20 Years Ago Today: 584-589

'Voor de variatie alleen originals'... Zo eindigde ik maandag de laatste aflevering van 20 Years Ago Today. Bij het schrijven van die regel twijfelde ik even, want was het toch niet bijna tijd voor Jay & The Americans? Inderdaad, dat was vandaag twintig jaar geleden. In tegenstelling tot de voorgaande twee weken is deze wel tweedehands, zelfs al flink afgedraaid, hoewel ik in 1993 de originele uitvoering in een betere staat koop. Zoals ik al eerder zei, lag soul een beetje moeilijk bij mij rond 1991. De eerste drie singles van vandaag waren de enige die nog overgebleven waren, als er meer zijn geweest. Anno 2011 kan ik dan spijt hebben dat ik die gemist heb. Op zaterdag 7 december ging ik naar de vlooienmarkt in de Veemarkthal in Sneek en kwam thuis met de volgende selectie:

584 Give Me Your Lovin' (Mr. Olster)-John 'Kingsize' Russell
Een redelijke zeldzaamheid, deze single uit 1969 van de man die even later de 'hokie pokie' tot ons bracht. Deze single is op het Park-label, een jaar eerder had hij een langspeelplaat gemaakt voor Whaamm!!, welke ik ook in mijn verzameling heb. 'Give Me Your Lovin' is een beetje midtempo met een heerlijk aanstellerige Russell, maar bovenal een fijne novelty. Russell zou midden jaren zeventig pas echt goed doorbreken. In 1974 verzorgde hij ondermeer de zang op de platen van Spooky & Sue, maar zijn echtgenote stond optredens met Sue Chaloner niet toe en dus werd zijn plaats op de bühne ingenomen door Iwan 'Spooky' Groeneveld (ex-Swinging Soul Machine). Russell overleed twee jaar geleden.

585 Bed Of Roses-Judy Clay
Hoewel hoes als plaat optisch in nieuwstaat zijn, mist er een heel klein hoekje uit deze single, waardoor ik het zonder intro en eerste couplet moet stellen. Omdat veel Stax-materiaal mij te glad is, kan ik daar prima mee leven.

586 Peace Of Mind-Nancy Wilson
En dan is het tijd voor niet zomaar een klassieker. Dit is echt een hele grote favoriet van mij geworden. Zangeres Nancy Wilson (niet te verwarren met een later Heart-zusje) was erg veelzijdig en oogstte waardering in zowel de country-hoek als de jazz en mocht in 1968 ook een snufje soul proberen. 'Peace Of Mind' is door erg veel artiesten opgenomen, ik ken zelf ook nog de versie van Three Dog Night, maar zo'n geweldige performance als die van Nancy Wilson bestaat er niet!

587 Cara Mia-Jay & The Americans
In 1980 was Frits Spits al zo'n begrip met zijn Avondspits, dat toen hij een paar avonden achtereen een 'gouwe ouwe' uit 1965 draaide, ontstond er al heel snel vraag naar de plaat. EMI perstte maar een nieuwe single van 'Cara Mia' van Jay & The Americans, hoewel het plaatje al enige malen opnieuw was uitgebracht. Eind jaren zeventig bijvoorbeeld in 'The Spotlight Series' van United Artists, met 'Let's Lock The Door' op het b-kantje. Deze single vond ik twintig jaar geleden op de vlooienmarkt.

588 Sundown-Gordon Lightfoot
Over klassiekers gesproken... Lightfoot werd ook hier in den lande bekend dankzij 'If You Could Read My Mind' uit 1971, hoewel het nooit een hit werd. Viola Wills zou dat in 1981 doen met haar disco-versie. Gord's enige Nederlandse hit is dit ondergewaardeerde 'Sundown' uit 1974. Voor deze plaat mag je me 's nachts wakker maken! Heerlijk lome countryrock.

589 Honky Tonk Women-Rolling Stones
Over country gesproken. The Stones wisten al dat het nieuwe album van The Beatles 'Let It Be' zou gaan heten (Phil Spector was nog druk met het mixen ervan), om te kiften noemden zij hun langspeler 'Let It Bleed'. Op het album stond ondermeer 'Country Honk', een geslaagde parodie op de bluegrass. De single die het album moest inluiden was echter een opnieuw opgenomen versie van 'Country Honk', maar nu met drums en een stevig rockgevoel. Dat werd dus 'Honky Tonk Women'. Ik weet nog dat ik de single toen voornamelijk kocht vanwege de b-kant, 'You Can't Always Get What You Want'. Niet zozeer een kwispel, maar weet nog iemand in welke reclame dat zat? Had het iets met veilig vrijen te maken?

Vrijdag gaan we in polonaise een aankoop uit de vijf gulden-bak van Sunrise vieren!

uit de jeukdoos: The Impressions

De telefoontoppertjes kunnen wel bijna eens ten einde zijn. Natuurlijk hebben we nog maar een fractie van de 247 liedjes bij de hoorns gevat, maar nu de Nokia helemaal dood is, luister ik niet dagelijks meer naar mp3's. Die was ik trouwens ook al een paar maanden zat, steeds weer hetzelfde liedje. Toch zitten er wel juweeltjes tussen en ook de aardige telefoon-foto's zijn er nog genoeg, dus misschien trekt het bij. Gisteravond heb ik mezelf getrakteerd op een cadeautje: Vijftienhonderd (!) northern soul-tracks op een dvd. 'The Northern Soul Jukebox'. Als je die op shuffle zet, heb je een complete all-weekender en een afterparty. Ik weet nu de tracklisting nog niet, wellicht heb ik hem eind volgende week in huis, maar ik ga hoe-dan-ook zo nu en dan een plaatje van de betreffende dvd behandelen. Het lijkt me stug dat de eerste kandidaat niet tussen de 1500 klassiekers staat, dus ik gok erop: 'Can't Satisfy' van The Impressions uit 1966.

Het is de schuld van een vroegere buurvrouw dat de jonge Gerrit geen soul lustte. Ze had hem verteld over haar ervaringen uit de roemruchte jaren zestig en hoe zij een hekel had aan soul. Haar idolen waren The Rolling Stones, maar ook de andere 'helden' spraken hem meer tot de verbeelding dan de gladde dansmuziek uit die bewuste periode. Toch sloeg ik niet ieder aanbod voor een soul-single onmiddelijk van de hand. In 1996 en 1997 hield een verzamelaar in het Deense Herning opruiming in zijn singles. De man bestierde een boekhandel (ik kocht mijn Rare Record Price Guide 1995 twee jaar later voor een fractie bij hem) en verkocht boven uit zijn collectie. Hij zou kort daarop een Elvis-museum openen, de rest van de platen mochten weg. Ik heb daar tijdens de vakanties flink boodschappen gedaan en ging met ondermeer 'Can't Satisfy' van The Impressions in de koffer terug naar Nederland.

Het is pas in 2009 als ik eens de moeite neem om de plaat serieus te beluisteren. Misschien heb ik in 1996 'This Must Be The End', de andere kant, wel eens gedraaid omdat ik aannam dat dit de a-kant was. Bij de eerste regeltjes van 'Can't Satisfy' is er meteen herkenning, als The Impressions aan de coupletten beginnen is het overduidelijk. Die Curtis Mayfield! In de begin jaren zeventig maakte hij baanbrekend werk, maar in 1966 was hij een ordinaire jatmoos. 'Can't Satisfy' is namelijk als twee druppels water 'This Old Heart Of Mine' van The Isley Brothers. En Holland-Dozier-Holland waren toch echt de eerste!

Of dit heeft mee geholpen, weet ik niet. Tamla-Motown is een grote inspiratiebron geweest voor menig artiest die tegenwoordig onder de northern soul wordt geplaatst, in de northern soul zélf is Tamla-Motown enigzins 'not done'. Ik ben anno 2011 eigenwijs genoeg om leuke Motown er tussendoor te gooien en daarin ben ik niet de enige, maar hits zijn uit den boze en dus zullen The Isley Brothers wel niet zo vaak zijn gedraaid in de northern soul-clubs. Iedere club had wel een paar 'eigen' klassiekers op het repertoire. Velen worden toegeschreven aan The Casino in Wigan, maar deze van The Impressions hoort toch vooral bij The Twisted Wheel in Manchester. Hoewel de single eenvoudiger is te vinden (tenminste: origineel en geen replica of bootleg), past hij daarom naadloos in het rijtje naast 'Gonna Be A Big Thing' van The Yum Yum's en 'Do I Love You' van Frank Wilson.

Ik kreeg een paar maanden geleden nog een single van The Impressions uit dezelfde periode aangeboden. De b-kant was matig interessant, een beetje midtempo. De a-kant de welbekende gospel van Mayfield en zijn maatjes. De vraagprijs was fors en ik heb hem afgeslagen.

Nu we het toch over handel hebben: Ik heb zondag 'Stronger Than Her Love' van The Flirtations gewonnen op Ebay, ben ik overboden op 'The Slow Fizz' van The Sapphires en 'I Go To Pieces' van Geri Granger, heb ik een beter exemplaar van 'Birds And Bees' van Warm Sounds gekocht. 'Soul For Sale' van John Schroeder Orchestra had ik zaterdag al gewonnen en vanavond loopt de veiling van 'Do The 45' van The Sharpees af. Duimen!

20 Years Ago Today: 571b-583

Het heerlijke avondje loopt alweer ten einde. De goede bisschop is mijn huisje stilletjes gepasseerd, ik heb vanavond de wortel voor de schimmel in stukjes gehakt en met doppertjes geserveerd bij de aardappelen. Gisteravond kreeg ik nog wel gratis-en-voor-nop twee feestelijke puddingbroodjes bij de Appie Heijn. Vorig jaar begon ik de maandag na Sinterklaas in de post en niet al in november zoals ik vorige week schreef. Maar het vooruitzicht op het postwerk hield me toen wél op de been. In 1991 vierden we in Jutrijp nog wel echt Sinterklaas met cadeautjes, niet veel later zou Sint gewoon een envelopje met contanten en een chocoladeletter achterlaten. Sint was er inmiddels wel aan gewend geraakt dat die jongeman plaatjes wilde hebben, ik denk dat ik de enige was die tweedehands dingen op zijn verlanglijstje had staan. Twintig jaar geleden waren het echter allemaal heruitgaven van oude singles en een enkele flop uit de uitverkoopbak. Zullen we maar meteen losbarsten?

571b 25 Miles-Edwin Starr
De dubbele notering van die 571 had ik de laatste keer al genoemd, bovendien is Edwin Starr hier vorige maand nog te gast geweest met deze merkwaardige heruitgave van zijn hit uit 1969.

572 Fingertips-Stevie Wonder
Een Motown Yesteryears-heruitgave uit de late jaren zeventig van de doorbraak van Little Stevie, de harmonica-man. Part 1 is een lekker swingend nummer met Stevie op bongo's en harmonica, maar op Part 2 gaat hij echt los tegenover een wild enthousiast publiek. 'Fingertips Part 2' was uiteindelijke ook de hitsingle van Stevie uit 1963. In Nederland duurde het nog drie jaar eer Wonder de Top 40 binnenkwam met 'Blowin' In The Wind'.

573 Morning Has Broken-Cat Stevens
Een jaren tachtig-heruitgave van deze Cat Stevens-klassieker uit 1972 op A&M. In tegenstelling tot veel andere re-issues, heeft deze niet een andere grote hit op de flip staan.

574 Said She Was A Dancer-Jethro Tull
Afgaande op de naam zou dit zo een plaatje uit 1973 kunnen zijn, maar niets is minder waar. Zelfs in 2011 is Jethro Tull 'alive and kicking', gaat nog regelmatig op tournee en verrast haar fans (bijna) jaarlijks met een nieuw album. Dat dit het grote publiek al twintig jaar ontgaat, doet er niets aan af. In 1987 was de Tull al uitgerangeerd en in dat kader bleef de single 'Said She Was A Dancer' onopgemerkt.

575 Family Affair-Sly & The Family Stone
Dit is het Amerikaanse broertje van ons fotomodel, een import zonder het gebruikelijke gaatje in het label. Verder is deze identiek aan de Nederlandse single als hierboven met 'Luv'n'Haight' op de b-kant.

576 Needles And Pins-Searchers
Hoewel mijn meest favoriete lokale radiostation voor altijd Radio Bergeyk zal blijven, heeft Sneek Radio Markant, dat eind jaren tachtig nog eenvoudigweg de LOS was. Lokale Omroep Sneek. De lokale radio van Steenwijk heeft alleen nog een S van stichting ervoor geplakt en Sneek in Steenwijk veranderd. De LOS had in 1988-89 iets van een alarmschijf, maar vaak waren dit platen die al door Hilversum waren uitgespuugd. Deze 1988-remake van The Searchers van hun 25 jaar oude hit was hier één van. Looper was een belangrijk sponsor van de LOS en deze 576 is de eigenlijke 'schijf', inclusief tikjes van een week lang draaien!

577 Treat Her Like A Lady-Geordie
Ik heb het vandaag nog even nagezocht, de single is echter ver buiten mijn bereik geraakt, maar dit is inderdaad dé Geordie, de band uit Newcastle die in in 1980 Brian Johnson als vervanger voor Bon Scott in AC/DC aanleverde. Ik heb de single al jaren niet meer gehoord, maar wat me ervan bij staat is dat het in geen geval te vergelijken is met de rauwe glamrock van de groep uit de begin jaren zeventig. Dit zou uit de tweede helft van dat decennium moeten komen.

578 Nightlife-Flavium
Dit is wel weer een heruitgave, ditmaal een Arcade uit 1990. Dit nummer van de Nederlandse groep Flavium had een CD-serie van Arcade geïnspireerd.

579 Wonderful World Beautiful People-Jimmy Cliff
Eentje uit de serie 'Forget-Me-Nots' van A&M. Deze heeft ook niet een hele bijzondere b-kant.

580 Gypsys Tramps And Thieves-Cher
Een 'double hit single' van Cher met twwe van haar grootste solo-hits uit de vroege jaren zeventig. Op de andere zijde staat 'Dark Lady' uit 1974.

581 Cool Jerk-Capitols
In 'een frisse jurk' heb ik vorig jaar juni of daaromtrent (gewoon de zoekfunctie even benutten...) deze blauwebakkneiter al van aandacht voorzien. Dit nummer uit 1967 werd ten tijde van de opkomst van de northern soul in 1976 opnieuw uitgegeven op het Contempo-label.

582 Something-Shirley Bassey
Ik weet dat het gewaagd is, zeker omdat het origineel van The Beatles is, maar toch vind ik Shirley Bassey's uitvoering van 'Something' beter dan het origineel! Op de flip van deze 'Spotlight Series' staat 'Never Never Never' uit 1973.

583 Soul Finger-Bar Kays
In 1967 kwamen Otis Redding en leden van The Bar-Kays om het leven bij een vliegtuigongeluk. Op deze Atlantic-single zijn ze bijeengebracht. The Bar-Kays vertolken hun enige hit 'Soul Finger' op een kant, op de andere horen we Redding met Carla Thomas in 'Tramp'.

Woensdag een volgende 20 Years Ago Today, voor de variatie dan enkel 'originals'.

Schijf van 2011: Nieuwe albums

En zo is het zondagochtend. Na een helse zaterdagavond toch nog even redelijk diep geslapen en nu aan de koffie, om straks door weer en wind maar eens een paar kilometer te trappen. De gebeurtenis van gisteravond heeft zijn 'impact' op mijn doen en laten. Niet dat het me dwars zit dat ze me geblokkeerd heeft, allerminst, maar de manier waarop ze mij heeft afgeschilderd, zit niet lekker. Het lijkt off-topic, maar het is een brug naar deze Schijf van 2011. Ik had eerst gedacht om vandaag met de bekeken films te beginnen, lekker veilig want daar komt Marissa niet in voor. Wat betreft de albums, ik had twee lijstjes in gedachten: Eentje folk-gerelateerd en eentje algemeen, maar bij beide kwam ik maar niet op vijf kandidaten. Ziehier: Beide lijsten samengevoegd. Zoals ik gisteren al schreef en was ik vóór gisteren ook al van mening: Haar laatste album kent een paar positieve uitschieters, maar dat is nog te minimaal om hem in deze lijst op te nemen. Dan toch liever de huidige nummer 5, die verveelt na honderd draaibeurten nog steeds niet!

Alle vijf albums hebben hun aandacht gekregen hier op Soul-xotica, dus echt nieuwe namen komen we in deze lijst niet tegen. Het vijfde concert wil me maar niet te binnen schieten, die is hier vast niet aan de orde gekomen en ik verwacht dat er onder de films ook namen zitten die ik niet met De Video Draait heb vereerd. December is de uitgelezen kans voor terugkijken, in deze serie Schijven iedere week een top vijf met 'the best of'. Vandaag dus de vijf beste 'nieuwe' albums die ik in 2011 heb gekocht. Enkele titels zijn officieel van 2010, maar ik loop wel eens wat achter...

Op vijf vinden we zo eentje. Het is de enige compact disc uit het lijstje: hij is wel op vinyl uitgebracht maar was in een zeer kort tijdsbestek uitverkocht. Begin september heb ik hem behandeld in 'compensatie voor Waasmunster'. Het is 'The Night Before' van de Vlaamse band Hooverphonic. Zoals ik reeds in september schreef, bevat dit album een verzameling perfecte popsongs. De langste is minder dan vijf minuten, maar gemiddeld zouden het geschikte Eurovisie Songfestival-kandidaten zijn van rond de drie minuten. Kop-staart met refreintjes die al na een enkele keer luisteren blijven hangen.

De vierde positie wordt ingenomen door het Canadese duo Snowblink. Eind augustus, toen ik de elpee kocht, sprak ik nog steeds alleen van Daniëla Gesundheit, maar sinds het optreden in Zwolle weet ik dat het een duo is. 'Long Live' is het debuut van Snowblink. De liedjes zijn al in 2009 opgenomen, inmiddels heeft de band een rauwer geluid gekregen en dat zal op het volgende album, dat in juni 2012 verschijnt, pas echt tot wasdom komen. Hoewel het lentegevoel, zoals ik dat vorig jaar in september voelde, enigzins achterwege bleef, kan het hem niet aan Snowblink hebben gelegen! Deze liedjes ademen het voorjaar en heeft al menig grauwe dag weten op te fleuren.

De top drie was tot op het laatste moment spannend. Een paar weken geleden kwam de jongste van een zangeres bij me wonen, die plotseling mijn top vijfje overhoop haalde. De uiteindelijke nummer 1 en deze nummer 3 wisselden stuivertje tot die tijd. Helaas eindigt Sharon Van Etten met 'Epic' toch op de derde plaats. Ik kocht deze in januari. Hoewel ik meteen smoorverliefd werd op 'Don't Do It' en 'Save Yourself' had de rest van het album even nodig voordat het de schoonheid aan mij openbaarde. Met name haar zang moest ik erg aan wennen. Maar het kwam dus toch allemaal goed met Sharon!

Op nummer twee die plotselinge indringster: 'Seasons On Earth' van Meg Baird. Ik ving heel toevallig op via een niet nader te noemen artieste dat ze op dat moment vaak luisterde naar Sharon Van Etten en de nieuwste van Meg Baird. Ik had hem eerlijk gezegd gemist, maar later die dag deed ik de aanschaf. Meg is de koningin van de vrouwelijke singer-songwriters (met gitaar). Haar puur natuurlijke zang, wars van enige vibrato, zo licht en zo uniek... Meg Baird herken ik uit duizenden. Ik ben nog steeds bezig de vrucht te pellen, maar tot nu toe kan het me nergens teleurstellen. Meg had verdiend op nummer 1 kunnen staan, ware het niet dat een andere dame mijn 2011 heeft gekleurd.

Agnes Obel. Ik hoorde 'Just So' vorig jaar oktober op de radio en was op slag verkocht. Het album kocht ik samen met Sharon Van Etten (en een heruitgave van The Gathering) in januari. De eerste paar maanden was Agnes een steun en toeverlaat. Als ik uit mijn werk kwam en mijn 'change over' ging doen, gebeurde dit vaak met Agnes op de achtergrond. Toen heit in april overleed, was Agnes zo ongeveer het enige mooie album dat ik kon waarderen, buiten dat ging ik voor 'lege' albums, vooral compilaties van jaren zestig-hits. Toen ik de plaat een paar weken geleden oplegde, bleek dat 'Philharmonics' een blijvertje is. Ik moet de plaat wel 250 keer hebben gedraaid (in de eerste maanden ging het op dagelijkse basis en soms wel twee keer!), niks geen sleur of verveling, alleen maar warme gevoelens. Net als dat ik werd geraakt door 'Just So' , greep vrijdag 'Video Games' van Lana Del Rey me bij de strot. Wie weet staat die volgend jaar wel op nummer 1???

Ik kan in december vijf of zes lijstjes kwijt (als ik ook eerste kerstdag en nieuwjaarsdag benut), de lijstjes zélf ben ik nog volop aan het samenstellen. Ik heb dus geen flauw idee wat hier volgende week prijkt. Wordt een late surprise...

Singles na een mislukte vriendschap

Een dag met een zeer dubbel gevoel. Ik voel me weer net zo huiverig als op die dinsdag 27 september, terwijl de kachel vrolijk brandt en ik me stevig heb aangekleed. De recensie van vorige week zaterdag was niet bepaald lovend en ik heb een week zitten dubben of ik Marissa nog een mailtje zou sturen hierover. Gisteravond had ik daar eindelijk de moed voor, bovendien had ik 48 uur uitgetrokken voor de juiste woordkeuze. Toen ik op 'verzenden' drukte, had ik al een slecht voorgevoel. Vanavond zie ik op Facebook dat ze in een kort tijdsbestek driemaal heeft gereageerd. De f-woorden vliegen me om de oren. Hoe ik het durf om haar zo'n email te sturen? En ja, ze gaat me blokkeren...

Dat is echter nog maar het begin, want ik heb mezelf er aardig snel mee verzoend. Ik hoef haar immers niet meer 'live' te zien na zaterdagavond en haar platen werden ook steeds minder interessant. Toch ontstaat er nog een welles-nietes met nog veel meer schuttingtaal. Mijn 'excuses' maken voor de mail, dat kan ik niet! Ik heb een fout gemaakt, een hele grove fout.

Als je een muzikant of, in dit geval, een zangeres bewonderd, zet je haar als het ware op een voetstuk. Idolen zijn niet echt, de mensen erachter wel. Bij idolen kun je niet-menselijke verwachtingen hebben en die had ik inderdaad ook bij Marissa. Door een vriendschap aan te gaan met iemand, waarvan 2 jaar geleden al bleek dat we niet op dezelfde golflengte zaten, is dan een riskante zaak. De mail was meer eentje aan een vriendin die me iets had gelapt wat voor mij niet door de beugel kon. Fout natuurlijk! Marissa zit vol van haar zelfmedelijden en als je daarin mee wilt gaan, ben je bij haar aan het goede adres. Ga je er tegen in, dan wordt je geblokkeerd. Simpel! Als je niet kan garanderen dat je tussen acht en vijf optimaal kan presteren bij je baas, moet je geen acht tot vijf-baan nemen. Als je reis- en concertschema's niet op elkaar afstemt en dan de zware reis als excuus gebruikt voor een matig concert, ben je gewoon niet geschikt als reizend muzikant. Dan moet je in de studio gaan wonen...

Vanaf heden is Marissa Nadler die stem van de elpees en niks meer. Ik ben nu alleen nog maar liefhebber en zal me nooit meer 'fan' noemen...

Toch nog een aardige surprise vandaag? Jazeker, Albert had me al beloofd een pakketje singles toe te sturen en die is gearriveerd. Enkele zijn mooie reserve-platen voor blauwe bak-residenten, twee waren al aan vervanging toe en de anderen zocht ik al een tijdje:

* Bob & Earl- Harlem Shuffle
De vorige was verteerd door de sappen van rottende kiwi's (zie: Vinylsap, september 2010).
* Crazy World Of Arthur Brown- Devil's Grip
* Electric Indian- Keem O Sabe
* Equals- Police On My Back
* Four Tops- Bernadette
* Jackpots- Jack In The Box
* Joe Jeffrey Group- My Pledge Of Love
* Alan Price Set- Hi Lili Hi Lo
* Sam & Dave: You Don't Know What You Mean To Me
* Soulful Dynamics- Mademoiselle Ninette

dweilpauze: The Dells

Het is met de dweilpauze zo lang de voorraad strekt, maar voorlopig kan ik nog wel even vooruit! Vandaag een plaat die afgelopen jaar een plotseling hoogtepunt in populariteit beleefde in huize Louwsma. Ik leerde The Dells kennen middels 'Radio Saigon', een op 'Good Morning Vietnam' en 'Tour Of Duty' geïnspireerde serie compilaties die begin jaren negentig tegen budget-prijzen werden aangeboden. In tegenstelling tot 'Tour Of Duty' bevatte 'Radio Saigon' nog wel eens tenenkrommende nieuwe versies van jaren zestig-liedjes. Ik herinner me van deze cassette, voor vijf gulden op de dinsdagmarkt gekocht, vooral een oerlelijke 'Amen' van The Impressions, maar het bevatte ook het knaloude origineel van 'Tell Mama' van Etta James. En dus ook The Dells met hun medley 'Love Is Blue/ I Can Sing A Rainbow' uit 1969. Ik kende hem toen nog niet, een jaar later zou ik de vinylsingle voor weinig kopen, maar een échte hit werd het nooit in mijn verzameling!

Orkestleider en arrangeur André Popp, die in die jaren ondermeer met Marie Laforet werkte, schreef de meesterlijke melodie van 'L'Amour Est Bleu', de tekst werd geschreven door Pierre Cour. In deze oorspronkelijke Franse versie wordt een verloren liefde bezongen aan de hand van eerst een aantal kleuren en dan een aantal elementen van de natuur. Het Griekse zangeresje Vicky vertegenwoordigde Luxemburg ermee op het Eurovisie Songfestival in 1967. Sandie Shaw ging er op blote voeten met de hoofdprijs vandoor, de nummers 2 en 3 is weinig meer van vernomen, maar de nummer 4 van die editie zou vele records doen sneuvelen. Vicky kennen we trouwens beter als Vicky Leandros. In 1972 zou ze wederom meedoen aan het jaarlijkse zangfeest.

Vicky nam onmiddelijk het lied op in verschillende talen, vijftien jaar later zou Nicole dat trucje nog eens herhalen, en bereikte in vele landen de hitparade. Een jaar later werd een instrumentale versie opgenomen door een andere Franse orkestleider, Paul Mauriat. Hij is één van de weinige Fransmannen die erin geslaagd is om de top van de Amerikaanse Billboard Hot Hundred te bereiken. Opeens had iedereen 'Love Is Blue' op het repertoire staan. Zelfs Jeff Beck jengelde zijn versie op een single uit 1968. Die werd in de Hitweek gehonoreerd met een 3!

Tot zover de historie van 'Love Is Blue', gaan we meteen over na een ander fraai staaltje muziekgeschiedenis: The Dells. Al in 1952 is er een oerversie van deze groep, die pas in 1955 de naam The Dells aanneemt. In het begin wisselt de bezetting nogal, maar sinds 1960 is de bezetting vrij constant te noemen. Alleen Johnny Carter overleed twee jaar geleden op 75-jarige leeftijd, zijn maatjes zijn niets jonger dan dat en treden nog altijd op! De meest succesvolle periode ligt echter al lang achter ons. Van 1968 tot en met 1970 scoorde de band hit-na-hit in Amerika. In Nederland bereikte de groep slechts eenmaal de Top 40 en wel met 'Love Is Blue' in een combinatie met 'I Can Sing A Rainbow'. Het stond in 1969 op nummer elf.

Zoals ik al zei, is de plaat nooit echt een grote favoriet geworden. Ik draaide hem thuis heel sporadisch en bij een kroeg-optreden bleken er teveel leuke alternatieven. Eerst vond ik begin dit jaar in Meppel het lege fotohoesje, de single die ik in 1992 had gekocht zat in een neutraal wit hoesje. Vervolgens kwam ik in juni de Engelse persing tegen bij Het Goed in Emmeloord. De plaat was optisch in een niet al te beste conditie en de corresponderende prijs van drie euro was zelfs enigzins fors, maar ik heb al vaker verteld dat ik een zwak voor Engelse persingen heb en dus mocht-ie mee. Eenmaal thuis valt de staat van de single alleszins mee. Okay, hij kraakt wel iets, maar doordat Engelse persingen stevig zijn opgenomen, stoort dit niet heel erg. Andermaal blijkt dat deze single de juiste 'body' heeft, die ik bij de normale Duitse persing zo had gemist.

Hoewel je op de dansvloer weinig anders kan doen dan schuifelen met je lief tegen je aangedrukt, kan ik na twintig jaar eindelijk de plaat op waarde schatten. Voor een rustpuntje in de set mag hij beslist, ook al zou het alleen maar zijn om Engelse persingen te promoten!

De ontdekking van de hemel

Zou een leuke titel voor een boek kunnen zijn... Of een film? Nee, dan doen we hem in het Engels! De Maja's hebben ons al tijden geleden rampspoed en grote veranderingen beloofd voor het jaar 2012. Nog een maandje en het is zover. Twintig jaar geleden was ik me er niet van bewust dat het volgende jaar grote veranderingen zou inhouden. Wie het afgelopen jaar 20 Years Ago Today een beetje heeft gevolgd, kan het met me eens zijn dat die 16-jarige puistenkop toch wel een beetje wereldvreemd was. Terwijl leeftijdsgenoten op gingen in de muziek van Guns'N Roses of Metallica of wat er maar op de radio voorbij kwam, zat ik tot mijn kruin in de jaren zestig en zeventig te wroeten. Het moet ergens in oktober 1991 zijn geweest dat mijn voelsprieten gingen uitstaan toen ik een liedje voorbij hoorde komen. Ongelofelijk hard voor die tijd, maar toch ook een hele sterke melodie. Zou dit de soundtrack van mijn leven kunnen worden?

Ik zat op het KMBO, een verkorte administratieve opleiding van 2 jaar. Vooral het 'zelfstandig werken' was iets dat de jonge Gerrit maar niet onder de knie kreeg. Raad eens hoever ik na anderhalf jaar achter lag met toetsen? Juist geantwoord! Alleen op Nederlands had ik een voorsprong, terwijl ik in de lessen bij meneer Hania he-le-maal niks deed. Hania wist van mijn muziekkennis af en had iedere week weer nieuwe trivia-vragen voor me in petto. Hem komen we later in dit bericht nog tegen.

Dan de lessen Kantoorpraktijk, daar hadden we de meeste van. Ieder werkte voor zich, de docent, mevrouw Hilt, zat erbij en beantwoordde, indien nodig, persoonlijke vragen. Omdat de praktijk van een kantoor nagebootst moest worden, stond de radio daar altijd aan. Meestal op Radio 10 Gold, toen nog erg populair in de regio Sneek, maar het ding had ook een cassettedeck en we werden uitgenodigd om zelf cassettebandjes mee te nemen. Zou Anja Feenstra nog wat doen met de journalistiek? Anja was al een paar jaar ouder dan mij, had dikke verkering toendertijd en luisterde liever naar de VPRO dan naar Radio 3. Anja bracht eens op een woensdag een cassette mee van een album dat ze de vorige dag op cd had gekocht. Ze was al bekend met de groep, noemde al de vorige plaat 'Bleach', maar zei dat ze deze beter geschikt vond voor op school. Ze doet de cassette in het laadje en dan...?

Meteen bij het intro veer ik op. Wat gebeurt hier? Ik hoor dertig jaar muziek in een notedop. Rock'n'roll, het venijn van de punk, lichte psychedelische invloeden, een ijzersterke melodielijn die blijft hangen. De rest van het album smaakt ook meteen goed, maar het is vooral dat eerste nummer van de cd die me bij de strot grijpt. Anja belooft hem voor me over te zetten. Op cassette natuurlijk! Het is 1991...

Dat bandje draai ik helemaal dol. Rond deze tijd, maar dan twintig jaar geleden, koop ik ook de cassette-single (binnenkort nog eens aandacht voor deze exotische geluidsdrager) en het is heel vroeg 1992 als meneer Hania me adviseert eens een recensie uit te tikken van een actuele plaat en hiermee naar het Sneeker Nieuwsblad te gaan. De keuze voor de plaat is snel gemaakt, dat wordt 'Nevermind' van Nirvana. De recensie kan niet geplaatst worden in het Sneeker Nieuwsblad, maar ze zoeken nog wel een recensent voor concerten in Het Bolwerk. Dan begint 1992 pas écht, Nirvana is de soundtrack. Biertjes drinken in 'T Hokje van Hommerts, onze zuipkeet, al eens een sigaretje 'bietsen' van een meisje. Vanaf april zorg ik voor mijn eigen rookwaar. Dan ben ik ook al eens dronken geweest. Op de derde stage van dat jaar gaat het even niet goed, ik loop voor een eerste maal weg en eindig in De Karre in Tuk. De volgende dag ga ik van school.

Ik werd voor de keuze gesteld: Of mezelf ten koste van alles storten op mijn studie of van school gaan. Weer goed geraden!