Ach vooruit... ik heb de keuze toch al gemaakt en heb nog best de energie voor een laatste bericht. We zitten nu ook weer op schema en zijn onderweg naar het 5800e bericht. We gaan dit jaar dus nog het 6000e bericht beleven? Komende zaterdag ga ik in 'Do The 45' kijken naar de jaren twintig tot dusver. We zijn immers al halverwege het decennium. Corona, oorlogen, verkiezingen zowel nationaal als internationaal, politieke verschuivingen... Ja, ik durf het nu al de 'roaring twenties' te noemen, ook omdat ik een paar jaar geleden voor de gein een jingle heb opgenomen waarin ik de 'roaring twenties' aankondig. Een collega heeft genoeg cd's met muziek uit de jaren twintig van de vorige eeuw om een uurtje te vullen en ik geloof dat er zonder mijn medewerking een show is opgenomen. Zaterdag ga ik me dus richten op de eerste helft van de jaren twintig in de nieuwe eeuw, ofwel: Muziek uit de afgelopen vijf jaar. Als Week Spot wil ik dan graag dit plaatje van The 7:45's in de schijnwerpers zetten. Mijn liefde voor het nummer komt moeizaam op gang, maar nu? Nu is het evenveel onderdeel van de zomer van 2025 als menig ander favoriet uit de Blauwe Bak Top 100. ''The Way That I Love You' van The 7:45's mag deze week de Week Spot zijn.
Het is bijna vier jaar geleden dat ik kennis maak met LRK Records. Dat is dan al een paar jaar onderweg maar ik heb het intussen zien groeien. Ik heb ook een erg fijn contact gekregen met Liam, de uitbater van het label, en ben mede verantwoordelijk voor één van zijn grootste 'hits': 'Don't Look Back' van Trambeat wordt uitgebracht op LRK nadat ik Liam het nummer heb laten horen. Eerst verkoopt de plaat slechts mondjesmaat maar dan wordt het opgepikt door een zeer populaire Northern Soul-danseres en -dj. Dankzij haar zullen de laatste exemplaren als warme broodjes over de toonbank gaan. Hij maakt ons al vroeg in 2025 warm voor de release van The 7:45's. Eerst deze single en daarna een volledige elpee. Voor 2026 staat een tweede single in de steigers. Het is per slot van rekening ook het favoriete formaat van de groep zélf.
Hoe heet de band? Kwart voor acht? Nee, het is de Seven Forty-Fives. Seven als in 7-inch en Forty-Fives als in de afspeelsnelheid. De mannen en vrouw van The 7:45's zijn namelijk ook dol op de single. Sam Flynn uit Manchester is het grote brein achter de band. Het is geïnspireerd door de huisbands van onder andere Tamla Motown en Big Crown en het wrrkt met verschillende zangers samen. Martin Connor doet regelmatig mee en is ook de zanger op 'The Way That I Love You'. Het ligt in de missie van The 7:45's om de perfecte single te maken. Is dat gelukt? Tja, ik oordeel eerst dat de plaat ietwat aan de poppy kant is, maar hee... het is wel perfecte pop. Bovendien stopt de band haar ziel en zaligheid in de muziek en dat maakt het weer soulvol. Na een moeizame start ben ik inmiddels helemaal om en geniet met volle teugen als het vinyl voor me danst op de draaitafel. Ik ben allergisch voor elpees en heb de langspeler dus niet helemaal beluisterd, maar de liefhebbers van indie-soul zijn lovend over het product. Ik kijk nu al stiekem uit naar de volgende single maar eerst mag 'The Way That I Love You' de Week Spot zijn.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten