*Rondje gebak 70s: Bak 18

Alweer een week voorbij plus een tweede maand. Het feit dat het al langer licht blijft is voor mij iets waar ik erg van geniet. Vandaag heb ik een lange dag gehad en fiets om zes uur naar huis. Het is dan nog zo goed als licht buiten. Na de show van vanavond kan ik maar lastig mijn draai vinden op Youtube en sla vanavond even over. Dan maar verder met Soul-xotica en de show van afgelopen avond uploaden naar Pixeldrain. De top tien is lastig en laat zich zelfs op het laatste moment niet aanpassen. Als ik van tevoren had geweten dat mijn Eddie Money is krom getrokken, had ik deze wellicht vervangen door een andere plaat. Toch kan ik ter plekke niet een alternatief bedenken en doen we het dus maar zo. De achttiende jaren zeventig bak telt de gebruikelijke 135 singles en loopt van 'Jamie' van Mistral naar 'I Don't Need No Doctor' van Grateful Dead-spinoff New Riders Of The Purple Sage. Zal ik maar meteen doorgaan met de groepen en artiesten met drie of meer singles in de bak?

Mistral (3), Hank Mizell (4), Monica (4), Chris Montez (4), Moody Blues (10), Giorgio Moroder (4), Van Morrison (3), Motors (6), Mott The Hoople (6), Mouth & Macneal (3), Mr. Bloe (4), Mud (7), Mungo Jerry (7), Nazareth (7), Michael Nesmith (3) en New Inspiration (3). 

De top tien ziet er als volgt uit:

10. Wild Night - Van Morrison (1971)

9. Baby Hold On - Eddie Money (1978)

8. This Flight Tonight - Nazareth (1973)

7. Statship 109 - Mistral (1978)

6. Joanne - Michael Nesmith & First National Band (1971)

5. Tonight - The Move (1971)

4. Airport - The Motors (1978)

3. Heighdy-Ho Princess - Neon Philharmonic (1970)

2. O My Mother - Moebius Bottle (1970)

1. The Story In Your Eyes - Moody Blues (1971)

Van Morrison en Michael Nesmith hebben zelfs twee nummers in de show inclusief de top tien. Voor de rest kun je nummers verwachten van: Joni Mitchell, The Mixtures, The MOB, Mokka, Chris Montez, Carlton Moore, Giorgio (Moroder), Mott The Hoople, Mr. Big, Mr. Bloe, Mud, Mungo Jerry, Walter Murphy, Mayumi Nagisa, Names & Faces, Graham Nash (2), Johnny Nash, Rick Nelson, The New Dutch Organ Group en Randy Newman. Hier is de link naar de show https://pixeldrain.com/u/LaHBtKK3

Singles round-up: februari 8

Resumé. Het is eind februari en het weer gaat eindelijk sporen tonen van het voorjaar. Ik heb een vrije dag en dus zal er ongetwijfeld veel en ver zijn gefietst? Nee, het wil op ene of andere manier niet. Ik heb, evenals maandag, best een stukje om gefietst maar het gaat nog niet van harte. Maandag fiets ik vanaf Meppel langs de Hoogeveense Vaart naar Rogat en dan over Broekhuizen naar Ruinerwold. Vanmiddag zijn de singles bij de kringloopwinkel in Ruinerwold de voornaamste motivatie. Ik fiets terug door de weilanden tussen Ruienrwold en Weerwille tot bijna in Ruinen, dan richting Ansen en over Rheebruggen naar huis. Normaal gesproken kan ik de tocht nog vele malen uitbreiden onderweg maar het wil niet. Ik ben de schaamte voorbij voor wat betreft de singles van maandag want ook vanmiddag heb ik een demonstratie gegeven van junkiegedrag. Vijftien singles en merendeels jaren zestig is helemaal niet verkeerd voor de betaalde prijs, buiten dat ik veel van de singles al heb. Ik hoop op een paar upgrades. Ik ga deze 'Singles round-up' dan ook beginnen met een lijstje dubbele singles.

* The Crystals- Da Doo Ron Ron (NL, London, 1963)
* Honest Men- Help (NL, Imperial, 1970)
* The Kinks- Sunny Afternoon (NL, Pye, 1966)
* The Pretty Things- A House In The Country (NL, Fontana, 1966)
* Cliff Richard- The Day I Met Marie (NL, Columbia, 1967)
* Them- Gloria (NL, Decca, 1967)
Ik heb oorspronkelijk ook een single van maandag gerekend bij de dubbele singles. Toch nog even checken? Nee, de eerste titel uit het volgende lijstje heb ik in de uitvoering van Revolution System. Het is veelal sixties bij de kringloop in Ruinerwold. De singles zijn over het algemeen erg goed maar zitten verpakt in plastic hoesjes. Ik vermoed dat ze altijd in een mapje hebben gezeten. De prijzen lopen uiteen van 25 cent tot 5 euro. Er liggen nog een paar singles. 'Ik Heb Geen Zin Om Op Te Staan' van Het bijvoorbeeld en een paar van The Beatles. Ik heb nog even staan dralen bij de paarse Parlophone van 'She Loves You' maar nee... je kan niet alles willen hebben. De overige singles ga ik per drie aan jullie voorstellen. 

* Anarchic System- Carmen Brasilia (Frankrijk, AZ, 1972)
* Shirley Bassey- For All We Know (Duitsland, United Artists, 1971)
* Jim Capaldi- Eve (NL, Island, 1972)
Ik heb een paar dagen gedacht dat ik 'Carmen Brasilia' al had, maar dat blijkt in een andere versie te zijn door een groep die ook 'Popcorn' op de plaat heeft gezet. Ik ben nu wel benieuwd want 'Popcorn' van Anarchic System is de gezongen versie. Je moet niet op zoek zijn naar de zin van het leven want het gaat vooral over 'poppy pop poppy corn'. Het is dezelfde voorinstelling van de Moog als met Popcorn maar nu met thema van 'Carmen' van Bizet als deuntje. Er wordt niet gzzongen op deze versie. Shirley Bassey behoeft een wasbeurt en daar zal ze vast van opknappen. Nee helaas, het zit toch dieper in het vinyl. Het fotohoesje wint het echter voor mij, de schijf kom ik wellicht nog wel eens anders tegen. Een jaar geleden word ik gegrepen door 'It's All Up To You' van Jim Capaldi en ik investeer zelfs in een Engelse persing in april van dat jaar. 'Eve' is de eerste echte solo-plaat van Jim Capaldi in Nederland. Het is best een aardige single maar niet de magie van 'It's All Up To You'. Wellicht nog altijd wel goed voor de Gele Bak Top 100 maar geen top tien. 

* Dave Dee, Dozy, Beaky, Mick & Tich- Bend It (NL, Fontana, 1966)
* Ian Dury- Inbetweenies (NL, Stiff, 1979)
* The Everly Brothers- The Girl Sang The Blues (NL, Warner Bros., 1963)
Moet ik dit controleren? Nee, ik weet zeker dat 'Bend It' nog ontbreekt in het lijstje van singles van Dave Dee en zijn maten. Als de overige sixties-singles uit Ruinerwold ook zo zijn, dan zitten er een paar welkome upgrades bij. Dan zomaar opeens een Ian Dury-single. Altijd leuk. Qua groove is het meteen 'Hit Me With Your Rhythm Stick'. Een erg leuk nummer en ik ben blij met deze aanwinst! Bij The Everlys twijfel ikeven. Ga ik hier twee euro in investeren? De prijssticker is zeer slordig op het label geplakt, maar vooruit... we nemen hem mee. 'The Girl Sang The Blues' is de laatste van The Everly Brothers in oude stijl. Dan komt de 'British Invasion' en vinden Don en Phil zich opnieuw uit. De single is niet smetteloos maar kan ermee door. Ik heb ze wel minder gehoord. 

* Ferre Grignard- La Si Do (Frankrijk, Barclay, 1967)
* Pee Wee Hunt- Good-Bye Blues (NL, Capitol, 1960)
* Jigsaw- Baby Don't Do It (België, Basf, 1975)
'La Si Do' valt zwaar tegen maar volgens mij is 'Yellow You Yellow Me' de meer bekende kant van deze single. Het is in ieder geval meer het geluid van de folky band die we kennen van 'Ring Ring I've Got To Sing' en 'Drunken Sailor' waar de a-kant meer weg heeft van bubblegum. Helaas is het vinyl stevig afgedraaid. Pee Wee heeft bijna de pensioengerechtigde leeftijd maar klink desondanks nog goed voor de leeftijd. Zoals de titel van het album doet vermoeden is het instrumentale dixie met een bluesy ondertoon. Jigsaw is nog niet in aanraking gekomen met Richard Hewson en klinkt lekker 'back to basic'. Ik mag het eigen geluid van Jigsaw erg graag horen en dus is dit een kleine schot in de roos. 

* Big Pete Lancaster- Chain Gang (NL, Ariola, 1974)
* Limousine- Goodbye And Thank You (NL, Ariola, 1976)
* Thijs Van Der Molen- Drinke Totteme Zinke (NL, Imperial, 1968)
Ja, ik moet meteen denken aan Carl Douglas als ik het fotohoesje zie van Big Pete Lancaster. Het zal de band om het hoofd van Piet zijn. 'Chain Gang' is een kruising tussen Carl Douglas en Sam Cooke. Terwijl de gevangenen bezig zijn met de arbeid maken ze kungfu-geluiden. Noem ik hem Piet? Ja, in 1964-65 laat hij zich Piet Lancaster noemen. Hij doet dan vooral Duitse hertalingen van Engelse hits. Een week geleden krijg ik iets speciaals voorgeschoteld op Youtube. De 250e uitzending van Toppop. Het wordt gevierd met een speciale trein die van station naar station rijdt (en waarvoor een deel van de gebruikelijke treinritten wordt opgeofferd voor dit project) en op menig station staat een band of artiest te playbacken. Zo komt ook Limousine voorbij en hun laatste hit: 'Goodbye And Thank You'. Ik moet bekennen dat ik de groep eigenlijk alleen maar ken van hun meer funky singles. Ik wil hem ook nog eens met fotohoes hebben en dan ook in een betere staat. Dit is een thuisbrenger. 'Goodbye And Thank You' is een fantastische ballade. Ach, het is een week na carnaval en Thijs heeft een fraai fotohoesje. 

* Martha Pendelton- Money Honey (NL, Ariola, 1976)
* Connie Stevens- Too Young To Go Steady (UK, Warner Bros., 1960)
* Tumbleweeds- Somewhere Between (NL, Basf, 1975)
Eigenlijk heet ze Martha Ward, Pendleton is de achternaam van haar moeder. Op deze single wordt het overal eigenwijs geschreven als Pendelton. Ze is in de jaren zeventig lid van Rainbow Train en Hot Skin. De Californische trouwt later met Hans Hollestelle. Tot zover de biografische gegevens. Nu de muziek. Dat klinkt erg Amerikaans en commercieel in mijn oren maar wel erg fijn. Ik had minder kunnen gokken voor een euro. Bij Connie Stevens heb ik een paar weken geleden al getwijfeld. Het vinyl ziet er niet heel gezellig uit, maar ja... het is wel een Engelse persing. Maandag ben ik minder kritisch en gaat deze mee. Misschien dat een wasbeurtje nog iets kan opklaren, maar het geluid is brandschoon. Een lekkere zwijmelballade om je veel te jonge meisje bij in de armen te sluiten. Dan tenslotte de Tumbleweeds. Ik heb Ruud Hermans ooit in levende lijve mogen begroeten en in de jaren erna luister ik geregeld naar zijn countryshow op Radio 2. 'Somewhere Between' ben ik altijd ontweken maar sinds een paar jaar heb ik opeens iets met country. Ik ga nu gewoon stoppen me te schamen want ik vind het een heerlijk plaatje!

Eens bekijken hoeveel platen uit bovenstaande vijftien de top tien op zaterdag zullen behalen. Morgan ga ik in ieder geval verder met de 'Rondje gebak' en de link naar 'Spirit Of The Seventies'. Live luisteren kan ook... 23.00 op www.wolfmanradio.co.uk en het schijnt ook te werken met Alexa en dergelijke apparaten. 

Week Spot: Georgie Sweet

Ligt het hem nou aan mij? Ik ben doorgaans een beetje huiverig om nieuwe platen te kopen van mainstream artiesten. Ik heb bijvoorbeeld een Record Store Day-release van twee jaar geleden van Celeste in de koffers staan. Eigenlijk is er geen reet aan. Ik moet vanavond even op de actuele Top 40 kijken omdat een muziekvriend een 'grote Europese hit' draait die het volgens mij nog niet in Nederland heeft gehaald. Ik zie daar dat op nummer 38 een single nieuw binnenkomt van Pinkpantheress met Zara Larsson, twee artiesten waar ik in het verleden heel vaak muziek heb gedraaid in mijn shows. Enfin, eerst beluisteren en zal vast ook alleen als mp3 verkrijgbaar zijn. Ik heb afgelopen zomer wel gehoord over de release van het album van Georgie Sweet maar oordeel dan dat het een 'hype' is rondom een 'mainstream' artiest. Een berichtje schrijven over het wicht moet dan erg eenvoudig zijn want het internet staat boordevol interviews en biografische details. Of...? Nou nee, niet dus! Er bestaat een kans dat jullie vanavond voor het eerst horen over Georgie Sweet en dat het over een jaar een bekende naam is van de radio. Nu dus eerst even snel 'All That We Were' van Georgie Sweet tot Week Spot maken, dan staat er ook nog eens iets 'nieuws' op Soul-xotica? 

De zoektocht begint vaak met Wikipedia. De zoekterm 'Georgie Sweet' verwijst meteen door naar een politica (in het Engels) of naar een pagina over 'Sweet Georgie Brown'. Haar website is niet veel meer dan een doorverwijzing naar haar Spotify-lijst en dergelijke streamingsdiensten. Na lang zoeken vind ik een aankondiging van een concert van een aantal jaren geleden en dat vertelt eigenlijk precies hetzelfde dat ik al wist. Ze maakt haar plaatdebuut in 2020 en dan is ze, volgens een artikel, twintig lentes jong. Ze zou dan nu 26 of 27 moeten zijn. Haar moeder is een professionele zangeres en ik heb elders gelezen dat haar vader een muziekproducent is. Ze groeit dus op in een muzikaal gezin en neemt de muziek van Michael MacDonald en Earth, Wind & Fire mee naar haar toekomstige solocarrière waar za het mengt met Erykah Badu en andere 'moderne' r&b-artiesten. Op 19 oktober 2020 verschijnt haar eerste album 'Misunderstood'. Vijf jaar later, in juni 2025, komt maar meest recente langspeler uit. 'Misunderstood' komt min of meer in eigen beheer uit waar 'I Swear To You' via First Word op de markt komt. Hierdoor wordt het beschouwd als haar volwaardige debuut. Een paar maanden geleden heeft ze 'This Christmas' digitaal uitgebracht als single en nu heeft het dj-label Mukatsuku een deal gesloten met First Word over een 7"-release van 'All That We Were'. 

Omdat er weinig informatie is te vinden over Georgie Sweet, dan maar iets over Mukatsuku? Nik Westen is een Londenaar die in 1994 als dj doorbreekt. In de jaren negentig en nul is hij een belangrijke vertegenwoordiger in het promoten van Japanse releases in het Westen. Tevens is hij inkoper bij Juno en dat verklaart wellicht waarom de Juno-releases van Mukatsuku een speciale hoes krijgen. Hij is een voorvechter van 45 toeren en vinyl en Mukatsuku richt zich vooral op opnames die niet via dat medium zijn uitgebracht. Mukatsuku ontstaat in 2006 uit clubavonden. De naam is, zoals verwacht, Japans voor je beroerd voelen in de zin van irritatie in plaats van overdadig voedsel. Het bekt lekker. De teksten op het label laten niets aan de verbeelding over. Mukatsuku-releases zijn alleen voor de dj-cultuur. Natuurlijk zal een topfan van Georgie Sweet graag de single willen hebben om de collectie compleet te hebben, de rest kan het nummer gewoon van de vinylversie van 'I Swear To You' halen. Op de b-kant van de single staat de onuitgebrachte instrumentale versie mét achtergrondzang zodat de dj (m/v) wordt uitgenodigd om zijn of haar eigen remix te maken van het nummer. 

Over Georgie is verder niet heel veel te vinden buiten een recensie van een show van een paar jaar geleden. Ze is deze avond vooral erg jazzy, naar het schijnt, en daar heeft ze op 'I Swear To You' de pop en soul binnengelaten. Ik moet het album nog altijd eens even ophalen om verder kennis te maken met het fenomeen. 'All That We Were' is eenvoudigweg onweerstaanbaar. 

Morgen hoop ik de kringloop in Ruinerwold aan te doen en dan kan ik deze singles combineren met de singles van maandag uit Meppel. Ik schaam me een beetje voor de laatste dus laten we hopen dat Ruinerwold verrassingen in petto heeft. 

Singles round-up: februari 7

Ja, ik weet het weer. Ik heb in eerste instantie zes gereserveerd op Discogs maar besluit er twee af te gooien. Wellicht voor een volgende keer als deze bestelling helemaal naar wens is. Het is erg leuk om iemand op Discogs te ontmoeten die uit Nederland komt en precies in mijn straatje zit. Hij heeft één single die op mijn 'zoeklijst' staat maar waarvan hijzelf vast ook steil achterover is geslagen. Dat is namelijk een plaatje dat dik vierhonderd euro moet kosten. En nee... er is niemand die de artiest kent en nog minder weten de precieze reden van het prijskaartje. Het is ietwat gospel aan één kant en het is in eigen beheer uitgebracht in Engeland, maar bovenal is het een popsingle die ik hoop toch nog eens voor dubbeltjes en kwartjes te treffen. Mijn maximum bod is een botte belediging voor een verkoper en zelfs dan moet ik er nog eens over nadenken. Het zijn dus vier van Discogs in plaats van zes. Als ik daarbij de drie singles van Rarenorthernsoul doe en de voorlopig laatste aanwinsten van Juno, dan zit ik op negen singles. Ik heb gistermiddag in een vlaag van verstandsverbijstering veel teveel betaald voor zes singles in Meppel en ik hoop dat ik Ruinerwold nog ga halen in deze dagen. Dat zou dan de laatste 'Singles round-up' worden van deze maand. Ik begin met de drie singles van Rarenorthernsoul, vervolgens de twee van Juno en tenslotte de vier van Discogs (en dus de volgorde zoals op de foto). 

* Mixed Feelings- Sha-La-La (UK, Sonic Wax, 1975, re: 2020)
In 2019 heb ik via een kennis van een Facebook-vriend contact met iemand die een lathe-pers heeft. Ofwel: Hij kan singles persen op lathe in plaats van vinyl. Het is de tijd dat ik regelmatig luister naar 'Sha-La-La' op mijn mp3-speler en iedere keer wil ik de plaat op vinyl hebben. Dan is het oktober 2020. Nu het weer kouder wordt, komen de eerste maatregelen die uiteindelijk zullen leiden tot een lockdown en zelfs een avondklok. Dan meldt Sonic Wax dat het een licentie-overeenkomst heeft voor 500 eenzijdig bespeelbare singles met de gezochte opname van Mixed Feelings. Ik bestel deze meteen. Toch is mijn oude exemplaar iets krom getrokken en is het vinyl niet in de beste staat. Rarenorthernsoul is momenteel het magazijn aan het opruimen en komt daarbij onder andere deze demo tegen. Hij gaat voor een flinke prijs maar ik heb het ervoor over. Het is in 2020 de aanvoerder in de Blauwe Bak Top 100 en de hernieuwde kennismaking smaakt erg goed!

* Derrick Morgan- Starvation (UK, Island, 1965)
Het is een trend op dit ogenblik. Als ik even geen andere soul kan vinden, ga ik zoeken op reggae en ska. Rarenorthernsoul heeft een flink aantal jaren zestig-singles welke ik op zichzelf wel zou willen hebben. Toch beslis ik op het einde om maar eentje extra mee te nemen en die is flink aan de prijs. Het is evenwel de originele Engelse persing van een rocksteady-klassieker van de bovenste plank. Ik vertel Baz in eerste instantie niks over de plaat en draai het zaterdag als 'verrassing'. Hij is meteen in alle staten. 'Send it over to me' en meer van dat alles. Het blijkt dat de bevriende ska-dj de single zelf niet eens heeft. 'Dan moet je me maar boeken voor een optreden', is mijn antwoord. De keerzijde heet 'I Am A Blackhead Again' en zit in hetzelfde ritme maar nu enthousiaste blazers in het intro. Hij tikt een keertje over maar ach... dat hoort wel een beetje bij deze stijl. Ga ik nu ineens ska en reggae verzamelen? Ach, ik stop het erbij in de Blauwe Bak voor de aardigheid. Wellicht net zo'n afdeling binnen de Blauwe Bak als de Barbados-singles die ook niet allemaal strikt soul zijn. 

* Arthur Willis & Soulful Dynamics- The Hurting Is Over (UK, Mars La Tour, 1971, re: 202?)
Deze single staat eveneens onder de ska/reggae en het is wel duidelijk waarom. Toch is hier geen sprake van 'island soul' of iets dergelijks. Arthur Willis & Soulful Dynamics zit echt in de soulhoek. Een origineel van deze single brengt grif drieduizend euro op en deze heruitgave is een paar jaar oud. 'The Hurting Is Over' is een ongeorganiseerd zootje gebouwd rondom een ska-ritme van rond de tijd van de Derrick Morgan-single. Het orgel geeft het juiste rocksteady gevoel ook al zal dat vast niet de bedoeling zijn geweest? 'I've Gotta Find A Way' op de keerzijde is meer crossover-soul en ook met een onweerstaanbare sound. Een 'double-sider' in mijn boek waarvan 'Hurting' een novelty is en de keerzijde keurige crossover-soul. Overigens is dit een héél duur pakket geworden. Het is me bij de Stateside-singles niet opgevallen maar Rarenorthernsoul geeft de werkelijke verkoopprijs aan als waarde. Dit pakket wordt onderschept door de douane en ik moet maar liefst dertig euro extra aftikken. Dat weerhoudt me er voorlopig van om weer te bestellen bij Rarenorthernsoul of het moet via Discogs gaan. 

* Mr. Thelonious- Crazy (US, Galaxy Sound Co., 2026)
Naar verluid draagt Mr. Thelonious wel eens een en dezelfde onderbroek voor drie releases zonder dat je hem kan betichten van een slechte hygiëne. Met andere woorden: Hij lijkt bijna iedere dag iets uit te brengen zonder dat we maar te weten komen wie er schuil gaat achter Mr. Thelonious. Op de vorige single heeft hij een gezochte opname van Upp en ditmaal valt een nummer van The Pointer Sisters ten prooi. 'Don't It Drive You Crazy' staat oorspronkelijk op een elpee in 1977 en wordt pas in de nieuwe eeuw ontdekt door de disco-dj's. Het is in 2016 als single uitgebracht in Japan maar ik moet inmiddels al heel veel post bezorgen om een exemplaar te kunnen betalen, mocht hij eens opduiken. Mr. Thelonious' versie is dan 'the next best thing'. Het complimenteert de laidback groove en voegt nog wat extra bas toe aan de bestaande break. Het resultaat is onweerstaanbaar. Ik zou hem bijna willen vragen om eens een remix te maken van 'Questions' van Pat Stallworth want deze mix past voor mij in hetzelfde rijtje. 'Stuff made of dreams'. 'Promo use only, strictly for dj culture, not for resale' staat op het label en dus heeft de b-kant zelfs nog de kale break als extraatje zodat het gemakkelijk kan worden gesampled voor een rap of remix. 

* 6Blocc- Saturday Edit (US, Boogie Down Edits Forty-Fives, 2026)
'Made in Los Angeles' maar dat is ook alles dat we weten. Juno geeft ons de naam 6Blocc maar deze staat niet op het label. 'Saturday' is feitelijk een feestelijke re-edit van 'A Roller Skating Jam Named Saturday' van De La Soul met een extra nadruk op het gezongen refreintje. Op de keerzijde wordt Sade's 'Couldn't Love U More' iets opgevoerd, maar het is vooral 'Saturday' dat mijn interesse heeft. Ik heb zondag nog even lopen dralen bij mijn boodschappenmandje van Juno maar heb het leeg gekieperd. Ik zit namelijk te twijfelen om toch nog de elpee van Loaded Honey aan te schaffen, maar het voelt aan als verraad. 

* Harold Burrage- Got To Find A Way (US, M-Pac!, 1965)
Een verhaal over een vader met een platenzaak, veel onuitgebrachte punk en in het zuiden des lands. Dus ongetwijfeld ook veel soul voor de naburige Popcorn-dansers? Hij heeft geen volledige 100 procent score op Discogs en dus is het even gokken. Deze Harold Burrage heeft niet een hoge gradatie en is een kassakoopje. Welnu, als dit zijn kwaliteit is dan durf ik het een volgende keer wel aan. 'Got To Find A Way' is fijne stampende Chicago Soul, het repertoire waarmee Wilson Pickett een jaar later veel succes zal oogsten. 'How You Fix Your Mouth' is wat minder in mijn beleving. 

* Nickie Lee- The Ten Commandments Of Man (US, Dade, 1967)
Prince Buster heeft heel veel nummers gecoverd in de loop der jaren en zijn 'originals' worden nog dagelijks gecoverd door 2-Tone bands en artiesten. Het gebeurt maar zelden dat een reggae- of ska-original wordt gecoverd door een soulartiest. Als ik de titel zie, moet ik méér weten. Geschreven door Campbell, dat begint goed. En ja... de Youtube-video vertelt me dat het dé tien geboden zijn zoals Prince Buster die heeft opgesteld voor de dames in zijn leven. Toch claimt Nickie de geboden te hebben gedacht, 'the Nick with the solid kick'. Eerlijk? Als Prince Buster zijn regels opsomt, kun je maar beter luisteren en respecteren als dame want anders zwaait er iets. Nickie is té uitbundig waardoor hij zichzelf eerder voor schut zet dan dat het een vrouw gaat overtuigen. 'Last Shadows' is dan de instrumentale versie welke eveneens is geschreven door Prince Buster maar hij krijgt hier geen credit. Zeuren? Nee, daar doe ik niet aan. Wel moet ik benadrukken dat de plaat niet 'nieuw' is zoals hij wel wordt beschreven. Ik doe daar niet moeilijk over maar ben dan ook niet representatief voor een Discogs-koper. 

* Mystic Five- Don't Let Me Down (US, Unity, 1972)
Mark beschrijft het als 'oddball' en ik sla er meteen op aan. Helaas heeft hij net zijn exemplaar verkocht en dat is het moment dat ik op Discogs ga zoeken en bij deze verkoper uit kom. 'Don't Let Me Down' klinkt als 'kitchen sink soul' uit de midden jaren zestig. Toch wijst alles er op dat dit uit 1972 stamt en het wordt ondersteund door een krantenartikel dat vertelt dat Mystic Five een tournee heeft gedaan door onder andere Jamaica en Trinidad en Tobago. Hij zit qua charme in dezelfde hoek als The Darling Dears. Pure magie in alle 'lo-fi' en rauwheid. 'Girl's Get Out Of The Way, Let A Woman In' klinkt al meer als Stax uit de late jaren zestig maar ontbeert ieder spoortje van de charme van de a-kant. Ik kom superlatieven tekort voor de a-kant. 

* Redemption Singers- Black Is Beautiful (US, One-derful!, 1968)
De datum van 14 januari 1963 op het label geldt eigenlijk voor het logo van One-derful! dat vreemd genoeg niet voor deze release wordt gebruikt. De datum staat op iedere uitgave van het label. De groep heeft in 1968 twee singles gemaakt voor Halo, de gospel-afdeling van Eddie Silvers' operatie. 'Black Is Beautiful' komt uit op een moment dat het eindelijk eens hardop mag worden gezegd. Het zijn de roerige tijden van de moord op Martin Luther King en de onlusten in de verschillende steden. 'Black Is Beautiful' is lekker upbeat. Op de keerzijde doet The One-Derful Band 'Honey In The Bee-Bo' en dat klinkt echt alsof het uit 1963 komt. Totaal niet interessant. 

Singles round-up: februari 6

Is de titel van mijn Week Spot van afgelopen week uit gekomen? Ik hoor net op het nieuws dat het morgen 19 graden kan worden, ook al vermoed ik dat dit in Zuid-Limburg zal zijn. Desondanks zal het in het noorden omstreeks de 15 graden worden. Ik moet even iets opzoeken dat ik steeds vergeet. Kijk! Dus toch...? Vorig jaar heb ik op 21 februari voor het eerst mijn (dikkere) zomerjasje aan gehad tijdens een fietstocht over het Koekangerveld en het Dwingelerveld. Ik heb gistermiddag overigens voor het eerst in 2026 eens zonder een vast doel gefietst. Hoewel? Ik moet nog altijd mijn kerstpakket ophalen uit Meppel en fiets terug langs de Hoogeveense Vaart en over Rogat en Ruinerwold naar Havelte. Het kan niet lang meer duren of ik kan weer meerdere fietstochten in meer luchtige kledij maken. Dat het inmiddels ook steeds later donker wordt, is een ander gegeven dat me erg gelukkig stelt. Deze week vooral veel afleveringen van de 'Singles round-up'. Te beginnen met het derde deel van de singles van Mark. Daarna heb ik drie bestellingen van totaal zeventien singles en ik moet even kijken hoe ik deze ga verdelen over de berichten. Ik begin met de singles van Mark. 

* Living Color- Thank The Lord For Love (US, Chicago Sounds, 1971, re: 1975?)
Hoewel Amerikanen vaak de 'u' weg laten uit 'colour' hanteert de band van Vernon Reid de Engelse spelling van 'colour'. Ik moet zijn naam Googlen en zie dan dat Corey Glover al eerder zanger is geweest van de band en hij heeft een vrij grote 'culthit' in de Northern Soul met zijn 'Little Girl' uit 1998. De Chicago-band uit de vroege jaren zeventig heeft deze status al langer en dit heet dus Living Color. Het plaatje lijkt vrij authentiek maar het kan nooit bestaan voor de prijs die ik bij Mark heb betaald. Hij vergist zich nooit! Ik heb dit altijd een fijn nummer gevonden, Bernice Watkins is één van de leden en het origineel is op het Madhatter-label. Het heeft oorspronkelijk ook een b-kant waar de flip in geval van Chicago Sounds de instrumentale versie is van Mystery ? Het heeft een fijn Northern crossover-geluid. 

* Wilson Meadows- That's Still My Love (US, Ichiban, 1997)
Mark biedt de plaat aan met de b-kant en daar beginnen we maar mee. Het is een 'straight starter'. De productie is erg jaren negentig maar nog altijd wel met echte instrumenten. Ichiban is het toevluchtsoord van 'echte' soul- en blues-muzikanten waarvan de carrière grotendeels voorbij is. Wilson speelt samen met zijn broers Wallace en Eugene in The Zircons en The Meadows maar zullen nooit in de buurt komen van het grote succes. 'Memories Keep Hangin' On' is de eerste Ichiban-single voor Wilson en in het intro van de a-kant vraagt hij de dj's om zijn plaatje te draaien. Vaak is dat geen goed teken. Het ligt prettig in het gehoor maar 'That's Still My Love' heeft de meer rauwere soul verpakt in een eigentijds jasje van het model uit 1997. Zou je daarmee een aapfiguur slaan? Ik heb eind 1997 een bruin nappaleren jasje gekocht in een model zoals je dat nu niet meer ziet, maar of je nu echt voor lul loopt in zo'n jas? Hij is overigens al meer dan twintig jaar geleden de recycling in gegaan. 

* Teddy Pendergrass- We Got Love (UK, Shotgun, 1967-69, re:  2020)
Ik heb al sinds 2016 een single van Rozetta Johnson op het Shotgun-label en in 2021 verkeer ik even in de omgeving van Selrec International met de singles op One World. Toch is deze release van Teddy Pendergrass me ontgaan. Het zijn twee niet eerder uitgebrachte opnames welke door een expert worden geschat op 1967, 1968 of 1969. 'We Got Love' zou in 2020 uitstekend in de koffers hebben gepast want het is lekkere upbeat sixties. Op de keerzijde gaat hij aan de haal met The Clash? Oh wacht, die titel is anders. 'Should I Go Or Should I Stay' is de prangende vraag van Teddy in de late jaren zestig. Het is iets meer een ballade. Net als bij de voorgenoemde single van Rozetta Johnson kun je je afvragen hoe deze opnames nooit zijn uitgebracht want qua kwaliteit (sonisch en artistiek) heb ik ze beslist minder gehoord. Zo loopt Epsilon me op dit moment te pushen met een nieuwe onuitgebrachte opname, maar ik haak af bij het minimalistische geluid. 

* The Righteous Brothers- A Man Without A Dream (US, Verve, 1966)
De essentie van 'blue-eyed soul' is wel de combinatie van Bill Medley en Bobby Hatfield. 'A Man Without A Dream' is een 'big city'-productie en klinkt in de koortjes zelfs iets als The Impressions. Oh... ik hoor in de brug dat het iets uit het lood is. 'On This Side Of Goodbye' zal ongetwijfeld de a-kant zijn. Het is meer uitbundig en commercieel verantwoord maar de heren hebben zich los weten te maken van het juk van 'You've Lost That Lovin' Feeling'. Ik vind deze kant ook erg goed en het klinkt niet uit het lood. Het nadeel van styreen is dat de groef wil gaan 'liggen' als het te lang in de zon heeft gelegen. Dit klinkt als zo'n voorbeeld. Beetje jammer want ik vind 'A Man Without A Dream' ietsje beter. 

* The Romeos- Precious Memories (US, Mark II, 1967)
Ik moet bekennen dat ik ze alleen van Youtube ken. Ze zijn er blijkbaar al een tijdje maar in 2020 krijgen ze opeens een naam: de romeo's. Er zullen weinig deelnemers aan coronaprotesten zijn die 'precious memories' hebben aan een optreden van de romeo's. Eigenlijk is er geen goed woord voor de daden van de romeo's en vandaar dat 'Precious Memories' dan ook instrumentaal is. Ik heb zaterdag 'Juicy Lucy' in de show gedraaid vanwege de titel. 'Precious Memories' is een sfeervol ding met een tinkelende klavecimbel (of een piano welke klinkt als een klavecimbel) en met een kleine versnelling waarna de gitaar het stokje overneemt. Het is 'oddball' en 'leftfield' als het kan maar ook obscuur en erg goedkoop. Ik kan me niet beheersen en moet ingrijpen. Deze single zal mijn arrestantenwagen in moeten. Ik bedoel mijn soulkoffers. 'Juicy Lucy' is meer een 'tittyshaker' met een overdaad aan orgel. Het is een novelty. 

* The Seven Wonders Of The World- Just Once Chance To Say Goodbye (UK, Blackout, 2002)
Je moet ze credit geven. Ze hebben goed hun best gedaan op het label. Blackout lijkt een authentiek jaren zestig-label met een kantoor in Los Angeles. Toch blijkt het hele adres uit een dikke duim te zijn gezogen. Op de rand van het label wordt een poging gedaan door de copyright op 1968 te zetten. Op 45cat staat deze dan ook als 1968 en na mijn opmerking is dit aangepast naar 'UK' en 2002. De producenten op het label zijn dezelfde als van de single van The Sophisticates uit 1967, maar het riekt vooral naar Ian Levine. Het is zeer duidelijk geen sixties, maar voor 2002 opeens wel een heel erg fijne plaat met een retro-gevoel. Ook de andere kant heeft dezelfde credits als de single van The Sophisticates en zelfs iets van een gebruikte sample. 'Turning In Circles'  klinkt desondanks minder overtuigend in mijn oren. Ik zie nu dat dit oorspronkelijk de a-kant is geweest. Eveneens een novelty. 

* Percy Sledge- Rainbow Road (US, Atlantic, 1972)
Een 'double-sider' volgens Mark maar ik heb alleen 'Rainbow Road' geproefd tot nu toe. Het is één van de laatste originele Atlantic-opnames van Percy. 'Rainbow Road' is fraaie Southern Soul met een poppy afwerking. 'Standing On The Mountain' is zelfs iets meer upbeat en ik moet zeggen dat ik het lastig vind om een kant te kiezen. Het is inderdaad een 'double-sider'. Ik kan we zien dat Sledge met deze plaat de interesse heeft gewekt bij Capricorn voor een volgende platendeal. 

De Week Spot stel ik nog even uit en ga direct verder met een volgende 'Singles round-up' met negen singles. 

*Het zilveren geheugen: februari 2001 deel III

Kijk, dit bedoelde ik dus afgelopen vrijdag. Geen apart bericht voor The Vinyl Countdown, maar het sterretje in de titel vertelt dat het een link naar een radioshow bevat. Laat me anders maar meteen beginnen met deze show. Totaal 46 singles in een kleine drie uren. 
Jaren 60: World Of Oz, Yamasuki's, The Yardbirds (2), Jimmy Young, Zager & Evans (2), Zangeres Zonder Naam, ZZ & De Maskers (2)
Jaren 70: Walter Mitty, Moments, Montevideo, Moody Blues, Chris Moon Group, G.T. Moore, Nicholas More, Kim Morrison, Mothers Finest, Mott The Hoople (3), Mr. Waldy & Greenlight, Mud, Mungo Jerry (2), Anne Murray, Nanda, Graham Nash, Nazareth (2), New Four. 
Jaren 80: Oleta Adams, Afrika Bambaataa, A-Ha, Alisha, Amazulu (2), Ambrosia, Amp, Camen Appice, Joan Armatrading, Assembly, Aswad, Aztec Camera, Bananarama.
Hier is de show te beluisteren https://pixeldrain.com/u/bMsMuwjM en voor toekomstige lezers... deze links blijven meestal vier tot vijf maanden staan. 

Afgelopen week heb ik de tocht volbracht en heb ik na een paar feestelijke pints John Smith's de weg gevonden naar Queen Street. Ik word in het portaal verwelkomd door een oude vriendin. Ze is hoogst verbaasd. Ik denk wel eens dat ze het later moet hebben herinnerd als zijnde een droom. Ik heb het over een viervoeter. De snuit en poten van een labrador en de spieren van een greyhound. Pure sm als je het mij vraagt. Onderhuids een jongedame dat door haar verleden voor altijd een klein onopgevoed stout meisje zal blijven, ondanks dat ze wel moederlijke liefde toont naar mij en mijn collega's. Ik heb afgelopen avond nog over haar gedroomd, zoals dat nog geregeld zal gebeuren. Ze verwelkomt me en op de laatste middag in Mossley knuffel ik nog even met haar voordat ik de deur uit loop. Sadie is in het laatste geval bezig met haar middagdutje en begrijpt dat gejank van de lange Hollander niet. 'Wordt nou eens een kerel', zie ik haar denken. 

Het is een anderhalf jaar sinds mijn vertrek als 'companion' in Mossley. In de laatste weken van mijn verblijf in 1999 zijn er al veel veranderingen en niet altijd even positief. De grote verbouwing is afgerond. Het betekent niet alleen méér kamers en dus plek voor 'companions', maar ook een nieuwe keuken en eetzaal. In de oude situatie hebben we een keuken met twee lange tafels en banken aan weerskanten. Als je ruzie met iemand hebt, moet je dat snel bijleggen want in de oude keuken kun je elkaar niet ontlopen of negeren. De nieuwe eetzaal is ruimer opgezet als een soort van terras. Het resultaat is dat je 'eilandjes' creëert en dat komt de samenwerking als collega's niet ten goede. Op het moment van de 'Monstertocht' is alleen Rob over van de oude garde. Rob is één van de vele oorlogsveteranen die heeft gediend tijdens de Falkland-oorlog in de begin jaren tachtig. Hij heeft een legerpensioen dat hij opspaart tijdens zijn verblijf in een Emmaus. Drie maanden later kan hij zijn vakantiegeld en 'leaving money' meenemen en heeft hij weer beschikking over zijn pensioen. Hij gaat dan een paar weken feest vieren met heel veel drank voordat hij zich meldt bij de volgende Emmaus. In de periode 1998-99 komt Rob zo driemaal langs. 'It's not the same anymore', zegt Rob als ik hem in 2001 de hand schud. Het komt het meest tot uitdrukking in de eetzaal. Er lijkt zelfs een onderlinge concurrentie gaande te zijn tussen de verschillende tafels. 

'It's not a holiday camp', bijt de nieuwe coördinator me toe. Het is een Duitser die, voor mijn aankomst in 1998, al enige tijd stage heeft gelopen in Mossley. Hij zal later nog eens terug komen voor een vakantie en, nee, het zal nooit een dikke liefde worden tussen ons. Bob en Carol, het vorige coördinatorsechtpaar, is een nieuwe Emmaus-vestiging begonnen. Althans, dat leer ik pas in latere jaren want er wordt nogal geheimzinnig gedaan. Stuart en Norah zijn er nog altijd wel als respectievelijk 'deputy' en administratief medewerkster, maar met name de laatste heeft het niet zo staan op de nieuwe coördinator. De maandag mag ik best even uitrusten van de fietstocht maar daarna moet ik aan de slag. Als wat? Dat kan ik me niet meer herinneren. Ik weet alleen dat ik een zaterdag in de meubelwinkel heb gewerkt. Ik denk dat ik verder in het huishouden ben geweest. De 'topshop' aan Manchester Road is dan al dicht en door een nieuwe eigenaar verbouwd tot een moderne hoekwoning. Op de laatste dag moet ik maar even het plafond van de oude keuken gaan verfrollen. Dat weiger ik, op grond van mijn allergie voor latex verf, en dat veroorzaakt dat ik hals over kop vertrek. 

In de tussenliggende weken blijft de fiets in de opslag. Ik heb nog wel even idee om naar Ashton toe te fietsen, maar het komt er niet van. Tuk-Manchester-Tuk is het dus ook niet helemaal geworden, hoewel ik het wel vaak zo heb uitgelegd. Op vrijdag 2 maart barst de bom nadat ik de donderdagavvond flink ben doorgezakt in de Tollemache Arms. Ik weet de vrijdagochtend te smokkelen en op vrijdagmiddag moet ik dan maar gaan verfrollen. Half slaperig stap ik op de fiets en ga naar de Tollemache voor mijn laatste uren in Mossley. Ik mag van de bardame even in de 'games room' gaan liggen slapen. Daar besluit ik het verhaal en in de volgende aflevering, wellicht 'Het zilveren goud' in maart, begin ik op dit punt. 

M People heeft maar één Top 40-hit gehad in Nederland en een stel radiovriendelijke opvolgers. Ik leer de groep pas echt waarderen in 1999 in Engeland. Begin 2001 tref ik de cd in Sneek en besluit het aan te schaffen. Het is één van de ultieme soundtracks van deze fietsvakantie. Als ik het niet vergeet, komt er in het volgende bericht over 2001 nog een verwijzing naar een nummer van de cd. Ach vooruit... ik doe het nu! Als in 1998 dakloos ben geraakt in York en ik tijd zit te doden tussen de opvang en de kerkdienst zit ik in de vroege morgenzon op een bankje te luisteren naar 'Itchycoo Park' van Small Faces. 'It's all too beautiful', krijgt opeens een speciale lading. Op de zondag 4 maart 2001 zit ik weer op hetzelfde bankje en luister ik naar 'Itchycoo Park' van... M People. Het gevoel zal toch niet helemaal hetzelfde zijn. 

*Do The 45: 21 februari 2026

Verrassingen in deze 'Do The 45'? Welnu, ik heb afgelopen week een bestelling geplaatst en PostNL geeft vrijdag aan dat het vandaag gaat worden bezorgd. Dat is helaas niet gebeurd waardoor de grote 'verrassing' even op zich laat wachten. De 'dure' ska-single is wel een verrassing want mijn Schotse maat blijkt hem niet te hebben. Of ik hem even voor nop naar hem kan sturen? Welnee, boek me maar voor een optreden. 'Do The 45' is mijn wekelijkse 'werkstukje' geworden en het is onderdeel van het ritueel om na de show de opname klaar te maken voor Pixeldrain en de volledige speellijst te publiceren. Bij gebrek aan Facebook en andere sociale media (hoewel ik sinds een week wel mijn LinkedIn opnieuw heb geopend) zal ik het dus hierbij doen. Van de nog niet behandelde singles van Mark draai ik alleen een kantje van The Romeos, de rest hou ik voor volgende week. Het eerste uur is voornamelijk 70s met een paar 80s en de nieuwste van James Alexander Bright. Het tweede uur is doorgaans voor de sixties en de Week Spot en het derde uur is een beetje 'experimenteel' met vooral re-edits maar ook de stokoude ska-tune. Ik ga hier de link plaatsen. https://pixeldrain.com/u/GHySC7fB

Uur 1
1. There Will Never Be Another - Barbara Jacobs (Morning Glory, US, 1989)
2. Baby - James Alexander Bright & Faye Meana (Athens Of The North, UK, 2026)
3. Takin' My Time With You - Maureen Bailey (Soul Brother, UK, 1976/2017)
4. Welcome Back Into My Life - Pumphouse Gang (Celestial Echo, UK, 1979/2026)
5. Lady Lady Lady - The Boogie Man Orchestra ft. Mel Hayes (Contempo, UK, 1976)
6. All I Need - Anacostia (CBS, UK, 1975)
7. Come Fly With Me - Bobby Bland (ABC, US, 1978)
8. There's No Greater Love - The Blossoms (MAM, Germany, 1977)
9. Someone Just Like You - Chairmen Of The Board ft. Prince Harold (Invictus, US, 1976)
10. Sha-La-La - Mixed Feelings (Sonic Wax, UK, 1975/2020)
11. Sha-La Bandit - Delores Hall (RCA Victor, US, 1973)
12. Canto Chorando - Dalila (Mr. Bongo, UK, 1969/2017)
13. One Woman's Man - Inez Foxx (Volt, US, 1973)
14. You've Got The Key - Willie Moody (Soul Direction, UK, 1992/2019)
15. Call On Me - Mike Jemison (Soul Junction, UK, 2010)

Uur 2
1. Angel Baby - The Deirdre-Wilson Tabac (RCA Victor, UK, 1969)
2. I'll Never Be The Same Aagin - Little Anthony & The Imperials (United Artists, US, 1969)
3. No Particular One - Jesse Boone & The Astros (Contempo, UK, 1965/1973)
4. Flintstones - Flintstones (Rocafort, Spain, 1960s/2026)
5. I'm Gonna Hold On To You - Alice Rozier & Little Joe (Rocafort, Spain, 1960s/2026)
6. I Need You - Thomas Bailey (Rocafort, Spain, 1960s/2026)
7. Let's Start All Over Again - Timothy Carr (The Hot Biscuit Disc Company, US, 1968)
8. I Resign From Your Love - Syl Johnson (Federal, US, 1962)
9. Feels Like Summer's Coming On - Jimmy Delphs (Karen, US, 1968)
10. Hot Fun In The Summertime - Sly & The Family Stone (Epic, Portugal, 1969)
11. This Girl - James Holvay (LRK, UK, 2026, a-kant)
12. Sweet Soul Song - James Holvay (LRK, UK, 2026, b-kant)
13. I Told You So - Janice (Fantasy, US, 1975)
14. Humpty Dump - The Vibrettes (Breaks & Beats, UK, 1973/2016)
15. Slip Around - Charles Hodges (Calla, US, 1970)
16. Juicy Lucy - The Romeos (Mark II, US, 1967)

Uur 3
1. Are You Ready - Big Lee Dowell (Cannonball, Italy, 2017)
2. Mo Se B'ola Tan - Dele Sosimi & The Estuary 21 (Mukatsuku, UK, 2023/2025)
3. Saturday - 6Blocc (Boogie Down Edits, US, 2026)
4. Drug Crazed London Hippies - Cheeba's Funky Rock Ensemble (Echo Chamber, UK, 2026)
5. Give It To You - Mr. Thelonous (Galaxy Sound Co., US, 2025)
6. Crazy (Break edit) - Mr. Thelonious (Galaxy Sound Co., US, 2026)
7. Funky Rainbow - Rebellions (Lava On Wax, UK, 1979/2025)
8. The Hurting Is Over - Arthur Willis & Soulful Dynamics (Mars Tour, UK, 1971/202?)
9. Starvation - Derrick Morgan (Island, UK, 1965)
10. Joyce - Ben Jamin (Act Of Sedition, France, 2025)
11. Terri - Bully Boy (Act Of Sedition, France, 2025)
12. Coolage - Shimi Sonic (Un Own, UK, 2025)
13. All That We Were - Georgie Sweet (Mukatsuku. UK, 2025/2026)