Week Spot Kwartet: week 36

Zo werk je een bericht vooruit en zo lig je weer twee achterop schema? Ik heb afgelopen zaterdag een uitgebreide fietstocht gemaakt die ik in eerste instantie zou laten voor wat die is omdat het een combinatie van herhaling en bewuste routine is geworden. De fietstocht heeft heel veel singles opgeleverd dus ik kan weer aan de bak met de 'Singles round-up'. Wellicht dat ik de fietstocht toch nog ga benoemen want qua idioterie in combinatie met puur fietsgenot lijkt het ergens wel een beetje op de tocht die ik vorig jaar op de laatste zaterdag van de vakantie heb gedaan. Een fietstocht met een zekere tijdsdruk omdat ik die avond nog een show wil doen. Gisteren heb ik helemaal niets gedaan en dat is iets waarvoor ik me niet schaam na een actieve fietsweek en zaterdag. Ik ben vooral bezig geweest met het voorbereiden van 'The Vinyl Countdown' van de komende maanden. Mijn dampvloeistof is bijna op en ook kan ik wel een paar nieuwe en goed passende sokken gebruiken en dus ga ik later vanmiddag op de fiets naar Steenwijk. Er wordt hier eerst rond een uurtje of drie een fikse regenbui verwacht en dus heb ik geen haast. Ik trap vandaag af met het Week Spot Kwartet van vorige week.

2020: This Is What Love Looks Like - Carlton Jumel Smith (2018)
De vakantie is voorbij. Ik ga morgen weer ten behoeve van het bedrijf op de pedalen. Hoe zit het met de overige jaren? Alleen in 2023 ben ik in week 36 halverwege mijn vakantie. Nu de 'Vinyl Summer Spirit' achter de rug is, kan ik weer gaan kijken naar de meest belangwekkende aankopen van de voorgaande weken die nauwelijks hebben kunnen wachten om Week Spot te worden. Ik ben 'live' aanwezig op Facebook als 'This Is What Love Looks Like' van Carlton Jumel Smith de eerste release krijgt. Iedereen is vol lof over dit nieuwe talent en zijn lied, alleen ben ik dan nog gefocust op de jaren zestig en zeventig en zie niet in dat deze plaat ooit bij me komt wonen. Dat verandert in 2019 en 2020 en het is tijdens een fietstochtje naar Steenwijk dat deze voorbij komt in een 'Vakantiemix' op de mp3-speler. Dan hoor ik opeens wat de rest van de liefhebbers al heeft gehoord: 'This Is What Love Looks Like' is zonder meer één van de allerbeste 'nu-soul'-producties uit de afgelopen tien jaar. Gelukkig drukt platenmaatschappij Timmion zo nu en dan een nieuwe oplage van de single zodat ik alsnog de plaat voor een normale prijs kan krijgen. Voor wat betreft C.J. Smith... ik koop nog enkele singles van de man maar 'This Is What Love Looks Like' is de meest memorabele van het stel.

2021: I Can't See Me Without You - The Impalas (1966)
Het is eveneens in mijn vakantie in 2021 dat ik kennis maak met dit plaatje van The Impalas. Omdat ik ook dan de 'Vinyl Summer Spirit' doe, moet die even wachten totdat deze de Week Spot kan worden. Het is in de eerste week van de vakantie. De elektrische fiets is nog niet gehuurd en dus maak ik toeristische tochten op de gele postfiets. Uiteraard zonder de fietstassen! Helaas is het ding op een bepaald moment weg gegaan voor een reparatie en niet meer op het filiaal terug gekomen want ik heb jaren met veel plezier gebruik gemaakt van het ros. Zowel tijdens het werk als voor privé tochtjes waarvoor hij uiteraard niet is bedoeld, maar hee... zonder de fietstassen is het gewoon een gele 'leenfiets'. Het bedrijf heeft een paar hele kleine stickers op het frame geplakt en deze vallen nauwelijks op. Deze Week Spot van The Impalas is op verschillende labels uitgebracht en ik twijfel sterk of de plaat op het Steady-label daadwerkelijk uit 1966 komt. Het is de meest 'zeldzame' van het stel want het is op verschillende labels uitgebracht.

2022: They Said It Couldn't Be Done - Norman Feels (1973)
Ik heb de single uiteindelijk nooit besteld en hij is bij het label sowieso uitverkocht. In 2021 volg ik de releases van Soul Direction op de voet en maak in 2022 kennis met de muziek van Norman Feels. Als ik eens op de Facebookpagina van Mark zoek naar een heruitgave van Voices Of East Harlem kom ik deze tegen. Mark heeft het jaren ervoor aangeboden maar niemand heeft het gekocht of gereserveerd zoals het lijkt. Het noemt Voices in de beschrijving omdat deze van Norman Feels eveneens op het Just Sunshine-label is. Omdat ik de naam ken van de recente Soul Direction-uitgave ga ik het nummer beluisteren en vraag Mark daarna of de plaat nog beschikbaar is. Ja! Dat is het geval en zo kan ik het seizoen 2022/23 aftrappen met deze heerlijke loungy ballade van Norman Feels.

2023: Beck & Call - The Sextones (2023)
In 2023 is het ook niet zuinig gegaan maar 2024 lijkt net een tikkeltje erger te worden. Ik heb zaterdag de tweede aflevering uit 'The 2024 Collection' gedaan en ben na ruim 90 singles uitgekomen bij het CBS-label. In 2023 heb ik in de tweede aflevering reeds de Colemine-platen te pakken. 'Beck & Call' doet even verstoppertje en ik sta op het punt om 'Without You' op Record Kicks te gebruiken, maar herinner dan een stapeltje dat ik weken geleden heb gedraaid in de show met de Week Spots uit 2023/24. De plaat neemt me echter mee naar Nieuwleusen. Waarom? Over een paar weken is het een jaar geleden dat ik op mijn vrije donderdag naar Zwolle ben gefietst. In de Zwarte Dennen en in Nieuwleusen ga ik dan door de Colemine-singles uit de bewuste radioshow van deze week in 2023. Zoals gezegd trap ik komende zaterdag af met een single op CBS en komen de Colemines pas deze week aan bod.

Donderdag 5 september: Een flinke trap na!

Op dit moment is het vrijdagmiddag om kwart voor drie. De adrenaline heeft nog heel lang bezig gehouden in mijn lichaam en ik heb rond het middaguur de dag aanvaard. Met meteen een plan om weer te gaan fietsen, maar eerst moet ik een onweersbui afwachten en daarna wordt het al snel té laat voor het ambitieuze plan. Morgen dan maar? Dan zal het de gehele dag droog en warm zijn. Ik zit er momenteel zelfs over na te denken om vanavond alvast weer een seventies-show te doen op de radio. Normaal gesproken is de terugweg van vakantie een verhaaltje dat ik even snel af rafel. De vakantie zit er immers op? Welnu, deze vakantie wordt gekenmerkt door een vakantiedag naar het adres en ook zeker een vakantiedag terug naar Uffelte. Het is wellicht de klapper van de week geworden. Omdat ik niet helemaal zeker ben van wat het weer gaat doen, trek ik maar de trainingsbroek aan en het 'regenjasje'. De laatste vooral om plek te hebben voor de muziekspeler en dergelijke. Ik heb verscheidene opties om thuis te komen. Ik zou over Geeste en Dalum kunnen maar kom dan uit in Weiteveen en dergelijke. Fraai om te fietsen maar er is ook helemaal niets. Ik zou ook richting Meppen kunnen gaan en dan richting Emmen. Dan kom ik uit in Zwartemeer en Klazienaveen en fiets tussen Coevorden en Emmen door. Of ik ga nog een stukje hoger dan Meppen? Hoewel ik onderweg naar huis ben, is dit opnieuw een vakantiedag en ik besluit om zo lang mogelijk in Duitsland te blijven.

Ik vertrek rond een uurtje of half tien vanaf Lingen. Ik hoop dat de gasten aldaar de paar overgebleven zakjes cappuccino kunnen waarderen en dat mijn halve fles douchegel wordt opgemaakt. De koffie gaat oud worden in een keukenkastje en de fles douchegel gaat lekken waar ik totaal geen trek in heb. Een paar lege statiegeldflesjes bovenop de kratten pils. Ik fiets rechtstreeks naar Brögbern en wil al onderweg naar Bawinkel. Dan zie ik Meppen op de handwijzers en fiets die richting uit. Huh? Dat brengt me terug in Brögbern. Een plaatsnaam met een lelijke associatie voor mij want het lijkt op Brockbernt en dat is het payroll-kantoor waarvoor ik werkzaam ben een paar jaar geleden. Geen fijne ervaring! Het blijkt dat ik de Haselünner Strasse moet oversteken, dus dat had ik ook rechtstreeks vanaf de Grenzweg kunnen doen. Ik fiets meteen de natuur binnen. Een paar kilometer verderop ligt de Speicherbecken Geeste. Er zijn twee routes mogelijk rondom het meer. Ik besluit de rechterkant te pakken, ook al corresponderen de routenummers hier niet. Het is hier heerlijk rustig en ik merk al snel dat ik teveel kleren aan heb. Op een bankje show ik mijn onderbroek aan de natuur en verwissel de lange voor een korte broek. Ook het jasje gaat terug de tas in. Ik verlaat het natuurgebied en kom terecht in Biene. Daar word ik naar links gedirigeerd en moet dan links een natuurgebied in. Huh? Dat ben ik zojuist in gefietst? Terug naar Biene en me oriënteren op het kaartje. Ah, nu begrijp ik het! Via de buitenkant van Geeste fiets ik naar de buitenste rand van Dalum. Daar steek ik aan voor twee grote koppen koffie. Daarna noordwaarts naar Gross Hesepe en omgeving. In 2016 zijn deze fietsroutes er nog niet en fiets op de maandag maar een slag in de ronde met de Pioneer. Ik maak een foto bij een toegangsbord van Gross Hesepe. Nu zet ik verder koers naar Meppen. Waarom? Ik meen dat ik dinsdag een bordje heb gezien op een knooppunt.

Nu fiets ik opeens hetzelfde stuk als dat ik in 2019 met de huurfiets van de camping heb gedaan. Ik maak zelfs een foto bij de toegangsweg als 'vergelijkingsmateriaal' met de dag in 2019. Ik twijfel nog even of ik Meppen zal in gaan. Ik zou nog best een 'goedkoop' doosje sigaren willen hebben. Dat scheelt toch mooi 2,50 euro per doosje. Maar nee, ik heb er ook helemaal geen zin in. Ik vind het bordje van Emmen dat ik dinsdag heb gezien maar dan opnieuw... Het is ook best aanlokkelijk om het stukje langs de Ems te fietsen dat ik de afgelopen weken meerdere malen heb gememoreerd. Daar maak ik de laatste foto in Duitsland met uitzicht op de brug waar ik dinsdag langs ben gefietst richting Haselünne. Onderweg kijk ik regelmatig op de bordjes om te kijken waar ik uit kom als ik nu de grens zou oversteken. Dan besluit ik over Haren te gaan en vanuit daar Duitsland te verlaten. Via Holthausen en Wesuwe ga ik rakelings langs Haren en zet koers naar Dankern. Je zou het niet verwachten maar daar is het opeens erg toeristisch met een strand en dergelijke. Ik heb er geen aandacht voor want nu is het zaak om richting Nederland te gaan. Rutenbrock en Ter Apel komen steeds meer in zicht maar ik heb andere plannen. Bij Lindloh verlaat ik Duitsland en fiets zo Emmer-Compascuum binnen. Bij de Boni (ik wist niet dat dit nog bestond?) haal ik een pak drinken en een paar Duitse bolletjes bij een bakkerij. De laatste twee heb ik vandaag voor mijn ontbijt gehad. Ik verlaat even de fietsrouteknooppunten en ga langs de vaart over Emmer-Erfscheidenveen naar de rand van Emmen. Tot mijn grote geluk mag ik door de Emmerdennen. Dat staat ook alweer een paar jaar op mijn verlanglijstje. Via het station kom ik uit in het hartje van Emmen maar er is niks in mij dat Emmen in wil. In plaats daarvan ga ik naar Westenesch en ga binnendoor over Diphoorn naar Sleen. Bij de Albert Heijn haal ik wat te drinken en en nuttig het eerste flesje op een bankje nabij de camping waar ik jaren heb gestaan. De tweede valt ten prooi in Gees. Dan heb ik alweer even georiënteerd. Ik kan via Nieuw-Balinge en verder de rimboe door, maar kan ook via Hoogeveen gaan. Dat laatste zou praktisch zijn omdat ik toch nog een doosje sigaren wil hebben.

Ik fiets zelfs een geheel nieuw fietspad dat ik nog nooit eerder ben langs gegaan. Daarna ga ik zuidwaarts richting Geesbrug. Vanuit daar langs Nieuweroord en Noordscheschut en dan de bordjes van het centrum aanhouden. Bij een benzinestation koop ik flesjes cola en een doosje 'dure' sigaren. Aan de andere kant van het centrum drink ik één flesje leeg en zal de tweede pas nuttigen als ik thuis ben. Ergens zit ik erdoor heen, maar voel tegelijk ook wel weer energie om even flink te knallen. Ik hou Fluitenberg aan en dat dirigeert me langs het ziekenhuis en door het natuurgebied De Olde Kene. Het stuk waar ik een jaar geleden pas voor het eerst ben geweest maar dat wel erg prettig fietst van en naar Hoogeveen. Na Fluitenberg is de vakantie nog altijd niet afgelopen en ik fiets via Kalenberg naar Gijsselte. Het tunneltje onderdoor naar Ruinen en daar snij ik voor het eerst de route van de heenweg. Via Ruinen en Ansen fiets ik ditmaal wél over Rheebruggen en om tien over acht ben ik terug in Uffelte. Ik bestel later op de avond een pizza. Vandaag maar weer eens iets met aardappelen, vlees en groente!

Resumé Overflakkee: Een volgende keer iets meer gedetailleerd het eindpunt noteren kan een hoop stress besparen. Ik weet niet of het spanningen zijn geweest, een flinke nicotinekick of wellicht het zeer matige voedsel, maar mijn darmen zijn lichtelijk ontspoord. Drie nachten is even lang als mijn verblijf in Bunnik en het is wederom precies genoeg. Een derde doelloze fietsdag gaat teveel herhaling opleveren. Qua weer heb ik het niet beter kunnen treffen, zelfs de grijze woensdag is meer dan welkom. Voor herhaling vatbaar? Op zichzelf wel, maar dan zoek ik wel een andere locatie en omgeving uit!

Woensdag 4 september: Schoppe

Het idee van een geweldsspiraal is al vroeg geboren. Ik heb ergens het plan om een dag een stukje van de Vechtdalroute te doen mits Lingen méér in de buurt van Nordhorn zou liggen. En Meppen is het centrale thema van deze vakantie. Op woensdag worstel ik al met het thema want ik kom alleen maar vredelievende plaatsnamen tegen. Ik ben bijna terug in Lingen als ik een bedrijf passeer dat Schoppe heet. Het is nogal troosteloos op dat moment en ik heb niet de moeite genomen om af te stappen en een foto te maken. Bovendien vind ik een bedrijf ook niet echt geschikt als foto van een vakantie, maar de kop is klaar voor deze dag! Nadat ik gisteren het noorden ben in gefietst, wil ik ditmaal het zuiden en het zuidoosten eens onder een vergrootglas leggen. Niet wetende of het een fraaie tocht gaat opleveren. Op een bepaald moment realiseer ik waar ik mee bezig ben. Ik raak ontspannen door alleen maar te fietsen. Op een kaartje een dorp of stad uit te zoeken en daar naartoe te fietsen en meteen weer dóór. Het is qua kilometers naar schatting de 'rustigste' dag van de week en dat heeft zijn reden. Het is woensdag opeens een stuk koeler en er wordt regen verwacht. Ik heb een hekel aan natte blote benen en dus trek ik vandaag mijn trainingsbroek aan, maar met een korte broek had ik het zeker niet koud gehad.

Verder heb ik mijn 'regenjasje' aan. Nu zal menigeen verbazen waarom 'regenjasje' tussen aanhalingstekens staat. Welnu... het is een iets ouder model zomerjas van het modemerk Nickelson. De buitenkant is dus plastic en ideaal tijdens regenbuien. Van binnen is het meer een trainingsjasje. Tijdens drogere periodes fiets je opeens weer in een zomerjasje in plaats van een regenjack en het droogt over het algemeen vrij snel. Ik heb deze morgen cappuccino dankzij de instantkoffie die ik gisteren heb gekocht. Het is geen échte koffie dus die behoefte blijft voorlopig nog even. Ik fiets naar het station en plan daar het eerste stuk. Er is overigens weinig planning in de route, het gaat van kaartje naar kaartje. Ik fiets dwars door Lingen en ga onderweg naar Schepsdorf, het voorstadje waar ik maandag Lingen ben binnengefietst. Dan ga ik naar beneden langs de Eems. Op de Nederlandse Google Maps staat de rivier zo beschreven, in Duitsland hebben ze het over Ems. Het eerste stuk heeft wel iets idyllisch maar dan moet ik opeens rond een smerige fabriek kronkelen. Vanaf Hanekenfähr wil ik al iets opschuiven het oosten in en kom uit in Bramschen. Daar tref ik een bakkerij waar ik wederom twee grote koppen koffie verorber en dezelfde twee broodjes (in de aanbieding) als die ik in Haselünne heb genuttigd. Het is grijs maar vooralsnog droog. Volgens mij ben ik daarna gekronkeld naar Messingen. Daarvoor zou ik op mijn bankafschriften moeten kijken want ik word een beetje kriegel van de Duitsers met hun trage pinapparaten en wil liever contant betalen. Het heeft intussen al licht geregend, maar niets om rechtsom te maken en een droge plek in Lingen op te zoeken.

Verder het zuidoosten in zie ik nog wel twee leuke plaatsnamen: Beesten en Schapen. Omdat het op de route ligt passeer ik deze plaatsen maar er is evenveel te beleven als in ieder ander stadje. Ik heb ook geen behoefte om overal aan te steken. Schapen: Das Tor nach Emsland. Ik verbaas me even waar Tor ook alweer voor staat maar onderweg naar Hopsten wordt het duidelijk. Ik verlaat namelijk Emsland en fiets Munsterland binnen. Het betekent dat de blauwe bordjes ineens rood worden, een vreemde gele gloed over de kaartjes ligt en dat hier duidelijk is bezuinigd op de bordjes. Ik fiets in Hopsten twee keer mis en zie dan de noodzaak om maar weer iets het noorden in te gaan. Dat gaat over Halverde en Schale. Deels door een natuurgebied maar het weer maakt het niets aantrekkelijker. Voor mijn gevoel blijven het royale ruilverkavelingswegen langs lelijke windmolens. Achter Schale koop ik een pak melk en iets te eten en nuttig het ter plekke op een bankje. Het is dan net weer droog maar nogmaals... het komt allemaal niet zo hard aan. Ik heb eerder op de ochtend al Freren zien staan op de bordjes en dat gaat het volgende punt worden. Ik fiets gedeeltelijk door een bos dat Fledder heet maar helaas heb ik daar geen bordjes van gezien. Freren is ook niet de 'place to be' en omdat de lucht steeds meer dicht trekt, zou het verstandig kunnen zijn om weer richting Lingen te gaan. Ik moet door Thuine zijn gekomen maar dat heeft geen indruk achtergelaten. Vlak daarna gaat het stevig regenen. Zó stevig dat het even niet meer leuk is. Ik leeg de zakken van mijn jasje en breng de muziek, portemonnee en rookwaren in veiligheid in de tas. Even daarna passeer ik Münnigbüren en dat klinkt als Munnekeburen. Hoewel ik al door een centrifuge kan worden gehaald, besluit ik even te schuilen. De lucht begint alweer iets op te klaren en voor mijn gevoel kan het niet lang meer duren. Ik kijk op de klok... Het is nog maar drie uur. Té vroeg om al terug te gaan naar het pension. Een half uur later is het nagenoeg droog en fiets ik toch maar rechtstreeks naar het pension. Alhoewel? Ik wil Lingen nu aan de oostkant passeren en zo bij het pension uitkomen. Dat gaat niet geheel van een leien dakje. Via Laxten (waar achteraf gezien een jeugdherberg blijkt te zitten...) kom ik uit in Brögbern en aan het einde van de Grenzweg.

Ik spring meteen onder de douche en ben opgefrist als de arbeiders thuis komen. Slaat de verveling toe? Ja, inmiddels wel. Ik kijk als een bezetene op de klok en zie het langzamerhand half zes worden. Ik wil wederom in de stad eten maar liever niet té vroeg. Uiteindelijk moet ik toch maar in beweging komen en zit zodoende om half zeven al aan een maaltijd. Ik heb wederom geen zin in pizza en heb mijn zinnen gezet op een grillroom. Een plate met kebab of zoiets. Het is een royale plate met kip in een niet te definiëren 'hete' saus met frietjes en een bijzonder frisse salade. De saus komt echter in dezelfde substantie weer naar buiten bij een toiletbezoek. Nee, de horeca van Lingen krijgt van mij geen vijf sterren. Bij de kiosk tegenover Burger King haal ik een paar flesjes ijskoud drinken en een luchtig hapje voor bij de koffie. Het is dan echter nog steeds acht uur en té vroeg om al te gaan liggen. Ik trek de schoenen weer aan en maak een bochtje over Brögbern en via het fietspad terug. Weer een half uur verder. Dan sluit ik mezelf op in de kamer. De televisie is geheel afgesteld op Oekraïense gasten en dus ga ik maar muziek luisteren. 'House On The Hill' van Audience krijgt me een paar maal bijna in slaap en om half elf zet ik de muziek uit en ga slapen. Dat hebben we ook weer overleefd?

Op de foto een kasteeltje dat me welkom heet in Emsland nadat ik net de grens ben overgestoken vanuit Munsterland.

Dinsdag 3 september: Meppen (let's get physical)

Hoezo Lingen? Tja, een misleidende advertentie van Booking-punt-com. Ik ben op zoek naar een b&b in de buurt van Meppen. Dan komt Lingen in beeld en zie ik de aanbieding als ik boek voor volgende week. 'Vlakbij' is een rekbaar begrip, net als 'elastiek'. In werkelijkheid ligt Meppen ruim twintig kilometer boven Lingen. Het is te overzien voor een doorgewinterde fietser maar 'vlakbij' zou ik het niet willen noemen. Twee of drie dagen is wel het maximum voor mij. Een dag voor iedere windrichting. Het westen van Lingen zie ik maandag al voor een deel en is niet zo heel interessant. Ik ga gewoon de fietsknooppunten aanhouden de komende dagen zodat ik niet verdwaal. Achteraf gezien blijkt er een knooppunt te zijn op het punt waar de Damaschkenstrasse overgaat in de Grenzweg. Vanaf daar kan ik ook Damaschke overslaan en binnendoor naar het stadscentrum fietsen. Ik wil op deze dinsdag eerst maar eens naar Meppen. Ik begin op dit knooppunt en heb dan het gevoel dat ik terug fiets. Ja, dat klopt. De Grenzweg valt eigenlijk onder het stadsdeel Brögbern. In Brögbern begint wel de eerste oriëntatie. Meppen staat daar nog niet op de handwijzers en bovendien wil ik ook niet rechttoe rechtaan fietsen. Omdat ik gisteren niet bij een winkel ben geweest, ben ik zonder koffie op de fiets gestapt en dat gaat een eerste zorg worden. In de buurt van Bramhar tref ik een 'pigstop', ofwel een zelfbedieningscafé bij een varkenshouderij. Daar neem ik een grote kop koffie en fiets door naar Bawinkel. Daar is méér te beleven en levert een tweede en derde grote kop koffie en een koek op.

Dan verder richting de rivier de Ems. Ik geloof dat ik de brug over wil naar Geeste maar dat ik daar wordt omgeleid. Ik steek in ieder geval de Ems over bij de sluis van Varloh. Hoe ik daarna naar Meppen ben gefietst? Ik probeer het na te gaan op het kaartje. Ik meen dat er stukjes in zitten die ik in 2018 en 2019 ben gefietst, maar 2019 is het in geen geval. In 2018 kom ik ook van de kant vanaf Geeste. Dat heb ik zonet even opgezocht. Het is rond het middaguur als ik in Meppen ben en dan is het al aangenaam warm. Dat heeft overigens wel even geduurd. Hoewel ik in t-shirt en korte broek vanaf Lingen ben gegaan, is het eerste stuk erg mistig en dreigt het een paar maal te gaan regenen. Ik wil nu wel eens écht in Meppen kijken. Ik leg de Topper driedubbel aan de ketting en loop de stad in. Bij een Konditorei drink ik twee koppen koffie en eet een koffiekoek. Bij een tabakswinkel koop ik een doos van mijn favoriete sigaren, uiteraard 2,50 euro goedkoper dan in Nederland. Helaas heb ik geen andere adressen kunnen vinden in Duitsland waar ze de 'rode' sigaren verkopen, anders had ik vast nog een slof meegenomen. Dan is het een uurtje of één en heb ik het wel gezien in Meppen. Overigens kijk ik nog wel even op de prijslijst van een ijswinkel als ik plots de muziek op vang. 'Physical' van Olivia Newton-John. Dat vind ik natuurlijk erg grappig: 'Let's get physical' in Meppen. Op maandagavond heb ik ook nog een taxichauffeur gevraagd naar de weg, maar hij kent geen woord Engels. 'De richting van Haselünne', blijft hij herhalen. Dat blijkt achteraf de Haselünner Strasse te zijn. 'Als je links de Burger King passeert, moet jij meteen rechts'. Het blijkt te kloppen! Hierdoor heeft Haselünne wel mijn nieuwsgierigheid gewekt. In Meppen kan ik nog niet garanderen dat ik in Haselünne ga kijken maar zal wel een poging ondernemen. Ach... het gaat vanzelf! Het gaat met forse slingers rondom de 402. Eerst een heel stuk richting Apeldorn en dan weer zuidwaarts naar Bokeloh, Helte, Teglingen en Hamm. Onderweg gaat het al een beetje regenen en de eerste keer doe ik het 'regenjasje' aan. Het is echter zo weer droog en dan is het jasje opeens weer té warm.

Ik ga Haselünne nog wel bereiken. Ik wil het alweer uit fietsen als ik een erg fraai bankje zie. Ik fiets terug naar een bakkerij en haal een paar broodjes. Die nuttig ik op dit bankje. Ik zit een beetje half onder een boom en intussen trekt een regenbui over waar de fiets nog het meeste van mee krijgt. Daarna stap ik weer op de fiets. Ik volg het riviertje de Hase voor een eindje en zet dan koers naar Haverbeck en Klosterholte. Daarna ben ik in een vloek en een zucht terug in Bawinkel. Bij de bakkerij zit een supermarkt waar ik onder andere instantkoffie haal. Ik ben om half zes terug in Haus Am Brunnen. Het is nog rustig qua werkvolk en dus stap ik eerst onder de douche. Geheel opgefrist met schone (en nettere) kleding aan begeef ik me naar de stad. Daar ga ik vanavond een maaltijd nuttigen. Bij een Italiaans restaurant bestel ik een pasta omdat ik niet zoveel trek heb in een pizza. Het liefste zou ik een plate hebben met aardappelen, vlees en groente maar dat is een zeldzaamheid in de horeca van Lingen. De pasta is erg karig en terug in het pension kan ik nog altijd een pak chocolate chippies op. De tweede nacht op rij met onweer maar desondanks slaap ik weer als een roos.

Maandag 2 september: Vechte

Het is eerst een steekvlieg die me uit de slaap houdt. Bij een tweede poging merk ik het beest niet en slaap toch nog iets van twee uren. Ongewenste biodiversiteit, heb ik een bioloog horen zeggen. Tijdens koffie en ontbijtje moet de tas nog worden gepakt en dat is doorgaans een succes. Ook nu gaat er niet teveel mee, ook al had het zomerjasje achteraf thuis kunnen blijven. Mijn 'regenjasje' komt beter van pas. Ik denk dat iets na negen uur op de fiets ben gestapt. Het plan is gevallen op de heenweg via Hardenberg en zo fiets ik via Ruinen en Echten naar Zuidwolde. Daar haal ik iets te drinken en te eten en nuttig één van de twee broodjes op een bankje in Linde. Dan bij Dedemsvaart de bossen in. Buiten slaapgebrek speelt er altijd nog iets bij vakanties en fietstochten. De stoelgang. Dit vertelt me tussen Dedemsvaart en Hardenberg dat ik spoedig op zoek moet naar sanitair. In Hardenberg is het nog redelijk druk voor een maandag in september. Op een terrasje drink ik koffie en duik intussen naar binnen voor een toiletbezoek. Dan mag ik naar de grens toe. Ik weet nu ook wat ik vorig jaar verkeerd heb gefietst in Hardenberg en herken enkele stukjes onderweg. Het is evengoed nog wel een uurtje fietsen eer ik de grens oversteek en Duitsland binnen ga.

Ik steek bij Radewijk de grens over en tot mijn grote plezier blijkt ook Duitsland kennis te hebben gemaakt met fietsroutenetwerken. Alleen is de keuze minder reuze dan in Nederland op een gemiddeld knooppunt. Wat wel weer speciaal is dat het zelfs wordt aangegeven als je een straat moet oversteken. Wilsum is de eerste plaats van betekenis in Duitsland die ik door mag, gevolgd door Uelsen. Daar ben ik in 2009 speciaal voor uitgeweken tijdens de Vechtdalroute om bij de VVV een kaartje te kopen. Nu koop ik een paar blikjes frisdrank bij een slijter en zet koers naar Neuenhaus. Dat ligt op de Vechtdalroute maar daar heb ik vandaag even geen boodschap aan. Ik wil namelijk oostelijk van Neuenhaus iets afzakken richting Nordhorn en moet dan ongetwijfeld een afslag naar Lingen hebben. Nee, dat blijkt niet zo te werken. Ik speel op safe en blijf het fietsroutenetwerk volgen. Dan ga ik rechtsaf een fietspad op en dan...?

Bam! Een linker uit een onverwachte hoek. Ik weet mezelf snel te herstellen en weet hoe laat het is. Vechte! Nog een blik op het kaartje en, tja, er zit niets anders op dan vanaf Neuenhaus de Vechtdalroute te volgen tot Kloster Frenswegen. Daar heb ik in 2009 op het terras genoten van een fris drankje en het gezang van de monniken. Het ge-Vecht duurt niet langer dan de tien kilometer naar Frenswegen. Daarna lijkt het me het verstandigst om maar de rondweg op te gaan van Nordhorn. Ik wil net aan iemand vragen hoe ik in Lingen kom als het opeens wordt aangegeven op de handwijzers. Oef... dat is nóg eens twintig kilometer. Daar had ik niet echt op gerekend. Ik zet de muziek een tandje hoger en schiet over de parallelweg langs de 213. Bij Südlohne verlaat ik even de snelweg voor een ijskoud blikje drinken en dan de laatste loodjes naar Lingen. Ik verwacht, net als in Nederland, een plattegrond bij de toegangswegen van Lingen maar nee... daar doen ze hier niet aan. Ik vraag bij een tankstation en de vriendelijke dame daar kijkt op Google Maps. Ze weet me een eindje op weg te helpen maar de herberg en de Grenzweg is daarmee nog niet in zicht. Tot overmaat van ramp werkt het opgegeven telefoonnummer niet en officieel moet ik binnen een uur bij de herberg zijn.

Ik ben soms de wanhoop even nabij en vervloek mezelf waarom ik niet een telefoon met deugdelijk internet heb. Ik heb al wel een paar maal op het fietskaartje gezien met de knooppunten. Dan tref ik een hele vriendelijke oudere man die me wil helpen. Hij zoekt het adres op Google Maps en laat dan de naam Damaschke vallen. Hee! Dat ken ik! Dat heb ik gezien op het kaartje. Ik moet daar dus naartoe via de knooppunten. Bij het station kijk ik opnieuw naar de knooppunten en krijg dan bijval van iemand anders. Juist. Deze knooppunten volgen en je komt in Damaschke. In Damaschke zelf krijg ik nogmaals hulp en het is half acht als ik het terrein op fiets van de herberg. Geen enkel probleem! Het blijkt echter minder een herberg en meer een pension. De meeste kamers zijn verhuurd aan Oekraïense mannen die van 's ochtends vroeg tot 's middags laat in de wegenbouw werken. Als ik zou willen, had ik hier iedere dag een potje kunnen koken maar nee... daar heb ik vakantie voor. Op maandag ben ik dermate afgepeigerd dat ik een Whopper haal bij de Burger King op de hoek. Als ik de Burger King uit kom denk ik eerst nog dat ik het me verbeeld, maar nee... er komt onweer aan. Bij het pension gaat het een beetje waaien en ik geniet daar van na deze hete dag. Natuurlijk heb ik geen probleem om in slaap te vallen.

De foto is het uitzicht vanuit de slaapkamer.

Week Spot: Young-Holt Unlimited

Omdat 'Soulful Strut' een paar jaar geleden de Week Spot is geweest en ik vast uitvoerig over de band heb geschreven, doe ik dat vanavond niet. De Week Spot van deze week is namelijk een beetje een soundtrack voor de komende vakantie en dus wil ik het wel even over Duitsland hebben. Het is inmiddels kwart voor drie en ik moet de tas nog pakken. Dat gaat niet heel lang in beslag nemen en daarna wil ik proberen even te slapen. Ook al is het maar drie uren, dan ben ik al dik tevreden. Het plan is om morgen tussen negen en tien van huis te vertrekken. Het wordt door verschillende websites uitgerekend als 95 kilometer en dat is de wereld niet uit. Toch wil ik de heenweg al een beetje toeristisch fietsen en gaat het bovendien snikheet worden, dus het is niet een kwestie van gas geven en gaan. Voordat ik verder ga met de vakantie... 'California Montage' van Young-Holt Unlimited is de dertigste single komende zaterdag in 'Do The 45' wordt gedraaid en daarmee het meest geschikt om als Week Spot te hebben. Omstreeks nummer 23-24 is het allemaal erg obscuur. Hoe haalt een mens het in zijn hoofd...? Tja, dat ga ik nu even uitleggen.

In 1995 hebben we met de Solexclub een toertocht vanuit het Groningse Sellingen door het grensgebied. Dat wordt gekenmerkt door een natuurpracht en weinig verkeer. Ik herontdek dit in 2018 tijdens de vakantie in Sleen als ik even over de grens kijk bij Ter Apel. Een jaar later fiets ik opnieuw naar Sellingen en plan dan om de vakantie van 2020 hier door te brengen. Dan komt begin 2020 het corona-circus op gang en moet ik dit plan in de ijskast zetten. Een dag voordat ik in 2018 in Ter Apel uit kom, ben ik een flink eindje Duitsland in geweest met de Pioneer. Dat heeft me onder andere in Meppen gebracht. Je fietst dwars door de stad in een park aan de rivier de Ems. Dat vind ik dermate leuk dat ik de maandag in 2019 besluit om opnieuw naar Meppen te gaan. Bij het promoten van de 'Vinyl Summer Spirit' op Facebook heb ik dankbaar gebruik gemaakt van de vakantiekiekjes en zie zo ook weer de foto's van 2018 met de Pioneer en de foto van de huurfiets bij het bordje van Meppen in 2019. Iets meer dan een week geleden begin ik een beetje te speuren op het internet en zie dan meteen al dit adres staan. Via Booking.com krijg je zelfs een aantrekkelijke korting als je meer dan een week vooruit boekt. Ik speel hier twee dagen mee en zondagmiddag hak ik de knoop door. Ik heb ergens gelezen dat het vier kilometer van Meppen is, maar dat blijkt wel iets meer te zijn. Toch is het geheel te overzien, denk ik zo, en heb ik een mooi plekje getroffen als ik de recensies moet geloven. Okay, niet perfect, maar aangenaam genoeg voor een paar nachten. En zo gaat morgen de reis naar... Lingen!

Hoe daar te komen? Natuurlijk met de fiets, dat spreekt voor zich. Er zijn twee routes en beide zouden ze bij benadering 95 kilometer zijn. Ik kies toch voor de eerste route voor de heenweg, misschien de andere op de terugweg. Mijn route gaat via Hardenberg Duitsland in naar Neuenhaus. Dat ken ik dan weer van de Vechtdalroute. Dan richting Nordhorn en op een zeker moment links naar Lingen. De andere route wil me over Coevorden en Geeste hebben. Zoals gezegd kan dat wel eens de terugweg worden. De heenweg betekent dat ik weer door de bossen mag tussen Dedemsvaart en Hardenberg en daar krijg ik altijd een vakantiegevoel van. Ik heb afgesproken om tussen zes en zeven 's avonds in te checken en dus hoef ik niet beslist een halve dag van tevoren van huis. Vanaf Hardenberg is het te overzien. In Duitsland is het nog net een tikkeltje warmer dan in Nederland maar gelukkig heb ik een zuidoostenwind om het koel te houden. Dinsdag en woensdag kan ik dan verder Duitsland in fietsen, hoewel voor woensdagmorgen wel een paar pittige onweersbuien worden voorspeld.

In de loop van donderdag kom ik weer thuis met een hoop foto's en verhalen die ik dan weer met jullie mag delen. Hopelijk ook met singles als ik ze tegenkom!

Week Spot Kwartet: week 35

Er is thuis nog voldoende werk te verzetten voordat ik aan de fietstocht begin. Ik denk dat ik later vandaag een laatste krabbeltje ga doen ter voorlopig afscheid en dit in het kader van de Week Spot doe. De groep die deze week de Week Spot mag hebben, heeft deze eer reeds in 2017 gehad en wordt een verhaaltje over het wel en wee een herhaling van zetten. Het Week Spot Kwartet hou ik liever ook synchroon met de betreffende weken en zo trap ik deze maand af met een kwartetje. Met zowaar ook nog vakantieherinneringen van 2020 en 2023 dus blijf ik in de stemming van de afgelopen weken. Voor wie het gemist heeft: Ik ga morgen voor een paar dagen op de fiets naar Duitsland en zal donderdag weer terugkeren met de nodige foto's en verhaaltjes over de perikelen aldaar. Nu dan eerst de vier Week Spots uit het verleden.

2020: Love Stormy Weather - Melvin Brown & James Matthews (1976)
In de eerste plaats is dit mijn acceptatie met betrekking tot het Izipho Soul-label. Ik heb deze release destijds (2017) gemist maar ben meteen smoorverliefd op het nummer. Vanaf dit moment ga ik Izipho goed in de gaten houden en bestel ik inmiddels iedere scheet op het label zonder het eerst te beluisteren. Met Izipho Soul kun je gewoon niet mis grijpen! Terug naar week 35 in 2020. Dat is de week dat ik een paar nachten doorbreng in Warnsveld. Het is eerst nog een plannetje om met de tent naar Ruinen te gaan. De camping is ongeveer tien kilometer van mijn voordeur. Dat heeft van alles te maken met de heersende paniek in de wereld. Stel dat er moeilijk wordt gedaan over het gebruik van het sanitair? Dan kan ik altijd nog thuis douchen. Dan wordt er storm voorspeld en moet ik het idee afblazen. Omdat ik weg wil, hang ik rond op het internet en speur naar een b&b in de buurt van Deventer. Zo vind ik Warnsveld. Het weekend erna doe ik mijn laatste 'Vinyl Summer Spirit' en deze staat in het teken van 1976. De zaterdag dreigt even niet door te gaan als ik erg 'last minute' een aanbod krijg om met iemand mee te rijden naar Berlijn. Daar is die zaterdag een grote demonstratie welke ik vooral via livestreams volg. Ik heb gedurende deze vakantie eigenlijk alleen maar profijt gehad van de storm. Het is 's nachts het meest onrustig en dan lig ik veilig binnen. Woensdag overdag waait het nog altijd flink uit zuidwestelijke richting terwijl ik het noordoosten in ga. In Gorssel, denk ik, ga ik even langs de winkel voor onder andere sigaartjes. Buiten bij de fiets komt dit nummer van Melvin Brown & James Matthews op mijn mp3-speler en ik realiseer me dat ik geen betere Week Spot had kunnen uitzoeken. Voor de goede orde: Dat besluit heb ik al een maand geleden genomen. Door een kleine fout welke is te wijten aan oververmoeidheid moet ik vanaf Westeinde (Ruinerwold) naar Havelte nog een stukje tegen de wind in, voor de rest heb ik hem alleen in de rug en de zij gevoeld.

2021: Outta My Mind- The Freedom Affair (2021)
In 2021 en 2022 heb ik de 'Vinyl Summer Spirit' afgesloten en ga ik terug naar de dagelijkse routine. Dit moet eerst worden gevierd met een paar favorieten die de afgelopen weken op de plank zijn blijven liggen. Het is heel vroeg in 2021 als ik verneem dat Michelle David & The Gospel Sessions een hagelnieuwe single heeft uitgebracht op One World. Overigens ook de laatste als The Gospel Sessions want David's groep zal hierna The True-Tones gaan heten. Intussen neemt The Freedom Affair aan de andere kant van de globe in een hele andere studio met ander personeel een plaatje op dat klinkt alsof het uit dezelfde take komt als 'Yes I Am' van Michelle David. Ik heb het zelfs bij de samenstelling van de Blauwe Bak Top 100 even moeilijk om een favoriet te kiezen en ze niet achter elkaar te plaatsen. Freedom Affair is de uiteindelijke winnaar van de twee. In 2022 maakt het nog een uitstekende single ('Give A Little Love'), daarna ben ik ze uit het oog verloren. Het is in 2021 de laatste week van mijn vakantie. De zaterdag van 'Do The 45' heb ik net de elektrische fiets ingeleverd en maak op de postfiets een eerste fietstocht naar Assen. Omdat ik kringloopzaken wil treffen en domweg té laat ben, ga ik maandag voor een revanche.

2022: Hold On To Love - William DeVaughn (1980)
In 2022 ben ik ook halverwege mijn vakantie als 'Do The 45' weer terugkeert op de radio. Het is de week waarin de fietstocht naar Earnewâld en de zondagse fietstocht naar Nijverdal tot de hoogtepunten mogen worden gerekend. Als ik het intro hoor van William DeVaughn is het een paar weken eerder en ben ik aan het post bezorgen in Steenwijk. De plaat is dan zojuist gearriveerd in Uffelte en ik kan niet wachten totdat het Week Spot mag worden. Ik moet wachten tot week 35 voordat dit werkelijkheid kan worden. De zaterdag tussen de twee fietstochten in voelt ook als legendarisch aan en dus kan ik spreken van drie prachtige dagen op rij. Het échte vakantiegevoel. De donderdag en maandag verlopen wat dat betreft maar matig en daarna pakt mijn moeder (of beter gezegd: haar gezondheidssituatie) de rest van de vakantie af. We weten niet hoe lang het nog gaat duren. Onder de huidige omstandigheden hopelijk nog wel een tijdje, hoewel we haar zo min mogelijk pijn gunnen. Het is desondanks alsof we naar een einde toe werken. Voor mij persoonlijk begint hier al een stuk verwerking welke het een stuk eenvoudiger maakt als het moment daar is.

2023: You Can Tell Me Goodbye - Bernetia Miller (1970)
In 2023 ben ik laat met het aanvragen van vakantie. Niet dat het me heel veel uit maakt. Uiteindelijk zijn de eerste twee weken van september de beste optie. Ik heb alle scenario's al klaar want kans is dat in september de herfst is ingevallen. Niets is minder waar! Opeens gaat de thermometer nog richting de dertig en heb ik van de collega's wellicht het mooiste weer getroffen tijdens mijn vakantie. In dit weekend keer ik terug naar 'Do The 45' en trap meteen af met 'The 2023 Collection'. Ik heb gisteren ook vijf singles op het Athens Of The North-label gedraaid maar geen van hen is interessant als Week Spot. Eentje is al eerder dit jaar Week Spot geweest. Nu kom ik halverwege de show op het Andee-label en dat heeft dus Wilbert Harrison als resultaat. Een week later in 2023 kom ik al bij het Colemine-label maar dat zal in 2024 pas over twee weken zijn. Deze zaterdag kom ik halverwege de show uit in de buurt van het Brunswick-label en daar vinden we een instrumentaal nummer dat ik vanavond aan jullie ga voorstellen als de hagelnieuwe Week Spot.