Beeld uit het verleden: februari 1979

Het is allemaal op het juiste moment zoals het lijkt. Hoewel ik dolgraag in het muzikale verleden mag rondstruinen, heb ik het op een bepaald moment gehad met mijn eigen 'geschiedenis'. De diploma's moeten bijvoorbeeld ergens in een verhuisdoos liggen als ik ze nog heb. Ook met kinderfoto's heb ik lange tijd erg weinig. Op zichzelf hoef ik me daar niet druk over te maken want deze liggen in de kast bij de andere fotoboeken in ons ouderlijk huis. Als we in oktober 2022 Jutrijp leeg halen, komen we de fotoboeken tegen. Ze achteloos weggooien voelt niet fijn maar ik hoef ze ook (nog) niet thuis te hebben. Dan biedt broeder aan de fotoboeken voor me te bewaren totdat ik er wél aan toe ben. Niet wetende dat we over twee jaar bijkomen van zijn uitvaart. Schoonzus gaat verhuizen naar een kleinere woning en dus moet er heel veel weg. Zo ook de fotoboeken. Die komen bij mijn zus en die spoort me een jaar geleden aan met kerst om ze vooral eens mee naar Uffelte te nemen. En nu? Nu zou ik ze niet meer willen missen! Hoewel een foto nemen in de late jaren zeventig niet meer zo deftig is als in de decennia ervoor, komt de fotocamera maar zelden uit de kast. Het is altijd vader die de foto's neemt, ook al is hij niet de meest getalenteerde fotograaf. 

Mijn fotoboek maakt daardoor sprongetjes in de tijd. Natuurlijk de nodige foto's van vlak na mijn geboorte. Dan volgt de doopdienst. Ik heb nog altijd heel goed contact met de nicht die me in de kerk mag brengen. Een paar vakantiefoto's met het mysterieuze meisje op de camping in Nunspeet (er is me verteld dat het de dochter van de uitbater was, maar mijn eigen herinnering zegt dat ze daar vakantie vierde met haar ouders. Hoe dan ook: Het is zwaar hervormd dus het gaat hem niet meer worden in 2026) en dan... beelden uit februari 1979. 'Wie 1979 heeft meegemaakt, weet dat het altijd erger kan'. Als knaapje van bijna vier is het vooral erg lollig, hoewel mijn associatie zegt dat ik het helemaal niks vind. Koude witte bende. Ik ben blij als ik weer bij de kachel mag zitten. De groene parka aan waar alle kinderen in het gezin een variant van hebben. Ik probeer ook nog de andere twee sneeuwfoto's op de digitale foto te krijgen maar dan is de batterij leeg. Deze twee beelden tonen echter wel hoe extreem het in 1979 is geweest. 

Het is door menigeen onderschat. Ik weet van mijn buren dat die op 14 februari 1979 met de auto van Sneek terug naar Jutrijp willen rijden en halverwege komen vast te zitten. Er zit niets anders op dan de auto te laten staan en naar huis te lopen. Het enige dat ik zelf kan herinneren is een beeld waarvan ik nog altijd de rillingen krijg en dat zal zorgen voor een levenslange angst. In de vijver verderop vertoeven een paar zwanen. Omdat er sneeuw ligt en het water bevroren is, gaan deze op schooitocht langs de huizen voor eten. Ons huis is één van de eerste die ze tegenkomen. Ik sta op ooghoogte met de beesten als ze met hun grote oranje snavels tegen ons ruit tikken. Ik heb het sindsdien nooit op zwanen gehad. Ik ga binnenkort weer schrijven over de 'Monstertocht' van 2001. Op de terugweg staat een zwaan op het fietspad tussen Kampen en Ens. Om het beest te ontwijken moet ik vijf kilometer om fietsen en.... dat doe ik dan ook! Ik ben in de jaren negentig eens tegen een zwaan aan gebotst die besluit een middernachtelijke wandeling te maken op het fietspad. Het maakt dat ik anno 2026 nog altijd een bochtje om maak als er een zwaan op mijn pad komt. 

Misschien dat ik dit jaar eens vaker een foto uit het fotoalbum in herinnering ga roepen. Met de nodige 'flashbacks' naar 1979 van de afgelopen dagen moet ik meteen denken aan de sneeuwfoto's. Deze zijn gemaakt bij het hekje op de Sinnewar. Er is ook nog een foto samen met zus op een gigantische bult stuifsneeuw aan de Riperwei. De andere twee foto's, die niet zijn gelukt, zijn gemaakt op ons erf. Dat toont sneeuw maar verder niets ernstigs. EDIT: De onderste foto is de tweede foto die ik beschrijf maar dan zonder mijn zus. Ik geloof dat er nog eentje is met haar en waarschijnlijk ook broeder. 

Rondje gebak 70s: Bak 10

K-k-koud? Ik heb er weinig van mee gekregen. Eigenlijk alleen vanmiddag als ik iets in de grijze container wil gooien maar deze helemaal is bevroren. Het heeft iets te maken met een ongemakje waarmee ik eerder vanmorgen te maken heb gekregen. Nee, ik zal niet in details treden, maar het moge duidelijk zijn dat ik iets liever zo snel mogelijk buiten de deur wil hebben. Dat gaat hem vandaag waarschijnlijk niet worden, eerst moet de dooi inzetten. Ik sta nu eigenlijk op het punt om de bakken voor vanavond klaar te zoeken maar voordat het zo ver is, wil ik eerst trakteren op een Rondje gebak. Ergens is er nog het verlangen om nog héél even door de sneeuw te wandelen. Het kan nu nog! Intussen stel ik jullie graag de tiende jaren zeventig-bak aan jullie voor. Het is de bak die vorige week in 'The Vinyl Countdown' heeft gezeten en vrijdag in 'Spirit Of The Seventies'. Ik besluit het bericht weer met de link naar de 'Spirit Of The Seventies'. 

Ik heb standaard 135 singles in een bak zitten. Ik heb vorige week uitgelegd dat ik op een paar punten ben afgeweken van dat aantal. Zo kom ik erop uit dat een Nederlandse persing van een single de laatste is in de vorige bak en de Amerikaanse persing de eerste in de volgende. Die laat ik nu naast elkaar staan waardoor wel eens 136 singles in een bak willen staan. In geval van de tiende jaren zeventig-bak is er niets aan de hand. Dat zijn er gewoon 135 stuks. De laatste in de negende bak is 'Hey St. Peter' van Flash & The Pan en de tiende trapt af met de opvolger van deze single: 'Down Among The Dead Men'. De laatste in de bak is 'All Because Of You' van Geordie. Gloria Gaynor is de absolute winnaar binnen deze bak maar ik noem weer de artiesten en groepen waarvan ik minimaal drie singles heb. Ook al betekent dat bijvoorbeeld in geval van Flying Lizards dat ik driemaal 'Money' heb: De Engelse, de Nederlandse en de latere Old Gold-heruitgave.

Fleetwood Mac (6), Flying Lizards (3), Focus (6), Steve Forbert (3), The Fortunes (7), Four Seasons (5), The Four Tops (3), Fox (4), Foxy (3), Free (6), Frijid Pink (3), Gallagher & Lyle (3), Art Garfunkel (3), Gloria Gaynor (12) en Genesis (3)

De top tien heb ik ditmaal op vrijdagmiddag samengesteld en daar heb ik dus goed over na gedacht? Op het laatste moment wissel ik nog een paar platen om en krijgt de lijst zowaar een nieuwe nummer 1. Een plaatje dat al vanaf 1998 voor me 'leeft'. Vooral in latere jaren vind ik de tekst steeds toepasselijker worden als ik terug denk aan een relatie uit een grijs verleden. De vondst van de single in Ruinerwold zet het opnieuw voor me op de kaart en nu is het dus de verdiende nummer 1. 

10. Solsbury Hill - Peter Gabriel (1977)

9. Bright Eyes - Art Garfunkel (1979)

8. Wishing Well - Free (1972)

7. Follow You Follow Me - Genesis (1978)

6. Longer - Dan Fogelberg (1979)

5. S-s-s-single Bed - Fox (1976)

4. Tired Of Waiting - The Flock (1970)

3. Goin' Down To Laurel - Steve Forbert (1978)

2. Nothing More - Fotheringay (1971)

1. Lydia - Dean Friedman (1979)

De show van vrijdagavond is hier te beluisteren. https://pixeldrain.com/u/uuDUcUdC

Postsierlijk deel 2

Het jubileum is geruisloos aan me voorbij gegaan. Ik heb niet eens de tijd gehad om het te melden op de zaak of ik zit met mijn achterwerk in de berm nabij Zuidveen. In november heb ik een voorschotje gegeven op het feit dat ik vijftien jaar geleden mijn roeping heb gevonden. De eerste avonturen in de post zijn in de sneeuw en dus word ik opeens herinnerd aan deze serie. Binnen een bericht blijkt namelijk al dat ik niet het héle verhaal kan doen en het eigenlijk ook best in stukjes wil doen. In het eerste deel ben ik in Steenwijk begonnen. Het verhaal stopt als ik naar Nijeveen verhuis en daarmee in een andere gemeente én provincie ga wonen. Dit bericht zal voornamelijk gaan over de sortering, hoewel dat gedeeltelijk parallel loopt met de volgende afleveringen. Ik sta inmiddels een paar jaar op de wachtlijst voor de sociale werkvoorziening. Het is de afspraak dat je bij verhuizing naar een andere gemeente automatisch op een vergelijkbare plek terecht komt. In geval van de gemeente Meppel sta ik op plek 28 en met een gemiddelde instroom van 6 per jaar gaat dat nog wel even duren? Dan gaan de zaken opeens heel erg snel...

Wat heeft Geert Wilders ermee te maken? Welnu, hij is weggelopen uit het Catshuis en daarmee staan nieuwe verkiezingen op stapel. VVD heeft als voornemen om de sociale werkvoorziening gecontroleerd te laten 'doodbloeden'. Als bij een volgende verkiezingsronde bijvoorbeeld het PVDA of de SP de grootste zou worden, zou een kans bestaan dat deze snode plannen worden teruggedraaid. Zo mag de gemeente Meppel opeens 24 plekken weggeven in de sociale werkvoorziening. Er zijn een paar die afvallen en daarmee schuif ik door naar de felbegeerde plek. Met de wachtlijstconsulent van de gemeente heb ik mijn voorkeur besproken: Ik wil in Meppel ook dolgraag weer in de post aan het werk. Om een vreemde reden (er is altijd tekort aan personeel bij de bezorgers) kunnen ze me geen functie als postbezorger aanbieden, maar ze zoeken wel mensen voor de sortering. Ik weet niet wat ik me hierbij moet voorstellen, maar vooruit... dan heb ik toch een voet achter de deur gezet. Ik stel me er iets bij voor dat ik de post moet sorteren voor de bezorgers. Iets dat me niet logisch lijkt omdat iedere bezorger zijn eigen manier van sorteren en bezorgen heeft. Er is in juli 2012 sprake van een valse start als het erop lijkt dat ik in de schoonmaak terecht komt. Na een 'vakantie' die parallel loopt aan het verlof van de wachtlijstconsulent wordt me andermaal beloofd dat ik in de post aan het werk kom. Zo begin ik in eind augustus 2012 aan mijn periode in de post in Meppel. Dat was vorig jaar februari 12,5 jaar geleden, maar ik heb bedankt voor gebak en feestelijkheden. 

Er is een groot verschil tussen de post in Meppel en Steenwijk. In de laatste plaats halen we alleen rechtstreeks de post van de gemeente en een handjevol bedrijven. Daar drukken we een stempel op en gaan deze bezorgen. Het zijn dus uitsluitend adressen in Steenwijk. Meppel heeft een heuse kaartenbak van klanten waar we alle post verzamelen. Vervolgens gaan we zien of we zoveel mogelijk zélf kunnen bezorgen (in Meppel en Nijeveen) en proberen we de rest zoveel mogelijk te slijten bij collega-bedrijven (onder andere Business Post). Het restant gaat gebundeld in de juiste gewichtscategorie naar PostNL waar het wordt gefrankeerd en bezorgd. Het is geen vetpot, maar hee... we vallen onder de sociale werkvoorziening en dat hoeft in principe geen winst te maken om te kunnen blijven draaien. Ik maak kennis met 'de dames'. Eentje is van rond mijn leeftijd en de ander een flink stuk ouder. Het probleem is alleen... het is geen fulltime baan. Het begint pas 's middags met een paar korte sorteermomenten. Het échte werk is pas na drie uur en daarna is het aanpoten tot ongeveer zeven uur. De overige tijd (en de dagen dat ik niet ben ingeroosterd) zit ik gewoon in de 'handel van de dag' op de inpakafdeling. In het hele begin weet ik trouwens ook niet zeker of ik wel wil doorgaan met de sortering. Het kost enige moeite om het onder de knie te krijgen en eigenlijk is het puur administratief waar ik liever met een fiets en een tas met post op weg wil. Wat heeft de doorslag gegeven? De oudere dame! In haar tref ik méér dan alleen een fijne collega. Onze chemie werkt aanstekelijk, een half woord is genoeg om de machine te laten draaien als een trein. Met de nodige grapjes tussendoor want we hebben precies hetzelfde gevoel voor inktzwarte humor. Opeens ga ik het sorteren leuk vinden! 

De eerste verandering in de zaak komt in april 2013. Het bestuur van het sociale werkvoorzieningsbedrijf is niet enthousiast over de jaarcijfers van de post en het lijkt er even op dat de boel zal worden opgedoekt. Dan meldt zich een fietskoeriersbedrijf dat zich ook will profileren op de reguliere postmarkt. Het zal de redding worden van de postafdeling in Meppel. De collega-bedrijven worden fors uitgebreid waardoor er steeds minder naar PostNL hoeft. Bovendien hoeven we niet meer zélf naar PostNL te rijden. Wij sorteren en in Zwolle wordt de boel gefrankeerd. De PostNL gaat in een bulk vanuit Zwolle. Ik krijg al snel de taak om de roosters op te stellen. We hebben dan één collega (buiten mezelf en de genoemde dames) die niet lekker in de groep ligt. Het is erg kinderachtig, maar ik besluit haar niet meer in te plannen. Dat is in mei 2013 een eerste crisis in de sortering. Eind 2013 heeft het bedrijf een open dag. Het is dan al bekend dat naar alle waarschijnlijkheid de laatste groep sociale werkplaats-klanten ontslag gaat krijgen. Het postbedrijf laat weten dat ze me graag willen behouden voor de post. Wordt vervolgd. In december begint het spannend te worden als een lokaal uitzendbureau in de bres springt. Het besluit ons allen in dienst te nemen per 1 januari 2014 en ons werkzaam te houden op de vaste werkplek. Een jaar later wordt het contract niet verlengd vanuit het uitzendbureau maar ziet de gemeente wél in dat dit niet de manier is. We worden gemotiveerd om aangepast werk in het vrije bedrijfsleven te vinden. Ik kaart aan dat het postbedrijf me graag wil overnemen. Dat is aan dovemansoren. In plaats daarvan moet ik maar bij defensie solliciteren en productiebedrijven. In de loop van 2015 komen de gesprekken met het postbedrijf toch op gang en op 1 januari treed ik in dienst via een payroll-constructie. 

Hoewel de twee dames en ondergetekende lange tijd de vaste spil blijven van de sortering, hebben we van tijd tot tijd versterking. Het is een komen en gaan want voor de meesten is het niet heel erg interessant werk. Ik word claustrofobisch op de inpakafdeling en besluit mezelf aan te bieden om de uren aan te vullen in de bezorging. Ik ben altijd vrij op woensdag en met het oog op de bezorging ga ik naar de dinsdag als vrije dag. Dat valt samen met 'Tuesday Night Music Club' op de radio. Maandag en vrijdag zijn in ieder geval mijn vaste sorteerdagen, de eerste vooral samen met de oudere collega. Ik ken maar weinig mensen die uitkijken naar de maandag, maar het is mijn hoogtepunt van de week binnen het werk. Lekker werken met mijn fijne collega en tussendoor de meest harde grappen naar elkaar toe. We hebben een paar keer uitbreiding en ik denk dat M. in 2018 of 2019 bij de groep is gekomen. Ik zit dan al voor tachtig procent in de bezorging. Het werk is 'minder' geworden. Niet in de zin van kwantiteit, maar in het geval van kwaliteit. Er is steeds minder sorteren nu het meeste werk in Zwolle wordt verricht. M. heeft er geen moeite mee (zij is ook het liefste zo weinig mogelijk op de inpakafdeling) en dus hevel ik stukje bij beetje mijn werk over aan haar. Met twee vaste waarden: Op maandag werk ik samen met mijn oudere collega en op vrijdagmiddag met de andere dame. Eind 2019 komt het nieuws dat mijn oudere collega elders gaat werken en dan is opeens ook mijn enthousiasme voor de sortering weg. Ik kan niet abrupt de sortering opzeggen en blijf het doen tot 2021. Ik ga mezelf uiteindelijk aanbieden voor Steenwijk om helemaal uit de sortering weg te gaan. De oudere collega komt eind 2020 nog heel even terug maar over een paar weken gaat ze met pensioen. 

In de volgende aflevering ga ik door de hoogte- en dieptepunten van de postbezorging in Meppel. 

Week Spot: The Beach Girls

Als in maart de eerste zomerse zonnestralen beginnen te schijnen, heb ik altijd de neiging om de Week Spot erop aan te passen. Zie bijvoorbeeld 'The Summer Of Our Love' van The Bar-Kays in maart 2022, maar ook het vorige jaar heb ik (als ik me niet vergis?) een zomerse Week Spot gehad. Er is genoeg keuze op dat vlak. Hoe zit het dan met de winter? Ik heb 'Winter Go Away' van Holly Maxwell al eens gehad als ik het helemaal heb gehad met dat jaargetijde. Platen over sneeuw zijn er niet veel en zeker niet in de hoek van de Northern Soul. Dan kijk ik nog eens naar de recente aankopen en dan... The Beach Girls! Ik maak op dit moment weinig mee van de sneeuw en winterse omstandigheden en dus vind ik het best aardig om met de Week Spot toch even stil te staan bij het weer. Zodat ik op een later moment altijd weer kan denken: 'O ja, dat was toen er sneeuw lag'. Deze week een liedje met best een aardig verhaaltje. De Week Spot is het iconische 'Skiing In The Snow' van The Beach Girls uit 1964. 

Hoewel The Four Seasons best een aardige rij hits in Amerika heeft, zal de band in Europa nooit als één van de grootste worden gerekend. De oorspronkelijke platenmaatschappij, Vee-Jay,  sluit tijdens de eerste Amerikaanse tournee van The Beatles een distributiecontract via een roadmanager waardoor Vee-Jay de platen in Amerika mag uitbrengen. Niet voor lang want al snel meldt EMI zich en blijkt het contract van Vee-Jay volkomen waardeloos te zijn. Het is waarschijnlijk om The Four Seasons een dienst te bewijzen dat Vee-Jay een split-album uitbrengt met The Four Seasons op één kant en The Beatles op de andere. Inclusief een scorelijst waarmee de luisteraar zelf kan bijhouden welke de beste is van de twee. The Four Seasons wedden niet op één paard en zo ontstaat het idee om een vrouwelijke variant van de groep in de markt te zetten. Genoemd naar een liedje van henzelf, is The Rag Dolls een feit. Zoals ook The Four Seasons als bijvoorbeeld The Wonder Who platen maakte onder een andere naam, zo maakt The Rag Dolls eind 1964 een plaatje voor het Dynovoice-label. Sandy Linzer en Denny Randell hebben 'Skiing In The Snow' geschreven en de versie van The Beach Girls verschijnt begin 1965. De plaat flopt genadeloos. Dynovoice probeert het later in 1965 nog eens met een mannelijke versie. De groep is dan The Invitations. Ook dit plaatje flopt volledig. 

Het is ergens in de vroege jaren zeventig. De naam van Ian Levine valt ergens, maar volgens mij is het iemand anders. Hoe dan ook: Een Engelse Northern Soul-jager komt in Amerika er achter dat hij is vergeten zijn scheermesjes mee te nemen. Omdat hij 's avonds een scheerbeurt wil hebben, loopt hij vanuit zijn hotel naar de dichtstbijzijnde drogist. Deze heeft ook een rek staan met goedkope singles. De Engelsman bladert tussen de platen en vind 'Skiing In The Snow' van The Invitations. Kort daarop blijkt dat de plaat ontzettend schaars is. Er zijn bronnen die beweren dat de plaat nooit is geperst en dat dit wel eens het enige exemplaar kan zijn. Mede dankzij Ian Levine verovert 'Skiing In The Snow' van The Invitations de Engelse Northern Soul-scene. Omdat er maar één exemplaar is in Engeland moet je de bewuste dj achterna reizen om de plaat te horen. 

In 1973 opent The Casino in Wigan haar deuren en groeit uit tot de meest ultieme Northern Soul-club van Engeland. Het is ook het begin van de commercie. Eerst is in 1975 al 'Footsee' verschenen van Wigan's Chosen Few. Een ietwat opgevoerde instrumentale b-kant van The Chosen Few en gelardeerd met claxons en een uitzinnig voetbalpubliek. In hetzelfde jaar komt iemand op het idee om de band Sparkle uit Wigan het nummer van The Invitations voor te houden. Als Wigan's Ovation wordt een cover opgenomen. De band treedt op in Top Of The Pops en sindsdien staat 'Skiing In The Snow' met stip bovenaan een zwarte lijst. Het optreden van Wigan's Ovation wordt beschouwd als de ultieme uitverkoop van de Northern Soul. Het bereikt evenwel een twaalfde plek in Engeland en doet zelfs onze Tipparade aan. Er zijn niet veel Northern Soul-hits die dit kunnen na vertellen. 

The Invitations zal kort daarop als bootleg worden uitgebracht maar het kwaad is al geschied. Door de versie van Wigan's Ovation heeft het een nare bijsmaak gegeven. The Casino spint garen bij het succes. Zij moeten zelfs een rem gooien op de lidmaatschapsbewijzen nadat 'Skiing In The Snow' een hit is geworden. En dan de oerversie van The Beach Girls? Tja, daar haalt iedereen zijn neus voor op. Er staat een fikse straf op als je het durft Northern Soul te noemen. 

Toch ben ik jaren op zoek geweest naar een betaalbaar exemplaar en ga ik hem zaterdag vrolijk draaien. Ik denk zelfs aan een weer-gerelateerde show en zou best alle genoemde versies van 'Skiing In The Snow' willen draaien. Ook al betekent het dat de Northern Soul-snobs me staan op te wachten om mijn gezicht in te smeren met sneeuw. 

Singles round-up: januari 3

De codes met de kleurtjes zijn weer verdwenen en, naar het schijnt, rijdt de bus van Havelte naar Uffelte weer volgens het boekje. Ik zit nu dubbel en dwars door mijn boodschapjes heen en bovendien heb ik best zin om even naar buiten te gaan. Het wordt een enkeltje benenwagen naar Havelte en met de bus terug. Morgen en zaterdag schijnt er nóg meer te vallen dus ik moet zien het weekend te overleven. Ik heb net mijn laatste ontbijt gehad van wat ik momenteel in huis heb en geniet van een kop koffie. Wellicht het juiste moment om de apparatuur aan te zetten en een paar singles op te zetten? Er is overigens méér onderweg. Ik heb een nestje Engelse Stateside-singles gekocht en verder een Discogs-order uit Spanje. De laatste dealer heeft overigens nog niet gereageerd. Nu de laatste acht singles uit Meppel van afgelopen zaterdag. 

* Jaki Graham- Round And Around (UK, EMI, 1985)
Het is voornamelijk een duik in de jaren tachtig in deze aflevering. Bij platen van Jaki Graham heb ik vaak iets van herkenning zonder dat ik de liedjes meteen kan neuriën. Het heeft in de jaren tachtig voor mij vooral op de achtergrond gespeeld. Dat neemt niet weg dat het een uitstekende zangeres is en de platen zeker 'iets' hebben. 

* High Noon- Dragonfly (NL, CBS, 1970)
Ian McLintock en Bob Freeman zijn typische schaduwfiguren in de Engelse popmuziek. Ze zijn respectievelijk bassist en slaggitarist in Sands en vormen daarna de band Sun Dragon. Dat neemt in 1968 een cover op van The Lemon Pipers' 'Green Tambourine' dat een hit zal worden in Engeland. Later neemt het duo werk op met Jon Lord en Ian Paice voordat Deep Purple van de grond komt. In 1970 keert het duo terug als High Noon en daarmee maakt het een paar uitstekende commerciële singles. Het is de tijd dat Edison Lighthouse en White Plains hoog in de hitparade staan en dat kunnen de heren High Noon ook. 'Dragonfly' klinkt alsof het een hit had moeten zijn. De Nederlandse CBS is zelfs zo geduldig dat het de single een heruitgave geeft in 1974, maar helaas. Best een geinig plaatje!

* (Al) Jarreau- Boogie Down (Duitsland, WEA, 1983)
Weer terug naar de jaren tachiig. Dinsdagavond hoor ik 'Sign Of The Times' van Belle Stars op de radio en, bam, opeens zit ik terug in vroeg 1983. Dan is het eveneens winters weer. Ik zie het nummer voor het eerst in TopPop als ik met een buurtgenootje de hele middag op het ijs heb gespeeld. Eens kijken of Al Jarreau een herinnering kan ophalen. Eigenlijk moet ik bekennen dat ik beter bekend ben met 'Roof Garden' en 'Mornin'. Ik vermoed eveneens een Jaki Graham-verhaal. Het zegt me wel iets in de verte maar verder dan radiobehang is dit nooit gekomen in de jaren tachtig. 

* L.T.D.- Kickin' Back (NL, A&M, 1981)
Toch nog iets voor de Blauwe Bak? 'Kickin' Back' in geen geval. Het is vlotte maar ook o zo commerciële disco. Hoewel de plaat nooit op de hitparade gestaan is het plaatje veel gedraaid door Roadshow Muziekpresentaties en ongetwijfeld ten behoeve van een stampende dansvloer. De b-kant heet 'Now' en dat is een ballade, maar wel van het soort dat ik het erg goed vind. Als ik de plaat schoon kan krijgen mag deze het gaan proberen in de Blauwe Bak. 

* Off- Electrica Salsa (Duitsland, Zyx, 1986)
Ondanks dat ik de jaren tachtig beschouw als het decennium van broeder blijf ik in deze 'Singles round-up' op gepaste afstand. Hoewel? Ik weet dat broeder in 1987 helemaal 'fan' is van dit nummer van Off. Met het oog op zijn Trio-hobby natuurlijk geen verrassing. Het is zo'n geval als 'Da Da Da' van Trio. Ergens is het geniaal maar ongetwijfeld ook begonnen als een geintje met een elektronische beat. Je moet hem ook niet iedere dag horen. 

* Franck Pourcel- Je N'aurai Pas Le Temps (NL, Columbia, 1968)
Het thema uit de televisieserie 'Mens durf te leven'. Er rijst meteen een vraag. Ik zie wel dat in de periode van 1962 tot 1965 een programma van Wim Ibo over de geschiedenis van kleinkunst is uitgezonden. Deze single (en compositie) is echter van 1967-68. Hoe dan ook: De beeldbuis is in opmars in 1968. Deze melodie ken ik overigens beter als 'If I Only Had Time' van John Rowles. Origineel is het nummer van Michel Fugain, zo lees ik nu. 

* Afric Simone- Ramaya (NL, CNR, 1975)
Na code oranje van gisteren moet ik nu een code oorwurm afgeven. Natuurlijk een ontzettende novelty. Te leuk om te laten liggen voor een zuinige euro. 

* Phil Tate- El Adorno (UK, Oriole, 1963)
Ik heb meerdere platen van Phil Tate en allemaal in gezellig walstempo en cha cha. Deze single valt op vanwege de b-kant: 'Real Madrid'. Phil gaat op de toer van de paso doble met twee voorbeelden. Ik zie nu dat 'El Adorno' de offiiciële a-kant is. Eigenlijk vind ik 'Real Madrid' net even feestelijker en dus reken ik dat tot de a-kant. Is het 2,50 waard? Ach, het brengt het bedrag tot een tientje. 

Singles round-up: januari 2

Vandaag weer even rustig aan doen? Ik merk in de afgelopen week iets van herstel maar het blijkt erg teer te zijn. Ik kan inmiddels probleemloos op mijn rug slapen en dat is iets waar ik ontzettend blij mee ben. Ik ben veel beter uitgerust dan wanneer ik op mijn zij moet slapen. Vrijdag en gistermiddag ben ik vrij druk geweest met de singles-bakken en gisteren vooral met het sjouwen van bakken. Dat vindt mijn achterwerk nog niet een puik idee en het geeft me een waarschuwing. Alleen het brood is bijna op en dus hoef ik vandaag niet beslist naar de winkel. Ik blijf binnen en ga maar bakken reorganiseren want er is nog meer dan genoeg te doen op dat vlak. Intussen kan ik ook wel een 'Singles round-up' publiceren, nu met de eerste acht uit Meppel van afgelopen zaterdag. Ik heb even geen inspiratie voor een 'gezellig' bericht dus mooi doorgaan met de singles. 

* Amphora- Timothy (NL, CNR, 1979)
Wellicht is het iets dat ik vooraf had kunnen checken, maar ik heb bij het zien van deze titel altijd gedacht aan een cover van het nummer van The Buoys. Amphora's 'Timothy' is echter niet geschreven door Rupert Holmes maar door een stel 'Ollanders. Timothy is ditmaal niet een mijnwerker die door collega's wordt opgepeuzeld maar een clown zoals Ben Cramer die reeds heeft bezongen. Muzikaal klinkt het als een geslaagd huwelijk tussen Pussycat en Champagne om het Hollands te houden. Erg gezellig voor op een vrijdag- of zondagavond. 

* Hugues Aufray- Hasta Luego (NL, Atlantic, 1973)
De eerste blik op de singles bij 'De Kring' is teleurstellend. Een paar klassieke en geestelijke singles en alles in een rampzalige staat. Bij navraag blijkt het twee bakjes te hebben met 'collectables' bij de kassa. Deze gaan weg voor 2,50 euro per stuk. De helft zou ook gewoon voor een euro of vijftig cent stof kunnen happen want nog altijd veel klassiek, geestelijk en kleinkunst. Deze single van Hugues Aufray smeekt me om hem mee te nemen. Wat is het? Het kan een regelrechte teleurstelling zijn? In gedachten sta ik weer voor de Club 2000-fruitautomaat in De Mangerie in Sneek. Ik gooi een losse rijksdaalder in de automaat en druk wat op de knoppen. Is het waar? Halen we zomaar vijfentwintig gulden uit de kast? Ach vooruit... het is een 'oddball' maar valt zeker niet tegen. Het is typisch zo'n ding uit het gebied van de Middellandse Zee dat zomaar opeens een hele grote hit had kunnen zijn, maar deze eer nooit heeft meegmaakt. Ik weet niet eerlijk of-ie de 2,50 waard is geweest maar het is een eigenwijs ding!

* Bourgeouis Tagg- I Don't Mind At All (Duitsland, Island, 1987)
Ik hoor dit plaatje eens in het Theater Van Het Sentiment en ik geloof dat hij een tijd op mijn zoeklijst heeft gestaan. Ik kan de plaat niet neuriën en dus moet ik hem opzetten. O ja, deze! Een heel klein barok popliedje zoals je ze weinig tegenkomt in de late jaren tachtig. Deze gaat zeker hoog eindigen in de Gele Bak Top 100 dit jaar. Erg gelukkig met deze single!

* Timothy Carr- A Stop Along The Way (US, The Hot Biscuit Disc Company, 1968)
Om een onverklaarbare reden sta ik te dralen met deze single. Zal ik hem gokken? Ik verwacht country, maar ach... voor een euro wagen we altijd een gokje met zo'n Amerikaanse persing. Wat als ik de plaat had laten liggen? Was er een man overboord geweest? Welnu, de b-kant heb ik zaterdag al even beluisterd via Youtube en dat is Deep Soul. De a-kant, 'A Stop Along The Way', schijnt Northern Soul-achtig te zijn. Die moet ik in ieder geval horen en daar begin ik mee. Ja, ik zie wel wat ze bedoelen maar het is 'anything goes'. De b-kant heet 'Let's Start All Over Again' en wordt genoemd als de betere kant. Het is een 'straight starter' en vanaf noot 1 een 'big hurter'. Met vlag en wimpel in de Blauwe Bak. Volgende keer niet weer twijfelen bij dit soort singles!

* Jim Croce- Workin' At The Car Wash Blues (NL, Philips, 1973)
'Those Were The Days' van Sandie Shaw komt eveneens van 'De Kring'. Dit is de derde single uit deze winkel en de hekkensluiter in de volgende aflevering is de laatste. Ik ken dit nummer van Jim Croce beter als 'Jantje's Blues', de onvolprezen vertaling van Cornelis Vreeswijk. Er moet gezegd worden dat deze single uitzonderlijk goed klinkt waardoor het bijna de gevraagde 2,50 euro goed maakt. 

* Distant Cousins- Boo Hoo Hoo (UK, The Ghetto, 1990)
Iets met Engelse persingen. Deze single oogt niet heel erg aantrekkelijk, maar de Engelse persing geeft de doorslag. Het heeft een sticker van de Record, Tape & Video Exchange aan Notting Hill Gate in Londen. 1.50 is door gekrast en ook 50. Tenslotte staat er 10. Dat moet dat tien pence zijn geweest. Een eerdere single, 'You Used To' heeft in december 1989 de 77e plek aangeraakt en 'Boo Hoo Hoo' is compleet geflopt. Wat is het? Het heeft iets van een 'vintage' sound en is redelijk soulvol maar daar houdt het voor mij dan ook wel mee op. De productie rammelt zo erg dat het niet als 'lo-fi' kan worden beoordeeld. Nee, de b-kant is het ook net niet. Gewoon voor de Gele Bak. 

* Esperanto- Last Tango (NL, A&M, 1975)
Ik moet altijd nog eens duiken in het vroege werk van Esperanto. Ik heb onlangs nog iemand gesproken die het me heeft aanbevolen. 'Last Tango' is het enige dat in de buurt komt van de hitparade van Esperanto Rock Orchestra, zoals de band oorspronkelijk heet. In een strikt tempo van een tango, zoals je zou verwachten bij de titel, maar qua zang krijg ik 'vibes' van Be Bop Deluxe en dat is een goed voorteken. Ik kan hier wel aan wennen!

* Dan Fogelberg- The Language Of Love (US, Full Moon, 1984)
Als ik de single uit de bak haal hangt het hoesje nog aan twee millimeter. Bij het tellen aan de kassa gaat de hoes door midden en heb ik een voor- en achterkant. Ach, vooruit maar! Dan Fogelberg heeft een fijne associatie en ik ga het komend weekend vast over hem hebben in het 'Rondje gebak'. 'The Language Of Love' rockt lekker maar is op zichzelf niet zo heel bijzonder. Gezellig genoeg voor een zondagavond!

Singles round-up: januari 1

Als ik zaterdagmorgen het 'Rondje gebak' presenteer, hoop ik nog dat het bericht kan mee gaan voor vrijdag. Nee, de tijd is net verstreken om het binnen de vrijdag te houden. Zaterdag schrijf ik dat ik mezelf aan het voorbereiden ben op een trip naar Meppel. Ik heb het al langer uitgesteld maar een aantal zaken beginnen echt dringend te worden en dus moet ik even met de bus op en neer naar Meppel. Ik zou voor hetzelfde geld ook naar Assen kunnen gaan, alleen ben ik beter bekend in het centrum van Meppel. Buiten een aantal 'nieuwe' boodschapjes heb ik ook de wens om de beide kringloopwinkels te bezoeken. In de tijd dat ik nog in Meppel werk kom ik daar regelmatig. Nu ben ik er sinds eind februari niet meer geweest. De hoogste tijd om de winkels weer eens te checken. Omdat ik uitstap bij de bushalte van de Hugo De Grootstraat ben ik opeens vlakbij de 'oude' kringloopwinkel en zo begint mijn shopavontuur in Meppel. Later vereer ik 'De Kring', de 'nieuwe' kringloopwinkel, met een bezoekje. Overigens bestaat de 'nieuwe' inmiddels ook bijna zeventien jaar en is de 'oude' in de huidige vorm en op deze locatie slechts een paar jaar ouder. De overige zestien singles ga ik uitsmeren over twee afleveringen, maar nu eerst de acht 'dubbele' en upgrades. 

* The Archies- Jingle Jangle (Duitsland, RCA Victor, 1970)
* Joe Bataan- Sadie (NL, Salsoul, 1980)
* Lou Christie- She Sold Me Magic (NL, Buddah, 1969)
* Ekseption- The Fifth (NL, Philips, 1969)
* Ekseption- Air (NL, Philips, 1969)
* Fox- Only You Can (NL, GTO, 1974)
* Sandie Shaw- Those Were The Days (NL, Pye, 1968)
* Gerhard Wendland- Tanze Mit Mir In Den Morgen (NL, Philips, 1960)

Van deze singles komt alleen Sandie Shaw van 'De Kring'. Ik heb 'Jingle Jangle' in een puike Engelse persing maar het fotohoesje maakt me hebberig. Dat geldt ook voor Joe Bataan en Lou Christie. Op het Nederlandse hoesje heet de laatste zelfs Lou Christi. 'The Fifth' van Ekseption heb ik in december 1989 voor het eerst gekocht en mijn oude is tot op de draad versleten. Deze oogt in eerste instantie goed maar een nadere inspectie zegt me dat hij op het eind iets is beschadigd. Enfin, het hoesje is in ieder geval aan één stuk want ook dat accessoire is bij de oude helemaal overleden. Ik hoef niet zo nodig een upgrade van 'Air' te hebben, maar ach... laten we die ook meenemen. Mijn Duitse persing van Fox is niet helemaal recht en de Nederlandse klinkt als een klok. Ik ben eerder vanmorgen door het discotheken-verleden van Nederweert gegaan dankzij de stempels van twee disco's uit die plaats. Zowel Santo-Domingo als Carte Blanche zijn inmiddels opgedoekt maar hebben wel een prachtig verhaal. Dan blijkt het zaterdag ook nog eens Sandie Shaw-dag te zijn. Bij de oude kringloop vind ik het lege envelop-hoesje voor 'I'll Stop At Nothing' van Sandie Shaw. Omdat ze hier nog wel eens lastig willen doen over lege fotohoesjes gris ik een single zonder hoes uit de bak. Dat is dan Gerhard Wendland. Ik heb de Sandie Shaw-single in de persing uit Zuid Afrika maar wil gerust rondkijken voor een Nederlandse om ook deze combinatie compleet te krijgen. Bij 'De Kring' ligt 'Those Were The Days' met fotohoes. Overigens is Lou Christie de allereerste interessante single die ik in Meppel uit de bak haal. Deze mag de boeken in als de eerste van 2026. Een jaar geleden is dat 'Bury Me Down By The River' van P.P. Arnold.