Blauw(g)ebak

Ik doe het nóóit weer!!! Die terugkerende gedachte geeft het signaal dat er zojuist weer een nieuwe editie van de Blauwe Bak Top 40 of Top 100 is samengesteld. Viermaal per jaar pijnig ik mezelf om tot een soort hitparade te komen van plaatjes die ik in de daarvoor liggende drie maanden heb gekocht. Plaatjes waar ik stuk-voor-stuk enorm van hou, ook al maken de lokale kringloopwinkels vooral de onderste tien. Ondoenlijk om jezelf daaraan te onderwerpen en wees er zeker van dat zo'n driemaandelijks ritueel schadelijke gevolgen kent voor je latere leven. Nooit zul je meer tevreden zijn met twee of meerdere dingen. Hoe smakelijk ze ook zijn, je zult altijd een favoriet willen kiezen! Volgende week donderdag begint de Blauwe Bak aan zijn zesde editie, de Top 100 er niet bij gerekend, en dat is bovendien, zoals nu blijkt, een uitgelezen dag om af te trappen.

Op zichzelf is er niet zoveel bijzonders aan donderdag 27 juni 2013, maar voor Soul-xotica is het een heugelijke dag. Die dag publiceer ik het 1200e bericht, maar het echte feest stellen we dan nog even vijftig berichten uit. En de Blauwe Bak Top 40 is immers ook al een feestje apart. Een terugblik op drie maanden plaatjes kopen... Het begon in november 2011 als een terugblik op twaalf maanden plaatjes kopen. Er zat zelfs een elpee tussen, maar verder is het ook een ratjetoe. Een hoogst eigenaardige lijst. Ik dacht dat ik een hele Piet was ten tijde van de samenstelling, maar van Northern Soul had ik nog te weinig kaas gegeten. Dat zou gedurende de publicatie, de zondagen in december 2011, pas echt op gang komen. Drie maanden later had ik enkele tientallen singles gekocht en besloot ik tot een kwartaal-top 40. De derde editie, juni 2012, had wat kunst- en vliegwerk nodig, want ik had in die drie maanden weinig singles gekocht. Wel was ik mijn 'gewone' collectie door geweest en enkele oude favorieten en nieuwe ontdekkingen toegevoegd. De periode juli tot en met september was iets beter gevuld. De keuze voor een Top 40 was krap, maar verder een mooie lijst! Het kon nóg erger...

De Blauwe Bak Top 100. Dat was twee-en-een-half-maal meer masochisme. Het doet pijn om gekoesterde plaatjes bij de onderste 10 te zien eindigen. En de keuze uit een jaar singles was te groot om die posities op te vullen met kringloopwinkel-aankopen. Toen ik half februari bemerkte dat ik erg weinig plaatjes had gekocht sinds de jaarwisseling voelde ik een beetje opluchting. Daar zijn we vanaf! Maar dan loop ik tegen een hele mooie partij aan op Marktplaats en regent het opeens favorieten bij de Engelse dealers. Opnieuw vervloek ik mijn eigen lumineuze ideeën en stort me maar weer in de samenstelling. En deze drie maanden was het al niet anders. In april druppelde het door, in mei even niets, maar in juni ineens weer een stortvloed... We gaan het wéér doen! Volgende week donderdag, vrijdag, zaterdag en zondag vinden jullie hier dagelijks een top tien, we tellen af van veertig naar nummer 1. De Schijf van 5 vervalt die zondag. En meestal zat daar ook wat bij...?

De allereerste Blauwe Bak Top 40 (december 2011) was puur op papier, voor de tweede stelde ik een speellijst samen op Youtube. Nu ben ik niet alleen de inloggegevens kwijt van dat kanaal, bovendien zag ik de laatste keer (een jaar geleden) dat een fiks aantal clips waren verwijderd. In juni 2012 publiceerde ik een eerste podcast, toen nog in het Nederlands. In september opnieuw twee podcasts, elk een top 20, maar nu in het Engels. De Top 100 bestond uit vijf podcasts van elk twintig platen en afgelopen maart publiceerde ik vier podcasts van elk tien nummers. Dat laatste is me erg goed bevallen en dit ga ik deze keer voortzetten. Alleen... daar komen we tot een punt. Ik ga, om persoonlijke redenen, geen links meer publiceren voor de podcasts, vandaar dit bericht. Ik wil voorstellen: Als je mij een mailtje stuurt (soulx1975@gmail.com), dan zorg ik dat je volgende week gedurende die vier dagen een link ontvangt. De 'aftelling' van die dag correspondeert met het bericht op Soul-xotica en zal aaneen gepraat worden door 'Yours Truly'. Ook hier een kleine wijziging: Ik ga voor deze gelegenheid weer in het Hollands! Daar had ik de vorige keer al zin in. Overigens ga ik ervan uit dat jullie de linkjes en de podcasts met de uiterste voorzichtigheid zullen gebruiken en het niet zullen noemen op Facebook of iets dergelijks... Het is een klein risico voor mij, maar de lol van een podcast maken is groot. Ik maak ze sowieso voor mijn eigen collectie, maar een stel extra oren zijn altijd welkom!

Singles round-up juni 4

Allereerst even wat radio-nieuws: Door afwezigheid van Bobbie krijg ik zondag een uurtje extra The Vinyl Countdown. In plaats van iemand te zoeken om zijn show op te vullen, heeft hij besloten de uren te verdelen onder de 'buren' en dat is geen slecht idee. Ik begin komende zondag dus eenmalig om acht uur (Nederlandse tijd), de daaropvolgende weken is het gewoon weer vanaf negen uur. Verder kan ik mededelen dat alle plaatjes uit deze twee round-up's in de komende Do The 45 gedraaid zullen worden, dus als je wilt weten hoe zoiets klinkt, stem dan zaterdag om vier uur af op www.wolfmanradio.co.uk. Zo! Dat is weer genoeg reclame voor de zaak, nu eens verder bekijken waar de postbode me zo gelukkig mee heeft gemaakt.

* Ace Spectrum- Don't Send Nobody Else (Atlantic, 1974)
Foutje... Ik had de plaatjes op alfabetische volgorde gerangschikt voor deze twee berichten. Nog vóór ik het bericht van de Week Spot ging schrijven. Het was echter tijdens dat laatste dat ik ontdekte dat Ace Spectrum een groep was in plaats van een solo-artiest. Ik had deze dus eerst bij de S van Spectrum gedacht, maar hij staat inmiddels tussen The Accents en Barbara Acklin. Vandaar dat ik vandaag met deze begin.

* Gayle McCormick- It's A Cryin' Shame (Dunhill, 1971)
Het was eind 2009 toen ik eens de elpee van Gayle McCormick zag liggen bij Groenendijk, het antiquariaat in Steenwijk. De plaat was iets aan de prijs, net té veel om 'even te gaan gokken' en dus vroeg ik op het Steenen Tijdperk-forum of iemand me blij kon maken met een mp3-tje van deze single. De plaat werd toen niet heel enthousiast door mij ontvangen en de elpee is blijven liggen. Bijna vier jaar later kom ik hem tegen bij een Engelse platendealer voor een habbekrats en na een snelle beluistering wist ik het weer. Tóch wel leuk, op een of andere manier. McCormick is niet meer of minder dan een country-zangeres, maar 'It's A Cryin' Shame' heeft net dat rauwe randje dat het tot een leuke aanvulling van mijn Blauwe Bak maakt. En, opnieuw, hij was te goedkoop voor woorden!

* Miss Madeline- Lonely Girl (Mar-V-Lus, 1967)
Ik heb veel geluk gehad met de 'Northern Soul Jukebox'. De samensteller van de dvd gaat niet louter voor plat gedraaide klassiekers, maar is her en der stevig eigenwijs. Zo werd ik afgelopen zomer verliefd op 'Behave Yourself' van Miss Madeline, een plaatje met zoveel klasse en soul dat het pijn doet. Het klinkt voor mij als een onbetaalbare droom, maar dat valt achteraf bezien nog wel mee. Alleen... wordt de single maar mondjesmaat met 'Behave Yourself' geadverteerd en is de eigenlijk a-kant, 'Lonely Girl', de favoriet van iedere deejay. En ik begin 'Lonely Girl' ook steeds meer te waarderen, maar het is vooral 'Behave Yourself' die mijn adem doet stokken. Beide kanten zitten zaterdag in Beside The A-side.

* Gil Scott-Heron - The Bottle (Soul Brother, 1974)
De profeet. Waar Marvin Gaye observeert, daar confronteert Scott-Heron. Het is niet een protestzanger, iemand die vanaf een zijlijn staat te schreeuwen, maar een poëet die je met zijn zorgvuldig gekozen woorden met een ongemakkelijk gevoel achter laat. Hoewel ik al vier jaar niet meer drink (het 'ik drink nooit meer', dat ik al vier jaar scandeer, wordt steeds geloofwaardiger...), ben ik niet anti-alcohol. Toch zie ik wel dat alcoholisme heel erg wordt geaccepteerd. Een alcoholist is iemand die 's ochtends om half negen halve liters zit weg te tikken, maar de vaste borrel op vrijdagmiddag is gezelligheid. Alleen daarom moest dit nummer van Scott-Heron al in de bak, want het handelt over die acceptatie. Maar dan is het ook nog eens een heerlijk ontspannen funk-riedeltje en dat is ook niet onbelangrijk. Klassiekertje!

* The Vontastics- Daytripper (St. Lawrence, 1968)
'Daytripper' is een van die liedjes dat zo goed van zichzelf is, dat het niet uitmaakt wie het uitvoert. Het blijft altijd onmiskenbaar 'Daytripper', het houdt immer dezelfde fijne 'groove' en het smaakt naar meer. Hoewel 'Daytripper' door bijna iedereen is opgenomen, zijn er maar een paar die daadwerkelijk een hit hebben gehad. Eentje daarvan is The Vontastics en hun upbeat soul-versie uit 1968. Niet heel erg zeldzaam en, in vergelijking tot The Beatles, ook niet heel erg origineel, maar té leuk om te laten liggen.

Singles round-up juni 3

Het eerste van twee delen, in totaal tien singles. Er is dan op dit moment nog eentje onderweg. Een single waarvan ik niet had verwacht dat ik hem zou winnen, maar je kan heel soms een beetje geluk hebben. Vooruit! Ik ga het vertellen. Ik ben afgelopen zondag eigenaar geworden van een originele eerste Wand-persing van het zeer gezochte 'One In A Million' van Maxine Brown. Met recht een héle grote Northern Soul-klassieker, die welhaast onmogelijk in zijn oorspronkelijke vorm is te vinden. Ik keek zondagavond twee uren voor het einde nog even en toen stond de prijs vijf dollar onder mijn maximum. Ik had niet anders verwacht dan dat de plaat nog een keer over de kop zou gaan, maar nadien werd er niet meer geboden. Hij is niet goedkoop, maar het is een trofee!

* Devastating Affair- You Don't Know (Tamla-Motown, 1974)
Ik keek vanochtend nog eens naar de envelop. Ik vond het al een vreemd verhaal met die Polo, maar ik snap het nu. Polo heet eigenlijk Pol en heeft een Ierse naam. Het meest bizarre is dat hij zijn handel in Lyon heeft, maar dat de betalingen naar een adres in Londen gaan. De connectie Londen-Lyon is overigens perfect, want hij is razendsnel met verzenden. Ik zag 'You Don't Know' bij mijn laatste bezoek al staan en raakte meteen onder de indruk. Omdat ik vorige week een bestelling moest doen bij Pol, waarover morgen meer, heb ik deze toch maar mee genomen. De vocale versie is in het grootste deel van de wereld onbekend gebleven, maar mag er zeer zeker zijn. Heerlijke Motown-funk met hetzelfde basloopje als 'Sex And Drugs And Rock And Roll'. Met het originele Franse fotohoesje in een totale nieuwstaat!

* Fabulettes- The Bigger They Are (Monument, 1965)
Het origineel is wel een paar stuivers waard, dus ik had niet verwacht deze demo er eentje was. Vanavond heb ik toch even navraag gedaan en, inderdaad, een 'boot'. Dat kon ook niet anders voor die prijs, de plaat kostte bij een respectabele dealer slechts zes pond. Voor dat geld heb je een heerlijke stamper van een meidengroep, destijds een favoriet in The Casino in Wigan. Doorgaans is dat niet een klassificatie waarvoor ik warm loop, maar ik kende het nummer al via de 'Northern Soul Jukebox'. De b-kant is ook erg grappig: 'Mr. Policeman' is gewoon 'Please Mr. Postman', maar dan met een iets andere tekst.

* Donna King- Take Me Home (Hot-Line, 1967*)
De asteriks achter 1967 wil zeggen dat het een eigen ruwe schatting is. Iemand op Blogspot beweert dat het uit 1972 komt, maar ik vermoed dat het ouder is. Overigens is dit ook de styreen-persing en dus een bootleg die omstreeks 1979 is verschenen. Maar voor tien pond verwachtte ik ook hier geen origineel. Die is al eens voor duizend pond geveild. 'Take Me Home' is niet alleen een zeer fijne stamper die het nog altijd goed doet op de dansvloer, ook onderscheidt het nummer zich van een bijna-poëtische tekst en een meesterlijke productie. Moest dus wel in mijn koffer terechtkomen!

* Lee & The Leopards- Come Into My Palace (Gordy, 1962)
De tweede single die op het Gordy-label verschijnt, is deze van Lee & The Leopards. Een groepje dat voortkomt uit de doowop en op dit plaatje een fijn poepje doowop laat horen. De b-kant is echter al ruim een jaar de échte favoriet voor mij, maar helaas niet verkrijgbaar op Youtube: 'Trying To Make It' is een feestje op vinyl! Met sommige dingen is het maar goed dat je even wacht. Pol heeft een doorlopende voorraad van deze plaatjes en had net een exemplaar te koop gezet die, volgens hem, best wel uniek is in deze staat. En, typerend voor Polo, hangt daar een aantrekkelijk prijskaartje aan.

* Magicians- Faith And Understanding (Kent, 2013)
Een nieuwe plaat? Nee. De opname stamt reeds uit 1966, maar was tot 2012 nauwelijks verkrijgbaar. Hij is vorig jaar in de '100 Club'-serie verschenen. Om in aanmerking te komen van zo'n exemplaar moet je lid zijn de '100 Club' en dat wordt je niet zomaar. De single is op de open markt echter al voor duizend pond weg gegaan en nu heeft Kent de moeite genomen de plaat officieel uit te brengen. 'Faith And Understanding' is een vocale versie van 'Double Cookin' van The Checkerboard Squares, gewoonweg dé allerbeste instrumentale plaat uit de Northern Soul-historie. Er zijn weinig die dat durven tegen te spreken. 'Faith And Understanding' is andermaal die geweldige tune met nu een fraai zingende groep heren erover. De b-kant wordt verzorgd door Marva Holliday, een vergeten zangeres van het GNP Crescendo-label. Haar 'Risin' Higher' maakt deze Kent-uitgave tot een fraaie 'double-sider'.

Week Spot: Ace Spectrum

De postbode had er blijkbaar twee ritten voor nodig. Vanmorgen vond ik bij het ontwaken al twee pakketjes op de mat, vanmiddag heeft zij een tweede lading gebracht. Alles bij elkaar tien singles, die ik vandaag en morgen met jullie ga delen in de Singles round-up. Hoewel..., eentje mag meteen door voor de Week Spot en die behandel ik nu dus. Een plaat die door de geluidsbarriére is gegaan. Vrijdag op de post gegaan in Amerika en vanmiddag op de mat. Ter vergelijking: Het Franse pakketje heeft er 6 dagen over gedaan, evenals één Engelse bestelling. De plaat van Donna King heeft een royale tien dagen in beslag genomen, maar ik juich niet toe om in het weekend een plaat op de bus te doen. Die zijn altijd buitensporig lang onderweg. Ik meende tot tien minuten terug dat Ace Spectrum een zanger was met een fraai pseudoniem, maar het blijkt toch echt een groep te zijn. Hun 'Don't Send Nobody Else' (1974) is deze week de Week Spot.

De soul-verzamelaarswereld heeft een jargon. Northern Soul is een niet-vastomlijnd begrip dat moeilijk uit te leggen is. Modern Soul lijkt op het eerste gezicht zeer eenvoudig, blijkt ietsje complexer te zijn, maar dan opnieuw... het is beter uit te leggen dan Northern Soul. Waar het 'Northern' in Northern Soul betrekking heeft op het noorden van Engeland en dus niet de oorsprong van de muziek, daar is Modern weinig eigentijds. Modern Soul moet vooral vanuit het oogpunt van de Northern Soul bekeken worden en dan is het onderscheid tamelijk eenvoudig. Veel van de Northern Soul uit de jaren zestig kenmerkt zich door mono-opnames op styreen of op derderangs-vinyl. Het is één van de muziekstromingen waarbij je niks hebt aan een hifi-installatie van een paar duizend euro's, een Northern Soul-single klinkt negen van de tien keren beroerd en dit weegt mee in de charme van zo'n plaat. Toch heeft de techniek in 1973 een loop genomen en kun je als onontdekt talent ook in een goede studio terecht. De tijd dat er louter mono-opnames werden gemaakt, behoort dan al tot het verleden en dus klinken de opnames meteen een stuk 'vriendelijker'. Fatsoenlijke stereo, een fraaie balans en betere kwaliteit vinyl. Platen met het karakter van Northern Soul, maar dan met deze kenmerken, krijgen het predikaat Modern Soul.

De Modern Soul-verzamelscene is eentje die nog in de groei zit. Er zijn singles die je een paar jaar geleden nog voor een paar losse stuivers kon krijgen, die inmiddels honderden euro's opbrengen. Dat sommige jaren zestig platen zeldzaam zijn, is nog wel te begrijpen. Maar hoe leg je aan een leek uit dat er drieduizend euro voor een geflopte single uit 1981 wordt betaald? Inderdaad, zo'n plaatje dat wellicht in de uitverkoopbak van je plaatselijke platenhandelaar heeft gelegen. Ter Meulen Post had tot in de jaren tachtig een aanbieding: Voor vijftien gulden kreeg je tien willekeurige singles. Ook vaak onverkoopbare Amerikaanse import-singles. Het zou zo kunnen zijn dat 'Everybody's Got Somebody' van The Earles daar tussen zit. Zo ja, dan even een berichtje, want ik wil de plaat dolgraag hebben, maar betaal er geen 1700 pond voor.

In de Northern Soul-clubs in Engeland wordt in de jaren zeventig niet alleen maar stokoude Northern-oldies gedraaid. Ook bepaalde hitparade-muziek, zoals KC & The Sunshine Band, mag op de speellijst. En zo vinden ook enkele Modern Soul-platen hun weg naar de draaitafels in Wigan. Eentje daarvan is een minimale Amerikaanse hit voor de groep Ace Spectrum. 'Don't Send Nobody Else' uit 1974 bereikt nog wel de top 20 van de rhythm & blues-parade, maar als pop-single is het een genadeloze flop. Henry 'Red' Zant, Aubrey 'Troy' Johnson, Elliot Isaac, en Rudy Gay zijn de leden van dit vocale kwartet uit New York. In de huidige Northern Soul-scene zijn de meningen verdeeld over het plaatje. Ik kan het niet voorstellen, maar er zijn mensen die spontaan braakneigingen krijgen bij het horen van 'Don't Send Nobody Else'. Zelf behoor ik toe aan de groep liefhebbers die deze Modern Soul-klassieker een warm hart toe dragen.

Toch was de liefde niet heel spontaan. Ik hoorde het nummer het afgelopen jaar verscheidene malen, maar nooit deed het me iets. Toen was het Kroningsdag en ik was een beetje uit mijn hum. 's Avonds wandelde ik een eind om en hoorde ter hoogte van Roekebosch het intro van 'Don't Send Nobody Else'. En toen... bij het invallen van het refrein stroomden de tranen me over de wangen. Als een mokerslag kwam die binnen. Dat heeft de zoektocht versneld en nadat ik hem tweemaal was 'verloren' in veilingen, zag ik hem afgelopen woensdag staan. Een heftige kras in het eerste couplet en verder smetteloos. En, meest belangrijk van allen, een vaste prijs! En een héle leuke. Ik ben er erg blij mee...

Schijf van 5: boeren

,,In Nijeveen weten ze wel hoe je een feestje moet vieren", zei de taxichauffeur die me gisteravond thuis bracht. Helemaal mee eens! Beetje jammer dat zondagochtend om half vier de ruiten bij de buurvrouw zijn ingeslagen, maar verder heb je geen kind aan ze... Voor zo'n kleine gemeenschap is Nijeveen op feest-gebied zeer actief. We hebben nu de feestweek (met morgen, ter afsluiting, de jaarmarkt), in september een festivalletje en dan nog eentje overdekt in november. Koninginnedag en bevrijdingsdag is er ook altijd muziek en vertier en was er dit jaar op Pinkstermaandag een erg leuk culinair festijn. Heb ik van horen en zeggen, want ook dat heb ik gemist, evenals de optocht op zaterdagmorgen. Deze Schijf staat echter helemaal in het teken van de feestweek, vandaag zetten we vijf boeren in het schijnwerpers.

Geen slappe smoesjes vandaag, het ontbreken van een bericht op zondag lag hem duidelijk aan een verkeerde planning. Vandaar dat ik vandaag de Schijf doe en jullie een extra bericht te goed houden. Het was tamelijk eenvoudig om deze Schijf samen te stellen, ik heb een aantal 'boeren' waar ik heel erg ben van gaan houden. Neem nu de nummer vijf. Ik kocht de cd 'Eli And The Thirteenth Confession' van Laura Nyro reeds in 2000 en had hem ontelbare keren gedraaid, maar ontdekte de cd pas in de zomer van 2009. Het verschil tussen 25 en 34 jaar, eindelijk vielen de stukjes op zijn plek en begon ik het album te 'begrijpen'. Zelfs de liedjes die me voor die tijd niet zoveel deden, begonnen eindelijk naar meer te smaken. Eentje daarvan staat vandaag op vijf: 'Farmer Joe' met als subtitel 'Once It Was Allright' van Laura Nyro (1968)

Op vier wil ik allereerst een eervolle vermelding kwijt aan UK Subs en 'Down On The Farm', maar die is het nét niet geworden. Ik leerde dat nummer kennen via 'The Spaghetti Incident' van Guns'n'Roses en tijdens mijn 'audities' voor een folkpunkband die nooit van de grond is gekomen. 'Wij' hadden overigens een vrije Friese vertaling gemaakt, 'In Faam' (een meid), maar dat terzijde. Nee, de nummer vier reserveer ik dan liever voor The Wurzels. Eén van die groepen die je nergens meer hoort op de radio, behalve bij Wolfman. Ik leerde de nummer vier een paar jaar geleden kennen in een muziekkwis op een forum: Vijf uitvoeringen van 'I Was Kaiser Bill's Batman' van Whistling Jack Smith. Daartussen zat dus ook deze van The Wurzels: 'I Was Farmer Bill's Cowman'.

Ik was écht toe aan een programma waarin ik wat elpees kwijt kon, dus The Vinyl Countdown is zeer welkom. En het was gisteravond ook weer een groot succes. ,,Gerrit geeft een nieuwe betekenis aan veelzijdigheid", hoorde ik vanavond een collega zeggen. Zo'n compliment doet je goed! Ik had vorige week in Drive-In Saturday al 'Out Of Focus' van The Blue Cheer gedraaid, dus kon gisteren (van mezelf...) niet weer een nummer van die groep draaien, maar toch denk ik dat die eerste twee elpees wel eens een residentie kunnen krijgen. De nummer drie in deze Schijf staat op het debuutalbum, 'Vincebus Eruptum', en is een lekkere onstuimige versie van het aloude blues-nummer. Ik vind het altijd weer mooi, de ik-persoon die verklaart nog nooit iemand iets verkeerds te hebben aangedaan, buiten het feit dat hij zijn vrouw van haar hoge hakken heeft geschoten. Op drie zet ik dus The Blue Cheer en 'Parchment Farm' (1968)

Don & Dewey zijn de eerste die 'Farmer John' op de band hebben gezet. De eerste maal in 1957 als een langzame ballade, die toen niet werd uitgebracht en pas jaren later als een bonustrack op een cd is gekomen. In 1959 nemen ze de definitieve versie op. Vanaf de midden jaren zestig is het liedje 'hot', vooral in Scandinavië. Iedere zichzelf respecterende Deense of Zweedse beatgroep heeft 'Farmer John' op het repertoire. In Canada speelt rond die tijd een bandje, The Squires, die het ook op de setlist heeft. Hun gitarist zal het nummer in 1990 opnieuw op de plaat zetten: Neil Young. De uitvoering van 'Farmer John' die ik kies voor de Schijf stamt uit de midden jaren tachtig en staat op het conto van The Del-Monas. Die groep hebben we hier al eens gehad als 'Sideburner's Blast From The Past'. In de volgende incarnatie van The Del-Monas, Thee Headcoatees, speelt 'Farmer John' eveneens een prominente rol. Ze hebben op zijn minst twee 'eigen' liedjes die de melodie gebruiken van 'Farmer John'.

Om toch een beetje in de stemming te blijven van de feestweek, zet ik iets 'Hollands' bovenaan. Vinden ze mooi in dit oord! De Normaal van de nieuwe eeuw heet Mooi Wark en heeft hier vrijdag twee concerten gegeven. 's Middags een kindervoorstelling en 's avonds voor de volwassenen. Dat maakt in wezen niet zo heel veel verschil, want het Mooi Wark-niveau is op zijn zachtst gezegd een beetje puberaal. Toch heeft het nóg een reden om Normaal op 1 te zetten in deze Schijf. Volgens mij is de groep nog nimmer zo dicht in de buurt gekomen van Status Quo als in 'Ik Bun Moar Een Eenvoudige Boerenlul'. En een tekst om je vingers bij af te likken. Niks geen poëzie, lekker recht-voor-de-raap en precies hoe hier in deze contreien wordt gedacht. Of... euh... hoe hier niet wordt na gedacht en men lekker op de automatische piloot gaat leven. Normaal mag op 1 met 'Ik Bun Moar Een Eenvoudige Boerenlul' (1979).

Het woord 'raam' hebben we al in het kader van het leesplankje gehad, volgende week wil ik gewoon vijf titels met 'glas'. Hoeft niet aan één stuk, het mag gerust aan gruzelementen zijn. Ik hou namelijk erg van het geluid van brekend glas...

Raddraaien: Chubby Checker

In Nijeveen is er feestweek, maar het geheel gaat bijna geruisloos aan me voorbij. Ik was van plan geweest om vanochtend bij de optocht te gaan kijken, mijn enige deelname aan de feestweek naast dat ik vlaggetjes heb hangen, maar ook dat ging niet door. Ik moest nog een speellijst voor Do The 45 samenstellen en zo nog waren er nog enkele dingen die prioriteit hadden. De wind is westelijk en dus hoor ik nu wel bij vlagen lawaai uit de feesttent. 'Nijeveen's Got Talent' zal zo langzamerhand wel zijn afgelopen, waarna er een Top 100-coverband gaat losbarsten. Mij zullen ze daar niet zien. Wél vier ik de feestweek morgen met een Schijf van 5 boeren, maar dat komt later. Vandaag een Raddraaier met een klein Nederlands tintje: Chubby Checker met 'Hey Bobba Needle' (1964).

Hewlett-Packard heeft pas nog te maken gehad met ome Chubby. Het bedrijf had een WebOS-applicatie ontwikkeld waar je met behulp van een schoenmaat de afmeting van een penis kon inschatten en deze 'The Chubby Checker' genoemd. Tien met een griffel voor HP, maar daar heb je weinig aan als je geld moet inleveren en naam moet veranderen. Ik heb dankzij deze Raddraaier eindelijk geleerd waar de naam Chubby Checker vandaan komt. 'Chubby' is vet, dus 'Fats'. 'Checker' is net als 'Domino' een spel. Chubby Checker is dus een speelse variatie op Fats Domino.

Zijn geboortecertificaat laat de naam Ernest Evans zien en hij aanvaardt op 3 oktober 1941 deze incarnatie. Als achtjarige heeft hij al een zanggroepje opgericht en vlak voordat hij gaat studeren aan de South Philadelphia High School leert hij piano spelen. Zijn klasgenoten zijn erg onder de indruk van Evans' imitaties van Elvis, Jerry Lee Lewis en Fats Domino. Eén van deze studenten zal in 1959 doorbreken als zanger, het is Fabian van onder andere 'Tiger'. Evans bouwt al snel een reputatie op 'performer' die muziek en het vertellen van mopjes tot één geheel heeft gesmeed. De eerste die hem op waarde schat is Dick Clark, presentator van het televisieprogramma Bandstand. Clark laat Chubby Checker, zoals die nu wordt genoemd, in eigen beheer een single opnemen. Het plaatje is bedoeld als kerst-relatiegeschenk voor connecties van Clark. In 'The Class' kan Checker zijn imitatie-talent de kost geven. In het liedje horen wij hem als Domino, The Coasters, Elvis, Cozy Cole, Rick Nelson, Fabian, Frankie Avalon en The Chipmunks. Het plaatje komt eveneens terecht bij Cameo-Parkway die hem meteen een contract aanbieden. 'The Class' wordt nationaal uitgebracht en is Checker's eerste hit in 1960.

Checker heeft dan al een eigen kijk op het verloop van zijn carriére in gedachten, als dit eind 1960 helemaal in de war wordt gestuurd. Hij neemt zijn versie op van Hank Ballard's 'The Twist' en dit is onverwacht een héle grote hit. Checker voelt dat hij net op weg was om een gewaardeerd nachtclubzanger te worden met serieus repertoire en zo wordt hij opeens bestempeld als aanvoerder van een nieuwe dansrage. Checker koestert jaren een aversie jegens het nummer, maar zal het desondanks wel uitvoeren. Onder druk van de platenmaatschappij introduceert Checker nog een reeks dansjes: 'The Limbo Rock', 'The Pony Time' en 'Do The Freddie', maar omstreeks 1965 heeft het publiek het wel gehad met Chubby Checker. 'Hey Bobba Needle' is één van de laatste Amerikaanse hits voor Checker, hoewel zijn dansversie van 'Back In The U.S.S.R.' (1969) de allerlaatste oorspronkelijke hit zal zijn voor hem in de twintigste eeuw.

Checker is gelukkiger in de liefde. Hij heeft inmiddels de status van miljonair als hij in het huwelijksbootje stapt met Catharina Lodders. Deze Haarlemse is in 1962 Miss Nederland geweest en in 1963 Miss World. Op 12 april 1964 geven ze elkaar het ja-woord in New Jersey, in 1966 bevalt Lodders van een dochter. Wellicht dat dit heeft bijgedragen in de populariteit van Checker in ons land, want waar het in Amerika over en uit is, daar heeft Checker in 1965 nog een respectabel aantal hits, waaronder enkele met De Maskers. Ook in Zweden is zijn populariteit ongekend. In 1976 komt 'Let's Twist Again' opnieuw in de Europese hitparades en Checker doet jaarlijks zijn rondje langs de 'revival'-feesten. Als hij in 1988 wordt benaderd door de hiphopgroep The Fat Boys om een nieuwe versie van 'The Twist' op te nemen, zet hij de haat tegenover het nummer over boord en heeft medezeggenschap in wat extra tekst.

In de zomer van 2008 heeft Checker voorlopig zijn laatste Billboard-hit, 'Knock Down The Walls' staat op 1 in de dance-parade. Het is een bezig mannetje dat al jaren geleden met pensioen had kunnen gaan, maar zich desondanks in de schijnwerpers blijft kronkelen. Hij zal ook wel moeten, want er zijn artiesten op de Rock & Roll Hall Of Fame die minder hebben gepresteerd. En hoewel Checker al jaren op de beoordelingslijst staat van Rock & Roll Hall Of Fame, heeft hij zijn plaquette nog steeds niet gekregen. Misschien doet deze Raddraaier een duit in het zakje.

Singles round-up juni 2 (en een paar elpees)

Welnu, ik ga dit bericht beginnen met groots nieuws. Afgelopen nacht moest ik razendsnel beslissen en dat was niet eenvoudig, maar ik heb 'ja' gezegd. En dus mag ik vanaf komende zondag iedere week van negen tot elf 's avonds The Vinyl Countdown aan jullie voorschotelen. Dit is een vervolg op de Drive-In Saturday van vorige week. Eigenlijk wilde ik de zondag zo veel mogelijk vrij houden voor lange fietstochten, maar ik heb weinig keuze om op een andere dag 'prime time' te gaan. Het moest dus maar! Deze stap heeft mede-bepaald dat ik vanmiddag een paar elpees heb gekocht, deze zijn zondag dan ook te horen in mijn nieuwe show. De verwachte single van Donna King is blijkbaar nog onderweg, dus die pak ik bij de aanwinsten van volgende week (inmiddels ook al een behoorlijke vracht!), vandaag de twee Northern Soul-aanwinsten plus de drie elpees en vijf singles van vanmiddag.

Ik hoefde vanmiddag maar tot vier uur te werken, maar bleef desondanks nog even hangen op de postafdeling. Ik had mijn collega al ruim een week niet gesproken en de koffie smaakte opperbest. Ik zou eerst verder Meppel in, maar zag er vanaf. Wel nam ik me voor even bij één kringloopwinkel te kijken en langs de Albert Heijn te fietsen voor rookwaren. En zo kom ik langs de nieuwe inbrengwinkel. Ik ben daar in oktober al eens geweest, maar toen hadden ze geen platen. Nu wel en ook nog mooi spul! Daar heb ik dus de volgende drie elpees gekocht.

* Bonzo Dog Doo Dah Band- The Doughnut In Granny's Greenhouse (Sunset, 1968)
Ik heb jaren geleden eens een verzamel-cd van The Bonzos gekocht en tot mijn grote vreugde staat daarop het merendeel van 'Doughnut'. Fijn om die eens op vinyl te hebben, ook al is het een jaren zeventig-heruitgave. Nu ben ik in staat om klassiekers als 'Can Blue Men Sing The Whites', 'We Are Normal' of 'Trouser Press' te draaien.

* Dream Academy- s/t (Warner Bros., 1985)
Ik moet al jaren eens 'Life In A Northern Town' op single kopen en hij staat bijna even lang geadverteerd op Marktplaats voor 1,50. Het komt er niet van... Met het oog op de nieuwe show is deze elpee, in absolute nieuwstaat, voor slechts 2,50 een hele goede optie. Ik heb hem vluchtig beluisterd, maar de rest klinkt ook best aardig!

* King Crimson- A Young Person's Guide To... (Island, 1975)
Ook zoiets... Ik heb 'In The Court Of The Crimson King' en 'In The Wake Of Poseidon' op vinyl, maar beide zijn redelijk beschadigd. Een King Crimson-nummer kan net een rookpauze creëren in zo'n show, maar als je constant in de buurt moet blijven om de plaat in de gaten te houden... Deze dubbelaar van King Crimson biedt uitkomst, alleen ontzettend jammer dat de 'jonge persoon' het geniale '21st Century Schizoid Man' niet mag leren kennen...

Dan ga ik verder met de singles. Lavern Baker en The Tiffanies komen van mijn grote vriend in Chicago, de rest bij de kringloopwinkel.

* Lavern Baker- Bumble Bee (Atlantic, 1960)
Ik ken 'Bumble Bee' het best in de uitvoering van The Searchers, maar dit origineel van Lavern Baker slaat alles! Ik begin die vroege rhythm & blues steeds beter te waarderen.

* Jimmy Cliff- Wonderful World Beautiful People (Island, 1969)
Die had ik al, maar nog niet met de fotohoes.

* Dr. Buzzard's Original Savannah Band- I'll Play The Fool (RCA Victor, 1977)
De kringloop stond op punt van sluiten en dus moest het haastig. Ik denk dat ik anders deze weer terug had gegooid, maar ach... ik had hem nog niet.

* Les Gicanti- Tema (Barclay, 1966)
De titel van de b-kant trok mijn aandacht: 'La Bomba Atomica'. Ik heb zojuist het jaartal bij de plaat opgezocht en nu wordt-ie ietsje interessanter. Hoewel... hij blijft lastig in te schatten. Het intro is magnifiek, maar dan zakt de pudding ineen tot nogal een lullig liedje. En aan 'Tema' ga ik al helemaal geen woord vuil maken. Waarschijnlijk meer 'exotica' dan 'freakbeat', maar té leuk voor een euro om te laten liggen.

* Jungle Jim- Big Fat Oranguman (Pye, 1971)
Volgens het blog waar ik achter het jaartal van deze single ben gekomen, lijken enkele oerwouden verdacht veel op het 'scratchen' van een plaat, maar dat is mij niet opgevallen. Ook lastig, want hij heeft de halve minuut niet vol gemaakt. Een leuk bedoelde novelty-plaat die je niet nodig bent als je The Jimmy Castor Bunch hebt.

* Tears For Fears- Laid So Low (Fontana, 1992)
Roland Orzabal werd in 1991 tijdelijk door zijn compaan in de steek gelaten, maar hij ging niet bij de pakken neer zitten. En zo verscheen in 1992 deze 'solo-single' die overigens gewoon als Tears For Fears werd uitgebracht. En... was 'Tears Roll Down' ook niet de titel van het verzamelalbum van de groep?

* Tiffanies- It's Got To Be A Great Song (KR, 1967)
'An utterly flawless copy', beschrijft John Manship zijn exemplaar. Het ding staat eveneens op Youtube en laat een schijf styreen met een 'out of centre' geplakt label zien dat toch ergens in de achtergrondkoortje een beetje 'distortion' laat horen. Nee, dan klinkt mijn exemplaar nóg beter en dan is het nog moeilijker te begrijpen dat die niet meer dan tien dollar moest kosten. Manship vraagt voor de jaren zeventig-bootleg al tien pond en veertig voor het origineel.