Singles round-up: augustus 3

Volkomen lusteloos. Dat is mijn vrije donderdag in twee woorden. Er zijn wel plannen geweest maar een voor een gaan ze de ijskast in en ik laat mijn neus niet zien buiten de deur. Daar staat tegenover dat het weer warmer gaat worden en ik tijdens het werk al genoeg buiten aan het ravotten ben. Ik ben zelfs niet eens bij de brievenbus geweest. Wie weet? Misschien is er wel een nieuwe single binnen gekomen? In Uffelte heb je daarover niets te vrezen. Ik heb ooit twee dagen lang mijn sleutel aan de buitenkant van de voordeur gehad. Het is maandag grote paniek als ik de sleutel niet kan vinden maar die blijkt dus buiten in de voordeur te hangen. Meer recent heeft mijn tasje met portemonnee en paspoort een paar uur op de kliko nabij de voordeur gelegen. Als er iets is binnengekomen dan zie ik dat morgen wel. Nu ga ik eerst de singles van Mark besluiten want ik heb wel weer zin in weekendberichten.

* Meco- Empire Strikes Back (US, RSO, 1980)
Tja, er zijn platen die ik niet eens hoef te beluisteren om te oordelen waar ze in de collectie terecht komen. Maar eerlijk is eerlijk: Ik heb ELO gisteren opgezet en dus laat ik Meco ook even een paar rondjes draven. Ik heb al helemaal niks met Star Wars dus nee... ik had zonder dit schijfje kunnen leven.

* Buddy Miles- Runaway Child (US, Mercury, 1971)
Buddy heeft gezellige blazers op dit ding dat ergens in het midden van Sly & Family Stone en Blood Sweat & Tears in zit. Het heeft de juiste 'power' voor soul en dat maakt dat ik het wel een plekje gun in de Blauwe Bak. 'I Still Love You Anyway' is een wonderschoon nummer maar niet voor de Blauwe Bak. 

* Jimmy Miller- Hoops (US, Capitol, 1978)
Als je midden op straat staat en 'Bello' roept, komen er ook meerdere viervoeters op je af om een koekje te innen. Zo is ook het geval met Jimmy Miller. Er komt zelfs een Nederlander naar je toe gerend want 45cat vermeldt een Nederlander met die naam die in 1960 een plaatje heeft gemaakt. Zelf associeer ik de naam vooral met de producent van onder andere Traffic en Spooky Tooth. Onze Jimmy Miller heeft slechts een plaatje op zijn conto staan en dat is deze 'Hoops'. Het is een vlot discoplaatje maar niets om me op zaterdagavond druk over te maken. Gewoon voor de Gele Bak. 

* Neville Nash- Wind Me Up (UK, Kaleidoscope, 1982)
Ik begin meteen 'It's A Real Good Feeling' te neuriën maar ik moet bekennen dat ik alleen de (originele) versie van Peter Kent... euh... ken. Neville Nash blijkt uit Zuid Afrika te komen en 'Wind Me Up' is nergens ter wereld een hit geweest. Een nummer van de hand van Cecil Womack. Dat begint goed maar waarom zou Mark deze niet als reguliere 'Five A Day' hebben aangeboden? Het is 'in-your-face'-disco met een commerciële hook maar helaas niet genoeg om door te stoten naar de hitparade. Ik vind het aardig genoeg voor de Blauwe Bak want ik krijg er erg goede luim van. Op de flip zijn eigen 'Kind Hearted Man' maar dat is een wat saaie ballade. 

* Orange Sunshine- Who's Cheating On Who (US, Prodigal, 1975)
Nooit geweten dat Prodigal een sublabel was van Motown. Het nummer is geproduceerd en gearrangeerd door ene Don Boddie en dat moet welhaast familie zijn van Thomas Boddie uit Ohio? Dat vertelt de geschiedenis niet, wél dat Boddie later de naam O'Mar zal gebruiken. En zo blijk ik al een single te hebben van deze man. Orange Sunshine doet me eveneens aan garagerock denken en, ja, dat is waar: Er was aan het begin van deze eeuw een Nederlandse rockband met die naam. De Orange Sunshine van ome Don Boddie is een prettig soulvol dingetje dat ik zeker in de Blauwe Bak wil hebben. Het is een promo met de mono-versie op de flip. 

* Player- This Time I'm In It For Love (US, RSO, 1977)
Tel Player op bij de productie door Dennis Lambert en Brian Potter en je kan het al een beetje raden. Ik heb een goed voorgevoel bij deze single. Helaas is het geen 'sweet soul'-ballade als 'Baby Come Back' maar neigt het eerder naar de 'Yacht Rock'. Met een nadruk op rock want nee... dit gaat hem niet worden. Wél een leuk nummer overigens! 'Every Which Way' is meer upbeat en heeft iets weg van The Doobie Brothers. Deze kant doet me heel erg twijfelen en dus geef ik dit het voordeel van de twijfel. 

* Arthur Prysock- Do You Believe (US, Old Town, 1960)
Prysock is al een oudgediende als hij ons in 1976 verrast met 'All I Need Is You Tonight', sinds 2015 een vast onderdeel van de Blauwe Bak. Oorspronkelijk is hij gewoon een crooner en 'Do You Believe' komt dan ook niet verder dan de zondagavond. 

* P'zzazz- I Heard It Through The Grapevine (US, Laurie, 1980)
Dat het Laurie-label nog bestaat in 1980 is iets waarover ik me verbaas. Dat het vervolgens het labeldesign nooit heeft aangepast waardoor deze styreen single voelt als twintig jaar ouder. 'Grapevine' is een gaapwaardige disco-cover van de Motown klassieker. En 'You Taught Me To Dance' is evenmin iets om over naar huis te schrijven. Dan maar in de Gele Bak. 

* Rare Earth- Keepin' Me Out Of The Storm (US, Rare Earth, 1975)
Rare Earth is in vijf jaar geen meter opgeschoten sinds 'I Just Want To Celebrate' en dus is dit niets meer dan blue-eyed funk met een hoop cowbell. 'Let Me Be Your Sunshine' is op zichzelf helemaal niet verkeerd maar ik vind het té minimaal voor inclusie in de Blauwe Bak. 

* Barbara Roy- With All My Love (UK, Arista, 1984)
Hee, waarom is deze niet in een reguliere 'Five A Day' terecht gekomen? Het kan toch niet zo zijn dat Barbara ooit een slechte plaat heeft gemaakt? Het is bij mijn weten ook geen enorme Engelse hit geweest? Tja, er is geprobeerd te 'scratchen' maar daar is geen fysieke plaat en terecht gekomen. Het is een disco-stamper met de meest afzichtelijke geluidseffecten. Tsja, en als de 'dub version' dan de b-kant is, dan is het feest alweer afgelopen. Ik vrees dat deze toch maar de Gele Bak in gaat want hier ga ik niemand een plezier mee doen. 

* Tuxedo Junction- Chattanooga Choo Choo (US, Butterfly, 1978)
Deze heb ik al op de Nederlandse Papillon. Gewoon het knaloude nummer met een steady disco-tempo. Voor de Gele Bak. 

* Lenny Welch- Ebb Tide (US, Cadence, 1962)
Er zijn een aantal latere Lenny Welch-platen waar ik wel iets mee heb maar 'Ebb Tide' is gewoon stokoude popmuziek van vóór de Merseybeat. Daar gaat 'Congratulations Baby' ook geen verandering in brengen. 

Al met al (het eerste deel in juni mee gerekend) is het een erg leuk pakket gebleken. Ik heb al aangegeven bij Mark dat hij ter zijner tijd nog wel een pakket als dit mag samenstellen voor mij. Eerst wacht ik op het totaal van 22 singles die ik in de afgelopen maanden heb gereserveerd. 

Singles round-up: augustus 2

Ben ik trots op mezelf? Nee, dat zou ik zo niet willen stellen. Eigenlijk moest het normaal zijn maar ik kan me geen gebeurtenis uit mijn leven herinneren welke ik kan classificeren als 'normaal'. Dit lijkt echter een werkweek te worden zoals die op papier is vastgelegd: Dinsdag en woensdag plus vrijdag en zaterdag werken waardoor ik de maandag en donderdag vrij ben. Alhoewel? Komende zaterdag gaat de warmste dag worden. Het is doorgaans niet veel post en het maakt mij niet uit om dat op maandag weg te brengen. Ik heb vanavond ook nog idee gehad bij een platenmarkt in Ruinen. Dat is een aantal woensdagen op rij en ik heb twee weken geleden al overgeslagen. Vorige week heb ik er niet aan gedacht en bovendien is het dan ook geen fraai weer voor een braderie. Ik heb wel idee bij vanavond maar als ik halverwege de wijk op mijn klok kijk, is het al zes uur en kan ik ook dat plan opzij schuiven. Ik kan momenteel ook nog wel even vooruit met de meest recente partij van Mark want ik ga vandaag de volgende twaalf aan jullie voorstellen. De foto voor aflevering 3 is al gemaakt dus dat hoeft geen excuus te zijn! 

* Gene Cotton- Before My Heart Finds Out (US, Ariola America, 1977)
* Gene Cotton & Kim Carnes- You're A Part Of Me (US, Ariola America, 1978)
De Amerikaanse divisie van Ariola heeft best interessante platen uitgebracht voor de soul- en discoliefhebbers dus ik zie wel waarom Mark deze ooit heeft aangeschaft. Ik zag overigens zojuist bij het nemen van de foto's dat een aantal platen de typische 'Five A Day'-beschrijvingen plus een originele prijs op het hoesje hebben staan. Dat is bij meneer Katoen niet van toepassing. Ik ben even op zoek gegaan naar meer informatie. Welnu, Gene Cotton is een singer-songwriter die zowaar nog een paar grote hits heeft gehad in Amerika. In Engeland is hij bekend van 'Me And The Elephant' dat geen hit zal worden maar wel veel wordt gedraaid op de Engelse radio. 'Before My Heart Finds Out' is zijn grootste hit geweest en dat is zeer aangename pop. Voor de opvolger maakt hij gebruik van de stem van Kim Carnes. Dat is een lieflijk duet. Ik sta best open om meer te leren kennen van deze Gene Cotton want het is alsof met Gordon Lightfoot, hier kan ik uren naar luisteren. Het is echter niets voor de Blauwe Bak maar dat hadden jullie vast al begrepen?

* Hank Crawford- Uncle Funky (US, Kudu, 1972)
Hank is instrumentaal en er is niets funky aan 'Uncle Funky'. Het dreigt zelfs niet eens leuk te worden! Op de flip een versie van Kris Kristofferson's 'Help Me Make It Through The Night'. Dat is de meer groovy kant met funky orgel en Crawford's saxofoonspel. Toch houdt het allemaal niet over. Ik zet hem in de Blauwe Bak in geval van 'Help Me Make It Through The Night' maar het kan zomaar zijn dat ik hem in december in de Gele Bak gooi. 

* Billy Eckstine- The Best Thing (US, A&M, 1976)
Ik heb nog geen noot gehoord van de plaat maar heb al wel de recensie in 'Blues & Soul' gelezen en deze is niet mals! Oudgediende Billy Eckstine werkt hier samen met Quincy Jones terwijl Herb Alpert zich bemoeit met de productie. Ik ben het wel vaker niet eens met 'Blues & Soul' en dat is hier het geval. Okay, Billy is niet de meest soulvolle zanger, maar zelfs dat onderkoelde vind ik alijd wel interessant. Aan de productie valt niets af te dingen. Het betreft hier de Amerikaanse demo met de mono-versie op de b-kant en een fotohoesje als bonus. 

* Electric Light Orchestra- Do Ya (US, United Artists, 1976)
Mark zou alles kunnen hebben verwacht maar vast geen lyrische reactie op een single van ELO. Maar dan opnieuw... ik meen dat Mark vrij kritisch is en de platen er uitgegooid heeft waarmee hij niet geassocieerd wil worden. Het is echter een schot in de roos want ik heb deze single nog niet en reken mezelf als een groot fan van Jeff Lynne en zijn gevolg. Bij 'Do Ya' moet ik mijn geheugen even opfrissen want zo vaak heb ik niet 'A New World Record' gedraaid. De vorige eigenaar (m/v) heeft flink genoten van de plaat en dat vertaalt zich in 'distortion' van het styreen. Voor mij is het een 'double-sider' want het heeft 'Nightrider' op de flip. Als puntje bij paaltje komt, reken ik 'Face The Music' als mijn favoriete ELO-plaat en 'Nightrider' volgt daar op 'Evil Woman'. Maar ook deze kant wordt flink verstierd door het styreen. Het is leuk voor de heb maar toch maar eens een upgrade zoeken. 

* Fire And Rain featuring Patty McCarron- Go With Me (US, Mercury, 1973)
Manny Freiser samen met zijn toenmalige vrouw Patty McCarron. Freiser bekleedt leidinggevende functies bij A&M en Qwest (het label van Quincy Jones) en maakt met vrouwlief een aantal prachtige popsingles waarvan enkele onder de disco kunnen worden geschaard. 'Go With Me' is voortreffelijke middle-of-the-road pop waar ik niet genoeg van kan krijgen maar helaas gaat die rechtstreeks in de Gele Bak. 

* Foxy- RRRRRRock (US, Dash, 1979)
Het bandje van 'Get Off'. 'RRRRRRock' is een feestje maar gaarne niet op de zaterdagavond. De b-kant heet 'Devil Boogie' en dat geloof ik graag. Gewoon in de Gele Bak. 

* Rita Graham- Baby I Can't Tell You (US, Bell, 1970)
Dat is een bekende naam en warempel... het is dé Rita Graham waaraan ik moet denken. Het is Rita uit Rita & The Tiaras. 'Gone With The Wind Is My Love' is één van de meest ultieme Northern Soul-tracks en de originele single is zijn gewicht in goud waard. Mike Post doet de productie maar het blijft pure pop hoewel Rita's stem wel prachtig uitkomt. Het is een walsje maar dan opnieuw... ik heb ook platen van Patti Austin, Nancy Wilson en Dionne Warwick in de bakken staan die niet overdreven soulvol zijn. Ze heeft zelfs mee geschreven aan de b-kant: 'Can I Go With You'. Dat is meer ingetogen. Deze kant trekt me over de streep want het mag in de Blauwe Bak. Alleen als de zangeres niet 'Gone With The Wind Is My Love' op haar conto had staan, zou het gewoon in de Gele Bak terecht zijn gekomen. 

* Donna Hightower- This World Today Is A Mess (Duitsland, Metronome, 1973)
Duitsland loopt even achter op Nederland voor de verandering. Terwijl het plaatje bij ons al in 1972 op de Top 40 staat, verschijnt de single pas in 1973 bij de oosterburen. Deze gaat uiteraard de Gele Bak in. Volgens mij heb ik de Belgische in de Blauwe Bak staan maar ook daarbij kun je afvragen waarom. 

* Little Willie John- Fever (US, King, 1956, re: 197?)
Ik zie als eerste 'Sleep' welke ik al heb van Little Willie John. Vervolgens zie ik dat 'Fever' op de andere kant staat. Het is in de jaren zeventig uitgebracht met deze twee nummers. Het label oogt jaren vijftig of zestig. Er is een variant met geel label welke stereo is, maar deze is authentiek mono. Hij is tussen 1975 en 1979 uitgebracht. Zo'n onverwoestbare klassieker moet gewoon in de Blauwe Bak want daar heb ik eveneens 'Sleep' staan. 

* Marv Johnson- Happy Days (UK, London, 1960)
Deze gaat de volgende keer met me mee onder de douche want deze kan beter klinken. Natuurlijk... Marv Johnson, mede geschreven door Berry Gordy en op de Engelse London. Een 'no-brainer', helemaal en officieel Blauwe Bak. Het is uiteraard wel pure pop. 

* Steve Khan- Darlin' Darlin' Baby (US, Tappan Zee, 1977)
Geschreven door Gamble en Huff en geproduceerd door Bob James. Wat gaat dit worden? Welnu, instrumentaal en daar doe ik het niet voor. Nee, deze gaat gewoon in de Gele Bak want zo boeiend is het nu ook weer niet. 

Week Spot: Riviera Ventura

De Week Spot is een fenomeen dat al vanaf 2012 door gaat, ook al heb ik in de betreffende week geen shows. Dat geldt eveneens voor deze week. Een aantal Wolfman-collega's hebben bedacht dat het leuk is om met zijn vieren een marathon te doen met oude Big One-concerten en interviews en zo geld in te zamelen. Ik wens ze veel succes toe want ik neem het hele weekend vrij. Ik heb nog een paar andere projecten die ik wil doen waaronder het hervatten van de opnames van de Gele Bak Top 100. Er bestaat eveneens een kans dat ik in een zooi films op Youtube verdrink maar dat zien we dan wel weer. De temperatuur gaat langzaam weer omhoog en het blijft in mijn optiek nog vrij netjes met 26 of 27 graden als max. Ik geef de schuld aan de leeftijd maar ik merk dat ik steeds minder goed kan tegen dertig graden of warmer. Ik heb nog een paar weken te gaan tot mijn vakantie maar desondanks wil ik met de Week Spot richting de hitte. Dat is een hagelnieuw debuutplaatje van een opvallende Italiaanse band en eveneens gezongen in het Italiaans: 'Monotono' van Riviera Ventura uit 2025. 

Aan Instagram doe ik niet maar dat zijn ook vooral foto's. Ik heb ooit wel een account aangemaakt in de hoop dat ik via een omweg toch met een desktop daar kon posten, maar helaas... het is me nooit gelukt. No moet ik meteen erkennen dat ik Facebook al erg genoeg vind om nog méér sociale media-accounts er op na te houden. Ik heb het geprobeerd met X toen het nog Twitter heette en ik heb me ooit laten verleiden tot LinkedIn. Maar goed... voor de hedendaagse jeugd is Facebook en Twitter een schreeuw uit het verleden en zij gebruiken nu voornamelijk Instagram en Tiktok. Riviera Ventura heeft geen Engelse website tot zover ik kan zien en ik moet het vooral doen met recensies van hun debuutsingle en de aankondigingen van de verschillende vinyloutlets. 

Hoe de mannen heten? Geen idee. Er is een magazine dat de naam van de zangeres prijs geeft en dat is al heel wat. Cecilia Preste heet het meiske. Samen met haar mannelijke kameraden geeft zij een moderne draai aan de Italodisco van de jaren tachtig. De synthesizers van weleer en de mediterrane grooves van nu. Riviera Ventura koppelt oude funk met organische disco en moderne r&b. Als dat niet genoeg reden voor een feestje is, wil de band alleen maar een positieve en optimische boodschap uitdragen. Ik heb geen flauw idee waar 'Monotono' over gaat. Ik weet wel dat ik in eerste instantie meer gecharmeerd ben van de b-kant: 'Con Te'. Sinds ik zaterdag weer eens 'Monotono' heb gedraaid, blijft dat nummer akelig in mijn hoofd zitten en ben ik deze week vlug bereid om het de Week Spot te maken. 

Singles round-up: augustus 1

Er is gisteren in het bericht nergens gerept over Beilen. Dat klopt. Er is gisteren helemaal geen buitenactiviteit geweest. Voor Soul-xotica en de 'Singles round-up' is dat op zichzelf wel goed nieuws want ik heb immers nog de vijfendertig singles van Mark. Ofwel: Het tweede deel van de zeventig die hij voor een hele vriendelijke prijs aanbiedt. Het zijn singles die artistiek en muzikaal gezien nét niet goed genoeg zijn voor de reguliere 'Five A Day' en platen die helemaal niets van doen hebben met soul. Het valt op in deze partij dat het ook singles zijn van artiesten die met een andere single wél tot de Northern Soul worden gerekend. Vijfendertig laat zich moeilijk delen door drie, maar dan... Als ik twaalf tel vanaf het begin kom ik halverwege twee singles van één artiest uit. Ik heb nog niet gekeken wat het geval is na nog eens twaalf singles, maar vanavond start ik met elf singles. Elfmaal zwart goud hoewel ik een donkerbruin vermoeden heb dat deze aflevering vooral erg bruin zal zijn. Dat heeft dan weer niets met huidskleur te maken maar alles met de achternaam Brown. 

* The Angelic Gospel Singers- I'm Bound For Mt. Zion (US, Nashboro, 1975)
De enige van de vijfendertig die zaterdag al aan bod is gekomen. Ik heb namelijk geen gospel uitgezocht voor de 'Praise Of The Week', maar ben wel benieuwd naar deze schijf. Het Nashboro-label stelt me zelden teleur. Ik heb 'I'm Bound For Mt. Zion' gedraaid en dat is peecies wat ik verwacht van een Nashboro-plaat: Smakelijke Southern Soul met een lichte country-invloed, want ja... zo gaat dat in het zuiden van Amerika. Als er net een countrybandje in de omgeving is van de studio kan een soul-artiest zomaar een countrybegeleiding krijgen. Het is ietwat rocking gospel-begeleiding maar de Singers houden het interessant. De b-kant heet 'All I Need Is Jesus' en ook dat heeft een ietwat lullige begeleiding maar een overtuigende zang. Natuurlijk mag deze in de gospel!

* Anteek Recipes- Leave It At That (Duitsland, Soulkeks, 2013)
Dan meteen een klein mysterie want het kost enige moeite om info te vinden over dit plaatje. Het schijnt dat de act uit Kroatië afkomstig is en de single is geperst in Duitsland. Alles in een gelimiteerde oplage en er zouden 500 wereldwijd moeten zijn. Het is hiphop met turntablism en aardige samples. Vijf jaar geleden zou ik hier nog niet klaar voor zijn geweest maar sinds de aanschaf van de Cheeba-singles zie ik dit wel zitten. Wel een paar 'f-bombs' en dat doen we eigenlijk niet op de radio. Het wordt meteen gevolgd door de instrumentale versie en deze is meer 'radio-friendly'. Lekkere 'dikke' drums zoals op de b-kant van de meest recente van The Preacher. Op de flip staat 'Late For Work' en dat krijgt door de samples opeens een Dream Warriors-associatie. Ook een paar 'f-bombs' maar het moet maar. Hij mag van mij in de Blauwe Bak!

* Charles Brown- Pledging My Love (US, Mainstream, 1965)
* Charles Brown- For The Good Times (US, King, 1973)
Charles Brown is in 1965 al veertien jaar onderweg als hij 'Pledging My Love' opneemt voor het Mainstream-label. 'Pledging' is zoals verwacht best lekkere soul maar met een iets té uitbundig orkest. Het mag van mij in de Blauwe Bak. 'Tomorrow Night' op de b-kant is meer ingetogen en totaal niet leuk. Brown heeft in de vroege jaren zestig al platen opgenomen voor het King-label. Omstreeks 1973 doet het label vooral aan heruitgaven van ouder werk maar dan verschijnt opeens deze nieuwe single van Brown. 'For The Good Times' is het nummer dat is geschreven door Kris Kristofferson en dat door de hele wereld en zijn moeder is opgenomen. Charles doet het met een bak violen en het levert een ietwat loungy uitvoering op van het nummer. Ik durf dit het voordeel van de twijfel te geven. In december ga ik toch nog eens kritisch kijken welke platen daadwerkelijk in de koffers eindigen. De b-kant is pure blues. 

* Miquel Brown- So Many Men, So Little Time (US, TSR, 1983)
Volgens mij heb ik deze al als reguliere Duitse single en ik geloof zelfs ook nog op 12". Deze Amerikaanse is best eigenwijs. Het is stiekem wel één van de meest ultieme Hi-NRG-hits en een fijne productie van Ian Levine. Veel Northern Soul-'snobs' zoeken nu het spuugzakje, maar ik gun deze de Blauwe Bak. In ieder geval tot december. 

* Ruth Brown- 5-10-15-Hours (US, Atlantic, 1952)
Op 45cat staat alleen de single met het gele label, maar kan niet zien dat de plaat later is uitgegeven met een rood label. Jawel, in 1959 is '5-10-15-Hours' opnieuw uitgebracht maar met een andere b-kant en een gewijzigd catalogusnummer. De mijne heeft het catalogusnummer van 1952. Gezellig genoeg voor de Blauwe Bak als je het mij vraagt. Het is uiteraard jump-blues. 'Be Anything' op de keerzijde is een ballade maar dan... de stem van Ruth Brown. Ze blijft me op beide kanten boeien!

* Shirley Brown- Shootin A Blank (US, Chelsea Avenue Records, 1986)
De laatste van de Browns. Shirley heeft in 1974 een grote hit met 'Woman To Woman', een nummer waarin ze de vrijster van haar echtgenoot opbelt om haar eens flink de les te lezen. Toch zal het als een boemerang terug komen als het nummer heel veel anderen inspireert tot 'antwoordliedjes'. Ze probeert met haar tijd mee te gaan en komt in 1986 met dit gedrocht op de proppen. De muziek komt uit een doosje en klinkt net té 'lo-fi' voor de mainstream hoewel ze het zingen niet is verleerd. Feitelijk wordt een erg goed nummer tekort gedaan met de begeleiding. Op de b-kant rapt ze hetzelfde nummer maar ook daar word ik niet blij van. Hij mag in de Blauwe Bak omdat het Shirley Brown is en ik ook geen zin heb om dit op zondagavond te draaien. 

* Larry Carlton- Sleepwalk (US, Warner Bros., 1982)
Een promo met hetzelfde nummer in stereo en mono. Larry gaat op de nostalgische toer met een instrumentale versie van deSanto & Johnny-klassieker uit lang vervlogen tijden. Hoewel het weinig met soul van doen heeft is het best een aardig instrumentaaltje en dus gun ik ook deze de Blauwe Bak. Wees niet bang, later in de singles zitten een paar voor de Gele Bak maar voorlopig lijkt de bingokaart van de Blauwe Bak vol te komen. 

* Bruce Channel- Number One Man (US, Smash, 1962)
Een van de opvolgers van 'Hey Baby' en in het intro dreigt het even een tweede 'Hey Baby' te worden. Het is leuke muziek maar geen Blauwe Bak. 'If Only I Had Known'  op de flip trekt me evenmin over de streep. Toch moet ik benadrukken dat bepaalde kanten van Bruce Channel het goed doen in de Engelse Northern Soul maar dat geldt niet voor deze single. 

* Natalie Cole- Party Lights (US, Capitol, 1977)
Een 'hit and miss'-zangeres voor mij. 'Sophisticated Lady' danst zichzelf een paar jaar geleden de Blauwe Bak binnen maar toch weet Natalie me niet voortdurend te overtuigen met haar werk. 'Party Lights' heeft toch wel iets in mijn beleving. Het is snelle disco en wellicht vrij commercieel ook, maar ik durf het een kans te geven. De b-kant is een ballade waarbij ik tijdens het intro afhaak. 

* Bill Cosby- Boogie On Your Face (US, Capitol, 1977)
Mark heeft me een paar jaar geleden al eens verrast met dit plaatje als bonus in een pakket en deze gaat door naar de jaren zeventig-bak. 

Het nalatenschap op 45 toeren deel 9

Zomaar opeens heb ik er behoefte in en ben ik blij dat ze tegenwoordig weer in mijn bezit zijn. Het fotoboek en een doos losse foto's. Hoewel... ik moet bekennen dat ik de laatste nog niet heb bekeken maar het fotoboek geeft me al plezier genoeg. Als moeder is overleden en het huis leeg moet, zie ik het even niet zitten om mijn foto's mee te nemen. Broeder besluit zich erover te ontfermen, niet wetende dat ik ze twee jaar later alsnog een plekje moet geven. Als ik vanavond denk aan het bericht van vanavond schiet me opeens iets te binnen. Er moet een foto zijn van broeder en mezelf! Dat klopt, deze zit in het fotoalbum. Het is het jaar dat we onze oudste broer hebben opgehaald van zijn stageadres in Denemarken. Ook toen zijn we naar Legoland geweest. Broeder en ik poseren samen met een indiaan en de hoofdband met de veer heeft nog jaren tussen mijn speelgoed gezeten. Even probeer ik nog de foto duidelijk te krijgen met het fototoestel, maar dan...? Ik gebruik vanavond immers een foto van de singles uit 'Het nalatenschap'. Ik moest mezelf nog eens trakteren op een scanner maar dat roep ik al tien jaar. In dit negende deel van 'Het nalatenschap op 45 toeren' vinden we de laatste singles die broeder heeft gekocht voordat de cd bij hem de intrede heeft gedaan. De laatste twee van vandaag zijn platen die hij jaren later in Denemarken heeft gekocht. 

Het kan zomaar een serie worden... Zomers uit lang vervlogen tijden. De jaren negentig bevallen me voorlopig wel maar vanavond gaan we terug naar de zomer van 1988. Het moet het laatste jaar zijn geweest dat broeder mee gaat op vakantie. Een legendarische zomer, niet in de minste plaats door de overwinning van Oranje op het EK. Ik heb de brugklas afgerond en ga met best aardige cijfers over naar de tweede klas. Het kán beter maar zal nog niet zo dramatisch zijn als twee jaar later als ik de boekhouding toepas op de schoolvakken. Ik heb dan onvoldoendes op de minst belangwekkende vakken, maar nog altijd teveel om over te gaan naar de vierde klas. Ze geven me uiteindelijk het voordeel van de twijfel. De dag van de EK-finale kan ik me goed herinneren. De Tros heeft op dat moment een spelprogramma waarmee ze eveneens door het land trekken en iedere provincie aandoen. Dit weekend is Fryslân aan de beurt en de happening vindt plaats in en om de Veemarkthal. Ik ben er de hele dag maar kan, tot mijn grote spijt, niet meer de fietstocht doen. Die heb ik de volgende dag gedaan en is grotendeels gelijk aan de Elfmerentocht. Als ik thuiskom is de wedstrijd al begonnen. Ik heb niet veel met voetbal maar samen voetbal kijken heb ik altijd gezellig gevonden. 

Mijn oudste broer woont in de zomer van 1988 nog boven bij de vele logeerkamers. Hij heeft de buurman uit Jutrijp over en samen kijken ze naar de wedstrijd. Bij één van de doelpunten springt mijn broer op van de bank en laat zich euforisch terugvallen in de bank. Krak. Bank door midden. De volgende dag ga ik zo gezegd fietsen en mis de huldiging. Dat heb ik later via het journaal en Youtube kunnen ophalen. Als rechtgeaarde voetbalfan koopt broeder natuurlijk alle plaatjes die rondom het EK verschijnen en daar zien we vanavond het resultaat van. 

We gaan deze zomer vanzelfsprekend op vakantie naar Denemarken en bezoeken voor een tweede maal Legoland in Billund. Dat is niet ver vandaan bij mijn broer. In 1993 zal ik zelfs nog op de fiets naar Billund gaan maar kom dan niet verder dan kringloopwinkels voor singles. Het is de zomer dat 'Heinz, was machst du da?' de slagzin is van mijn broer. Hij gebruikt het te pas en te onpas en onderweg in Duitsland levert dat hilarische taferelen op. In Legoland komen we langs een soort van schoolbord waar je met letters je eigen tekst op het bord kan zetten waarna er een foto kan worden gemaakt. Broeder duikt op de letters en jullie kunnen wel raden wat er op het bord komt te staan? Ook daar tilt het op van de Duitsers. 

Tegen het einde van de zomer schaft broeder zijn eerste cd-speler aan. 'Domino Dancing' van Pet Shop Boys is de eerste cd-single hoewel ik denk dat hij de '3xGold'-cd erbij heeft gekregen. Dat is eem sampler van Mercury Records met hits van Inxs, Wet Wet Wet en Robert Cray. Toch zal hij nog geregeld sneupen in de uitverkoopbakken voor vinylsingles, ook omdat mijn oudste broer iedere week een boodschappenlijstje aanlevert. Zijn meest recente vinylsingle is uit 1990 en zit in de laatste aflevering. Hij stopt dan ook met het nummeren van de singles en deze singles zonder nummer heb ik in chronologische volgorde gezet. 

467 Hey Marlene - Won Ton Ton (Duitsland, Papa W, 1988)
469 Gli Impermeabili - Paolo Conte (Duitsland, CGD, 1984)
473 Africa - Peru (NL, Red Bullet, 1987)
478 Made In Russia - C.C.C.P. (Duitsland, Amnesia, 1987)
481 Uit Vrije Wil - Het Goede Doel (NL, Polydor, 1988)
491 Wij Houden Van Oranje - André Hazes & Het Nederlands Elftal (NL, Philips, 1988)
492 Het Oranjelied - De Hollanders (Duitsland, Ariola, 1988)
493 Aanvallen! - Holland (NL, Disky, 1988)
501 South Africa - Revelation Time (NL, Red Bullet, 1988)
516 Summer Of Love - Tambourine (NL, Hilltown, 1988)
522 Hoe Verschrikkelijk Ik Ben - Frank Boeijen Groep (Ariola, Duitsland, 1988)
*** Je T'Aime... Moi Non Plus - Jane Birkin & Serge Gainsbourg (Noorwegen, Fontana, 1969)
*** Back Home - England World Cup Squad '70 (Denemarken, Pye, 1970)

Paolo Conte is met name een plaat waarvan ik een brok in de keel krijg. Broeder was té breed ingesteld om heel erg 'fan' te zijn van een bepaalde artiest, maar ik kan me herinneren dat hij Paolo grijs heeft gedraaid in die tijd. André Hazes en 'Aanvallen' heb ik al maar die vervang ik met alle plezeier. Het geldt ook voor de laatste twee, maar deze heb ik in afwijkende persingen. Ik denk dat ik onderhand acht verschillende persingen heb van Jane en Serge. Tot mijn grote verbazing is England World Cup Squad ook in Denemarken uitgebracht en broeder heeft het vast gekocht vanwege het fotohoesje. 

Over twee weken ga ik verder met de singles zonder nummer. De meeste daarvan moet hij vrij recent hebben aangeschaft in Denemarken, maar er zitten ook een aantal titels bij die hij heeft gekocht toen hij in Jutrijp woonde. De laatste in deze serie is zelfs een single die ik hem heb gegeven. In oktober zet ik mezelf schrap voor een Top 54 uit deze singles. 

De zomer van 1991

De komende week gaat, zoals het nu lijkt, in het teken staan van de 'Singles round-up'. Na vertraging van bijna een maand is gisteren het pakket van Mark gearriveerd. Dat wil ik in drie afleveringen gaan doen. Ik moet even bekijken wat er van de ambitieuze plannen terecht komt want eigenlijk heb ik idee om morgen naar Beilen te gaan. Ook ga ik de draad weer oppakken voor wat betreft 'Het nalatenschap op 45 toeren'. Het vakantieverhaal over 1990 smaakt eigenlijk wel naar meer en het komt mooi overeen met 'projecten' die ik eerder heb gedaan op Soul-xotica. Over veel van de meeste recente vakanties kan ik niet meer vertellen als dat ik heb gedaan. Na de herinnering aan 1990 komt 1991 al snel om het hoekje. Nee, de vakantie in Denemarken laat ik gemakshalve achterwege. De enige herinneringen die ik heb zijn singles die ik heb gekocht en qua bezienswaardigheden haal ik ze allemaal door elkaar. Zó vaak zijn we met vakantie geweest in Denemarken. Dan loopt het tegen het eind van de vakantie. Vader heeft de maandag in ieder geval vrij. Voor mij begint op dinsdag het nieuwe schooljaar op het KMBO. 

De laatste maandag van de vakantie hebben mijn ouders bedacht om te gaan fietsen. Ik mag mee als ik wil maar zij weten ook wel dat ik niet achter hen aan fiets. Gerrit trekt zijn eigen plannen op deze dagen. Het idee is om in Dwingeloo fietsen te huren. Mijn ouders hebben al een route uitgekozen maar daar wil Gerrit niets van weten. Hij heeft zijn oog laten vallen op Havelte. Het is nog de tijd dat ik volop in de molens zit en ik wil de molen van Havelte wel eens van dichtbij zien. Een paar weken geleden zijn we eveneens in Havelte geweest. Mijn zus en zwager staan dan op de camping in Havelte en we vieren de eerste verjaardag van het nichtje dat ik vrijdag heb genoemd. Havelte en Steenwijk. Het heeft iets mystieks voor mij. Daar houdt de bestaande wereld op en gaat het over in het grote onbekende. Zoiets... Hoewel het bijna vierendertig jaar is geleden staan me nog heel veel dingen bij van deze dag. Ik kan me nog altijd verbazen over de logica die deze dag de grote afwezige is geweest. Wat heb ik in hemelsnaam allemaal uitgespookt? Ik ken het antwoord wel want zelfs in 2009 krijg ik het nog voor elkaar om rondjes te fietsen en zo drie keer door Uffelte te komen. Want ja... ik ben deze dag heel vaak en heel lang in Uffelte geweest. Zonder me te realiseren dat ik hier ooit mijn tentenkamp zal opzetten. 

Ik wind er geen doekjes om voor wat betreft het vertrek vanuit Dwingeloo. Ik fiets gewoon over Dieverbrug en via de Rijksweg. Vermoedelijk ben ik bij Frederikshaven, het chauffeurscafé van Uffelte, de Dorpsstraat in gefietst. Het betekent eveneens dat ik langs de boerderij ben gekomen. Dan overigens nog de 'oude' boerderij. Deze is in 1994 door blikseminslag tot de grond toe afgebrand en in 1996 herbouwd tot wat het nu is. Een fraaiere hoek bij buurman en bij mijn hutje zijn de wagendeuren niet meer zichtbaar. Ik denk dat menig Uffelter voor authentiek gaat en dus de voorkeur zal geven aan de oude boerderij, maar ik vind de nieuwe versie verbeterd in estetisch opzicht. Enfin, ik heb hier in 1991 nog geen weet van en dus is het gewoon een boerderij en niets minder. Ik moet over de Uffelterkerkweg zijn gegaan. Volgens mij ben ik op de morgen nog in Busselte geweest. Ik kan me de galerie nog goed herinneren. Ik ben ook in Eursinge geweest en heb nog staan dralen bij de uitgang van het bos. Toch maar weer terugfietsen. Er volgen vele kilometers door niemandsland van bos en dan... een uitgang. Een parallelweg. Als ik daar fiets, meen ik me iets te herinneren. Hier ben ik eerder geweest! Ja, dat klopt! Ik ben namelijk net weer uit de Uffelterkerkweg vandaan gekomen. Dat betekent dat ik wéér in Uffelte ben geweest. Ik moet ook rakelings langs Havelte zijn gefietst maar er staat me niets van bij dat ik in Havelte ben geweest. 

Het is inmiddels al op de middag dat ik alsnog in Havelte uit kom. Het is even zoeken naar de molen maar uiteindelijk slaag ik erin. De molen staat er anno 2025 nog altijd en is in ieder geval op zaterdag open, maar maalt ook geregeld in de schoolvakanties. Het is een korenmolen waar ze eveneens meel verkopen. Ik ben er overigens nog nooit geweest want ja... ik weet wel hoe een korenmolen werkt. Wellicht toch nog eens doen 'for old times sake'. Dan kijk ik op de klok en moet ik stevig op de pedalen want het tijdstip komt in zicht dat we de fietsen weer moeten inleveren in Dwingeloo. Ik denk dat ik ditmaal vanaf Wittelterbrug binnendoor ben gegaan naar Dwingeloo. Het is geen fraai uitgestippelde route geworden maar, zoals ik zeg, kan ik nog heel veel details herinneren van deze dag. Toch vraag ik me geregeld af wat ik in hemelsnaam heb gedaan want ik heb mezelf blijkbaar vijf uren vermaakt met voortdurend rondjes fietsen. Dat kun je goed in Uffelte. Over de start van mijn '20092009' kan ik me ook verbazen want ook toen heb ik heel veel rondjes gefietst eer ik op het Dwingelderveld ben. 

Het dier is me in 1991 niet bijzonder opgevallen maar mijn grote vriendin moet ook al hebben rond gehuppeld in de wei op de hoek van de Dorpsstraat en de Uffelterkerkweg. Het paard begint me pas omstreeks 2012 op te vallen. De wei is inmiddels al vier jaar leeg ondanks het nog vrij nieuwe houten onderkomen en zelfs de totaal verrotte voederbak is onlangs verwijderd. Ik heb de hoop op een nieuwe vriendin alweer opgegeven. 

De dagen na dit fietsavontuur begin ik aan mijn laatste fase qua educatie. Dat dit op voorhand gedoemd is om te mislukken kan ik wel op mijn klompen aanvoelen, maar vooruit maar... 

De zomer van 1990

Facebook vermeldt de verjaardagen van je vrienden in een 'sidebar'. Het is een paar weken geleden opeens dat daar staat dat het de verjaardag is van 'buurman Sjirk'. Ik geloof daar niks van want die is begin augustus jarig. Ik stuur hem een berichtje en, ja, ik ben juist geïnformeerd. Even later is de melding van de verjaardag weer verdwenen. Ik vermoed dat hij even heeft lopen klungelen met zijn profiel. Sinds een paar uur staat hij terecht als jarige genoteerd. Hoe weet ik zo gemakkelijk de verjaardag van een vroegere buurman te herinneren? Welnu, dat is een herinnering van vijfendertig jaar geleden. We kwamen thuis van vakantie op 2 augustus en toen had buurman de tuin vol visite. Een vakantie die overigens bijna ook niet was door gegaan. Er speelt héél veel in deze weken binnen het gezin Louwsma. Met de verjaardag van buurman heb ik ook meteen een associatie met een paar singles, maar heb zojuist 'Het zilveren goud' van augustus 2015 opgezocht om me te realiseren dat eentje onterecht is. Hoewel elpees niet mee doen in de verzameling is 1990 het jaar geweest dat vader 'gedwongen' wordt om terug te rijden naar Vejle omdat iemand van de kroost daar een elpee wil halen. Een kleine revanche op het avontuur in Aken tijdens de vakantie in 1986. Ik ga vandaag op de fiets vijfendertig jaar terug in de tijd naar de vakantie van 1990. 

Mijn nichtje is twee weken geleden jarig. Ik bel haar op om haar te feliciteren met haar twintigste omdat ik zelf weiger te geloven dat ik vijftig ben. Moeder heeft het altijd over 'mijn favoriete nichtje', maar ze is ook de minst favoriete. Dat komt omdat het voor de rest alleen maar jongens zijn in het nageslacht. Gekheidje want het is een schat van een meid. Toch zou ik nog voor haar geboorte haar iets kwalijk hebben genomen, maar gelukkig hoeft dat niet. Feit is dat mijn zus op springen staat van haar eerste kind maar wij eveneens op het punt staan om met vakantie te gaan. 'Als zus niet voor donderdag bevalt, moeten we maar niet met vakantie gaan'. Begrijpelijk, maar voor een vijftienjarige moeilijk te verkroppen. Ik kan mijn geluk niet op als vader me de woensdagochtend wekt met de titel 'omke Gerrit'. Zus is bevallen van een gezonde dochter en we kunnen vrijdag gewoon met vakantie. Ik fiets die dag naar Workum en wil vandaag beslist een single kopen om deze dag vast te leggen. Helaas kom ik deze bewuste dag niets zinnigs tegen en is 18 juli 1990 helaas verbonden aan 'Wooden Heart' van Elvis, de originele uitgave van 1961. Ik denk dat het wel eens de eerste vakantie zonder broeder kan zijn geweest, hoewel ik nu opeens ook twijfel aan 1989. 

Het reisdoel is al jaren hetzelfde. Mijn oudste broer woont en werkt al een paar jaar in Denemarken. Het is nota bene zijn oude stageadres. Een groot agrarisch bedrijf met meerdere medewerkers. De boer zélf houdt zich voornamelijk bezig met de akkerbouw, er is iemand voor de varkens en broer is verantwoordelijk voor de koeien. Ik denk dat hij inmiddels naar de benedenwoning is verhuisd en daarmee écht een eigen plekje heeft gekregen. Het is een gigantisch gebouw met meerdere logeerkamers, maar beneden is het compacter en niet openbaar bereikbaar. Broer is dan ook nog helemaal vrijgezel en dus met een prominente plek voor zijn dj-spullen en een boekenkast met de complete collectie van James Bond. Broer is gewoon aan het werk tijdens ons verblijf en gaat op een paar vrije dagen met ons op stap. Ik ben jong en voortdurend op platenjacht dus ik hoop altijd dat de uitstapjes naar een stad of stadje zullen gaan. Ik maak ook al gebruik van de racefiets van mijn broer en plan zo mijn eigen bezoekjes aan de winkeltjes in tweedehands goederen. 

Wat speelt er nog meer in de familie? Welnu, mijn moeder sukkelt met haar gezondheid. Ze ontdekt een knobbeltje dat kwaadaardig blijkt te zijn maar waarschijnlijk met een operatie valt te verhelpen. Het is dan ook de bedoeling dat ik eind augustus voor een paar weken naar mijn zus en haar jonge gezinnetje zal gaan omdat moeder geopereerd gaat worden. Het inspireert mijn zus in ieder geval om de kersverse dochter te vernoemen naar mijn moeder. Ze geeft later prijs dat ze al een andere naam in gedachten had en eentje die is ingegeven door een rol in Goede Tijden Slechte Tijden. Dat kennen we in Jutrijp nog niet want wij zullen pas in 1991 kabeltelevisie krijgen. Eind augustus wordt dan toch besloten dat moeder het met bestralen kan redden. Het 'logeerpartijtje' gaat niet door en in plaats daarvan moet moeder iedere middag met een taxi naar Leeuwarden voor de behandeling en weer terug. De medici hebben met viltstift op haar hals getekend. Als ze naar buiten gaat draagt ze een sjaaltje, maar wij moeten wennen aan de lijnen en pijltjes op haar hals. Aan het einde van de bestraling lijkt het helemaal te zijn verdwenen maar in begin 1991 is het als een boemerang terug. Ze zal dan alsnog worden geopereerd en ik zal deze tijd bij mijn zus doorbrengen. Dat is dan weer de tijd van de Golfoorlog, de mondelinge examens en het luisteren naar 'Blue Jays' van Justin Hayward & John Lodge. Een plaat die is voorbij gekomen in 'Het nalatenschap'. 

Aan de hand van de lijst singles die ik deze zomer in Denemarken heb gekocht, kan ik bepaalde uitstapjes nog herinneren. Zoals gezegd herinner ik me goed dat we de tweede augustus thuis komen. Nee Gerrit, we hebben niet in de nacht gereden. Dat is 1992 geweest. We zijn tegen de avond thuis en dat betekent dat we gewoon 's ochtends vanuit Denemarken zijn gereden. De zaterdag erop ga ik de eerste keer binnen een week op de fiets naar Heerenveen. De eerste keer koop ik slechts twee platen: 'Hellraiser' van The Sweet en 'Underneath The Blanket Go' van Gilbert O'Sullivan. Op donderdag zal ik 'Wooly Bully' van Sam The Sham & The Pharaohs kopen met 'When The Swallows Fly' van The Bee Gees. Sam The Sham is de plaat die ik in eerste instantie heb gekoppeld aan de verjaardag van buurman. Het is de week dat ik Sunrise Records ontdek in Sneek waar veel van mijn zakgeld in de kassa zal verdwijnen. Het heeft ook een zaak in Heerenveen: Sunshine Records. Daar zie ik die donderdag meerdere exemplaren liggen van 'Caught Live +5' van The Moody Blues, de plaat waar vader vorige week nog voor terug is gereden naar Vejle. Of hebben we hem op de terugweg opgepikt? In ieder geval is de elpee bij Sunshine Records 23 gulden goedkoper dan in Vejle, maar dat heb ik nooit iemand verteld. De mijne is 'new old stock' en blijkt een Scandinavische persing te zijn uit 1982. En de mijne is hagelnieuw in tegenstelling tot de tweedehands exemplaren bij Sunshine. Ik heb de plaat nog nooit eerder gezien en denk in Denemarken dat ik een héle exclusieve plaat heb gevonden. 

Het verhaal had vooral over augustus 1990 moeten gaan en het uitstapje op deze zaterdag naar Heerenveen maar het is tijdens het schrijven 'gegroeid'. Tijd om het luik te sluiten voor 1990 maar ik ga spoedig terugkeren. En wellicht komen er nog meerdere lang vervlogen zomers voorbij in de komende maand.