20 Years Ago Today: 328

Het was eigenlijk gisteren, maar gezien het deze maanden bijna iedere dag 20 Years Ago Today is, probeer ik het wat te doseren. Qua hoes was eveneens hetzelfde probleem als gisteren. Het Nederlandse hoesje van 'Red Rover', de nummer 328, was niet authentiek en bruikbaar te vinden. Golden Beat Years-collega Paul Van Riet kwam nog het dichtste in de buurt, alleen had die hoes een vreemde mist over zich. Verder moet GBY-collega Karel nog een topic starten over Mailer Mackenzie Band, maar verder een aanrader (www.nldiscografie.nl). En ach, hoe vaak gaan we deze groep hier nog behandelen? Juist! In plaats van het fotoloze hoesje van 328, dan maar de opvolger met een ansicht van de boosdoeners.

Over Mailer Mackenzie Band ben ik snel klaar. Ze kwamen uit Den Haag en namen in de jaren 1970 tot 1973 een onvindbare elpee en een handvol singles op. Het leek wel alsof de band vele malen populairder was in Frankrijk en België dan in Nederland.

Producer/arrangeur Hans Van Hemert werd beroemd door zijn duo-formule. Sandra & Andres en Mouth & MacNeal deden ook buiten de landsgrenzen goede zaken. Bovendien kon hij van iets matigs iets goeds maken. Neem nu 'If I Stay Too Long' van de Engelse modband The Creation. Lichtjaren verwijderd van 'Painter Man' en 'Making Time', eigenlijk veels te slap voor hun doen en kunnen. Van Hemert toverde het om in een imposante hardrockballade en een hit voor Big Wheel.

Tommy James & The Shondells dan? Juist, die van 'Hanky Panky', 'Mony Mony' en 'Crihimson And Clohoveher'. Mag ik in dat rijtje ook nog het totaal miskende 'Crystal Blue Persuasion' noemen? En dat Tiffany in 1988 een wereldhit had met hun 'I Think We're Alone Now'? Okay, maar wat heeft dat...? Tommy James en zijn maten waren tegen het einde van 1969 het spoor goed bijster. Het brallerige bubblegumvod 'Red Rover' bracht hen geen succes.

Creedence Clearwater Revival had een vrij uniek concept bedacht. In Nederland goed voor vele hits, maar het kende in ons land dan ook geen gelijke. Totdat Van Hemert de Haagse Mailer Mackenzie Band tegenkwam. Hij deed de truc van 'If I Stay Too Long' eens dunnetjes over en voorzag 'Red Rover' van de ritmesectie van Creedence. Het resultaat mocht er zijn, John Fogerty had het niet beter gedaan. Desondanks bleef de single steken op 29.

De opvolger, 'Movin', deed het nóg minder. Nummer 32 was hiervoor de hoogste tree, hoewel het nummer nét ietsje meer Creedence was. Maar er was in die tijd geen enkele groep die het succes van Fogerty cs. evenaarde!

het mod maar zo!

Dat begint weinig positief? Tja, de dag begon zó goed. Vanmorgen eerst telefonisch kwaad gemaakt bij het UWV, toen een deal gesloten met Electrabel en toen werd ik terug gebeld door datzelfde UWV. De toeslag is maandag overgemaakt! Zowel buiten als op de redactie ging de zon schijnen. Eindelijk een slotnoot aan de armoede? Ik wilde herrie, maar na een kantje Dukes Of Hamburg had ik wel weer genoeg. Toen een album in een miserabele staat, maar met een heerlijke groove tussen de krassen.

De kop slaat eveneens op de hoes. Ik kon namelijk geen bruikbare afbeelding van de Nederlandse Favorietenparade-uitgave vinden, dus dan toch maar de reguliere Engelse hoes. Over koppen gesproken: 'How did the Small Faces get their name? Just one look at them is sufficient to see that they do indeed have small faces'.

Een 'face' was de benaming van de macho onder de mods, hem met het fraaiste uiterlijk, de mooiste pakken en de meeste spiegels op zijn Lambretta. 'Small' was een toevoeging om bescheiden te blijven. Pas toen de modcultuur op zijn gat lag en Rod Stewart de plek van Steve Marriott in nam, verdween dat deel van de naam.

Mods was een beweging in de jongerencultuur van de arbeidersklasse. Om te ontsnappen uit de grauwe grijze armoede van thuis, investeerden ze hun zakcenten in kostuums en motorscooters. Ze danstten graag en namen drugs. Maar achter hun smetteloze voorkomen gingen evengoed vechtersbazen schuil.

En het is juist die aggressie die afspat van het debuut van The Small Faces. In 'Sorry She's Mine' horen we de mod die zijn liefje in bescherming neemt als een ander tracht avances te maken. Het zal vast niet de 'One Night Stand' zijn geweest. Het viel niet mee voor een mod om de voorgaande nacht te herinneren.

'Whatcha Gonna Do About It?'. Tsja, gewoon dit album opzetten en beuken! De hoestekst zegt dat de totstandkoming van de elpee maanden werk heeft gekost. Die klinkt dan erg 'fuck-second-takes' en meer als een wilde jamsessie. Want hoe zit het met 'You Need Loving'? Dat is gewoon een prehistorische 'Whole Lotta Love' van Led Zep met ook nog een flard 'Land Of 1000 Dances', desondanks wordt het geheel toegeschreven aan Steve Marriott en Ronnie 'Plonk' Lane...

Toch nog een beetje 20 Years Ago Today? Het is twintig jaar geleden dat Marriott omkwam bij een brand in zijn huis. Hij was met een brandende sigaret in slaap gevallen...

20 Years Ago Today: 325-327

Hoezo Bevrijdingsdag? Ik ben al een paar maanden in een strijd verwikkeld met ex-werkgever, Sociale Dienst en UWV. Wat aanvankelijk een schitterend plan leek, blijkt totaal niet goed georganiseerd te zijn en hang ik sinds half maart van leningen aan mekaar vast. Morgen een spoedbetaling doen aan Hi zodat ik na dinsdag gewoon kan blijven schrijven. Hulde aan Neckermann! Zij tonen begrip voor de situatie en geven me de tijd. Te hopen dat Electrabel net zo coulant is, hoewel ze in de brief verzochten per ommegaande te betalen.

Soul-xotica is meestal een uitlaatklep voor muziek, maar ik ontkom er even niet aan dit te noemen. Het gedonder drukt dermate zwaar op mijn gemoedstoestand dat ik momenteel weer een crisis door maak. Dit kan wel eens weerslag hebben op Soul-xotica, hoewel... Het geeft op zijn minst een beetje kleur aan mijn bestaan...

Gisteren, maar dan twintig jaar geleden, kocht ik dus twee elpees en drie singles op een vrijmarkt in Sneek. Die andere LP was 'Good Vibrations' van The Beach Boys, een uitgave van het budget-label Emidisc uit 1971. Vandaag dus de singles.

Twee van de drie zijn oude bekenden. Nummer 325 is The Lovin' Spoonful. Ik had het hoesje al in juli van singlehoesjes.nl gehaald, maar het kwam er niet van en dus zat die in oktober in De Opruiming. Zélf kocht ik 'She Is Still A Mystery' in de Amerikaanse fotohoes met een kleurig kiekje van de jongens in een park. De nieuwsgierige voorbijganger werd 'en passant' vereeuwigd. Hij kijkt op de achtergrond over de schouders mee.

Nummer 326 was al fotomodel bij een Schijf van 5 in januari, eentje over de dag van morgen. Het is 'Tomorrow Tomorrow' van The Bee Gees. Bij Spooky Tooth had ik het al over gezellige kraakjes. Ik heb deze van The Bee Gees ook al enkele keren in een betere staat, toch gaat er niets boven dit knisperende haardvuurtje. Je hoort het plezier er in terug. Nooit wegdoen dus!

Dan tenslotte 327. Dezelfde groep als gisteren met opnieuw een licht gewijzigde bezetting. Toetsenist Mike Pinder was vervangen door Patrick Moraz. Het tweede album waarop die mee deed, heette 'The Present' en verscheen in 1983. The Moody Blues was toen één van die groepen die met kunstgrepen trachtte niet uit de gratie te vallen. Een prettig melodieus synthpopnummer als 'Blue World' moest hen in de Top 40 brengen, maar dat mislukte. Geen slechte single, maar wel een 'vuller' voor de Moodies-collectie.

En wat gaan we moeder zondag geven? Ik heb al een fles Moebius klaar staan. En BZN vinden moeders altijd fijn, maar of dat geldt voor dit nummer? Ofwel, spuw maar suggesties voor titels met 'mama', 'mother' of iets in die trant!

boulevard de crisis

De keuze voor singles was erg praktisch voor een zestienjarige met alleen een fiets. Elpees pastten niet in de fietstas. Zelden fietste ik terug met elpees in een plastic tas aan het stuur. Als de zon scheen en de weg was lang, konden de elpees gemakkelijk krom trekken tot Jutrijp. Anno 1991 zijn mijn elpees nog overzichtelijk. Een stuk of dertig, de meeste van The Moody Blues en Justin Hayward. Op 4 mei 1991 kocht ik drie singles en twee elpees. Dat trio komt morgen, ik licht er vandaag één album uit.

Begin 1965 leek het zo rooskleurig. Na een totaal geflopte single meteen een Britse nummer 1-hit met 'Go Now'. Decca belegde een receptie om dat te vieren en zelfs The Beatles waren te gast. Wat de jonge muzikanten niet wisten, was dat de manager het leeuwendeel van de royalties op streek. Maar dat zou bij de volgende grote hit worden aangepast.

Maar hoewel The Moody Blues in 1965 een handjevol bescheiden hitsuccessen kende in Engeland, kwam de grote opvolger van 'Go Now' maar niet. Ook de elpee 'The Magnificent Moodies' leed qua verkoop daaronder. In 1966 was de band ten dode opgeschreven. Alleen in Nederland, België en Frankrijk konden ze nog een potje breken. Zanger Denny Laine koos voor een solo-carriére en met hem vertrok ook bassist Clint Warwick. John Lodge had in Hamburg met Ray Thomas gespeeld met El Riot And The Rebels. Net als The Beatles een paar jaar ervoor waren zij ook thuisgekomen dankzij een lening van de Britse ambassade. Toen The Moody Blues werd opgericht, had Lodge te kennen laten weten eerst zijn school af te maken. Hij trad toe terwijl de band een diepe crisis doormaakte.

Justin Hayward werd de nieuwe zanger, waarmee het geluid drastisch veranderde. Tot grote ergernis bleef Decca opnames met Denny Laine uitbrengen. 'Boulevard De La Madeleine' wordt bijna een hit, maar het is vijf voor twaalf. Tijdens een desastreuze tournee door Nederland en België ziet Lodge zich genoodzaakt zijn apparatuur te verkopen, zodat ze de boot terug kunnen nemen.

Halverwege 1967 brengt Decca dit album uit in een spraakmakende 'blote' hoes. Je moet goed kijken en jawel, één van de getekende figuren is spiernaakt. Na die tijd verschijnt het album in bovenstaande hoes. En toch klopt er iets niet...

Toen 'Nights In White Satin' uitkwam, besloot de Belgische divisie een hééél ander fotohoesje te drukken. Ze hadden nog een fraai kiekje van de band, wel een paar jaar oud, maar ach... En zo verscheen 'Nights' in België met een foto uit 1965 mét Laine en Warwick. Dezelfde die in ons land voor 'Go Now' werd gebruikt.

Dat is ook het probleem met dit album. De muziek is van de oude bezetting en daar past deze foto niet bij. Deze foto stamt uit 1969 en stond oorspronkelijk in de klaphoes van 'On The Threshold Of A Dream'. Wilde iemand weten wat de trends voor 1969 waren op het gebied van leren jassen?

Hoewel het album al jaren een truc van Decca is om mee te liften op het succes van The Moodies, rechtvaardigt bot gezegd alleen de titeltrack de aankoop. Verder zijn de tracks alleen goed voor een totaalplaatje voor verzamelaars!

U zult begrijpen dat ik hem niet heb stuk gedraaid?

20 Years Ago Today: 324

Jahaa! Écht waar! Kijk zelf maar op Wikipedia! Wat nog wel eens wordt vergeten is dat iedere boerenlul kan bijdragen aan Wikipedia en dat bronvermelding niet altijd noodzakelijk is. Nu is Wikipedia op zichzelf best streng daarin, maar wie 'Terry Jacks' zoekt op de Nederlandse, wordt geconfronteerd met een staaltje amateurisme. Niks geen bronnen, geen overzicht van de hitsingles of discografie, verkeerde jaartallen en... een onvergeeflijke flater!

Nu wist ik wel een en ander uit het blote snotje, toch was ik benieuwd wat er na mijn geboorte van Jacks was geworden. Wikipedia geeft geen antwoord. Hij zou in 1944 in Winnipeg zijn geboren. Hij had zijn grootste hits in de jaren zestig en zeventig. Asjemenou? Zowel solo als met The Poppy Family in de jaren zeventig! Zijn vrouw wordt Susie Jacks genoemd, doch labels vermelden Susan. Ik laat maar in het midden of zij zijn vrouw óf zus was. Van dat laatste staat me ook iets bij...

In 1973 scoort Jacks zijn grootste hit met 'Seasons In The Sun'. Zucht. Jacks had twee hits in 1974. Dat het een vertaling van 'Le Moribund' van Jacques Brel is door Rod McKuen klopt! Misschien had de schrijver nog mogen vermelden dat het al in 1969 een top vijf-hit van The Fortunes was geweest?

Dan slaat de twijfel toe. 'Seasons In The Sun' zou de bestverkochte Canadese single aller tijden zijn? Hoe zit het dan met 'Everything I Do' van Bryan Adams??? Wikipedia gaat verder. Een jaar later verschijnt 'If You Go Away'. Een kwestie van een paar weken... Maar dan: 'Rock And Roll, I Gave You The Best Years Of My Life' dat een BESCHEIDEN (nummer 3?) hit zou worden voor The Cats is GESCHREVEN DOOR TERRY JACKS!!!

Hahaha..., dat is niemand minder dan Kevin Johnston! Omdat iedere vorm van een bron ontbreekt, nomineer ik de schrijver van dat artikel tot Duimzuiger Van Het Jaar.

Mijn 324 is een heruitgave op het Amerikaanse Flashback-label met beide solo-hits op een kant en heeft derhalve geen fotohoes. Ik heb 'Seasons In The Sun' en 'If You Go Away' later nog wel als reguliere singles gekocht. Die fijne hit van The Poppy Family komen we in augustus tegen. Ga ik dan ook de familieband van Terry en Susan onderzoeken...

Maar even géén Wikipedia meer voor mij!

een oor-zaak

Ik heb de eerste jaren deze dag nog wel gevierd als mijn verjaardag, maar inmiddels is de symboliek weggeëbt. Het was toeval geweest dat ik me in 1993 aansloot bij de deathmetalband-in-wording. Als die hadden gekozen voor blues of hardcore, was ik ook mee gegaan in de band. Maar onder invloed van Morbid Angel en Altar werd het deathmetal. Hoewel ik nooit iets met metal heb gehad, trok de subcultuur me wel. Ik wilde wel eens onderzoeken wie Satan was en dat onderwerp strijkt ook fijn tegen de haren in van de omgeving. Vanaf 19 augustus 1994 verklaar ik mezelf 'satanist' en pierce een omgedraaid kruisje in mijn linkeroor.

Maar toch heb ik vanaf het begin kritiek op het bestaande satanisme en vorm zelf met hulp van theoloog Hal Lindsey mijn eigen oordeel. Waarom jezelf afzetten tegen de kerk door zelf een kerk op te richten? De rituelen zijn evenmin aan mij besteed. Wél verheerlijk ik de dood en met name zelfmoord. Het zélf bepalen van je dood en het niet aan God overlaten, is voor mij (anno 1995) het summum van satanisme. Het vertaalt zich in zieke teksten voor Horrible Dying, maar ook een verregaande fascinatie voor suïcide en 'mijn eigen dood'.

In november 1995 leer ik The Gathering kennen. Ik begin het dan gehad te hebben met de deathmetal, ik heb hierdoor wel leren zuipen, maar mijn teksten (ik ambieer dan zelf nog een zangcarriére in de folk) blijven onverminderd zwart. Ook ben ik obsessief bezig met de dood.

Dan is het 2 mei 1996. Van Osama hebben we nog nooit gehoord. Ik ga die avond met vrienden naar The Gathering in Leeuwarden. Eerst moet er een kaartje gehaald worden. Hiervoor gebruik ik een cd-bon van vijfentwintig gulden. Na het kaartje zoek ik een cd-single uit de Top 40 uit. Dat wordt, hoe toepasselijk, 'One Of Us' van Joan Osborne en 'Itchycoo Park' van M People uit de uitverkoopbak. Het dubbeltje is fooi...

De volgende ochtend word ik wakker. Het voelt vreemd aan mijn linkeroor. Dan zie ik op het kussen het kruisje liggen. Natuurlijk... het zilver was veel te fijn en is het nog knap geweest dat het anderhalf jaar heeft gehangen. Het zat geregeld vast in mijn haar. Toch dicht ik dit, na deze bijzondere avond met The Gathering, een grotere symboliek toe.

Het roer ging om! Ik werd weer een hippie met fleurige kleding en ik zou uiteindelijk weer terug de kerk in gaan.

Ik heb van helemaal niets spijt of berouw. Sterker nog: Een aantal opgedane ideeën onderschrijf ik nog steeds. Maar aan zelfmoord doe ik niet meer...

Schijf van 5: Leve de koningin?

Ik vroeg een niet nader te noemen volgeling naar een suggestie voor deze Schijf en jawel hoor: Het moet meteen weer dood! Zijn suggestie was 'The Queen Is Dead' van The Smiths. Levert dat een vrije dag op? Enfin, zelf had ik al 'Dead Queen' van Espers genoteerd, maar gezien er vast nog eens een Schijf van de koning komt, kan 'Dead King' van die band ook altijd nog. De nu volgende Schijf gaat echter over een roekeloze, moordlustige, obscene Maxima met een vanillegeurtje. En Wim-Lex kijkt ook nog even om het hoekje...

Bij mijn zelf gekozen nummer 5 heb ik gemengde gevoelens. Natuurlijk is hij stuk gedraaid en is die voor Kayak-begrippen veels te glad, toch kan 'Ruthless Queen' (1979) mij op een zwak moment écht diep raken. En omdat zo'n jaarlijkse Koninginnenschijf een blijvertje is, zet ik hem dit jaar op vijf.

Twee weken geleden vertelde Willemijn dat ze fan van Queen was geworden. Vorige week vrijdag dacht ze me al te kunnen instrueren om Queen in de kroeg aan te vragen. Vergeet het maar! Hoewel, die eerste twee albums zijn niet misselijk. Queen vulde het gat dat Led Zeppelin had achtergelaten door eens in de twee jaar met een album te komen. En hoewel ik Robert Plant geen 'Killer Queen' hoor zingen, mag deze eerste hitsingle van Queen uit 1974 op nummertje vier.

Obsceen? Mwah, wél obscuur. Je was in begin 1993 weinig ambitieus wanneer je een vinylsingle uitbracht. The Amp kwam toen met eentje met dubbele a-kant. 'God And Everybody', de 'heavy side' is weinig memorabel gebleken. De 'happy side' is wel een fijne herinnering: 'Queen Obscene Revisited' is een bijzonder fijn melodieus gitaarrocknummer van de Fries-Groningse band. Gelukkig had zowel de VPRO als de Ziekenomroep in Sneek nog wel platenspelers. Ik heb hem in drie weken Popinjectie verscheidene keren gedraaid!

Justin Hayward heeft in de 45 jaar lidmaatschap van The Moody Blues tientallen liedjes geschreven. Zijn favoriet wisselt van moment tot moment, maar in een interview voor het fanclubblad in 1993 noemde hij 'King And Queen'. Hoezo obscuur? The Moodies namen het in 1968 op als potentiële single-kandidaat, maar het bleef negen jaar op de plank liggen. In 'King And Queen' is te horen dat Hayward zijn wortels in de folk heeft. Dat was wel even wennen voor de anderen die voornamelijk zwarte rhythm and blues als inspiratie hadden.

Als nummer één kies ik het majesteuze, om in koninklijke termen te blijven, slotnummer van 'Moontan' van Golden Earring uit 1973. Persoonlijk vind ik niet 'Radar Love' maar 'Vanilla Queen' het prijsnummer. De akoestische versie van een paar jaar geleden was echter een aanfluiting. Als Vanilla in al haar pracht koningin der Nederlanden zou worden, sta ik vooraan met een vlaggetje te zwaaien!

Pssst... Niet vergeten! Volgende week moederdag! Ze heeft al een vensterbank vol groenvoer en van die chocolaatjes past ze niet in haar bikini, dus laten we moeder eens trakteren op een Schijf van 5!