Het wordt een 'Singles round-up'-week. Niet alleen heb ik nog altijd het Discogs-pakketje van zaterdag liggen, ook is gisteren het Portugese pakket binnen gekomen en vandaag het meest recente Juno-pakket. Ik denk dat ik dan voorlopig wel even genoeg platen heb voor januari zodat ik volgende week kan vervolgen met de 'Honderd achteruit'. Ik ga als eerste het pakketje van zaterdag doen. Jullie zijn welkom om mee te luisteren want ik heb de platen in het derde uur van 'Do The 45' gedraaid. https://pixeldrain.com/u/iBYuiVHV en van de Arthur Conley-single zelfs beide kanten. Ook zit er een enorme gok tussen qua beschrijving en deze valt 200 procent mee. Intussen ga ik op woensdagmiddag net doen alsof het zaterdagavond is en zal ik de plaatjes nog een keer opzetten. Nu ook om andere kanten te checken waar dat nodig blijkt. Nu de eerste zes singles van deze kersverse week.
* Arthur Conley- Rita (UK, Capricorn, 1972)
Hij heeft inmiddels de naam Lee Roberts aangenomen als Arthur Conley zijn laatste jaren zal slijten in Ruurlo in de Achterhoek. Hij heeft de liefde van zijn leven gevonden in de vorm van een Nederlandse man. Muzikaal gezien is hij op dat moment manager van een 'up-and-coming' band en springt zo nu en dan bij de toegift op het podium om nog één keer 'Sweet Soul Music' te knallen. Omdat Ruurlo 'regionaal' genoeg is, lees ik omstreeks 2003 een interview met hem in een tijdschrift. Ontdekt door niemand minder dan Otis Redding en vervolgens verliest hij zijn mentor als zijn eigen carrière pas op stoom begint te komen. Zonder Otis is hij hulpeloos overgeleverd en moet al snel covers zingen waar hij niet achter staat. In 1972 heeft hij zich los gemaakt van Volt en Atlantic en duikt hij de koffer in met Swamp Dogg. 'Rita' is geschreven door Conley samen met ome Swamp. Het heeft zijn blazers en het is uitstekende Southern Soul met best een commerciële hook. Ik moet bekennen dat ik het steeds beter ga waarderen. Hoewel ik me kan voorstellen dat Arthur graag afstand wil nemen van 'Sweet Soul Music' schrijft Swamp Dogg eigenhandig 'More Sweet Soul Music' voor de b-kant. Het lijkt niet op de hit uit 1967 en het is méér Swamp Dogg dan Arthur Conley, maar het heet wel opvallend. Ik denk dat de liefde voor Rita langzaam groeit.
* The Deirdre-Wilson Tabac- Angel Baby (UK, RCA Victor, 1969)
Inmiddels zijn we 24 uren verder. De draaitafel heeft opeens kuren waardoor ik drukker ben met het apparaat dan het draaien van singles. Ik archiveer het bericht en nu is het donderdagmiddag. Het is in de laatste weken van 2025 dat Mark een exemplaar aanbiedt van deze single van The Deirdre-Wilson Tabac. Mijn nieuwsgierigheid is gewekt, zeker met het oog op het feit dat de plaat binnen vijf minuten is verkocht. Dan kijk ik even rond op Discogs en stel mijn order samen om hem een week geleden verder af te ronden. Het verbindingsstreepje is alleen op de Engelse persing en staat verkeerd. Deirdre Wilson is namelijk de zangeres en het zou eerder Deirdre Wilson-Tabac moeten zijn. Haar band bestaat uit muzikanten die onder andere met James Brown hebben gewerkt en in de toekomst met Bruce Springsteen zullen optreden. Het maakt één elpee in 1969. 'Get Back' is de eigenlijke a-kant maar dat is pure pop. 'Angel Baby' is een beetje in de hoek van The 5th Dimension en Friends Of Distinction als je het mij vraagt. Ik lust er wel pap van!
* Sandra Edwards- Give Me Some Emotion (UK, Soultown, 1985)
Is er een nieuwe verzameling onderweg? Als ik iets heb gereserveerd op Discogs ga ik doorgaans eerst door de overige soul/funk. Als ik dan nog niet genoeg heb, wil ik wel eens kijken bij de reggae. Sandra Edwards voert deze lijst aan, maar.... is het wel reggae? De titel... Ken ik dit niet? Jazeker! Ik heb de 12" van Webster Lewis' origineel. Het blijkt dat Edwards' eerste soloplaatje reggae is en daardoor wordt ook 'Emotion' tot reggae gerekend. Het is echter een typische midden jaren tachtig-productie met Lewis' nummer als uitgangspunt. Het plaatje blijkt dan ook nog vrij zeldzaam te zijn en de verkoper heeft hem voor een aantrekkelijke prijs. Ik begin hem steeds beter te vinden.
* Faragher Brothers- Thanx A Lot (UK, ABC, 1977)
Een jaar geleden is 'Never Get Your Love Behind Me' van Valerie Carter & The Faragher Bros. de nummer 1 in de Blauwe Bak Top 100. Het is een samensmelting van een demo van Carter uit 1976 en de Faragher Brothers en de rest van de familie hebben ermee ingestemd om het nummer opnieuw in te spelen. Het origineel is héél erg softrock maar met Valerie op zang en een nieuw arrangement begint het ergens op te lijken. 'Thanx A Lot' is één van de opvolgers van de originele 'Never Get Your Love Behind Me' en dat is een zeer prettig nummer. Het is blue-eyed soul en leunt tegen de yacht rock aan. Een kruising tussen Boz Scaggs en Earth Wind & Fire om een idee te geven. Het is nét soulvol en groovy genoeg voor de Blauwe Bak.
* Pat Kelley- How Long Will It Take (UK, Gas, 1969)
Ik weet het... het is maar een stickertje op een plaat, maar heel stiekem koester ik nog wel eens een liefde voor een bepaald platenlabel. Zo zie ik deze staan op het Gas-label en daar heb ik nog niet eentje van. De verkoper heeft het beschreven als 'Good Plus' en, voor niet ingewijdenen, dat is 'redelijk slecht' in jargon. De prijs is aantrekkelijk genoeg om mezelf op een Gas te trakteren maar ik verwacht een racebaan. Welnu, ik heb wel eens ergere reggae-platen meegemaakt qua staat en vaak zijn die hoger ingeschat. Ik koop Pat puur voor de Gele Bak maar dan... Mijn collega hoort het zaterdag in 'Do The 45' en draait het maandag in zijn show. Hij roemt de soulvolle vocalen en het is waar... als je de reggae-beat weg laat is het zeer overtuigende soul. Ik heb al wel een paar Barbados-platen in de koffers staan maar deze neigt eveneens naar een plekje. Op de keerzijde staat 'Try To Remember' en ook deze klinkt evenmin afgedraaid. 'Buy with confidence' heb ik geschreven in de beoordeling van deze order. 'Remember' is iets meer upbeat en opgewekt maar momenteel loop ik sterk te twijfelen om deze evengoed in de Blauwe Bak te plaatsen.
* Lester Sterling & Stranger Cole- Bangarang (UK, Unity, 1968)
En dan? Dan heb ik zin in een hele echte grote reggae-klassieker. De plaat is in een topstaat en de vraagprijs is flink, maar alleszins de moeite waard. 'Bangarang' is echte 'Boss Reggae', loodzwaar in het laag. Sterling is verantwoordelijk voor de altsaxofoon die de coupletten voor zijn rekening neemt. Op de flip doet Stranger Cole het in zijn eentje. 'If We Should Ever Meet' heeft eveneens soulvolle vocalen net als bij Pat Kelley. Ik vind het op zichzelf gezellig genoeg om in de Blauwe Bak-koffers te stoppen. Daar staat overigens al een Unity vanwege de b-kant van Derrick Morgan's 'Mini-Skirt Vision'.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten