Voor de ontbrekende 'nieuwe' singles hoef ik niet lang te zoeken. Tot mijn grote verrassing is het Engelse Discogs-pakket van donderdag ook al binnen. Het heeft zelfs een Discogs-bestelling uit Portugal ingehaald! Ik heb bij de track-and-trace gekeken van de laatste. Bij binnenkomst is het nog Engels maar zodra je de code hebt ingevuld is alles weer Portugees. Ik begrijp dat het bij de douane in Den Haag moet liggen, maar... Portugal is volgens mij een EU-land. Erg bizar maar nog maar even afwachten. De hoofdmoot van deze bestelling is ook voor de Gele Bak. Met 'Do The 45' van vanavond in het vooruitzicht wil ik in ieder geval door de 'nieuwe' singles en als het even kan schuif ik de zes uit Engeland er achteraan. Twee Juno-orders. De eerste heb ik nog in december geplaatst en ook ontvangen maar het is té minimaal voor een bericht. Met het pakket van deze week zijn dat negen eenheden met totaal tien singles. Die ga ik nu eerst beluisteren.
* Dalila- Canto Chorando (UK, Mr. Bongo, 1969, re: 2017)
Ik kom Mr. Bongo op het spoor als ik gefascineerd ben geraakt door de gebruikte sample in 'Ain't No Other Man' van Christina Aguilera. Het is tevens de tijd dat ik met 'Tuesday Night Music Club' ben begonnen en middels 'Sample vs. original' ontdek ik dat het origineel in verschillende versies is uitgekomen. Omdat de andere plaatjes nogal aan de prijs zijn, ga ik in eerste instantie voor 'Happy Soul With A Hook' van Dave 'Baby' Cortez & The Moon People. Toch staat de 'Hippy Skippy Moon Strut' van The Moon People nog wel hoog op mijn verlanglijstje. Mr. Bongo is het label van een Engelse verzamelaar en dj die niet van hokjes houdt. De hoofdmoot is salsa en latin maar hij schuwt evenmin om pure pop uit te brengen. Er zit één plaatje in de bestelling van deze week waarbij ik snel moet acteren en dus kijk ik even bij de uitverkoop en zie dan deze van Dalila staan. Het is Braziliaans en meer exotica dan dansbaar maar wel heel erg interessant. Na verloop gaat het orkest los maar het blijft wel erg aan de kant van de exotica en muzak als je het mij vraagt. Oh wacht, ik heb het nu over de b-kant: 'Perplexidade' van Neyde Alexandre. Dalila is aan de andere kant. Ja, dat is een funky Braziliaans feestje vanaf de eerste noot. Hier heb ik de plaat duidelijk voor aangeschaft.
* Echoes Of Soul feat. Shelly Nelson- My People (UK, Boogie Back, 2025)
'Welcome my people'. Dat schiet meteen door mijn hoofd en heeft, geloof ik, de doorslag gegeven. Echoes Of Soul zit in de hoek van de nu-disco, ietwat de sound waarmee Incognito in de vroege jaren negentig populair is. Het is commercieel maar best overtuigend in mijn boek. Ik hoor wel mindere pogingen op dit gebied. "I am with my people, you can stay at home' en dan de 'Welcome my people' er doorheen. Het is geknipt voor 'Do The 45'. 'The One Thing' op de keerzijde is een variatie op het thema en ditmaal zelfs met het pianoloopje van 'Always There'. Ook niet slecht maar de voorkeur gaat uit naar 'My People'.
* Femmes Fatales- #2 (2-single, France, Act Of Sedition, 2025)
Het schijnt dat Act Of Sedition al meerdere projecten op dit vlak heeft gedaan en dat dit de tweede 7"-uitgave is in de serie. Het idee is simpel. We zoeken een paar toonaangevende zangeressen uit en laten deze bewerken door dj's uit het team. Het resultaat staat dan op deze dubbel-single. Ik weet van de 'preview' dat niet alles even geschikt is voor 'Do The 45' maar ik hoor wel interessante dingen. Ik begin met 'Joyce' van Ben Jamin. Het onderwerp is een zangeres die ik niet meteen thuis kan brengen maar het heeft een smakelijke disco-edit gekregen. Disco Tech mag zich ontfermen over een opname van Chaka Khan. Dat is een echte re-edit als je wilt. Een bestaand nummer dat is uitgebreid en voorzien van een verse groove. Het is lekker 'laidback' en dat mag ik graag horen! Random House Project doet vervolgens 'Lalomie' op de tweede single. Zoals je bij de naam zal verwachten, gaat het hier naar de soulvolle house en dat is overigens nog niet eens slecht gedaan. Onderwerp is zangeres Lalomie Washburn. Bully Boy is één van de eigenaren van het Act Of Sedition-label en doet tenslotte 'Terri'. Het is een bonte verzameling maar bij vlagen best interessant. Voorlopig is Chaka Khan de favoriet van het kwartet.
* Tony Greene- Tell Her (US, Soulside, 2025)
Dit plaatje heeft hetzelfde nummer aan beide kanten in exact dezelfde uitvoering. Buiten de producent om is er geen andere info te vinden op het label. Ik zie dat hij in 2025 eveneens een soortgelijke reggae-single heeft uitgebracht en Discogs toont een derde single die op Jamaica is verschenen. Nou, één kant blijft overtikken ook na een schoonmaakbeurt. De andere kant tikt eveneens over. Jammer want Tony heeft een fijne stem en het past wel een beetje in de lowrider-hoek naar mijn smaak. Deze ene kant tikt twee keer over en dat ligt hem blijkbaar aan de persing. Gelukkig was die spotgoedkoop.
* Willie Moody- You've Got The Key (UK, Soul Direction, 199?, re: 2025)
Soul Direction houdt ervan om te grasduinen in de onuitgebrachte opnames van de jaren zestig en zeventig. Toch heeft ook dit label opgemerkt dat er een interesse is voor leuke gospel en dus is het de Contempo Soul begonnen. Over Willie J. Moody is weinig te vinden. Naar verluid heeft hij de opnames van deze single ergens tussen 1989 en 1992 gemaakt en qua productie is het zeker jaren negentig. Het is lekkere opgewekte soul zonder dat Jezus en de Heilige Geest de sfeer komen verzieken. 'Why' komt muzikaal helemaal uit een goedkoop speeldoosje. Optimistische soul is altijd welkom en in dat kader past deze plaat maar het is niets bijzonders.
* Mr. Thelonious- Give It To You (UK, Galaxy Sound Co., 2025)
Het jaar is nauwelijks twee weken onderweg of Galaxy Sound heeft al een handjevol promo's uitgebracht. Het is een 'unofficial' label met 're-edits' en dus met 'Promo use only, strictly for dj culture, not for resale' op het label. 'Give It To You' is een smaakvolle bewerking vna het gelijknamige nummer van de Britse funkband UPP uit de jaren zeventig. Op de flip staat 'Faded' van S.S.O. Orchestra. Dat is een band van Amerikanen en Belgen en heeft haar oorsprong in België. De leden spelen onder andere op 'Born To Be Alive' van Patrick Hernandez. Toch is ook 'Faded' heerlijk mellow. Twee uitstekende kanten ietwat gemoderniseerd maar neit compleet verpest.
* Shimi Sonic- Coolage (UK, Un Own, 2025)
Eenzelfde laken een pak als bij Mr. Thelonious. Een plaatje dat uitsluitend is bedoeld voor de dj's en niet voor de reguliere verkoop. 'Coolage' is een bewerking van 'Collage' van The Three Degrees. Het origineel is in 1970 de b-kant van 'Maybe' als de groep nog op het Roulette-label zit. Onder het mom van 'treasures are on the flipside' heb ik de b-kant in 2012 wel eens geproefd en dan vind ik al iets hypnotiserends uit gaan van het nummer. In de edit van Shimi Sonic komt dit helemaal tot uitdrukking. 'Our Time' is een bewerking van 'A Time For Us' van Joe Pass. Beide kanten zijn zeer de moeite waard!
* The Soul Seekers- An Extraordinary Dream (UK, Symphonical, 197?, re: 2025)
In het hoesje zit een replica van de persfoto met een korte biografie. Tenorsaxofonist Larry Gray is de leider van dit gezelschap en het is gepokt en gemazeld in de showbiz. Larry heeft in de band gespeeld van Otis Redding en ook de anderen hebben grote artiesten mogen begeleiden. Hun enige wapenfeit is deze obscure single. Aan de knullige effecten te horen, moet dit ergens van rond 1970 zijn. Net als bij het origineel heeft ook de Symphonical-uitgave de instrumentale versie.
* Percy Sledge- Baby Baby Baby (Spanje, Soul 4 Real, 1969, re: 2025)
Ik moet bekennen dat ik Soul 4 Real ietwat uit het oog ga verliezen. Nee, ik word wel op de hoogte gebracht van nieuwe releases maar het is maar zelden dat ik nog in actie kom. Afgelopen juni is deze van Percy Sledge uitgebracht en ik geloof dat ik het 'niet waard' vind voor de oorspronkelijke prijs. Nu biedt Juno de plaat aan voor half geld en mag het opeens wel. Het hoesje leest ietwat bizar voor een Nederlander. In de rest van de wereld is men Percy snel vergeten na 'When A Man Loves A Woman' maar in 1969 domineert hij de Nederlandse Top 40 met 'My Special Prayer'. Zijn opname van Aretha Franklin's 'Baby Baby Baby' stamt uit deze periode maar zal dan nooit het vinyl halen. De keerzijde is echter interessanter voor mij. In 1972 neemt hij nummers op van Swamp Dogg en Gordon Lightfoot en deze staan op de flip van deze release. 'You Can Always Get It Where You Got It' is van ome Swamp en heeft zijn blazers. Hoewel Percy een prachtige soulvolle stem heeft, klinkt het een beetje braaf in vergelijking met Jerry Williams Jr. 'Same Old Loverman' is van folkie Gordon Lightfoot en dat maakt Percy helemaal zijn eigen feestje.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten