Eretitel: 'Free As A Bird'

Vele landgenoten wanen zich de komende weken weer zo vrij als een vogel maar voor mij is de vakantie nog vijf weken verderop. Ik merk het vooral op het werk nu veel collega's met vakantie zijn en het steeds lastiger is om spontaan eens vrij te krijgen. De komende week vindt de Drentse Fietsvierdaagse plaats en dat passeert minstens eenmaal Uffelte en omgeving. Afgelopen jaar zelfs op twee verschillende dagen. De zomerbraderieën gaan weer van start hoewel ik me al drie jaar heb voorgenomen om eens op de dinsdagmarkt in Havelte te gaan kijken. Diever is op maandag en dat komt nog beroerder uit. Dat zijn voor mij de kleine aanwijzingen dat de vakanties zijn begonnen in het noorden. De Blauwe Haan maakte gisteren voor mij al een 'volle' indruk en dat is natuurlijk een uitwisseling met inwoners van Uffelte die de vakantie elders gaan vieren. Een uitgesproken dag om een 'Eretitel' te doen met als thema 'vrij zijn als een vogel'. Driemaal een opname met 'Free As A Bird' als de titel. Dat lezen jullie goed: Drimaal een opname. Eentje is namelijk nooit officieel uitgebracht in de genoemde versie.

3. The West Coast Pop Art Experimental Band (1969)
Hypes zijn al zo oud als de weg naar Rome en ook binnen de popmuziek gaat het fenomeen reeds decennia mee. Het is in de vroege jaren tachtig als een aantal psychedelische albums uit de late jaren zestig worden ontdekt. Zijn zijn anno 1969 nauwelijks opgevallen en het is vooral sinds 1981 dat de platen alle lof worden toegezwaaid. The West Coast Pop Art Experiemental Band is daar eentje van en het zijn platenlabels als Sundazed die ons doen geloven dat de muziekliefhebbers iets groots hebben gemist in de voorbije jaren. In geval van The West Coast Pop Art Experimental Band kan gesteld worden dat er sprake is van overschatting want het album 'Where's My Daddy' is allerminst de parel die de platenmaatschappij ons wil doen geloven. Het is niet moeilijk om een hekkensluiter te kiezen want 'Free As A Bird' gaat mij niet overtuigen.

2. John Lennon (1977)
Eind 1995 verschijnt de eerste van drie 'Anthology'-albums van The Beatles. De dubbel-cd's zijn peperduur. Zeventig gulden tegenover veertig voor een nieuwe enkele cd. Het zijn bovendien boxen voor de verzamelaars en echte freaks. 'Anthology 2' is in de zomer van 1996 pas een paar maanden oud als een cd-winkel in Sneek deze in de aanbieding gooit. Ik geloof dat ik vijfendertig gulden heb betaald voor de tweede 'Anthology'. Het beslaat de periode van 1965 tot het witte album en het is niet bepaald 'easy listening'. Een van de meest 'boeiende' dingen aan deze 'Anthology' vind ik persoonlijk de geboorte van 'Strawberry Fields Forever'. Het begint met een ruwe demo van John Lennon op akoestische gitaar. De tweede opname is vrijwel compleet en er is niets uit deze take dat voor de uiteindelijke versie is gebruikt. Als laatste is de take waarvan het intro en het eerste couplet zijn gebruikt voor de plaatversie. 'Free As A Bird' is op single verschenen met de eerste 'Anthology', de originele opnames van Lennon komen pas in 1996 aan het licht. 'The Complete Lost Lennon Tapes' laat Lennon horen zonder de hulp van George, Paul en Ringo en zonder de onmiskenbare productie van Jeff Lynne. Net als het meeste van de 'Anthology'-albums is het geen muziek die je voor de gezelligheid op zet maar in muziekhistorisch opzicht is het verplichte kost. Lennon's solo-demo uit 1977 staat op twee.

1. Supertramp (1988)
Vorige maand heb ik bewust niet gevierd dat de collectie dertig jaar oud is. Ik heb de vraag vaker gesteld: Wanneer is er sprake van een verzameling? Dat is in mijn optiek niet als je het eerste stuk koopt. Je spreekt pas van een verzameling als de fascinatie voor het object van blijvende aard is gebleken en je al een aantal op voorraad hebt. Dat is op 17 juni 1989 het geval als ik de nummers 31 tot en met 33 aan de verzameling toevoeg. 'Free As A Bird' van Supertramp is de nummer 25 in de verzameling en hoort daardoor bij de 'prehistorie'. De single is genadeloos geflopt en kun je daarom een jaar na release voor een gulden tegenkomen bij Looper in Sneek. In het gezelschap van 'Hot Hot Hot' van Buster Poindexter dat een paar weken later dankzij Jeroen Van Inkel alsnog een grote hit wordt. Tot in hoeverre kun je Supertramp zonder Roger Hodgson serieus nemen? De single 'Free As A Bird' is voor mij wellicht het laatste teken geweest dat Rick Davies het in zijn eentje kon rooien. Het is voor mij de ultieme vrije vogel!

Volgende week zet ik weer alle lijnen voor jullie open en mogen jullie me maximaal drie keer bellen!

Het zilveren goud: juli 1994 deel II

Het kan niet op? Tja, het is niet echt gepland maar toch best aangenaam. Vandaag is mijn hulp andermaal niet echt nodig en dat nieuws hoor ik terwijl de regen met bakken uit de lucht valt. Vanmiddag klaart het even helemaal op en is het even erg benauwd. Ik moet nog steeds even naar Diever voor dampvloeistof en besluit daar ook meteen een bezoekje aan Dwingeloo aan vast te plakken. De uitbater van het platenwinkeltje heeft net een paar platenspelers gekocht en maakt een afspraak met iemand om een hoeveelheid platen op te halen. Ik ga intussen door zijn euro-bak en vind vijftien singles waarmee ik morgen ga beginnen. Vandaag dan eerst de aflevering van 'Het zilveren goud' dat is blijven liggen. Een vreemde gewaarwording: Het is pas het tweede bericht over juli 1994 en toch zit ik qua platen al in mijn zomervakantie. Daarbij komt ook nog eens dat ik intussen een 'nieuwe' Solex tot mijn beschikking heb. De gitaar en de Solex zijn alweer twee 'gezellige' vakantieverhalen voor in de nabije toekomst. Ik stap deze dag evenwel op de Solex om naar Joure te gaan en daar komen de volgende negen singles eveneens vandaan.

Joure zal over het algemeen het beste bekend zijn van de beruchte rotonde die inmiddels heeft plaats gemaakt voor een ingewikkeld spaghetti-knooppunt. Als tweede volgt dan meteen Douwe Egberts. Egberts begon zijn koffiebranderij en winkeltje in Joure en zit daar nog steeds hoewel Douwe Egberts alweer jaren geleden is overgenomen. De Solex-club mag ook zeker niet worden vergeten, niet in de laatste plaats door het enige echte wereldkampioenschap Solex-race. De dochter van de voorzitter had een Afrikaanse vriend die werd overgehaald om mee te doen aan de race waardoor de club er een wereldkampioenschap van heeft kunnen maken. In de zomer kent Joure tenslotte de ballonfeesten. Luchtballonnen uit de hele wereld komen samen in het dorp. Afgelopen jaar met de verjaardag van mijn moeder hadden we het geluk dat de wind gunstig was en hebben we een aantal ballonnen over het huis gehad. Op deze zondag in juli 1994 is overdag een 'nostalgische' braderie waarbij ook de solexclub is uitgenodigd. Ik weet niet eens meer of we een toertocht hebben gedaan of een demonstratie op het terrein. Ik weet wel dat het zomers warm is en ik meer aandacht heb voor de standjes met singles. Ik ga naar huis met een flinke vracht.

Met de Solex op vakantie? Het is vreemd dat ik daar nooit aan heb gedacht in 1994. In plaats daarvan ben ik helemaal in de ban van de vouwfiets. Het begint met de vouwfiets die we op het terrein van de gemeentewerkplaats gebruiken. Even voor de vakantie wordt tenslotte een oude vouwfiets aangeboden voor het schroot. De banden zijn gaar en de oorspronkelijke schroef ontbreekt waardoor de fiets uit twee delen bestaat. Ik ben in deze tijd vooral bezig om deze vouwfiets op de weg te krijgen zodat ik het kan benutten tijdens de vakantie. De vouwfiets blijft thuis en ik verbaas me steeds meer dat ik nooit aan de optie van de Solex heb gedacht in 1994. Ik koop twee stuks 'zomerzwerfkaarten' of hoe ze ook maar mogen heten. Drie kaartjes die je voor de reis moet stempelen en waarmee je een dag onbeperkt kan gebruiken in de trein. Ik heb er twee en dat is dus goed voor zes ritten in juli en augustus. Deze vakantie heb ik vijf jaar geleden al gememoreerd en ik weet niet of het verblijf van huis zoveel anders was gelopen met een vouwfiets of de Solex. In het laatste geval zou ik niet zoveel platen hebben kunnen meenemen. Meer daarover in de volgende afleveringen. Nu eerst negen singles die ik in Joure heb gekocht.

1860 Israel-Bee Gees (NL, Polydor, 1972)
1861 Everybody's Telling Me-Oscar Benton & Monica (NL, Imperial, 1972)
1862 The Man Mountain-Bow Wow Wow (NL, RCA, 1983)

De laatste hoort waarschijnlijk niet thuis in het rijtje. Ik weet echter zeker dat ik de single in de zomer van 1994 heb gekocht. Op 'het stort' draai ik veel cassettebandjes met recente aanwinsten op single en 'The Man Mountain' staat in ieder geval op zo'n bandje. Oscar en Monica hebben de eer gehad om te schitteren in het tweede bericht op Soul-xotica. Bee Gees is een single die ik niet vaak tegenkom en waarvan ik nog altijd blij ben dat ik hem in 1994 heb meegenomen.

1863 If You Leave Me Now-Chicago (UK, CBS, 1976)
1864 I'd Rather Go Blind-Chicken Shack (NL, CBS, 1969, re: 1974)
1865 Bits And Pieces-The Dave Clark Five (NL, Columbia, 1964)

Chicago heb ik inmiddels ook in de Nederlandse persing met fotohoes en dat is handig omdat de Engelse een beetje is stuk gedraaid. En ja, daar ben ik medeverantwoordelijk voor! Chicken Shack heb ik ook in de originele Blue Horizon-persing uit 1969 maar deze CBS klinkt nog altijd het beste. 'Sad Clown' op de b-kant is een leuke bonus.

1866 You Can't Hurry Love-Phil Collins (Duitsland, WEA, 1982)
1867 1 Nacht Alleen-Doe Maar (NL, Sky, 1983)
1868 Willem-Willem Duyn (NL, Philips, 1979)

Bij Willem Duyn twijfel ik of deze meteen het fotohoesje had. Er staat me eigenlijk iets van bij dat dit een neutraal Phonogram-hoesje had in 1994 en dat ik de lege hoes even later heb gevonden. Doe Maar zit in een plastic hoesje dat ik zojuist heb vervangen door een schoon wit hoesje. Phil Collins heeft een 'upgrade' gekregen met een fotohoes die goed afsluit.

Week Spot: Coffee

Zo was ik vanmorgen nog bijna even vergeten dat ik nog een show had te doen vanavond. Een collega op de woensdagavond heeft noodgedwongen een kleine pauze moeten inlassen en het geeft ons als presentatoren de kans eens een show te doen die iets afwijkt van onze reguliere shows. Ik heb vanavond daarom twee uren lang muziek gedraaid uit de jaren negentig. 'Het zilveren goud' stel ik dus even uit en presenteer jullie dan nu wel de nieuwe Week Spot. Dat is niet bepaald een recente aanwinst. Sterker nog: Het is bijna een jaar geleden dat ik hem heb gekocht maar het plaatje 'speelt' vooral de laatste maanden voor mij. Een plaatje dat begint met een 'mopje' van een radio-collega. Zonder hem zou ik de plaat wellicht nooit hebben meegenomen van de kringloopwinkel. Eenmaal thuis ontdek ik de b-kant en dat smaakt naar meer! Toch heeft het geduldig moeten wachten en acht ik nu de tijd rijp om de plaat tot Week Spot te bombarderen. Bijkomend voordeel is dat er weinig is te melden over de groep en ik dus na een kort bericht onder het dekbed kan kruipen. De Week Spot is 'Love's Alive' van het trio Coffee uit 1982.

Als de Northern Soul-show van mijn collega Lee zeven jaar bestaat, een paar weken geleden, besteed ik een uur in 'Do The 45' aan de show die me bij Wolfman Radio heeft gebracht. Daarbij komt ook 'het verhaal' ter sprake. Het begint met een rubriek van de 'sponsor' waarin een favoriet van hem wordt gedraaid. Lee gebruikt aanvankelijk 'Soul Coaxing' van Raymond Lefevre om deze rubriek te introduceren. Het is dezelfde sponsor die dan aangeeft dat hij graag aangekondigd wil worden met 'Soul Coaxing' van het orkest van Norrie Paramor. Paramor is vooral bekend als arrangeur voor Cliff Richard en andere Engelse artiesten op het Columbia-label. Sinds de Norrie Paramor-versie zijn intrede heeft gedaan, is Lee begonnen aan het verhaal dat Norrie iedere maandagavond met zijn trio in de studio komt spelen. Onmogelijk want Paramor is in 1979 overleden. De rest van zijn band heeft eveneens een naam gekregen en een persoonlijkheid. De pianist is aanvankelijk de beveiliger van de studio en hij heeft in de jaren zeventig een duo gehad met zijn donkere ex-vrouw. Lang leve de politieke incorrecte houding van de jaren zeventig. Het duo noemt zich Coffee & Cream. Zo vul ik aan dat Coffee later een solo-carrière is begonnen met platen op het Dé-Lite-label. Een paar weken later tref ik deze single bij de kringloop in Meppel en heb weinig vertrouwen in de muziek. Drie dames in afzichtelijke pakken van een soort gouden folie... dit riekt naar slappe Eurodisco. 'Take Me Back' heeft me niet kunnen overtuigen maar dan... 'Love's Alive'! Dat is precies het jaren tachtig-geluid dat aan populariteit wint binnen de Blauwe Bak.

Coffee is een trio uit Chicago en bestaat uit de dames Dee Dee Bryant, Elaine Sims en Gwen Hester. De groep maakt in 1977 haar eerste single voor het Lovelite-label. Deze maatschappij is opgezet om het werk van The Lovelites te promoten en in een paar gevallen prijken de foto's van The Lovelites op het label waar de muziek door iemand anders wordt verzorgd. Het debuut van Coffee is echter één van de laatste uitgaven op het label. 'Your Love Ain't Good As Mine' is een fijn funky souldisco-nummer dat erg in trekt blijkt te zijn bij verzamelaars. De plaat blijft in eerste instantie onopgemerkt en krijgt geen gevolg. In 1980 tekent het trio bij De-Lite en mag het zowaar een album opnemen: 'Slippin' And Dippin'. Het album bevat onder andere een cover van 'Casanova' van Ruby Andrews dat nog een redelijke hit wordt en nog altijd te boek staat als een klassieker in de disco-scene. In 1982 maakt Coffee het album 'Second Cup' maar geen van de platen zijn goed voor bestsellers. Buiten een harde kern disco-liefhebbers blijft de groep vrij onopgemerkt. Er is vrij recent nog een aardige heruitgave verschenen van 'Casanova' op 12" en daar word ik persoonlijk een beetje hebberig van. Dat heeft natuurlijk ook te maken met mijn hervonden fascinatie voor de 12"-single en het verlangen om deze collectie nu eindelijk eens uit te breiden. Vooralsnog blijf ik tevreden met 'Love's Alive' en dat mag deze week de Week Spot heten.

Blauwe Bak Veteranen deel 5

Ik had gisteravond niet de juiste inspiratie voor dit bericht en in plaats van er een broddelwerkje van te maken, schrijf ik nu het vijfde deel van de Blauwe Bak Veteranen. Ik heb zojuist contact gehad met Meppel en ik mag een vrije dag hebben. Ik zit royaal in mijn uren en denk dat ik vanmiddag een stukje ga fietsen. Ik zou in ieder geval een 18 milligram-dampvloeistof willen hebben. Ik heb per abuis alleen maar 12 milligram meegenomen. Twaalf milligram is genoeg voor de Vaporessa maar voor de Justfog vind ik een 18 milligram toch het lekkerste. Ik zou in eerste instantie nog naar Meppel zijn gefietst voor een traktatie maar dat blijkt nu morgen even zo goed te kunnen. De Primere in Diever heeft een beperkte voorraad vloeistoffen (en, echt..., ze kunnen het dampen niet begrijpen in die winkel) en dus e-bike ik daar vanmiddag naar toe. Misschien een bochtje om door het Drents-Friese Wold of toch even om het hoekje kijken bij de platenwinkel in Dwingeloo? Ik zou nog altijd eens door de euro-bak snuffelen. Voor wat betreft de Week Spot: Daar heb ik nog niet over nagedacht maar als alles goed gaat, krijgen jullie vandaag drie berichten. Ik trap af met het vijfde deel van de Blauwe Bak Veteranen.

25. Sad World Without You-Pic & Bill (UK, Page One, 1967)
De managers van The Who starten in 1967 met Track Record. Een onafhankelijke platenmaatschappij dat het werk van The Who gaat uitbrengen en daarnaast ook nieuwe artiesten onder haar hoede neemt als John's Chilcren en Jimi Hendrix. Toch blijken ze er ook niet vies van om een plaatje op het Amerikaanse Calla-label van The Sandpebbles tot beschikking te brengen in Engeland. In hetzelfde jaar begint Larry Page met zijn Page One-label. Page is dan een veteraan in de muziekbusiness maar heeft dan vooral succes met The Troggs. Naast The Troggs biedt hij de platenkoper ook werk aan van Svensk, Plastic Penny en onze eigen Sandy Coast. Toch wil Page ook inspelen op de wens van de soul-markt en brengt in licentie deze single uit in Engeland. De Engelse persing verschijnt eveneens in Nederland maar wordt dan uitgevoerd met een fraai hoesje. Dat plaatje blijkt een behoorlijk stuk zeldzamer dan dat ik eerst had gedacht. Pic & Bill zijn gevierd in de Carib-soul waar ik momenteel een sterke interesse voor heb. Carib en Deep Soul voornamelijk. Het mag opvallend heten dat 'Sad World' nog redelijk uptempo is en het is de keerzijde dat ik recent heb ontdekt. 'Just A Tear' past zowel in de Carib als in de Deep. Het duurt een tijdje eer ik ben overtuigd van het feit dat Pic & Bill enkele uitstekende platen hebben opgenomen voor het genre. De meeste zijn daarentegen goed betaalbaar. Zo goedkoop als een gulden voor de Engelse Page One met fotohoes zal het echter nimmer meer worden?

26. Baby I Need Your Loving-Gladys Knight & The Pips (NL, Tamla Motown, 1969)
Deze serie Blauwe Bak Veteranen betekent ook dat we 'Het zilveren goud' passeren. In de volgende aflevering gaan we parallel aan die andere rubriek door de aanwinsten uit de zomer van 1994, maar ook deze aflevering ligt vers in het geheugen. Oktober 1993 is de tijd dat ik op de beroepskeuzecursus zit in Leeuwarden. Ik ben deze middag voor het eerst naar Akkrum geweest om een grafisch opleidingscentrum te bezoeken. Voor het eerst? Ja, de sociale dienst vind het een paar maanden later nodig dat ik alsnog ga kijken omdat ik bij het eerdere bericht iets 'verkeerd heb begrepen' of dat er iets is veranderd in de opleiding. Die paar maanden is overigens een anderhalf jaar als ik er meer over na denk. De tweede keer blijkt niets veranderd te zijn en ik ben in alle staten. Een brutale mond tegen de sociale dienst en ik ga verder op de trein naar Tuk om tot bezinning te komen met Hertog Jan en 'crashen' op de bank bij stamgasten. Terug naar 1993. Dat is een woensdagmiddag en ook dan heb ik al eens last van een kort lontje. Ik stoot mijn veel té hoog zittende hoofd tegen een zonnescherm en ga even goed tekeer. Op Het Vliet vind ik vervolgens deze winkel met een gigantische partij singles en dat kan mijn humeur herstellen. Gladys Knight is er eentje van. Ik heb dan nog niet veel op met soul maar ga vooral voor de meer obscure singles uit het aanbod. Het staat tegenwoordig in de reserve-Blauwe Bak. Het geldt voor alle singles uit deze aflevering met uitzondering van Pic & Bill.

27. The Horse-Cliff Nobles & Co. (NL, CBS, 1968)
Natuurlijk koop ik deze single in 1993 voor de instrumentale a-kant, de tune van de Veronica drive-in show. Toch ben ik de 'nerd' die vervolgens labels gaat bestuderen en vooral catalogusnummers. Dan nog zonder de hulp van 45cat op het internet. Het uitgangspunt is dan dat het laagste cijfer op een label de a-kant moet zijn en dat blijkt de b-kant. En dat is 'Love Is All Right' van Cliff Nobles. Het is pas in de tijd van het internet en de beginnende interesse voor Northern Soul dat ik de achtergrond leer kennen. Hoewel Cliff alle 'credit' krijgt bij 'The Horse' is hij feitelijk niet te horen op de plaat. Cliff is de zanger van 'Love Is All Right' en 'The Horse' is de instrumentale backing. Van Cliff Nobles heb ik al jaren één titel hoog op het verlanglijstje en dus verwacht ik dat ik eerdaags nog wel eens een uitgebreider bericht zal kunnen schrijven over deze man? Hoewel... ik kijk net even naar de plaat op Discogs en er blijkt een 'carver' te zijn uit 2017. De originele Atlantic uit 1966 zit omstreeks de driehonderd euro als die al opduikt. 'My Love Is Getting Stronger' blijft dus nog even op het verlanglijstje staan!

28. She's Looking Good-Wilson Pickett (NL, Atlantic, 1968)
In de Northern Soul fietst men graag om de mainstream-artiesten heen en komen dan op de proppen met een onbekende artiest die zelden gewoon even goed is als de grote ster. Dat is naar mijn mening het manco van 'She's Looking Good' van Rodger Collins. Een stuk minder voorkomend dan Wilson Pickett en een corresponderende prijs, maar ik ben uiteraard erg tevreden met mijn uitvoering van 'the wicked mister Pickett'. Toch is dit de tak van sport die ik in 2012 en 2013 heel even interessant vind maar sindsdien staat de plaat evenzeer stof te verzamelen als wanneer het in de algemene jaren zestig-bak zou hebben gestaan.

29. Groove Me-King Floyd (NL, Atlantic, 1970, re: 1979)
Ik heb het afgelopen maandag nog met Mark over de Suri-soul gehad. Hij biedt 'een Nederlandse Decca-persing met zwart label' aan van Clyde McPhatter. Een plaatje uit 1970 met een zwart Decca-label? Hij heeft me een foto gestuurd en ik moet concluderen dat het wederom zo'n latere persing is voor zowel de Suri- als de Belgische Popcorn-scene. Ik vermoed dat deze King Floyd waarschijnlijk één van de zeer weinige officiële uitgaven is voor deze scene. Oorspronkelijk is 'What Our Love Needs' de a-kant maar er wordt in 1971 een wisseltruc gedaan nadat het plaatje is terecht gekomen op een verjaardagsvisite van jonge kennissen van een medewerker aan de plaat. De jongeren kiezen massaal voor het meer upbeat zijnde 'Groove Me' en Chimneyville maakt daarvan spontaan de a-kant. Het gevolg is dat 'Groove Me' door stoomt naar een eerste plek in de Billboard R&B-lijst. 'Groove Me' staat alweer jaren een beetje oneerbiedig in de reserve-Blauwe Bak naast 'Don't Cry No More'. Tijd om deze in de koffer te zetten? Ook al is het alleen maar om de prachtige keerzijde van 'Don't Cry No More'!

30. My Pledge Of Love-The Joe Jeffrey Group (NL, Scepter, 1969)
Dit is een plaatje waar ik me altijd sterk voor heb gemaakt in de afgelopen jaren. Het is 'blue-eyed soul' naar ik vermoed. Op de wazige foto's van het hoesje kan ik alleen de dames van het koortje beoordelen als niet-blauwe ogen en niet-blonde haren. Het tempo is aanstekelijk maar waarschijnlijk ook niet teveel Stax voor het Northern-publiek. De Mods zijn minder kieskeurig en er is een ander plaatje van Joe Jeffrey behoorlijk populair in dat cultuurtje. Albert bezorgt me nog eens een 'upgrade' maar het valt me op dat ik nog altijd de aanwinst uit 1993 in de reserve-Blauwe Bak heb staan.

Gele Bak Top 100: 83-91

Een dag later dan gepland maar hier alsnog het tweede deel van de Gele Bak Top 100. Ook deze zondag heeft voor mij in het teken gestaan van voetbal. Ik ben gistermiddag even op de e-bike naar Havelte geweest en zelfs nog een heel klein stukje om gefietst. Okay, het is frisjes maar goed aangekleed is het best uit te houden op de fiets. Toch wil ik weer op tijd thuis zijn om de wedstrijd te kijken. Dat excuus kan ik het komende jaar niet meer gebruiken. Nadat ik gisteravond de show heb gedaan, zoek ik snel mijn bedje op want ik heb vandaag nog een verplichting te voldoen en daarvoor moet ik vroeg uit de veren. Ook voor morgen staan verschillende dingen op het programma en dus weet ik niet of vanavond nog een tweede bericht gaat volgen. Eerst maar eens door met de Gele Bak Top 100.

Ook in deze aflevering is Albert de hofleverancier met maar liefst vijf singles. Michael Jackson koop ik op de eerste woensdag van mijn zomervakantie in Meppel. O'chi Brown komt uit de kringloopwinkel van Dieverbrug. De laatste twee uit deze aflevering heb ik op dezelfde dag gekocht in juli 2018 maar van twee verschillende adressen. Adamo is afkomstig uit 'De Kring' en Orchestra Washboard uit de kringloop aan de Paradijsweg in Meppel.

91. Schooldays-The Jack Of Hearts (NL, Munich MRS 757, 1990)

90. I Love You Like I Love Myself-Herman Brood & His Wild Romance (NL, Ariola 101 085, 1979)

89. Les Dalton-Joe Dassin (NL, CBS 2782, 1967)

88. Ain’t No Sunshine-Michael Jackson (NL, Tamla Motown 5C 006-93688, 1972)

87. Sisters Are Doin’ It For Themselves-Eurythmics & Aretha Franklin (Duitsland, RCA PB40339, 1985)

86. A Whiter Shade Of Pale-O’chi Brown (NL, Sky 4116, 1984)

85. Paris Rendezvous-Siobhan (NL, Idiot 876 436-7, 1989)

84. C’est Ma Vie-Adamo (NL, Pathé 5C 006-81900, 1976)

83. Harry In The Piggery-Orchestra Washboard (NL, Imperial 5C 006-24296, 1970)

Gele Bak Top 100: 92-100

Ik was zo in mijn nopjes dat de beide draaitafels weer als vanouds klonken en toch heb ik vanavond de show na twee uren moeten afkappen. De ene draaitafel laat zich niet goed meer in balans brengen. Of de naald drukt bijkans dwars door de plaat heen dat een vibrerende toonarm als gevolg heeft in de dynamische stukken óf hij staat te licht waardoor die bij ieder stofje meteen blijft hangen. Ik zou beide draaitafels vanavond in zetten voor 'The Summer Spirit Of 1973' en dus heb ik morgenmiddag iets te doen. Over zes weken heb ik mijn eerste vakantiedag. Tot die tijd ga ik jullie in de weekeinden trakteren op de Gele Bak Top 100. Elf afleveringen van negen singles elk en een uitgebreider verhaal bij de nummer 1 als slotstuk. Ik heb de Top 100 afgelopen week op een onbewaakt moment samengesteld en is wederom een momentopname. Toch weiger ik mijn huidige voorkeuren aan te passen en blijft het bij deze lijst, ook al zou ik bepaalde platen nu op andere posities hebben gezet (of zelfs niet in de Top 100 genoemd hebben). Ik dank met name Albert voor deze Top 100, hij is de grootste leverancier aan de Gele Bak gebleken. In deze aflevering is hij verantwoordelijk voor maar liefst zes van de negen singles: 99, 98, 96, 95, 94 en 93. 100 heb ik in oktober in Hoogeveen gekocht, 97 in augustus in de kringloopwinkel in Meppel en 92 in de kringloop van Dieverbrug.

100. The Beatles’ Movie Medley-The Beatles (EEG, Parlophone 1A 006-07627, 1982)

99. House Arrest-Krush (NL, Mercury 870 007-7, 1987)

98. Moscow Nights-Anya (NL, Rocket 884 344-7, 1985)

97. Sunday Morning-Bertice Reading (België, CBS 2719, 1974)

96. Love Me Baby-Sheila B. Devotion (Frankrijk, Carrere 49.288, 1977)

95. Little Christine-Danny Fisher (België, Panky 094, 1982)

94. Sally-Crocodile Smile (NL, Road RR 1002, 1989)

93. I Knew You Were Waiting-Aretha Franklin & George Michael (NL, Epic 650253 7, 1986)

92. My Prerogative-Bobby Brown (Duitsland, MCA 257-704 7, 1988)

Hier en nu: FKA twigs

Zullen we het eerst eens hebben over de 'Singles round-up'? Ik heb vanmorgen een bestelling geplaatst voor, jawel, een 12"-single waarbij ik een paar weken in de veronderstelling heb geleefd dat ik deze niet meer zou kunnen bereiken. Deze middag wil ik afrekenen bij Mark en zie dan dat Paypal opnieuw moeilijk doet. Ik zal maar weer een telefoontje moeten wagen om te vragen waarom ik word geblokkeerd en hoe ik dat zo snel mogelijk kan opheffen. Ik betaal meestal rond deze tijd en het geld wordt dan van mijn rekening geschreven als mijn salaris binnen komt. Ik zal nu eerst tot het salaris moeten wachten en dan het geld moeten toevoegen aan mijn Paypal-rekening. Zoals het nu lijkt, komt de 'Singles round-up' dus laat op gang deze maand, maar... daar staat tegenover dat ik een paar 'ingeslapen' rubrieken opnieuw kan afstoffen. 'Hier en nu' is daar eentje van. Natuurlijk gaat het op Soul-xotica voor negentig procent over 'oude' muziek maar valt me ook nog genoeg nieuwe muziek op die me erg goed bevalt. Eerder keek ik 'Van hit naar her' naar de hitparade maar sinds de invoering van 'Hier en nu' mag ik dat breder benaderen. Dat brengt me vandaag bij een Engelse zangeres die ik pas een week geleden heb leren kennen middels een EP uit 2013. Het 'actuele' hieraan is dat haar meest recente single in april is uitgebracht. En dus mag ik jullie vanavond met trots voorstellen aan FKA twigs.

Terwijl de 'mainstream' top 40 ook in Engeland grotendeels is gebaseerd op 'streaming' en daarmee net zo'n bak stroop is geworden als de Nederlandse hitlijst, heeft de Engelse top 40 een aantal 'speciale' lijsten. Zo heeft Ierland haar eigen lijst maar is er ook een top dertig met wereldmuziek. Om nog maar te zwijgen van de 'indie' dat, uiterst bizar, vaak Adele in de top drie heeft staan. Het is waar dat deze zangeres in principe nog steeds haar platen maakt voor een indie-label. Toch kan dit rekenen op een wereldwijde distributie van een 'major' en met een miljoenenverkoop als gevolg. Het is met niets te vergelijken met de échte 'indie' in de lijst. Verder heeft Engeland ook twee vinyl-lijsten: De album- en singles-top 40. Samen met een lijst van 'fysieke geluidsdragers' zijn dit de enige hitlijsten die nog ouderwets zijn gebaseerd op de verkoop. Dat geeft een groot verloop in de lijst en op iedere laatste donderdag van de maand neem ik de dan actuele vinyl-lijst onder de loep in 'Afterglow'. Het laat me iedere maand weer kennis maken met 'nieuwe' namen en een week geleden komt 'EP2' van FKA twigs de top veertig binnen. Dat het in werkelijkheid een EP uit 2013 is en dat hier waarschijnlijk sprake is van een heruitgave weet ik dan nog niet. Wel is het zeker dat de EP en ook ander werk van FKA twigs enorm is gaan groeien bij mij in de afgelopen week.

Op haar paspoort staat de naam Tahliah Debrett Barnett. Ze is op 16 januari 1988 geboren in Cheltenham in het Engelse Gloucestershire. Niet bepaald het Hollywood van Engeland om het zacht uit te drukken. Ze heeft een Jamaicaanse vader en een Engelse moeder. Haar biologische vader ontmoet ze pas als ze achttien is en ze groeit op met haar moeder en stiefvader in het bescheiden Tewkesbury. Haar Jamaicaanse vader is werkzaam als danser en, ondanks zijn afwezigheid, heeft de jonge Tahliah dit in haar genen mee gekregen. Als ze zestien jaar is, gaat ze zich voor het eerst manifesteren als zangeres. Een jaar later vertrekt ze naar het zuidelijke deel van Londen om een artistieke loopbaan te starten. Dat bestaat aanvankelijk uit optredens als danseres in videoclips van een aantal bekende artiesten. Denk aan Kylie Minogue, Ed Sheeran en Jessie J. Het is omstreeks 2011 dat ze met een paar producenten gaat werken aan de zoektocht naar 'haar geluid'. Een reis die nog immer voortduurt en dat maakt dat ze een opvallende rol inneemt in het muzikale landschap.

In augustus 2012 prijkt ze op de voorkant van het tijdschrift i-D en sinds die tijd draagt de bijnaam 'Twigs'. Ze gebuikt Twigs in eerste instantie als haar artiestennaam totdat ze ontdekt dat er reeds een duo bestaat met deze naam. Dan komt ze met de hoofdletters 'FKA'. Wat het betekent? 'Formerly Known As', zou een verklarink kunnen zijn maar FKA twigs ontkent iedere betekenis. Ze wil haar naam een 'mannelijk karakter' geven en dat gevoel heeft ze bij FKA. Het zijn echter willekeurig bedachte letters zonder een betekenis. Ook gaat ze 'achternaam' Twigs met een kleine letter schrijven in contrast tot de hoofdletters FKA. Ze wordt door zeer uiteenlopende artiesten beïnvloedt en het kost enige moeite om een stijl te vinden waar ze zich helemaal goed bij voelt. In het begin klinken haar demo's nog teveel als oude Adam Ant en Siouxsie & The Banshees. Op 4 december 2012 verschijnt dan 'EP1' via Bandcamp en een jaar later gevolgd door 'EP2'. Op de laatste werkt ze samen met een Arca, een Venezolaanse producent die woonachtig is in Londen. Beide EP's worden warm onthaald door de muziekmedia.

Ze gaat in 2014 door een fase van tegen zichzelf gekeerde haat, een proces dat volgens de eigenzinnige FKA twigs een 'hele normale zaak' is voor een jongere. In deze periode werkt ze aan haar eerste langspeler: 'LP1'. Vervolgens gaat ze aan de slag voor een derde EP welke aanvankelijk 'EP3' zal heten. Dat verandert ze gaandeweg naar 'Melissa' en dat wordt gestileerd als 'M3LL155X'. Hoewel de zoektocht naar 'een eigen geluid' blijft doorgaan, heeft FKA twigs zich dan ontpopt tot een talent op meerdere fronten. Zo tekent ze voor haar producties en ook voor anderen. Ze heeft een vinger in het visuele aspect van de videoclips waar ze eveneens haar danstalent mag tentonnstellen. Haar platen verschijnen via het Young Turks-label dat haar alle vrijheid van de wereld gunt. Het is erg lastig om haar muziek in een hoekje te stoppen en tóch gebeurt dat tot FKA's grote ergernis. ,,In het begin vond iedereen het lastig om mijn muziek in een hokje te stoppen", vertelt ze. ,,Dan zien ze uiteindelijk mijn foto en komen ze met R&B als excuus. Alleen maar op het uiterlijk. Wat als ik nu een blank Engels meisje was geweest? Zou de klassieke koorzang dan meer zijn aangestipt?". Eerlijk is eerlijk: FKA twigs in de R&B stoppen is té kort door de bocht. Haar muziek grenst in de structuren aan de avant garde, kent tevens raakvlakken met 'dreampop' en triphop terwijl FKA beschikt over een loepzuivere sopraan. Als dat niet genoeg is, heeft ze een bijzondere voorliefde voor punk en rekent een album van X-Ray Spex als haar uitleme favoriet. Ze is in 2017 en 2018 enige tijd ziek en dat maakt dat haar muzikale project stil ligt. Op 22 april 2019 wordt die stilte verbroken met de single 'Cellophane'. Bij FKA twigs zijn de video's een soort van totaalproductie van een liedje en in geval van deze single kan ik een ieder aanraden om het met eigen ogen te zien. We zien FKA dansend en kronkelend met fraaie digitale effecten en haar bezielende zang het liedje 'uitbeelden'.

Ik krijg persoonlijk een brok in de keel van het nummer en de videoclip versterkt dat gevoel nog eens extra. Ik hou persoonlijk van popmuziek waarbij iedere volgende stap onvoorspelbaar is en wat dat betreft ben ik bij FKA twigs aan het goede adres. Hoewel ze nog alle kanten kan uit bewegen (en van mij mag dat!), hoop ik eigenlijk stiekem dat ze nog even in deze hoek blijft. Het levert immers adembenemende muziek op!