Gisterochtend zou ik een telefonisch consult hebben met de huisarts. Eigenlijk met een direct verzoek: Ik wil graag naar het ziekenhuis om foto's te laten maken. Ik wil weten of het gebroken of gekneusd is en of het niet de anus per ongeluk afsluit. Hij belt me om half twaalf en staat erop dat ik naar de praktijk moet komen. Het kan alleen nog om kwart over één, daarna is 28 januari het vroegst. Er zit niks anders op dan maar naar Havelte te gaan. Ik doe de broek naar beneden en hij drukt op een paar plekken. Ik voel wel zijn hand maar geen pijn. Dan een aanraking en ik schreeuw het uit. Goed nieuws en slecht nieuws. Het goede nieuws: Het is niet het staartbot! Niks gekneusd of gebroken! Als reactie op de val heeft mijn lichaam een aambei geplaatst en deze houdt me al weken in de greep. Een kwestie van zalfjes smeren en hopelijk ben ik over twee weken weer zo kwiek als ooit tevoren. Ik begin na twee smeerbeurten al progressie te zien. Gistermiddag is ook het pakket van Rare Northern Soul bezorgd. Een nestje van vijftien singles op het Engelse Stateside-label en nog een extraatje. Die ga ik in twee afleveringen doen. Ik begin met het extraatje. De Statesides heb ik besloten om in chronologische volgorde te doen. Qua Stateside is het dus 1962, 1963 en 1964 in deze aflevering.
* Lee Hurst- Whole Lotta Your Love (UK, Diggin' Deep, 1973, re: 2022)
In 2021 heb ik 'It Was Like A Nightmare' van Jaibi gekocht op dit Diggin' Deep-label. Een plaatje dat niet zomaar een favoriet is geworden. Diggin' Deep specialiseert zich in de onmogelijke 'deep' kantjes en dat geldt ook voor deze van Lee Hurst. Het is oorspronkelijk alleen uitgebracht in Canada op het A&M-label. Hoewel dit schijfje pas vier jaar geleden is uitgekomen, heb ik hem destijds gemist en is deze nu ook al een klein fortuin waard. Natuurlijk zijn de originele mastertapes al lang weggemoffeld en moeten we het doen met een opname van de originele single, her en der nog ietsje gerestaureerd maar het blijft obscure Deep Soul. Het komt Lee lekker uit de tenen. Op de flip staat 'Someone' van Terry & The Pyrates. Opnieuw een single die niet buiten Canada is verschenen, ditmaal een b-kant van een single uit 1968. Ook zeer de moeite waard.
* The Isley Brothers- Twist And Shout (UK, Stateside SS 112, 1962)
Een jaar geleden wil ik een partij Engelse Tamla Motown-singles kopen van Rare Northern Soul maar dan wordt de bestelling halverwege teruggestuurd. Een gelukje bij een ongelukje: Als Rare Northern Soul me terug betaald is de pond gunstiger waardoor ik goeddeels uit de kosten ben. Ik denk in eerste instantie dat ik zes Stateside-singles koop en met name John Lee Hooker maakt me enthousiast. Dan blijkt dat het om vijftien singles gaat! Nog beter! De Engelse EMI gebruikt Stateside voornamelijk voor het uitbrengen van Amerikaans materiaal op labels waar, op dat moment, geen Engelse variant van bestaat. Deze van The Isley Brothers ia afkomstig van Wand. Het is gesneden koek: Het is de basis voor de uitvoering van The Beatles. Ik reken deze tot de Blauwe Bak.
* The Shirelles- Welcome Home Baby (UK, Stateside SS-119, 1962)
Ik heb gisteravond een sixties-show gedaan voor de afwisseling en al een paar gedraaid. https://pixeldrain.com/u/p8L8FVDt. Deze van The Shirelles is er eentje van en dus kan meteen concluderen dat dit eentje voor de Gele Bak is. Het is een fraai nummer maar niet soulvol genoeg in mijn boek.
* Jerry Butler- The Wishing Star (UK, Stateside SS-170, 1963)
Niet alle singles hebben een origineel hoesje en van sommige ontbreken de hartjes. Is dat erg? Tja, voor 'condition freaks' wel en daar heeft Rare Northern Soul veel mee te maken. 'The Wishing Star' komt uit een film en is van de hand van Bacharach en David. Deze single is stevig gedraaid door de eerste eigenaar, dat mag duidelijk zijn. Vanwege de 'Ice Man' mag die in de Blauwe Bak, ook al is deze kant té statig voor zijn doen. De b-kant neigt dan weer naar bigband. Nee, het is niet het beste dat Butler aan het vinyl heeft toevertrouwd maar ik strijk mijn hand over het hart.
* The Shirelles- Foolish Little Girl (UK, Stateside SS-181, 1963)
'Foolish Little Girl' begint met een klassiek 'spoken word intro' en is dan opeens een soort van beat ballade met een erg speels arrangement. Kijk! Dit vind ik nou wel weer leuk voor de Blauwe Bak. Op de b-kant zie ik een credit voor Ron Miller en die werkt later voor Motown. Ook de flip even checken. Ook zeer de moeite waard. Natuurlijk is het 'borderline'-'girl group pop', maar ik vind hem erg leuk!
* The Chiffons- One Fine Day (UK, Stateside SS-202, 1963)
Deze klinkt beter dan dat het eruit ziet. Ik keur hem goed voor de Blauwe Bak. Dat zal vast te maken hebben met mijn gevoelens jegens 'Sweet Talkin' Guy'.
* The Shirelles- What Does A Girl Do? (UK, Stateside SS-232, 1963)
Het is geschreven door Ed Townsend en dat begint dus goed. Ja, The Shirelles gaan hiermee voor mij het pad af van de pop en het resultaat is ietwat statige soul maar desondanks soulvol genoeg voor de Blauwe Bak.
* John Lee Hooker- Dimples (UK, Stateside SS-297, 1964)
Een van de voornaamste redenen om de bestelling te plaatsen. Ik keur het zelfs goed voor de Blauwe Bak want anders staat die toch maar te verstoffen in de jaren zestig-bak, maar het is natuurlijk pure blues. Een Mod-favoriet uit 1964.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten