zondag 15 november 2026
Singles round-up: november 1
De elektrische fietsen op de zaak zijn niet bepaald het model waarmee je een vakantie wil doorbrengen. Het zijn zwaardere frames omdat ze heel wat kilo's aan post moeten kunnen meezeulen. Je moet gebruik kunnen maken van de ondersteuning en anders fiets je jezelf het apenzuur. Ik heb jaren lang de 'bultrug' tot mijn beschikking. Dat is in 2014 de eerste elektrische fiets die in Meppel komt, hij is speciaal besteld voor iemand voor wie gewoon fietsen te zwaar was geworden. Twee maanden na aflevering kiest hij ervoor om iets anders te doen en daar staat de 'bultrug'. Hij is, geloof ik, eind vorig jaar eens voor onderhoud weg gegaan en niet meer terug gekomen. Momenteel hebben we er nog maar één over in Steenwijk. Gewoon fietsen zou wellicht redelijk goed af gaan. In zijn tweede trapt hij door maar dat kun je oplossen door even naar de derde te schakelen en dan naar zijn tweede. Het betekent wel dat je steeds een korte tijd in de loodzware derde versnelling fietst en dat heeft invloed op mijn rechterknie. De accu is al een tijdje plat als ik op het industrieterrein van Tuk ben. Er nadert een donkere wolk en, ach, ik ben al een tijdje niet binnen de kringloop geweest. Ik verwacht drie keer niks en dan... Vier volle bakken, ongesorteerd, een euro per stuk en op het eerste oog al boordevol schlagers. Als ik goed en wel bezig ben in de bak hoor ik van iemand dat het buiten giet. Eenmaal buiten krijg ik nog één winters buitje over me heen maar ben reeds opgedroogd als ik terug op de zaak ben.
* Abba- The Name Of The Game (UK, Epic, 1977)
* Peter Alexander- Bist Du Einsam Heut'Nacht (Duitsland, Polydor, 1960)
* Harry Belafonte- Banana Boat (Duitsland, RCA Victor, 1957)
Er zitten een paar dubbele tussen maar voor de rest is het niet heel erg interessant om deze 'Singles round-up' in meerdere delen te doen. Ik ben doorgaans niet geïnteresseerd in het levenslied van de Oosterburen. Ik geef de schuld aan het Youtube-kanaal over de etherpiraten uit Twente die ik graag mag kijken. Ik moet toegeven dat ik intussen wel eens op Discogs kijk naar de waarde van een bepaalde gedraaide plaat. Toch beginnen we deze aflevering met iets dat honderd procent Engels is. Ik heb Abba al in de Nederlandse persing maar deze heeft zijn beste tijd gehad. Deze Engelse oogt in ieder geval in een prachtige staat. Eens proberen? Ja, een hit van dat formaat heb ik wel in mindere condities getroffen. Hoewel ik een Abba-allergie heb is dit één van de weinige nummers waarvoor je me wakker kan maken. Peter Alexander heeft het label van de a-kant aan beide kanten zitten. Hierdoor heb ik al een stukje van de b-kant gehoord en dat valt niet tegen. Het gaat me echter om zijn versie van 'Are You Lonesome Tonight'. Harry Belafonte is een aantal malen uitgebracht, de eerste keer zelfs al in 1956. Dit is echter de gangbare 1957-release als de plaat ook een grote hit wordt. De plaat klinkt ondanks de leeftijd en het succes alsof het nieuw uit het doosje komt. Ik zing altijd 'Day-O' als ik bezweet ben en nodig een fris luchtje onder de oksels moet spuiten.
* Graham Bonney- Aber Nein Nein Nein (Duitsland, Columbia, 1967)
* Graham Bonney- Wähle 3-3-3 (Duitsland, Columbia, 1968)
* Will Brandes und die Kleine Elisabeth- Baby-Twist (Duitsland, Polydor, 1962)
* The Cry'n Strings- Kleine Sonja (Duitsland, Metronome, 1971)
Volgens mij 'Siebenmeilenstiefel' een grote hit geweest voor Bonney in Duitsland? Het is uiteraard een Engelse zanger die in 1966 een internationale hit heeft met 'Super Girl'. Daarna vindt hij zijn geluk in Duitsland waar hij zal uitgroeien tot een gewaardeerd volkszanger. De eerste klinkt nog echt als een Engelsman in Duitsland en daar maken de tekstdichters handig gebruik van. 'Augen' wordt zo opeens 'Eyes'. Het is een lekkere folkrock-stamper. 'Siebenmeilenstiefel' neigt in het intro naar 'These Boots Are Made For Walking' en in het refrein wordt de 'Super Girl' even aangehaald. Twee uitstekende kanten van Bonney. Op de tweede single heeft hij afscheid genomen van The Jay Five en dat wordt dan hoempapa. Er zit wat 'distortion' op maar op zichzelf is dit best grappig voor een zondagavond. 'Schneewittchen' is mede geschreven door Bonney en dat is een melodieuze ballade. Bij sommige singles brand ik van nieuwsgierigheid hoewel ik toch wel weet dat het vrij weinig gaat worden. Neem nu de single van Will Brandes en de olijke Elisabeth. Het is een soort van 'Baby Sittin' Boogie' alleen kan het kind nu al 'Pappa' zeggen en doet het nog niet 'Boogie boogie all night'. Metronome-labels lijken oud maar als je goed oplet? De Duitse persingen hebben altijd een jaartal staan op het label. Ik weet ook best dat 'Kleine Sonja' door Vader Abraham is geschreven voor De Makkers en dus van de jaren zeventig moet zijn maar The Cry'n Strings doet me zo sixties aan. Het is vast een piratentoppertje maar het wordt nergens echt interessant.
* Drafi Deutscher- Weil Ich Dich Liebe (Duitsland, Metronome, 1970)
* David Dundas- Another Funny Honeymoon (Duitsland, Chrysalis, 1977)
* Connie Francis- Nino (Duitsland, MGM, 1964)
Ik heb al vluchtig gezien dat het is geschreven door Bob Dylan en dat lijkt me een fraaie aanvulling op 'Heut Male Ich Dein Bild, Cindy Lou'. Toch weet ik ook stiekem wel Drafi in de jaren zestig op Decca zit en ik kijk wederom niet op het label voor het jaartal. Drafi-doet-Dylan moeten we in elk geval meenemen. Het blijkt een hertaling te zijn 'Wigwam', niet bepaald één van Dylan's beste nummers als je het mij vraagt. Ik durf zelfs zo ver te gaan om te zeggen dat Drafi's versie beter is dan het origineel. Ach ja, het is maar betrekkelijk. De b-kant heeft een Engelse titel maar is toch echt Duits: 'Make Up And Lipstick'. Het is een gezellige stamper waarmee de piraten wel uit de voeten kunnen. Van de ene DD naar de andere DD. Zou Connie Francis jaloers zijn geweest? David Dundas heeft een grote hit gehad met 'Jeans On' en dit is een opvolger. Het is helemaal in dezelfde stijl en ik kan wel begrijpen dat voor de Nederlandse platenkopers de lol er wel weer af was. Het is niet slecht maar ook niet bijster origineel. Er zitten een aantal singles tussen die winnen vanwege de fotohoes. Zonder hoes had ik Connie laten liggen. Het is het bekende Connie Francis-geluid maar dan op zijn Deutsch.
* Gilla- Johnny (Duitsland, Hansa, 1976)
* Bert Kaempfert- Afrikaan Beat (Duitsland, Polydor, 1961)
* Brenda Lee- Ich Will Immer Auf Dich Warten (Duitsland, Polydor, 1964)
'Johnny' bestaat volgende maand vijftig jaar. Zou daar ook gekleurd vinyl van worden uitgebracht? Je weet het maar nooit! Ik weet dat 'Gentleman Callers Not Allowed' door Hilversum in de ban is gedaan, misschien is 'Johnny' hetzelfde lot beschoren. Hoewel ik niet heel diep in de tekst duik, klinkt tante Gilla even sensueel als Donna Summer. Het is best een aardige plaat! Met Bert Kaempfert kun je niet mis grijpen en 'Afrikaan Beat' klinkt ruim zestig jaar later nog altijd erg fijn. Veel Duitse platen in kringloopwinkels zijn vaak helemaal afgedraaid, maar deze singles klinken erg fris voor hun hoge leeftijd. Dan Brenda Lee. Die ligt maar liefst tweemaal bij de kringloop in Tuk, maar eentje is genoeg. Misschien heb ik dan toch de mindere mee genomen? Deze wordt flink verstierd door 'distortion'. Enfin, ik kan niet uitsluiten dat ik volgende maand wellicht een tweede graai heb in de bakken. Er is nog eentje die ik eigenlijk had moeten meenemen.
* Trini Lopez- What Have I Got Of My Own (NL, Reprise, 1964)
* Mina- Fiesta Brasiliana (Duitsland, Polydor, 1962)
* Wencke Myhre- Lass Mein Knie, Joe (Duitsland, Ariola, 1978)
* Nilsen Brothers- Tom Dooley (Duitsland, Electrola, 1958)
Van Trini Lopez-singles krijg ik het doorgaans niet heel erg warm maar 'What I Got Of My Own' klinkt heel anders dan 'This Land Is Your Land' en dergelijke. Trini gaat op de serieuze folkbeat-toer. De pose op het hoesje. Dat is de reden om de single mee te nemen. Mina staat prachtig op de foto voor de opvolger van 'Heisser Sand'. Laat het dan ook nog eens een Braziliaans feestje zijn en dat levert dus een erg leuke single op. Wencke Myhre ken ik van 'Flower-Power-Kleid' maar deze moet ik ook hebben. 'Deutsche Original Aufname von 'It's A Heartache'. De single heeft blijkbaar een jukebox-verleden want de strip van 'Danielle' van Bernhard Brink komt eveneens uit de hoes rollen. De Duitse hertaling van de Bonnie Tyler-hit is natuurlijk lachen, gieren en brullen voor op een zondagavond. Op de b-kant staat een bewerking van 'Sweet Sweet Smile' maar ik hou het toch bij de Duitse Bonnie. De Duitse EMI heeft in 1959 een mazzeltje. Zowel de originele versie van The Kingston Trio als de Duitse versie van Nilsen Brothers komen bij hen uit de stal. Er wordt dan ook besloten één hoesje te maken. 'Originalaufnahme' en vervolgens de logo's van Capitol (Kingston Trio) en Electrola (Nilsen Brothers). Het is in mijn geval dus de laatste. Het is ook nog een twee-voor-een want op de andere kant staat de Duitse versie van 'When' van Kalin Twins.
* Jim Reeves- Whispering Hope (Duitsland, RCA Victor, 1961)
* Nini Rosso- Greensleeves (Duitsland, Hansa, 1968)
* Roland W.- Mein Grünes Tal (Duitsland, Cornet, 1968)
* Tony Joe White- Groupy Girl (UK, Monument, 1970)
* Wilma- Tulpen Aus Amsterdam (Duitsland, Metronome, 1969)
Jim Reeves komt me wel bekend voor qua hoesje maar bij het maken van de foto heb ik in de desbetreffende jaren zestig-bak gekeken. Nee, die heb ik nog niet. Nini Rosso zit in een extra plastic hoesje alsof deze is verzegeld. Een blik op het vinyl toont dat de plaat wel degelijk eerder is gedraaid. 'Greensleeves' is natuurlijk een wonderschone melodie en meneer Rosso kent de kunsten van zijn trompet. Roland W. is geen gezochte misdadiger, mits je de oorwurm 'Monja' als een delict wil bestempelen. Op de a-kant heeft W. weemoed naar zijn geboortegrond. Misschien vanuit de gevangenis? 'Baby-Discothek' moet ook worden geprobeerd. Dat is hoempapa. Tony Joe White in de Engelse uitdossing. Ik maak een vreugdedansje in de kringloopwinkel. Ik heb gisteren 'Do The 45' afgetrapt met de single. Qua toestand ga ik er niet echt op vooruit ten opzichte van mijn oude Nederlandse, maar ach... het blijft de Engelse persing. Misschien dat deze alsnog in de Engelse koffers komt te staan, daar twijfel ik nog even. Wilma is de eerste single die ik uit de bak trek. Als ik nu een hoop héél interessante singles had gevonden, dan lag Wilma nu nog in Tuk, maar ach... waarom ook niet?
* Stephan Remmler- Keine Sterne In Athem (Duitsland, Mercury, 1986)
Het merendeel in de bak is oud tot stokoud maar desondanks valt er nog genoeg te genieten voor de liefhebber van Duitse muziek uit de jaren tachtig. Ik laat bijvoorbeeld een single van Spider Murphy Gang liggen. Dan hou ik Stephan Remmler in mijn handen. Heb ik hem ooit gemist? Euh... ja! Ik weet nog goed dat broeder de single destijds heeft gekocht. Hij staat jaren lang prominent vooraan. Toch heeft hij deze over het hoofd gezien toen hij zijn singles weg deed? Hij heeft immers zijn Trio-singles wél gehouden. Ik sta even te dralen en dan... herinner ik me de datum. Vrijdag de dertiende! Broeder is dol op het cijfer dertien en vrijdag de dertiende 'viert' hij altijd op Facebook met favoriete platen. Opeens vallen de stukjes op hun plek, dit moet zo zijn! Voor de goede orde: Remmler is de leadzanger van Trio en dat is net uiteen gevallen als dit aan de hitparade mag ruiken in ons land. Het is een voortzetting van zijn werk bij Trio. Neem novelty-geluidjes en een steady beat en bouw daar een nummer omheen. Stephan gaat gedwongen op vakantie naar Griekenland maar is blijkbaar liever thuis in die Heimat. Deze single markeert het bijzondere karakter van deze singles-vondst in Tuk. Anders zou ik het wellicht hebben verzwegen?
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)

Geen opmerkingen:
Een reactie posten