drama-Truus par excellence

Ik bedacht vanochtend om half zeven dat ik over Antony zou schrijven, het heeft dus niets met de actualiteit te maken. Voor mijn anonieme buitenlandse volger: Acteur en zanger (Hero) Antonie Kamerling heeft zelfmoord gepleegd. Antony And The Johnstons was deze ochtend het eerste liedje dat op mijn mp3-speler voorbij kwam. In de zomer van 2005 dook zijn naam overal op. Toen ik 'I Am A Bird Now' in mijn handen hield bij Minstrel, zei de verkoper: ,,Dat vindt je vast niet wat, maar deze MOET je hebben". Hij wees op 'Noah's Ark' van Cocorosie.

Een zwaar overdreven heer, treurige liedjes en sobere begeleiding. Niet mijn kop thee, dus dan maar Cocorosie gekocht. En warempel, wie hoor ik daar balken op 'Beautiful Boyz'? Ja hoor! Antony! (Die 'h' werd toen niet gebruikt, maar is gemeengoed geworden). Samen met 'Tekno Love Song' overigens wel een goede reden om na vijf jaar het vinyl af te stoffen!

Over het exacte geslacht van Antony Hegarty bestaan wilde verhalen. Duidelijk is dat de geboren Brit in een identiteitscrisis zit. Ik heb tot januari een ontzettende hekel aan die overdreven nicht gehad.

Ik zit radio te luisteren. Ja, het is duidelijk Antony, maar dat liedje... 'Got me looking so crazy right now'. Ik veer op. Het is 'Crazy In Love', een cover van Beyoncé met Jay-Z. Die leuke zomerhit uit 2003 met de sample van The Chi-Lites, maar nu sober en stemmig. En het komt Antony uit de tenen!

Wat niemand in vier jaar is gelukt, is gebeurd: Ik heb Antony in mijn hart gesloten!

alle 198 goed en 2 nog schuiner

Dank, dank, dank! Het was een gekkenhuis vandaag! Mijn huis is overspoeld met bloemen, ik ben net met de derde hazelnootslagroomtaart begonnen en stond vanavond de plaatselijke fanfare in de voortuin 'Soul Man' te spelen. Dit vanwege het 200e bericht van Soul-xotica. Ofwel, wat voel ik me gelukkig met mijn 4 volgelingen!

De t-shirts zijn in voorbereiding. De foto van het miepje is al genomen. Wie haar herkent, mag het zeggen. Nee, het is niet Willemijn...

Als vaste klant van Google Afbeeldingen probeerde ik eens Soul-xotica en wat blijkt: 'She Was Naked' van Supersister wordt aan mij toegeschreven! Terwijl ik die ook weer had geleend van een ander blog.

Eigenlijk zocht ik een logo van Soul-xotic, een zonnestudio ergens in het zuiden. Had ik al eens verteld dat Soul-X een Franse deathmetalband is?

De slingers kunnen worden opgeruimd. Morgen wegens overweldigend succes: Nummer 201.

ken 't niet helpen...

Vanavond werd in het Theater Van Het Sentiment de dag van 5 oktober 1996 herbeleefd. Eigenlijk ga ik voor tijdreizen naar de jaren zestig, maar soms is het leuk een dag in retrospect te bekijken die je bewust hebt meegemaakt. Oktober 1996 kostte toch wel enige tijd om een beeld te scheppen. Natuurlijk, het halfjaar op de redactie van het Sneeker Nieuwsblad. Ik was sindskort weer even in de Here. Qua muziek is er in eerste instantie maar één plaat die me te binnen schiet.

Rob De Nijs staat op één, maar die bedoel ik niet. 'If It Makes You Happy' van Sheryl Crow zet me verder op het spoor. De cassette 'Greatest Hits' van Queen zat in mijn walkman vastgeroest. 'Mandylion' van The Gathering kan ik steeds minder verdragen. 'Only Happy When It Rains' van Garbage werd niet dé hit waarop ik had gehoopt...

Ook toen stiekem hopen op een omslag. Dromen van een baan als hoofdredacteur bij een streekblad. Iets met Anita beginnen. Ondanks het onstuimige herfstweer lieten de hormonen me niet met rust.

Tot zover ik kan bedenken, heb ik indertijd alleen deze cd-single gekocht. Ik keek er vanavond naar uit. Hij werd gedraaid, alleen deed de presentator er erg spastisch over.

Okay. 'David's Song' ga ik ze nooit vergeven, maar 'I Can't Help Myself' was, is en blijft een prachtig nummer. Dat kan ik ook niet helpen. In mijn familie ging eentje een stap te ver door de hele cd te kopen. Het zij je vergeven, broer!

Dat je niet vrolijk wordt van die koppen van die lui, dat is prima. Maar het gelukzalige gevoel dat 'I Can't Help Myself' voortbrengt bij mij spreekt boekdelen!

haatdraaien 2: Johannes Kilometers

Steenwijk, vrijdag 8 oktober 2010.

De politie van Steenwijkerland heeft hedenochtend een 35-jarige inwoner van Steenwijk aangehouden. De man, een werknemer van de jubilerende Noordwestgroep, zou een voorman en enkele collega's stelselmatig hebben mishandeld. Iedere werkdag zou hij gedurende vijf minuten mensen in het wilde weg hebben geslagen.

Volgens getuigen zou de man op wisselende tijdstippen losse handjes krijgen. Erg toevallig wordt op dat moment een 'gouwe ouwe' gedraaid op Sky Radio, die de hele dag op de kerstballen-inpakafdeling door de luidsprekers schalt. Uw dienstdoende journalist kan nog melden dat rood-met-glitters dit jaar een 'must-have' voor uw dennenboom is.

De man, volgens medische rapporten een zwaar alcoholist (...), gaf als verklaring dat een dag té kort is voor vijf minuten drama. Hij is veroordeeld tot een taakstraf met een lengte van 1080 maal 'Music' van John Miles, waarop de man hoger beroep zou aantekenen.

Het bedrijf spreekt van een geluk dat de werknemer die avond niet op het 50 jarig-jubileumfeest zou komen, zodat de gasten volop kunnen genieten van Jannes.
(Bron: De Opslegte Steenzeiker Koe-krant)

'stayaway'!

Eigenlijk heb ik geluk dat mijn telefoon mankementen heeft. In mijn terugblik op de 'hersenschuddingschijven' zitten twee albums waarmee ik snel klaar ben. Korte postings dus! In deze rubriek heb ik overigens nog drie artiesten te gaan, dus het einde is in zicht. Ditmaal aandacht voor de dubbel-cd 'Aerial', de langverwachte comeback van Kate Bush. Nu mag ze dan echt met pensioen! Niet dat ze nu al zo oud is, twee- of drieënvijftig, maar als ze niet meer heeft te vertellen?

De toon is gezet. Doorgaans doe ik wat huiswerk als ik iets niet zeker weet. Mocht iemand een fout vinden, dan geef ik het meteen toe! Het is reinste desinteresse dat ik het hoesje niet heb opgezocht!

Het eerste werk heet 'A Sea Of Honey', de 2e cd 'A Sky Of Honey' is een songcyclus, een concept, een popopera. Hoe modern de muziek ook mag zijn, het idee is zo 1972 als een lavalamp!

Nummer twee op cd1 is op single uitgebracht, maar Radio 2 heeft er geen hit uitgesleept. ,,Vind je haar niet uitstekend Tori Amos nadoen?", schreef mijn Steenen Tijdperk Forum-collega Professor O'Pop. Zijn voorspelling is uitgekomen. ,,Die ga je niet grijs draaien".

Terwijl dat die twee eenzame luisterbeurten allerminst een straf waren! Kaatje is nog goed bij stem, de teksten intelligen, de muziek eigentijds, maar verder...? Alles klopt. Niet dat ik een valse uithaal wil van Kate Bush, maar het geheel is zo feilloos en glad, dat het je koud laat. Via het krantje van Neckermann leerde ik gisteren de 'jegging' kennen. Van buitenaf lijkt het een spijkerbroek met een indrukwekkend levensverhaal met wassingen en bijna versleten plekken. Het blijkt een doodgewone legging met opdruk. Onherroepelijk moest ik denken aan 'Aerial' van Kate Bush...

dubbeldraaien

Het is algemeen bekend dat je van Dubbeldrank twee keer zo dronken wordt als van Appelsientje... Na een avondje draaien, ben ik vaak de volgende dag een beetje draaierig. Vandaag was het dubbeldraaien, waardoor ik naar verwachting dinsdag nog op mijn benen sta te tollen. Aanvankelijk zou ik enkel vanmiddag draaien, maar omdat het Tiroler Underground DJ Team niet voorbij de Oostenrijkse grens kwam, ging ik vanavond 'in de fout'.

Vanmiddag was maar matig succesvol. De open dag in De Buze was niet drukbezocht en ik wilde niet de concurrentie aanbinden met de heavy metal-soundtrack van het computerspel Guitar Hero. Op het laatst was het zo rustig dat ik er dankbaar gebruik van maakte om lekker luid northern soul te draaien. Maar het kreeg nog een staartje...

Daarvoor haalde ik mijn bakjes café-platen van huis. Er speelden vier bands. Het debuut van de jeugdige punkrockers WUB8, de belegen blues van Greyhound, de motorclub-blues van Solid en de snoeiharde electroclash van Chaos Industry. Voor WUB8 en Greyhound draaide ik 100 mph northern soul-stampers, daarna 'fout' op mijn manier. Geen klachten, wél een merkwaardig verzoek.

De cd-hoes hierboven verraadt het al: 'Surfin' Bird' van The Trashmen. Vermoedelijk zit het sindskort in een computerspel. Mij best! Ik heb de single altijd bij me. De 'Raining Blood' van Slayer van de jaren zestig!

Verder vooral creatief fout: de 12"-versie van 'Relax' van Frankie Goes To Hollywood, stokoude rock en twist, 'Tante Mien Mag Ik Je Poesje Even Zien' en 'Onze Poes En Buurmans Kater', Madonna en Taroub tot slot. Traditie moet je erin houden, vooral de Arabische!

nou moe!

Het moest niet mogen. Eerst tien uur slapen, vanavond 45 minuten horizontaal en nog steeds moe! Ik wil zoveel en heb nog het een en het ander te doen, maar er gebeurt niets. Ik moet nog set samenstellen voor morgenmiddag, als ik in De Buze ga draaien, ik wil nog even een rondje over De Woldberg lopen, maar zelfs de gedachte maakt moe!

Als klap op de vuurpijl zou ik maandag weer voor halve dagen beginnen. Buiten een mislukte herstart in het begin van dit jaar, is het anderhalf jaar geleden dat ik me ziek heb gemeld.

Een goede vriendin sukkelt al enige tijd met haar gezondheid. Toen ze me vertelde dat ze een polsslag van honderd had, moest ik bekennen de mijne niet te weten. Vanavond toch eens geteld en wat denk je? Precies honderd! ,,Dat vermoeid erg", had ze gezegd. Dat verklaart iets?

Ik ben sinds een week wel weer aan de bloesemremedie die mij vorig jaar zó actief maakte, dat ik op 20092009 een lange fietstocht maakte. Ook nu heeft het al wel geholpen, maar de vermoeidheid overheerst!

Chrissie Hynde leende niet alleen het liedje van haar toenmalige lief Ray Davies. Dat 'froeselhemd' en jasje is vast door Davies in 1968 in Carnaby Street gekocht. Ik ben echter verknocht geraakt aan de demo van The Kinks voor hun album 'Kinda Kinks'.