Singles round-up:: juli 3

Dan ga ik nu verder met de 'Singles round-up'. Het pakket van Mark wil maar niet arriveren en ik zal hem wederom moeten vragen de track & trace op te zoeken van het pakket. Intussen blijft het druk met de nieuwe releases. Morgen de volgende paar samen met twee nieuwe platenkoffers. Later deze week nóg meer en beide keren bevat de zending een 12"-EP. Toch blijven het 'singles' voor mij en ga ik de naam van de rubriek niet aanpassen. De volgende acht singles zijn vorige week binnengekomen. Een 'pre-order' rechtstreeks van het platenlabel, twee EP's die eveneens afkomstig zijn van de platenmaatschappij en tot slot de vijf singles van mijn favoriete bootleg-dealer. De naald is gisteren op de post gegaan maar gelukkig heb ik twee platenspelers en is de naald van de andere nog tiptop. De apparatuur kan dus aan voor een luistersessie.

* Roscoe Shelton/Geater Davis/Ann Sexton/Joe Simon- EP Reserva Especial (Spanje, Soul 4 Real, 2025)
Alex van Soul 4 Real gaat nog even vrolijk door met zijn EP's opgedragen aan één platenmaatschappij of stroming. Op deze EP staat het Sound Stage 7-label centraal samen met het latere Seventy-Seven uit dezelfde koker. Op de eerste kant staan twee niet eerder uitgebrachte dingen van Shelton en Davis en de tweede kant bevat twee albumtracks van Sexton en Simon. Roscoe Shelton komt uit 1966 en als dat wél uitgebracht zou zijn? Dan had het nu vast in Kev Roberts' Northern Soul Top 500 hebben gestaan. Toch hebben we hier bijna zestig jaar op moeten wachten. Van Geater Davis is geen opnamemoment bekend maar het zal ongetwijfeld rond 1970 zijn geweest. Dat is meer ingetogen Southern Soul met Davis' heerlijke stem. Ann Sexton is onsterfelijk geworden dankzij 'You've Been Gone Too Long', hoewel ze nog maar een paar maanden geleden het tijdelijke voor het eeuwige heeft verwisseld. Ik ken wat van haar latere werk maar 'Color My World Blue' is nieuw voor mij. Het is inmiddels 1977 en de disco-techniek heeft haar intrede gemaakt. Toch blijft Ann heel erg aan de soulvolle kant van de disco maar je kan er heerlijk op schuifelen. Joe Simon doet 'Help Yourself' op een elpee in 1969. Dat is een jaar eerder een single geweest voor James & Bobby Purify. Ook een erg fijn plaatje maar het maakt ze niet tot Joe Simon. Het is lastig een winnaar te kiezen van deze EP, ze zijn allemaal steengoed!

* Katie Love/Sandra Wright/Curtis Wiggins- EP Reserva Especial (Spanje, Soul 4 Real, 2025)
Bij de volgende EP staat niet een platenmaatschappij centraal maar een opnamestudio. Het zijn vier opnames uit de legendarische Muscle Shoals-studio in Memphis. Alex is daar zelf geweest tijdens een bezoekje want de foto op de achterkant is van zijn hand. Katie Love is met twee nummers vertegenwoordigd. Ze trapt af op kant 1 met 'Victim Of My Man'. Ja, lekker hoor! Dit is meer van de onweerstaanbare Southern Soul. Katie's stem zit dicht in de buurt van Ann Sexton en grenst aan de sistafunk Sandra Wright doet 'Searching For The Right Words To Say' en is met 1978 de meest recente opname. Dat is een prachtige Southern ballade en Wright heeft eveneens een heerlijke stem. De andere kant bevat twee nummers van Philip Mitchell en dan is het altijd goed. Het begint met Curtis Wiggins en zijn 'Hitch Hike To Heartbreak Road' uit 1972. Dat is lekker upbeat maar niet erg bijzonder. Vervolgens besluit Katie Love de EP met 'The World Needs More People Like You' en daar complimenteert ze Mitchell's uitstekende compositie. Ze klinkt meer ingetogen dan in 'Victim', hoewel ze beide uit dezelfde sessie komen welke in 1971 heeft plaats gehad. Alle vier tracks zijn onuitgebrachte opnames.

* The Preacher- Rimshots Fired (UK, Echo Edits, 2025)
Greg is momenteel bezig aan zijn laatste week in Engeland als ik me niet vergis. Hij heeft ieder jaar een residentie op het Glastonbury-festival. Eerder maakte hij eens per jaar de oversteek vanuit Los Angeles maar tegenwoordig heeft hij het opgesplitst. Zijn eerste tournee is in april geweest en dit is dus de tweede. Intussen is 'Rimshots Fired' uitgekomen. Dat is 'B-Boy' met stampende drums. Het heeft bij zijn debuut op Echo Edits ook een tijdje geduurd en ik vermoed dat ik deze ook nog op waarde moet schatten. Het is drums-a-go-go met drumstukjes van uiteenlopende tracks samengebonden door een funky gitaar. Oh wacht... dat is 'Smilin' Billy Sweet' en dat is de b-kant. Jaaa... 'Rimshots Fired' is meer geschikt voor de radio! Ook heavy in de drums maar meer upbeat en met aantrekkelijke blazers. Ja, aan deze kant kan ik beter wennen!

* Barbara & Brenda- Never Love A Robin (UK, Dynamo, 1967, re: 2015)
Met dank aan 45cat voor het duiden van 2015 hoewel mijn gevoel zegt dat het een paar jaar later is geweest. In 2015 bestel ik regelmatig bij Soulful Records en had deze ook zeker eens gekocht. Deze bootleg bevat de twee laatste singles van de nichten. De opname is ietwat aan de ijle kant maar ja... het is honderden euro's goedkoper dan een origineel op styreen. 'Don't Wait Up For Mama' stamt uit 1968 en klinkt meer als Inez & Charlie Foxx. Dat is geen toeval want Foxx produceert de platen van Barbara & Brenda op Dynamo. Eigenlijk ook een hele leuke kant hoewel ik deze nog niet van Barb en Bren kende.

* Julien Covey- A Little Bit Of Hurt (UK, Soulland, 1967, re: 2025)
Dit is dus een geheel nieuwe bootleg? Twee Mod/Northern Soul-favorieten die oorspronkelijk op het Island-label zijn uitgebracht en beide geproduceerd door Jimmy Miller. 'A Little Bit Of Hurt' heet eigenlijk 'A Little Bit Hurt' en de bandnaam is Julien Covey & The Machine. Het is een genadeloze knaller die het nog altijd goed doet op de Northern Soul-feesten. Op de keerzijde staat 'Green Door' van Wynder K. Frog. De laatste is een Engelse band onder leiding van toetsenist Mick Weaver dat drie albums vol speelt met grote hits en het Hammondorgel als hoofdinstrument. 'Green Door' kennen we beter in de uitvoering van Shakin' Stevens en is een instrumentaaltje in de geest van Ramsey Lewis. Een pseudo-'live'-opname met een soort van 'toaster' die het publiek mag opzwepen. Julien Covey is zonder meer de meest interessante kant maar dan opnieuw... het is gereedschap.

* Kiki Dee- On A Magic Carpet Ride (UK, Fontana, 1968, re: 2022)
Kiki Dee waarschuwt haar fans een paar jaar geleden nog voor deze single op Facebook. 'Het lijkt een originele single maar het is een bootleg'. Ach ja, wat denk je zelf? Een originele 'Magic Carpet Ride' doet ruim 800 euro en bovendien heeft het een andere b-kant. De schijf is nu opnieuw uitgegeven met 'solid labels' zoals de Julien Covey. 'Magic Carpet Ride' is oorspronkelijk ook de b-kant van 'Now The Flowers Cry'. Het is een nummer dat vooral in de laatste tien tot twintig jaar is ontdekt door de massa en moet het vooral hebben van de obscuriteit. Het is een beetje 'anything goes' maar wel een fijn popliedje. 'Love Is A Warm Kind Of Sorrow' op de b-kant staat oorspronkelijk op haar Motown-elpee 'Great Expectations' en heeft ook meer een typische Motown-sound.

* Tobi Lark- Challenge My Love (UK, Kent Repro, 1966, re: 2024)
Het is in de tijd dat de 'Northern Soul Jukebox' overuren maakt bij mij. Ik raak helemaal verliefd op een aantal opnames en eentje daarvan is 'If You Love Me, Show Me' van Monique. Een zéér obscuur plaatje waarin we Moon's stem horen breken. Een Italiaanse Facebook-vriend weet dat ik erg veel belangstelling heb voor het plaatje en doet me een persoonlijk aanbod. Ik heb een uur gehuild. Het is een 'once in a lifetime' en hij biedt hem aan voor een dievenprijsje. Alleen is dat wel het bedrag van vijfhonderd euro. Normaal gesproken zit die rond de achthonderd. Mijn gebeden om Monique uit te brengen zijn niet verhoord. Intussen brengt Kent in de Repro-serie wel deze van Tobi Lark uit. Het is een goede gewoonte dat de zang los van de muziek wordt opgenomen zodat de backing eventueel kan worden door verkocht. Dit is het geval met het Topper-label dat in 1966 de opname verkoopt aan het Maurci-label waarmee Monique het mag proberen. Tobi is geen Monque en de vraag naar Monique zal blijven bij mij, maar muzikaal stelt het me ietwat tevreden. Helaas... Tobi begint te zingen. Ik had nog even de ijdele hoop. Intussen blijf ik Monique op de achtergrond horen. Het gaat me om deze kant en ben dus totaal niet geïnteresseerd in de b-kant.

* Clara Ward- The Right Direction (UK, Verve, 1966, re: 2025)
Clara Ward is vooral een erg bekende gospelzangeres maar in 1965 geeft ze zich over aan de 'seculiere' muziek en 'The Right Direction' is een nummer dat aan populariteit heeft gewonnen in de Northern Soul en Mod. Het laatste vooral door het spannende gitaartje op de achtergrond. Op de flip staat 'I Watched You Slowly Slip Away' en na Kiki Dee is het wederom een Teddy Randazzo-feestje. Ditmaal wordt het gezongen door Howard Guyton. Oh... dit nummer! Ik ken het waarschijnlijk van de radio en het slaat een prachtige brug tussen een 'big city sound' en de Northern Soul-dansvloer in Engeland.

Een leven met Ozzy

Tja, ik vrees dat we er vandaag niet omheen kunnen. Ik zie het nieuws als het zeer vers is. Iemand heeft 'RIP Ozzy' op zijn Facebook geplaatst en de NOS meldt dat er 'binnenkort meer' komt. Opeens blijkt iedereen op Facebook en zijn moeder 'fan' te zijn zoals we in het verleden ook hebben gezien bij David Bowie. Ik doe er een schepje bovenop met een 'Een leven met Ozzy'? Nee, ik ga niet de geschiedschrijving door van de beste man. Ik kijk liever naar welke impact een artiest op mijn leven heeft gehad. Ik kan eenvoudigweg zeggen dat ik nooit een 'superfan' ben geweest maar dat Ozzy wel altijd in de buurt is gebleven. Vanavond eerst een persoonlijk eerbetoon aan een icoon in de rockmuziek.

Bevrijdingsdag 1990. Het is een zaterdag en wordt in Sneek gevierd met een braderie met vrijmarkt. 's Middags is er een activiteit in het dorp. Zal het de '8 van Jutrijp-Hommerts' zijn geweest? Die is doorgaans op Koninginnedag, maar er staat me wel zoiets van bij. Ik ga zaterdag eerst in alle vroegte op de fiets naar Sneek. Wat extra geld vanwege de recente verjaardag in de portemonnee. Ik tref het meteen met de elpee 'A Question Of Balance' van The Moody Blues. Later vind ik singles van The Bee Gees, Creedence en... 'Paranoid' van Black Sabbath. Dan zie ik op de Oosterdijk 'Poppa Joe' van The Sweet maar daar heb ik nét niet genoeg geld voor. Ik geloof dat het uitkomt op iets van een kwartje of twee. Ik ben aangetrouwde neef Henk al tegengekomen en ik zoek hem op met de vraag of de twee kwartjes mag lenen. Hij heeft mijn singles al gezien. 'Waar is het voor?'. Voor een single van The Sweet. 'Ja, dan is het wel goed'. Henk is hippie geweest en ik ken zijn platencollectie. Dat is flink ruig bij vlagen maar Black Sabbath ontbreekt daar. Het is blijkbaar net een stap té ver voor Henk en als het een single van The Coven of Black Widow was geweest, had hij het vast geweigerd te lenen.

Elpees doen niet mee in de verzameling en toch koop ik van tijd tot tijd wel van die grote schijven die té langzaam draaien. Bij de kringloopwinkel in Sneek liggen alle klassieke Black Sabbath-elpees uit de vroege jaren zeventig voor een gulden per stuk. Let wel... ik heb het over 1992. Ik zie dan al in dat het eigenlijk een buitenkans is om voor weinig ineens de collectie compleet te krijgen. Ik kan gaandeweg nog wel wennen aan de muziek? Ik ben van plan ze zaterdagmiddag te halen. Dan komt zaterdagmorgen het nieuws dat de kringloop tot de grond toe is afgebrand. In datzelfde jaar koop ik dan wel weer 'No More Tears' van Ozzy op cassette-single. Ik koop begin 1993 pas mijn eerste cd-speler en ik ben in die tijd niet zo'n 'fan' van nieuwe vinylsingles. Ik weet dat hij op vinyl is verschenen maar ben hem toen nooit tegengekomen. De Black Sabbath-elpees moeten wachten tot 2000. Ik heb onlangs in 'Het zilveren goud' geschreven over de broers met hun collectie elpees. Ik pak de vier eerste elpees uit de verzameling van de oudste broer, Toine is tevreden met de latere heruitgaven. Het is met name het debuut... Ik heb de originele Engelse persing en daarbij ben je meteen wakker als na het onweer de gitaren in vallen.

Black Sabbath ligt gevoelig voor Henk, zélf gereformeerd opgevoed, maar hoe moet het zijn om in de 'bible belt' te wonen en stiekem 'fan' te zijn van dit 'duivelse' gezelschap? Ik ben eens de Franse 'Attention!'-uitvoering tegengekomen van Black Sabbath ('Attention!' is een budget-serie van de Franse Phonogram) en hier is de hoes ingepakt met bordpapier. Dat heb ik zo goed en kwaad weten te verwijderen maar het is duidelijk dat deze eigenaar (m/v) iets moest verbergen. Met name het album 'Master Of Reality' is later nog uitgegroeid tot een persoonlijke favoriet. De combinatie van kleine klassieke intermezzos met de Spaanse gitaar en dan de harde rock, is iets dat me erg kan bekoren. Tekstueel blijkt daar ook dat de individuele leden nogal eens moeite lijken te hebben met het imago dat hen is opgespeld. Goed beschouwd bedoelde Black Sabbath het niet zo verkeerd...

Ik leer pas later het Amerikaanse Coven (de jaren zestig-band) en het Engelse Black Widow kennen. Black Sabbath heeft altijd geweigerd om samen te spelen met de laatstgenoemde, omdat deze band zwaar in het occultisme zit. Is Black Sabbath de uitvinder van de metal? Tja, ook dat is een Beatles en ei-discussie. Eigenlijk komt de stroming uit Duitsland. In eigen land hebben we BZN dat eind jaren zestig al met een sound komt welke dan nog niet bekend is. Dat heeft de mosterd gehaald uit Duitsland. Lucifer's Friend praktiseert ook al de basis van Black Sabbath als dat nog een contract moet tekenen bij Vertigo. Black Sabbath heeft het geluid getild naar een breder publiek, dat mag duidelijk zijn. Vroeg of laat was er wel een andere band gekomen die het populair had gemaakt. Toch is de invloed van de band groot op latere metalbands en dus geef ik hen deze eer. Grappig detail is dat de Amerikaanse Coven ook een Osbourne in de bezetting heeft die 'Ozzy' wordt genoemd door zijn bandmaten. Ik ben een weekend in de veronderstelling geweest dat het dezelfde was maar nee... Een Amerikaanse Ozzy.

Op nieuwjaarsdag 1998 heb ik dan toch eindelijk bluesmaat Bill gevonden in York en geniet ik bij hem thuis van een maaltijd. Hij klikt de televisie aan en zo kijk ik mee naar een documentaire over het privé-leven van Ozzy. Ozzy op de grasmaaier, Ozzy met de kinderen en veel Sharon in beeld. Sharon die Ozzy eens flink de les leest over iets dat hij niet is nagekomen. Het zal uiteindelijk de basis vormen voor de latere sitcom. Ozzy is 76 geworden.

Gele Bak Top 100: 28-20

Tot slot het ongerief. Ik heb voor zaterdagavond gepland om het eerste deel te doen uit de Blauwe Bak Top 100 van 2012. Ik heb de nummers 100 tot en met 70 gedraaid maar de opname weggegooid. De naald van de rechter platenspeler maakt vreemde geluiden sinds een paar weken. Een beetje vreemd omdat ik ze net een paar weken heb. Het gaat gedurende de show van kwaad tot erger en na anderhalf uur concludeer ik dat ik er geen (potentiële) luisteraar een plezier mee doe en mijn platen nog minder. Ik heb gisteravond meteen een nieuwe naald besteld en deze gaat na een paar weken al de Kliko in. Jammer dat ik de vorige paar heb weggegooid. Dat betekent evenmin een 'The Vinyl Countdown'. Ik stel meteen voor om het tweede deel van de Gele Bak Top 100 van vorig jaar te doen en ik heb vanavond meegeluisterd in de chatroom. De eigenlijke uitzending is op 1 september en ik zal de volgende ochtend op de fiets naar Duitsland gaan. Ik heb de show beluisterd op de terugweg vanuit Lingen en heb de complete Top 100 beluisterd op de zaterdag dat we vanuit Denemarken zijn teruggereden. De show is dus één waterval van verschillende herinneringen en emoties. Hopelijk is de naald bijtijds in Uffelte zodat ik vrijdag weer de 'Random Summer Spirit Of The Seventies' kan doen.

28. Fly Me To The Earth - Wallace Collection (Frankrijk, Odeon 2C 006-04141 M, 1969)

27. You've Got To Hide Your Love Away - The Silkie (NL, Fontana 267 487 TF, 1965)

26. Everybody Wants To Rule The World - Tears For Fears (Ierland, Mercury IDEA 9, 1985)

25. Sunshine Superman - Donovan (NL, Epic 5-10045, 1966)

24. O.K. Fred - Errol Dunkley (NL, Ariola 102.434, 1980)

23. Naturally Stoned - The Avant Garde (Duitsland, CBS 3704, 1969)

22, Does Anybody Really Know What Time It Is - Chicago (NL, CBS 5319, 1970)

21. Three Ring Circus - Barry Biggs (UK, Dynamic DYN 128, 1977)

20. Anyone For Tennis - Cream (Duitsland, Polydor 59206, 1968)

'Fly Me To The Earth' is eigenlijk de b-kant van 'Love' maar eerstgenoemde valt op in Nederland voor de Tipparade. Bij Tears For Fears heb ik in de 'Singles round-up' een vraagteken staan bij het land van herkomst maar ik kom toch steeds uit op Ierland. Of Zuid Afrika maar ik twijfel in dat geval aan het typische Engelse catalogusnummer. Aan Errol Dunkley wordt her en der 1979 toegedicht als verschijningsjaar maar de Nederlandse Ariola vermeldt 1980 en volgens mij is het een jaar later bijna een hit in ons land. Barry Biggs heeft me de nodige zweetdruppels bezorgd in de afgelopen weken. Ik kan de plaat nergens vinden en ben al even bereid om de Engelse 'Sideshow' te gebruiken als fotomodel. De nummer 20 kondigt het vervolg aan van de top 20: Flink veel 'old school' jaren zestig-singles die ik in 1991 of 1992 maar niet voor een geschikte prijs wil tegenkomen.

Gele Bak Top 100: 37-29

Door de rugpijn ben ik gisteren niet naar de winkel geweest en dus moet dat vanmiddag gebeuren. De verse pasta's zijn in de aanbieding en daar sla ik altijd heel veel van in. Een heerlijke maaltijdbasis voor bij vlees en groenten. De spierverslapper doet zijn werk goed en het is opeens erg mooi weer. Een beetje 'stilte voor de storm' en dat is het wellicht ook. Toch kan het me niet weerhouden om een stukje te fietsen. Plannen? Lekker schepijs halen in Ruinen. Als ik bij deze zaak kom is die net dicht. Ik heb eigenlijk meer trek aan een hapje en trakteer mezelf op een broodje braadworst bij het cafetaria. En dan? Ik wil wel even richting Echten. Vanuit Echten ben ik ook zomaar in Hoogeveen. Ik haal bij de Albert Heijn een paar broodjes en een pak karnemelk en fiets naar Fluitenberg. Daar nuttig ik de broodjes op een bankje. De lucht is grauw grijs maar vooralsnog is het droog. In Ruinen voel ik de eerste drupjes. En... ja hoor... daar gaan we weer! Richting Ansen hangt een ernstige lucht. Eenmaal in Ansen hoost het. Ik probeer even goed en kwaad te schuilen maar het geeft allemaal weinig. Ik heb het volgende vooruitzicht: Het is drie kilometer tot aan de andere kant van Rheebruggen en daar is het waarschijnlijk droog. Fietsen maar! De korte broek en t-shirt zijn in mum van tijd doorweekt en bij thuiskomst staat er een laag water in mijn gympen. De voorspelling komt uit: Aan de Uffelter kant van Rheebruggen is het droog maar ook niet lang. Ik ben net thuis als in Uffelte eveneens de luiken open gaan. Ik moet maar even kijken wat voor schoeisel ik morgen ga dragen want de gympen zullen eerst een middag in de zon moeten staan.

37. Baby I Love Your Way - Peter Frampton (Duitsland, A&M 17 097 AT, 1976)

36. Take It Slow - King Harvest (US, Perception PS-534, 1973)

35. Ponte A Cantar - José Feliciano (NL, EMI 006-1026027, 1987)

34. Don't Talk To Strangers - The Beau Brummels (US, Autumn 20, 1965)

33. Hold On - Santana (NL, CBS CBSA 2582, 1982)

32. Drinking On My Bed - Rob Hoeke Rhythm & Blues Group (NL, Philips 6817 055, 1968, re: 1982)

31. It's Alright - Eurythmics (UK, RCA PB 40375, 1985)

30. Tuesday Afternoon - The Moody Blues (Frankrijk, Deram 333.002, 1967, re: 1971)

29. All Cried Out - Alison Moyet (NL, CBS CBSA 4757, 1984)

Langzaam aan klimmen we naar de top twintig en de ontknoping van deze Top 100 die niet heel erg spannend hoeft te zijn als jullie het afgelopen jaar Soul-xotica in de gaten hebben gehouden. King Harvest heeft me ook geïnspireerd tot het zoeken van 'Dancing In The Moonlight' en eventueel ook de versie van de voorloper Boffalonga maar dat kan nog wel even duren. 'Dancing' zal voor menigeen beter bekend zijn in de uitvoering van Toploader. 'Take It Slow' is in 1973 de opvolger van de hit van King Harvest en klinkt bijna hetzelfde. In de meeste gevallen zijn de nummers in deze top 100 a-kanten maar 'Drinking On My Bed' staat hier op de flip van 'Down South'. De volgende aflevering trap ik overigens ook af met een b-kant.

Gele Bak Top 100: 46-38

Eigenlijk een bericht té vroeg voor de Gele Bak Top 100 maar inmiddels lig ik een aardig stukje achterop schema. Wat is er allemaal gebeurd in de tussentijd? Op zichzelf niet zoveel schokkends. Vrijdag ben ik vrij vanwege onderhoudswerkzaamheden op het werk en dan zeurt de rug al iets. Dat komt op zaterdag tot een hoogtepunt als ik eigenlijk moet gaan bezorgen. Dat wordt andermaal uitgesteld tot maandag maar ik moet morgenochtend weer even bekijken of de rug er al aan toe is. Vanmiddag heb ik een eindje gefietst tegen beter weten in. Ik heb de Buienradar regelmatig gezien in de afgelopen dagen om te weten dat er pittige buien worden voorspeld voor vroeg op de avond. Enfin, dat ga ik voor de inleiding van de volgende aflevering van de Gele Bak Top 100 bewaren. In het derde bericht tenslotte nog wat ongerief op muzikaal niveau. Laat me beginnen met het eerste deel van de Gele Bak Top 100 van dit weekend.

46. Baby Love - Mother's Finest (NL, Epic EPC 5725, 1977)

45. Cars - Gary Numan (NL, Beggars Banquet 144.700, 1979)

44, Yes Sir I Can Boogie - Baccara (NL, CNR 144.574, 1977)

43. A Bad Night - Cat Stevens (NL, Deram DM 140, 1967)

42. Windfall - Rick Nelson (NL, MCA 5C 006-95224, 1974)

41. All For A Reason - Alessi (NL, A&M AMS 5619, 1977)

40. Do Anything You Want To - Thin Lizzy (UK, Vertigo LIZZY 4, 1979)

39. Sold - Boy George (Duitsland, Virgin 109 272, 1987)

38. Only The Beginning - Seventh Wave (NL, Gull GULS 702, 1976)

De hondsdagen zijn begonnen en dat merk ik meteen. Deze drie afleveringen hebben me het nodige zweet opgeleverd. Eerst kan ik nooit de nummer 21 vinden en dat is al een paar weken aan de hand. Die ligt desondanks gewoon op het stapeltje singles uit de Top 100. Dan is Seventh Wave zoek en eenmaal boven kan ik Alison Moyet niet vinden. Ik heb de hoop al opgegeven als ik een koffertje beneden zie en... daar staan beide singles. Wéér naar boven en de foto's maken. De drupjes op enkele hoesjes zijn zweetdruppels want die gutsen langs mijn voorhoofd naar beneden. Baccara is moeilijk te geloven maar ik heb deze plaat nog nooit eerder gehad. Ik heb 'Sorry I'm A Lady' ooit nog van iemand in de kroeg gekregen maar 'Boogie' ben ik altijd vergeten te kopen. Boy George heb ik twee keer gekocht in het afgelopen jaar. Precies een jaar geleden vind ik de single in Hoogeveen maar niet blijkt niet in optimale staat te zijn. Begin september tref ik hem in Assen in een betere staat. Seventh Wave moet ik nog eens flink poetsen of anders een upgrade regelen want die klinkt niet al te lekker.

Week Spot: Barbara & Brenda

Het besluit voor een Week Spot valt me lastig deze week en bovendien willen de platen van Mark maar niet arriveren. Wat ga ik komende zaterdag doen in 'Do The 45'? Die vraag spookt door mijn hoofd. De 'flashback' naar de Blauwe Bak Top 100 van 2012 heb ik eigenlijk gereserveerd voor volgend weekend en het eerste weekend van augustus. Dan besluit ik eerst de onderste vijftig uit de betreffende top 100 deze zaterdag te doen. Ik ga zoeken in de lijst naar een geschikte Week Spot en mijn oog valt op Sherry Grooms, maar die heb ik in 2012 al als Week Spot gehad met een ander nummer. Komende zaterdag kunnen jullie twee van de drie singles horen die ik in 2012 heb aangeschaft van Barbara & Brenda. Intussen zoek ik steeds naar een plaatje dat in 2012 niet op mijn pad wil komen (en in geen geval goedkoop!). Ik heb de stevige stampers alweer een tijdje achter me gelaten maar intussen zie ik steeds een bootleg opduiken van het nummer. Afgelopen zaterdag heb ik hem besteld en deze komt morgen aan in Uffelte. En als het niet gebeurt? Dan hebben we een situatie zoals die in 2012 heel normaal is. De kersverse Week Spot moet nog arriveren maar ik ga hem vandaag alvast presenteren: 'Never Love A Robin' van Barbara & Brenda uit 1967.

Het is de vierde single van Barbara & Brenda in de collectie en de vierde die de Week Spot wordt. Alhoewel? In die tijd heet het nog de 'Tune Of The Week'. Ik zit dan ook nog niet bij Wolfman Radio maar vent mijn hobby uit middels de 'Soul-x-rated'-podcasts. Het fenomeen Week Spot begint in week 6 in 2012 als ik pas mijn 'DJ Soul-X'-pagina heb geopend op Facebook waar ik mijn volgers op de hoogte wil houden van komende dj-optredens. Om mijn liefde voor Northern Soul handen en voeten te geven en een beetje te promoten, plaats ik zo nu en dan een Youtube-video van een favoriet deuntje. Als ik 'Stop & Get A Hold Of Myself' van Gladys Knight & The Pips in mijn hart sluit, kan ik geen betere beschrijving vinden dan 'Tune of the week'. Twee weken later heb ik een andere 'Tune' en dan besluit ik wekelijks eentje te kiezen. Gladys Knight heb ik overigens ook niet als het de 'Tune' wordt, maar deze bestel ik meteen. Zaterdag gaan jullie een plaat horen die van mij ook gerust in de top tien had gemogen. Dat plaatje heb ik evenmin op vinyl als het de 'Tune' mag heten. Een paar weken later begin ik met de 'Soul-x-rated' en omdat de 'Tune Of The Week' meteen een vast onderdeel is, is het opeens van belang dat ik de plaat al heb voordat ik het mag uitroepen tot 'Tune'. Komende zaterdag komt de Week Spot helemaal niet aan bod en dus mag die ook gerust volgende week binnen komen.

Komende zaterdag ga ik dus drie uren ouderwets terug naar 2012. Het is het jaar dat ik de oversteek maak van Steenwijk naar Nijeveen. In werkelijkheid iets van zes kilometer maar meteen in een andere gemeente en een andere provincie. Voor degene die niet op de hoogte is van de aardrijkskunde: Steenwijk is Overijssel en Nijeveen ligt in Drenthe. Omdat ik een slordige vijfduizend euro verhuispremie mee krijg (iets dat ik in 2016 opnieuw zal krijgen als Nijeveen wordt gesloopt), heb ik mezelf een streven gegeven. Ik wil namelijk een eigen dj-set en een fraaie koffer vol Northern Soul-singles. Er is niet veel van het geld overgebleven voor het huis, maar daar hoort ook een royale levensstijl bij van buiten de deur eten en dergelijke. Het maakt wel dat ik in 2012 zeer weinig 'gewone' singles heb gekocht en ik bijna 24/7 bezig ben met het ontdekken van leuke upbeat soul. De 'Northern Soul Jukebox' helpt me daarbij. Zodra ik een leuk nummer hoor, ben ik meteen op Ebay om te kijken of ik hem goedkoop kan vinden. Dat is eveneens het geval bij Barbara & Brenda. In plaats van 'Never Love A Robin' kom ik wel andere singles tegen van het duo en ze blijken allemaal erg leuk te zijn. Tóch is het steeds niet een 'Never Love A Robin'. Of het origineel is buiten mijn bereik qua budget óf hij wordt nooit aangeboden. Er staat me van bij dat dit het laatste geval is. Na 2013 stop ik al aardig snel met het zoeken naar de single.

Het zal een jaar of vijf geleden zijn als ik voor het eerst de bootleg zie. Ik heb wel vaker in de aanslag gestaan om hem te bestellen want voor de prijs kun je het bijna niet laten. Dan blader ik zaterdag door een mailing van Soulful Records en een officiële heruitgave is de aanleiding voor de bestelling. Ik blader door de overige singles en zie dan deze bootleg van 'Never Love A Robin' staan. Jaaaa! Nu wil ik hem hebben. Wat is het? Het is upbeat en typisch in de stijl van de plaatjes die ik veel koop in 2012. In de zomer heb ik vaker last van nostalgie en daar mogen we ook het Engelse pakket tot rekenen.

De labels van de bootleg zijn identiek aan het origineel dat ik hierboven heb afgebeeld. Ik zie nu ook dat de single een Engelse release heeft gehad op Direction maar ook deze is aan de kostbare kant. Bovendien klinken niet alle Direction-uitgaven even goed. De meeste originele Dynamo-singles zijn stevig mishandeld maar gaan niet onder de vijftig dollar weg. Een 'glimmert' doet bijkans tweehonderd euro. Nee, ik ben blij met mijn bootleg voor vijf pond.

Honderd achteruit 2023: Shocking Blue

Normaal gesproken hou ik op 15 juli schoonmaak in mijn foto-archief. Dat wil zeggen: De foto's die ik gebruik voor Soul-xotica. Toch heeft 2024 een bijzondere lading voor mij gekregen en bovendien zit ik niet heel erg verlegen om die paar MB en waarschijnlijk hou ik deze een tijdje. Het laat me wel zien waar ik een jaar geleden mee bezig ben. Zo zie ik dat ik vorig jaar op 15 juli 'Words' van F.R. David te gast heb gehad/ De nummer 92 in de Gele Bak Top 100 van 2022. Vervolgens zal het vier maanden kosten eer ik de nummer 100 bereik. Met de Gele Bak Top 100 van 2023 heb ik flink de turbo aan want daar zijn we aanbeland bij de nummer 38 in de lijst. De 'Honderd achteruit' biedt nog jaren inspiratie, ook al zou ik morgen stoppen met het kopen van platen. De Top 100 van 2025 laat opnieuw een lijst 'unieke' artiesten en bands zien die ik nog niet eerder in dat kader heb behandeld. Ik maak een sprongetje van nummer 35 naar 38 omdat de nummer 36 in een dubbelbericht van Roxy Music heeft gezeten en de nummer 37 is van The Ventures en die heb ik vorig jaar in de 'Honderd achteruit' van 2022 gehad. De nummer 38 brengt ons bij 'Rock In The Sea' van Shocking Blue uit 1972.

In het vorige bericht heb ik aangekondigd dat er een persoonlijke ervaring in het bericht zal zitten. Daar kom ik later op. Natuurlijk spreekt Shocking Blue erg tot de verbeelding van een jonge platenverzamelaar. Sinds de jaren negentig is het een paar maal geëvenaard, hoewel niet alle artiesten op dat moment residentie hebben in Nederland. Ik denk dan met name aan Junkie XL die, volgens mij, al vanuit Amerika opereerde ten tijde van 'A Little Less Conversation'. Shocking Blue is jaren lang de enige Nederlandse act die de eerste plek heeft bezet van de Billboard Hot 100 in Amerika. De meeste singles zijn anno 1990 eenvoudig te vinden en ik bouw een redelijke collectie van de band. Toch ontbreekt anno 2023 'Rock In The Sea' nog altijd in de verzameling en dat verandert als ik de plaat op 14 april tref bij een online verkoper. Ik heb de week ervoor ook al een bestelling bij hem geplaatst en een andere single uit deze partij komen we zeer binnenkort tegen in de 'Honderd achteruit'. Tenminste... als ik niet terugval op het tempo van 2024 want dan duurt het nog een paar maanden...

Gaat het persoonlijke verhaal over 'Love Is In The Air'? Nee, het is nóg specifieker. Nog even geduld graag... Het verhaal van 'Love Is In The Air' is een dag voor mijn '20092009': Zaterdag 19 september 2009. De dag dat mijn oudste broer in het huwelijk treedt maar dat horen we pas als het reeds heeft plaats gevonden. Ik word vanaf het terras van 'T Pandje gelokt naar de winkel van De Gouden Kikker. De uitbater vertelt dat hij een partij platen in de aanbieding heeft van een overleden vriend. Hij wil ze afzonderlijk prijzen maar ik mag wel even kijken. Dan hou ik 'Love Is In The Air' in mijn handen. Absolute nieuwstaat met fotohoesje in zachte plastic hoes. Er ontstaat kortsluiting in mijn hoofd. 'Dat is een dure', hoor ik de verkoper zeggen. 'Die is vijf euro'. In dezelfde greep zit ook de nóg veel zeldzamere single van The Kwyet en die mag mee voor een euro. Dat is nog maar het begin want in de daaropvolgende maanden zal ik heel veel zeldzame Nederbeat bij hem vinden en kost het me nooit meer dan een paar euro. Maar... dat is nog altijd niet het persoonlijke verhaal.

Robbie Van Leeuwen wordt op 29 oktober 1944 geboren in Den Haag. In 1962 begint hij zijn loopbaan als gitarist in de band The Atmospheres maar zal nationaal doorbreken met The Motions. Terwijl deze groep nog hevig in het rhythm & blues-idioom zit, heeft Van Leeuwen veel geluisterd naar de experimentele popgeluiden van de Amerikaanse westkust. Hij wil dolgraag deze ervaring kwijt in een band maar The Motions is nog niet zo ver. Hij stelt zelf zijn eigen band samen en heeft in eerste instantie Barry Hay op het oog. Deze heeft net de band The Haigs verlaten, maar bedankt voor de eer om bij Van Leeuwen in de band te komen. 'Daar zul je nog spijt van hebben', zijn de historische woorden van Van Leeuwen. Hij trekt vervolgens Fred De Wilde aan die eerder met Hu & The Hilltops heeft gezongen. Voor Polydor wordt een elpee opgenomen en 'Love Is In The Air' is de single. On-Nederlands goed? Het album heeft zeker een internationale allure maar voor Polydor telt alleen dat er exemplaren worden verkocht en dat laatste valt tegen. De groep stapt over naar Dureco en 'Lucy Brown Is Back In Town' is de laatste single met De Wilde als zanger. Van Leeuwen is geïnspireerd geraakt door Jefferson Airplane en wil een zangeres hebben. Eerst laat hij zijn oog vallen op Annet Hesterman maar deze is juist een samenwerking begonnen met Ro-D-ys. Tijdens een feestje van The Golden Earrings treedt een bandje op met de naam The Motowns. Van Leeuwen is onder de indruk van de zangeres en trekt haar bij Shocking Blue. We hebben het dan over Mariska Veres.

Met de hulp van Willem Van Kooten onderhouden de Nederlandse platenlabels een warm contact met Amerika. Zo worden verschillende Nederlandse producties in Amerika gedistribueerd door grotere labels. 'Wasted Words' van The Motions is zo op Chess uitgebracht en een plaatje van The Honest Men schopt het zelfs tot het Motown-label. In 1969 krijgt de Amerikaanse onafhankelijke producent Jerry Ross 'Venus' te horen en ziet meteen brood in het plaatje voor zijn nieuwe Colossus-label. Tijdens zijn bezoek aan Nederland en Duitsland neemt hij ook 'Ma Belle Amie' van Tee Set mee en krijgt persoonlijk 'Little Green Bag' van George Baker Selection aanbevolen. Deze drie singles zullen in 1970 zorgen voor de 'Dutch Invasion'. 'Ma Belle Amie' is een middenmoter in Amerika terwijl 'Little Green Bag' niet veel voor elkaar krijgt. 'Venus' wordt zo gezegd nummer 1 in Amerika. De groep maakt internationale tournees en is erg populair in Japan. Op Pinkpop wacht in 1971 een fluitconcert en rottend fruit. Toch weet Shocking Blue het grote succes niet vast te houden in Amerika want na 'Mighty Joe' is het vooral Europa en Japan dat niet genoeg kan krijgen van de band. 'Rock In The Sea' verschijnt in augustus 1972 in de hitparade en schopt het tot een twaalfde plek. Een paar maanden later krijgt Van Leeuwen last van geelzucht en moet zijn muzikale avonturen stil leggen. Op het podium wordt hij vervangen door... Martin Van Wijk.

Het is in de zomer van 1992. Ik ben een aanstormend talent bij het Sneeker Nieuwsblad met mijn recensies van popconcerten. Omdat ik een duidelijke voorkeur heb voor de voorbije decennia is het koren op mijn molen als ik ontdek dat een voormalig lid van de bluesgroep Art. 461 in Sneek woonachtig is. Dat wordt het begin van een kleine serie. Via een collega leer ik dat Martin Van Wijk eveneens in Sneek woont en dichterbij huis (in Hommerts om precies te zijn) vind ik Ramaon. De laatste heeft twee singles uitgebracht in de jaren zeventig die beide samenvallen met een trieste gebeurtenis. De eerste is, geloof ik, ten tijde van de Olympische Spelen in 1972, de tweede is met de kaping van de school in Bovensmilde en de trein bij Ommen. Beide keren is er een aangepast programma op de radio en pas als alles weer op gang is gekomen, zijn de platen al geflopt. Van Wijk tref ik op een doordeweekse avond bij hem thuis. Hij heeft een lange werkdag erop zitten en na de maaltijd rookt hij traditioneel een jointje. Zo ook deze avond van het interview. We hebben net de geschiedenis doorgenomen tot zijn einde bij Shocking Blue als hij in slaap valt. Met zijn bloedmooie véél jongere vriendin heb ik het die avond erg gezellig, ook zij is helemaal gek van muziek. Van Wijk is later razend op mij want wat ik allemaal wel niet met zijn vrouwtje had uitgespookt? Nee hoor, gewoon plaatjes draaien en kwekken over muziek. Maar... ze was wel mooi!

Van Wijk blijft tot het definitieve einde in 1975 betrokken bij Shocking Blue, ook al heeft de band in 1974 al afscheid genomen. De band wordt nog enkele malen opnieuw geformeerd en ik weet zelf de reünie uit 1994 nog goed te herinneren. Toch ben ik ietwat teleurgesteld als ik een jaar later naar 'Shocking Blue' ga en dat het opeens Mariska Veres met een top 100-coverband blijkt te zijn. Ze zingt een paar hits in medley-vorm maar bij 'Born To Be Wild' ben ik de tent uit gelopen. Volgens Wikipedia zou Van Wijk nog in leven zijn, maar er staat me iets van bij dat hij is overleden. Met de dood van Veres in 2006 komt definitief een einde aan Shocking Blue. Van Leeuwen heeft na Shocking Blue nog succes met Galaxy-Lin en Mistral maar is op een gegeven ogenblik huisman.