De eerste werkdag in zes weken is een feit en, man, wat heb ik een weer uitgezocht! Nee, je hoort mij niet klagen. Het is op zijn minst droog maar oef... een stevig en zeer koud windje uit het oosten. De collega's hebben het goed met mij voor: Alleen de Woldmeenthe, Oostermeenthe en de beide Nieuwe Gagels. Enig punt is dat er van de Woldmeenthe veel zware post is. Voor de rest is het, op twee doosjes na, alleen maar normaal formaat brieven. Het is me redelijk goed af gegaan. Een gekke beweging gedaan die ik niet te vaak moet herhalen maar verder geen centje pijn. Alleen ontzettend koud! Aan de hoeveelheid post te zien hebben ze me wel gemist in de afgelopen weken? Enfin, vanavond ga ik in ieder geval de 'Honderd achteruit' aan jullie presenteren. Ik denk dat ik de Week Spoi morgen ga behandelen. Het is vandaag een dubbelaflevering met de nummers 71 en 73 uit de Gele Bak Top 100 van 2023. Dat zijn respectievelijk 'The Kid' van André Brasseur uit 1966 en 'Until It's Time For You To Go' van The Four Pennies uit 1965.
De cd's van mijn vader vertegenwoordigen niet een hele grote waarde en nog steeds doet het wel een beetje pijn om te zien dat ze worden weggegooid. Vader 'merkt' graag zijn eigendommen en heeft een aantal vellen stickers laten bedrukken met zijn naam, adres en telefoonnummer. Hij past het toe op de cd's sinds hij radioprogramma's is gaan doen en de schijfjes niet kwijt te raken aan het verzorgingshuis. Zus gooit ze achteloos weg want zijn naam en adres staat erop. Nou en? Er is niemand meer die opneemt als je het nummer belt? Zelf heb ik de namen en adressen op platenhoezen altijd wel iets hebben. In geval van de single van The Four Pennies komt de eerste eigenaresse uit Witmarsum. Voor wie wel eens tussen Sneek en de Afsluitdijk rijdt, kent Witmarsum van de borden. De afrit Witmarsum/Wons. Toch ligt de single 58 jaar later in Assen. Daar kaap ik de single mee op 23 januari. Ruim een half jaar eerder heb ik deze 1977-uitgave van André Brasseur aangeschaft in Sneek. Het is op de maandag dat ik voor het laatst in Jutrijp op bezoek ga bij ons moeder. Inmiddels heb ik ook de reguliere persing uit 1966 op de kop getikt. Ik ga dit verhaal beginnen met André Brasseur.
Is muzak muziek die voor niemand is gemaakt of juist voor iedereen? Ik stel me iets voor. We gaan gezellig met zijn allen dansen op muziek uit de jaren tachtig. Niet wetende dat je een grote hekel hebt aan Prince komt er ook een danskraker van Prince voorbij. Iemand anders kan weer niet Madonna uit staan en haakt daarbij af. Als ik dan een elpee op zet met muziek die niemand kent maar qua stijl helemaal in de sfeer van de jaren tachtig dance, dan kunnen we opeens allemaal plezier hebben. Zie daar de markt voor muzak. Ideaal voor 'cocktail parties' en in de jaren erna ontdekt door rappers en dj's voor maffe samples. André Emile Ghislain Brasseur wordt op 11 december 1939 geboren in België. In 1964 speelt hij in Belgische horecagelegenheden met zijn Multisound-orgel als hij een contract krijgt aangeboden. 'Earlybird' is in 1965 een grote hit voor Brasseur. Een jaar later volgt de single 'Holiday/The Kid'. 'The Kid' wordt plat gedraaid in de Twisted Wheel-club in Manchester en wordt gerekend als een Mod- en Northern Soul-klassieker. Noel Edmonds gebruikt 'Holiday' als thema voor zijn radioshow. Lex Harding gebruikt 'The Kid' voor zijn programma voor zeezender Veronica. De plaat zal echter nooit de hitparade halen. In 1977 viert Veronica haar terugkeer op de radio en het 12,5 jaar bestaan van de Top 40. Platenmaatschappij CNR heeft 'Hello Josephine' van The Scorpions al uitgebracht en komt vervolgens met deze single van André Brasseur. Opnieuw is het geen hit. Op Wikipedia staat een foto van Brasseur tijdens een optreden in 2015. Hij is nog altijd onder ons en heeft dus pas zijn 86e verjaardag gevierd.
The Four Pennis is een Engelse rockband uit Blackburn in Lancashire. De zanger van de band is Lionel Morton die in 1969 'Waterloo Road' presenteert, het liedje dat eeuwige roem zal vergaren als 'Les Champs Elysees' van Joe Dassin. Lionel heet eigenlijk Walmsley en is van 1968 tot en met 1977 presentator van het BBC-programma 'Play School'. Naast Morton bestaat de band uit Fritz Fryer, Mike Wilshaw en Alan Buck. De groep heet aanvankelijk The Lionel Morton Four, de nieuwe naam ontstaat in een muziekwinkel aan Penny Street. De debuutsingle 'Do You Want Me To' kijkt net om het hoekje in de Engelse Top 50 en schopt het tot nummer 47. De tweede single is goed voor een eerste plek in Engeland: 'Juliet'. Ook in Ierland, Noorwegen, Nieuw Zeeland en Zweden zal de plaat in de top tien komen. Voor de rest blijft het succes beperkt tot Engeland. 'Until It's Time For You To Go' is het laatste bezoek aan de top twintig in Engeland. Daar piekt het op nummer 19. De opvolger heet 'Trouble Is My Middle Name' en deze zal het brengen tot plek 32. Daarna strandt een single in de 'Breakers List' op 54 en dan is het verhaal van The Four Pennies voorbij. Hoewel? Het maakt een revival in 1976 als The Pennies maar er worden niet genoeg exemplaren verkocht van 'Iko Iko'. Lionel Morton is inmiddels 83 en is woonachtig in Cornwall. Fryer zal in de jaren zeventig onder andere platen van Motörhead produceren.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten