eindelijk volwassen deel 2: nr. 9

Als de dag van gisteren? Lieve help, nee! Hoewel ik veel van die 26e april 1986 weet te herinneren, is het toch echt 24 jaar geleden. Waar ik toen van droomde, weet ik niet meer. Niet dat ik op mijn 35e in Steenwijk zou wonen, laf inpakwerk zou doen en nog vrij gezellig zou zijn. Wel wilde ik net zoveel platen hebben als Henk, mijn oudste broer. Dat is wel uitgekomen! Ofwel, ik heb hem al drie keer ingehaald!

Over twee dagen word ik elf. Ik zit in de vijfde klas, of groep 7, bij meester Jan van der Veer. Een hippe meester! Net van de kweekschool. Hij luistert dus ook naar popmuziek. De hoofdonderwijzer noemde Fats Domino ooit 'een ouwe schreeuwerd'. Do I need to say more?

De voetbalclub houdt een rommelmarkt in het dorpshuis. Deze van The Beatles is welgeteld de enige vinylplaat. Verder zijn er cassettes. '16 Golden Oldies' bevat zestien nagespeelde hits uit de jaren zestig. Dat bandje heeft toch nog een grote rol gespeeld in het begin van het verzamelen.

The Beatles kostte een kwartje. Een puntgaaf exemplaar zonder het middenstuk in een EMI-hoesje. De laatste eigenaar was creatief geweest met viltstift en papier en had zelf een hoes gemaakt. Eén vel zat los bij de latere plastic hoes, de ander was erop vastgeplakt. Die heb ik erg zorgvuldig losgeweekt.

Meester Van der Veer heeft hem zelfs nog even geleend om een cassette-opname te maken. Hij zei me dat ik erg zuinig op deze plaat moest zijn. Die raad heb ik opgevolgd! Ik heb hem sinds 1991 minder dan vijf keer gedraaid...

Het was mijn eerste 'oude' single, buiten de verwerpelijke nummer 5: Een hele foute cover van 'Disco Duck' door DJ Scott. Gekocht vanwege de grappige hoes. Op mijn verjaardag zou ik ditmaal geen singles krijgen. Nu had ik eerder deze maand in de Top 100 Aller Tijden wel een mooie plaat gehoord, maar daarop moest ik nog twee jaar wachten...

hey Pam, je naald danst!

Natuurlijk was het merendeel van de 78 singles van afgelopen zaterdag 'verse ontdekkingen', maar greep ik de gelegenheid om ook weer wat betere exemplaren aan te schaffen. Zo was mijn 'Tears Of A Clown' na vijftien jaar niet meer aan te horen. En wat me begon op te vallen, was ook dat de naald de neiging tot dansen had. En dus was ik zeer verguld om de bovenstaande single alweer in nieuwstaat tegen te komen!

Alweer? Ja, het vorige exemplaar was ook praktisch nieuw toen ik hem in december 1994 in het Franse Langelille tegenkwam. Ligt 600 kilometer ten noorden van Parijs... Om het nóg ingewikkelder te maken, was ik toen op bedevaart naar Woodstock!

Drie maanden ervoor was ik voor de eerste keer naar het Dicky Woodstock Popfestival geweest op de Baarse Vrijstaat nabij Steenwijk. Mijn vervoermiddel, een Solex uit 1966, maakte toen veel indruk, vooral toen ik, bij wijze van stunt, met Solex een greppel indook. Sindsdien kent iedereen in Steenwijk mij als 'Solex'. Daar heb ik me mee verzoend, vandaar dat mijn dj-naam ook 'Soul-X' is geworden...

Maar wat me na aanschaf van die single begon op te vallen, gebeurt nu ook weer. De opname is erg dynamisch en in de stevige stukken (zang van Smokey en The Miracles, drums) danst de arm op de plaat. Ligt hem dus aan de persing, hij is té hard opgenomen en het vinyl is te dun! Zo kocht ik zaterdag mijn derde 'Listen To Me' van The Hollies en ook die is weer 'vals' in de refreinen.

Het verlangen naar een Engelse persing groeit gestaag. In tegenstelling tot Europeanen zijn Engelsen er precies in het uitbalanceren van bas, laag en midden in een opname, waardoor deze meer 'body' krijgt. De beste luidsprekers ter wereld komen er ook vandaan: Wharfedale. Met de hand gemaakt, blinken deze uit door op een hoog volume nog steeds uit te balanceren, waar andere speakers vervormen.

Engelse Motown-persingen klinken dan ook het beste. Je zou haast denken dat de Motown-sound niets meer een bassdrum en een tamboerijn is, maar een Engelse persing laat horen dat in het 'laag' er desondanks nog veel is te beleven. Ik moet het voor 'the time being' maar even met deze doen. Klinkt sowieso vijftig keer beter dan het vorige exemplaar!

geeft ons heden...

Ben ik zeker de afgelopen dagen glad vergeten hier en op het Steenen Tijdperk te melden dat de vangst van zaterdag ook drie singles van Les Baroques bevatte. Eigenlijk had ik daar al twee van, maar ben er niet minder blij om! 'Such A Cad' in fotohoes, 'I Know' zonder en even afgedraaid als mijn andere exemplaar. En dan 'Bottle Party' in fotohoes, welke in het geheel ontbrak. Ik maak een dansje als ik zie dat de flip 'Bread' heet en aan de songschrijvers-credits te zien dezelfde als Bobby Hebb moet zijn.

Ik moet toegeven dat ik helemaal nix met 'Sunny' heb. Niet van Boney M, niet van Cher, niet van Georgie Fame, maar ook niet van Bobby Hebb. Maar de laatste is één van die grote jaren zestig-hits die tot voor kort in de collectie ontbrak. Vorig jaar juni trof ik een fraai exemplaar aan in Utrecht, twee eurootjes, maar je kan niet alles hebben, dus zonder het mooie fotohoesje.

Op datzelfde adres kocht ik ook 'Working On A Tsjing Tsjang' van Les Baroques. En zo zijn we weer bij 'Bottle Party'. Hun uitvoering van 'Bread' is een teleurstelling. Nu ben ik nooit echt een fan van Michel Van Dijk geweest, hij stopt teveel gimmicks in zijn zang. 'Bread' klinkt ongemeend nonchalant. Bovendien is de 'groove' van Bobby Hebb helemaal verwaterd!

Zoals ik gisteren schreef: Een single heeft twee kanten. En sinds een paar jaar draai ik ook b-kanten, op zoek naar nieuwe dijenkletsers. En die vond ik bij Bobby Hebb! 'Bread' is een wat merkwaardig nummer. Geen '100 miles per hour', maar toch vlot genoeg om boven het maaiveld uit te komen. En die blazers na het eerste refrein?

Die klinken als 'Last Night' van The Mar-Keys. Horen we daar op de achtergrond ook heel licht het orgeltje, of is dat slechts bedrog? Het is mijn favoriet geworden als eerste plaat in de ochtend. Mokje Douwe voor me, oorwarmers op en dan ontwaken met Bobby en alles wat daarna volgt. Zelden vergeet ik te ontbijten, maar ja, geen dubbeldonker volkoren dat op kan tegen het kadetje van Bobby Hebb!

eindelijk volwassen deel 1: nr. 15

,,Hejje-'t al heurd? Gerrit wordt volwassen". ,,Neeee, dat kan toch niet". ,,Toch wel! Staat op zijn blog". Ho lieve mensen! Mijn singeltjes-collectie is bijna volwassen, de verzamelaar blijft als vanouds. Dus de ex-vriendinnen mogen weer vertrekken en mijn moeder mag weer zorgen maken! Hoewel ik al in 1988 met verzamelen begon, reken ik 17 juni 1989 tot de startdatum. Het lijkt me leuk de komende weken zo nu en dan één van de allereerste singles eruit te pikken. Vandaag nummer 15: 'Spirits In The Night' van Manfred Mann's Earth Band.

Op die 17e juni 1989 heb ik deze single al twee jaar in mijn bezit. Voor een dubbeltje van mijn tante gekocht op een rommelmarkt bij ons in de straat. Vraag 1: Waarom koopt een twaalfjarige nu precies deze single? De eerste reden is dat de single uit mijn geboortejaar komt. Ten tweede vind ik die langharige jongens op de hoes best stoer. En dan 'Spirits In The Night'. Geen idee wat het betekent, maar het heeft 'iets'.

Als twaalfjarige op ontdekkingsreis had ik een mindere introductie kunnen krijgen! Overigens was het niet de enige single die ik kocht. De anderen waren: 'Mexico I Can't Say Goodbye' van Bolland & Bolland, 'Hollanders' van Alexander Curly, 'Do You Wanna Touch Me' van Gary Glitter en 'De Wolf' van Peter & Zijn Rockets. Het was juni 1987 en singles waren toen gewoon een dubbeltje.

Het waren de laatste maanden op de basisschool. Mijn zus ging over een paar weken trouwen. Ik weet nog dat ik de 's middags nog met mijn ouders naar de stad moest om kleren te kopen. Anders een feestje, maar vandaag niet. Ik zou het liefste de hele dag over de rommelmarkt willen lopen, al weet ik na drie rondjes wel wat iedereen in de aanbieding heeft. Misschien heeft het ook wel iets speciaals omdat er eindelijk iets in Jutrijp te doen is. Het zou immers nog jaren duren voordat er weer eens wat in het dorp zou gebeuren...

Een single heeft twee kanten. Zeker in die beginperiode draai ik ook b-kanten. 'As Above So Below' dus ook. De betekenis leer ik pas jaren later. Gedurende de Tweede Wereldoorlog wilde een Engelse bioloog opnames maken van een nachtegaal. Hij had nog maar net een microfoontje in de struik gehangen, of de nachtegaal begon te zingen. Plots een stijgt een lawaai op uit de lucht. Een aantal bommenwerpers trekken over. De bioloog hoopt nog dat de microfoon zich uitsluitend op de nachtegaal zal concentreren. De opname zal echter een legendarische status krijgen. De nachtegaal zingt over de sonore brom van de bommenwerpers en levert een schitterend contrast op. Het zou Manfred Mann in 1975 inspireren tot het album 'Nightingales And Bombers' en een stukje van de bewuste opname zit aan het eind van 'As Above So Below'.

een vergeten nugget

Tsja, een single met een nagenoeg wit label. Foto's van het illustere duo zijn ook niet voor handen en fotohoezen waren in Amerika in die tijd eerder uitzondering dan regel. Dan maar even zoeken op 'nugget'. Vergeef me, ik ben vandaag een beetje melig! Over de muziek dan maar! Ruim een jaar geleden bezocht ik iemand die ik in een café was tegengekomen. Zij bood de mogelijkheid om vinyl over te zetten en dat kwam goed uit: Ik had zojuist een flink aantal mensen een opname van 'Cherry' van Jeremy beloofd.

Samen met haar man maakt ze deel uit van een piratenteam, dat via internet 24/7 uitzendt. Zij doet op donderdagavond een gouwe ouwe-programma en doet dat het liefste met authentiek vinyl. Ik heb mijn allerliefste ogen opgezet en, ja hoor, het mocht. Ordinair snuffelen tussen andermans singles...

Ik kwam een aantal Amerikaanse singeltjes tegen. Doorgaans altijd een gok: Of het is pure country, gospel, bubblegum of soul. De deal was snel gemaakt: Zij mijn dubbele exemplaar van de LP 'L.A. Woman' van The Doors en ik 'Who Me? Yeah You' van Ricky Davis & Denna Johnson.

Over Ricky Davis kan ik kort zijn: Niets over te vinden. Denna Johnson is bij paardenliefhebbers beroemd als schrijfster van het ultieme paardenhandboek. Alleen is dat niet de zangeres op de single. Achter die Denna Johnson gaat Jo Armstead schuil. Zij zat in The Ikettes van Ike Turner, van de eerste bezetting in 1960 tot halverwege 1964. Daarna zoekt ze aansluiting bij het echtpaar Nicholas Ashford en Valerie Simpson. Gedrieën schrijven ze ondermeer 'Smokey Joe's', in de uitvoering van de obscure girlgroup Tina & The Mustangs stamgast in mijn set.

De plaat is rond 1965 uitgebracht op Simpson Records. Het is een vraag-antwoord-spelletje tussen twee die stiekem heimelijk verliefd op elkaar zijn, maar de drie woordjes nog niet hebben uitgesproken. Een fantastisch snelle beat eronder (schreven ze ook niet 'Real Thing' van Kim D uit 1965?) en een snerpende mondharmonica die voortdurend te horen is. De plaat zorgt voor hoge nota's bij de schoenmaker, want je danst je zolen glad!

de poedelnaakte waarheid?

Nee. Preuts zou ik mezelf niet willen noemen. Kleren maken de man en dat geldt in mijn geval ook voor de vrouw. Ofwel: Hoe ik bij Blogspot terecht ben gekomen. Nee, dat blog bestaat niet meer, bij de start van Soul-xotica de inhoud geleegd, hoewel de illustraties nog wel elders op een fotoblog zijn terug te vinden. Een beetje naakt shockeert me niet, maar toch was ik afgelopen nacht in schoktoestand na beluistering van 'She Was Naked' van Supersister. Nu ken ik dat nummer al 18 jaar, maar soms, in het juiste decor, herontdek je bepaalde nummers!

Het decor werd gevormd door de singles die broer en zus Ludo en Margot Osse in de late jaren zestig kochten. Keurig nette popmuziek, nergens een scherp randje, vloeiende harmonieën van The Hollies, The Marbles en The Hep Stars. En dan opeens een Hammond-orgel, jazzy drums en een stem die het over 'instant pudding' heet. Dan is ze naakt! Passen jullie een beetje op, jongens? Het zijn niet alleen hippe tieners die naar Veronica luisteren, maar ook brave huisvrouwen. Opnieuw weer pudding en dan zijn ze beide naakt. Een messcherpe fuzzgitaar snijdt dwars door de speakers. Lawaai alom, onderbroken door een gothisch aandoenend koor. En dan een fluit, erg progressief in 1970, en een vastberaden slot.

Waar Soft Machine een plaatkant deed over zo'n progressieve suite en dus de radio nauwelijks haalde, daar is hier in vier minuten het verhaal verteld. Super Sister, zoals het label vermeldt, doet werkelijk alles wat in deze dagen 'progressief' heet en wat dan ongezien is voor de massa. Ik denk dat 'Catfood' van King Crimson twee maanden ervoor aan de aandacht ontsnapt moet zijn, deze single op het onafhankelijke Blossom-label bereikte zelfs een elfde plaats in de top 40!

Wat me dan nog het meeste verbaasd, is dat Supersister met Caravan typische 'meisjesmuziek' was, dus populair onder het beter geboetseerde geslacht. Nu werd de muziek van Supersister sowieso gebruikt voor balletvoorstellingen, maar toch blijft het een vreemd gegeven! Waren de dames anno 1970 dan vooruitstrevender dan de heren?

zwijgen is goud (waard)!

Vorig jaar, zaterdag 19 september. Ik baal ervan dat mijn salaris nog niet is gestort. Ik strijk neer op het terrasje van mijn stamkroeg. Heel toevallig loopt een kameraad voorbij. Gelukkig kan die me een tientje lenen. Wilde plannen voor die avond kunnen de ijskast in. Toch is er niets leukers dan nog niet ontvangen salaris te besteden en zo duik ik museumwinkel De Gouden Kikker in. Ik doe het nu eens aan tijd om de elpees nauwkeurig te bestuderen.

Al gauw valt het woord singles. De uitbater heeft de collectie van een overleden vriend overgenomen. Alras zit ik met mijn neus in één van de vele bananendozen. Dan valt mijn mond open. Ik hou een absoluut smetteloze 'Love Is In The Air' van Shocking Blue in mijn handen. De eigenaar ziet dat. ,,Dat is een dure". Dat weet ik. Snel overleg ik met mezelf. Hij is meer waard, maar ik ga tot tachtig! ,,Die is vijf euro", zegt hij kalm en verontschuldigt zich meteen. ,,Ik weet dat het een hoop geld is, maar hij is erg zeldzaam!"

Vanmiddag was ik een keer op tijd. Het lijkt alsof hij open en dicht gaat wanneer hij dat wil. Ik heb alle tijd om me door de ruim 2000 singles te worstelen. Veel Nederlands produkt uit de jaren zestig: beat, tienerzangeresjes, kleinkunst, carnaval, jazz. Alles in nieuwstaat, fotohoes en zachte plastic hoesjes. En hou ik opeens deze van Episode Six vast. In de Duitse single-catalogus van 2001 staat die voor 125 DM. Achteraf is hij voor een euro gerekend.

Tijdens het uitzoeken, heb ik al nagedacht. Straks ineens de prijs vragen, niet meer nakijken, alles wat ik heb uitgezocht gaat mee. Hij schat er zeventig, omdat hij de tel kwijt raakt. ,,Wat had je zelf in gedachten". Ik moet liegen. ,,Geen idee. Jij verkoopt ze, dus jij noemt de prijs". Daar neemt de handelaar geen genoegen mee en blijft aandringen. Ik moet de prijs noemen.

Ik weet dat deze singles zo'n slordige drie á vierhonderd euro vertegenwoordigen. Die zal ik vast niet voor 150 euro krijgen. Ik wil bijna die prijs noemen, maar houdt me wijselijk stil. ,,Dat wordt dan schrikken", zegt de verkoper. ,,Er zitten een paar dure tussen, dus ik moet 75 euro vragen". Soms is zwijgen echt goud!