Inwisselbaar 2025?

Het is vanavond voor het eerst sinds 2008 dat ik helemaal vrij ben op oudejaarsavond. Sinds 2013 heb ik ieder jaar radio gemaakt rond de jaarwisseling en in de jaren 2009 tot en met 2012 ben ik druk met platen klaar zoeken voor een optreden in Het Pandje. De oudejaarsavond is begonnen met slaap. Ik word om half elf wakker van de 'Bohemian Rhapsody' voor de tweede maal op RTV Drenthe. Ik ga naar beneden en kijk naar een niet héél erg grappige conference maar dat is te verwachten. Ik kan al jaren niet hard lachen om cabaretiers. Na afloop is het kwart voor twaalf. Hoewel ik eigenlijk een ander nummer wil draaien, zet ik toch P.P. Arnold op als het middernacht is geweest. Een traditie die ik al veertien jaar in stand hou. 'Everything's gonna be alright'. Laten we het hopen. Ook vrij uniek: Ik ben even buiten geweest om naar het vuurwerk te kijken. Het kan nu nog? Voordat ik het nieuwe jaar volledig ga aanvaarden, heb ik eerst een appeltje te schillen met 2025. 

Een vraagteken in de aanhef? Ook dat is nieuw. In voorgaande jaren weet ik steeds het juiste woord te vinden dat 2025 moet beschrijven, maar nu kan ik er domweg niet op komen. Inwisselbaar dekt de lading ook niet helemaal want 2025 is een bijzonder jaar ten opzichte van alle andere jaren. Alleen is dit niet positief. De klap van oktober 2024 is nog erg vers aan het begin van het jaar en blijft twaalf maanden door etteren. 'Het beste er van maken' en 'nieuwe herinneringen maken', zoals ik eerder deze week heb geschreven. Ben ik daarin geslaagd? Natuurlijk... de waarde van herinneringen ontdek je pas later. Ik ben in de afscheidsbrief aan 2017 ook niet bijzonder optimistisch, maar daar blijk ik achteraf gezien nog best een geode herinnering aan te bewaren. De fietstochten, de vakantie en de korte breaks... Allemaal staan ze in het teken van één ding, hoewel ik juist probeer nieuwe herinneringen te scheppen. Het machteloze gevoel dat 'het nooit meer zo zal zijn als toen. Mijn enige wens voor 2026 is dan ook dat dit gaat slijten en een plekje krijgt. Niet in de vergetelheid maar als een behang in nieuwe herinneringen. Ook anders dan voorgaande jaren: Het is twee uur en ik kukel om van de slaap. Ik ga 2025 vaarwel kussen en ben morgen terug met de Week Spot. Ik wens alle lezers, zowel vaste volgers als toevallige passanten, al het beste toe voor het nieuwe jaar. Laten we er maar weer het beste er van maken!

Eindstreep van december en 2025

Het zullen inmiddels de eerste uren van 2026 zijn als ik me ga buigen over een afscheidsbrief aan het voorbije jaar. Intussen hebben jullie ook nog de Eindstreep tegoed. Ik heb deze lijstjes gisteravond al samengesteld maar het typen gaat dermate moeizaam dat ik het erbij laat. In de afgelopen week heb ik opnieuw een telling georganiseerd van alle platen uit 2025 en dat is opnieuw weer niet actueel. Er zijn een stuk of vier of vijf singles alsnog de Kliko in gegaan. Voordat ik me echter richt op de singles uit het gehele jaar, laat me eerst de cijfers van december 2025 behandelen. De Blauwe Bak is deze maand de absolute winnaar met 38 singles. Er zijn 23 die in de Gele Bak terecht komen en 10 die ik dubbel mag rekenen. Daarbij heb ik eentje van Family tot de Gele Bak gerekend en de reserve als dubbel. Totaal zijn dat er dus 71 waaronder een dubbel-single die ik in het nieuwe jaar aan jullie ga voorstellen. Ik begin eerst met de top tien van de Blauwe Bak over december 2025. 

1. Is It Over Baby - The Kittens

2. It'll Never Be The Same Again - Little Anthony & The Imperials 

3. Coz' I'm Ready - Lenny & The Illustrators 

4. Skiing In The Snow - The Beach Girls 

5. What's Happening To Our Love Affair - Danny Hunt 

6. No Man Is An Island - The Van Dykes 

7. One Woman - Jo Ann Garrett 

8. There\s No Greater Love - The Blossoms 

9. If I Ever Get You Back - Patterson Twins 

10. She's A Heartbreaker - Gene Pitney

Vervolgens de top tien van de Gele Bak uit deze maand,. 

1. Dancing In The Moonlight - Boffalongo 

2. Green Hornet - Al Hirt 

3. Big Five - Prince Buster 

4. Telephone Line - Electric Light Orchestra 

5. Some Of Your Lovin' - Dusty Springfield 

6. King In A Catholic Style - China Crisis 

7. You're The Greatest Lover - Luv 

8. Music Box - Vera Spinerova 

9. Don't Turn Around - The Merseybeats 

10. It''s Your Life - Smokie 

Bij de nummer 8 van de Gele Bak moet ik opmerken dat de plaat abusievelijk als 'Verka Spinerova' op Discogs staat doordat de hoesjesmaker heeft besloten een bloemetje tuussen de 'r' en de 'a' te stoppen. Hierdoor leest het als 'Verka' maar het is in werkelijkheid Vera Spinerova. Een zangeres dus... Dan is het nu tijd voor de getallen over het afgelopen jaar. Ik heb een documentje aangemaakt met daarin de singles per datum. Daaruit blijkt dat ik op 110 dagen in het voorbije jaar één of meerdere aankopen heb gedaan. De uitschieters (meer dan tien singles) in de Blauwe Bak zijn vaak de datums als ik afreken bij Mark. In totaal tel ik voor de Blauwe Bak 397 singles tegenover 709 voor de Gele Bak. Er zijn 145 dubbele singles. Met de paar eraf die ik alsnog heb weggegooid, kom ik dan net op 1250 singles. Ongeveer honderd per maand. Het is zinloos om een top tien uit de Blauwe Bak te doen na weken van de Blauwe Bak Top 100 en dus kijk ik alleen naar de nummer 1-singles uit de 'Eindstreep'-afleveringen van dit jaar. In maart heb ik 'Theme One' van Van Der Graaf Generator welke alsnog in de Blauwe Bak terecht is gekomen. In juli zijn de Gele Bak-singles te minimaal voor een aparte lijst. Dan hou ik tien singles over. Dat moet de top tien van dit jaar worden. 

1. Keeping The Dream Alive - Freiheit (september)

2. Expecting To Fly - Buffalo Springfield (oktober)

3. Dancing In The Moonlight - Boffalongo (december)

4. Music To Watch Girls By - Andy Williams (februari)

5. Circle In The Sand - Belinda Carlisle (januari)

6. Burning Of The Midnight Lamp - The Jimi Hendrix Experience (juni)

7. Quite A Surprise - Mayfly (april)

8. Now Be Thankful - Fairport Convention (augusus)

9. Rock And Roll Star - Champagne (november)

10. Morning Train - Sheena Easton (mei)

Uit eigen beweging door 2025: deel III

Zonder dat ik al teveel vooruit wil lopen op de afscheidsbrief aan 2025, kom ik er tijdens deze uitgebreide fiets- en wandeltocht er niet onder uit. 'We maken er het beste van', is de gedachte die in 2025 overheerst. Wellicht kan ik dat gedurende 2026 op een betere manier aanvliegen waardoor vakanties en fietstochten weer écht memorabel worden in plaats van dat het alleen maar herinneringen oproept. Een goed deel van de activiteiten valt in de categorie 'therapeutisch bewegen' omdat ik begin 2025 al in de gaten heb dat thuis blijven zitten helemaal niets gaat oplossen. 'Nieuwe herinneringen maken' is het motto en ik betwijfel of ik daar echt in ben geslaagd. Als ik nu terug denk aan 2017 zijn er een paar fietstochten die eruit springen en bij de vakantie ben ik grotendeels vergeten. Ik denk dat ik over vier jaar ook maar weinig details van 2025 naar boven weet te halen. Dat neemt niet weg dat ik mijn uiterste best heb gedaan om te genieten van het fietsen en de omgeving en daar slaag ik een aantal keren erg goed in, maar toch blijft de overheersende gedachte dat ik 'er het beste van moet maken'. In deze laatste aflevering loop en fiets ik door augustus, september en oktober. Daarna noteer ik geen enkele wandel- of fietstocht meer. 

Het 'nieuwe' zomerjasje heb ik inmiddels twee jaar maar ben nog altijd trots dat deze geen regen heeft getroffen. De bruine variant krijgt in september een heel klein buitje en met een vergrootglas kun je de vlekjes zien. Enfin, ik kijk voor iedere fietstocht uitvoerig op de Buienradar of er regen wordt voorspeld of dat het niet té warm is voor een jas. In september ontkomt me dat eenmalig. Er staat me iets van bij dat de fietstocht van donderdag 14 augustus verband houdt met eerdere plannen met regen en dergelijke. De jas mag thuis blijven want het is zeer aangenaam weer. Eerst langs de kringloop in Ruinerwold voor singles en dan wil ik wel weer in De Wijk kijken om te zien of ik nu wel de kringloop kan halen. Dat lukt maar de winkel heeft niets in de aanbieding voor mij. Ik fiets door over Veeningen naar Zuidwolde. Daar heb ik een boodschapje en ik ga via de bossen naar Echten en Ruinen. Op 25 augustus begint mijn vakantie. Ik wil dicht in de buurt zijn van Duitsland en niet in de omgeving van Hardenberg. Zo kom ik uit op een bed & breakfast in Emmer-Compascuum. Het blijkt méér te zijn dan dat. Een heus chalet voor me alleen en de mogelijkheid om zelf een potje te koken. Binnen een kilometer fiets ik de grens over naar Rutenbrock. Op dinsdag is het plan om langs de Eems te fietsen van Haren naar Meppen. Omdat mijn oriëntatie flink in de war is, fiets ik verkeerd en kom véél noordelijker uit dan Haren. Via Lathen fiets ik naar Haren en dan door naar Meppen. Daar begin ik aan een kleine herhaling maar zwaai dan af naar Apeldorn en Stavern. Ik fiets langs een militair oefenterrein en er zit niets anders op dan dit te volgen tot Lathen. Op woensdag fiets ik naar Sellingen en Bourtange en ga dan de grens over naar Duitsland. Ik kom weer uit in de buurt van Lathen en fiets nu een alternatieve route naar Haren. Daar geniet ik van het weer op het marktplein en fiets dan terug naar het chalet. 's Avonds even afkicken van Duitsland en de volgende dag weer naar huis. Even voor Pesse word ik getrakteerd op een stevige regen- en onweersbui maar de natuur heeft dit nodig. 

Bij thuiskomst blijkt een pakketje singles op me te wachten in Diever. Die ga ik vrijdagmiddag halen en fiets vrolijk door. Ik zal deze middag veel op het Hijkerveld te vinden zijn. Op zaterdag is wederom een laatbloeier. Ik heb een boodschapje in Steenwijk en fiets daarna door over Steggerda naar Noordwolde en via Vledder weer naar huis. De dagen erna kom ik niet uit mijn huis en op vrijdag 5 september acht ik de tijd rijp voor een fietstocht. Eerst naar Ruinerwold voor singles en daarna via het Staphorster bos naar Nieuwleusen. Daar koop ik nog meer singles en fiets vervolgens naar Ommen. Even na Ommen vallen er een paar druppen regen en dat is de doop van het ene zomerjasje. Nogmaals, ze zijn erg stijlvol maar allesbehalve praktisch. In Koekange doe ik boodschappen en fiets dan weer naar huis. Op zaterdag wil ik ook fietsen maar dan is er paniek. Een hevig gekraak banonder de kettingkast? Nee, de trapper blijkt 'af' te zijn. Ik fiets door het Drents-Friese Wold naar Noordwolde maar weet mezelf in te houden bij de kringloopwinkel. Ik fiets nog even verder Friesland in en daarna boven Makkinga langs en op naar de Tjonger. Raar maar waar. Bij Boijl ga ik de grens over naar Drenthe. Als ik thuis kom, lees ik een berichtje van mijn zus. Zij is dat weekend met haar man in Boijl en zou deze middag in de omgeving van Uffelte zijn geweest. De zondag en maandag komt het er niet van waardoor dit het slotstuk van de vakantie is geworden. Op 18 september liggen mijn schoenen in Diever. Ondanks dat het ietwat druilerig weer is, wil ik graag een fietstochtje maken. Qua kilometers is het niet erg overdreven maar er wordt volop genoten van fietstocht én muziek. 

Dan wordt het oktober. Ik heb het plan al heel lang geleden gemaakt. Als het een jaar geleden is wil ik niet aan het werk zijn en evenmin thuis zitten. Ik moet 'nieuwe herinneringen maken' en tegelijk het gemis op een mooie manier in kleuren. De b&b in Hardenberg is me dermate goed bevallen dat ik op 5 oktober opnieuw voor een paar dagen ga. De maandag is het zwaarst. Ik probeer rond half één te rusten maar het is niet een hele geschikte plek. Later op de middag waan ik mezelf in Denemarken en deze foto ga ik dan ook gebruiken. In werkelijkheid zit ik iets ten noorden van Oldenzaal. Dinsdag is een ietwat verloren dag. Ik kom te laat op gang en dat strookt niet met mijn ambities. Omdat ik ook niet hetzelfde stuk als maandag wil fietsen, knoop ik er heel veel onnodige kilometers aan vast. Door naar de woensdag. Dat wordt uiteindelijk de allerbeste dag van de vakantie. Ik vind nieuwe paden vlak in de buurt waar ik wel eerder heb gefietst. Jammer van de regenbui vlak voor Hardenberg maar verder is deze dag om door een ringetje te halen. Donderdag kan door de plee. Zaterdag is het een jaar sinds de begrafenis en dat wil ik 'vieren' met singles. Ik ga dus op en neer op de fiets naar Assen voor heel veel platen. Dan stopt het lijstje. Ik ben intussen nog eens op de fiets naar Ruinerwold geweest, maar dat voelt aan als 'functioneel' fietsen. Ook de wandeltochten van de afgelopen twee weken heb ik niet meegenomen in het overzicht. Ook dat is gedeeltelijk 'functioneel' nu ik tijdelijk niet kan fietsen. 

De fiets gaat in de schuur en de wandelschoenen in de gang. Die zijn beide klaar voor heel veel tevreden kilometers in 2026. Ik moet eerst zien te herstellen van het staartbot. 

Uit eigen beweging door 2025: deel II

Op 2 april 2009 zet ik definitief een punt achter de alcohol. De beste beslissing die ik in mijn leven heb genomen. Iemand anders trouwt met de liefde van zijn of haar leven, voor mij brengt de datum van 2 april 2009 hetzelfde teweeg als een huwelijksdag voor iemand anders. Door de jaren heen vier ik de tweede april met een fietstocht als ik niet gewoon aan het werk moet. In 2016 maak ik bijvoorbeeld kennis met de Pioneer op deze dag. Dan is het begin 2024. Ik ga richting mijn vijftiende alcoholvrije verjaardag en wil eens 'iets anders' doen. Ik geloof dat ik credit moet geven aan een Facebook-vriendin uit Nieuwegein. Die is vlak daarvoor op een festivalletje geweest nabij Rhijnauwen en haar foto's van de omgeving brengen een verlangen naar boven. Bijna dertig jaar na 'midweek op eigen benen'. In 2025 heb ik echter een andere mijlpaal en zo besluit ik om rond mijn verjaardag een paar nachten naar een bed & breakfast te gaan. Ik zal in oktober (en dus het laatste deel van deze korte serie) terug keren op dit adres. In deze aflevering van 'Uit eigen beweging' fiets en loop ik van begin april naar eind juli. 

Dit jaar valt 2 april op een woensdag. Het is of geen goed weer (er staat me iets bij van harde wind?) of ik ben gewoon té lamlendig om uit mijn nest te komen. Ik heb in ieder geval geen noemenswaardige activiteit opgeschreven voor 2 april. De periode zélf is een 'memory lane' want ik kan de meest summiere details nog zo herinneren van deze dagen.. Op zaterdag 5 april ontwaak ik voor de wereld en stap op de fiets om eens flink singles te kopen in Assen. Dat levert evengoed nog wel een fraaie toeristische tocht op. Ik heb de smaak te pakken want op maandag 7 april ga ik opnieuw het Drents-Friese Wold in maar ga bij Hoogersmilde weer richting Dwingeloo. Het zomerse weer valt vroeg in want in het weekend van 11 en 12 april heb ik niet echt een jas of hoodie nodig voor de buitenactiviteiten. Op vrijdagmiddag fiets ik over Oldemarkt en Driewegsluis naar De Rottige Meente. Ik kom op plekken waar ik zeker al vijftien of twintig jaar niet meer ben geweest. De volgende dag loop ik naar Havelte. Het is Record Store Day en vrienden van broeder hebben die dag een 'pop-up shop' met zijn platencollectie. Het weekend staat dus flink in het teken van broeder en zijn muziek. Ik luister die middag naar enkele van zijn favoriete albums en eet de rituele patat met twee kroketten bij de snackbar in Havelte. Op woensdag 16 april word ik verwacht bij de bedrijfsarts. Ik fiets 's middags nog wel over Ruinerwold en Ruinen maar het is niet het beste weer. Ik heb eerder deze dag wel de bed & breakfast in Hardenberg gereserveerd en dus is er iets om naar uit te kijken!

Het volgende weekend is Pasen. Ik heb bij mijn favoriete outlet in Steenwijk iets gezien dat mijn interesse heeft: Een bomberjack in SC Heerenveen-stijl. Ik fiets op vrijdag speciaal naar Steenwijk om de jas van dichtbij te bekijken. We zijn het snel eens over de prijs. Na afloop fiets ik door een erg druk Giethoorn. De volgende dag is er een laatbloeier. Ik fiets tot aan Zorgvlied en Noordwolde aan toe. Doordat Wim-Lex op een zondag jarig is, vindt Koningsdag dit jaar plaats op zaterdag. Het is echter op Koningsdag dat ik naar Hardenberg fiets voor de korte break. Ik verwelkom Abraham met singles uit een kringloopwinkel in grensplaats Uelsen en zal deze dag tot aan Wietmarschen fietsen. Op dinsdag 29 april ga ik iets noordelijk en kan de verleiding niet weerstaan om even in het Eemsland te kijken. Op een zeker moment ben ik vlak buiten Lingen en dat is niet de bedoeling. De weg van Lingen naar Hardenberg is moeizaam en ik ben ternauwernood voor het donker in de laatste plaats. Woensdag 30 april fiets ik naar huis maar eerst wel via kringloopwinkels in Hardenberg en Coevorden. Het is dan inmiddels snikheet weer. Ik heb geen plek in de tassen voor mijn jas en dus moet ik die aan hebben. Ik leg het af! De volgende dag laat ik de jas thuis als ik naar Hoogeveen fiets voor singles. Op 11 mei is he tnog altijd hemels weer als ik een lange muzikale fietstocht maak. Ik leer deze middag heel veel albums (opnieuw) kennen terwijl ik geniet van de wijde omtrek van Hoogeveen. De volgende dag doe ik een klein tochtje over Dieverbrug en Diever. Op 14 mei ga ik op mijn vrije dag langs kringloopwinkels in Ruinerwold, De Wijk (gesloten) en eentje in Staphorst. De zaterdag erna verslaap ik me voor het werk maar wil toch iets meemaken van het mooie weer. Ik fiets over Wapse en Wapserveen. 'Op zaterdag fietsen' is een korte tijd traditie. Er komt opeens ook een zaterdag naar boven waarbij ik een album van Poco heb ontdekt. Deze tocht staat niet in het overzicht. Evenmin als de zondagmiddag dat ik over Ruinen en Echten naar Hoogeveen fiets en op de terugweg bij Ansen verzeild raak in een hevige plensbui. 

Dan gaan we door naar juni. De eerder genoemde Gercoh heeft het plan om zélf een kleinschalig concert te organiseren in Zwolle. Hij zal daar opnieuw samen spelen met zijn Indiase vriend op de tablas. Ofwel: Het nieuws van het voorgaande jaar op RTV Drenthe waardoor ik hem heb leren kennen. Ik heb al een ticket gekocht en het plan ligt klaar. Ik ga namelijk op de fiets, inclusief een nachtelijke tocht van Zwolle naar Uffelte. Een paar dagen van tevoren moet hij het optreden cancellen maar heeft voor mij een fraai alternatief. Omdat ik deze zaterdag al vrij heb gekregen, fiets ik op 13 juni voor een berg singles naar Beilen. Qua weer is het erg benauwd en gelukkig hebben we later op de middag wat regen. Op 14 juni is het handpanfestival in Wapserveen. Voor juni heb ik verder geen activiteiten genoteerd en ook juli is erg minimaal. Op zondag 5 juli herhaal ik mijn activiteiten van een half jaar eerder. Ik loop naar Steenwijk, maar deze keer minder direct, en ga daarna met bus en trein terug naar huis. De shoarma valt niet goed. Op donderdag 9 juli heb ik nog wat spulletjes nodig in Steenwijk en besluit die avond te gaan. Het is immers koopavond in Steenwijk? De meeste winkels blijken echter al dicht te zijn om acht uur en ik fiets door de polders terug naar Uffelte. 

Uit eigen beweging door 2025: deel I

Het iets dat ik dikwijls vergeet om bij te houden. Het is vaak al april of mei dat ik me realiseer dat ik nog geen overzicht heb gemaakt van de fiets- en wandeltochten tot dusver in het jaar. Het is dan soms al lastig om te herinneren wanneer bepaalde tochten precies plaats hebben gevonden. Ik noem ze namelijk ook niet altijd op Soul-xotica. Als het document eenmaal is aangemaakt, komt het klad er alweer snel in. Vorige week heb ik het document geopend en zie dat ik half september voor het laatst het document heb geopend. De korte 'break' in Hardenberg staat dus nog niet in het document. Net als vorig jaar moet ik wel in staat zijn om de 'Uit eigen beweging' uit te smeren over drie afleveringen. In deze aflevering de regenachtige wandeling naar Steenwijk tot aan een verplicht toeristisch fietstochtje naar de winkel in Dwingeloo op de laatste dag van maart. Hoewel ik van mezelf niet mag fietsen, stap ik deze dagen op de virtuele fiets en in de benenwagen om een beeld te schetsen van mijn 2025. 

Het probleem uit de eerste zinnen van dit bericht dienen zich meteen aan bij een fietstocht in januari. Ik weet vaag iets te herinneren van een dergelijke tocht, maar... op welke datum? Uiteindelijk weet ik de datum naar boven te halen. Qua start van het nieuwe jaar ben ik ook het ene en het ander vergeten. Het vermoeden bestaat dat ik op 2 januari ben begonnen met werken omdat ik al jaren weiger om op oudejaarsdag te werken. Ik moet op zaterdag 4 januari gewoon in Steenwijk zijn geweest om te bezorgen maar ik vergeet dan helemaal om dampvloeistoffen te halen. Dat is zondag schoon op. Ik krijg dan opeens een ambitieus idee. Wat als ik door de bossen langs de kazerne en Kallenkote naar Steenwijk loop? Na de dampbenodigdheden kan ik dan boodschappen doen en een bord shoarma eten in Steenwijk. Daarna met de trein naar Meppel en met de bus terug. Dat klinkt als een idee hoewel het deze dag doorlopend grijs en nat is. Ik luister voor het eerst in mijn leven naar de integrale versie van 'War Of The Worlds' en verder is het veel Lana Del Rey op deze middag. Het is de eerste activiteit van het jaar. De daaropvolgende woensdag (8 januari) moet de dag zijn van de fietstocht waarvan ik de datum niet weet te herinneren. Ik ben vroeg klaar in Steenwijk en besluit een bochtje om te maken naar huis. Dat wordt een zeer royale bocht om over het Drents-Friese Wold tot aan Dwingeloo. Maandag 13 januari heb ik opeens zin om te fietsen. Heeft het een reden? Ja, ik wil zien hoe snel ik naar Echten kan fietsen. Vanuit Echten ga ik over Hoogeveen. Ik heb geen speciaal doel hoewel ik nog wel even bij een kringloop ga kijken. Ik koop deze middag niets. Er staat tegenover dat ik dan al verschillende bestellingen heb geplaatst op Discogs. Een week later is het optreden van Gercoh in Echten en hoewel ik dit niet in het overzicht heb staan, is de nachtelijke fietstocht best memorabel. De fiets is dan voorzien van nieuw ketting en tandwielen nadat de oude al binnen een half jaar kaduuk is. Iets dat ik nog altijd niet begrijp. 

Het is eind januari of begin februari dat ik begin vast te lopen. Ik weet de oorzaak maar weet niet zo goed wat ik moet doen om dat te herstellen. Broeder komt immers niet meer tot leven en we gaan elkaar ook geen laatste keer meer zien in levende lijve. Ik krijg alle begrip van de bedrijfsarts als ik hem vertel dat ik probeer zoveel mogelijk te fietsen. Ik probeer soms het nuttige met het aangename te verenigen. Zo heb ik nog altijd het plan om eens een hele dag door alle singles in Dedemsvaart heen te spitten. Het is dinsdag 18 februari als ik dit ga ondernemen. Het is een barre koude tocht naar Dedemsvaart en ik ga terug met een bomvolle tas met singles. Op de terugweg luister ik naar Vivaldi en dit zal feitelijk de opmaat zijn naar mijn ontdekkingstocht binnen de klassieke muziek. Overigens heb ik Vivaldi al lang geleden van mijn speler gegooid. Een paar dagen later is het opeens het mooiste weer van de wereld. We schrijven vrijdag 21 februari en ik kan me zelfs veroorloven om mijn 'zomerse' jasje aan te hebben. De fietstocht is vrij compact. Ik fiets over Oosteinde naar Koekange en via Koekangerveld naar Dwingeloo. Op woensdag 26 februari moet ik naar de bedrijfsarts en plak er een fietstocht aan vast langs kringloopwinkels in Meppel en Ruinerwold. 

Op zaterdag 1 maart heb ik behoefte aan twee dingen: Klassieke muziek en een buitenactiviteit. Ik besluit te gaan wandelen en doe dit op de klanken van Grieg. Opnieuw een componist die ik in maanden niet meer heb gehoord. Grieg begeleidt me op de achterwaartse zoektocht naar Brandeveen wat opnieuw niet lijkt mee te vallen. Ik verdwaal een paar keer goed maar zal uiteindelijk aan de rand van Brandeveen uitkomen. De zomer laat er in maart geen gras over groeien. Op donderdag 6 maart is het meteen het mooiste weer van de wereld. Ik heb Beilen in de planning en wil met zomers jasje over de hoodie fietsen. De laatste zit al snel in de fietstas want zelfs mét het jasje is het aangenaam lenteweer. Er volgt een flinke vangst singles in Beilen. Ik probeer nog even wat verder te fietsen richting Westerbork en zo maar al snel doemen de herinneringen op aan 19 september 2024. Dat is geen goed plan en dus fiets ik naar huis. De volgende dag is het ook schitterend en dan heb ik opnieuw een plan. Ik moest nu wel eens de kringloop van Hardenberg kunnen bereiken voor sluitingstijd? Ook hier probeer ik in alle macht om de herinneringen aan fietstochten in september 2024 buiten de deur te houden. Het slaagt maar matig. De kringloop blijkt helemaal niets te hebben voor mij en dus is het vooral een fraaie zomerse fietstocht terwijl ik luister naar de Blauwe Bak Top 100 van het afgelopen jaar. Daarover gesproken... https://pixeldrain.com/u/EYsbJhat Hier is het tweede deel van de Blauwe Bak Top 100 van dit jaar. Er zitten geen platen van 14 maart 2025 in de show. Deze dag ben ik laat wakker en krijg last van een ambitieus plan. Ik wil naar Minstrel! Uiteraard op een toeristische wijze maar nog altijd met de poot op het gas. De winkel is eigenlijk al dicht als ik binnen stap. Ik ga 'speedshoppen' en sta een kwartier later weer buiten met een tas vol singles. 

Ik zal eerst vier maanden aan houden maar ik heb in dit bericht wel genoeg aan drie maanden. Op dinsdag 18 maart schijn ik via het Holtingerveld naar Havelte te zijn gelopen en met de bus terug. Daar staat me weinig van bij maar ik geloof het meteen. Op 19 maart is het opnieuw erg mooi weer. Ik heb een boodschapje in Diever en daarna maak ik een tochtje door het Drents-Friese Wold. Op zaterdagmiddag 22 maart heb ik opnieuw zin in een dergelijk avontuur. Ditmaal eet ik een ijsje in Zorgvlied. Op 31 maart fiets ik tenslotte naar Dwingeloo voor boodschappen maar doe dat geheel in toeristische stijl, hoewel ik niet veel nieuwe wegen en paden ga ontdekken. Het is bijna een 'vast' toeristisch rondje maar opnieuw eentje die niet snel gaat vervelen. 

Kerst op krukken

Ik heb in principe nog een bericht 'over'. De laatste Juno-singles zijn gisteren al wel binnen gekomen, maar deze laat ik liggen voor januari. Wat gaan we dan doen? Op ene of andere manier schijn ik opeens zin te hebben om vijfentwintig jaar terug in de tijd te gaan, iets dat ik bij 'Het zilveren goud' nog niet voor mogelijk hou. Er staat me iets van bij dat ik in de vijftien jaar Soul-xotica al eens heb geschreven over deze dagen maar heb het bewust niet opgezocht. Het is sowieso vijf jaar geleden als het al niet langer geleden is. Café De Karre is al decennia lang een rariteitenkabinet. Hier gebeuren de dingen spontaan zoals het opnemen van een single die iedereen kent ('Mooi Man' van Mannenkoor Karrespoor). Het idee van het wereldrecord barkruk zitten verdient ook geen extra overwegingen en ontstaat bij een flesje bier aan de bar. Het oorspronkelijke record staat op, geloof ik, vijftig uur. Dat móet wel te doen zijn? De boel wordt ingepland in de dagen vóór kerst. Het zal tegen die tijd wel afgelopen zijn? Tot zover ik kan na gaan, ben ik alle jaren met kerst bij familie in Friesland geweest. Enige uitzondering buiten 2025 is 2023 als ik bij kom van een zware griep. In 2000 heb ik de kerst doorgebracht op krukken. Of eigenlijk eentje...

Aan het begin zijn er, geloof ik, een stuk of dertig deelnemers maar dat ruimt al na een avond op. De barkruk-residenten kunnen onbeperkt drank bestellen en voor velen is het gewoon deze donderdagavond gratis zuipen, jezelf laten diskwalificeren en de volgende dag thuis de kater kwijtraken. Voor mij is het al vanaf het begin topsport. Ik zit dan bij Harrie in de kost en deze is een paar maanden eerder een weddenschap aan gegaan met mijn tijdelijke werkgever. Hoewel die laatste alweer volop drinkt en Harrie met plezier de duizend gulden heeft overhandigd, blijft Harrie vooralsnog nuchter. 'Thuis' in Tuk zijn we dus aan de Bavaria Malt. Omdat ik ergens ook ambitieuze plannen heb voor 2001 is het een goede zaak dat ook ik leer om te wennen aan het maltbier. Deze tactiek ga ik inzetten bij het barkruk zitten. Van bier moet je pissen en naarmate de alcohol in het lichaam stijgt, blijf je nét even te lang weg van de barkruk en lig je eruit. Zoals ik zeg is aan het einde van de eerste avond de helft van het deelnemersveld al geëlimineerd. 

Het is op meerdere fronten topsport. Niet alleen zit je dag en nacht in een kroeg samen met de vaste groep klanten. Je ziet mensen nuchter binnenstappen en als een wrak het pand verlaten. De hele dag de muziek op voluit. Koffie drinken totdat je zwart ziet voor de ogen en daarna aan de maltbiertjes. Iedere avond aardappelschijfjes met boontjes en karbonade. Dat is immers al twintig jaar het dagmenu van De Karre. Per uur mogen we een paar minuten van de kruk om de benen te strekken of voor een toiletbezoek. In de eerste uren meen ik druk op de blaas te kunnen negeren maar zit na drie kwartier met mijn benen over elkaar om het niet in de broek te doen. Toiletbezoek wordt voor mij althans een vaste waarde. Ik heb het voordeel dat ik gewend ben om zittend te slapen en ben niet meteen helemaal brak als ik met mijn hoofd op de bar heb geslapen. Het groeit de organisatie al snel boven de pet want tegen alle verwachtingen in blijven na twee dagen drie jongemannen over die niet van op houden weten. 

Wat staat er op het spel? Veel! Als iedereen zich aan de afspraak zou houden en ik zou als laatste blijven zitten, dan...? Omgerekend iets van tweeduizend gulden, maar met de helft zou ik al tevreden zijn. De andere twee knapen hebben ongeveer dezelfde vooruitzichten. Het is de begintijd van mijn minidisc-speler. Ik heb deze net een paar weken in huis en heb twee minidiscs samengesteld. Die draai ik helemaal 'grijs' tijdens het barkruk zitten. Ook dj ik op zaterdag met mijn vinylcollectie en dat zal de start zijn van een korte residentie als dj in De Karre. Meer daarover in 'Het zilveren goud' van volgend jaar. Het nieuws over het barkruk zitten heeft ook Jutrijp bereikt en mijn ouders komen even langs. Ik geloof dat dit Eerste Kerstdag moet zijn geweest. Het is de enige dag per jaar dat De Karre dicht is. 's Avonds gaat de familie traditiegetrouw eten in het café en dan zitten we nog altijd met zijn drieën op de barkruk. Een zus van de uitbaters werkt in de verpleging en zij luidt de noodklok als ze mijn been heeft gezien. Dat lijkt op het begin van een trombose. Op haar aanraden komt de huisarts ook langs en deze concludeert hetzelfde. Ik moet na 95 uur en 30 minuten afstappen. De overige twee gaan door voor de 100 uur waarna ze een erg aantrekkelijk financieel aanbod krijgen om het barkruk zitten te beëindigen. 

De nacht van eerste op tweede kerstdag in 2000 zal ik nimmer vergeten. Wat heb ik héérlijk geslapen in mijn bedje! Natuurlijk is het barkruk zitten funest voor de rug want het is minder comfortabel dan het meubelstuk dat ik door AI heb laten ontwerpen. Ik zal de laatste dagen van het oude jaar gebruik maken van sarong, geitenwollen sokken en klompen en zo vier ik ook oud en nieuw in Steenwijkerwold. Het is het oud en nieuw dat het helemaal mis gaat in Volendam, maar in Steenwijkerwold hebben we een fijn feestje met Armand. Ik confronteer de laatste met het verhaal dat ik degene was die in Ruigoord in slaap was gevallen en hij is daar anno 2000 nog altijd kwaad over!

Week Spot: James Reese & The Progressions

Voor wie maak je radio? Voor jezelf of voor de luisteraars? Is het goed als ik zeg:  'beide'? 'The 2025 Collection', alsook eerdere edities, zijn vooral egotrips van mezelf om de plaatjes nóg beter te leren kennen en daarvoor draai ik de shows ook in mijn vrije tijd of tijdens het werk. Het is bijna tijd om de Blauwe Bak Top 100 samen te stellen en ik heb nog altijd een paar afleveringen te gaan die me niet zo vers in het geheugen liggen. Waar en wanneer? Ik ben in Tuk, praktisch in de buurt van het huis waar ik vijfentwintig jaar geleden heb gewoond. Daar komt de plaat opnieuw mijn oren binnen rollen nadat ik hem een tijdje niet heb gehoord. Dan kan het gevecht beginnen tussen Thee Sinseers en de uiteindelijke nummer 1. Waarom dan toch James Reese? Hoewel de 'lowrider soul' een belangrijke rol heeft gespeeld in 2025 ben ik heel stiekem nog altijd op zoek naar de meest ultieme crossoversoul-plaat die ik nog niet heb ontdekt. In dat kader past 'Joker' van James Reese & The Progressions als een handschoen. Als ik eenmaal een nummer 1 heb gekozen, wijk ik daarvan niet meer af. Toch kunnen we gerust stellen dat we een gedeelde eerste plek hebben voor Thee Sinseers en James Reese. De eerste is echter een jaar geleden al de Week Spot geweest. 

James Reese is een trombonist afkomstig uit Spartanburg in South Carolina. Het is niet alleen een begenadigd musicus maar ook erg ambitieus met zijn muzikale business. Zo zet hij zijn eigen platenlabel op, Najma, dat de platen mag uitbrengen van zijn band. Doorgaans heet de band The Progressions maar hij heeft ook The Progressors gebruikt. In 1969 en 1970 brengt hij twee singles uit. Helaas ontbreekt het budget om een album op te nemen, hoewel Reese genoeg heeft voor een dubbelelpee als het komt tot liedjes. Als James Reese in Tennessee of Texas had gewoond, zou het verhaal nu misschien ook al ten einde zijn geweest. South Carolina staat bekend om haar 'Beach Music'-scene, een kruising tussen de Engelse Northern Soul en de Belgische Popcorn. Menig artiest uit de jaren zestig en zeventig in South Carolina vent anno 2025 nog altijd zijn of haar oude muziek uit en ook Reese ontdekt dat er in de nieuwe eeuw nog altijd een markt is voor zijn opnames. Het Engelse Super Disco Edits komt bijvoorbeeld met deze single op de proppen. Uit 1972 en met de hulp van zangeres Rosalyn Foster. Ik lees afgelopen week dat de b-kant ook erg de moeite waard moet zijn maar die heb ik nog niet gecheckt. Ik word compleet weggeblazen door 'Joker' en heb nog niet de behoefte gehad om de plaat om te draaien. In 2019 verschijnt dan tóch de dubbelelpee van James Reese & The Progressions. 'Wait For Me' verschijnt bij het Engelse Now-Again. Het bevat alle opnames uit de archieven van Reese inclusief niet eerder uitgebrachte takes en een remix van 'Throwing Stones' door Kenny Dope. In 2020 komt de plaat opnieuw uit maar dan als enkel album met alle originele studio-opnames. 

Ik dank de plaat echter aan Chris. Hij vult afgelopen zomer de platen aan op de afdeling van de bootlegs en heruitgaven. Hij heeft vandaag overigens nog een update van deze hoek gemaakt, maar er is weinig interessant nieuw werk toegevoegd. Hij deelt het clipje van James Reese op Facebook en vestigt onze aandacht op het plaatje dat hij in de aanbieding heeft. Zijn vraagprijs is, met alle respect, koninklijk en ik ga rondkijken op Discogs. Dan vind ik een 'new old stock' voor de oorspronkelijke verkoopprijs. Alles wat ik verwacht van een kwalitatieve crossover-plaat zit verpakt in vier minuten en vierenveertig seconden van 'Joker'. Een weergaloze plaat en de absolute trofee van een jaar soul verzamelen!

Blauwe Bak Top 100 van 2025: top 4

Hoewel de weerboeren zeggen dat het lekker koud en gezond weer buiten is, laat ik mijn neus niet zien buiten de deur. Ik heb morgen een vrij actieve dag en wil de boel niet forceren. Ik moet toegeven dat de pijn minder word maar ik moet nog altijd wel bepaalde bewegingen vermijden. Wat staat er op de rol? Op het moment dat ik woensdag bij de Albert Heijn ben, wordt er tegenover een broek bezorgd die ik eigenlijk voor de kerst had gereserveerd. Alleen ontdek ik dit als ik weer terug ben in Uffelte. Deze moet ik morgen als eerste halen. Dan met de bus naar Meppel voor onder andere dampvloeistoffen. 's Avonds is de verlichte trekkertocht en nog later op de avond de top vijftig van de Blauwe Bak Top 100 op de radio. Toch heb ik vandaag niet stil gezeten. Onder het genot van de Drentse 1000 op de radio heb ik vanmiddag, op papier, de jaren zestig- en zevenig-bakken aangevuld. Het fysieke werk stel ik nog even een week uit. Ik heb ook een aantal zéér dramatische platen uit de jaren zestig laten verdwijnen naar de kliko. Het resultaat is dat de laatste jaren zestig-bak nu weer goed gevuld is en dat de jaren zeventig een extra bak erbij krijgt. Nu eerst de top vier van de Blauwe Bak Top 100 van dit jaar.

4. I Have No Right To Love You - Marjorie Ingram (US, Bennett BR-100, B, 1969)

3. Just Loving You - Tearra (UK, Soul Junction SJ558, A, 1980?, re: 2024)

2. Can't Call Me Baby - Thee Sinseers (US, Colemine CLMN-248, A, 2024)

1. Joker - James Reese & The Progressions (UK, Najma, 1972, re: 2015)

De top vier laat zien hoe lastig het is geweest om tot een Top 100 te komen, maar is wel een fraai overzicht van een jaar verzamelen. Marjorie Ingram is een jaar geleden pas gearriveerd en speelt dus al tijdens kerst in 2024 voor mij. Tearra staat al heel lang op mijn verlanglijstje en dankzij Soul Junction heb ik hem nu in de verzameling. Thee Sinseers is niet zomaar een beetje favoriet. Ik heb het nieuwste album, inclusief 'Can't Call Me Baby', op mijn mp3-speler staan en dus geniet ik ook tijdens het werk van deze prachtplaat. Dikwijls stokt mijn adem tijdens dit nummer. Het zou de gedoodverfde nummer 1 zijn geweest als ik in de afgelopen weken niet heel hard word gegrepen door James Reese & The Progressions. Dat is de ultieme nummer 1 van dit jaar en tevens de laatste Week Spot. 

Honderd achteruit 2023: Alquin & Normaal

Voordat ik de top vier van de Blauwe Bak Top 100 uit de doeken ga doen en de laatste Week Spot van 2025 (Beide vrij korte berichten) wil ik nog één aflevering doen van de 'Honderd achteruit'. Een dubbelaflevering maar liefst. Dan kan ik meteen met een hinkstapsprong 2026 binnen dansen want de artieste van nummer 67 heb vorig jaar (of nóg eerder) in een dubbelaflevering gehad met twee andere singles. Ah, dacht ik eigenlijk wel. Op 23 november 2022 heb ik een dubbelaflevering gemaakt over Marianne Faithfull met de singles 'Summernights' en 'Sister Morphine' en het is dan twee maanden voordat ik de nummer 67 van 2023 aanschaf: 'All I Wanna Do In Life' uit 1977. Maar... waarom een dubbelaflevering? Bij Alquin zou ik flink in detail kunnen gaan en over Normaal kun je een telefoonboek vol schrijven? Toch is het de laatste dat me het meeste bezwaar brengt. Ik zal straks nog wel even uitleggen hoe en waarom, maar het voelt niet senang om Normaal van een volledig bericht te voorzien. Vandaar deze twee Nederpopbands uit de jaren zeventig en daarna, maar muzikaal ligt het een héél eind uit elkaar. Op 65 in de Gele Bak Top 100 van 2023 vinden we 'Fool In The Mirror' van Alquin uit 1976 en op nummer 66 'Alie' van Normaal uit 1977. 

Laat me in het 'hoe en waarom' meteen beginnen over Normaal. Normaal is voor mij persoonlijk vooral de lagere school. Een periode waaraan ik niet de allerbeste herinneringen heb, ook al ben ik 'cool' genoeg om als Hendrik Haverkamp het podium op te kunnen bij playbackshows en verjaardagen van onderwijzers. Met de oude bril van moeder op mijn neus en een veel té groot overjasje van vader, sta ik dan te zwaaien met een wandelstok. In latere jaren zie ik de band nog een paar keer 'live' maar ik ben nooit echt een superfan geweest. Het is pas rond de boerenprotesten in 2022 dat mijn ogen open gaan. De band die rijk is geworden dankzij de boeren blijkt opeens helemaal niet aan de kant van de boeren te staan. Met Bennie Jolink heb ik dan overigens al een paar jaar problemen. Ik koop niet vaak een plaat van Normaal en kom ze eigenlijk ook weinig tegen. Als ik 'Alie' zie liggen bij de kringloop in Meppel móet die wel eme 'for old time's sake'. Dat is op donderdag 26 januari 2023. Op 17 februari 2023 tref ik de single van Alquin bij het platenwinkeltje aan het Prinsenplein in Meppel. Marianne Faithfull van nummer 67 koop ik drie dagen vóór Normaal in Assen, maar vandaag ga ik het hebben over de nummers 65 en 66 in de Gele Bak Top 100. 

Ik weet niet meer goed wat er nu als eerste een reünie houdt. Ik kan me echter vaag herinneren van 2010 of 2011 dat het zalencentrum van Oosteinde in Ruinerwold nog één weekend open is geweest ten behoeve van een concert van Alquin. De band heeft in de jaren zeventig dikwijls opgetreden op de locatie. Het verhaal van Alquin is kort en bondig, maar wel een heel bijzonder verhaal. De band wordt in 1970 opgericht door een aantal studenten van de TU in Delft. De band noemt zich Threshold Fear en speelt in het begin rauwe rhythm & blues. Er verschijnt een single maar deze flopt genadeloos. In 1972 wordt de naam Alquin geïnstalleerd. De naam is afgeleid van het klooster Alcuin in Delft waar de band repeteert. De band breidt haar muziek uit en komt terecht in de hoek van de progressieve rock. Polydor tekent een contact met de band en is erg ambitieus. De markt voor progressieve rock ligt op dat moment in Engeland en het debuutalbum 'Marks' verschijnt in 1973 met een iets gewijzigde hoes aan de overkant van de Noordzee. Vanaf dat moment gaat Alquin werken met vooraanstaande producenten met een indrukwekkende cv. In Nederland is een optreden op Pinkpop een hoogtepunt maar buiten lovende recensies en een enthousiaste menigte voor het podium, zal Alquin in Nederland nooit komen. De band toert intensief met Golden Earring door Engeland maar weet zich ook staande te houden als voorprogramma van The Who in Frankrijk. 

In 1975 komt veteraan Michel Van Dijk bij de groep. Hij is al sinds Les Baroques in de jaren zestig een veel gevraagde zanger voor bands met zijn hese, soulvolle, stemgeluid. Alquin verlaat enigszins de langere elpee-tracks en kiest voor meer puntige nummers. De rocknummers van de band zijn dan ook bij vlagen funky of beïnvloed door de latin. In 1976 staat een Amerikaanse tournee op de planning maar dan gaat er een hoop mis aan de overkant van de oceaan. Het zou me niets verbazen dat dit hetzelfde management is als degene die Euson in 1976 naar Amerika heeft gehaald. Die zal geheel berooid terug keren in Nederland. Alquin kan gewoon de koffers uitpakken en zich blijven richten op de nationale en Engelse markt. De groep maakt vier studio-albums een een live-album. Na de laatste, in 1977, is de koek op voor Alquin. Ze hebben eindelijk eens de Golden Earring verslagen in de jaarpoll van Muziekkrant OOR. De instrumenten gaan in de wilgen hoewel uit de kern van Alquin wel een bedrijf zal ontstaan. Bij het tienjarig jubileum in 1987 is de eerste reünie van de band. 

In de nieuwe eeuw komt het opnieuw bijeen maar ze willen niet teren op oude roem en dus verschijnt in 2005 een hagelnieuw album. De band zal actief blijven tot en met 2012 en dus lijkt het erop dat het een reünie van het zalencentrum moet zijn geweest. Ik ontdek het overigens als het feest al lang voorbij is. De singles 'Wheelchair Groupie' (1975) en 'Fool In The Mirror' (1976) mogen beide ruiken aan de Top 40 maar stranden in de Tipparade. 

Ik heb de afgelopen jaren menig documentaire gezien over de begintijd van Normaal. Op zichzelf is het een sympathiek idee en best baanbrekend voor de Nederlandse rockmuziek in de midden jaren zeventig. Normaal zet Achterhoeks op de kaart en vertegenwoordigt de stem van de hardwerkende boeren en bouwvakkers die in het weekend graag willen höken en brommers kieken. Er is geen platenlabel dat brood ziet in de primitieve rhythm & blues van de band met de onverstaanbare teksten, maar dan is er altijd nog Johnny Hoes in Weert. Dankzij hem komt eind 1977 'Oerend Hard' uit. Goed beschouwd zit Engeland dan middenin de punk: De arbeidersklasse die met opzwepende en primitieve muziek het 'establishment' van stadionrock-bands omver wil blazen. Toch moet ook menig punker zijn kaarten voor zich houden want er zitten lieden bij die niet zo 'working class' zijn als dat ze willen doen geloven. Net zo goed als dat Bennie Jolink en de zijnen in hun dagelijkse leven in de stallen of op het land aan het werk zijn. Jolink studeert zelfs aan de kunstacademie en komt voor het Normaal-project terug vanuit de Randstad. Maar dan opnieuw... Normaal is uniek in haar soort en dus zal je het ermee moeten doen. Toch bekent Jolink na, pak hem beet, 2010 wel heel erg kleur en voelt het bezwaarlijk voor mij om nog over de band te schrijven. 'Alie' is in 1977 de opvolger van 'Oerend Hard' en schopt het tot een vijftiende plek in de Top 40. En verder is het vooral een herinnering aan de lagere school. 

Singles round-up: december 8

Als ik mezelf flink had ingepakt, zou het op zichzelf vandaag een fraaie fietsdag kunnen zijn. Desondanks kom ik vandaag niet buiten en al helemaal niet voor een fietstocht. Mijn gedachten dwalen wel een paar keer af naar de Eerste Kerstdag van vorig jaar. Hoewel het de hele dag grijs, koud en zo nu en dan vochtig is, is het dan al mijn favoriete besteding van deze extra zondag. In plaats daarvan heb ik een halve dag naar de radio geluisterd, de Drentse 1000 om precies te zijn, en werk intussen op de computer of doe een stom kaartspelletje met hetzelfde apparaat. Morgen zal het ietsje aangenamer zijn en dus moet ik dan maar weer even buiten kijken. Zaterdag heb ik een aantal boodschapjes. Qua 'Singles round-up' is nu nog één pakketje onderweg van Juno en dat kan in het nieuwe jaar. Gisteren is het Juno-pakketje van vorige week en een nieuwe proefpersing binnen gekomen en deze kan samen met een andere nagenoeg nieuwe aanwinst. Waaronder zelfs een heuse 'Round-up' van The Altons waarmee ik ga beginnen. 

* The Altons- Love You Like That (US, Penrose, 2025)
* The Altons- Del Cielo Te Cuido (US, Penrose, 2025)
'Waiting' staat hoog in de Blauwe Bak Top 100 van dit jaar en ik meen dat ik de band én het Penrose-label heb aangevinkt als favorieten bij Juno. Dat heb ik klaarblijkelijk niet gedaan en heb de mailing in de week van 'Love You Like That' niet gecheckt. Om te beginnen is 'Del Cielo Te Cuido' de laatste aanwinst van de groep. Zou ik intussen iets hebben gemist? Ik kijk even verder in de catalogus en zie dan dat afgelopen zomer 'Love You Like That' is uitgekomen. Helemaal gemist. Gelukkig heeft Juno deze nog op voorraad. Met dit plaatje is de ijsvijver in Uffelte morgen weer gewoon een plas met water. Ik heb een potentiële zomerhit gemist. Het is lekker bouncy maar tegelijk met een 'hook' die je wilt declameren terwijl je een lange fietstocht onderneemt. Ik schuif hem door als tip voor de zomer van volgend jaar. 'I Try I Try' is dan weer meer de bekende 'lowrider soul'-sfeer maar de combinatie van zangeres en falsetto zingende meneer maakt het lekker nostalgisch. Op de laatste single bedient The Altons zich van de Spaanse taal, de groep heeft immers haar familieroots in Mexico. 'Del Cielo' kan me meteen al niet erg overtuigen en ik ben voor de b-kant gegaan. 'Del Cielo Te Cuido' is een pure ballade maar het is meer traditionele volksmuziek dan soul of funk. 'Perdoname' heeft een funky groove met drummer en orgel en neigt muzikaal naar Khruangbin. Het refrein heeft iets 'magisch' dat ik niet juist kan beschrijven. Het is een beetje 'oddball' maar wel ontzettend lekker. En wat kunnen de jongedame en de heren zingen! Een van mijn persoonlijke ontdekkingen van 2025. 

* Maureen Bailey- Takin' My Time With You (UK, Soul Brother, 1976, re: 2017)
Ik ben bijna klaar met bestellen als ik deze single zie staan bij 'recommended'. Het blijkt het laatste exemplaar te zijn op voorraad en na een paar seconden van de a-kant weet ik genoeg: Meenemen! Gene Page tekent voor het arrangement en hij draagt de erfenis mee van zijn werk met Barry White en Love Unlimited Orchestra. 'Takin' My Time With You' heeft een Love Unlimited-zoet arrangement en is verder prettige poppy disco. Maureen klinkt qua stem als Sylvia Robinson. De combinatie van de elementen maakt dat het een erg gezellig plaatje oplevert. 'I Want You' op de keerzijde is een pure ballade met wederom het bekende Love Unlimited-arrangement. 'I Want You' heeft echter een memorabel refrein maar voor de soul ga ik toch voor 'Takin' My Time With You', maar het is niet heel erg essentieel. 

* Lenny & The Illustrators- Coz I'm Ready (UK, Riker, 2025)
Voor het volledige verhaal dienen jullie een week geduld te hebben. Het gaat namelijk de eerste Week Spot worden van 2026. Ik heb het resultaat nog niet gehoord als ik een aantal 'rants' zie van labeleigenaren en dj's. 'Nee, zij zullen geen AI-gegenereerde muziek draaien of uitbrengen'. Als ik het verhaal achter Riker ontdek is deze eerste plaat al stijf uitverkocht en doet steeds hogere prijzen op Discogs. Deze heeft het drievoudige gekost van de oorspronkelijke verkoopprijs maar hij gaat nóg duurder worden. Volgende week dus het verhaal over een jingle-producent met tientallen jaren ervaring en zijn werk met een AI-tool met de introductie van de 'Fantasy Soul' als resultaat. 'Cuz I'm Ready' is gewoonweg één van de mooiste crossover soul-platen dat nooit is opgenomen door iemand, laat staan dat Lenny & The Illustrators ooit heeft bestaan. Op de b-kant doet Tommy & The Elts 'I'm The Marryin' Kind' en dat is meer een upbeat Northern tune. Het klinkt zelfs een beetje 'blue-eyed soul'. Inmiddels heeft de release meerdere broertjes en zusjes gekregen en tijdens de 'pre-orders' zijn ze al uitverkocht. Het schijnt dat Colin Day een cd heeft uitgebracht met de singles en dat is de reden voor een Engelsman om zijn exemplaar van de hand te doen. Hij is op slag even duur geworden als 'Geni' van Terri Bryant in 2015. 

* Soul Monsters Vol. 1 (UK, Soul Monsters, 2025)
We noemen de beestjes maar even bij hun naampje, hoewel ik betwijfel of ik nog veel van deze novelties ga aanschaffen. Ik heb een paar weken geleden hier The Supremes gepresenteerd met hun uitvoering van 'Uptight'. Nu hebben we dan Tom Jones die twee Stax-klassiekers voor zijn rekening neemt. In 1971 doet hij 'Soul Man' bij een concert in Caesar's Palace dat op elpee zal worden uitgebracht. 'Hold On, I'm Comin' staat in 1968 op een album dat alleen in Amerika is uitgebracht. Vermoedelijk is ook hier weer de zang samengevoegd met een nieuw arrangement. Dat werkt best goed in geval van 'Soul Man'. 'Hold On I'm Coming' zit het dichtst tegen Jones' uitvoering van 1968 aan. Ik verbeeld me dat de blazers opnieuw zijn ingespeeld. Maar... net als The Supremes is dit ook een novelty. 

* Southside Sound Surgeons- Calling All Dancers (UK, Echo Labs, 2025)
Ik heb net een hoop platen gekocht als ik melding krijg dat Echo Chamber een nieuwe release heeft. Ik stel het eindeloos uit tot een paar weken geleden. Inmiddels is de 'issue' al verschenen maar Simon heeft nog één proefpersing op zijn Bandcamp staan. Het is één groot avontuur want ik heb de plaat niet beluisterd. Bovendien ben ik 'on the fence' als het komt tot 'Hi-Jakarta', de vorige release van Southside Sound Surgeons. Ach vooruit, een proefpersing kan ik niet af slaan. Er gebeurt veel. Ergens draait een zompige jaren zeventig disco-plaat en er gebeurt van alles omheen. Net als 'Hi-Jakarta' zal het vast een paar draaibeurten kosten om tot een oordeel te komen. De titel van de b-kant wordt niet genoemd op het label of de stickers en daar zijn we opeens op een Spaans strandfeest met een fijne groove en zomerse geluiden alom. Nee, het gaat toch 'Calling All Dancers' worden als het hem wordt. 

* Thee Marloes- Not Today (US, Big Crown, 2025)
Net als bij The Altons wil ik ook even kijken of ik iets heb gemist van Thee Marloes. Jawel! Er zitten meerdere singles tussen 'Logika' in augustus 2023 en 'I'd Be Lost' uit oktober 2025. 'Not Today' is een vrij recente single. 'Not Today' riekt een beetje naar de kwaliteit van 'Logika' en, oef, wat klinkt de zangeres weer gezellig. Wederom een prachtig nummer van het trio uit Indonesië. 

Het zilveren goud: 2000 deel XII

Zal ik eens beginnen met goed nieuws? Ook in 2026 kunnen jullie maandelijks een aflevering van 'Het zilveren goud' tegemoet zien. Hoewel 2001 een mager jaar is voor wat betreft de singles, heb ik genoeg gevonden om een maandelijkse aflevering te doen. Ik ben een maand geleden al in conflict met mezelf. Het verhaaltje van 'Het zilveren goud' zou over het record barkruk zitten moeten gaan, maar daar heb ik vijf jaar geleden al eens over geschreven. Het is leuk om mee te maken maar op een ene of andere manier denk ik niet graag terug aan deze periode. Intussen is er dan de fietstocht die ik grotendeels kan herleiden. Hoewel ik voorlopig niet op een fiets te vinden ben, klim ik vandaag voor de gelegenheid op de tweewieler om een fietstocht uit november of december 2000 overnieuw te doen. Dan moet ik eerst een probleem oplossen want... heb ik wel een fiets? Mijn huisbaas in Tuk heeft een fiets in de garage staan die ik mag gebruiken en dat doe ik in deze maanden zeer geregeld. Zó geregeld dat er voor 2001 een ambitieus fietsplan ontstaat maar daarover méér in het volgende jaar als dit een kwart eeuw is geleden. Vandaag fiets ik namelijk vanuit Tuk he-le-maal naar Meppel en terug! Het moet niet gekker worden? 

Het is een zaterdag in november of december 2000. Er staat me iets van bij dat het in de opmaat is naar Sinterklaas, maar dan opnieuw... ik kan me niet voorstellen dat ik tussen Sint en kerst in 2000 tijd heb gehad voor deze fietstocht. Ik vermoed november 2000, vast in blije afwachting van mijn eerste verdiende geld in de kunstmest welke netjes tot op de cent wordt ingehouden door de sociale dienst. Het is een zaterdagmorgen als ik van huis ga. Winters weer met een bleek zonnetje. Van het eerste stukje weet ik me niets te herinneren. Ben ik over De Kamp gefietst of door het centrum van Steenwijk en de Meppelerweg? Ik denk eerder aan Zuidveen en Onna. Ik ga vandaag de wereld van Steenwijk en omgeving ontdekken. Ik heb enige ervaring dankzij de vrijdagen van de Woodstock-festivals maar vaak gaat dat één specifieke richting uit. Het is ook niet zo gek want die omgeving is anno 2025 nog altijd populair voor een fietstochtje: Het Drents-Friese Wold. Vanaf het Woodstock-terrein begint de fietstocht 'op het erf'. Het eerste beeld van deze zaterdag in 2000 is het fietspad tussen het tunneltje en Havelterberg. Daar besluit ik het bos in te fietsen en daarna linksaf om achter in Darp uit te komen. Het tijdsbesef is wel zoek en ik weet niet of ik nog rondjes om Darp heen heb gefietst. Het kan eenvoudig gebeuren in deze contreien. Het volgende beeld is Havelte. Het stuk Dorpsstraat er hoogte van de brink. Het fietspad langs de vaart weet ik ook nog en daarna ben ik vermoedelijk over Ruinerwold gefietst. Wellicht ook nog via Oosteinde over Koekange? Daar staat me nu ineens iets van bij. In dat geval is het best een flinke fietstocht geworden voor mijn doen. Feit is dat ik in Meppel langs de Ceintuurbaan fiets en dus zou ik van Koekange via De Wijk terug zijn gefietst naar Meppel. 

Ik ben niet vaak in Meppel geweest. Eigenlijk meestal dóór Meppel heen gefietst of gereden met de scooter in de tijd dat ik in De Bilt heb gewoond. De zomer van 1997 is de Woodstock-vakantie met de caravan en de scooter en dan ga ik donderdag overdag naar Meppel. Ik bezoek de schoenenwinkel met de grote maten en vind een hele stapel singles in het winkeltje van Foucky Mulder. Het is al halverwege de middag als ik afstap in het hartje van Meppel. Ik ga dwalen. Op zoek naar de schoenenzaak maar die blijkt te zijn opgedoekt. Ik herken echter wel het winkelcentrum Keyserstroom met de bioscoop, dus die oriëntatie valt niet tegen. Ik loop weer door de Molenstraat en keer om bij de oude Ford-garage. Foucky Mulder moet ook ergens in deze hoek hebben gezeten. Daar koop ik een stapeltje singles waarvan ik me vijfentwintig jaar later zes kan herinneren. Eentje speelt verstoppertje en heeft officieel gewonnen!

Er is nog een boodschapje maar daarvoor wacht ik bewust tot de avond. Ik heb gehoord dat Meppel iets van een rosse buurt kent. Daar moet vast wel een winkel zitten met videocabines en hopelijk accessoires. Ik wil onder andere graag een rubberen dame mee naar Tuk nemen. Ik zie de duisternis in vallen in het café naast De Kansel. Stevig aan de biertjes en dan weer gaan rondfietsen in Meppel. Uiteindelijk heel voorzichtig maar iemand vragen naar de weg. Ik denk aan de Molenstraat maar het blijkt de Voorstraat. Het is verre van een rosse buurt, gewoon een smal straatje met wat rode neonverlichting boven de deuren. Het vlees is niet in de aanbieding zoals op de wallen van Amsterdam. Ik vind wonderwel een winkeltje in accessoires maar zonder videocabines. De laatste keren dat ik op de Voorstraat ben geweest (als postbode en overdag!), zijn het alleen maar peeskamers en besloten clubs. De man heeft geen poppen maar wel een vibrerend stuk speelgoed dat hij tegen mijn broek aan drukt. Dat is genoeg! Zonder vrouwelijk gezelschap fiets ik binnendoor over Nijeveen terug naar Steenwijk. Als Koekange ook in het pakket heeft gezeten, is het een flinke bocht geworden. 

Volgende maand maak ik een hinksprongetje op het barkruk zitten van december 2000 om vervolgens verder te gaan met de eerste wilde plannen voor een grootse fietstocht. De bijgaande zes singles zijn de enige die ik me kan herinneren van Meppel. Cameo doet verstoppertje maar heb ik afgelopen zomer nog eens gedraaid. 

3308 Find My Way - Cameo (NL, Papillon, 1976)
3309 Toy - The Casuals (NL, Decca, 1969)
3310 Primary - The Cure (NL, Polydor, 1981)
3311 Baukelien - Pé Daalemmer & Rooie Rinus (NL, Telstar, 1982)
3312 Man On The Moon (US, Columbia, 1969)
3313 Banapple Gas - Cat Stevens (NL, Island, 1976)

Cameo staat sinds 2014 in de Blauwe Bak als 'Good Company' een 'anthem' is geworden tijdens de radiouitzending van 'The Big One'. De oude van The Casuals heeft geen fotohoesje. 'Man On The Moon' is een documentaire over de maanlanding. Luisteraars van 'The Vinyl Countdown' kennen ongetwijfeld de 'aftelling' in het intro. Dat komt rechtstreeks van deze plaat. Gelukkig is Soul-xotica niet gelieerd aan een omroep en ben ik Ongehoord Nederland ook geen verantwoording verschuldigd. Toch durf ik te betwijfelen of deze maanlanding écht is gebeurd of dat het is nagespeeld in een studio in Hollywood. Ik leer dit jaar bijvoorbeeld iets over de gebruikte ruimtepakken. In de atmosfeer van de maan zou de astronaut zelfs in het pak zijn gefrituurd. 'Baukelien' is overigens de b-kant van 'Zomerhit' maar altijd de favoriet geweest. Het is een Grunninger hertaling van Chuck Berry's 'Maybelline'. 

Singles round-up: december 7

Morgen komt het Juno-pakket van vorige week. De bestelling van deze week kan eventueel wachten tot het nieuwe jaar. Ik heb vanmiddag besloten om de uitnodiging voor Tweede Kerstdag af te zeggen. Vooral na een toiletbezoek kan ik op een stoel niet de juiste houding vinden en zo wil ik nergens te gast zijn. Net als twee jaar geleden schuift het kerstdiner door naar januari op zijn vroegst. Fietsen op Eerste Kerstdag wordt niets, ook al zou hem om het achterwerk hebben gekund. Met een temperatuur onder nul ga ik niet voor mijn plezier uit fietsen. Althans, niet op Eerste Kerstdag. Voor mij wordt het dus 'gewoon' een week en dan maakt het opeens ook niet zoveel uit welke berichten ik op welke dag publiceer. Is het 2010 geweest of toch 2011? Iets zegt me over dat laatste jaar, maar 2010 is ook goed mogelijk. Hoe dan ook: In de zomer schaf ik een zeer goedkope cd-box aan met 'zomerhits' in de breedste zin van het woord. Omdat de samenstellers niet toestemming hebben gekregen van de platenmaatschappij van Toploader, wordt het knaloude origineel toegevoegd aan de cd. Dat is hoe ik kennis maak met Boffalongo. Het is sinds de single van King Harvest in een pakket van Mark dat ik opeens erg veel zin krijg in de plaat van Boffalongo. De Engelse persing heeft bijna een half jaar liggen wachten in het boodschappenmandje op Discogs, maar ik heb vorige week de knoop door gehakt. Uiteraard niet als enige bestelling en dus kan ik een 'Singles round-up' presenteren met twaalf singles en van alles en zelfs nog meer!

* The Blossoms- A.P.B. (Duitsland, Crystal/MAM, 1977)
Niet te verwarren met...? Nee, het is niet de bekende Blossoms maar een disco-trio uit de late jaren zeventig. Ik denk dat ik de vergissing wel heb gemaakt, maar ach... de plaat is goedkoop. Het MAM-label is vooral erg actief in de vroege jaren zeventig mede dankzij Gilbert O'Sullivan. Deze is in 1977 al overgestapt naar een andere maatschappij en blijkbaar brengt MAM in 1977 bijna geen elpees meer uit. Net zoals de Tom Paxton-single van ene paar weken geleden heeft het vooral oude elpees op het MAM-label op de achterkant van het hoesje. Gordon Mills is evenwel nog wel altijd de producent van de platen op zijn MAM-label. 'A.P.B.' is allesbehalve slecht. 'Sophisticated disco', zou ik het willen noemen. Wel gemaakt voor de hitparade maar niet erg in de buurt gekomen van dit fenomeen. De b-kant heet 'There's  No Greater Love' en dat komt me erg bekend voor. Eigenlijk de betere kant van de twee. Ik acht het goed genoeg voor de Blauwe Bak. 

* Boffalongo- Dancing In The Moonlight (UK, United Artists, 1970)
De naam is nieuw voor mij maar de manier van gradatie van het vinyl komt me bekend voor. Het is de manier waarop Steve Plumb zijn soul-platen aanprijst. Welnu, dit account is van zijn vrouw en behelst meer de commerciële soul en de pop en rock. Voor mij geldt 'Buy with confidence'. 'Dancing In The Moonlight' start in 1970 het leven als Boffalongo. De band hernoemt zichzelf in 1973 tot King Harvest en neemt een nieuwe versie op van 'Dancing' en dan wordt het een redelijke Amerikaanse hit. Ruim vijfentwintig jaar later brengt Toploader het nummer naar de hitparade. Dit is dus de oerversie. Als er nog geen radio was, hadden ze het voor deze plaat moeten uitvinden. 

* Earth Wind & Fire- Getaway (UK, CBS, 1976)
Ik heb iets met Earth Wind & Fire en Engelse persingen. Hoewel ze allemaal in de Gele Bak zijn geëindigd buiten 'After The Love Has Gone' kan ik ze niet laten liggen voor weinig. Zie hier het oudere 'Getaway'. Ook deze zal gewoon in de Gele Bak komen maar het is wel een feestje! 

* Family- No Mule's Fool (UK, Reprise, 1969)
In maart 1999 ben ik nog altijd van plan om naar Polen te verkassen, alleen heb ik daarvoor een paspoort nodig. Ik heb op dat moment een Europese identiteitskaart want deze wordt ook in Engeland nog altijd geaccepteerd. Hiervoor moet ik naar het consulaat in Manchester en ik besluit de dag met een stapel singles. Waaronder dit plaatje van Family. Ik geloof dat ik hem nog wel eens heb gedraaid in 'The Vinyl Countdown' (ergens rond 2013-14) maar sindsdien is hij zoek. Tijd voor een upgrade? De oude was flink stuk gedraaid. Nu heb ik hem dubbel want Sue heeft een tweede voor nop toegevoegd. De 'betaalde' single klinkt echter goed in mijn oren maar ik hou de andere als reserve. 

* The Merseybeats- Don't Turn Around (UK, Fontana, 1964)
Ik moet haar handeltje in de gaten houden want van dit soort plaatjes word ik erg blij. En dat voor zeer billijke prijsjes. 

* Motörhead- Motorhead (UK, Bronze, 1981)
Lemmy en de mannen 'live' op het podium met twee klassiekers van de bovenste plank. Op een Engelse persing klinkt het laag extra mooi door toevoeging van het midden. Dit is gewoon kicken!

* Prince Buster- Big Five (UK, Prince Buster, 1970)
De plaat is zonnig geprijsd en dus mag die sowieso mee. Het is na de bestelling dat ik me realiseer dat het dát nummer is. 'Big Five' is in werkelijkheid 'Rainy Night In Georgia' van Tony Joe White maar dan met een expliciete tekst over 'cocky' en 'pussy'. Zonder credits voor White. Het label zegt '1967' maar dat is het jaar waarin White het origineel heeft geschreven. Prince Buster's versie is echt uit 1970. Natuurlijk is het kinderachtig en net zo stout als Judge Dread. 

* Dusty Springfield- Some Of Your Lovin' (UK, Philips, 1965)
Dusty is altijd fijn! Zeker als het een 'solid center' is met de labelhoes en dat voor kwartjes en dubbeltjes. Het is niet het meest memorabele werk van Dusty maar ik ben er blij mee!

* Toots & The Maytals- Sailing On (UK, Dragon, 1974)
Meer reggae, hoewel ik dit plaatje al via Youtube heb beluisterd. 'Sailing On' klinkt voor mij méér 'Island Soul' dan reggae om eerlijk te zijn. Nee, ik denk eerst aan de Blauwe Bak maar het wordt toch gewoon de Gele Bak voor dit schijfje. 'If You Act This Way' op de flip gaat daar niets aan veranderen hoewel ook deze kant niet versmaden is. 

* Traffic- Here We Go Round The Mulberry Bush (UK, Island, 1967)
Engeland heeft zeer eigenzinnige wetten die zich moeilijk laten tornen. Zo mag een 7"-single lange tijd niet met een fotohoes worden verkocht. Een 7" met een fotohoes is een EP en je zou zomaar dubbel kunnen betalen voor een single met fotohoes. De DIY-punkers brengen hier verandering in en vanaf 1981 is een single met fotohoes geaccepteerd in Engeland. Uitzonderingen zijn bijvoorbeeld soundtrack-platen. 'Here We Go Round The Mulberry Bush' is het thema van de gelijknamige film en dus komen de eerste 100.000 met een fotohoes. Ik geloof dat ik de Nederlandse ook ergens heb liggen, maar de Engelse met 'solid label' en fotohoes kan ik niet laten liggen. Eigenlijk heb ik hem 'dubbel' en koop hem vooral voor de novelty. 'Coloured Rain' op de flip is misschien het beste nieuws over de single. 

* Verka Spinarova- Music-Box (Tsjechoslowakije, Panton, 1970)
Een eigenaardig ding. 'Music-Box' is een Tsjechische tekst op 'Surround Yourself With Sorrow' van Cilla Black. Het klinkt lullig maar wat wil je anders? Het is vooral de combinatie van fotohoes met plaat dat me over de streep trekt. Het is een 'plaatje om te zien'. Op de flip een eigen nummer met Donald Duck-effecten. Het klinkt niet slecht maar het is een novelty. 

Blauwe Bak Top 100 van 2025: 16-5

Slapen is ook al een luxe geworden. Ik slaap tegenwoordig in etappes van drie uren maximaal. Dan kruip ik uit bed en ben een paar uur bezig voordat ik weer het ligcomfort opzoek en al snel weer in slaap kukel. Op dit moment is het geheel geoorloofd. Ik moet immers 'rust' houden en de wandeling van vrijdag heeft me zaterdag flink geplaagd. Ik moet voor de kerst nog naar Meppel. De eerste kerstdag zal ik me verder ook wel koest houden, op tweede kerstdag ga ik naar mijn zus en de familie. Ik weet niet helemaal precies wanneer ik de top vier aan jullie ga voorstellen. Komende zaterdag is het tweede deel van de Top 100 te beluisteren. https://pixeldrain.com/u/mhTESkr2 Hier is in ieder geval deel met 50 platen in 3,5 uur. Nu de nummers 16 tot en met 5 en morgen maar hopen op wederom een productieve dag voor Soul-xotica. (Het bruine karton op de foto vertegenwoordigt Sylvia Striplin. Ik had niet zoveel zin om creatief te doen met een 12")

16. Too Late - Mandrill (UK, Soul Brother SB7007D, A, 1978, re: 2010)

15. Fatal Attraction - The Charities (US, Colemine CLMN-258, A, 2025)

14. Tell Her She's Lovely - El Chicano (US, MCA 40104, A, 1973)

13. Love Power - The Sand Pebbles (UK, Track 604028, A, 1967, re: 1969)

12. Give Me Your Love - Sylvia Striplin (UK, Expansion EXPAND 116, 12", A, 1980, re: 2018)

11. It's So Hard To Break A Habit - The Webs (UK, Breaks & Beats BAB-021, A, 1968, re: 2024)

10. My Heart Is Drowning - Thee Sacred Souls (US, Penrose PRS-1025, A, 2025)

9. The Time Is Right For Love (UK, Celestial Echo CER008, A, 1971, re: 2025)

8. You Want To Change Me - Bobby Hebb (Spanje, Alma BF 1702, A, 1968, re: 2025)

7. I'm Gonna Change - The Velours (UK, MGM 2006-603, A, 1967, re: 1977)

6. Your Love Is Like A Chain Around My Heart - Carolyn Veal (US, Phil-L.A. Of Soul 353, A, 1971)

5. If You Want Me - The Womack Sisters (US, Daptone DAP-1114, A, 2025)

Blauwe Bak Top 100 van 2025: 28-17

Nergens zin aan. Dat is mijn voornaamste klacht op dit moment. Het zitten gaat niet heel erg lekker en liggend schrijven gaat al helemaal niet. Ik heb in het weekend paniek ervaren maar daar lijkt nu langzamerhand verandering in te komen. De stoelgang is namelijk niet naar wens. Ik heb al een week het gevoel dat de kneuzing een kanaal afsluit en ik heb van de dokter een middel meegekregen om de stoelgang in werking te zetten, alleen gebeurt dat maar niet. Tot gisteravond en, o mensen, ik heb vaak moeten lachen om Screamin' Jay Hawkins' 'Constipation Blues' maar weet nu hoe hemels het is om te kunnen na een paar dagen. In bed met een pijnstiller weet ik het 'gezeur' uit te zetten, ook al moet ik op de zij slapen. Dat had ik mezelf afgeleerd sinds de Pioneer. Ik word namelijk nog wel eens wakker met een kuitspier die op slot zit en dus lig ik doorgaans op mijn rug. Er is dus al een hele tijd geen bericht meer geweest op Soul-xotica maar nu ga ik twee afleveringen van de Blauwe Bak Top 100 aan jullie voorstellen. Eerst klimmen we van 28 naar nummer 17. 

28. Everybody Go Home - Eydie Gormé (US, Columbia 4-42854, A, 1963)

27. Serious - Billy Griffin (UK, CBS A4053, A, 1983)

26. Sounds Ridiculous - Alice Taylor (UK, Soul Junction SJ556, A, 197?, re: 2024)

25. As Long As I Got You - The Charmels (US, Lil' Static TIC 008 RE, B, 1967, re: 2024)

24. Better Late Than Never - Diane Ducane (UK, Contact CON-2, A, 1979)

23. I Don't Care What People Say - Delphonics (US, Arista AS 0308, B, 1978)

22. Waiting - The Altons (US, Penrose PRS-1026, A, 2025)

21. There's No Use Hiding - Gene Townsel (UK, Charly CHARLY634S, AA, 1978, re: 2022)

20. Take It From Me - Traci (UK, Inferno/Shrine LTDBOX 021-1, B, onuitgebrachte opname uit 1966-67, 2024)

19. Love Love Love - The Soul Set featuring Norman Seldin (US, Johnson 737, A, 1967)

18. Soul Time - Shirley Ellis (UK, CBS 7463, A, 1967, re: 1971)

17. Keep It To Yourself - Infinity (US, Fountain FOA-1102, B, 1969)

Singles round-up: december 6

Eerst zou ik de singles uit Ruinerwold in twee afleveringen doen maar nu heeft een pakket uit Engeland opeens heel veel haast. Naar verwachting wordt vandaag een pakketje bezorgd dat ik woensdag heb besteld! Allereerst een update van mijn achterzijde. Ik ben woensdag bij de huisarts en, jawel, het is een gekneusd staartbot. Of toch stiekem gebroken? Ik ben er nog altijd niet gerust op. Feit is dat ik het een paar weken rustig aan moet doen en dat het herstelproces zomaar drie maanden kan duren. Door de kneuzing wordt de poepbuis enigszins afgeknepen en daar maak ik me dinsdag de meeste zorgen over. Ondanks een middel om de ontlasting dunner te maken, lijkt er op dit moment helemaal niks meer uit te komen. Als dit maandag nog niet is hersteld, dan maar weer naar de dokter want dit kan niet kloppen. Hurken is iets dat ik zoveel mogelijk wil voorkomen en foto's maken is momenteel niet mijn favoriete bezigheid. Ik wil eerst ook 'Het zilveren goud' doen, maar kan één single niet vinden terwijl ik hem geregeld in mijn handen heb gehad in de afgelopen maanden. Met de Engelse singles op komst ga ik de singles uit Ruinerwold in één bericht stoppen. Excuses voor de fletse foto, ik heb weer eens de verkeerde batterijen gehaald voor de camera. 

Van de 22 singles uit Ruinerwold zijn er maar liefst 8 dubbel. Dat zijn er eerst 7 totdat ik het totaal van 2025 aan het uitrekenen ben. Dan zie ik dat ik Jona Lewie in juni al in de Duitse uitdossing heb gekocht. 

* Chris Andrews- Yesterday man (UK, Decca, 1965, re: 1975)
* Peter Bewley- It's Allright Bill (NL, CNR, 1972)
* Herman Brood & His Wild Romance- Still Believe (NL, Ariola, 1978)
* Dean Friedman- Lydia (NL, Lifesong, 1978)
* Jona Lewie- Cherry Ring (NL, Papillon, 1977)
* Racey- Lay Your Love On Me (NL, Rak, 1978)
* Status Quo- Living On An Island (NL, Vertigo, 1979)
* Stranglers- Something Better Change (NL, United Artists, 1977)
Platen op het CNR-label hebben doorgaans blauwe labels in de jaren zestig en zeventig. Deze van Peter Bewley is ook in een paars-gele uitdossing en dat is hoe ik hem in Ruinerwold heb gevonden. Beide exemplaren mogen blijven. Herman Brood is zwaar aan vervanging toe en dat is nu geregeld. Volgens mij is mijn oude 'Lydia' flink uit het lood en deze kan ermee door. Racey heb ik nog niet met fotohoes. Status Quo en Stranglers zijn fraaie variaties op het thema. 

De overige singles ga ik in groepjes doen. Het is namelijk niet al teveel soeps in tegenstelling tot de Engelse singles waar ik gerust wat meer ruimte voor wil pakken. 

* American Gypsy- Yo Yo (NL, Negram, 1977)
* Frida Boccara- Cent Mille Chansons (NL, Philips, 1969)
* China Crisis- King In A Catholic Style (Duitsland, Virgin, 1985)
* Electric Light Orchestra- Telephone Line (NL, United Artists, 1976)
* Nick Gilder- Rock Me (NL, Chrysalis, 1979)
'Angel Eyes' is best grappig, '10,000 Miles' is een Blauwe Bak-favoriet. 'Yo Yo' is niets meer of minder dan platvloerse disco met enige latin invloeden maar niets om over naar huis te schrijven. Alles mag mee in Ruinerwold en dus ook Frida Boccara. Het fotohoesje is 'presentable', het vinyl moet ik wel in een betere staat weten te vinden. Tot die tijd kan ik me overigens prima redden met dit exemplaar. Van China Crisis heb ik al bijna vijfentwintig jaar het lege fotohoesje. Volgende maand hebben we in 'Het zilveren goud' een single van Snowy White en deze zit in het hoesje. Nu heb ik de single dan compleet. Ik zag gisteren dat de band onlangs nog in Leeuwarden heeft opgetreden. ELO heb ik niet gecontroleerd of ik hem heb, maar ik beschouw deze Nederlandse met fotohoes in ieder geval als een nieuwe aanwinst. Nick Gilder stamt uit een periode dat Chinn/Chapman hun productiemaatschappij 'uitlenen' aan andere producenten. Het is springerige pop in de stijl van Racey maar niets om voor uit de stoel te komen. 

* Al Hirt- Green Hornet Theme (Duitsland, RCA Victor, 1966)
* The Hues Corporation- Love Corporation (Duitsland, RCA Victor, 1975)
* Peter Jacques Band- Walking On Music (Duitsland, Ariola, 1978)
* Lucifer- Scarlet Lady (NL, EMI, 1975)
Als ik in augustus e single van Kingsize Dick heb gekocht en deze deel op Facebook, krijg ik een reactie van een collega-verzamelaar uit Meppel. Die toont enkele van zijn recente aanwinsten uit Ruinerwold en daarbij zit ook Al Hirt. In deze contreien hebben we, garagerockliefhebbers, een fijne associatie met de band Green Hornet en de single van Al Hirt is lokaal een gewild item. Nu tref ik opnieuw een exemplaar bij dezelfde winkel. Een stuk duurder dan de prijs die Peter heeft betaald, maar de vrouw bij de kassa stopt bij 35 euro met tellen en dus heb ik hem nog altijd voor een fraaie prijs. Een knaller van een surfplaat! Hues Corporation is niet onaardig maar mist gewoon de potentie van 'Rock The Boat' om een grote hit te worden. Peter Jacques is één van de architecten van de Eurodisco uit München. Hij laat op dit plaatje even horen hoe het hoort te zijn en dus is het dertien in een dozijn. Lucifer is helaas een beetje stuk gedraaid maar ach... voor een euro hoor je mij niet zeuren. 

* Luv'- You're The Greatest Lover (NL, Philips, 1978)
* Slade- My Baby Left Me But That's Alright Mama (Duitsland, Barn, 1977)
* Smokie- It's Your Life (NL, Rak, 1977)
* Stephen Stills- Go Back Home (NL, Atlantic, 1971, re: 1972)
* Tina Turner- Private Dancer (Duitsland, Capitol, 1984)
Of ik Luv' heb? Geen idee, maar in dat geval is de plaat compleet afgedraaid. Niet door mij overigens! Nee, ik had vorige week opeens zin in deze overtreffende trap qua 'fout'. Slade is een erg fraaie aanwinst. Hun uitvoeringen van de klassiekers 'My Baby Left Me' en 'That's Alright Mama' hebben we wel beter gehoord en van Slade zijn we ook wel betere platen gewend, maar voor de verzameling is dit smullen. Smokie gaat op de reggae-toer met 'It's Your Life'. Stephen Stills is erg nieuwsgierig. Polydor brengt deze 'The Maxi-Years Of'  uit als de 'maxi-single' even een hype is. Zo heb ik eerder dit jaar de albumversie van 'You Keep Me Hanging On' van Vanilla Fudge als 'Maxi-Years' gekocht. In geval van Stills staat 'Go Back Home' op de a-kant en ik ken dat nummer helemaal niet. Op de b-kant staan echter 'Love The One You're With' en 'Change Partners' alleen is de geluidskwaliteit daar summier. Niet gek met twee volledige nummers op 45 toeren. Tina Turner gaat een beetje per ongeluk mee. 

Week Spot: The Womack Sisters

Afgelopen zaterdag heb ik de plaat nog eens opgezet in 'Do The 45' en vraag me dan af of ik de plaat niet hoger had moeten zetten. Nummer 1 wellicht? Nee, ik laat het zo. Het is lastig genoeg geweest om een Top 100 samen te stellen. De Week Spot van deze week staat op nummer 5 in de Blauwe Bak Top 100. Ik ga overigens vrijdag en zaterdag de twee 'grote' afleveringen doen, volgende week maandag de nummers 2, 3 en 4 en tenslotte de nummer 1 als Week Spot op dinsdag. Ik ga op tweede kerstdag naar de familie in Friesland en wil op eerste kerstdag weer een activiteit ondernemen. Als het weer het toe laat en uiteraard de bips. Greg Belson heeft afgelopen week zijn top 20 van singles uit 2025 gepubliceerd en daarin mis ik deze van The Womack Sisters. Het is immers dankzij hem dat ik op het spoor ben gekomen van de zussen. Drie meisjes uit één van de meest interessante huwelijken die je kan voorstellen op het gebied van de muziek. Helaas is de persoonlijke informatie over de jongedames erg summier, maar ik heb mijn best gedaan! 'If You Want Me' van The Womack Sisters uit 2025 is de Week Spot. 

Het begint allemaal bij Cecil Womack. Hij is in de jaren zestig lid van de familiegroep waaruit Bobby de meest succesvolle zal worden. Cecil is tien jaar getrouwd met Mary Wells totdat hij ontdekt dat Mary in het geniep een relatie heeft met Cecil's broer Curtis. Voordat hij Wells trouwt is hij al vader geworden van een zoon bij een andere vrouw. De Womacks mogen dan uit de gospel komen, de moraal ligt blijkbaar niet erg hoog? Later trouwt Cecil met Linda Cooke, dochter van Sam Cooke. Dat is op zijn zachtst gezegd interessant. Zijn broer Bobby Womack trouwt in 1965 met Barbara Campbell, de weduwe van Sam Cooke en de moeder van Linda. Cecil en Linda hebben samen zeven kinderen. Het is dus niet bekend of de baby van één van de fotohoesjes uit de late jaren tachtig een Womack Sister is of niet. Cecil en Linda hebben huizen over de hele wereld maar Cecil zal in de jaren negentig de voorkeur geven aan Afrika. Hij noemt zich Zekkaryas en dat is in 2001 ook de naam van een muzikaal project: 'T.H.O.Z' staat voor 'The House Of Zekkaryas'. Het presenteert op het album 'E.Q.', dat staat voor Ejyptsian Queen (correcte spelling!). E.Q. is feitelijke en trio van talentrijke dochters van Cecil en Linda en de meiden zullen vanaf 2017 bekend worden als The Womack Sisters. Alhoewel? Het speelt zich eerst vooral af via streamingservices want 'If You Want Me' is het eerste wapenfeit van de dames. Ze luisteren naar de namen BG, Zeimani en Kucha. Ik ben jaloers op de ene vanwege het haar. Dat wil ik ook! Zo'n toren van zwarte krullen boven op mijn hoofd. 

De debuutsingle is verschenen op Bosco Mann's Daptone-label, bekend van onder andere Sharon Jones & The Dap-Kings en de hernieuwde kennismaking met Lee Fields. Bosco en zijn companen zijn het in 2005 zat soul teveel neigt naar Otis Redding en zoete muziek. Ze willen soul weer laten 'leven' en sindsdien hebben Daptone-platen een rauw randje. 'If You Want Me' klinkt dan ook als de verloren gewaande opname uit 1967 en niet een hagelnieuwe productie van drie jongedames. Cecil en Linda zullen eind jaren tachtig hits hebben als Womack & Womack en het zou zomaar kunnen dat Linda met BG, Zeimani of Kucha op de arm poseert voor een hoes. Ten tijde van E.Q. zijn ze nog piepjong en ik schat in dat ze rond de dertig moeten zijn. 

Honderd achteruit 2023: The Police

Eigenlijk zou ik vanavond beginnen met 'Het zilveren goud' maar er speelt één plaat verstoppertje en ik heb even geen trek in dat spelletje. Voor de 'Singles round-up' moet ik foto's maken en dat wil ik eveneens overslaan. Ik weet niet of ik het heb genoemd bij de Blauwe Bak Top 100-afleveringen, maar ik heb vrijdagavond een ongelukje gehad met de elektrische fiets van de zaak. Ik ben daarbij hard op mijn kont gevallen en ik vermoed op het staartbeen. Ik heb zaterdag en zondag rust gehouden maar heb nog post in de tas zitten die ik maandag moet bezorgen. Dat is vrij goed gegaan totdat ik thuis kom. Bij het afstappen van de fiets gaat iets verkeerd en ik schreeuw het opnieuw uit van de pijn. Vandaag ook maar rust gehouden en morgenochtend een afspraak maken bij de dokter. De ontlasting gaat ook niet van harte alsof er iets is dat de boel blokkeert. Toch maar eens bij de geneesheer kijken. Wat kan ik vanavond doen zonder dat ik hoef te hurken voor een foto? Nou, de 'Honderd achteruit' bijvoorbeeld? Op nummer 64 in de Gele Bak Top 100 van 2023 vinden we 'Spirits In The Material World' van The Police. Een band waar ik doorgaans niet heel veel mee op heb, maar ik heb in april 2023 opeens zin in dit plaatje. 

Mijn oudste broer is een muzikale veelvraat en zal ongetwijfeld ook platen van The Police hebben gekocht. Toch herinner ik het me niet van de zolderkamer. Ik hoor The Police vooral in de huiskamer want de plaatjes zijn in de jaren tachtig nog immer populair op de radio. In 1991 koop ik een beduimeld exemplaar van 'Can't Stand Losing You' op de vlooienmarkt in Sneek en dat is lange tijd mijn enige single van The Police. Ik krijg in die tijd een kleine collectie aangeboden maar wimpel het af. Als broeder naar Denemarken verhuist, neem ik een aantal elpees van hem over. Het zijn platen die hij ook op cd heeft. Daar zit ook de 'greatest hits' van The Police bij en in de tijd dat ik een soort van residentie in De Karre heb, draai ik geregeld nummers van het album. Met de singles is het nooit echt iets geworden maar wat niet is kan nog komen. In april 2023 hang ik rond op de site van MVG Records en zie dan 'Spirits In The Material World'. Op 8 april 2023 bestel ik de single in een pakketje met vooral jaren zestig-singles. 

De mannen van The Police houden van exacte data. Het is op 25 september 1976 dat de eerste ontmoeting plaats vindt tussen Stewart Copeland en Gordon Sumner. Copeland is geboren in Amerika maar heeft Schotse roots dankzij zijn moeder. In de midden jaren zeventig komt hij naar Engeland en werkt eerst als roadie voor de progressieve rockband Curved Air. Dan is hij in 1975 en 1976 de drummer van de band, ook al kan dat de perfectionistische leider Darryl Way niet altijd even goed bekoren. Op de genoemde datum speelt Curved Air in Newcastle en daar wisselt Copeland telefonnummers uit met Sumner. Zijn vrienden kennen hem beter als Sting. Op 12 januari 1977 trekt Sting naar Londen en belt Copeland op voor een jamsessie. Stewart's oudere broer Miles Copeland is oprichter van de platenlabels Illegal en I.R.S. en voordat The Police een hit heeft gehad, heeft Copeland een bescheiden hit in Engeland te pakken. Onder de naam Klark Kent maakt hij enkele singles voor Illegal en 'Don't Care' haalt nummer 48 in Engeland. Met gitarist Henry Padovani wordt de eerste single opgenomen als The Police voor het Illegal-label. In mei 1977 krijgt Sting een uitnodiging van Mike Howlett, ex-lid van Gong, voor een nieuw muzikaal project. Omdat hij niet de gewenste drummer kan krijgen, neemt Sting Copeland mee. Het duo wordt zo samengebracht met Andy Summers, met recht een dinosaurus in vergelijking met de andere twee. Summers heeft onder andere gespeeld met Eric Burdon & The Animals en Kevin Ayers en brengt ruim een decennium aan ervaring de groep in. The Police werkt een tijdje als kwartet maar Padovani's kwaliteiten zijn té gelimiteerd en zeker in combinatie met zijn gebrek aan inzet maakt dat hij in de zomer van 1977 aan de kant wordt gezet. The Police gaat verder als trio. 

Met een nieuw platencontract met A&M in de achterzak brengt de groep 'Roxanne' uit terwijl het nog bezig is met de opnames van de eerste elpee. Het gerucht dat 'Roxanne' in de ban is gedaan door de BBC is hardnekkig maar naast de waarheid. De plaat wordt gewoon niet opgepikt door de BBC. 'Can't Stand Losing You' krijgt wel een ban vanwege de fotohoes voor de single maar desondanks wordt de plaat massaal gekocht en is het de eerste Engelse hit. 'Roxanne' zal iets later opnieuw verschijnen en alsnog een hit worden. Het heeft de energie (en het geblondeerde haar) van de punk, maar verder heeft de muziek invloeden uit de reggae, progrock en jazz. Het maakt de band 'uniek' in haar soort in het landschap van 1979. Het geblondeerde haar is overigens per ongeluk. De band wordt gevraagd om mee te spelen in een commercial voor Wrigley's kauwgom op de voorwaarde dat het haar wordt geblondeerd. De mannen stemmen ermee in maar de reclame zal nooit worden uitgezonden. 

In 1981 verschijnt het vierde album van The Police: 'Ghost In The Machine'. 'Every Little Thing She Does Is Magic' is de eerste single die wordt getrokken van het album, gevolgd door 'Spirits'. In Engeland piekt de laatste op nummer 12 en in Amerika een plekje hoger. Nederland gunt de single wel een plekje in de top tien waar het op nummer zes piekt. De groep is goed en wel aan de rol in Amerika in 1984 en is onderweg de grootste band aller tijden te worden. Dan trekken de mannen de stekker eruit. Sting zal utieraard een succesvol soloartiest worden. De koek is op maar de mannen blijven goed bevriend. Met name Sting en Summers kruisen elkaars wegen en ze zullen kleine reünie-optredens doen. De vraag naar een grote reünie stijgt en in 2007-2008 onderneemt de groep nog één grote tournee. Het is dan de band met het hoogste inkomen. De band heeft echter plechtig gezworen om nóóit meer op te treden, hoewel de bandleden allemaal met plezier terugkijken op de succesvolle jaren. Het imago dat ze elkaar de tent zouden uit vechten, is op het conto van de media.