Er is vanmiddag een hagelnieuwe heruitgave binnen gekomen, maar ik wacht nog op twee andere nieuwe singles. Als deze zijn gearriveerd heb ik ook nog een hagelnieuwe LRK die samen in een bericht kunnen. Verder ben ik up-to-date met de singles tot dusver en zo heb ik zeeën van ruimte op Soul-xotica. Ook vanwege het ontbreken van de wekelijkse radiolinks. De show van maandag deel ik wel in het bericht van de Week Spot. Als ik wil kan ik doorgaan met de 'Honderd achteruit' en waarom ook niet. De 'Honderd achteruit' ná Jethro Tull gaat over een reggaezanger en dat valt weer mooi samen met 'The Big One'. De vorige aflevering van de 'Honderd achteruit' ging over de nummer 21 in de lijst. De nummer 22 is 'Happy Hour' van The Housemartins en die heb ik vorige week in een foto-aflevering geplaatst. Voor de nummer 23 zoek ik de afbeelding eerst in Zuid Afrika, maar bedenk me dan dat het 'gewoon' de Duitse persing is. Helaas zonder dit kleurrijke fotohoesje maar je kan niet alles hebben. Een band met een rijk verleden in mijn leven en een nummer dat een vaste waarde is op mijn Nokia N95. Herinnert u zich de 'Telefoontoppertjes' nog? Vanavond als de nummer 23 in de Gele Bak Top 100 van 2024: 'Sweet Dream' van Jethro Tull uit 1969.
Het begint met een paar singles. 'The Witch's Promise' is de eerste in 1991, gevolgd door een jaren tachtig-single ('Said She Was A Dancer' uit 1987) en 'Living In The Past'. Dan wordt het de zomer van 1992. Ik verneem van een concert in 'T Pantoffeltje, een café in Sneek met een ietwat dubieuze reputatie. In 1992 ligt dat héél anders en ik voel me erg welkom in het etablissement. Gerard runt op dat moment de kroeg Later zal een stamgast het overnemen en nog later is Harrie de man in het café. Harrie is een goede vriend uit Het Bolwerk en hij turnt het geheel om tot een écht bluescafé. Toch kan ik het direct ook erg goed vinden met Gerard en deze geeft me op een zeker moment een tasje elpees. Het is niet alles wat hij heeft, maar hij zoekt een paar elpees uit die ik móet kennen. 'Dreamboat Annie' van Heart zit er ook tussen. Maar ook 'Songs From The Wood' van Jethro Tull, één van zijn meest ultieme albums. Hoewel de elpee niet hoog staat aangeschreven bij Tull-fans zal het voor mij de echte kennismaking zijn met de band. Ik reken het nu ook tot één van mijn favorieten van de band. In de tijd van de Nokia N95 zoek ik wel eens 'ontbrekende' nummers die ik nog altijd eens op single moet hebben en in dat kader komt 'Sweet Dream' op de telefoon te staan. Als Kieran Halpin op mijn uitnodiging in De Buze speelt, draai ik Jethro Tull na het optreden. 'Not heard in a dog's age', is de reactie van Kieran. De single tik ik op 15 februari 2024 op de kop bij Minstrel in Zwolle.
Het is leuk hoe bepaalde cirkeltjes zich vormen op Soul-xotica in deze week. Ik heb de band nog genoemd in het bericht over Sad Cafe. De oorsprong van zanger Paul Young in Toggery Five, de band uit Manchester. Ik zou hebben verondersteld dat Jethro Tull al bijna zestig jaar onafgebroken bestaat. Ik zie nu dat de groep tussen 2011 en 2017 uit elkaar is geweest. De oorsprong van de band is in 1962 in Blackpool. Ian Anderson is geboren in Schotland maar woont sinds 1960 in Blackpool en hij zit op dezelfde school als John Evans en Jeffrey Hammond. Evans ziet in 1962 The Beatles op televisie met 'Love Me Do' en wil een band opzetten. Hammond komt erbij en hij heeft een verzameling bluesplaten. Het trio gaat aan de slag en Hammond stapt over naar orgel. Hij adviseert Evans zichzelf Evan te noemen. Als The John Evan Band en The John Evan Smash timmert de groep aan de weg en wordt al snel uitgebouwd tot een zeskoppige 'blue-eyed soul'-band. Hammond stapt uit de band als hij wordt aangenomen op de kunstacademie en Glenn Cornick neemt zijn plek in. In november 1967 vertrekt de band naar Luton, vlak boven Londen. Mick Abrahams is bij de band gekomen en oodigt zijn ex-bandmaat Clive Bunker uit als drummer. De dienstdoende boeker geeft de nieuwe bluesband voor bijna ieder optreden een nieuwe naam. Ian Anderson herinnert zich dat hij naar een poster kijkt en niet weet in welke band hij speelt. Dan is er één boeker met een interesse voor geschiedenis en deze komt met de naam van de historische figuur Jethro Tull. In februari 1968 verschijnt de eerste single van Tull op MGM Records. 'Sunshine Day' flopt en daar is niemand rouwig om, te meer omdat de bandnaam is gespeld als Jethro Toe.
Anderson heeft een wintermantel gekregen van zijn vader 'omdat het deze winter koud gaat worden'. Deze mantel zal met zijn dwarsfluit een onderdeel worden van zijn imago. Anderson ontmoet Hammond opnieuw in Londen en 'Jeffrey' zal in veel liedjes van Jethro Tull opduiken, te beginnen met 'A Song For Jeffrey' maar ook 'Jeffrey Goes To Leicester Square' op het album 'Stand Up!'. Anderson heeft de gitaar opgegeven omdat hij zichzelf niet goed genoeg vindt en de band iets extra wil geven. Hij koopt een dwarsfluit en begint meteen met optreden. In oktober 1968 verschijnt de elpee 'This Was'. Even later is er meteen crisis in de band. Normaal gesproken is de leadgitarist ook meteen het gezicht van de band. Dat zou hier Mick Abrahams moeten zijn. Het management wil juist Ian Anderson op de voorgrond positioneren en dat valt niet in goede aarde bij Abrahams. Deze stapt op om zijn eigen band, Blodwyn Pig, op te richten. Tull werkt met een aantal vooraanstaande gitaristen maar niemand wil zich binden aan de band. David O'List uit The Nice, toekomstige Rolling Stone Mick Taylor en Tony Iommi van Black Sabbath zijn kandidaten. Uiteindelijk valt de keuze op Martin Barre en hij zal Tull nog lang trouw blijven. Barre is voor het eerst te horen op 'Living In The Past' en daarna op de elpee 'Stand Up!'. 'Sweet Dream' is de volgende single en wederom eentje die niet oorspronkelijk van een elpee komt. In Engeland bereikt het de zevende plek op de hitparade. In Nederland is de Tipparade nog steeds het hoogst haalbare voor de band. De volgende single zal een top tien-hit worden in ons land. Omdat we te maken hebben met de Duitse persing: Bij onze oosterburen strandt de single op plek 14.
In de berichten van de 'Honderd achteruit' werk ik meestal toe naar de titel die in de Gele Bak Top 100 staat en daarna wordt het snel besloten. Over Tull zou ik een telefoonboek vol kunnen schrijven. Interessant vind ik dan het punt dat ik tot vanavond niet heb geweten: De split van Jethro Tull in 2011. Ian Anderson en Martin Barre zijn op het laatst de enige vaste waarden binnen de band en het is de uitdrukkelijke wens van Anderson om Jethro Tull te laten sterven. Zowel Anderson als Barre gaan elk met hun eigen band verder en haken nog geregeld in op het Tull-repertoire. In 2012 zegt Barre in een interview dat er 'nooit meer' een Jethro Tull zal zijn, maar dat blijkt echter van korte duur. 'Jethro Tull - The Rock Opera' is in 2015 een project van The Ian Anderson Touring Band waarin hij vooral nummers doet OVER de originele Jethro Tull. In 2017 doopt hij de band om in 'Jethro Tull By Ian Anderson'. Kort daarop stelt hij een nieuwe Jethro Tull samen, maar Barre zal nimmer meer terugkeren. 'Curious Ruminant' is in maart 2025 het vierentwintigste album van Jethro Tull en voorlopig het laatste wapenfeit.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten