kikker in je bil!

Omdat ik zoveel mogelijk wil voorkomen om binnen een maand dezelfde artiest nog eens te behandelen, kan ik 'First Of May' nu niet op de Dag van de Arbeid doen. Het zij zo. De best geslaagde grap van dit jaar haalde deze dag niet eens. In 'Met Het Oog Op Morgen' werd zondag gemeld dat 'Gute Nacht Freunde' vandaag zou worden vervangen door een nieuwe tune. Maandagavond had de redactie al ruim 300 verwensingen per email gekregen en werd er toch maar bij verteld dat het een vroege 1 april-grap was.

Vandaag zullen we horen of we binnenkort op de Plantenpartij kunnen stemmen. Hun website zou vandaag de lucht in gaan... Anders stem ik wel voor The Bee Gees. Wat menigeen zal verbazen. Wat doen The Bee Gees in hemelsnaam op Soul-Xotica? Wat ik nu vertel, is geen grap: Mijn platenverzameling is een beetje met The Bee Gees begonnen...

Tot 1989 heb ik een andere hobby: Een verzameling Citroëns op schaal. Voor Nederlands moet ik echter een boekbespreking doen en mijn keuze valt op een biografie van The Bee Gees, die ik ademloos verslindt. Dan begin ik met tweedehands singeltjes. In september 1989 sta ik op een soort van tentoonstelling van regionale hobbyisten. Omdat de belangstelling voor de auto's tanend is, neem ik ook mijn reeds verzamelde Bee Gees-singles mee.

In die eerste twee jaar koop ik de Polydor-singles (1967-74) stukje bij beetje. De duurste was drie gulden, de goedkoopste een kwartje. Mijn 'I Started A Joke' kostte twee van die parkeermunten, maar had geen fotohoes. Die heb ik later weer kunnen opscharrelen.

Okay, de hitjes zijn suikerzoet, met 'World' als uitzondering. Die komt zeker nog eens langs! Eigenaardigheid van mij is dat ik ook vaak de b-kantjes draaide. Nu staat me niets meer bij van 'Kilburn Towers', maar bijvoorbeeld 'Sir Geoffry Saved The World', 'Close Another Door' en 'Red Chair Fade Away' reken ik ook gewoon tot de grote hits. De enige die ik mis uit die serie zijn 'Wouldn't I Be Someone' en 'Mr. Natural'. Tot die tijd mag ik zeggen dat ik al hun hits tot 1975 heb. De hits van later voor ongeveer de helft. Er kan dus meer Bee Gees verwacht worden in de toekomst! Is ook al geen 1 april-grap...

de toren van Babel

Als Baldwin had Boudewijn het in 1967 al eens geprobeerd met 'Land At Rainbow's End', een Engelse vertaling van 'Ken Je Dat Land', maar het bracht niet het beoogde internationale succes. In 1968 was de term 'supergroep' ontstaan: Een band samengesteld uit zwaargewichten uit diverse muziekrichtingen. Boudewijn De Groot formeerde in 1968 The Tower met ondermeer een gast uit The Jumping Jewels en Eelco Gelling van Cuby & The Blizzards.

Volledige artistieke vrijheid was een privilege die veel van deze supergroepen zichzelf toeëigenden. Het moest immers een smeltkroes worden van alle creativiteit die in de muzikanten huisde. Vaak bleek zo'n groep niet groot genoeg voor de ego's, met als gevolg dat de meeste even snel verdwenen als dat ze waren gekomen.

The Tower was geen uitzondering. Binnen een paar maanden was het feest alweer uit. Het was vooral het feest van Boudewijn, in 'In Your Life' weerklinkt de spanning. Het is een vrij repetitief geheel. Even voor het refreintje mag de piano beginnen met pingelen en mag Eelco van zich laten horen. Maar als het volgende couplet begint, moeten deze zich weer stilhouden. Tot het laatste couplet waarin Eelco helemaal loos gaat. Ik kan me niet voorstellen dat Boudewijn het daar mee eens was.

Terwijl de b-kant vele malen beter is! Hoewel ik de single al sinds 1991 heb, hoor ik 'Slow Motion Mind' pas in 1999 voor het eerst. In Engeland! Bij de BBC in het befaamde radioprogramma 'Sound Of The Sixties'. Vreemd? Nee hoor. Engeland heeft deze freakbeat-klassieker al jaren geleden ontdekt. Nu Nederland nog! De tekst is van Linda Van Dyck en is vast niet geschreven bij een kopje thee en een kaakje. Het orgel, dat in 'In Your Life' nog erg conservatief klinkt, 'freakt' als een wildebras en Eelco krijgt alle ruimte voor één van zijn wildste gitaarsoli ooit!

hulde aan de hoesjesman!

Aan inspiratie heb ik geen gebrek, alleen kost het vinden van bruikbare jpg's van Nederlandse fotohoezen enige moeite. De Ebay- en Marktplaats-foto's zijn vaak té minimaal, bovendien ben ik kritisch en wil geen ruimte om de hoesjes heen hebben. Maar ik kan weer even vooruit, dankzij
www.singlehoesjes.nl

Peter De Klerk verzamelt al dertig jaar singles en heeft vijfduizend fotohoesjes online staan. Twaalf pagina's Google Afbeeldingen doorgespit op zoek naar 'Medicated Goo' van Traffic en geen resultaat! Op singlehoesjes.nl Traffic ingetoetst en klaar is Kees. Naast bovenstaande van The Flirtations heeft hij nóg een Nederlandse single van de meiden, waarvan ik het bestaan niet wist. The Flirtations wordt vast nog eens behandeld, maar dan met de hoes van 'What's Good About Goodbye My Love'. Die heeft Peter niet staan, maar we blijven zoeken!

Wat bovendien erg gepast is, is dat de hoesjes niet in Mint-staat zijn. Dat zijn de meeste in mijn collectie ook niet. Een beetje 'ringwear', een klein krabbeltje van de eerste eigenaar of een minuscuul scheurtje... Het voegt voor mij alleen maar extra waarde toe, een single die heeft geleefd, veertig jaar ouder is geworden en al die jaren voor heel veel luistergenot heeft gezorgd...

de schoone slaapster

Een 'sleeper' is een term uit de muziekindustrie voor een plaat die gedurende een lange tijd een constante verkoop heeft, maar dusdanig mondjesmaat, dat het geen hit wordt. Dat het vinyl zélf ook kan slapen, bewijst Assembled Multitude. Vanaf 1991 doe ik regelmatig 'boodschappen' bij Deja Vu in Leeuwarden, die ooit 'Voorheen 'T Keldertje' heette. Zijn standaardprijs voor een fijne jaren zestig-single was altijd drie gulden vijftig.

Toch had hij ze ook wel duurder. Zoals deze van Assembled Multitude die vijf gulden moest kosten. Ik was qua vinyl toen vaste klant bij platenzaak-annex-coffeeshop Sunrise Records in Sneek, waar ze een bak met singles voor vijf gulden per stuk hadden staan, waarvan iedere week er ééntje naar Jutrijp verhuisde. Ik kreeg toen zes gulden zakgeld in de week, genoeg voor zo'n single en eentje uit de gulden-bak. Er was daar voor vijf gulden nog genoeg te wensen en dus bleef Assembled Multitude in Leeuwarden.

De daaropvolgende jaren bleef ik de single tegenkomen bij Deja Vu, onder de A en steeds het exemplaar met de vijf op een wit stickertje. Inmiddels was de euro ingevoerd en was in de veronderstelling dat die nu vijf euro zou moeten kosten. Vorig jaar februari wist ik het zeker: Nu zou ik na 17 jaar eindelijk Assembled Multitude kopen. Teleurstelling: De eigenaar had de singles A tot en met I in één partij verkocht!

Deja Vu gaat ermee stoppen en houdt uitverkoop. Alle singles gaan voor een euro. Tot mijn grote vreugde blijkt het vakje van The Who nog intact te zijn. Solowerk van Roger Daltrey, 'See Me Feel Me' (die ik al duizend keer heb), een verfomfaaide 'Substitute' en... 'Overture From Tommy' van Assembled Multitude! Mét het vijf gulden-stickertje...

Na twintig jaar diepe slaap mag ik haar wakker kussen. De dynamische momenten klinken niet altijd even zuiver, maar een 'nugget' is het wel! Net iets vlotter dan die van The Who.

Nieuwjaarsdag draaide ik plaatjes in 'T Pandje. De radio stond aan toen ik de boel aan het scherpstellen was. De kroegklaas keek me wazig aan toen ik hem vroeg of hij de schuif meteen na de reclame om 17.03 uur wilde openzetten. Het ging volgens plan en Assembled Multitude schalde door de zaak. Na drie andere singles vroeg iemand wanneer ik nu eens ging draaien? Geslaagde grap! Ze dachten dat ze naar de Top 2000 luisterden...

tijd voor een verwenmoment

Laatst kreeg ik het, onterechte, verwijt dat ik bij kroegdraaien aan egotripperij doe. U moest eens weten! Wat ik van de twee maanden zondagavond-residentie in Classics heb geleerd, is 'to keep the customer satisfied'. Als iemand een plaat aanvraagt die je niet hebt, overleg je net zo lang totdat je een plaat kan draaien ter compensatie die de klant even goed vindt. Toch zijn er momenten waarop deze jukebox hapert. De gemiddelde kroeggast kijkt namelijk geen meter verder dan 'Black Betty', 'Summer Of '69' en andere hits die dagelijks uit de mp3-jukebox schallen. Als ik het even moe wordt, ga ik even voor een verwenmoment.

'Medicated Goo' van Traffic is er zo eentje. Sinds ik de single in 1992 kocht, heb ik dit weergaloze nummer zo vaak gedraaid, dat ik hem soms per ongeluk tot de grote jaren zestig-hits reken. En dat was het niet. Verder dan de Tipparade kwam het niet.

Traffic is in mijn ogen een klasse apart in de popmuziek. Als ik me zou voorstellen dat er geen andere muziek zou hebben bestaan dan Traffic, zou ik dan iets gemist hebben. Psychedelica, rock, folk, jazz en wereldmuziek is verenigd in de albums die Traffic van 1967 tot en met 1974 maakte. En dan is er natuurlijk het markante stemgeluid van Steve Winwood!

Wat is er te melden over 'Medicated Goo'? Verrekt weinig! Een solide rockgeluid dat niet helemaal typisch 1968 is. Weg zijn de psychedelische effecten waar hun waarde collega's van The Small Faces (en vele anderen) zich aan zondigen. Verder een heerlijk pretentieloos nummer. Wat die 'medicated goo' nu precies inhoudt, wordt maar niet duidelijk. Goed voor 20 verwenmomenten, zegt het doosje van de chocoladepoedermelk. 'Medicated Goo' is goed gebleken voor wel 500 verwenmomenten. And many more to follow...

de oerknal deel 1: The Contours

Goed beschouwd is northern soul een retrospectieve muziekbeweging. De term ontstond in 1971. Een Londense platenhandelaar ontdekte dat zijn lokale cliëntéle qua soul voor het slijpwerk ging, terwijl hij het vlotte werk voornamelijk sleet aan mensen met een noordelijk accent. Northern soul sloeg toen al meteen op muziek die al gemaakt was, gewoon als pop, beat of soul aan de man/vrouw gebracht was. Of, beter gezegd, niet, want northern soul-deejays kiezen liever voor de 'underdogs'.

Toch laait regelmatig discussie waar northern soul begint en eindigt. Waar het einde ligt, is een pittige. Als eerste northern soul-plaat wordt 'I Can't Help Myself' van The Four Tops uit 1965 regelmatig genoemd. Zelf kies ik voor een opname van drie jaar ouder: 'Do You Love Me' van The Contours.

Ik kan in woede uitbarsten als iemand hem 'fout' noemt. Ik draai namelijk niet de zwakke Duitse Motown-herpersing uit 1988, maar de originele Engelse Oriole uit 1962. Voor een schijntje gevonden op Ebay. Gewoon uit Gorredijk. Startbedrag drie euro en ik bleef de enige bieder. Voor de prijs van twee fluitjes een zeer gaaf exemplaar, afgezien van de duizenden 'hairlines' (niet hoorbare oppervlakbeschadigingen). Het bijpassende Oriole-hoesje had ik zelf nog wel liggen.

Het verschil met de Dirty Dancing-reissue is dat de handklapjes keiharde dreunen in de trommelvliezen opleveren. Om nog maar te zwijgen over die genadeloze bas. 'Adjust volume', naar beneden die hap! Ik kan niet stil blijven zitten bij het draaien van de single. Jammer dat de reactie vanuit de zaal wat matjes is. Ja, ik heb een missie voor de boeg!

de eeuwige maandagochtend-soundtrack

Ik had in 1992 een interview met gitarist Martin Van Wijk, die in 1973 Robbie Van Leeuwen verving bij Shocking Blue. Voordat Van Wijk de overstap naar Den Haag maakte, speelde hij in Australië bij hitmakers The Residents (niet te verwarren met de uiterst bizarre naamgenoten uit San Mateo, USA) en The Throb (nummer 1 in Australië met 'Story Teller'). Hij had het over het typische Australische geluid. Toen ik vroeg wat dat dan was, keek hij me meewarig aan. Dat ik niet wist dat Australische muziek zich kenmerkte door de heldere gitaren?

Daar moet ik altijd aan denken als ik het intro van 'Friday On My Mind' hoor. En inderdaad, die tinkelende gitaar bespeurde je bijna niet bij Britse en Amerikaanse hitmakers. Tekstueel zou het nummer verplicht in de maandag-uitzending van Arbeidsvitaminen moeten zitten. Maar smaakt alle andere dagen ook naar meer.

Toch had The Easybeats moeite met een opvolger voor 'Friday'. 'Who'll Be The One' uit vroeg 1967 is een fijn beatnummer, maar mist de impact van zijn voorganger. Hoef ik het niet over 'Hello How Are You' te hebben? Tuurlijk, grote hit in 1968, sfeerrijk nummer, in 1987 door Peek & Cloppenburg uit de mottenballen gehaald. Maar heeft niets met 'Friday On My Mind' te maken, maar misschien was dat ook de bedoeling? Harry Vanda en George Young zouden zich tien jaar later nog verder verwijderen van 'Friday' met hun fictieve band Flash & The Pan.

George Young komt uit een muzikale familie. Een broer speelt bij Grapefruit (van de hit 'Deep Water') en dan zijn er de jonge broertjes Angus en Malcolm, die met hun band AC/DC in het zadel worden geholpen door George en Harry. Angus heeft een specifieke herinnering aan 'Friday On My Mind'. Als jong knulletje kon hij vanaf school niet naar huis komen. Voor zijn ouderlijk huis stonden honderden uitzinnige fans om George te roepen en de agenten wilden hem niet doorlaten omdat ze niet geloofden dat hij daar woonde...