Het nalatenschap op 45 toeren deel 11

Uitgeraasd na twee dagen? Het lijkt erop maar het is vooral de krachtige zuiderwind die me thuis houdt. Ik heb eigenlijk meer idee bij morgen. Een matige westerwind en een temperatuur van rond de 22 graden. Eigenlijk beschouw ik dat meer als ideaal fietsweer. Ik denk dat ik straks mijn neus nog wel even buiten de deur laat zien maar het kan ook zomaar een wandelingetje worden. Nu maar het eerste van drie delen 'Het nalatenschap op 45 toeren'. Ik heb nog negentien singles over die ik nog niet heb behandeld. Eerst is het plan om deze in twee delen te doen, maar... als ik het in drie delen doe, kom ik uit op dertien delen. Zo is het balletje weer rond. Dertien is het lievelingsgetal van broeder en hij viert altijd zijn persoonlijke feestje op vrijdag de dertiende. Het verandert het verhaal ook een klein beetje waardoor het waarschijnlijk geen uitgebreide verhalen worden. In dit eerste deel ga ik kijken naar de tijd tot 2009, vervolgens van 2009 tot en met 2014 en tenslotte 2015 tot het afgelopen jaar. Daarna ga ik een Top 54 samenstellen uit deze singles welke jullie op Soul-xotica kunnen vinden van zondag 4 oktober tot en met vrijdag 9 oktober. Ik weet op dit moment nog niet eerlijk of ik daadwerkelijk een paar nachten weg ga, dit kan ik altijd nog een week van tevoren plannen. Nu eerst de schaarse herinneringen uit de tijd tot 2009 en daarna zes singles die hij waarschijnlijk in Denemarken heeft gekocht. 

Er is iets leuks aan de hand met het haar. Eind 1997 verblijf ik veelal de weekenden op de ADM en de stoffige omgeving en gebrek aan douches maakt dat mijn haar één grote klit is geworden in november. Met het oog op mijn verblijf op de ADM, vanaf januari, zit er niks anders op dan afscheid te nemen van het lange haar. Ik heb op dat moment een scharrel met een iets oudere vrouw in Sneek en deze laat weten dat het 'over' is tussen ons als ik mijn haar af knip. Uiteindelijk blijkt dat niet helemaal het geval te zijn want we zijn nog 'samen' tot en met de kerst. Ik vraag moeder of ze me kan helpen. Ik sta in de woonkamer met mijn integraal helm nog op het hoofd. Het is de tijd van de Vespa PK 50 S-scooter waarover ik in het verleden heb geschreven. Ik geloof dat moeder eerder kan huilen dan lachen maar vader vindt het een vooruitgang. Moeder is altijd dol geweest op mijn lange haar zolang ik het maar verzorgde. Als de storm over het haar is gaan liggen, hebben mijn ouders nieuws voor mij. Broeder gaat morgen trouwen. Ook zij weten het nét een paar uur want het is vooral een formele aangelegenheid. Ze willen op den duur zelf een huis kopen en omdat mijn broer nog altijd de Nederlandse nationaliteit heeft, kan dat problemen opleveren bij de hypotheek. De Deense nationaliteit heb je overigens niet zomaar. Broeder is een paar jaar geleden in de race geweest voor het Deense burgerschap. Dan ontdekt de jury een verkeersovertreding en kan hij er naar fluiten. Naar het schijnt is hij sinds een paar jaar weer aan het 'sparen' om alsnog Deen te worden. Zover heeft het nooit mogen komen. 

Dat is dus november 1997 als ik mijn haar eraf gooi. Vier jaar later heb ik een zomer lang gezworven door Brabant en heb ik niet de mogelijkheid om regelmatig mijn haar te wassen. Ik moet niets hebben van hoofddeksels en de zomer van 2001 is zonovergoten. Mijn haar is bovenop compleet verbrand. Het breekt als een dun takje. Ik zie het even aan en in oktober ben ik vastberaden: Eraf met dat haar! Twee dagen later heb ik telefoon van broeder. Zijn vrouw is bevallen van een gezonde zoon. 'Het komt er niet van', is een slap excuus maar wel eentje die ik tot vorig jaar oktober heb volgehouden. Ik zal na de vakantie in 1997 die ik in de vorige aflevering heb beschreven niet meer terugkeren in Denemarken. In 1998 en 1999 zit ik in Engeland en is de vakantie in Nederland al voorbestemd. Natuurlijk in combinatie met het Woodstock-festival. In de jaren erna is min band met de familie in Friesland geregeld vertroebeld. Ik krijg vaak genoeg het aanbod om mee te rijden naar Denemarken maar kijk al op tegen de reis. Ik mis de 'confirmation' van de kinderen, een soort van belijdenis die kinderen in Denemarken doen als ze een jaar of acht zijn. De familie is eveneens naar Denemarken geweest als de oudste zoon wordt gedoopt. Broeder is overigens helemaal geen kerkganger maar verloochent zijn afkomst niet. Bovendien is 'confirmation' een typisch Deens gebruik dat bijna bij de opvoeding hoort, net zoals bij ons de vaccinaties in de peutertijd. Of je er nu geloof in hebt of niet, het gebeurt gewoon! De kinderen in Denemarken zal je niet horen klagen want het gebruik gaat gepaard met feest en cadeaus. 

De enige keren dat ik broeder tref in deze jaren is met de twee huwelijksfeesten van mijn ouders. In maart 2002 zitten we in Veeningen (tussen De Wijk en Zuidwolde, onlangs nog doorheen gefietst) en zien we voor het eerst hun zoon. In 2007 hebben we een legendarisch lang weekend in Bakkeveen. We voetballen veel maar ook niet meer dan dat. De eerste tien jaren van de nieuwe eeuw zijn broeder en ik 'on speaking terms', alleen schiet het tekort als het aan gesprekstof komt. Hij heeft zijn leventje in Denemarken met werk, gezin en een vrouw die voortdurend het nieuwste van het nieuwste wil hebben. Een keer raden wie daarvoor mag betalen? Tussendoor ook nog wel een paar keer maar daar heb ik niet hele heldere herinneringen bij. Wel de keer dat de oudste zoon erg vervelend is en ik zowel mijn vader als moeder zie koken van woede. Ik kan het desondanks niet plaatsen in de tijd. Het lijkt me stug dat dit in oktober 2009 is geweest, maar qua leeftijd zou het kunnen kloppen. Overigens wordt zijn tweede zoon geboren in februari 2005 en de naam verklaart alles. Benjamin is en blijft de jongste. 

** Da Da Da - Trio (Duitsland, Mercury, 1982)
** Anna-Letmein Letmeout - Trio (Denemarken, Mercury, 1982)
** Baa-Baa-Black Sheep - The Singing Sheep (UK, Sheep, 1982)
** Idaho - Anita Meyer (NL, Ariola export, 1982)
** Strangely Erotic - Gry (Denemarken, Royton Music, 1983)
** Cry Just A Little Bit - Shakin' Stevens (NL, Epic, 1983)
'Bedankt dat je me niet voor schut hebt gezet'. Tja, ik had de fout ooit ook kunnen maken. Als Jan Rot het leven laat, deelt broeder een video van 'Counting Sheep' en zegt dat Jan Rot nu 'sheeps' aan het tellen is. Zowel het enkelvoud als het meervoud is echter 'sheep'. Ik weet niet of hij dan al deze single van The Singing Sheep heeft gekocht, maar het valt me meteen op. Dit is weer typisch zo'n plaatje... Het is geregeld als ik sta te bladeren door singles dat ik hem achter me kan horen. 'Kom broer, die gaan we kopen!'. Zoals recentelijk met 'No Me Hables' van Juan Pardo en afgelopen vrijdag heb ik een upgrade gekocht van 'Een Beetje Geld Voor Een Beetje Liefde' van Angelique. Later meer daarover. Broeder is dol op novelties en ook ik investeer geregeld euro's in een lachsalvo. De single van Anita Meyer is geperst in Nederland maar heeft de Deense STEMRA op het label staan (NCB). Broeder heeft een zwak voor Nederlandse producten die hij in Denemarken tegenkomt en daar valt Anita dus ook onder. Gry belooft veel qua titel maar het is eigenlijk een tegenvaller. Zoals ik eerder heb geschreven koopt broeder in de vroege jaren tachtig uitsluitend elpees van Trio en deze twee heeft hij in Denemarken op de kop getikt. 

Uffelter vergezichten: Zaterdag 6 september

Voor een vrije zaterdag ben ik op tijd wakker. Klaar voor een fietstocht! Het eerste dat me binnenschiet is Assen. Daar kom ik al tijdens het ontbijt op terug. Qua datum is het natuurlijk morgen (zondag), maar qua dag is het precies een jaar geleden dat ik ook naar Assen ben geweest. Een middag vol herinneringen. Ik ben bang dat het een poging gaat worden om deze middag in 2024 opnieuw te beleven óf dat het een tegenvaller wordt welke de middag van een jaar geleden geen recht aan doet. Ook heb ik gisteren al flink wat singles gekocht. Dat plan gaat helemaal de ijskast in. Ik heb nog wel een idee voor een fietstochtje voor morgen of maandag of desnoods beide. Iets met vaste rituelen tijdens vakanties maar vandaag moet ik iets héél anders doen. Zo leg ik de focus op Oosterwolde. Mooi het eerste stuk NAP en vlak voor Appelscha af zwaaien naar Oosterwolde. Wellicht daarna nog verder naar Donkerbroek en zelfs noordelijker want ook dat is zo'n vakantieritueel geworden. Eerst maar eens op de pedalen. De Postweg ligt eruit vanwege onderhoud maar ik was sowieso al van plan om de NAP te volgen. 

Voordat ik op pad ga, smeer ik eerst het ketting met mijn busje teflon. Ik heb de bus standaard bij me. Ik ben nog niet eens ver van huis als er me iets gaat opvallen. Gekraak en gepiep van beneden. Het kan het ketting niet zijn want daar zen vers deken van teflon overheen. Wellicht de trapas? Hoewel mijn ambities niet van de baan willen gaan, vind ik het eigenlijk niet zo'n goed gevoel dat de trapas kaduuk is met een dergelijke fietstocht in het verschiet. Ik blijf dus gewoon rondtrappen. Ik ben al een eindje Wapse voorbij als het me steeds meer gaat vervelen. Ik parkeer mijn fiets tegen een bankje en pak de bus teflon. Als ik de trappers wil rond draaien, ontdek ik het euvel. De ene trapper weigert rond te draaien en doet dat heel houterig en schokkerig met een een gekraak als gevolg. Het is dus niet het ketting of de trapas en zo stap ik een stuk meer gerust op. Het is beduidend drukker op het fietstpad vergeleken bij gisteren. Ik heb mezelf een milkshake beloofd bij een tentje maar dat blijkt alleen een restaurant te zijn. Ik ben dan op het punt waar ik de NAP verlaat en ga afzwaaien naar Oosterwolde. Dan zie ik een kortere en meer beschutte route. Het is vandaag druk omdat de snelweg tussen Oosterwolde en Beilen voor een deel is afgesloten. Als ik Oosterwolde kom binnen fietsen, zie ik meteen kringloopwinkel Estafette aan de rechterhand. Ik hou een preek voor mezelf en ga naar binnen. 

Gelukkig... alleen maar kleinkunst, geestelijk repertoire en klassiek. De popsingles die er liggen heb ik al vijftien keer en er zijn twee waarvoor ik belangstelling heb. Eentje omdat ik er méér over wil weten en de andere is een ontbrekende single. Ach, eigenlijk kan ik zonder beide leven en ik zet ze terug. In het centrum koop ik een wegwerpvape. Ik heb de vapes thuis gelaten en vind het een beetje riskant om in de natuur te roken. Ik beloof mezelf weer een milkshake maar wandel pardoes een ijstent binnen. Ach, ik kan ook een pak karnemelk halen bij de Albert Heijn. Ik vind op het plattegrondje een alternatieve route naar Donkerbroek dat ik nog nooit ben gefietst. Vlak voor deze plaats geniet ik van mijn pak karnemelk en de broodjes. Vanuit Donkerbroek ga ik een stukje richting Jubbega en daarna door de polders achter Makkinga langs. Ik kom uit bij het fietspad langs de Tjonger waarvan ik bijgaande foto heb gemaakt. Ik heb Moskou overgeslagen alsook het bruggetje met het bankje waar ik sinds 2022 iedere zomer wel eens langs kom. Het fietspad langs de Tjonger heb ik wel vaak met de Pioneer gedaan. Ook eens terug moeten fietsen vanwege agressieve ganzen. Via Boyl fiets ik weer de provinciegrens over en ga langs Boschoord naar Doldersum. Nu moet ik een keuze maken. 

Het is half zeven. Met een beetje kracht op de pedalen kan ik over Vledder naar Havelte om daar de winkel te bezoeken. Ik kan ook over Diever naar Dwingeloo gaan. Of ik kan boodschappen doen in Diever maar dan geen gekoelde producten meenemen. Dat is vanaf Dwingeloo trouwens ook niet mogelijk met deze temperaturen. Geen vers vlees dus. Ik fiets naar Diever en doe daar de boodschappen. Ik fiets over Oldendiever naar Wittelte en ga vanaf daar langs de Rijksweg. De kans dat de hooglanders op de fietspaden staan, is aanwezig en wat mij betreft is de Postweg vanaf morgen weer klaar. Ik ben om kwart voor acht thuis. Ik geloof dat ik rond half twee ben weg gegaan. 

Uffelter vergezichten: Vrijdag 5 september

De afgelopen dagen kan ik mezelf maar niet in beweging krijgen. Dat heeft deels met de onvoorspelbaarheid van het weer te maken maar verder voel ik me de afgelopen dagen ook vrij futloos. Met het mooie weer in het verschiet moet ik nog even de vakantie uit knallen? Ik heb verschillende plannen voor deze vrijdag. De richting is al bepaald: Het moet het zuidwesten worden. Dit in verband met de merkbare wind uit deze richting, ook al is hij tot het einde van de middag vooral uit het westen. Zwolle ligt even in de planning maar als ik van huis vertrek, heb ik dat al laten varen. Nee, laten we eerst even kijken bij de kringloopwinkel in Ruinerwold. Misschien dat ik daarna De Wijk red en daarna zien we wel verder. De fietstocht naar Ruinerwold is gesneden koek. De kringloop heeft de singles weer aangevuld maar niet met het meest interessante werk. Ik heb er zes gevonden, voor de rest is het de discografie van Wim Kan en andere komieken. Daarna hangt er een grote H in de rechter bovenhoek en ik fiets daar geregeld tegen aan. Tja, van Ruinerwold naar De Wijk is inmiddels ook gesneden koek. Via Rogat waar ik zowaar voor de brug moet wachten. De kringloop van De Wijk blijkt open maar heeft helemaal geen singles. Alle plannen zijn nu 'op' en enerzijds wil ik best naar huis fietsen. Toch is er iets van binnen dat me aanspoort om vooral nog een stukje om te gaan. Ik luister naar deze stem en de fietstocht wordt voortgezet. 

Qua kringlopen speel ik nog met een ideetje, maar ach... die zal ik vast niet halen. Het moet nu vooral gaan over een fraaie fietstocht? Ik fiets een beetje op de automatische piloot richting IJhorst en dan begint het te kriebelen. Wat als ik nu richting Halfweg ga en weer eens het héle stuk door het Staphorster bos ga. Het is het pad dat ik voor het eerst heb gefietst na afloop van het concert van Nora Keyes in 2005. Sindsdien is het één van mijn favoriete fietspaden. Menigmaal ga ik op een zondagmiddag naar het Staphorster bos om uit te kateren van de voorgaande avond. Ik verblijf in april 2009 tijdelijk in Meppel als ik een telefoontje krijg van broeder. Alhoewel? Daar wil ik binnenkort over schrijven in 'Het nalatenschap op 45 toeren'. Feit is dat we hier op de zaterdag in april 2009 hebben gewandeld en waar we een zeer openhartig gesprek hebben gehad. In de jaren erna zal ik nog regelmatig hier fietsen maar sinds Uffelte lijkt het vanaf IJhorst de meest logische aanvliegroute. Ik denk dat ik het eerste stuk vanaf Halfweg voor het laatst ben gefietst op de heenweg van de vakantie in 2020. Ik heb dan namelijk eerst een boodschapje gehad in Meppel. Bij Punthorst verlaat ik het bos en zet koers naar Nieuwleusen.

Ik fiets het centrum binnen en zie meteen aan de rechterkant een kringloopwinkel die ik niet ken. Het heeft enkele dozen met elpees staan maar daar wordt je niet vrolijk van. De enige singles in het pand hangen ter decoratie aan het plafond. Even verderop is de Albert Heijn. Ik heb geen flauw idee van de tijd want mijn telefoon ligt thuis aan de lader. Ik besluit twee bekers ijskoffie en iets te eten te kopen zodat ik daar even kan checken hoe laat het is. Het is dan een uurtje of vijf. Als ik wil weg fietsen, ben ik getuige van een ongeval tussen een busje en een personenwagen. Er zijn verschillende mensen die te hulp schieten en dus kan ik mijn vakantie voortzetten. Ik zet mijn tanden in een croissant met kaas want het is nu, geloof ik, nog een aardig eindje fietsen naar de winkel met de singles. Ik heb drie happen genomen als ik voor genoemde winkel sta. De Tweede Kans is tot half zes open en ik heb dus een zee van tijd. Ik geef de winkel overigens ook een tweede kans want ik ben hier in 2023 al eens binnen geweest. Het gaat dan wel bijna sluiten en bovendien wil dan nog door naar Zwolle. Het is er sindsdien nooit meer van gekomen. Ik eet mijn kruimelende croissant op voor de winkel en stort me dan op de aanwezige singles. Hier gaan 29 mee. 

Ik fiets nog even door en oriënteer op een plattegrond welke kant ik uit wil. Op zichzelf heb ik best energie om nóg zuidelijker te gaan, maar voor mij hangt een zwarte wolk. Daar ben ik niet echt op gekleed en dus wil ik deze zien te ontwijken. Dan maar het oosten in en richting Balkbrug. Ik ga over polderwegen en bij het buurtschap Vinkenbuurt drink ik de ijskoffie. De lucht blijft me vergezellen maar vooralsnog blijft het droog. Goed zo. Ik heb mijn niet al te praktische zomerjas aan en ik heb vernomen dat deze erg slecht tegen water kan. Ik kom uit bij Ommerschans op de weg tussen Ommen en Balkbrug. Bij de binnenkomst in Balkbrug schiet ik de foto die jullie boven dit bericht vinden. Ik heb dit altijd een magisch plekje gevonden. Het water met rechts het fietspad en links het bos waarachter de autoweg loopt. Verkeer vanuit Balkbrug verdwijnt als het ware in het bos en op het punt van de foto is het nagenoeg rustig. Het cafetaria sla ik vandaag over en zonder op of om te kijken, steek ik de weg over en ga weer richting De Wijk. Dan krijgt mijn jasje de vuurdoop want ik pak een stukje regen mee. De schade is beperkt want het hemelvocht is even later alweer opgedroogd. Ja okay... ik kan de 'vlekken' zien, maar het moet maar zo. Ik ben bepaald geen vogelaar maar ik zie tot tweemaal toe een buizerd. Daar raak ik de eerste keer toch wel van in extase. Het dier zit op een hek en blijft rustig zitten als ik kom langs fietsen. Pas als ik stop, weet het hoe laat het is en vliegt weg. Jammer. Dat had ook een mooie foto kunnen worden. Even voor Koekange zit eentje op een lantaarnpaal maar die lijkt minder ontspannen te zijn. 

De rit gaat dus over Oud-Avereest, en Groot- en Klein Oever. Schuin oversteken en onder de snelweg door naar Koekange. Ik heb nog altijd geen idee hoe laat het is, maar de winkel in Havelte zal ik wel niet meer halen. Ik heb ook niet veel nodig en dus doe ik boodschappen in Koekange. Via Weerwille terug en nog even een peukje gerookt bij het Sultansmeer en de voormalige Sultansberg. Met name dat laatste vind ik een interessant verhaal. Een overblijfsel uit de ijstijd. Het is gebruikt voor de veenwinning en later wordt het zand gebruikt voor de vloeren van boerderijen in Ruinerwold. In de oorlog wordt de berg afgegraven om het vliegveld van Havelte op te hogen. Het Sultansmeer is gebleven maar de berg is verdwenen. Altijd weer die Duitsers... Via Oosteinde fiets ik de Larijweg af en ga via de Matenweg en de Anserweg weer terug naar Uffelte. Hoe laat zal het zijn? Welnu, het is klokslag acht uur als ik de telefoon van de lader haal. Ik ben al met al een dikke 5,5 uur onderweg geweest. 

Week Spot: Theresa Lindsey

'

Tussen twaalf en drie staat onze bezorger bij je voor de deur'. Dat is de mededeling die ik heb gekregen van DHL, maar ja...? De eerste inschatting was gedaan door AI en daar heb ik op dat vlak niet zoveel vertrouwen in. Het herinnert me aan twee jaar geleden toen ik een erg fraaie woensdag heb opgeofferd door het wachten op UPS. Die kwam pas op de avond en bezorgde het ook nog eens bij de afhaallocatie. Ik had dus, achteraf gezien, met een gerust hart uit fietsen kunnen gaan. Vandaag is het weer niet al teveel soeps als ik zo moet beoordelen. Een vrij krachtige wind uit het zuiden. Ik speel nog met het idee van De Wijk maar dan moet DHL wel vóór twee uur zijn geweest. Ik heb gisteravond even zitten tellen in de lijst. Als de Juno-singles vóór zaterdag arriveren dan zijn dat drie extra om mee te beginnen. Dan valt mijn keuze voor de Week Spot op een klassieke Detroit-kant, ook al wil de platenmaatschappij me eigenlijk aan de andere kant hebben. Opnieuw een 'unsung hero' uit Detroit in de schijnwerpers, ditmaal Theresa Lindsay met haar 'Gotta Find A Way' uit 1963. 

Theresa Lindsey wordt op 23 mei 1944 geboren in Romulus, een voorstadje van Detroit. Als tiener wil ze maar één ding: Plezier maken. Ze groeit op in een streng religieus gezin en het is strikt verboden om te luisteren naar seculiere rhythm & blues. Als ze Mary Wells 'Bye Bye Baby' heeft horen zingen, trekt Theresa de stoute schoenen aan en meldt zich bij Motown voor een auditie. Ze wordt meteen aangenomen. In de wolken reist ze terug naar Romulus. 'Niks daarvan', zegt haar moeder. 'Je maakt eerst je opleiding af'. Als ze een jaar later slaagt voor haar school wil ze opnieuw de muziek in maar heeft ze intussen Mary Wells en andere zangeressen bij Motown gadegeslagen. Nee, daar wil ze niet onderdeel van zijn. Berry Gordy's manier van werken is als het runnen van een fabriek. Hoewel het personeel voor een bescheiden loontje de wagens in elkaar zet, is het de directie die de winst opstrijkt van de verkochte auto's. Gordy beoordeelt zijn zangers en zangeressen als grondpersoneel. Het is dezelfde Mary Wells die in 1964 de biezen pakt bij Motown omdat ze tevergeefs op een royale cheque zit te wachten nadat 'My Guy' een tophit was geworden. Theresa ziet dat Motown-artiesten veel platen mogen verkopen maar dat ze 'on the road' vaak geen cent hebben te makken. Bovendien is Diana Ross in het vizier gekomen van Gordy en speelt iedere andere zangeres inmiddels tweede of derde viool. 

In 1963 sluit Theresa zich aan bij een bestaand bandje en doet daarmee auditie bij Correc-Tone. Eigenaar Wilbert Golden, Ed Wingate (van het latere Golden World-label) en Joanne Bratton zijn aanwezig bij de auditie. Ze vallen allemaal op de stem van Theresa maar zien de band liever vertrekken. Dat gebeurt ook, maar dan heeft Theresa nog één probleem. Ze is té jong om een contract te tekenen en op haar ouders hoeft ze niet te rekenen. De moeder van haar vriendje tekent het contract als Theresa's moeder, voor de 'vader' spreken ze een willekeurige man aan op straat. Het werkt en Theresa kan haar eerste plaatje uitbrengen. 'Gotta Find A Way' is geschreven door Richard 'Popcorn' Wylie en Janie Bradford. De laatste is echter onder contract bij Motown en mag niet meewerken aan producties op andere labels. Daardoor gebruikt ze het pseudoniem Nikki Todd. Wingate financieert de opname en de beste studiomuzikanten worden verzameld waaronder drummer Benny Benjamin. De plaat verkoopt lokaal redelijk en dan neemt Atlantic de distributie op zich. Voorwaarde is wel dat 'Wonderful One', de b-kant, de nieuwe kant wordt. In veel gevallen is op de latere single de titel van 'Gotta Find A Way' doorgekrast. Haar tweede single heet 'Sugar Mountain' en is oorspronkelijk bedoeld voor Yvonne Vernee. Golden wil het uitbrengen op zijn label en dwingt Theresa min of meer tot een uitvoering. Ze haat het nummer zélf met een passie. Van McCoy tekent voor haar derde en laatste single op Correc-Tone. Ze vindt daarna onderdak bij het Golden World-label van Ed Wingate. Ze heeft een aandeel in de tekst van 'I'll Bet You' dat verder door George Clinton en Sidney Barnes wordt geschreven. Clinton zal het later zelf opnemen en zelfs Michael Jackson doet een uitvoering van het nummer. De plaat flopt en op dat moment staat Wingate op het punt om Golden World over te doen aan Berry Gordy. Ze kan nog altijd een contract krijgen bij Motown maar daar bedankt ze nu voor. 

Ze trekt naar New York om haar showbiz-carrière een nieuwe impuls te geven. Ze neemt op een gegeven ogenblik een single op in New York als Terry Lindsey. De single, 'It's Over', is vreemd genoeg alleen in Europa uitgegeven. Wellicht dat ik binnenkort de Duitse persing kan toevoegen aan mijn verzameling. In de jaren zeventig toert Lindsey met Broadway-musicals door het land en keert eventueel weer terug naar Michigan. Daar overlijdt ze op 10 juli 2019. Nadat Golden voor het contract bij Golden World heeft gezorgd, verkoopt deze zijn Grand River-studio aan een echtpaar dat het label Magic City zal opzetten. In 1967 brengt het materiaal uit van ene Thelma Lindsey. Er wordt vaak gedacht dat Theresa en Thelma dezelfde zijn of aan elkaar gerelateerd maar dat blijkt 'fake news' te zijn. 

Singles round-up: augustus 9

Zoals ik gisteren al heb geschreven, wil ik best even vooruit werken. Het kan immers zomaar voor komen dat ik over een paar dagen geen inspiratie heb om te publiceren. Misschien wel twee dagen achtereen. Het belangrijkste is dat ik dertig berichten heb aan het einde van de maand. Ik ga jullie nu de laatste 'Singles round-up' voor augustus presenteren. De singles van Mark en Chris gaan gewoon als september. Ik hoop dat ik deze maand ook weer onder de tien 'Singles round-up'-afleveringen kan blijven maar je weet maar nooit? Voor wat betreft de Week Spot, ook dat hangt af van deze 'Singles round-up'. Pas als ik weet hoeveel 'nieuwe' platen ik heb om zaterdag mee te beginnen, kan ik gaan tellen in de lijst om tot een Week Spot te komen. Dat heeft even geen haast voor mij. Het laatste deel bevat maar liefst achtentwintig singles doordat ik eentje over het hoofd heb gezien. Het is een hele puzzel om ze op de foto te krijgen maar het is weer gelukt. Hetzelfde systeem als in de vorige twee afleveringen. Singles met een (1) heb ik op zaterdag 23 augustus in Steenwijk gekocht, (2) op woensdag 27 augustus nabij Sellingen en (3) op donderdag 28 augustus in Emmen. Ik ga echter weer beginnen met de dubbele singles. 

* Redbone- Come And Get Your Love (NL, Epic, 1973) (1)
* Paul Revere & The Raiders- Just Like Me (NL, CBS, 1965) (3)
* Tony Ronald- Help (NL, Ariola, 1971) (1)
* James Royal- Call My Name (NL, CBS, 1967) (3)
* Ronnie Spector- Try Some Buy Some (NL, Apple, 1971) (1)
* The Temptations- Papa Was A Rollin' Stone (Canada, Tamla Motown, 1972) (3)
* Vanilla Fudge- You Keep Me Hanging On (NL, Atlantic, 1967, re: 1972) (3)
* Xit- Reservation Of Education (Spanje, Rare Earth, 1974) (3)
* Zen- Hair (NL, Philips, 1968) (3)
Ben ik al toe aan een beter exemplaar van Redbone? Geen flauw idee, maar deze oogt in nieuwstaat. Het fotohoesje heb ik al dus dat is geen probleem. James Royal heb ik in de Belgische uitdossing in de Blauwe Bak staan, daar mag nu de Nederlandse staan met fotohoes terwijl de oude in de Blauwe Bak komt. 'Call My Name' heeft een zekere status bij de Engelse Mods. Vanilla Fudge is de 'Maxi-Years'-uitgave en duurt zeven minuten en twintig seconden. Ik zal hem straks even draaien maar vermoed dat het de albumversie is met de ouverture. Xit is blijkbaar pas in 1974 uitgebracht in Spanje, in Nederland is dat een jaar eerder. The Temptations en James Royal mogen in de Blauwe Bak, mijn Engelse persing van The Temtptations blijft genadeloos steken. Gek als het mag klinken maar ik had Zen nog altijd niet met fotohoes. Ik kan nu overigens bevestigen dat Vanilla Fudge de albumversie is. Nu door met de nieuwe aanwinsten. 

* Q'65- From Above (NL, Decca, 1967) (3)
* The Ramrods- Riders In The Sky (UK, London, 1960) (3)
* Cliff Richard & The Shadows- In The Country (NL, Columbia, 1967) (3)
* Normie Rowe- The Breaking Point (NL, Decca, 1965) (3)
Als ik kom aanfietsen bij de winkel in Emmen gaat er net iemand weg die singles heeft gekocht. We raken aan de praat en ik laat hem de singles zien die ik in Sellingen heb gekocht. Dan mag ik ook even neuzen door zijn platen. Als ik Cliff Richard zie, raak ik in extase. 'Ik zoek deze al jaren'. Wat heb je ervoor over? 'Een tientje', roep ik in al mijn enthousiasme. De man hapt toe en ik geloof dat hij de overige singles gratis heeft. Waaronder 'Expecting To Fly' van Buffalo Springfield en deze wil hij beslist niet kwijt. Hij zegt dat hij nog wel singles voor me heeft laten liggen. Kijk maar naar de nummers (3). Als ik een paar maanden geleden 'I Despise You' van Q'65 heb gekocht, draait 'From Above' in mijn hoofd als ik eraan denk. Hetzelfde geval als een jaar geleden bij 'Soul Symphony' van Van McCoy waarbij 'California Montage' van Young-Holt Unlimited in mijn hoofd zit. De single van Q heeft een stevig leven achter de rug maar ik ben ontzettend blij dat ik deze op vinyl heb. Een upgrade kan altijd nog. The Ramrods is een instrumentale klassieker van de bovenste plank. Het zou bijna een Joe Meek-productie kunnen zijn, maar nee... het is in Amerika opgenomen en zonder de hulp van Meek. Dan de duurste single uit deze partij. Verder hebben alle singles een euro gekost behalve dat ik Boney M heb meegesmokkeld in een hoesje. Gelukkig is de plaat puntgaaf want een tientje is wellicht een beetje 'over-the-top'. Hij is het me nog altijd waard want wat ben ik blij dat ik deze na al die jaren eens heb gevonden! 'Nummer 1 in Australië', staat op het hoesje van Normie Rowe. Het is een leuk plaatje maar ik kan wel begrijpen waarom het Nederland niet massaal naar de platenwinkels heeft gelokt. 

* Mongo Santamaria- Last Tango In Paris (NL, Blue Elephant, 1973) (3)
* The Shadows- Kon-Tiki (NL, Columbia, 1961) (3)
* Sly & The Family Stone- Frisky (NL, Epic, 1973) (3)
* Belouis Some- Imagination (Duitsland, Parlophone, 1984) (1)
Ik geef de schuld aan Si Cheeba, maar ik heb sinds een paar maanden een fascinatie gekregen voor latin en salsa. Ik zeg dus inmiddels ook geen nee tegen een single van Mongo Santamaria uit de jaren zeventig. 'Tango' is echter wat je ervan verwacht. Santamaria kan hier té weinig invloed op uitoefenen om het boven de muzak te doen laten uitstijgen. De b-kant maar eens proberen. 'Teminha Pra Beb' is meer het uptempo latinjazz-werk maar helaas nog altijd té minimaal voor de Blauwe Bak. Dan een fraaie 'double-sider' van The Shadows. 'Kon-Tiki' op de ene kant en '36-24-36' op de keerzijde. Bij beide kanten sta ik weer op de ijsbaan van Hommerts en kan ik de warme chocolademelk proeven. 'Kon-Tiki' zou ik best op een 12" van twintig minuten willen hebben. Wat een lekker nummer blijft dat! Datzelfde geldt overigens ook voor '36-24-36' en beide zijn het nummers die bij de ijspret in Hommerts over de ijsbaan schallen. Natuurlijk is Sly voorbestemd voor de Blauwe Bak maar ik ken de nummers niet. We hebben inmiddels weer een echte drummer, maar wel nog altijd de Würlitzer. De b-kant is twee seconden onder de twee minuten en klinkt als de klassieke Sly & The Family Stone met Cynthia op de vocalen. 'If It Were Left Up To Me' is voor mij de winnaar van het schijfje. 'Short but sweet'. Belouis Some heb ik afgelopen weekend nog gehoord op Wolfman Radio. Neville Keighley heet hij eigenlijk en is inmiddels 65 en nog altijd actief. Het is een nummer dat ik doro Wolfman heb leren kennen en waarderen, de plaat is me destijds niet opgevallen. 

* The Spizzles- Dangers Of Living (UK, A&M, 1981) (3)
* Dusty Springfield- Summer Is Over (NL, Philips, 1964, re: 1974) (3)
* Starbuck- Do You Like Boys (NL, Ariola, 1974) (3)
* Stray Cats- She's Sexy And 17 (Duitsland, Arista, 1983) (1)
The Spizzles is me totaal onbekend maar mag mee vanwege de Engelse persing. Of ken ik ze stiekem wel? Het is een punk- en new wave-band uit Birmingham welke is opgericht als Spizzenergi. 'Where's Captain Kirk' is hun grootste hit en die ken ik inderdaad wel. 'Dangers' is lekkere new wave. Afgelopen zondag was het 51 jaar geleden dat de zeezenders Veronica en Noordzee het zwijgen werd opgelegd. In dat kader werd 'Summer Is Over' in 1974 opnieuw uitgebracht omdat Patricia Paay het had gezongen als een Veronica-jingle. Een prachtige plaat om te kopen op de laatste dag van de vakantie? De zomer is nog niet ten einde zoals het nu lijkt want vooral het weekend gaat nog even warm worden. Twee jaar voordat de Amerikaanse band enig succes zal hebben aan deze kant van de oceaan met 'Moonlight Feels Right' is er reeds in Engeland een bandje met de naam Starbuck. 'Do You Like Boys' is geschreven door Ken Howard en Alan Blaikley, de mannen die in de jaren zestig verantwoordelijk zijn voor de hits van Dave Dee en zijn gevolg. 'Do You Like Boys' is lekkere 'sunshine pop' op een jaren zeventig-basis. Stray Cats is natuurlijk altijd gezellig voor op een zondagavond. 

* Billy Swan- I'm Her Fool (NL, Monument, 1975) (1)
* Tinie Tempah- Pass Out (UK, Parlophone, 2010) (1)
* T'Pau- Heart And Soul (Duitsland, Siren/Virgin, 1987) (1)
* U.F.O.- Prince Kajuku (Duitsland, Decca, 1971) (2)
Billy Swan heeft zichzelf los gebroken uit het keurslijf van 'I Can Help' en komt met een fraaie countrysong. Net zo gezellig als zijn overige werk en ideaal voor de zondagavond. 'Expect the unexpected'. Ik heb een andere single laten liggen omdat het waarschijnlijk té jazzy is voor mijn smaak, maar Tinie Tempah is één van de twee vrij recente vinylsingles bij Groenendijk. Ik ken Tinie van zijn samenwerking met Jess Glynne in 2014 of 2015. Deze single is in 2010 voor Record Store Day uitgebracht. Het is ook in een box set verschenen met onder andere 'Pack Up' van Eliza Doolittle. Die zou ik best nog wel eens op vinyl willen hebben. Er is eentje te koop in Engeland maar die verstuurt hem niet naar Nederland. Wellicht even proberen of hij hem naar Mark kan sturen, maar dan opnieuw... het heeft even geen prioriteit. Tinie Tempah is niet heel interessant muzikaal gezien maar leuk voor de heb voor een euro. Van T'Pau heb ik nog helemaal geen 7"-materiaal. Ik heb 'China In Your Hands' op 12" maar heb 'Heart And Soul' altijd leuker gevonden. U.F.O. is de laatste plaat uit Sellingen en deze is matig interessant. Het is overigens een zeer vroege single van de latere succesvolle hardrockband. 

* Tracey Ullman- Move Over Darling (NL, Stiff, 1983) (1)
* The Walkers- Sister Joanne (NL, Killroy, 1972) (1)
* Wendy & Lisa- Lolly Lolly (Duitsland, Virgin, 1989) (1)
Tracey Ullman en Wendy & Lisa hebben beide een fijne associatie met de jaren tachtig. The Walkers is niet heel erg geweldig. Als bonus heb ik nu het lege fotohoesje van de Nederlandse persing van 'Jennifer Juniper' van Donovan. Ik heb die single in ieder geval in de Amerikaanse persing. 

Singles round-up: augustus 8

Heb ik het vorige week getroffen met het weer of niet? Tja, als ik nu met vakantie had gemoeten, had ik waarschijnlijk ook mijn handen dichtgeknepen. Als ik het vergelijk met een jaar geleden? Toen was ik in deze dagen in Lingen. Toen heb ik op dinsdag ook pittige buien gehad en op woensdagmiddag zelfs aanhoudende regen. En ik me heb me uitstekend vermaakt! Ik heb voor deze dinsdag ambitieuze fietsplannen maar weet ook dat ik het eigenlijk niet moet willen. Ik ga zeker niet zeggen dat ik 'oud' ben, maar ik merk wel dat ik niet meer de energie heb van vijftien of twintig jaar geleden. Misschien straks nog een blokje om fietsen want ik zal in ieder geval naar de supermarkt moeten. Tot die tijd zit ik aan de koffie en kan ik evengoed het tweede deel doen van de 'Singles round-up'. Morgen is er iets dat met de post wordt bezorgd en dan wil ik graag thuis zijn. Een exact bezorgmoment is nog niet gegeven, het zou tussen twaalf uur 's middags en acht uur 's avonds moeten zijn. Het weekend lijkt daarentegen nog even warm te worden. Nu eerst de volgende 27 singles van de eerste week vakantie in 2025. (1) is wederom Steenwijk, (2) nabij Sellingen en (3) is Emmen. 

Eerst de dubbele singles maar weer op een rijtje? 
* Herbie Hancock- Tell Everybody (UK, CBS, 1979) (3)
* Z.Z. Hill- Ha Ha (Frankrijk, Excello, 1972) (3)
* James, Jill & Jackson- Skokiaan (NL, Imperial, 1973) (1)
* Dave Mason- The Lonely One (NL, CBS, 1974) (3)
* The McCoys- Hang On Sloopy (Duitsland, Metronome, 1965) (2)
* The Police-  Can't Stand Losing You (UK, A&M, 1978) (3)
* The Poppy Family- Which Way You Goin' Billy (België, London, 1970)
Bij de laatste valt de b-kant me op. 'Endless Sleep' is een cover van de 'death disc' uit de jaren vijftig. Als toppunt van het tienerdrama verschijnen dan een aantal nummers waarin de jonge hoofdpersoon het niet overleefd. 'Tell Laura I Love Her' is een beroemde terwijl 'Endless Sleep' een gevalletje zelfmoord is nadat zijn hart is gebroken. The Police en Herbie Hancock mogen mee vanwege de Engelse persing. The McCoys is nooit weg. Dave Mason zou ik in principe moeten hebben maar deze single is al jaren zoek. De single uit Emmen is meteen een upgrade. Z.Z. Hill heb ik op 10 september 2006 gekocht. De 40e verjaardag van mijn zus en het weekend waarin 9/11 wordt herdacht op de radio. Toch heb ik daar omstreeks 2011 een ongelukje mee waardoor er een hoek uit ligt. De single komt nu met stip in de Blauwe Bak want het Franse vinyl klinkt vast beter dan het tere Mankind-styreen. 

* Alex Harvey- Old Fashioned Feeling (NL, Capitol, 1972) (3)
* Heavy Jelly- Humpty Dumpty (Duitsland, Avco Embassy, 1970) (3)
* Heinz- Just Like Eddie (UK, Decca, 1963) (3)
* Hollywood Argyles- Alley Oop (UK, London, 1960) (3)
Als je met een pak hondenbrokken op een straathoek staat en Alex Harvey roept, zal het stil blijven. Ga je met een dienblad bier staan en roep je die naam? Dan komen er twee mannen naar je toe gewandeld. Eentje is de Schotse Alex Harvey die successen zal hebben met de The Sensational Alex Harvey Band. Ik denk dat de Amerikaanse Alex Harvey ook niet in een drankje zal spugen. Het is schandalig dat de twee geregeld worden verward maar de Amerikaanse onderscheidt zich behoorlijk van de Schot. Ik moet bekennen dat ik 'To Make My Life Beautiful' altijd heb voorgesteld uit de mond van de Schot. Ook hier valt de b-kant op: 'Reuben James'. Is dat dezelfde Reuben James als van Kenny Rogers? Inderdaad, het is de 'writer's original'. De a-kant is best fijn. Ik moet bekennen dat ik bij 'Ruben' of 'Reuben' meer gewend ben aan Kenny's stemgeluid. Heavy Jelly is een interessant plaatje. Er zijn namelijk drie bands actief als Heavy Jelly. Het is niet de band van Skip Bifferty en evenmin de groep op het Head-label. Onze Heavy Jelly is geproduceerd door Ray Singer van de Engelse Nirvana. Ik zou het plaatje in dezelfde hoek schuiven als The Edgar Broughton Band, al is het voor de b-kant: 'Throw Down A Line'. Een cover van de single van Cliff Richard en Hank Marvin. Een lekker bizar ding. Heinz is een opvallende verschijning met zijn peroxide blonde haar. Hij is één van de vaste gitaristen voor de opnames van Joe Meek en brengt in 1963 een ode aan Eddie Cochran. Het is een vette nummer 1-hit in Engeland en ademt de revolutionaire Joe Meek-sound. Het krijgt straks een fris papieren hoesje maar voor de hoto mag die nog even zonder hoes. Hollywood Argyles is natuurlijk een fantastische novelty-hit uit 1960 en klinkt beter dan ooit vanaf 65-jarig Engels vinyl. 

* Mary Hopkin- Think About Your Children (NL, Apple, 1971) (1)
* Human League- Human (Duitsland, Virgin, 1986) (1)
* Ironhorse- Sweet Lui-Louise (België, Atlantic, 1979) (3)
* The Knack- Pick It Up (NL, Atlantic, 1976) (1)
Hot Chocolate zit in 1969-1970 even op het Apple-label hoewel het vooral een contract heeft met producent Mickie Most. Later zal de band uitkomen voor zijn Rak-label. Mickie produceert eveneens deze Mary Hopkin-single en levert een nummer aan van Errol Brown en Tony Wilson van het genoemde Hot Chocolate. Ik kan geen uitvoering van de band vinden en dus moet het speciaal voor Mary zijn geschreven? Human League heeft een dermate fijne herinnering aan de jaren tachtig dat die meteen in de 'Eindstreep' mag zonder dat ik de plaat heb gedraaid. Bachman-Turner Overdrive heeft in 1974 de grootste lol met Tourette als het 'You Ain't Seen Nu-nu-nu Nuthin' Ye-ye-ye Yet' in de microfoon sputtert. Randy Bachman start een paar jaar later Ironhorse en besluit terug te grijpen op het concept met 'Sweet Lui-Louise'. Ik heb het altijd een leuk plaatje gevonden. Tot slot The Knack. Niet te verwarren met...? In de volgende aflevering heb ik ook zo'n voorbeeldje van naamsverwarring. The Knack van 'Pick It Up' is een Hollandse funkproductie en de band is al uiteen als de Amerikaanse The Knack in de hitparade komt met 'My Sharona'. Ik moet de b-kant nog even checken. Nee, helaas. Ook dat is funkrock. Gewoon in de Gele Bak dan. 

* Lester & Denwood- America (UK, Atlantic, 1973) (3)
* Liberation Of Man- You're My Number One (NL, CNR, 1976) (1)
* Robert Long- I Believe In Love (NL, EMI, 1973) (1)
* Bob Luman- Let's Think About Livin' (NL, Warner Bros., 1960) (3)
Bij Lester & Denwood twijfel ik even maar dat blijkt 'Angela' te zijn. De Engelse persing had ik sowieso meegenomen.  Best een indrukwekkend nummer met mellotron op de achtergrond. Het zal toch niet? Er is één Liberation Of Man-single die momenteel goud waard is in Engeland maar het zijn niet de twee hits. Ik vind het persoonlijk een beetje 'meh' maar het zou toch iets zijn als ik die voor een euro bij Groenendijk in Steenwijk tegenkom? Hoewel het vinyl niet smetteloos is, vind ik deze nu al beter dan 'Love Is Under Control' en durf deze wel aan de Blauwe Bak toe te vertrouwen. Robert Long probeert het in 1973 even in het Engels totdat hij genoeg heeft van het 'Ai Lof Joe So' op de radio en overgaat naar de Nederlandse teksten. 'I Believe In Love' had zo van George Baker of Andres kunnen zijn, maar het is geschreven door zijn maatjes uit Unit Gloria. Ja, en dan... Bob Luman! Het maakt niet uit of de plaat leuk is of niet, maar zo'n fraai fotohoesje uit 1960 kan ik niet laten liggen. Muzikaal is het méér gezelligheid voor op de zondagavond. 

* Paul McCartney & Wings- Jet (NL, Apple, 1974) (3)
* Mighty Wave- You Gotta Help Me (Duitsland, Vogue, 1971) (2)
* The Monkees- Theme From The Monkees (Duitsland, RCA Victor, 1966) (2)
* Gary Moore & Phil Lynott- Out In The Fields (Duitsland, 10 Records, 1985) (1)
Soms is het goed om te gokken. 'Jet' oogt fraai voor een euro maar ik meen dat ik hem al heb. Nee dus! Mighty Wave is ook een wilde gok in Sellingen. Ik heb zes euro aan contanten en de singles zijn een euro per stuk. Ik heb ook interesse bij twee singles van de Duitse Lords maar kan geen keuze maken en neem dan deze van Mighty Wave mee. Een progressief hardrock-geluid uit België in dezelfde stijl als het Franse Moebius Bottle. The McCoys reken ik als dubbel, The Monkees niet. Ik heb 'Theme From The Monkees' op het Amerikaanse Flashback-styreen met 'Last Train To Clarksville' op de andere zijde. Ik beschouw deze Duitse als een nieuwe aanwinst omdat de Amerikaanse weinig draaiplezier geeft. 'Out In The Fields' is altijd fijn en deze heb ik nog niet. 

* Ted Nugent & The Amboy Dukes- Sweet Revenge (UK, Discreet, 1974) (3)
* Octopus- My Special Angel (NL, Killroy, 1975) (1)
* Juan Pardo- No Me Hables (NL, Dureco, 1981) (1)
* Ray Parker Jr. & Raydio- A Woman Needs Love (NL, Arista, 1981) (1)
Deze verkoper bij de winkel in Emmen verrast me al jaren met leuke Engelse persingen waarbij hij vooral rock-georiënteerd is. Zie hier dit plaatje van Ted Nugent met zijn Amboy Dukes. Helaas geen 'Journey To The Centre Of The Mind', maar we blijven zoeken. Nugent is ietwat omstreden vanwege uitspraken die hij heeft gedaan maar dat belet mij niet om dit met alle plezier in mijn show te draaien. Octopus is een Belgische groep met een Engelse zanger maar dat voorkomt niet dat het pure zult is in de stijl van George Baker. Ik zweer jullie dat ik iemand over mijn schouder hoor lachen als ik Juan Pardo in mijn handen hou. 'Kom broer, die gaan we kopen!'. Ik associeer het nummer op ene of andere manier met een zaterdagochtend met de NCRV op de radio. Tot slot Ray Parker. Het is een hit geweest en dat bepaalt in dit geval dat ik de single toevoeg aan de jaren tachtig-bak. Het blijft overigens wel een schitterend nummer!

Singles round-up: augustus 7

Nee hoor! Ik ben niet in de war met de dagen en maanden. Zoals jullie hebben kunnen merken aan de 'Eindstreep' zijn er tot nu toe slechts zes afleveringen geweest in augustus en niets over de singles van de afgelopen week. Omdat ik liever ook niet boven de tien afleveringen per maand wil uitkomen, tel ik voorlopig nog even door. Sinds vorige week zaterdag heb ik 82 singles gekocht. Hoewel er platen bij zitten die ik graag wat extra in het zonnetje zou willen hebben, moet ik ook hier maar eens de turbo aanzwengelen en in drie afleveringen door deze singles fietsen. Daar komt bij dat er héél veel dubbel is, soms upgrades maar vaker Engelse persingen. Voor wat betreft de berichten: Ik ga in september wederom dertigmaal publiceren en ga waarschijnlijk even vooruit werken om ruimte te maken op de afdeling van de 'Singles round-up'. Nu de eerste 27 op alfabetische volgorde van de artiesten. Een fietshelm strekt tot de aanbeveling, ik weet uit ervaring te vertellen dat klinkers bij een eventuele val niet bepaald zacht zijn!

Laat me eerst beginnen met de dubbele singles.
* Ashton, Gardner, Dyke & Co.- Can You Get It (NL, Capitol, 1971) (3)
* Boney M- El Lute (NL, Hansa, 1980) (1)
* Laura Branigan- Self Control (UK, Atlantic, 1984) (1)
* The Buffoons- Tomorrow Is Another Day (NL, Imperial, 1967) (3)
* Dave Davies- Death Of A Clown (NL, Pye, 1967) (2)
* Carol Douglas- Burnin' (UK, Midsong, 1978) (3)
* Graham Gouldman- Sunburn (UK, Mercury, 1979) (1)
* Ferre Grignard- Ring Ring I've Got To Sing (NL, Philips, 1966) (3)
De nummers in haakjes achter iedere single. (1) heb ik op zaterdag 23 augustus gekocht bij Groenendijk in Steenwijk. Ik heb hier onder andere in januari al eens boodschappen gedaan. (2) refereert aan woensdag 27 augustus en ik reken het tot Sellingen. Het is een paar kilometer buiten het dorp en zou zomaar een andere plek kunnen zijn. (3) is tenslotte de volgende dag in Emmen op de terugweg vanuit Emmer-Compascuum. Ashton, Gardner, Dyke & Co., The Buffoons en Ferre Grignard zijn upgrades met fotohoesjes. Boney M is een beetje een novelty. Blijkbaar is in 1980 deze 5"-flexidisc uitgebracht als promo voor de Nederlandse markt. Ik heb de originele single uit 1979 dus het is echt een extraatje. Laura Branigan heb ik dankzij broeder verkregen maar een Engelse persing is altijd welkom. Dave Davies gaat vooral mee vanwege het fotohoesje. De plaat zélf oogt niet bijster goed. Carol Douglas en Graham Gouldman zijn weer vanwege de Engelse persingen. 

Ik behandel de overige singles per vier met één blokje van drie. 

* Alessi- Don't Hold Back (NL, A&M, 1976) (1)
* Average White Band- Let's Go Round Again (NL, RCA Victor, 1980) (3)
* Joan Baez- Maria Dolores (US, Vanguard, 1971) (1)
* Blood, Sweat & Tears- So Long Dixie (NL, CBS, 1972) (3)
Nederland maakt bescheiden kennis met Alessi middels 'Don't Hold Back'. Als je zo slim bent om de single dan aan te schaffen, heb je meteen een toekomstige hit in handen en dat scheelt je de aanschaf van de opvolger. 'Don't Hold Back' heeft namelijk 'Oh Lori' op de keerzijde. Het is gesneden koek voor wat betreft Alessi, gewoon een gezellig plaatje voor op de zondagavond. Average White Band zal ik even moeten proeven. Veel van de 'Schotten-om-utens' komt op een bepaald moment wel in de Blauwe Bak terecht, zie daarvoor 'When Will You Be Mine'. Tja, ik zie niet in welke deze niet in de Blauwe Bak zou kunnen staan. Als het refreintje komt, herken ik het nummer opeens. Geen idee waar ik hem heb gehoord maar het is 'anthem' genoeg voor in de Blauwe Bak naar mijn mening. Het schijfje van Joan Baez is een extraatje bij de dubbelelpee 'Blessed Are...' uit 1971. 'Maria Dolores' is het Sppanstalige nummer dat ik persoonlijk ken van Trio Los Paraguayos. Blood, Sweat & Tears werkt de Barry Mann en Cynthia Weil-compositie uit op de bekende BS&T-manier. 'Krakbegravningen' op de keerzijde lijkt interessant. Georg Wadenius schrijft het nummer samen met Barbro Lindgren en nadat Wadenius heeft gespeeld met Made In Sweden voegt hij zich in 1972 bij Blood, Sweat & Tears. Hij zingt blijkbaar ook het nummer want dat is niet David Clayton-Thomas en die kan waarschijnlijk ook geen vloeiend Zweeds. 

* Booker T. & The M.G.'s- Jamaica This Morning (NL, Stax, 1973) (3)
* David Bowie- Let's Dance (Duitsland, EMI America, 1983) (3)
* James Brown- Get Up, Get Into It, Get Involved (België, Polydor, 1971) (3)
* The Buffoons- Let It Be Me (NL, CBS, 1973) (1)
De single van Booker T. is een apart geval. De b-kant is toegeschreven aan The M.G.'s en de b-kant als Booker T. & The M.G.'s. Wat is het verschil? Welnu, 'Jamaica' is door alle leden geschreven met uitzondering van Booker T. Jones. Toch hoor ik duidelijk toetsen op het nummer en lijkt het me stug dat Booker T. niet heeft meegewerkt aan de opname. Van "Jamaica' ben ik niet echt kapot maar de b-kant klinkt als de klassieke Booker T.-sound en ik gun 'Fuquawi' wel een plekje in de Blauwe Bak. David Bowie is zo'n single die ik steeds ben vergeten om te kopen en inmiddels lijkt iedereen te denken dat alles van Bowie goud waard is. Een gaaf exemplaar van de single voor een zuinige euro is een rariteit in kringloopwinkels. Deze single heeft al een zwaar leven achter de rug. Artistiek is het de opvolger van 'Sex Machine' en borduurt verder op dat stramien. Ik moet kritisch zijn en deze wel in de Gele Bak stoppen. Wat kun je aan de evergreen 'Let It Be Me' verprutsen? Erg weinig. Met de stemmen van The Buffoons kan het al helemaal niet mis gaan. Zijdezacht. 

* The Cars- Drive (Duitsland, Elektra, 1984) (1)
* The Ray Charles Singers- Al-Di-La (US, Command, 1964) (1)
* Chicory Tip- I.O.U. (NL, CBS, 1973) (3)
* Cock Robin- When Your Heart Is Weak (NL, CBS, 1985) (1)
The Cars en Cock Robin zijn goed voor fijne herinneringen uit de jaren tachtig. Chicory Tip vindt zichzelf opnieuw uit met 'I.O.U.'. Het lijkt een vroeg Status Quo-verhaal. De mannen hebben het na 'Pictures Of Matchstick Men' wel gehad met de 'phasing' en andere psychedelische effecten en willen iets héél anders doen. Als ze dat eventueel doen, laat het publiek de plaat links liggen. Ze willen méér psychedelische fratsen van Status Quo. Zo ook Chicory Tip. Deze plaat klinkt niet als een 'Son Of My Father', hoewel het eveneens door Giorgio Moroder en Pete Bellotte is geschreven, maar heeft meer weg van een glamrock-stamper. De plaat zal genadeloos floppen en Chicory Tip zal weer terug moeten naar 'Son Of My Father Version 5'. The Ray Charles Singers doen een Italiaans mopje dat ik persoonlijk vooral ken van Willy Alberti. 'Til The End Of Time' klinkt iets meer rhythm & blues maar desondanks blijft het erg middle-of-the-road. Gewoon in de jaren zestig-bak. 

* Joey Dee- Dance Dance Dance (NL, Roulette, 1963) (3)
* Joe Dolan- I Need You (UK, Pye, 1977) (3)
* Fairport Convention- Now Be Thankful (UK, Island, 1970) (3)
* The Fortunes- Baby By The Way (NL, Capitol, 1972) (3)
Joey Dee doet het zonder The Starliters, althans krijgt de groep geen credit op het label. Zowel 'Dance Dance Dance' als 'Let's Have A Party' doen precies wat je ervan kan verwachten. Schuif het meubilair maar aan de kant. Intussen gaat het wel de Gele Bak in. Joe Dolan mag mee omdat het de Engelse persing is. Fairport Convention mocht gisteren bovenaan de top tien prijken in de 'Eindstreep'. Helaas is de single niet helemaal vlak, maar je kan ook niet alles mee hebben. Op de b-kant staat een nummer met een hele lange titel: 'Google het maar, ik zie er tegen op om het te moeten typen. The Fortunes is zo'n single die nog altijd ontbreekt in de verzameling. Net als bij The Buffoons, The Fortunes zijn vakmensen en je kan er moeilijk iets op tegen hebben. Ook al is het niet het meest memorabele werk van de band, 

* Aretha Franklin- Angel (UK, Atlantic, 1973) (3)
* Art Garfunkel- All I Know (NL, CBS, 1973) (3)
* Gibson Brothers- Que Sera Mi Vida (NL, CNR, 1979) (3)
Ik heb Aretha afgelopen vrijdag gedraaid in de show. Als ik de plaat al niet heb? Nee, dat blijkt niet het geval te zijn. Ik ben niet een hele grote fan van Aretha's zangkunsten (vooral het gegil tegen het einde van een nummer) maar gun het plaatje een plekje in de Blauwe Bak. Art Garfunkel doet een nummer van Jim Webb en de arrangeur meent dat het een tweede 'Bridge Over Troubled Water' moet worden. Er is momenteel een kleine hype aan de gang op Wolfman Radio voor wat betreft Gibson Brothers en 'Que Sera' heb ik nog altijd niet. Overigens ook een vroege jeugdherinnering.