kennen is dit gewoon een aftandse cover van de oude hit van Paul & Paula. Ook de b-kant gaat het niet redden. O god, ik heb vier euro voor dit kreng betaald. Gewoon in de Gele Bak!

* Them- Here Comes The Night (Zuid Afrika, Decca, 1965)
Deze is dan weer drie euro en hij mag in eerste instantie mee omdat-ie goedkoop is. Dan denk ik nog eens na en... ik heb deze niet (meer). Het zit zo... in 1992 heb ik eens een heruitgave van 'Gloria' gekocht met 'Here Comes The Night' op de flip maar deze is een keer gesneuveld bij een vroeg optreden. Deze Zuid Afrikaan is verre van smetteloos maar het blijft natuurlijk een hard opgenomen Decca.

* Nicky Thomas- Love Of The Common People (Zuid Afrika, Island, 1970)
Bij Minstrel heb ik tijd voor twee rijen soul, een halve rij reggae/ska en nog wat losse dingetjes. Het neemt al met al tien minuten in beslag. Nicky Thomas heb ik al eerder gewogen in mijn hand maar zet hem steeds terug. Mijn oude Old Gold is nu definitief werkloos geworden nu ik deze Island heb en de originele Engelse persing van 'Liquidator' van Harry J. All Stars. Op de keerzijde staat 'Compass' van The Destroyers en dat is lekkere bassy instrumentale reggae met een saxofoon in de hoofdrol.

* Van Der Graaf Generator- Theme One (UK, Charisma, 1972)
Dan een plaatje dat ik al sinds 2022 in mijn handen heb gehad. Bij mijn laatste bezoek, vorig jaar februari, valt deze op het laatste moment af. Na de gebeurtenissen later in het jaar móet ik deze single hebben. Het is in ieder geval al een apart item omdat je Van Der Graaf Generator niet meteen associeert met de single en 'Theme One' bovendien is geschreven door George Martin. Het maakt aangename instrumentale muziek om een nieuwsprogramma in te luiden. Ik heb ook even een stukje van Martin's origineel uit 1967 gehoord. VDGG heeft de phasing-effecten eruit gegooid maar verder is het een directe cover. Op de keerzijde staat 'W' en dat is meer representatief voor het werk van de band. Een lang uitgesponnen werk met verschillende hoofdstukken.

* Maynell Wilson- Motown Feeling (UK, You Are The Cosmos, 1967, re: 2021)
Bij Wolfman Radio dragen we Cherry Red Records een warm hart toe en dat betaalt zich uit in gratis cd's en downloads van nieuwe albums van Cherry Red. Het 'Record Prayer'-concept is me echter helemaal ontgaan. Ik zie nu dat Record Prayer een Spaans label is en You Are The Cosmos waarschijnlijk de maatschappij van Cherry Red. 'Motown Feeling' is rauw en swingt als een trein, maar blijkbaar is niet iedereen even enthousiast over de plaat. Hij is oorspronkelijk in Engeland op het CBM-label uitgebracht. 'Mean Old World' is een pure ballade maar mist het rauwe enthousiasme van de a-kant. Een goed geslaagde gok!

Singles round-up: maart 4

Het hoofd heeft weer zijn oorspronkelijke vorm terug maar het is wel lastig geweest in de afgelopen week. Ik stoot steeds mijn kop aan het deurkozijn met die enorme punt op mijn hoofd. De batterijen zijn niet weer opgedoken, ik vermoed dat iemand in de omgeving van Dwingeloo of Westerbork onlangs een nieuw pakje alkalinebatterijen heeft bemachtigd. Ik heb het niet gemeld als verloren voorwerp want ik ga niet voor een pakje batterijen op de fiets naar Westerbork. Toch vergeet ik steeds de juiste batterijen te kopen. De huidige batterijen in de camera ontberen alkaline en dat merk ik meteen in de fotokwaliteit. De foto's van de 'used but not abused' singles van Mark zijn ondermaats. De foto's van nu zijn ietsje beter maar dat kan ook met de kleuren hebben te maken. Vandaag is weer zo'n dag dat het even dreigt om wederom afstel te worden als ik plots om half drie de geest krijg en op de fiets stap. Wat bezielt me? Ik ben vast een dikke twee uur onderweg, wellicht zelfs nog meer. Het kan zomaar vijf uur zijn voordat ik in Zwolle ben. Wanneer gaat ome Minstrel dicht op vrijdag? Onderweg verzucht ik ook een paar maal dat het eigenlijk gekkenwerk is, maar... ik heb het gehaald en op tijd! Eerst de belangrijkste reden van mijn bezoek en daarna zie ik kans om de 'bovengrondse' soul door te gaan en gericht een paar artiesten in de pop van de jaren zestig en zeventig. Tien minuten later tel ik het stapeltje en dat is op één single na precies wat ik in de portemonnee heb. Arjen doet niet zo moeilijk en dus heb ik ze gekregen voor de inhoud van mijn portemonnee. In het tweede deel zal ik iets vertellen over de fietstocht, maar nu de eerste acht van vandaag.

* Gary U.S. Bonds- New Orleans (UK, Top Rank, 1960)
De hoofdreden van Zwolle komen we bijna tegen het einde van de volgende aflevering tegen. Omdat deze singles en de nieuw binnengekomen platen van Chris 'nieuw' zijn voor mij en ik ze graag morgen wil draaien, geef ik deze even voorrang op de 'used but not abused'. Niet alles is geschikt voor 'Do The 45' in deze partij en toch denk ik dat ik nog best een paar een draaibeurt zal geven in de show. Gary U.S. Bonds is een soort van rhythm & blues waar ik normaliter met een grote boog omheen fiets, maar hey... hij heeft in de jaren zeventig samengewerkt met Swamp Dogg. Overigens heet hij op deze plaat U.S. Bonds. Niet te verwarren met Eurobonds die momenteel weer in het nieuws zijn. 'New Orleans' is een echte dijenkletser maar niet goed genoeg voor de Blauwe Bak hoewel ik denk dat hij morgenavond best even mag. Jimmy Jones heeft het ooit gehaald voor de b-kant en op 'Please Forgive Me' tapt Bonds uit een ander vaatje. Het is een mooie kleine ballade en net als zijn latere compaan kan ook Bonds heerlijk 'huilen'. Ik vind het alleen wat minimaal voor de Blauwe Bak, maar ik ga deze kant morgen zeker draaien!

* James Brown & The Famous Flames- I Guess I'll Have To Cry, Cry, Cry (Zuid Afrika, Polydor, 1968)
Ome James maakt omstreeks 1968 enkele prachtige platen die enerzijds gestoeld zijn in de oude rhythm & blues en al heel voorzichtig met de arrangementen van zijn latere funkplaten. De b-kant heet 'Just Plain Funk', maar op 'Cry Cry Cry' doet Brown alsof het nooit 1965 is geworden. Wellicht moet het nog even groeien bij mij maar de single mag zeer zeker in de Blauwe Bak. Geen enkel probleem! 'Just Plain Funk' klinkt erg antiek als je het vergelijkt met 'Sex Machine' van twee jaar later maar het is best een gezellig kantje!

* Mel Carter- The Richest Man Alive (US, Imperial, 1964)
Zelda Sands. Niet te verwarren met Zelma Sanders. Ik had de vergissing bijna gemaakt maar nee... de Z. Sands van 'The Richest Man Alive' is niet de dame van het J&S-platenlabel. Discogs en 45cat zijn het niet eens over de a-kant. Zelfs deze demo laat dit in het midden. 'I'll Never Be Free' is 'IM-6019' waar 'Richest' 'IM-6020' is, maar hee... ik hecht de meeste waarde aan de kenners op 45cat. 'Richest' is een fijne beat ballad om mee te beginnen. Ja, het is de meest geschikte kant voor 'Do The 45'. Een fraaie 'big city soul ballad' waar 'I'll Never Be Free' meer klinkt als een crooner met een té groot orkest.

* The 5th Dimension- Up, Up And Away (Zuid Afrika, Liberty, 1967)
* 5th Dimension- Blowing Away (UK, Liberty, 1969)
Ik heb het onlangs gehad over mijn bedenkingen bij The 5th Dimension en ik zal meteen opbiechten dat ik de eerste heb gekocht met de Gele Bak in het achterhoofd. De single uit 1969 ziet er té aantrekkelijk uit in de Engelse uitdossing voor slechts twee euro. 'Up Up And Away' is hier in de meest definitieve versie als je het mij vraagt. De b-kant is eveneens een compositie van Jimmy Webb. 'Which Way To Nowhere' is meer een ballade maar nee... deze gaat toch echt in de Gele Bak. 'Blowing Away' is geschreven door Laura Nyro. We blijven dus in de hoek van mijn favoriete soort songschrijvers uit de jaren zestig. Het wordt echter nergens soulvol. 'Skinny Man' al helemaal niet en dus gaan ze beide in de Gele Bak.

* Les Vikings- Pain Of Love (Barbados, Discques Debs, 1978)
Op zang is Gordon Henderson die ook heeft mee geschreven aan 'Pain Of Love'. Het is pure spouge en hangt tegen de stokoude soul aan, hoewel de gitaren het Carib-gehalte hoog houden. Helaas is het niet de beste vinylpersing en wordt deze steeds luidruchtiger naarmate het label in zicht komt. Het zal wel zand zijn van de gouden stranden van Barbados? Gelukkig is 'Love' op de b-kant ook het betere schuifelwerk. Natuurlijk mag dit in de Blauwe Bak!

* Little Milton- A Real Good Woman (US, Malaco, 1986)
Een vrij late single van Little Milton maar je kan niet mis grijpen als George Jackson zijn medewerking heeft verleend. Het is de ietwat bluesy Southern Soul maar Little Milton weet het zowel bluesy als soulvol te maken. Ik vind het in ieder geval héérlijk. Op de keerzijde staat de titeltrack van Little Milton's meest recente album: 'Annie Ma's Cafe'. Eenzelfde laken een pak als de a-kant. Little Milton leunt zwaar tegen de blues in deze periode en geef hem eens ongelijk. Het is de tak van sport waarin in de jaren tachtig het beste geld is te verdienen, ook al is Milton er nooit schatrijk van geworden. Blauwe Bak? Ja natuurlijk!

* Moby Grape- Rounder (US, Sundazed, 1967, re: 2010)
Ik noem het beestje bij de a-kant maar dat is niet de reden van aanschaf. Een onderbelichte 'claim-to-fame'. In 2012 ben ik voor een paar maanden de enige moderator op de oudste Moby Grape-pagina op Facebook. De voormalige bandleden en managers zetten pas later hun officiële pagina op Facebook. Binnen de officiële cirkels worden wij als piraten beschouwd, maar ach... het is een pure fanpagina. Deze single is blijkbaar al in 2010 met Record Store Day uitgebracht. 'Rounder' is een track van het album 'Moby Grape Live' en is in 1967 opgenomen in San Francisco. De b-kant is echter niet alleen exclusief maar voor mij ook erg bijzonder. Het is één van mijn ultieme Moby Grape-favorieten. Buiten deze single is de live-opname niet anders verkrijgbaar (althans... in 2010) en dat is in 1969 opgenomen in... de Amsterdamse RAI. Dat is 'Sitting By The Window'. In gedachten dans ik tussen de bloemenmeisjes terwijl ik het nummer woord voor woord mee zing. Een erg sfeervolle opname waar de muzikaliteit van afdruipt. Uiteraard voor de Gele Bak maar dat hadden jullie vast wel begrepen?

Singles round-up: maart 3

Het had een actieve week moeten worden maar ik wil het er niet over hebben. De vierde vruchteloze dag op rij. Ik ben nergens geweest (buiten dinsdagavond een retourtje Steenwijk op de fiets), ik heb niks gekocht (buiten een paar nieuwe slipmats op Bandcamp) en ben ook maar gestopt met 'plannen voor morgen' te maken. Volgende week wordt het weer aantrekkelijker om naar buiten te gaan en bovendien... ik zal ook zo langzamerhand weer eens aan werk moeten denken. Vanavond presenteer ik jullie in ieder geval het tweede deel uit de partij singles van Mark van vorige maand. Ik zou deze afleveringen onder februari kunnen noemen, maar dat wordt té verwarrend. Bovendien tellen deze singles mee voor de 'Eindstreep' van deze maand, hoewel er ook een Blauwe Bak Top 45 in de peiling ligt. De volgende acht zijn de laatste van de reguliere 'Five-A-Day'-singles, daarna mogen jullie nog twee afleveringen verwachten van de 'Used-But-Not-Abused'. Dat zijn singles met een klein defect waardoor ze voor Mark nét niet meer goed genoeg zijn voor de reguliere 'Five-A-Day', maar met nog genoeg leven in de platen. De apparatuur kan weer aan!

* Peaches & Herb- Down Where It's At (UK, Contempo, 1975)
Een uiterst vreemde plaat. Hij staat niet op Youtube en bovendien heb ik nooit geweten dat Contempo een plaat heeft uitgebracht van Peaches & Herb. Het heeft in Amerika een release gehad op het BS-label uit Maryland en het is blijkbaar de enige plaat die is verschenen op het label. In 1977 zal Peaches & Herb weer tekenen bij een 'major' (MCA om precies te zijn) en kort daarna zal het duo zich hervinden met 'Reunited' en 'Shake Your Groove Thing' (beide op Polydor). 'Down Where It's At' is een gezellige uptempo danser die in de verte doet denken aan The Jackson 5. Ik begrijp wel waarom Contempo dit een kans wil geven in Engeland, ook al heeft het niets uitgehaald. De Northern Soulies zijn dol op instrumentale nummers en dus staat de zangloze versie op de b-kant. Maar dat geldt dan ook weer voor de Amerikaanse release.

* Dexter Redding- God Bless (UK, Capricorn, 1973)
Een beetje een 'nugget' voor mijn collectie. 'God Bless' is geschreven door niemand minder dan Jerry Williams Jr., beter bekend als Swamp Dogg. Hij heeft het een jaar eerder opgenomen met de groep Wolfmoon (welke ik ook in de collectie heb). Wolfmoon bestaat uit volwassen mannen die over het kinderlijke gebed van het zoontje zingen, Dexter is nog maar net droog achter de oren en zingt over het gebed van zijn broertje. Het is allemaal erg schattig maar haalt het kwalitatief niet bij Wolfmoon. Bovendien zingt Dexter voortdurend over Elmer Fudd waar het rijmt op Donald Duck. Ik meen bij Wolfmoon toch eenmaal een 'Elmer Fuck' te horen. De b-kant heet 'Love Is Bigger Than Baseball'. Dat klinkt op zichzelf ook aandoenlijk hoewel het vinyl aan die kant flink is beschadigd. Nogmaals, het is een 'nugget' voor in de Swamp Dogg-collectie en niets meer dan dat.

* Minnie Riperton- Wouldn't Matter Where You Are (US, Epic, 1977)
Een erg fraaie Amerikaanse demo met de mono-versie op de andere kant. Het maakt niet uit wat Minnie zingt, ook al is het de menukaart van de chinees in Havelte. Minnie's stem heeft altijd meteen mijn aandacht en dat is eveneens het geval bij deze single. Ze wisselt moeiteloos tussen de octaven en toch is het geen 'mooi zingen', het komt haar tot uit de tenen. Bij Minnie hoef je gewoon niet bang te zijn voor een valse noot, daarvoor beheerst ze haar zangstem te goed. Jullie begrijpen het al: Minnie is gewoon één van de grootste zangeressen in mijn optiek.

* Sam & Dave- May I Baby (UK, Stax, 1967)
Mark adverteert het met deze kant en de vermelding dat het een Engelse persing is op het blauwe Stax-label..Ik ben vlug bereid. Daarna ontdek ik dat ik de Engelse persing al heb, maar gewoon in de jaren zestig-bak. Ik heb de b-kant daar nooit gedraaid maar geloof dat de a-kant ook niet in de beste staat is. We hebben het hier namelijk over de b-kant van 'Soul Man'. De plaat heeft hoorbaar een geschiedenis achter de rug maar het blijft binnen de perken. 'May I Baby' is zeker een prijsnummer voor iemand die niet heel erg fan is van de hits van Sam & Dave. Voor de gein de a-kant nog even draaien, deze zit wel tegen het pijnpunt aan qua 'distortion', ik geloof dat mijn oude exemplaar ook zo klinkt. 'May I Baby' kan er alleszins mee door!

* Tony & Carol- You And I (US, Roulette, 1972)
Als Mark deze aanbiedt, valt meteen mijn oog op de naam van Myrna March. Daar heb ik in een grijs verleden (ik denk 2015) een single van gekocht die als Northern Soul wordt aangeprezen, maar welke ik heb afgedaan als flauwe bubblegum-pop. Myrna March produceert de plaat samen met Bert Keyes. Misschien een reden om Myrna nog eens een kansje te gunnen want ook Tony & Carol zou je kunnen afdoen als pure pop, maar het heeft genoeg om thuis te passen in de Blauwe Bak. In de buurt van het refrein komt er zelfs wat schot in de zaak maar het is bovenal een erg fraai duet tussen deze Carol en haar Tony. Myrna heeft de b-kant geschreven. 'I Do Take You' is misschien wel de beste van de twee kanten. De stemmen complimenteren nu elkaar in plaats van het duetje te zingen. Het styreen is wel wat ruiger aan deze kant maar het geeft het nummer een extra charme. Ik kies voor 'I Do Take You'!

* Johnny Vanelli- Go (US, Top Ten, 1971)
Is het een vroege single van Gino? Dat is het eerste dat me te binnen schiet als Mark deze adverteert. Nee, het is niet Gino Vanelli. Johnny Vanelli werkt nauw samen met songschrijver Jerry Fuller. Mark adverteert het als 'sixties' maar de plaat blijkt uit 1971 te zijn. Ik kan me de vergissing wel voorstellen want het past in het rijtje van Gary Puckett & The Union Gap waarmee Fuller eveneens heeft gewerkt. Het is één van de duurste singles uit dit pakket en dat zal je niet geloven als je het hoort. 'Go' is namelijk erg laidback maar de soul druipt er niet van af. Het is meer middle-of-the-road pop maar 'Go' groeit met iedere draaibeurt. Hij is aan de zeldzame kant en dit exemplaar is uitzonderlijk mooi. De b-kant maakt me ook erg nieuwsgierig. 'Nation Without A Home (Narration)' en 'Let There Be Peace'. Deze kant is flink gedraaid door de eerste eigenaar en ik begrijp niet waarom. Op papier lijkt het nog een 'novelty' te worden maar het is gewoon doodsaai.

* Jr. Walker & The All Stars- Walk In The Night (UK, Tamla Motown, 1972)
De enige single van Jr. Walker die is doorgestoten tot onze Tipparade en geheel terecht. Persoonlijk vind ik de vroege jaren zeventig de beste periode voor Jr. Walker op Motown. H.B Barnum en Willie Shorter zorgen voor het orkest, Johnny Bristol produceert het geheel en Jr. blaast erop los dat het een lieve lust is. De zang laat hij over aan The Andantes of hoe het damesgroepje van Motown op dat moment ook mag heten. The Andantes is een goede gok omdat Johnny Bristol vaak met ze heeft gewerkt. Op de b-kant twee oudere nummers. 'Right On Brothers And Sisters' stamt uit 1971 en 'Gotta Hold On To This Feeling' uit 1969. De laatste is nog wel een beetje interessant.

* Whatnauts- Instigating (US, GSF, 1973)
'Instigatin' is heerlijke 'finger clicking' soul en lekker niks-aan-de-hand. Precies het sfeertje zoals ik dat graag mag creëren op een zaterdagavond. Helemaal geknipt voor 'Do The 45'. Op de andere kant staat een nummer van de bejubelde gebroeders Poindexter. 'I Can't Stand To See You Cry' is dan ook een prachtige ballade. Het orkest staat onder leiding van George Kerr en dan zit het wel snor. Ook erg fraai en eentje die ik zaterdag nog eens een kans durf te geven.

Ik denk dat ik straks meteen door ga met het eerste deel van de 'Used-but-not-abused' maar moet daarvoor eerst de foto's maken.

Week Spot: Dobie Gray

De prehistorie van het internet? Nee, het uiterste begin is aan me voorbij gegaan. Of mag de prehistorie iets langer duren? Soul-xotica zou dan eveneens uit de prehistorie komen. Ja, ik geef het eerlijk toe, een blog met alleen maar tekst en een foto is een schreeuw uit het verleden. Net zoals forums en 'message boards' en e-zines. Het is de tijd dat Google nog voor verrassingen kan zorgen. Als je tegenwoordig zoekt op Dobie Gray krijg je, zeer voorspelbaar, zijn overzicht op Discogs en de Wikipedia-pagina's in Nederlands en Engels. In 2007 kon je nog uitkomen bij een knullig Wordpress-documentje van een lokale veiling voor een goed doel in Amerika. Het is ergens in 2006 of 2007 als ik besluit dat mijn dj-activiteiten een visueel extraatje verdient. Ik denk dan aan een kostuum uit de seventies met puntkragen waarvoor je een speciale vergunning moet hebben van de gemeente. Als ik op Google zoek kom ik uit bij een soort van veiling en ik droom weg bij een kanariegeel pak met een puntkraag waar je je vingers aan kan snijden. De eerste eigenaar is niemand minder dan Dobie Gray. Hij kan het niet over zijn hart halen om zijn oude podiumkledij weg te doen en heeft dus een verzameling opgebouwd. Hij wil ze nu wel kwijt maar de opbrengst moet ten goede komen aan een goed doel. De overhemden en pakken worden vergezeld met foto's en videobanden van de momenten waarop hij het pak heeft gedragen. Natuurlijk pas ik met geen mogelijkheid in de pakken van Dobie en ik heb hier domweg ook niet het geld voor. Ik denk dat ik al eens eerder op Soul-xotica heb geschreven over Dobie en dan met name over zijn pakken. De beste man heeft deze week de Week Spot met 'You Can Do It' uit 1978.

Een 'Telefoontoppertje' schat ik zo? Nee, ik ga niet zoeken op Soul-xotica om te zien wat ik allemaal al heb geschreven. 'Drift Away' staat in de jaren van de Nokia N95 in de speellijst en ik kan zeggen dat ik hem toen iets te vaak heb gehoord. Toch is het een nummer dat blijft. Er zijn maar weinig nummers die mijn muziekbeleving zo goed beschrijven als 'Drift Away'. In 2011 bemachtig ik de single. In het uiterste begin staat die in de Blauwe Bak, maar ja... eigenlijk is het helemaal geen soul en zo verhuist het naar de jaren zeventig-bak. Nu ik de Amerikaanse persing te pakken heb, gaat die alsnog terug in de Blauwe Bak. Het is echter de meest recente Dobie Gray-single in de partij uit Beilen welke deze week de Week Spot mag worden. Als mijn moeder twee kaarsjes op haar taartje heeft staan, wordt Dobie Gray geboren. Op 26 juli 1940 komt hij ter wereld in Simonton in Texas. Zijn echte naam luidt Lawrence Darrow Brown. Of is het toch Lawrence Victor Ainsworth? De officiële papieren lopen uiteen. Zijn familie is werkzaam op het land als deelpachters en hij leert de gospelmuziek via zijn grootvader die dominee is in de Baptistengemeente. In de vroege jaren zestig vertrekt Lawrence naar Los Angeles om zich te bewijzen als zanger. Hij doet dat aanvankelijk onder de namen Lawrence Ainsworth, Larry Curtis en Larry Dennis maar via Sonny Bono komt hij uit bij het kleine Stripe Records. Op dat moment is er een populaire tv-serie met de titel 'The Many Loves Of Dobie Gillis' en op suggestie van Stripe hanteert hij vanaf dat moment de naam Dobie Gray. Zijn eerste bescheiden hit is in 1962 met de single 'Look At Me'.

In 1965 scoort hij zijn eerste grote hit met 'The 'In' Crowd' dat later in het jaar een nóg grotere hit zal worden in de instrumentale uitvoering van The Ramsey Lewis Trio. Met de hulp van Carol Kaye, Hal Blaine en Larry Knechtel maakt hij een elpee met 'The 'In' Crowd' en de opvolger 'See You At The Go-Go'. In 1966 maakt hij platen voor Charger waaronder 'Out On The Floor' dat een paar jaar later voor een aardverschuiving zal zorgen in de Engelse Northern Soul. In de late jaren zestig maakt hij soundtracks en zet ook zijn eerste schreden in een loopbaan als acteur. Hij speelt een rol in de musical 'Hair' voor 2,5 jaar en vanuit deze ervaring gaat hij werken met de band Pollution. Pollution is een psychedelische rockband met soul-invloeden vergelijkbaar met The Rotary Connection. Tata Vega is de zangeres van Pollution en zij zal in de late jaren zeventig platen maken voor Motown. Het Engelse magazine 'Blues & Soul' schrijft in 1973 dat Gray heeft gezongen met Tower Of Power maar daar kan ik niks over vinden? Hij tekent echter een nieuw solo-contract bij de Amerikaanse Decca. Alleen 'Drift Away' verschijnt op Decca want in 1973 neemt MCA het label over. Hoewel het best lucratief is voor Gray om iets meer op te schuiven richting de country heeft MCA wel moeite om de platen in de markt te plaatsen. Een zwarte muzikant in de overwegend roomblanke country, maar toch weet hij de handen op elkaar te krijgen. Dobie maakt drie albums voor MCA waarvan 'Drift Away' voor altijd zijn 'signature song' zal blijven. Na MCA volgt een tijd bij Capricorn, het label dat groot is geworden dankzij The Allman Brothers Band maar ook Percy Sledge onder contract heeft.

Deze 'move' komt de soul van Dobie Gray wel ten goede want stukje bij beetje hervindt hij zichzelf voor de soul-markt. In 1978 heeft de disco haar intrede gedaan en swingt de halve wereld op 'Night Fever' van de Bee Gees. Hoewel Evie Sands het nummer al in 1974 heeft geschreven, wordt Dobie's uitvoering voorzien van de riff uit de Bee Gees-hit en voldoet daarmee helemaal aan de disco-standaard. Toch doet het een hele bescheiden 37e plek aan in de Billboard. In Engeland is overigens alleen 'Out On The Floor' een hit als dit in 1975 via het Black Magic-label op de markt wordt gebracht. Na 'You Can Do It' gaat hij zich concentreren op enerzijds de country en anderzijds de gospel. Hij schrijft liedjes voor vooraanstaande country-artiesten als George Jones, Don Williams en de eveneens zwarte countryzanger Charley Pride. In de vroege jaren tachtig treedt hij op in een showcase van het gospel-label Myrrh en in de late jaren tachtig maakt hij een tweetal country-albums. In de late jaren negentig maakt hij een album met opnieuw opgenomen uitvoeringen van zijn oude hits en in de volgende jaren komt hij nog incidenteel voor het voetlicht. Op 6 december 2011 verliest hij zijn strijd tegen kanker en verlaat ons op 71-jarige leeftijd. Hij heeft dan al besloten om al zijn toekomstige royalty's onder te brengen bij twee goede doelen. Dat St/ Jude's Children Hospital komt me bekend voor, ik denk dat dit het goede doel was voor de veilingen van een paar jaar eerder. Geen idee of dat een groot succes is geworden?

Singles round-up: maart 2

Assen, Emmen, Zwolle... De ambities zijn groot voor de geplande fietstochten maar om een lang verhaal kort te maken, gebeurt er helemaal niets. Maandag ligt het plan voor Assen op tafel. De laatste keer dat ik naar Assen ben gefietst heeft het een hele sterke associatie met broeder en op een ene of andere manier wil dat even niet op dit moment. Ik blijf net zo lang thuis dralen dat het al later op de middag is en ik de fietstocht uitstel. Het volgende plan is om vandaag naar Emmen te gaan, maar dan ga ik opeens spelen met het idee van Zwolle. Eigenlijk is het daar inmiddels ook al te laat voor en laat ik dat eveneens schieten. Er bestaat een dergelijk plan voor morgen. Zondagmiddag heb ik een fraai rondje gemaakt over Ruinen en de Anserdennen met zelfs het eerste ijsje van 2025 in Ruinen. Het geeft me lucht op Soul-xotica zodat ik kan doorgaan waar ik in februari ben geëindigd. Ik heb nog dertig singles liggen van Mark die hoognodig een bericht nodig hebben. Nu de eerste acht en nog eens acht later in de week. Dat zijn dan de officiële 'Five-A-Day'-singles. Dan heb ik vervolgens nog een pakketje van veertien 'Used-But-Not-Abused' liggen. Ik heb de singles drie weken geleden al in 'Do The 45' gedraaid maar kan wel een opfriscursus gebruiken. Bovendien heb ik nog niet overal de b-kanten gecheckt waar dat nodig is. De apparatuur kan dus aan!

* Joe Bataan- Crystal Blue Persuasion (US, Uptite, 1969)
In 1992 kom ik thuis met de maxi-single van Tommy James & The Shondells. 'Mony Mony' is daar de lead track en dat is logisch. Het is een Engelse EP en 'Mony Mony' is de grootste Engelse hit voor de band. Verder 'I Think We're Alone Now', dat later gecoverd zal worden door Tiffany, de albumversie van 'Crimson & Clover' en 'Crystal Blue Persuasion'. In de vroegste dagen van de Blauwe Bak twijfel ik bij de laatste. Het is geen stampende Northern Soul of anderzijds soulvol, maar het heeft wel iets. Pas jaren later leer ik dat Joe Bataan's uitvoering alsook The Naturals' cover hoog staan aangeschreven in de soul. Ik had het dus toch goed gehoord? Joe Bataan is daarbij de grootste favoriet. In alle eerlijkheid moet ik zeggen dat ik het even goed vind als die van Tommy James en The Naturals, voor mij is er geen echte uitschieter binnen de drie. De b-kant even proberen? Nee, daar gaat ome Joe op de lowrider toer. 'Crystal' is dan toch de uitschieter hoewel ik inmiddels ook de Pye Disco Demand van Tommy James in de bakken heb gezet.

* Central Park West- Sweets For My Sweet (US, Event, 1968)
In januari heb ik Gene Chandler met een té groot middengat in mijn pakket zitten. Schade? Acht pond. Als ik het opmerk heeft Mark net een pakketje non-soul aangeboden op zijn pagina. Ik stel voor om hier eentje van uit te zoeken maar dan laat hij weten 'dat hij iets beters weet'. Ik ben benieuwd! Welnu, het is deze single van Cental Park West geworden. Een beetje een crossover tussen garagerock en bubblegum pop met een cover van het nummer dat ik het beste ken van The Searchers. Het kan met een beetje creativiteit in de soul maar het is geen hoogvlieger. Leuk voor erbij!

* Enchantment- Sunny Shine Feeling (US, Roadshow, 1977)
Mark adverteert deze met de b-kant. Volgens Blues & Soul-magazine zou het in de Northern Soul hebben gepast als het een paar jaar eerder was uitgebracht. Ja, daar kan ik wel in komen, het heeft precies dat stampende ritme in het refrein maar verder is het een allerleukst plaatje. De zon gaat spontaan schijnen van dit plaatje en dat kan ik wel gebruiken. 'It's You That I Need' heb ik nog niet gecheckt maar het schijnt in de traditie van The Dramatics te zijn. Dat belooft veel! Een wonderschoon muzikaal arrangement en een prachtige zang... ik denk dat ik de keuze van de platenmaatschappij zal respecteren en 'It's You That I Need' als de topkant ga beschouwen.

* Bobby Goldsboro- It's Too Late (US, United Artists, 1966)
Ik heb er even op gehoopt als ik door de singles blader in Beilen. Er zitten heel veel singles tussen van Bobby Goldsboro maar helaas niets ouder dan 'Honey'. Een upgrade van 'It's Too Late' zou welkom zijn. De plaat is alleszins te draaien maar is verre van Mint, maar daar heeft Mark de prijs op aan gepast. Je zou bijna denken dat Bobby alleen maar sentimentele country-ballades heeft gemaakt, maar niets is minder waar. 'It's Too Late' is al decennia lang een favoriet in de Northern Soul-clubs. Het stampt genadeloos maar ik vind hem lekker genoeg! Ook de keerzijde is vrij uptempo voor Bobby, maar verder is 'I'm Goin' Home' wel pure country.

* The Inspirations- Kiss And Make Up (US, Wand, 1965)
We blijven in de oudheid. 'Kiss And Make Up' is een gezellig heupwiegend nummer. Niet heel erg essentieel maar wel lekker. 'Love Can Be So Wonderful' op de flip klinkt ideaal voor de Carib-soul met het dominante Hammond-orgel. Eigenlijk vind ik deze kant beter dan 'Kiss And Make Up'. In de show heb ik zowel 'Sunny Shine Feeling' van Enchantment als 'Kiss And Make Up' gedraaid. Dit duo krijgt komende zaterdag een herkansing met de andere kanten.

* Jimmy James- Come To Me Softly (US, Sundown, 1963, re: 1973?)
Ik zet al mijn vraagtekens bij het klavier. Dat klinkt té modern voor 1963 en nu blijkt dat dit het origineel is waarvan de synthesizers in de jaren zeventig opnieuw zijn ingespeeld. Ik ben vorig jaar februari zo stom geweest om de originele Jamaicaanse Gaydisc te laten liggen in Zwolle en ik weet niet of ik de moed heb om opnieuw de bananendozen door te gaan. En heel eerlijk... de synthesizer stoort me ook niet heel erg. Ik hoor 'Come To Me Softly' het liefste in de 1966-uitvoering met orkest, maar dat is persoonlijk.

* Joe & The Sensational (G) Special- Yes I Know He's Been Good (US, Lance, 1977)
Een ietwat knullige opname maar hee... het is obscure gospel. 'Yes I Know He's Been Good' is alles dat er wordt gezongen over een fijne groove met violen en flink wat gepluk aan de snaren. 'Father Don't Treat Your Family Mean' is een fraaie crossover van funk en blues. Ook best een interessante kant hoewel het een echte 'oddball' is. Oef, als de leadzanger over zijn God gaat zingen, gaat hij zelfs even flink in de emotie. Een erg leuk plaatje! Moraal van het verhaal: Vader, blijf thuis bij je vrouw en kroost en neem een voorbeeld aan de Here God want die verlaat zijn troon evenmin.

* Freddie North- Are You Thinking Of Him (US, Mankind, 1972)
Freddie North is een beetje de 'stem' van Swamp Dogg. De laatste schrijft de nummers en Freddie heeft een meer acceptabele stem voor de radio en de hitparade. In 'Are You Thinking Of Him' verricht hij de daad met zijn lieftallige die er een affaire op na houdt. Of is het andersom en is Freddie de tijdelijke vervanger van de 'Him'. Hoe dan ook: Het is een prachtig nummer met een typische Swamp Dogg-tekst. Op de keerzijde staat 'Roll Over' en dat is meer upbeat en haalt het wat mij betreft niet bij 'Thinking', hoewel ik geen slecht nummer kan bedenken van ome Jerry Williams. 'Thinking' is de winnaar voor mij!

Een maand uitkering

De serie is in 2017 begonnen. Een soort van '20 Years Ago Today' met als opstapje het krakersavontuur in Amsterdam. Daarna is het een zeer onregelmatig verschijnende rubriek geworden. Het beestje heeft nooit een vaste naam maar het gaat steevast over de periode van twintig jaar daarvoor. Vanavond ga ik dat eveneens doen. Vijf jaar geleden is het nog 'belangrijk' genoeg om een serie te doen van een aantal afleveringen. Ik denk dat ik het vanavond gewoon in één bericht kan stoppen. Een paar weken geleden heb ik verteld hoe ik in december 2004 op het matje moet komen bij de sociale dienst. Ze zijn er achter gekomen dat ik in 2000 en 2001 zwart heb gewerkt en moet de ten onrechte ontvangen uitkering terug betalen. Dan ontdekken ze tevens dat ik sinds januari 2003 zelfstandige woonruimte heb en de kosten niet kan delen met iemand anders. Met andere woorden: Ik heb bijna twee jaar te weinig uitkering genoten en krijg dat nu met terugwerkende kracht. Minus de uitkering van 2000 en 2001 blijft nog altijd een fraai bedrag over. Kan dat op? Ja hoor, geen enkel probleem. Dan liever ook niet investeren in blijvende dingen zodat drie maanden later niets over is buiten een herinnering aan een wilde tijd. Met als climax de week in België in maart 2005. En dat is de periode die ik vanavond opnieuw ga beleven.

Nu is het begin maart opeens negentien graden, in 2005 komt begin maart vrij onverwacht een pak sneeuw in het noorden van het land. Het is een woensdagmorgen als het begint. Buren aan de overkant zijn een half uur bezig hun auto sneeuwvrij te krijgen en gaan dan even naar binnen voor een warme versnapering. Als ze buiten komen kan het werk overnieuw beginnen. Of wat te denken van mensen die naar de supermarkt rijden? Vanuit de winkel staat de auto ingesneeuwd op het parkeerterrein. Het is tegen deze achtergrond dat mijn voorbereidingen op de week kunnen beginnen. Wat is er aan de hand? Er zijn twee festivals in opeenvolgende weekeinden in het Belgische Hasselt. Eerst het 'Femmes'-festival met uitsluitend vrouwelijke kunstenaars. Fursaxa gaat daar eveneens optreden en dat is voor mij de reden om erbij te zijn. Door Fursaxa heb ik ook kennis gemaakt met de Zweedse band Trad Gras Och Stenar en deze gaan hun eerste Europese optreden buiten Scandinavië doen in Hasselt. Het heeft dan al een Amerikaanse tournee achter de rug. Trad Gras Och Stenar treedt een week na 'Femmes' op tijdens 'K(-RAA-)K3', één van de meest toonaangevende undergroundfestivals in Europa. Ik ben dan ook al fan van Six Organs Of Admittance dat een van de hoofdacts is in Hasselt. De portemonnee met pinpas mee, muziek en verder niet overdreven veel. Misschien een slaapzak? Ja, nu herinner ik me opeens dat ik de oude trekkersrugzak bij me heb met de roze panter eraan. Verder hoef ik van mezelf niks te boeken of te organiseren. Gewoon gaan en zien waar het schip strandt.

Op de vrijdagmiddag begin ik aan de lange treinreis naar België. Het treinverkeer in het westen is nog een drama door de sneeuwval en dus ga ik het oosten langs naar Roosendaal. In het midden ligt nagenoeg geen sneeuw en in Roosendaal valt er natte sneeuw. Met het boemeltje naar Antwerpen en dan stap ik op de verkeerde trein. Nee, hij gaat wel naar Hasselt, alleen is er ook een snellere trein. Ik zit nu in de stoptrein. Dat betekent dat ik zeven uren onderweg ben van Steenwijk naar Hasselt. Ik ben mooi op tijd voor het festival en kan zelfs eerst nog even praten met Fursaxa. Ik krijg toestemming om haar optreden op te nemen op minidisc. Deze eerste avond leer ik ook Samara Lubelski kennen. Dat is een liefde voor het leven gebleken. Hoewel ik haar muzikaal een beetje ben kwijt geraakt, zijn we nog altijd vrienden op Facebook. Daniëlle Lemaire uit Breda is een andere artieste die ik hier in mijn hart sluit. Na het concert moet ik enige drama toepassen om een slaapplek te bemachtigen. Dat wordt een naburig kraakpand. De volgende dag moet ik me vermaken in Hasselt. Dat is geen enkel probleem want Hasselt is laat met carnaval. Er is dus volop activiteit in de stad en ik heb nog weken lang plezier van het vele snoepgoed. Die avond wordt het eng met Ikue Mori & Zeena Parkins en gilt ook Daniëlle nog ergens mee. Na afloop van het feest besluit ik samen met een daar opgedane kennis de horeca op te zoeken. We eindigen in een gaybar, de enige nering die nog open is. Hij adviseert me om naar Antwerpen of Gent te gaan. Ik stap op de trein en ga eerst naar Antwerpen. Geen jeugdherberg in de buurt. Dan reis ik door naar Gent. De jeugdherberg zit vol en uiteindelijk boek ik een kamer in het Flandria hotel. Hoewel het 'luxe' is, wil ik gewoon een bed & breakfast en deze vind ik de volgende ochtend. Ook in het centrum van Gent dus dat komt goed uit.

Zaterdag is pas het volgende festival in Hasselt en in die tussentijd moet ik me maar zien te vermaken. Ik lees dan iets over een museumkaart. Als ik alle musea heb bezocht, heb ik daarvan twee gratis gehad. Ik ga cultuur snuiven! Dinsdag is het kunst. Woensdag is het ambacht en de geschiedenis van de psychiatrie in de kliniek van dokter Guislain. Op donderdag nog wat lokale geschiedenis en dan heb ik alle musea gehad. Intussen overnacht ik in de bed & breakfast, schuif 's avonds vaak wat friet naar binnen en drink vooral veel in een jazzcafé waar de muziek van elpee komt (Damberd, ik moest het even opzoeken). Op donderdagmiddag reis ik met de trein van Gent naar Sint Niklaas. Onderweg heb ik al even sjans met een 'maske' in de trein, maar ik moet haar laten schieten. In Sint Niklaas ga ik rechtstreeks naar Den Denker, het café waar ik vorig jaar een paar dagen heb gewoond. Ook nu weet ik een slaapplekje te regelen bij wildvreemden. Op de vrijdag is het feest voor de studenten. Omdat ik mijn kostbare wollen jas niet onder het vuil wil hebben, zit ik een tijdje opgesloten in het café. 's Avonds weet ik toch te ontsnappen en ga op de trein naar Belsele voor een avondje in 'T Ey, de folkclub waar ik in oktober Fursaxa heb gezien. Met de laatste trein terug naar Hasselt maar ik slaag er deze avond niet om een slaapplek te vinden. Ik blijf doelloos rond hangen en pak uit lieverlee maar een vroege trein naar Hasselt. Het is opnieuw de stoptrein maar het maakt me niets uit. Ik kan niet slapen in de trein en zo moet ik zien te overleven met een sloot drank achter de kiezen en 24 uur zonder slaap.

Dat gooit flink roet in het eten voor wat betreft het K(-RAA-)K3-festival want met name het concert van Caroliner Rainbow, The Singing Bull doet me pijn aan mijn hoofd. Bovenstaand is een foto van ndit uiterst bizarre optreden. Dirk Freenoise mag aftrappen en die zal later nog eens via een telefoonverbinding optreden in De Buze. Six Organs Of Admittance is een flop als Ben Chasny na één nummer van een kwartier van het podium stapt en niet meer terug komt. De rest van de avond kan me worden gestolen. Ik ben doodop en moet slapen. Gelukkig kost het ditmaal weinig moeite om naar binnen te komen in het kraakpand. De volgende ochtend heb ik sjans met een meisje maar als ik wakker word, is ze met haar vriendin vertrokken. Ach, dat is nu weer jammer! Het is deze zondag Internationale Vrouwendag en ik hang met een andere Hollander in een kroeg met alleen maar vrouwelijk personeel. 's Avonds worden de rollen omgedraaid. Het personeel zit aan de bar en wij, mannen, moeten hen serveren en de deur voor ze open houden. We moeten onze drankjes noteren en na afloop keurig afrekenen want ook die moeten we zelf pakken. Als de kroeg dicht gaat, wil ik terug naar het kraakpand. Toch kan ik me niet meer bedenken hoe ik moet lopen en ga in plaats daarvan naar het station. Ach, wat maakt het uit? Een half uur later gaat de eerste trein naar Antwerpen. Laten we dat maar gaan doen! In Antwerpen heb ik ook al aansluiting op de trein naar Nederland en ik ben maandag rond het middaguur terug in Steenwijk.

Maar nu... Waar gaat de kop over? Als ik een paar weken later de bankafschriften ontvang, kan ik precies de reis reconstrueren. Alles bij elkaar opgeteld: De reis met de trein, hotel, bed & breakfast, entree, drank en museumbezoek. Alles bij elkaar is precies een maand uitkering. Doordat ik een paar duizend extra op de rekening heb, doet het opeens geen pijn meer en ben ik zeer content met deze week. Buiten een 10" van Daniëlle Lemaire om heb ik geen enkele tastbare herinnering meer aan deze week.