We hebben wel eens angstvallig geprobeerd onszelf van het imago te ontdoen, maar inmiddels is de strijd opgegeven. Hoewel Wolfman Radio méér is dan alleen ska en reggae, is dit ooit wel het uitgangspunt geweest. Zelf heb ik niet zo heel veel met reggae en ska als ik bij het station kom. Dat is volgende week dinsdag overigens veertien jaar geleden. Ik heb geen hekel aan de stijlen, maar heb evenmin een diepgewortelde interesse. Het 'klieren' begint een paar jaar later. Ik speur bewust naar platen die onder invloed van reggae zijn vervaardigd, maar feitelijk helemaal niets met reggae hebben te maken. Inmiddels is dat omgebogen naar de 'Wedding reggae selections'. Het is pas sinds een paar jaar en met mijn interesse voor Engelse persingen dat ik geregeld een échte klassieker uit het genre toevoeg aan de verzameling. Je mag gerust stellen dat de ska/reggae de plek heeft ingenomen van de gospel want bij de laatste ben ik nauwelijks meer op zoek. Net als de gospel levert het een collectie binnen de collectie op. Het is net als bij de soul waar de b-kant van een uptempo nummer vaak een ballade is of andersom. Op de keerzijde van menig reggae- of ska-single staat een stuk onversneden rauwe rhythm & blues. Ik moet erkennen dat ik 'Wash Wash' van Prince Buster aanvankelijk heb gekocht voor de a-kant, maar ik ben blij verrast als ik de b-kant beluister. Het staat meteen vast: Dit wordt de Week Spot in de week van 'The Big One'. Dat festival heeft komend weekend weer plaats en wordt 'live' uitgezonden via onze stream. Vandaar dat er geen vaste shows zijn dit weekend. Ik ga maandagavond wel 2,5 uur een show doen. Volgende week mag ik nadenken over een klassieker om het radiojubileum te vieren, deze week is de Week Spot voor Prince Buster met 'Don't Make Me Cry' uit 1964.
Hoe kan dat nou? Hoegenaamd niets met reggae en ska hebben en tegelijk de muzikale hobby te hebben ontdekt als kind dankzij Madness? Ja, de naam Prince Buster ken ik bijna mijn hele leven. In de begin jaren negentig reken ik Madness als een jeugdzonde. 'Return Of Django' van The Upsetters heeft me in alle staten als ik deze voor het eerst opzet, maar het heeft geen verzameldrang tot gevolg. Door de jaren heen koop ik wel eens een plaatje maar het is pas sinds recent dat ik méér aan het speuren ben. Komende maandag ga ik in ieder geval een aantal van deze platen draaien. Prince Buster staat héél dicht bij Wolfman Radio. Onze voormalige radiobaas heeft persoonlijk contact met hem en heeft op een zeker moment de collectie compleet, inclusief een paar die niet eerder zijn uitgebracht. Het runnen van een radiostation kost geld en dus heeft hij de meeste weer van de hand gedaan.
Cecil Bustamente Campbell is de geboortenaam van de excentrieke Jamaicaan. Hij komt ter wereld op 24 mei 1938 in Kingston op Jamaica. Zijn middelste naam is een eerbetoon aan William Alexander Clarke Bustamante. Dat is een activist die in de vroege jaren veertig premier zal worden van Jamaica. Hij groeit op bij zijn oma op 'het platteland' van het eiland en doet zijn eerste zangervaring op bij het gebed. Zijn eerste stap in de showbiz is met optredens met een dansgroep en maakt daarna kennis de soundsystem van Tom Wong: Tom The Great Sebastian. Hier hoort Buster de Amerikaanse rhythm & blues die hem later in zijn loopbaan zal beïnvloeden. In de jaren vijftig heeft hij nog puur een uitvoeriende rol bij bestaande sound systems, daarna begint hij met Voice Of The People. Hij meldt zich aan voor een scholingsprogramma in Amerika in de hoop dat hij zo platen kan vinden voor zijn sound system, maar dit wordt op het laatste moment afgeblazen. Buster besluit dan de exclusieve platen zélf op te nemen en dat is de start van een héle lange lijst van singles. De term voor de muziek is aanvankelijk Blue Beat maar 'ska' wordt opeens populair dankzij de documentaire 'This Is Ska' uit 1964. Buster zit in deze documentaire met een uitvoering van 'Wash Wash'. Kort daarna ontmoet hij Muhammed Ali en deze gaat hem voor om aanhanger te worden van de islam. In 1966 vestigt Prince Buster definitief zijn naam met 'Al Capone'. In de jaren zeventig keert hij de ska enigszins de rug toe. Als praktiserend moslim ondervindt hij problemen met het zingen over de rastafari-cultuur en kiest daarom voor méér roots-reggae als uitgangspunt. Dan ontstaat in de late jaren zeventig de 2-Tone-beweging in Engeland met Madness voorop. Een band die zich niet alleen heeft vernoemd naar een klassieker van Prince Buster maar hem ook persoonlijk noemt in 'The Prince'. De eerste grote hit van Madness is 'One Step Beyond' en dat is eveneens een nummer van Buster uit 1966.
In latere jaren treedt Prince Buster geregeld op met The Skatalites maar in 1992 neemt hij min of meer afscheid van zijn muzikale loopbaan. Zijn nummers blijven onverminderd populair. Shaggy heeft in 1994 een hit met 'Oh Carolina' dat één van de eerste hits is voor The Prince in 1961. Zijn eigen 'Whine And Grind' bereikt in 1998 de Engelse hitparade nadat Levi's het in een reclame heeft gebruikt. Prince Buster woont al jaren in Miami, Florida waar zijn gezondheid er niet beter op wordt. Op het laatst kan hij nog maar nauwelijks lopen. Op 8 september 2016 laat hij het leven.
'Don't Make Me Cry' is niets meer of minder dan onvervalste rhythm & blues en heeft in die zin weinig te maken met de gebruikelijke ska-ritmes. Het laat The Prince echter op zijn meest soulvol horen, hoewel ik intussen ook een andere track heb ontdekt. Zo gezegd volgende week een echte klassieker en ik mag nu gaan nadenken over een kandidaat.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten