Singles round-up: juli 2

Komen we deze maand wederom op de tien tot vijftien afleveringen van de 'Singles round-up'? Ik ben voorzichtig maar ik denk van niet. Omdat het afgelopen maand erg verwarrend was voor mezelf met, met name, de nieuwe releases heb ik besloten de laatste vier meteen in een bericht te stoppen. Verder verwacht ik een partij van Mark en moet ik nog invoerkosten betalen voor een paar van Chris. Ook zijn er nog een aantal andere nieuwe releases onderweg. Het kwartet dat vandaag te gast is, is gistermiddag tegelijk gearriveerd in Uffelte en in twee pakketjes. Achteraf gezien hadden ze prima samen gekund in één pakketje. De single van The Monophonics is echter een 'pre-order' en ik had verwacht dat Juno wel een dagje zou wachten met het verzenden van de overige drie. Niet dus! Volgens de bijgevoegde factuur zijn nog wel kosten in rekening gebracht voor de extra verzending en dus wacht ik volgende keer wel totdat een plaat beschikbaar is. Gezien het mij nog té drukkend warm is buiten ga ik jullie eerst verblijden met een compacte 'Singles round-up'.

* Lee Fields- Waiting On The Sidelines (US, Daptone, 2023)
Soul is springlevend anno 2023 en het lijkt wel alsof de 'big shot'-dj's steeds meer gaan kijken naar nieuwe releases. Ik weet niet hoe de status van deze Lee Fields op het moment is maar het zou me niets verbazen dat die reeds uitverkocht is. Het zorgt voor net zo'n 'buzz' in de soulwereld als een jaar geleden met Bobby Harden & The Soulful Saints. Toch zijn er weinig overeenkomsten tussen 'Feels So Good' en dit nummer van Lee Fields. 'Sidelines' is namelijk een fantastische Deep Soul-ballade van veteraan Lee Fields. Een weergaloze plaat met een prachtig arrangement en beduidend minder funky dan dat we gewend zijn van Fields en het Daptone-label. Op de keerzijde staat 'You Can Count On Me' en dat is meer het traditionele geluid van Daptone. Ik moet eerlijk bekennen dat ik dat een beetje probeer te vermijden en het is dus ook de ballade die me tot aanschaf heeft gezet.

* Carmy Love- I Just Came To Dance (UK, Big AC, 2023)
Op de verkooppagina van Mark staan we reeds bekend als de '2 G's'. Het gebeurt regelmatig als Mark twee exemplaren van een single heeft dat eentje door ondergetekende wordt gereserveerd en de andere door Graham. Soul is een 'way of life' voor de Engelsman. Als hij tijd heeft doet hij op vrijdagmiddag een live-show op Facebook en in de weekeinden is hij steevast te vinden op een soulfeest ergens in het land. Het is pas sinds een half jaar dat we elkaar op de voet volgen. Adesha & Vincent Kwok heb ik direct te danken aan Graham. Als ik Carmy Love heb afgerekend, begrijp ik dat de plaat een enorme hit is in het huis van Graham. Carmy Love is een Engelse zangeres die op deze plaat onder andere wordt bij gestaan door Nick Corbin. Van hem heb ik een andere plaat op het Big AC-label samen met Emma Noble. 'I Just Came To Dance' is aanstekelijke retro-soul dat met een heel klein beetje mazzel eenvoudig een mainstream-hit kon worden. Bij retro-soul ligt Amy voor de hand maar persoonlijk vind ik het meer 'chunky' en denk ik eerder aan Gabriela Cilmi. De plaat heeft een aangename bonus op de keerzijde. Een 'Nu-Disco'-remix van Smoove van het duo Smoove & Turrell. Dat haalt het uit de jaren zestig en plaatst het midden in de jaren tachtig. Carmy en het nummer kunnen het hebben, ook al is het mijlenver verwijderd van het origineel. Vooralsnog geef ik de voorkeur aan de a-kant maar Smoove's remix is zeker niet vervelend om naar te luisteren!

* Monophonics- Love You Better (US, Colemine, 2023)
Och, is het weer zover? Colemine brengt leuke platen uit, alleen heb ik het gehad met transparant vinyl. Je ziet er geen kleine stukjes stof op en dus moet je hem voor iedere draaibeurt borstelen en maar hopen dat de borstel niet een haartje over het hoofd ziet. Het is met vinyl net zoals de knecht van Sinterklaas. Beide horen zwart te zijn. Monophonics heb ik helemaal op de gok gekocht en dat kan ook wel. Deze groep stelt nooit teleur. 'Love You Better' moet nog even een plekje vinden bij mij maar dat gaat zeker goed komen. Op de keerzijde staat 'The Shape Of My Teardrops' en... oef... dat is een klassieker in wording voor mij. De groep staat te boek als 'psychedelische soul' en psychedelischer en soulvoller dan dit gaat het niet worden. Dit is duidelijk Kelly Finnigan op lead maar met fraaie achtergrondzang, een echo als van een wensput en een prachtig arrangement. Verder afgemaakt met de typische Colemine-productie.

* The Sand Dollars featuring Gretchen Parlato- Waterloo Bossa (US, Pangea International, 2023)
Tot slot een single waarbij ik enorm heb lopen dubben. Iedere keer als ik weer een stukje beluister op de site van Juno heb ik zoiets van 'Jaaa, deze wil ik hebben'. The Sand Dollars doet op deze single twee covers van jaren zestig-klassiekers. 'Waterloo Bossa' is feitelijk 'Waterloo Sunset' van The Kinks maar dan met een zeer zwoele zangeres in plaats van Ray Davies. Dit is nu de perfecte soundtrack voor een zondagmiddag in juli als het buiten 33 graden is. De buien arriveren hier pas op zijn vroegst om vijf uur. Overigens past 'Waterloo Bossa' prima bij 'The Shape Of My Teardrops' van Monophonics. Beide zijn ze licht-psychedelisch maar met een duidelijke groove. Op de b-kant staat een instrumentale versie van 'Get Thy Bearings', een liedje van Donovan. Leuk om nog eens voor een jingle of promo te gebruiken, verder smelt ik het liefste verder weg bij de stem van Gretchen.

Hier en nu: KEELEY

Over de politiek wil ik het niet hebben. Natúúrlijk heb ik dit zien aankomen en is het helemaal geen verrassing. Fijn gepland op de dag voor het zomerreces om de tijd alleen maar méér te rekken. Over het weer wil ik het evenmin hebben. Ik wil morgen vroeg beginnen in de post zodat ik hopelijk vroeg op de middag vrij ben. Vrijwillig post bezorgen met 33 graden is niet iets waar ik naar uit kijk. Zullen we het dan maar weer eens over muziek hebben? Alleen ja... wat voor muziek? Soul-xotica gaat vaak over soul en tegenwoordig eens per maand over moderne soul. Verder is het alleen maar terugblikken om op voornamelijk singles uit de jaren zestig en zeventig. Toch valt er vandaag de dag ook nog genoeg te genieten op muzikaal vlak en zo nu en dan laat ik een band of artiest passeren in 'Hier en nu'. Zo ook nu want het album groeit met rasse schreden bij mij en ik vermoed dat die in december wel in een top tien-lijstje komt te staan. 'Floating Above Everything Else' van het Ierse KEELEY is echter nog maar een week uit en is dus vers van de pers.

Uiteraard ben ik in dit geval veel dank verschuldigd aan mijn radio-collega en diens' show 'The Untapped Project'. De show staat hoog aangeschreven bij promotors van onafhankelijke muziekbands en -artiesten uit de hele wereld. Lee ontvangt wekelijks tientallen mp3's en bio's van bands die graag willen voorkomen in zijn speellijst. Het is eind vorig jaar als KEELEY voorbij komt met de single 'Shadow On The Hills'. Pas bij de tweede keer dat ik het hoor, vang ik iets op van het verhaal achter de plaat. Zodra ik een volgend nummer hoor van geplande album lijkt het wel alsof het een thema is geworden. Het is twee weken geleden als ik eens ga kijken op Youtube en op één van de vele documentaires uit kom over het onderwerp. Nota bene een documentaire waar Keeley Moss, het stralende middelpunt van KEELEY, ook aan mee werkt. Ze vertelt in deze documentaire hoe ze in 2015 leert over deze trieste geschiedenis en hoe dit haar leven op slag heeft veranderd. Ze heeft een eigen blog, The Keeley Chronicles, waarbij ze de geest van Inga Hauser levend houdt en met het ultieme doel: Het vinden van de dader van de verschrikkelijke misdaad.

Inga Maria Hauser is een Duits meisje van 18 lentes. Vrienden herinneren haar als een sociaal meisje, hoewel haar poëzie uit die tijd ook een meer 'donkere' kant laat zien. Een van haar gedichten wordt in 1988 de trieste waarheid. In de Paasvakantie van 1988 trekt Inga erop uit als 'backpacker'. Ze gaat in eerste instantie naar Londen en bezoekt Schotland. Haar ultieme wens is om Ierland te bezoeken. Hoewel ze is gewaarschuwd niet naar Noord-Ierland te gaan, slaat ze dit advies in de wind. In 1988 heerst nog altijd het gevaar van de IRA en gewelddadige explosies. Ze steekt over met de boot en arriveert in de avond in Noord-Ierland. Ze heeft geen slaapplek geregeld en bovendien zit ze zonder geld. Ze zou het idee hebben gehad om de trein naar Dublin te pakken maar de laatste trein naar deze stad vertrekt zonder Inga. Sterker nog: Vanaf de boot ontbreekt ieder spoor van haar. Een week later wordt haar lichaam gevonden in een bos. Ze is door slagen op het hoofd omgebracht maar er is duidelijk ook geslachtsverkeer geweest voor haar dood. Het is inmiddels al vijfendertig jaar een onopgelost mysterie. Er zijn enkele malen serieuze verdachten in het vizier geweest, maar het klopt niet met de dna-profielen en er is geen keihard bewijs. Keeley Moss heeft zich, met een hoop anderen,  erop gericht de dader over te halen om zich alsnog te melden. 'Murder In The Badlands' is de documentaire die ik heb gezien en deze kan ik aanraden!

Inga's lot en leven heeft Keeley Moss' leven op slag veranderd en dit ademt door in de muziek van haar band KEELEY (gespeld met hoofdletters). Wie de documentaire heeft gezien, herkent meteen een aantal titels op het nieuwe album van KEELEY. Zo schrijft Inga op een kaartje aan haar ouders dat ze 'Totally entranced' is bij haar bezoek aan Londen. 'Totally Entranced' is één van de titels op het nieuwe album. KEELEY bestaat behalve de naamgeefster uit drie heren en opereert vanuit Dublin. De band maakt zeer fijne indie-'dreampop' hoewel het na het zien van de documentaire ook 'nachtmerriepop' kan zijn. Het is in ieder geval 'donker' en atmosferisch met fraaie popmelodieën. Ook zonder het verhaal zit er een fraai contrast in de muziek en het maakt dat ik er wel soep van lust. Zelf de proef op de som nemen? keeleysound.bandcamp.com Op 'Drawn To The Flame' staat het eerder genoemde 'Shadow On The Hills' dat mijn aandacht heeft gevestigd op de band.

Het zilveren geheugen: juli 1998 deel I

Als ik de weersvooruitzichten zie voor vandaag staat mijn plan eigenlijk al vast. Ik heb de pech dat de 'grote baas' in Steenwijk aanwezig is en deze meent dat ik gerust nog even later op de middag kan bezorgen. Ik moet mijn chef gewoon even later weer bellen... Doe ik! Als ze opneemt, zegt ze meteen: 'Van mij hoef je hier niet doorheen. Ik zie je morgen!'. Met andere woorden: Ik heb de vrije dagen omgeruild en werk nu drie dagen achtereen. Niet dat ik veel heb uitgehaald vandaag. Het meeste is het een beetje rondhangen en ook alvast even nadenken over wat ik vanavond ga schrijven over de avonturen in Mossley. Een foto heb ik ook al in gedachten, maar deze heeft helemaal niets te maken met het eventuele onderwerp. Het is een straat waar ik bovendien zelden tot nooit kom maar het heeft wel een mooi uitzicht. Toch is de resolutie van de foto erg laag en ik blader even verder. Dan zie ik opeens dit gebouw staan... Ik herken het uit duizenden. Het is in 1998-99 de Royal Bank Of Scotland. Ik heb hier in 1998 een rekening geopend maar er is nimmer een cent gestort of anders gebruikt. Ik ben dan even van plan om geld te sparen en de schuld bij de Rabo in Nederland in te lossen. Met dertig pond zakgeld in de week en dure tabak- en alcoholhobby's? Dat wordt hem dus niet. Volgens het verhaal is het later nog een andere bank geweest en sinds 2020 kun je hier smakelijk eten. Althans... als ik de recensies mag geloven!

De Gillery, een woordspeling van 'gallery' en de naam van de overleden vader van de eigenaar, is een restaurant dat op een merkwaardig moment is begonnen. Het zijn de laatste weken van de eerste lockdown in Engeland als het begint en aanvankelijk als afhaalrestaurant. Het zit echter op een zeer geschikte plek namelijk direct achter het treinstation van Mossley. Op de hoek van Stamford Road, de weg die zo tergend langzaam omhoog klimt naar de wijken die bekend staan als Top Mossley. Vanuit de winkel aan Manchester Road zie ik nog nét een klein stukje van de bank boven het station en de hoge muur uit. Naar beneden en naar Manchester Road zit, naar verluid, de oudste nog bestaande (in 1998) fish-and-chips nering in Engeland welke niet in een havenplaats is gevestigd. Ja, dat is de claim van Mossley en dus is het geen wonder dat het voor menig Brit een blinde vlek is!

Eigenlijk begin ik aan een wandeling in Mossley en weet niet waar ik uit ga komen. Ik heb verschillende kleine herinneringen. Oorspronkelijk zou ik het gaan hebben over de twee boeken die ik in deze tijd heb gelezen en welke een positieve wending hebben gegeven aan mijn verblijf in Mossley. Het is de foto van de bank die me daar weer even vanaf haalt. De Emmaus wordt niet overal in Mossley warm onthaald, zeker niet in de directe omgeving van Longlands Mill, maar de bibliotheek in Top Mossley steunt het project. We krijgen gratis een lidmaatschap, iets waar ze later waarschijnlijk op terug zijn gekomen. Ik ben namelijk niet de enige die regelmatig vergeet de boeken bij tijds terug te brengen. Ik weet nog goed wat het eerste boek is dat ik heb geleend. Het is een autobiografie waarvan ik me kan herinneren dat het een Nederlandse vertaling heeft gehad. Een recensie hierover doet vermoeden dat de recensent het niet heeft gelezen en alleen maar af geeft op het onderwerp van het boek. 'World At My Feet' is de autobiografie van Sandie Shaw. Wie ook alweer? Ja, natuurlijk, iedereen kent haar van 'Puppet On A String' uit een zeer grijs verleden, maar waarom er anno 1990 een levensverhaal moeten komen van de zangeres?

Ik ga mezelf niet neerzetten als expert op dit gebied, maar... ik heb wel heel veel (auto-)biografieën gelezen en dan met name van mensen die op ene of andere wijze in de muziek actief zijn geweest. Van de muzikale autobiografieën is die van Sandie Shaw een zeldzame uitschieter! Ze schrijft boeiend, openhartig en met een heerlijke dosis zelfrelativering. Sandie heeft dan al een paar comebacks achter de rug en ik denk steeds dat 'Choose Life' dan de meest recente is. Dat blijkt andermaal niet correct want dat album is van 1982-83 (en de enige die ik heb van Sandie Shaw). In de jaren negentig is 'Hello Angel' uit 1988 de meest recente. Ze vertelt haar levensverhaal aan de hand van de voorbereidingen van een concert. Ieder aspect doet haar gedachten afdwalen naar smeuïge verhalen uit het verleden en tegen het einde van het hoofdstuk bevindt ze zich weer in de kleedkamer en moet ze straks optreden. Sandie is in de jaren zestig een 'overnight sensation'. De legendes omtrent haar artiestennaam (ze heet eigenlijk Sandra Goodrich), de blote voeten en het ongewilde succes van 'Puppet On A String' ('Dat is dus wat het publiek wilde, een 'puppet on a string'. Nou... ik niet!'.) worden eens en voor altijd verklaard door de zangeres zélf. In de jaren zestig trouwt ze met de modeontwerper Jeff Banks maar in de begin jaren zeventig gaat het bergafwaarts met zowel haar muzikale carrière als de modebusiness waar ze in is gestort met haar eerste man. In de jaren tachtig ontdekt ze dat actuele artiesten als Chrissie Hynde, The Smiths en B.E.F. vurige bewonderaars zijn van haar oude singles en dat doet haar besluiten haar muzikale loopbaan weer op te pikken. Ze is dan net getrouwd met Nik Powell, één van de mede-oprichters van Virgin en in de jaren tachtig actief in de VHS-branche en met name pikante seksfilms. De concertherinneringen zijn niet alleen uit de roemruchte jaren zestig maar ook recenter haar samenwerking met The Smiths. Als ze op een avond niet weet wat ze wil aantrekken voor op het podium en daarvan een klein drama maakt, zegt Johnny Marr tegen haar: 'Oh alstjeblieft Sandie, we hebben onze handen al vol aan Morrissey'.

Sandie vindt uiteindelijk haar rust in het boeddhisme en het boek lijkt dan ook te dienen om met haarzelf 'in het reine' te komen. Er zijn maar weinig boeken die me hebben doen schaterlachen en ook hebben laten huilen en 'World At My Feet' is een zeldzame uitzondering. Een aanrader van mijn kant! Verder is daar dan nog 'Rags To Riches' van Henri Le Boursicaud welke ik al eens eerder heb genoemd. Het boek gaat over het ontstaan van de Emmaus en beschrijft het huidige werk. 'Wat goed', zeg ik hardop tijdens het lezen. Dan schrik ik. Oh wacht... ik maak nu deel uit van deze beweging! Dat heeft me gemotiveerd om in Mossley te blijven en het plan is dat ik de rest van mijn leven actief zal blijven in de Emmaus. Dat is toch weer ietsje anders gelopen...

Week Spot: Ebony Rhythm Funk Campaign

Afgelopen zondag heb ik een begin gemaakt met de 'Vinyl Summer Spirit' van dit jaar. Op 1989 na heb ik alle jaren van 1966 tot en met 1991 al eens behandeld in de voorgaande drie zoners. Vorig jaar heb ik zelfs 2017 en 2019 aan de lijst toegevoegd. Ik vrees dat als ik een tweede maal een show zou doen over 1970 of 1972 zou doen deze vrijwel identiek zal zijn en dat wil ik liever voorkomen. Vandaar dat ik nu voor ieder weekend tweemaal een Top 45 samenstel met singles uit het specifieke jaar. Dit weekend ga ik in het teken zetten van 1975, mijn geboortejaar. De Top 45 van zondag kan ik in het weekend nog wel doen, de Blauwe Bak Top 45 wil ik een week van tevoren klaar hebben zodat ik een Week Spot kan selecteren. Dat zou dan de hoogst genoteerde plaat moeten worden welke nog geen Week Spot is geweest. Omdat ik de keerzijde van Catherine Miller in 2021 al tot Week Spot heb gemaakt, is Ebony Rhythm Funk Campaign dan de eerste in de lijst. Het piekt nét buiten de top tien maar dat geeft vooral ook aan dat het een knaller van een lijst is komende zaterdag! 'Oh Baby' van Ebony Rhythm Funk Campaign mag de Week Spot zijn.

Ik moet het even nazoeken in mijn archief. Ergens denk ik dat ik de plaat al een hele tijd heb. De herinnering klopt! Ik heb de plaat op 16 januari 2020 afgerekend bij Mark. De plaat brengt een associatie met de weken in februari 2020 dat ik even niet aan het werk ben. Dat de wereld een maand later in lockdown zal zijn, weten we dan nog niet. Wél voel ik dat er 'iets in de lucht hangt'. Ik geloof dat ik de plaat in eerste instantie voor de a-kant heb gereserveerd en dat ik de b-kant ontdek tijdens de 'Singles round-up'. Ebony Rhythm Funk Campaign heeft twee contrasterende kanten. Hoewel de groep momenteel zeer populair is vanwege haar funky werk, geef ik de voorkeur aan de b-kantjes. De groep ontstaat omstreeks 1969 in Indianapolis als Ebony Rhythm Band. De band vindt onderdak bij het lokale Lamp-label en de Ebonys wordt The Funk Brothers van Lamp. Ze begeleiden andere lokale artiesten en groepen die uitkomen voor het Lamp-label. In 1971 trekt de groep naar Californië en wordt de nieuwe naam aangenomen.

Ebony Rhythm Funk Campaign is in deze periode een veelgevraagd voorprogramma en in deze hoedanigheid warmt de groep het publiek op van bands als Three Dog Night, The Commodores, The Whispers en The Grass Roots, maar ook artiesten als Curtis Mayfield en Dobie Gray. Wayne Henderson van The Jazz Crusaders produceert in 1973 het debuutalbum van de groep. De recent behandelde single van ERFC is afkomstig van dit album. In 1975 tikt de groep de nummer 69 aan in de Hot Soul met 'How's Your Wife (And My Child)'. 'Oh Baby' is de b-kant en is en krijgt flink airplay aan de oostkust van Amerika maar zal nimmer de hitlijsten veroveren. In 1976 verschijnt de tweede elpee van de groep. Een van de nummers is '69 Cents' dat met name de laatste paar jaar erg in trek is geworden onder funk-dj's. Het resultaat is dat in 2021 een compilatie is uitgebracht van het ERFC-werk en dat '69 Cents' een single-uitgave heeft gekregen.

Ik weet dat ik eens heb gezegd of geschreven... Als je kon trouwen met een liedje, dan zou ik 'Oh Baby' een huwelijksaanzoek sturen. Op dat standpunt ben ik de afgelopen drie jaar niet veranderd. Het is een nummer dat het verdient om de Week Spot te worden. Ook heb ik vanmiddag ontdekt dat er een Engelse persing is. Ik word nu al hebberig!

Singles round-up: juli 1

En nu maar hopen dat ik geen platen over het hoofd heb gezien? Ik weet dat ik een paar maal een 'Singles round-up' met 'recente' releases heb aangekondigd maar opeens weet ik niet meer welke dat zijn. Ofwel: Er is sowieso eentje. Ik besluit in de lijst te kijken en concludeer dan dat ik de twee meest recente Stream-singles en de nieuw binnengekomen Cannonball nog niet heb behandeld. Reken daarbij de LRK die een week binnen is plus de vier repro's en ook een hagelnieuwe Izipho en ik kom uit op negen singles. Die ga ik vandaag aan jullie voorstellen. Omdat ik me zaterdag (misschien een beetje té bewust) heb 'verslapen', moet ik vanmiddag nog even aan de slag in Steenwijk. Het weer is beter dan zaterdag en heb een heel klein buitje meegemaakt tijdens mijn ronde. De mouwen van de trui en de bodywarmer zijn echter zo weer opgedroogd. Ik presenteer de negen singles vanavond zoals ik dat ook doe bij andere afleveringen van de 'Singles round-up', namelijk: Op alfabetische volgorde van de artiesten. Bij de 'nieuwe' afleveringen wil ik ze nog wel eens scheiden op platenlabel.

* Armour Gomez- Feeling Uptight (UK, Stream, 197?, re: 2023)
Stream biedt gratis en voor nop een interview aan met Gomez maar ik denk niet dat het daaruit heel erg duidelijk gaat worden wanneer hij dit plaatje heeft opgenomen. Het is weer eens een rariteit uit de platenkoffers van Alberto en Yann en een origineel exemplaar wordt aangeboden voor 570 euro. Nadat Gomez heeft gediend in Vietnam werkt hij in een kolenmijn en gaat dan het podium op in Las Vegas. Hij formeert een band genaamd Accent (ook het oorspronkelijke label van 'Feeling Uptight') en doet een gooi naar de roem maar mist zijn doel. Drie huwelijken verder is hij nog altijd actief in Las Vegas. 'Feeling Uptight' klinkt als jaren zeventig of wellicht toch vroege jaren tachtig? Erg lastig te zeggen. Feit blijft dat het een geweldig nummer is, jammer dat er zo weinig bekend is over dit plaatje want het verdient beslist meer!

* Rita Graham- My Cup Runneth Over (UK, Tangerine, 1969, re: 2016)
Een hele echte bootleg. Van een counterfeit kan immers geen sprake zijn want dit is nimmer verschenen op een single, laat staan op het Tangerine-label. De single bevat twee opnames van een elpee van Rita Graham uit 1969. Zoals het een bootleg betreft, komt het rechtstreeks vanaf de elpee. Rita Graham is overigens de Rita van Rita & The Tiaras. 'My Cup Runneth Over' is iets van de klasse die je weinig tegenkomt op 45 toeren-formaat. De oorspronkelijke single is al een tijdje uit de running maar een bevriende dealer heeft het een hele kleine 're-run' gegeven en dit keer mag ik er niet naast grijpen. Op de keerzijde staat 'Meditiation' van Antonio Carlos Jobim en dat is erg gezellig maar niet voor de Blauwe Bak.

* Joe Johnson- What's The Matter With You (UK, Cannonball, 197?, re: 2023)
Voordat ik naar de jaartallen ga kijken... Deze en de twee Stream-singles zijn besteld en betaald in januari maar lopen maanden vertraging op. Cannonball laat haar platen persen in Engeland en uiteraard is dat een ouderwetse platenpers. Er gaat een onderdeel stuk en eerst kost het weken voordat het goede onderdeel is gevonden. Dan blijkt het iets af te wijken van het gewenste model en kan de zoektocht opnieuw beginnen. In april is het geduld op bij Alberto en gaat hij rondkijken voor een andere vinylpers. Split Evolution verschijnt wel in februari volgens schema en deze heb ik per ongeluk tweemaal besteld. In de laatste zending zit het tweede exemplaar. Dan Joe Johnson... Daar zijn er tientallen, zo niet honderden, van in Amerika in de jaren zestig en zeventig. 'Onze' Joe heeft een elpee uitgebracht in eigen beheer en ik baseer 197?  op het leren jack van één van zijn begeleiders. Dat is net zo vies bruin als de exemplaren in 'Shaft'. Het heeft een heerlijke zompige sound en Johnson heeft een heerlijke stem. 'What's The Matter' is bovendien erg aanstekelijk en de combinatie is magisch. 'I Really Love You' op de keerzijde klinkt qua bas als garagerock maar dan met een Otis Redding-sausje. Het zou ook zomaar eind jaren zestig kunnen zijn. Hoe dan ook: Het is een fraaie 'double-sider' hoewel ik 'What's The Matter' momenteel tot favoriet uit roep.

* The Ritz Band- I Should Have Known (UK, Stream, 1985, re: 2023)
The Ritz Band zou je een beetje oneerbiedig kunnen vergelijken met een Volendams stemmingsorkest dat tot een paar jaar geleden ieder weekend ergens in Friesland in een dorpshuis of feesttent stond te spelen. The Ritz Band is een coverband en de bezetting wisselt zeer regelmatig. In 1985 wil een nachtclubeigenaar de band een 'originele' single laten uitbrengen en de mannen schrijven zelf 'I Should Have Known'. Het is het enige originele nummer dat The Ritz Band zal uitbrengen. Op de keerzijde staat de mono-versie maar...? Zou het hem aan mij liggen? Ik hoor geen verschil. Het enige bezwaar dat ik kan bedenken bij 'I Should Have Known' is dat het aan de té korte kant is. Als het na drie minuten weg sterft, heb ik het gevoel dat ik nog een stuk mis.

* Satan's Breed- Road Runner (UK, Jenges, 1971, re: 20??)
Het is niet dat een bootleg een antwoord geeft op een veel gestelde vraag. Dit is de enige single van Satan's Breed terwijl op hetzelfde label een groep is met de naam The Dream Merchants dat vrijwel identiek klinkt. Nu blijkt dat 'The Girl I Need' op de keerzijde is uitgebracht als The Dream Merchants en waarschijnlijk is het dezelfde groep. 'Road Runner' is een fijne Northern Soul-stamper met een paar maal 'miep miep' in het refrein. Net als bij Rita Graham is dit ook een bootleg welke al een tijdje uit roulatie is maar de dealer biedt een beperkte oplage aan voor een vriendelijke prijs. 'The Girl I Need' is al net zo'n stamper als de a-kant en, ja, het is duidelijk dezelfde groep.

* Willie Tee- Bring On The Heartaches (UK, Gatur, 1970, re: 2016?)
Foutje bedankt? Het zijn vooral de platen op het Gatur-label van Willie Tee welke erg in trek zijn bij dj's. De nummers op deze single zijn echter nooit opgenomen voor Gatur of uitgebracht op dat label. Het zijn de prijsnummers van zijn elpee 'I'm Only A Man' uit 1970 op het Capitol-label. H.B. Barnum en David Axelrod verantwoordelijk voor de productie en de arrangementen en dan moet het gewoon goed zijn. Ik baseer het 2016 op een reacite op Discogs welke uit 2017 komt. Gek genoeg mag deze bootleg daar wel worden verkocht en er is iemand in Amerika die goede drugs heeft gebruikt. Hij vraagt honderd dollar voor het kleinood. Het was in Engeland gewoon zeven pond of iets in die omgeving. Het klinkt wederom alsof de buurman het draait op zijn hi-fi en ik de microfoon uit het raam heb gehangen. Los daarvan is het méér feest dan op de Gatur-platen. Het is een grootse productie en een compliment voor het ontzettend fijne nummer. Op de keerzijde staat 'Take Your Time' en dat heeft een iets beter geluid. Een erg fijne 'double-sider' in mijn boek. De elpee is overigens aan de dure kant en momenteel staan alleen cd-uitgaven op Discogs.

* Ten-63- You And Me (UK, Izipho Soul, 2009, re: 2023)
Het album van Ten-63 is uitgebracht in 2009 maar de opnames zijn al een paar jaar oud. Ten-63 bestaat uit drie broers en giganten uit de Memphis Soul. William H. Brown is lid geweest van The Mad Lads terwijl Randy en Bertram Brown deel uit maken van The Newcomers. Randy Brown heeft solistisch een aantal elpees uitgebracht voor wisselende platenlabels. Ten-63 is in 2009 het testament van de recente jaren van de broers en het enige album van de groep. William is ons intussen ontvallen. 'You And Me' is het prijsnummer. De broers nemen elk een deel van het nummer voor hun rekening en elk heeft een eigen stem en stijl en dat maakt het tot een 'powerhouse'. 'Say We'll Stay' is nog een tandje lager en is mij iets té zoet.

* The Velvet Satins- Nothing Can Compare To You (UK, General American, 1965, re: 2016)
Hoe meer Northern Soul wil je het hebben? Dit is een plaatje dat de dansvloer van The Casino in Wigan in lichterlaaie zette. De eerste bootleg verschijnt reeds in 1976 maar dit is een een meer recente uitdossing met een andere b-kant. 'Nothing' is een stamper eerste klas maar voor een zacht prijsje wil ik daar wel eens aan toegeven. Er is vorig jaar nog een origineel verkocht voor 344 pond. De keerzijde komt voor rekening van Jeanie king en haar 'You've Got A Good Thing Going'. Dat nummer komt uit 1964. Nu zie ik opeens ook de bootleg staan op 45cat en het blijkt dat die uit 2016 stamt. Eigenlijk moet ik bekennen dat ik de Jeanie King-kant leuker vind maar op zichzelf is dat ook geen verrassing. Ik heb van dezelfde dealer ooit The Charades gekocht en draai sindsdien alleen maar Mamie Lee van de b-kant. Het is echter net zo'n 'pop stomper' als de a-kant.

* Natasha Watts- Brighter Days (UK, LRK, 2023)
Eindelijk! Ik mag het grote nieuws vertellen! Het is een paar maanden geleden dat ik bij mijn collega Lee een nummer hoor van de Londense band Trambeat. Dat klinkt meteen alsof ik het op single wil hebben. Tot mijn grote verrassing heeft Trambeat dan enkel digitale tracks uitgebracht. Ik laat Liam het eens beoordelen en... hij is razend enthousiast. Het nummer verschijnt op 14 juli eerst digitaal via LRK en de vinylsingle zou later dit jaar moeten volgen. Zijn laatste vinylrelease is net op de bus gegaan en ik heb deze van Natasha Watts nog liggen. Doordat ik deze via Bandcamp heb besteld, heb ik de nummers al een aantal keren gehoord en gedraaid in mijn shows. 'Brighter Days' gaat muzikaal terug naar de jaren tachtig en brengt ons een zomers geluid met een optimistische tekst. 'I Do, I Did, I'm Done' is misschien nog net ietsje beter. Het kan niet op met de 'double-siders'!

Gele Bak Top 100: 91-83

Er blijken twee uit de volgende negen op zolder te staan en dus maak ik het wandelingetje naar boven voor het fotomoment. Dat wil dus zeggen dat twee uit deze aflevering tussen juli en december in 2022 zijn gekocht. Eind september om precies te zijn. Ik had, geloof ik, nog niet verteld wat ik van plan ben met de Gele Bak Top 100 dit jaar. Welnu: Er zijn vijf weekenden in deze maand. Ik ga iedere zaterdag en zondag een aflevering doen met negen singles. Tot slot het eerste weekend van augustus de nummers 10 tot en met 2 op zaterdag en een apart berichtje over de nummer 1 op zondag. Waarschijnlijk dat ik de gehele Top 100 weer in twee afleveringen ga doen op Wolfman Radio, maar dat is pas begin september (tijdens mijn vakantie). Dan ga ik nu aftellen van de nummers 91 tot en met 83.

91. Day By Day - The Bumble Bees (NL, Muziek Expres ME 1009, 1966)

90. Bird Song - Lene Lovich (NL, Stiff BUY 53, 1979)

89. Live It Up - Mental As Anything (UK, Epic ANY 1, 1984)

88. Don't Let The Stars Get In Your Eyes - Lucille Starr & Bob Regan (NL, London FLX 3160, 1965)

87. We Are Glass - Gary Numan (NL, Beggars Banquet 144.763, 1980)

86. What's Happening - Edison Lighthouse (NL, Stateside 5C 006-92515, 1971)

85. The Wishing Well - The Marmalade (NL, EMI 5C 006-04377, 1973)

84. The Ballad Of Jimi - Jimi Hendrix & Curtis Knight (NL, Pink Elpehant PE22552-H, 1970)

83. When You Walk In The Room - The Searchers (Duitsland, Vogue DV 14211, 1964)

Gele Bak Top 100: 100-92

De uiteindelijke lijst van de Gele Bak Top 100 heb ik vanavond gemaakt. Op zichzelf ben ik best tevreden alleen is het niet een 'knallijst' zoals vorig jaar. Er is zeer duidelijk een 'bubbling under' dit jaar. Als ik eenmaal klaar ben met een lijst wijzig ik deze ook niet meer en het is dus zoals de vlag erbij hangt op 1 juli 2023. De foto maken blijkt tamelijk eenvoudig want het zijn allemaal singles in deze eerste aflevering die ik in 2023 heb gekocht en welke dus nog in aparte bakken beneden staan. En dus kan ik jullie vanavond voorstellen aan de eerste negen uit de Gele Bak Top 100 van 2023. Ik geloof dat de volgende negen ook in 2023 zijn gekocht en dus kan ik later deze dag eenvoudig het tweede bericht doen. Overigens is het pakketje repro's vanmiddag binnen gekomen en dus kunnen jullie maandag in ieder geval een 'Singles round-up' tegemoet zien. Nu eerst de nummers 100 tot en met 92.

100. Why Not Tonight - The Mojos (UK, Decca F 11918, 1964)

99. The Night They Drove Old Dixie Down - Joan Baez (NL, Vanguard VRS 35138, 1971)

98. Norman - Sue Thompson (NL, Funckler HY 45059, 1962)

97. Ups And Downs - Paul Revere & The Raiders (NL, CBS 2610, 1967)

96. Inch' Allah - Adamo (NL, His Master's Voice QH 5097, 1967)

95. The Clapping Song - Shirley Ellis (UK, London HL-R 9961, 1965)

94. Day One - The Comsat Angels (NL, Jive 145.128, 1984)

93. Tip-Toe Thru' The Tulips - Tiny Tim (NL, Reprise RA 0679, 1968)

92. Ready, Willing & Able - JB's Allstars (UK, RCA Victor RCA 440, 1984)