zondag 15 november 2026

Het zilveren goud: 2001 deel XII


Primair is het de bedoeling van de Emmaus-organisatie om daklozen van straat te halen en te laten werken aan een stabiele toekomst. In Nederland merk ik deze sturing heel erg als ik in 2001 mijn licht laat schijnen op andere Emmaus-vestigingen dan De Bilt. Ik weet niet hoe het is in Frankrijk, maar in Engeland is Emmaus voor velen 'a way of life'. De dagen dat ze zaten te bedelen of te dealen is al lang voorbij, maar de sfeer binnen de gemeenschappen bevalt hen desondanks. Er zijn een aantal kopstukken dir van Emmaus naar Emmaus trekken. Als je met goed gedrag vertrekt, kun je al binnen 24 uur in een andere Emmaus terecht. Als je drie maanden hebt verbleven op één plek, krijg je behalve je opgespaarde vakantiegeld ook 'leaving money'. Voor dat laatste spaar je feitelijk ook, maar je kan het alleen verkrijgen als je drie maanden aanblijft. Als je eruit wordt getrapt, krijg je overigens geen 'leaving money'. Voorwaarde is wel dat je zes maanden niet meer welkom bent in de specifieke Emmaus en dat je ook een paar weken niet kan aankloppen bij een andere vestiging. Er zijn er dus die enkel tevreden zijn met het vakantiegeld en dan snel weer naar een andere vestiging gaan. 'The Doc', hierna Doc te noemen, is eentje van deze categorie Engelse Emmaus-gangers. Over hem ga ik het in de komende twee afleveringen van 'Het zilveren goud' hebben en ook schets ik de thuissituatie in Tuk. 

Laat me anders met dat laatste beginnen. Ik ben in juli 2000 bij Harrie ingetrokken. Het verhaal van de weddenschap heb ik al gedaan. Het zorgt ervoor dat Harrie goeddeels van de drank af is. De eerste maanden zijn legendarisch. 'Het hoeft niet op de weegschaal', is voor ons beide een logische benadering. Zolang er niemand is die misbruik maakt van de zaak is er geen vuiltje aan de lucht. Geen profiteurs! Eind 2000 laat hij weten dat hij de zolder wil gaan verhuren. Als ik hoor wie de nieuwe huurder wordt, moet ik vloeken. Kort daarop komt de tweede klaploper erbij op zolder. 'De volharding' waarover ik in mei of juni heb geschreven, is een gevolg van de 'drukte' in huis. Die tweede is alweer maanden geleden vertrokken. Harrie heeft intussen zijn jeugdvlam opnieuw ontmoet. Ook zij heeft al een huwelijk achter de rug en opeens vinden de twee elkaar. Harrie verblijft steeds vaker bij zijn nieuwe vriendin in Willemsoord en kostganger en ondergetekende proberen elkaar te vermijden als de pest. Ik wil in september mijn toevlucht zoeken in een andere Emmaus en ga op de fiets naar Itteren. Daar word ik keihard afgewezen en verlaat gedesillusioneerd de regio. Onderweg het noorden in besluit ik een tussenstop te maken in De Bilt. Ik blijf daar een paar dagen en tref een oude bekende. 

Stephen heet hij in het echt. Omdat het in de Engelse Emmaus-vestigingen stikt van de Steve's krijgt 'onze' Steve een bijnaam. Hij vertoont uiterlijke overeenkomsten met 'The Doc' uit de 'Back To The Future'-films. Ook hij reist Engeland af van gemeenschap naar gemeenschap. De gemeenschap in Cambridge is de oudste van Engeland en ook voor Doc de pleisterplaats. In de zomer van 1999 is zijn nieuwsgierigheid gewekt voor wat betreft de Emmaus van Greater Manchester. Hij komt aan op een dinsdag. Ik kan me het erg goed herinneren. De Emmaus is dan al ietwat een komen en gaan van mensen en met sommige gasten bouw ik helemaal niets op. Als ik Doc de hand schud, is het alsof we elkaar niets hoeven te vertellen want dat weten we al lang. Het is als een oude vriend of een familielid die na jaren afwezigheid weer voor je staat. Doc is erg geliefd bij iedereen en dat is moeilijk om te zien. Qua uiterlijk mag hij er excentriek uit zien met zijn warrige lange haar, zodra hij begint te praten...? Doc zit vol liefde. Het is een oude hippie voor wie het nooit 1977 is geworden. Een zachte stem met vriendelijkheid alom. Een mooi Engels accent. In Nederland probeert de Emmaus de residenten te laten afkicken van hun verslaving, in Engeland is dat ook een 'way of life'. Je werkt een paar weken of maanden, vertrekt met je vakantiegeld en gaat twee dagen stomdronken door het leven. Dan klop je aan bij de volgende Emmaus enzovoorts. Doc houdt eveneens van zijn drankje. Ik ga vrijwel nooit met de 'lads' mee naar het Huddersfield Canal als deze hun dagelijkse shot pils of cider in nemen. Als Doc te gast is, is het bijna vanzelfsprekend. Je wilt gewoon altijd bij hem in de buurt zijn!

Qua idealisme zitten we ook helemaal op dezelfde golflengte en we mogen elkaar vanaf de eerste minuut. Doc is al fors ouder en heeft in zijn leven heel veel concerten bezocht. Hij is bijvoorbeeld getuige ervan hoe de gitarist van Stone The Crows in 1972 op het podium wordt geëlektrocuteerd. Verder is hij een groot liefhebber van Yes en Pink Floyd. Toch is de ontmoeting met Doc van korte duur. Op woensdag werkt hij met ons en op woensdagavond gaan we een drankje doen aan het kanaal. De volgende dag is hij opeens spoorloos verdwenen. 'Het aard van het beestje', volgens enkele Emmaus-veteranen. Ik moet sindsdien geregeld aan hem denken. Ik droom er zelfs van om samen met Doc een Emmaus op te zetten omdat we daar beide wel ideeën over hebben. Dan is het september 2001 en ben ik onderweg van mijn mislukte 'sollicitatie' in Itteren. Ik ben de regen moe en verlang naar een warme douche en een dito bed. Ik ga naar De Bilt en tref daar... Doc en Yorkie. Zoals gebruikelijk trekken de Engelsen zich aan elkaar op, maar verder heb ik nooit veel gehad met Yorkie. Ik ben vergeten dat ik bij het afscheid in De Bilt hen een telefoonnummer en adres heb gegeven. Uiteraard alleen voor Doc want Yorkie mag buiten slapen van mij. 

Het is een doordeweekse dag. Harrie is op dat moment thuis. 'Er is telefoon voor je'. Wie? 'Ene Steve'. Ik neem de telefoon aan. Het is Doc. Of hij langs mag komen.Waar ben je? Dan schijnt hij al in Steenwijk te zijn! Hij is weg gegaan uit De Bilt en zoekt nu een plek om een paar dagen te crashen. Ik overleg vlug met Harrie en die geeft groen licht. Hij zal immers de komende dagen weer bij zijn vriendin zijn. Ik heb twee kamers in Tuk en dus kan Doc slapen in de 'leef-slaapkamer'. Harrie is daar trouwens ook heel relaxt onder: Mijn vrienden zijn voor hem altijd 'goed volk'. Gelukkig heeft hij Yorkie thuis gelaten want dan was het voor mij een andere zaak geweest. Op de tweede dag begint Doc aan iets dat ik niet van hem ben gewend: Hij wil gaan settlen in Engeland. Hij heeft een paar keer telefonisch contact met zijn zus in Swansea en, ja, hij wil huisje-boompje-beestje. Natuurlijk heeft hij geen geld voor de tocht naar huis. Of ik hem kan helpen? Tja, ik ben afhankelijk van een uitkering en kan daar nét mee rond komen. Hij belooft me dat zijn zus garant zal staan voor het geld en natuurlijk geloof ik dat graag. Ik moet echter wel een hulplijn inschakelen en daar besluit ik nu even het verhaal. De ontknoping komt volgende week. 

3365 Im Nin'alu - Ofra Haza (NL, Sound, 1987)
3366 Say You'll Stay Until Tomorrow - Tom Jones (US, Epic, 1976)
3367 Get Sexy - Paul Kelly (NL, Warner Bros., 1974)
3368 Causing A Commotion - Madonna (US, Sire, 1987)
Mijn eerste exemplaar van Ofra Haza blijkt zo krom als een hoepel en deze heb ik inmiddels een upgrade gegeven. Madonna is de Amerikaanse persing. Ik heb hem ook in een iets betere Duitse persing en beide keren met de identieke fotohoes. Deze vier singles komen honderd procent zeker van de kringloopwinkel in Steenwijk, alleen weet ik niet goed wanneer ik ze heb gekocht. Het is de periode dat ik bij Harrie woon en dus vóór april 2002. 

Geen opmerkingen:

Een reactie posten