Lang zullen ze spelen: Audience

'Het nalatenschap' is wel een beetje ten einde. Stukje bij beetje blijft broer me wel inspireren om nieuwe muziek te ontdekken maar in veel gevallen kan ik het niet rechtstreeks aan hem linken of is het genoeg voor een verhaaltje. In het hele begin van Soul-xotica het ik de 'Telefoontoppers': Berichten over een bepaalde track die ik als mp3 op mijn Nokia N95 heb staan. Met het overlijden van deze telefoon is ook deze serie voorbij. Sinds een jaar heb ik echter een nieuwe mp3-speler en vul deze vooral met albums. Broeder luisterde alleen naar volledige albums van start tot finish. Halverwege afzetten was uit den boze bij hem. Zo hebben we hier een nieuwe onregelmatig verschijnende serie over dat formaat waar we normaal gesproken niet veel mee op hebben: De elpee. Terwijl ik dit bericht schrijf, draait het onderwerp op de achtergrond en is het de bedoeling dat ik een soort van recensie aflever van het album in plaats van de gewoonlijke geschiedschrijving. In dit eerste deel een plaat met een verhaal: 'The House On The Hill' van Audience uit 1971.

Ik heb vorig jaar Audience te gast gehad in de 'Honderd achteruit'. Het is een band waar ik redelijk veel mee heb. Het begint met de albumversie van 'You're Not Smilin' op een verzamelelpee, vervolgens 'Belladonna Moonshine' als mp3 en dan een hele tijd niets. In recente jaren heb ik 'You're Not Smilin' en 'Indian Summer' op single gekocht terwijl ik 'I Put A Spell On You' al langer heb liggen. Met de nieuwe mp3-speler heb ik opeens de ruimte om volledige albums toe te voegen en het is daags voor de vakantie als ik besluit eens te beginnen met 'House On The Hill' vanwege de aanwezigheid van de albumversie van 'You're Not Smilin'. Het is de laatste nacht in Lingen en ik lig uitgeteld op bed. Ik besluit dit album op te zetten en mijn kennismaking is half in een droom. De volgende dag draai ik het album als ik Lingen verlaat. Op zaterdag luister ik naar het album als ik naar Assen fiets en krijg dan een idee. Wat als ik broeder vraag om een instapplaat van Pete Hammill en hem deze van Audience aanbeveel? Hij laat me een maand later weten dat hij het een 'aardig album' vond. Ik had graag meer van zijn bevindingen willen weten maar helaas is het nooit zover gekomen.

Audience komt uit de hoek van de 'art-rock'. Waar bij andere rockbands de elektrische gitaar op de voorgrond is, daar geeft Audience de 'lead' weg aan banjo, saxofoon en piano. Howard Werth heeft een lekker eigenzinnig stemgeluid dat ik graag mag horen. Het album trapt af met 'Jackdaw' en dat is met zeven minuten en achtentwintig seconden meteen het langste nummer de langspeler. De voorganger van het album is nóg meer gericht op de Amerikaanse markt en volgens mij is 'Jackdaw' een herinnering aan. 'You're Not Smilin' is opnieuw opgenomen voor de single-release en toch geef ik de voorkeur aan de meer sobere versie van het album. 'I Had A Dream' is een heerlijk klein liedje met de klassieke semi-akoestische gitaar van Werth en complimenterende saxofoon later in het nummer plus wonderschone achtergrondzang. 'Raviolé' is een klein klassiek werk met Werth op de klassieke akoestische gitaar en leden van de London Symphony Orchestra. De arrangeur heeft eerder zijn kunsten verricht op het album 'Five Leaves Left' van Nick Drake. Daarmee is kant 1 een feit.

De tweede kant trapt af met 'Nancy'. Het zou geknipt zijn geweest voor een single en het zou, volgens mij, ook nog een hitkans hebben gehad. Het lijkt een eenvoudig nummer maar toch zit er zoveel muziek in. De saxofoon in de brug neigt naar het zoemen van een elektrische gitaar. Het blijft 'bouwen' gedurende de vier minuten en veertien seconden hoewel het op een bepaald moment toch weer op zijn pootjes terecht komt. 'Eye To Eye' is wellicht het meest 'art-rock' van de plaat als je het mij vraagt. Hier is het vooral de dwarsfluit die de melodie bepaalt en eveneens soleert na de refreintjes. Ongewild ga je het vergelijken met Jethro Tull en vooruit... ik geef me daar maar aan over. 'I Put A Spell On You' is in de hippe rockwereld inmiddels bekend geworden door de uitvoeringen van Alan Price en Creedence Clearwater Revival maar Audience durft ook best haar plasje te doen over het nummer. Uiteraard in hun eigen stijl en met de eigen instrumenten. Werth blijft vocaal bewust ver verwijderd van de bekende uitvoeringen en neigt eerder naar Nina Simone dan het origineel of de latere covers. In Amerika is dit overigens wel de single van het album. Aan het einde wordt het opeens héél klein met akoestische gitaar en saxofoon. Een eigenzinnige uitvoering maar wél lekker. Op de originele elpee is de titeltrack het laatste nummer en drie seconden korter dan de openingstrack. Er is een studiotechniek om de stem te laten vibreren, maar daar bedankt Werth voor in 'The House On The Hill' en doet het lekker zélf. Daarna begint de 'workout' met eerst dwarsfluit voor nog meer Jethro Tull. De drummer houdt het allemaal heel erg klein in zijn solo. Dan is het de beurt aan de saxofoon welke wel gebruik maakt van studiotechnieken om te huilen en een echo voort te brengen, geheel in stijl van de mystieke tekst. Daarna mag de rest weer meedoen. Uiteindelijk komt het weer terecht op het liedje waarmee het avontuur is begonnen.

Tot de cd-heruitgave uit 1991 is daarmee de plaat passé. Toch verschijnt in dat jaar 'Indian Summer' als bonustrack op het album. Dat nummer is hoog geëindigd in de Gele Bak Top 100 van 2024 en speelt op meerdere manieren voor mij in de zomer van 2024. Het zou niet hebben misstaan als oorspronkelijke afsluiter van het album, maar natuurlijk... geheel in de stijl van de rockalbums uit die tijd moet het album besluiten met een 'workout'.

Ik heb inmiddels 'Friends Friends Friends' ook al aan de speler toegevoegd en al eens beluisterd, maar nee... 'The House On The Hill' is naar mijn persoonlijke smaak ietsje beter. Het is beduidend minder Amerikaans dan de voorganger terwijl er muziektechnisch veel meer valt te beleven. Voor mij persoonlijk heeft 'The House On The Hill' een extra lading meegekregen maar dat maakt het niet minder of anders om naar te luisteren. Het is een goede herinnering.

Het nalatenschap op 45 toeren deel 6

Hoewel ik gisteren officieel had moeten werken, heb ik gistermiddag al besloten om morgenmiddag de wijk te lopen cq te fietsen. Ik heb op de planning gezien dat ik de Oostermeenthe, Woldmeenthe en de Nieuwe Gagels moet doen en dan moet je op tijd beginnen. Daar is het gisteren iets aan de late kant dus morgen maar even de kop ervoor. Toch wil ik nog wel iets van het weer meemaken en ben ik bovendien benieuwd naar het album van Elf Freedom. Ik ben op de fiets gestapt maar merk meteen dat het niet iets buitensporigs gaat worden. De wind is noordelijk en ietwat aan de stevige kant. Er tegenin kruien betekent dat je jezelf het zweet in werkt en daar heb ik geen zin in. Het wordt de NAP tot Wapse en daarna binnendoor over de Wapserouwen naar Wapserveen. Tot en met Wapserveen op de heenweg heb ik Elf Freedom in de oordoppen. Het is me al opgevallen bij een ander album van de band en ook dit nieuwe album is volgens hetzelfde concept. Eigenlijk is het één lang liedje dat zonder onderbreking hoort door te spelen. Hypnotiserende drone-rock zou ik het willen noemen en zoals verwacht klinkt Nora lieflijk maar wel een beetje raar. In het begin van deze serie heb ik het plan om het uit te smeren over 2025 maar ik begin steeds meer oren te krijgen naar een Top 54 in oktober. De gedoodverfde nummer 1 in deze lijst komen we vandaag tegen en dat vormt dan ook de spil van het verhaal. De dertien singles vertellen het verhaal van 1986 en vooral de bijbehorende zomer.

Ik ben een jaar of negen en te jong en te naïef om te begrijpen wat er aan de hand is, hoewel mijn ouders hun best hebben gedaan om het te voor de kinderen te verbergen. Als 'heit' pas is overleden, laat mijn moeder los naar mij dat 'als scheiden in 1984 zo normaal was geweest als in 2011 dat ze waarschijnlijk uit elkaar waren gegaan'. Het volgt op het eenzijdige ongeval van onze vader op Ameland. Als ik in 2009 mijn drankprobleem onder ogen moet zien, zegt broeder tegen mij: 'Je hebt het niet van een vreemde'. Broeder is natuurlijk vijf jaar ouder en door dit gesprek in 2009 begrijp ik beter wat er heeft gespeeld in die jaren. Toch heeft het doorzettingsvermogen van onze ouders een 'happy end'. Het is ergens in de jaren negentig dat een ouder echtpaar een weekendje weg gaat en een paar giechelende pubers terug naar huis komen. Ze zijn opnieuw verliefd op elkaar geworden en de laatste woorden tussen vader en moeder voordat de eerste het leven laat, zijn zeer ontroerend. Een direct effect van de strubbelingen van de jaren tachtig is dat onze ouders zo nu en dan een weekendje samen weg gaan. Daar zit ook een weekendje Limburg bij in waarbij ze verblijven in een hotelletje in Slenaken. Tijdens een oriëntatie in de omgeving hebben ze een fraaie vakantiewoning gevonden waar we de komende zomer met het gezin gaan verblijven. Of... de helft van het gezin. Oudste broer is inmiddels geëmigreerd naar Denemarken en zus is deze zomer verloofd en kiest voor een vakantie met de jongeman. Broer en ik gaan dus met ouders vakantie vieren in Slenaken. Vanaf het volgende jaar zal Denemarken weer de logische vakantiebestemming worden.

In 2014 heb ik mijn eigen vakantie in Slenaken gehad en vlakbij de Schilberg. Ik ben in deze dagen geregeld over en langs de Schilberg gefietst of gelopen maar ik kan het huis niet meer vinden. Ik kan het helemaal uittekenen maar in de praktijk ziet het er heel anders uit en ik kan niet een huis vinden dat aan mijn beschrijving voldoet. Wat hebben we gedaan in deze vakantie? Welnu, in ieder geval een maandag lang alle uithoeken van Aken gezien. Trio is in 1986 al passé en ik vermoed dat het een elpee van Stefan Remmler moet zijn geweest. Deze wordt al niet eens meer in Nederland uitgebracht en mijn broer wil hem uiteraard in de collectie hebben. 'Even een elpee halen bij een platenzaak in Aken' wordt een hele dag rond rijden in Aken. Het is allemaal eenrichtingsverkeer in Aken en iedere keer als we fout rijden moeten we dus de hele halve cirkel rond. De eerste twee platenzaken hebben het album ook niet in voorraad en het is inmiddels laat op de middag als de derde tenslotte een exemplaar op voorraad heeft. Vader heeft heel wat gevloekt deze dag maar staat bij mij in het krijt. In 1990 'dwing' ik hem om op en neer naar Vejle te rijden omdat ik een elpee van The Moody Blues heb gezien. Op de zaterdag heb ik niet genoeg contanten bij me (dat ligt in het appartement) en ik móet deze plaat hebben.

De zondag is eveneens legendarisch. De familie gaat naar de grotten in Valkenburg. Het is hemels mooi weer en dus zijn we gekleed in korte broek en t-shirt en lachen ons ziek als we enkele andere bezoekers zien in winterjassen. Als we eenmaal binnen zijn, begrijpen we het nut van deze accessoires want oef... wat is het k-k-koud. Omdat we de entree al hebben betaald, moeten we ervan 'genieten' maar we zijn allemaal blij als we weer buiten staan in de brandende zon. Broeder is al jaren 'fan' van Het Goede Doel en in deze serie zijn er al een aantal platen gepasseerd van de band. Voor mijn gevoel is 'Alles Geprobeerd' een moddervette top tien-hit geweest maar dat valt in de praktijk tegen. Wellicht dat het toch té lang is voor de mainstream radio? Broeder heeft het echter op ieder cassettebandje gezet waardoor ik het minstens eenmaal per dag hoor. Het maakt niet uit waar we zijn. Of we nu op de snelweg rijden of op een parkeerterrein staan maar broer draait iedere keer het raam naar beneden als er wordt gezongen 'Ik had alleen behoefte aan wat frisse lucht'. Ik heb het nummer de afgelopen maanden geregeld gedraaid. Het verhaal van een hopeloze romanticus die besluit zijn liefje op een zijspoor te zetten om te ontdekken hoeveel hij van haar houdt en nu zijn best moet doen om haar weer voor hem te winnen. Totaal niet van toepassing op broeder maar de sfeer en de herinnering aan Limburg maken dat dit de ultieme Jelte-plaat is voor mij. Naar alle verwachting is dit dus ook de nummer 1 in de geplande top 54.

191 Ready For You - Trio (NL, Mercury, 1985)
194 New York City - The Star Sisters (NL, CNR, 1986)
197 Alles Geprobeerd - Het Goede Doel (NL, Polydor, 1986)
201 De Man Van Het Journaal - Dingetje (NL, CNR, 1985)
202 Hands Across America - Voices Of America (Duitsland, EMI-America, 1986)
207 True Life Confessions - The Korgis (Frankrijk, Sonet, 1985)
209 J'Aime La Vie - Sandra Kim (Frankrijk, Carrere, 1986)
213 Geboren Voor Het Geluk - Het Goede Doel (NL, CNR, 1983)
221 Verslaafd Aan Jou - Frank Boeijen Groep (Duitsland, Ariola, 1986)
233 Hoppa - Pisa (Duitsland, EMI, 1984)
235 Swingking - Erik Mesie (NL, CNR, 1986)
241 This Girl - Dolly Dots (Duitsland, Ariola, 1986)
243 Into The Night - Anita (NL, Polydor, 1986)

Ik heb een paar maanden geleden geconcludeerd dat het bij broer vooral om de elpees gaat als we het over Trio hebben. 'Ready For You' is een 'single version' en wijkt dus af van het album. Vandaar dat deze in de verzameling thuis hoort. Met het overlijden van nieuwslezer heb ik Dingetje geplaatst op Facebook. Een totaal vergeten plaatje voor de massa maar ook een gigantische hit in onze gezamenlijke slaapkamer. Dingetje speelt met deze single in op de populariteit van Fred Emmer en het succes van '19' van Paul Hardcastle. Het is veertig jaar later nog altijd leuk. Het zijn doorgaans Nederlandse platen die hij apart heeft gehouden maar toch hebben we daar opeens Voices Of America, The Korgis en Sandra Kim. Van The Korgis weet ik dat broer op een bepaald moment 'Everybody's Got To Lean Sometime' herontdekt. De laatste keer dat een exemplaar van Sandra Kim per ongeluk mijn huis kwam binnen rollen, heb ik deze via de Kliko afgevoerd. Ach vooruit... ook dit plaatje draagt bij in de herinnering aan de zomer van 1986, maar ik heb nooit veel op gehad met dit ding. 'Verslaafd Aan Jou' heb ik een paar jaar geleden zelf gekocht maar deze mag hem vervangen. Anita is Anita Heilker, de ex-Dolly Dot. Ze zal later ook een rolletje spelen in Verona van Henk Spaan en Harry Vermeegen. Ze is de secretaresse op het kantoor in de brandweerkazerne en doet voortdurend Donald Duck na. Ik heb de series een jaar geleden opnieuw gezien. Het is gedateerd maar door het absurdisme nog altijd best komisch. 'Into The Night' zit verpakt in een uitklapbare fotohoes welke een poster vormt. Ik denk dat die ooit nog wel eens aan een muur heeft gehangen.

Volgende maand zo gezegd ook twee afleveringen van 'Het nalatenschap'. In juli sla ik het over om ruimte te houden voor de Gele Bak Top 100. Volgende maand vervolg ik met het eerste deel van de singles van 1987. Het jaar waarin onze ouders vijfentwintig jaar zijn getrouwd en zus in het huwelijksbootje stapt. Dan krijgen we elk ook onze eigen kamers.

Ben je drijfnat of wil je een hondenkoekje?

Twintig jaar geleden. Ik heb al wel een email-account en heb al geschreven voor een webmagazine (rockandroll en diggin4dirt), maar verder moet ik bekennen dat mijn leven vrij is van internet. De enige connectie die ik kan leggen met het wereldwijde web is bij bezoekjes aan De Buze. Het 'digitale trapveld' is dan inmiddels gesloten en ik heb niet de apparatuur om internet aan huis te hebben. Ik vergaar de meeste informatie via papieren krantjes en tijdschriften. In deze periode koop ik geregeld het Belgische muziekblad Gonzo Circus maar dat is niet waar ik Nora Keyes heb leren kennen. Ik heb het gelezen want er is één zin die me zeer aanspreekt. Dit moet ik eens gaan checken want ik ga dit leuk vinden! Maar... hoe kom ik in hemelsnaam in Nieuwleusen? Ja, dat maakt het extra bijzonder. Een concert met echte muzikanten in de Hondenkoekjesfabriek in Nieuwleusen. Ik ken de Hondenkoekjesfabriek van naam omdat dit het episch centrum is van de experimentele tape-noise. Eigenlijk is het volgende maand pas maar vandaag wil ik opnieuw twintig jaar terug in de tijd gaan naar één van de meest enerverende optredens die ik heb gezien in mijn leven. De liefde is overigens in de afgelopen dagen helemaal opgebloeid en heb een paar uur geleden geïnvesteerd in het meest recente digitale album van de nieuwe band van deze Nora Keyes. En dat smaakt naar meer!

Ik ben net de dertig gepasseerd en op 22 juni viert mijn vader zijn zeventigste. Hij brengt me de volgende dag naar Steenwijk en ik herinner me dat we het onderweg hebben gehad over dit concert. Niet écht over het concert maar meer over hoe ik daar op de fiets naartoe moet gaan. Nu ik erover na denk is het zelfs in juli geweest want ik ga die vrijdag naar Deventer om mee te helpen op PlantsoenPop en dat is altijd het eerste weekend van juli. 'Heit' kan me geen advies geven dat ik kan onthouden en zo is het een dag vóór het concert nog erg spannend. Ik breng het ter sprake tijdens een cafébezoek en dan krijg ik twee suggesties. De laatste klinkt voor mij als iets dat 'logisch' is en dat plan ga ik uitvoeren. Over Meppel naar De Wijk en dan oversteken naar Ommen en terugfietsen naar Nieuwleusen. Het is de weken ervoor erg warm geweest en deze donderdag lijkt een omslagpunt te worden. Hoewel het benauwd is, worden ook regen- en onweersbuien voorspeld. Ik stap monter op de fiets. Tot mijn grote geluk zie ik in het centrum van Meppel een handwijzer naar De Wijk. Een kind kan de was doen. Tussen De Wijk en Ommen slaat het weer om en gaat het gemeen hard regenen. In Ommen fiets ik terug naar Nieuwleusen en heb dan enige hulp nodig. Helaas blijkt de Hondenkoekjesfabriek als evenemententerrein geen begrip te zijn in het dorp, maar de hondenkoekjes geeft wel de juiste associatie. Een paar uur vóór het optreden arriveer ik op de plek des onheils. Ik ben dan, geloof ik, ook al vier uur onderweg geweest. Het minste is nog wel dat ik drijfnat ben en loop te bibberen. De gastdame heeft een oplossing: Zij wil mijn broek en shirt wel in de droger stoppen. Alleen... heeft ze geen broek voor mij. Ze heeft een sadistisch lachje als ze me, buiten een heerlijke zachte wollen trui, een rok toewerpt. Ze is dan vast niet op de hoogte van het gegeven dat ik wel eens vaker een rok heb aangehad.

Het voorprogramma is al erg bizar in mijn herinnering maar daar staat me verder weinig meer van bij. Nora Keyes stapt het podium op met een gitarist. Het is me niet duidelijk of dit Bee Appleseed is maar het zou me niets verbazen. Ik heb wel vaker in een grijs verleden (2010-11) dit concert gememoreerd. Het is en blijft een raar kind maar wel lief. Ze transformeert binnen één liedje van een onschuldig klein kindmeisje in een heks uit de middeleeuwen en weer terug. De zang is eerst oorstrelend en gaat dan opeens door merg en been of hangt tegen schreeuwen en krijsen aan. Het is de tijd dat ik helemaal in de 'fröbelfolk' en avant garde zit en ik hang aan haar lippen. Na afloop schaf ik haar cd 'Miscellenea' aan en reken met name 'After The Game' tot één van mijn ultieme favorieten. Als ik het niet over het hoofd zie, staat het zeker in mijn persoonlijke top 100. Nu mijn kleren hangen te drogen, hoeft er niet te worden onderhandeld over een slaapplek. Ik slaap bij iemand in de Hondenkoekjesfabriek op de bank. De volgende dag ontbijt ik met hem en laat een kopietje achter van de Trad Gras Och Stenar-cd (waarvoor ik dan officieel onofficieel promotie maakt). Toch benadrukt hij dat het zeer ongewoon is om muziek in de Hondenkoekjesfabriek te hebben. Ik zal in de jaren daarna geregeld terug komen voor noise-performances en treedt in 2007 op met Chemoboi. Volgens mij is het anno 2025 niet echt actief meer maar ik zou nog best eens terug willen voor een portie 'harsh noise' van 150 decibels. Dankzij Marc (ik was zijn naam even kwijt) ontdek ik de kortste weg met de fiets en mede hierdoor ontdek ik de schoonheid van het Staphorster Bos en de Zwarte Dennen.

Nora doet in 1998 voor het eerst van zich spreken als de zangeres van de band The Centimeters uit Los Angeles. Naar verluid houdt ze daar ook al een eigenzinnige podiumpresentatie op na. Ze maakt in het begin van de nieuwe eeuw een paar solo-cd's in eigen beheer en verzorgt muziek voor de film 'Black Dahlia'  waarvoor ze eveneens een rolletje speelt. Dan lijkt het verhaal over en uit maar niets is minder waar. Samen met Bee Appleseed formeert ze de band Elf Freedom. Ze zijn de twee enige vaste factoren binnen Elf Freedom, voor de rest wordt het uitgebreid met muzikanten uit alle windstreken. Op 'Visions Of Utopia', de plaat die in maart is uitgebracht, wordt Elf Freedom bijgestaan door een groep Zweedse muzikanten. De muziek laat zich beschrijven als hypnotiserende psychedelica. De liedjes hebben een melodieuze schoonheid en hoewel Nora nooit mainstream zal klinken, is het evenmin angstaanjagend zoals tijdens haar soloperiode. Ik ga de komende tijd even flink wennen aan dit hagelnieuwe album.

Omdat ik even zit te goochelen met de jaartallen en meen dat het in 2006 moet zijn geweest, kijk ik rond op Youtube. Zo kom ik twee korte opnames tegen van dit bewuste optreden in 2005. Veiligheidsriemen vast en gaan! https://youtube.com/shorts/w0VqubygfKQ?si=zeqZyml29CCz8SzA Het zal niet ieders' (honden)koekje zijn maar het is een concert dat me altijd is bijgebleven en hopelijk nog vele jaren!

Honderd achteruit 2023: Johnny & The Hurricanes

De vangst uit Ruinerwold en Staphorst mag niet echt een naam hebben en dus ben ik een paar uur na publicatie Discogs opgegaan. Ik heb de laatste tijd een paar 'big wants' in mijn boodschappenmandje gelegd en krijg zo nu en dan melding dat er weer eentje van verkocht is. Als ik dan één specifieke titel opzoek, zie ik een aantrekkelijk geprijsd exemplaar van een Nederlandse dealer. Weliswaar niet met fotohoesje en niet helemaal in nieuwstaat, maar hij is een stuk aantrekkelijk geprijsd dan menig andere verkoper. Ik heb dus een order bij hem geplaatst want uiteraard schaf ik niet slechts eentje aan. De inklaringsverzoeken zijn van één bestelling van Midas Touch en de tweede een hagelnieuwe single. Volgende week vermoedelijk een paar maal de 'Singles round-up'? In het weekend ga ik overigens een tweede aflevering doen van 'Het nalatenschap op 45 toeren'. Ik heb besloten in mei, juni, augustus en september twee afleveringen te doen en begin oktober vermoedelijk een top 54 samen te stellen uit deze singles die in juli niet gaan meedoen aan de Gele Bak Top 100. Vanavond ga ik eerst verder met de 'Honderd achteruit' en van de nummer 26 uit 1991 gaan we met de nummer 27 flink de oudheid in. Het betreft 'Beatnik Fly' van Johnny & The Hurricanes uit 1959.

Ergens meen ik me te herinneren dat 'Beatnik Fly' is gebruikt door Radio Veronica maar dat blijkt 'Rocking Goose' te zijn van Johnny & The Hurricanes. Ik leer de band uiteraard kennen van de hit 'Red River Rock' maar in de jaren 2021 en 2022 vind ik opeens zeer geregeld singles van de groep. Het is niet meer dan logisch om eentje te eren met een plek in de Gele Bak Top 100 van 2023 en de keuze is gevallen op 'Beatnik Fly'. Op 17 februari 2023 vind ik 'Beatnik Fly' alsook 'Down Yonder' in de Engelse persingen bij het platenwinkeltje aan het Prinsenplein in Meppel. Voordat je in de auto stapt om naar Meppel te rijden? De winkel is sinds de zomer van 2023 dicht, maar ik heb aardig wat weten te trekken uit het winkeltje. Ik kom de eigenaar nog wel eens tegen maar hij heeft geen idee meer om een winkel te runnen zoals het lijkt.

Het verhaal begint in 1957 met de oprichting van The Orbits. De groep opereert vanuit Toledo in de Amerikaanse staat Ohio. Het procedé van de groep is ongewijzigd sinds de oprichting. De groep grossiert in bekende melodieën die van een harde rock and roll-groove worden voorzien. Het zijn schoolvrienden die enige tijd de lokale rockabilly-zanger Mack Vickery begeleiden. Harry Balk en Irving Micahnik bestieren in 1958 het Twirl-label en schotelen de band een platencontract voor. Voorwaarde is wel dat de naam wordt veranderd en dat wordt dan Johnny & The Hurricanes. Saxofonist John Matthew Pocisk noemt zichzelf Johnny Paris en werpt zichzelf op als leider van de groep. Johnny & The Hurricanes neemt 'Crossfire' op in een lege bioscoopzaal om extra echo te krijgen. Warwick Records heeft echter de beschikking over een nationale distributie en zo wordt 'Crossfire' de eerste hit voor Johnny & The Hurricanes. De eigen bewerking van 'Red River Valley' wordt 'Red River Rock' en dat zal de grootste hit worden van de band.

De keuze voor beroemde melodieën is heel bewust gemaakt. In veel gevallen zijn het 'Public Domain'-nummers waarvoor geen percentage hoeft te worden afgedragen aan een componist. Een kleine vergoeding aan een management is vaak genoeg. Ik heb ooit begrepen dat de groep ook speelt op 'Runaway' van Del Shannon. Hoewel Balk en Micahnik betrokken zijn bij deze hit kan ik deze info niet terug vinden in de biografie van Johnny & The Hurricanes. In 1962 meent een medewerker van het Engelse Decca dat gitaargroepen 'uit' zijn en wellicht heeft hij naar de verkoopcijfers gekeken van Johnny & The Hurricanes. Na 1963 is het succes afgelopen hoewel Paris het bestaan van de groep zal rekken tot en met 2005. 'Beatnik Fly' is in 1959 de opvolger van 'Red River Rock' en 'Reveille Rock'. In Amerika is het goed voor een vijftiende plek en in Engeland doet het nummer acht. In Australië en Canada piekt het op de eerste plaats. Volgens Dutchcharts (wat ik altijd een vage bron heb gevonden) zou de single op 28 mei 1960 een week op nummer 17 hebben gestaan, maar bij mijn weten bestaat er dan nog geen wekelijkse hitparade in ons land. 'Down Yonder' wordt daar als een derde hit genoemd.

Als het succes in Amerika is opgedroogd, kan de groep opeens terecht in Europa. Ze treden veel op met de beginnende Beatles in de Star Club in Hamburg en met name Johnny Paris zal tot 1987 platen blijven maken als Johnny & The Hurricanes. Sinds een paar jaar treedt de groep, naar verluid, iedere avond op in de originele bezetting, alleen niet in ons aardse bestaan. Johnny & The Hurricanes is letterlijk uitgestorven. Johnny Paris overlijdt op 1 mei 2006 op 65-jarige leeftijd. Organist Paul Tesluk verlaat ons op 20 augustus 2022 op 82-jarige leeftijd. Gitarist Dave Yorko heeft in 2017 dit leven verlaten (73), bassist Lionel Mattice in 2006 (67) en drummer Bill Savich in 2002 (62).

Singles round-up: mei 4

'Tja, er moet net iets voor je tussen zitten', observeert de vriendelijke dame vanachter de balie van de kringloopwinkel in Staphorst terwijl ik de stapel singles kritisch bekijk en er een enkele titel uit haal. Ze weet me aardig in te schatten want even later zegt ze: 'Je hebt er vast ook al genoeg'. Dan komen we gezamenlijk tot de conclusie dat het gewoon een verslaving is en wat dat betreft heb ik vanmiddag ouderwets de junkie uitgehangen. Nee, ik heb geen fietsen hoeven stelen, oude dametjes beroofd of gebedeld op straat. Het gedrag in de beide winkels is echter dat van een junk. Ik heb aanvankelijk het plan om richting Beilen te gaan als ik zie dat de wind is gedraaid naar noordwest. Dan toch maar iets opschuiven naar het westen? Al snel komt het plan om weer eens te kijken in de kringloopwinkel in Ruinerwold en kort daarop gevolgd met het idee om eens de zaken in Staphorst te bezoeken. Het is echter al later op de middag als ik van huis ga en wil onderweg ook nog genieten van een fietstocht en dus moet Staphorst nog eens op herhaling. De vangst in beide zaken zijn slechts twaalf singles maar niet alles is erg de moeite waard. Vandaar dat ik het eerst over de fietsavonturen ga hebben.

Het zit me nog altijd dwars voor wat betreft die twee Deep Purple-singles. 'Woman From Tokyo' had ik gewoon moeten kopen, maar ja...? Misschien worden de singles geregeld aangevuld? Omdat het dan alweer een paar weken sinds mijn laatste bezoek is geweest, waag ik weer eens een gokje. Er staan méér singles dan de laatste keer maar ik kan niet echt veel interessant spul vinden dat er de vorige keer nog niet stond. Vanuit Ruinerwold fiets ik naar Rogat en hoop dan ergens binnendoor naar Staphorst te kunnen. Helaas. Er zijn twee smaken. Over Halfweg naar het Staphorsterbos of over De Wijk. Ik besluit het laatste te doen. Ook omdat ik een paar maanden geleden een kringloopwinkel in deze plaats heb gezien. 'Wegens omstandigheden gesloten' staat daar op de deur en dus fiets ik door naar IJhorst. Ik heb in Ruinerwold al een paar drankjes en krentenbollen gekocht en nuttig mijn eerste op een bankje. Ik kijk op mijn telefoon en het is dan nét half vier geweest. Een kringloopzaak gaat al om vier uur dicht dus die ga ik niet halen. De andere zou om vijf uur sluiten en dat is wel een optie. Noggus En Noggus is een concern van kringloopzaken in deze regio en de vestiging in Staphorst is groot te noemen. De singles staan meteen vooraan bij de kassa. Een paar meter verderop in de winkel staan méér elpees en volgens de dame moeten nog meer platen achterin zijn. Dan wordt ze gecorrigeerd door een collega. Nee, dit zijn de enige singles. De platen zijn individueel geprijsd en met name Neil Diamond is aan de dure kant, maar dan opnieuw: De plaat oogt helemaal nieuw en is vermoedelijk een proefpersing. Ik heb een boodschapje bij de Zeeman en dus ga ik even het centrum in van Staphorst. Daarna verlaat ik de plaats door een fietspad het noorden in te volgen en kom middels een viaduct over de snelweg uit op de weg tussen Meppel en Staphorst. Ik laat Meppel even links liggen en ga langs de Hoogeveense Vaart naar de wijk Oosterboer. Daar ben ik al een hele tijd niet meer geweest. Ik vermoed dat dit in maart 2023 is geweest. Ik ben zelfs de richting van de fietspaden even kwijt. Ik ga via de Rijksomweg en dan via het gras- en zandpad naar de buurtschappen Zegelhorst en Nijtap en over het industrieterreintje naar Havelte. Ik ben rond een uur of zeven weer terug in Uffelte.

* Margie Ball- Goodbye To Love (NL, Funckler, 1965)
Dan nu de singles. Ik trap meteen af met eentje die ik al heb, maar... voor een euro? In Ruinerwold liggen alle Adamo-singles met fotohoes maar die weet ik te negeren. Margie Ball ligt er al een tijdje maar heb ik voorheen overgeslagen. Ik weet eigenlijk niet hoe mijn oude exemplaar eraan toe is. Ik ben stapeldol op de plaat en het is beter dan de euro te investeren in een Adamo-single die ik nooit ga draaien.

* George Benson- Lady Love Me (NL, Warner Bros., 1983)
Sinds een jaar luister ik iedere dinsdag- en woensdagavond naar de radioshow van een vriend op een ander Engels webradiostation. Ook hij is een man van de 'more music variety' maar dan in de digitale vorm en iets aan de mainstream kant. Een van de vaste luisteraars en een resident in de chatroom is fan van George Bensen en met name 'Lady Love Me'. Deze komt dus wel eens voorbij en het is de laatste keer, een paar weken geleden, dat ik me bedenk dat het best een leuk plaatje is. En voilà, daar heb ik hem dan voor een keurige 1,25. Welkom bij de funky prijzen van Staphorst.

* Blackfoot- Highway Song (US, Atco, 1979)
Als ik de single opzoek op 45cat zie ik dat Uriah Heep-toetsenist Ken Hensley in de jaren tachtig lid is geweest van de band. Ik denk in eerste instantie aan country als ik de plaat uit de bak vis, maar het blijkt melodieuze hardrock te zijn. Of zelfs Southern Rock volgens Discogs en, ja, daar kan ik ook best in komen. Op een ene of andere manier ken ik het nummer, het blijkt de grootste hit van de band te zijn geweest (met een piek op 26 in de Billboard). Is het dan niet alleen maar kommer en kwel?

* Frans De Bruyn- Oh, Thanks My Lord (NL, Brown Records, 1970)
Dit is een plaatje dat mee mag vanwege pure nieuwsgierigheid. Frans De Bruyn is de naam en op deze plaat wordt hij vergezeld door The Sunshine Vocal Group en het trio van Hans Meyer. Brown Records is een gimmick want de plaat is geperst door de 'special pressings'-afdeling van Artone. Voor een Duitse single met Marsja Groeneveld noemt hij zich Frank Braun en zal ook een plaat maken als Franklin D. Brown. De singles met Marsja lijken me geheide piratentoppers. Volgens het hoesje heeft hij ook nog een boekingsbureau in Amsterdam. 'Oh Thanks My Lord' is een eigen nummer. Frans klinkt hier als een nachtclubzanger en dankt de Here vooral voor wat hij heeft bereikt in zijn leven. De andere kant heet 'Living In A World' en heeft een Franse subtitel: 'Vivre Dans Un Monde'. Daar klinkt hij opnieuw als een soort van Engelbert Humperdinck maar dan zonder een imposante stem. Nogmaals... de nieuwsgierigheid heeft gewonnen.

* Julie Covington- Don't Cry For Me Argentina (NL, MCA, 1976)
Deze plaat komt vanavond ter sprake in de chatroom en dan meent iemand dat de versie van Elaine Paige zoveel bete is. Onmogelijk in mijn boek. Ik vind iedere versie van 'Don't Cry For Me Argentina' een grafnummer en ben de afgelopen vijfendertig jaar steeds met een flinke bocht om de single heen gefietst. Echter, met de seventies-show in het achterhoofd moet ik deze plaat eigenlijk gewoon hebben en vooruit... voor een eurootje neem ik hem mee.

* Neil Diamond- Skybird (NL, CBS, 1974)
Deze single komt uit de overgangsperiode van de Nederlandse CBS voor wat betreft de labelvarianten. De vertrouwde oranje labels met het zwarte CBS-logo neemt het design over van de Amerikaanse Columbia-uitgaven met oranje en geel en CBS in witte letters op het label. 'Skybird' is in beide varianten verkrijgbaar en de tweede oplage heeft eveneens een 'groot' elpee-label met een klein middengat. Ik heb 'Kwek Kwek' van Ronald & Donald op een oranje CBS met dit 'grote' label maar verder hebben deze singles allemaal een 'hartje' of een rond middengat. 'Skybird' lijkt dan ook een foutje te zijn, evenals de Ronald & Donald-single, waarbij is 'vergeten' het middengat eruit te drukken. Muzikaal kun je niet mis grijpen met Neil Diamond als je het mij vraagt. Voor 2,50 euro is hij aan de prijs maar ach... ik heb het er vanmiddag voor over. Een verslaafde zal ongetwijfeld ook wel eens een paar euro teveel betalen voor zijn shot.

* Limousine- Don't Let Love Bring You Down (NL, Ariola, 1976)
Voor de aardigheid probeer ik nu ook eens de b-kant want je weet het immers maar nooit? Helaas, de Gele Bak is het hoogst haalbare en dan vooral vanwege 'Don't Let Love Bring You Down'. Deze Hollandse heren hebben hun oor goed te luister gelegd bij de Amerikaanse funkbands en klinkt bijna on-Nederlands goed, maar dan opnieuw... ik ben er niet genoeg kapot van om het in de Gele Bak te stoppen.

* Lobo- Rock And Roll Days (Duitsland, Philips, 1973)
Het is geen Deep Purple maar toch lijkt het erop dat Ruinerwold een flinke partij singles uit die tijd heeft en zo nu en dan een paar titels toevoegt. Ik kan me niet heugen dat ik deze van Lobo eerder heb gezien en voor een euro had ik hem zeker gekocht. 'Rock And Roll Days' is een lekkere bak nostalgie van meneer Lavoie en gezellig voor op een zondagavond.

* Mainframe- 5 Minutes (NL, Polydor, 1985)
Juist! Ik had al zo'n vermoeden. De prijsstickers op de singles in Ruinerwold geven een cijfer vóór de prijs. Dat is de maand. Lobo is dus al wel in april toegevoegd maar blijkbaar nadat ik voor de laatste keer de winkel heb bezocht. Deze van Mainframe is in mei toegevoegd. Ik heb eerlijk gezegd geen idee wat ik kan verwachten van deze single. Een Brits synthpop-duo volgens Discogs en dat klinkt ook zo. Enerzijds de drukte van Paul Hardcastle met samples, anderzijds de harde elektronische beat van Depeche Mode en met een vleugje Frankie Goes To Hollywood. Het is zeker niet slecht hoewel '5 Minutes' niet in mijn herinnering is blijven hangen.

* Johnny Rodriguez- Something (US, Mercury, 1974)
Een country-meneer die maar weer eens 'Something' gebruikt. Op berucht Mercury-styreen en dat betekent dat er een paar rondjes niet fijn klinken. Rodriguez haalt vooral inspiratie uit Shirley Bassey's versie. Het is best een sfeervolle uitvoering maar het vult niets aan. Op de keerzijde staat 'Born To Lose' en dat is natuurlijk een andere evergreen. Het styreen klinkt ook beter aan die kant dus wellicht dat deze kant voorbij gaat komen in 'The Vinyl Countdown'.

* Stefania- Quando Non Ci Sei (Italië, Odeon, 1971)
Volgens de sticker ligt deze al sinds november in Ruinerwold. Weer een gevalletje nieuwsgierigheid en ik verwacht helemaal niks van deze single. Kijk, dan kan het ook niet tegenvallen. Het meisje kan zingen en het heeft een fraaie begeleiding, maar ja... een Italiaanse ballade met een groots refrein. Ik zou er zonder kunnen leven. 'Bon Bon Bon' op de b-kant klinkt meer uptempo en is eigenlijk de leukste van de twee. Ach, er is toch niemand die naar Wolfman Radio luistert en de a-kant kent...

* West Side Story- America (NL, CBS, 1963)
Ik heb van West Side Story verschillende EP's en heb ongetwijfeld beide nummers van deze single op de EP's staan. Toch kan ik deze ook niet weigeren voor een euro. Het is weer een fijne 'trip' geweest vanmiddag, nu maar weer even 'cold turkey' tot een volgend kringloopwinkelbezoek.

Week Spot: Lynn White

Nee, de postbode is niet meer langs geweest op dit tijdstip. Kort nadat ik het bericht over Incognito heb gepubliceerd, denk ik aan een pakketje dat zaterdag is gearriveerd en dat ik nog niet eens heb geopend. Voor de goede orde: Dat moet nog altijd gebeuren en ik ben even op de website geweest van het platenlabel om het nummer digitaal te horen. Zoals ik kan verwachten van het betreffende label is het een schot in de roos en bovendien heb ik al een speciale ervaring met de zangeres in kwestie. Ik moet bekennen dat ik een paar Soul4Real-uitgaves heb overgeslagen. Onder andere opnieuw twee EP's uit de 'From Detroit With Love'-serie omdat de overige EP's nauwelijks aan bod komen in mijn shows. Het sublabel Jai Alai heeft daarentegen wél mijn interesse en daarvan is recent de nummer 15 in de catalogus uitgebracht. Soul4Real-singles komen vaak met een fotohoesje met een uitgebreide Engelse tekst achterop de hoes, Jai Alai moet het vaak stellen met gewoon een zwart hoesje. Op de website staat echter wel de biografie van deze Lynn White en daarmee kan ik uit de voeten voor een bericht. De Week Spot van deze week is 'I Don't Know Why' van Lynn White uit 1993.

De speciale ervaring met Lynn White? Nee, niets persoonlijks... Ik heb eens een single gereserveerd bij Mark omdat het zonnig is geprijsd. Het is in de periode dat iedere zending van Mark een verrassingspakket is en er zijn geen specifieke platen die ik verwacht. Het is inmiddels al een paar weken na zo'n zending als ze bij ons het oud papier komen verzamelen. Ik vul een doos met vooral kartonnetjes van de singles van Mark. Dan hou ik een ogenschijnlijk lege envelop in mijn handen maar ik voel iets. Ik kijk in het karton en... daar zit Lynn White verstopt. Het had dus niks gescheeld of deze plaat was gerecycled met het karton. In de zomer van 2023 heb ik mijn huidige tweewieler gehuurd en vier het de maandag van de vakantie met een fietstocht over Assen. Bij de inbrengwinkel loop ik opnieuw tegen de partij bluesplaten aan en ditmaal zijn ze fors afgeprijsd tot een euro per stuk. Waaronder ook twee van Lynn White. De naam komt me wel bekend voor? Het is pas na een paar maanden als ik de link leg tussen de Lynn White op het Darby-label en de Lynn White op het SOH-label. En wat blijkt? Het is een en dezelfde zangeres.

Lynn White wordt op 6 augustus 1953 geboren in Mobile in de staat Alabama. Als ze zes jaar oud is begint ze haar loopbaan als zangeres. Waar anders dan in de kerk? In de jaren zeventig werkt ze in de platenzaak van Ike Darby. Daar zingt ze geregeld mee met de gedraaide muziek en dat wordt een attractie op zichzelf. Als White 25 jaar is, neemt Darby haar mee de opnamestudio in en laat haar een aantal platen maken voor het Darby-label. De twee singles uit Assen zijn een resultaat daarvan maar ook een langspeler die inmiddels hoog op het verlanglijstje staat van menig verzamelaar. In 1982 neemt ze 'I Don't Wanna See Your Face' op, een nummer geschreven door Darby en in dezelfde bluesy stijl als haar eerdere platen. Het verschijnt bij een ander lokaal label, Sho-Me, maar deze release bereikt eventueel de legendarische Willie Mitchell. Zijn Hi-imperium is dan al lang verkocht en hij bestiert nu het Waylo-label. Voor de rest van de jaren tachtig maakt ze zeven albums en twaalf singles voor Waylo. Met name haar opname van 'See You Later Bye' schijnt erg populair te zijn in de Europese modern soul-scene.

In 1990 bezoekt ze voor het eerst Europa als onderdeel van een avondvullende show van Waylo-artiesten samen met Otis Clay, Ann Peebles en David Hudson. Ze is op dat moment helemaal gesetteld in Memphis en start een nieuw hoofdstuk bij het SOH-label. Daar verschijnt 'I Don't Know Why' in 1993 als een 12"-single en deze is zeer lastig te vinden in de tegenwoordige tijd. Jai Alai presenteert ons nu de 7"-versie van het nummer met een andere opname uit haar SOH-tijd op de b-kant. Farris Lanier Jr. van de groep Lanier & Co. verzorgt de mannelijke zang op het nummer maar krijgt daarvoor niet de credits op het label. White laat op 'I Don't Know Why' de blues achter zich en het resultaat is zeer fraaie Memphis Modern Soul. De meeste originele exemplaren van de 12"-promo zitten rondom de honderd euro. Opvallend is dat de 12" op 33 toeren is en de tijdsduur gelijk is aan de 7" op 45 toeren van Jai Alai. Volgens Discogs heeft ze in 1998 haar laatste album gemaakt.

Honderd achteruit 2023: Incognito

De dag slaap van maandag heeft me weer helemaal hersteld? Ik ga maandagavond op de fiets naar Havelte en heb een klein rondje in gedachten. Omdat ik bij de winkel een aantal lekkernijen tref die snel weer terug in de koelkast moeten, fiets ik meteen terug. Dan ligt het idee al klaar want het is iets koeler met een heerlijk fris windje. Met andere woorden: Ik ben nog een rondje om gegaan dat best een stevig rondje mag heten. Over Wittelte en Dieverbrug en vanaf Diever zelfs nóg een bocht om terug naar huis. Ik zal deze tocht bijschrijven in het overzicht en wellicht passeren we deze fietstocht in december op Soul-xotica. Omdat ik nog altijd geen idee heb wat de Week Spot gaat worden, wacht ik hiermee tot morgen of donderdag. Ik hoop dat één of beide Engelse pakketten binnenkomen want daar wil ik wel een Week Spot uitzoeken. In de 'Honderd achteruit' ga ik vanavond terug naar het jaar waarin ik mijn zestiende verjaardag vier. Hoewel ik dan weinig op heb met de actuele popmuziek moet ik bekennen dat ik de nummer 26 altijd een gezellig nummer heb gevonden. Zowel Incognito en Jocelyn Brown hebben apart een Week Spot gehad. Ik heb het doopceel van Brown een paar jaar geleden al gelicht, in geval van Incognito ben ik niet dieper op de materie in gegaan. Het is dus de laatste die vooral centraal staat in dit bericht. De nummer 26 in de Gele Bak Top 100 van 2023 is 'Always There' van Incognito en Jocelyn Brown uit 1991.

Er bestaat een theorie die bepaalt dat de muziek van je zestiende levensjaar 'speciaal' moet zijn. Ik kan dat beamen want ik ken maar weinig liedjes uit 1991 die echt zwaar ruk zijn. Vooruit, zelfs Mannenkoor Karrespoor kan een glimlach op mijn gezicht brengen. Zelf zit ik in 1991 vooral tot over mijn oren in de jaren zestig en zeventig te wroeten, maar met name de nieuwe muziek van bijvoorbeeld Lenny Kravitz ontgaat me niet. Als ik een paar jaar later langer kijk naar de muziek uit 1991 ontdek ik dat het hele jaar best te pruimen is geweest op het gebied van de muziek. In de nieuwe eeuw leer ik de 'soulful house' kennen en dat is eigenlijk precies dit geluid van Incognito. Als broeder in 1995 naar Denemarken vertrekt, neem ik voor vijfentwintig gulden een zak vol cd-singles van hem over. Daar zit ook deze van Incognito tussen en dus waardeer ik dit nummer al meer dan dertig jaar. Op 3 juni 2023 ben ik net klaar met mijn bezorgronde in Steenwijk als ik buiten bij een boekwinkel een bak singles zie staan. Daar doe ik deze middag flink boodschappen en Incognito is daaruit één van de meest recente aanwinsten.

Jocelyn Brown heeft in 2021 de Week Spot gehad met 'Love's Gonna Get You' en ik ben in dat bericht uitvoerig in gegaan op haar handel en wandel. Afgelopen zomer is 'Brighter Tomorrow' van Diplomats Of Soul de eerste Week Spot uit een serie in het kader van 'The Summer Spirit Of'. Het is een nieuw opgenomen versie van 'Brighter Tomorrow' van Tom Browne door de dj's en producenten van Diplomats Of Soul. Incognito zorgt daar voor het nieuwe muzikale gedeelte. Ik heb in het bericht over de Week Spot iedere medewerker apart even snel behandeld: Diplomats Of Soul, het Expansion-label, Incognito en gastzangeres Imaani. Incognito is eerder een collectief dan een vaste band. Jean-Paul 'Bluey' Maunick speelt daarbij een sleutelrol. Hij wordt op 19 februari 1957 geboren op het eiland Mauritius maar is in de jaren zeventig als gitarist actief in de Londense hoek van de fusion funk. Het begint met Light Of The World in 1978 waarvan Bluey mede-oprichter is. Geïnspireerd door het Parliament- en Funkadelic-circus ontstaat uit Light Of The World twee groepen die beide nauw samenwerken met het moederschip: Beggar & Co.  en Incognito. In 1981 verschijnt het debuutalbum 'Jazz Funk' en wordt zowaar een hit in Engeland. 'Parisienne Girl' is de single van het album en deze mag aan de top 75 ruiken met een piek op 73. Wat Incognito de rest van het decennium doet kan me niet duidelijk worden. Wellicht dat het zich weer heeft aangesloten bij Light Of The World, maar het volgende wapenfeit is pas in 1991 (buiten één geflopte single in 1989).

Incognito tekent in 1991 bij het splinternieuwe Talkin' Loud-label. De oprichter daarvan is Gilles Peterson nadat deze bij Acid Jazz de deur heeft gesloten. 'Inside Life' verschijnt in 1991 en is vooral in Engeland en Nederland een verkoopsucces. Ik heb tot een paar maanden geleden altijd gedacht dat 'Always There' een 'original' zou zijn, maar niets blijkt minder waar te zijn. Het nummer ontstaat in 1975 als een instrumentale track op een album van Ronnie Laws. In 1976 geeft producent Wayne Henderson de opdracht aan Paul B. Allen III om een tekst te schrijven op de melodie. Deze gezongen versie verschijnt een jaar later als The Side Effect. Ik kom op het spoor van deze informatie als ik 'Always There' van The Preacher heb ontvangen. Deze opname van 'Always There' klinkt een stuk ouder dan 1991. Incognito en Jocelyn Brown hebben echter de grootste hit met het nummer. Het album bevat ook een andere cover met Brown op zang: 'Don't You Worry Bout A Thing' van Stevie Wonder moet er aan geloven. In Engeland is 'Always There' goed voor een zesde plek op de hitparade. Ik durf uit mijn blote hoofd te zeggen dat 'Always There' het tot nummer drie heeft geschopt in ons land. In oktober 2023 is het meest recente album verschenen van de groep: 'Into You'. De hoogtijdagen qua verkoopsucces liggen al ver in de geschiedenis, maar de band is onverminderd actief. De eerder genoemde Imaani schijnt ook los vast lid te zijn van Incognito.