Rondje gebak 70s: Bak 14

De wonderen zijn de wereld nog niet uit en dus hou ik met van alles rekening. Ik heb afgelopen week een pakketje besteld bij Juno dat opeens razendsnel lijkt te gaan. Zou het morgen nog gaan arriveren? Ik wacht morgenmiddag af voordat ik met een laatste 'Singles round-up'  kom. Als het Juno-pakket komt dan zijn dat totaal vijf singles, anders zijn het twee singles waarvan eentje nog officieel moet verschijnen. Het is al helemaal 2026. Een paar uren geleden heb ik de seventies-show gedaan met wederom een top tien en ditmaal blijkt die echt lastig te zijn. Tijdens het draaien van de nummer 9 besluit ik de hele top 3 nog maar eens om te gooien. In de eerste schets houdt het rekening met de radioshow en iets met afwisseling en een klein verrassingselement. Dat laatste sneuvelt als eerste want met King Crimson in de bak kan ik niet een andere nummer 1 uitzoeken. Het blijkt een hele leuke en afwisselende bak te zijn en dat kunnen jullie hier https://pixeldrain.com/u/JESgkZYA horen. Ik ga me eerst met de cijfers bezighouden voordat ik de top tien aan jullie presenteer. 

De bak telt precies 135 singles en zit daarmee precies vol. De eerste in de bak is 'Life' van Jimmy James uit 1977 en de laatste is 'Herlig-Herlig' van Klaus & Servants uit 1971. De laatste is ook in de show te horen, het is een Deense vertaling of hertaling van 'Funny Funny' van The Sweet. De andere Deense single is overigens 'Jeg Ringer Pa Fredag', de b-kant van 'Juanita Banana' van Keld Og The Donkeys. 'Three's a crowd' en dus ga ik weer de artiesten en bands noemen met meer dan drie singles in deze bak. Daarbij moet ik meteen melden dat ik meer dan één van Jimmy James heb, maar die staan in de dertiende bak. 

Jefferson Airplane (3), Jigsaw (3), Elton John (8), Tom Jones (3), Judge Dread (4), Kayak (7), KC & The Sunshine Band (10), Carole King (4), Jonathan King (4), Kinks (3), Kiss (5) en Mac & Katie Kissoon (7). 

De top tien ziet er als volgt uit. 

10. Run Run Run - Jo Jo Gunne (1972)

9. Celluloid Heroes - The Kinks (1972)

8. The Wtich's Promise - Jethro Tull (1970)

7. Sky High - Jigsaw (1975)

6. The Thrill Is Gone - B.B. King (1970)

5. See See The Sun - Kayak (1973)

4. Calling Occupants - Klaatu (1976)

3. Equinoxe V - Jean Michel Jarre (1978)

2. Who Do You Love - Juicy Lucy (1970)

1. Cat Food - King Crimson (1970)

Honderd achteruit 2023: Duran Duran

De tweede werkdag was iets minder een hit. Ik lijk er namelijk van uit te gaan dat de overige collega's ook nog een flink deel weg brengen, maar dat blijkt niet zo te zijn. Ik spreek met een collega die opmerkt dat de discipline is weg gezakt sinds ik mezelf ziek heb gemeld. Sommige wijken worden in dagen niet bezorgd. Het gevolg is dat ik vandaag voor vier wijken sta ingedeeld waaronder het centrum. Dat vak puilt uit. Bovendien helpt het ook niet erg dat ik al vrij snel de noodzaak voer een toiletbezoek en, met alle respect, dat doe ik liever niet in een horecagelegenheid. Ik vind dat ik mijn best heb gedaan maar er gaat flink veel post mee retour naar de zaak. Op de zaak heb ik mijn uitgestelde toiletbezoek, drink ik koffie en besluit alvast in Steenwijk boodschapjes te doen. Om kwart voor acht check ik uit bij Albert Heijn en ga op de fiets naar Uffelte. Ik heb tegenwind en de sneeuw maakt me voorzichtig. Als ik thuis kom is het klokslag negen uur. Ik heb vandaag voor het eerst in deze winter eens een legging onder de broek gehad en heb het minder koud gehad dan gisteren. Punt is alleen dat deze me té klein is, dus toch maar eens kijken bij de Action. Vandaag ga ik de nummer 74 uit de Gele Bak Top 100 van 2023 in de schijnwerpers zetten en dat is 'Union Of The Snake' van Duran Duran uit 1983. 

De band is al een paar jaar onderweg als het opeens in 1983 dé tienersensatie wordt van dat moment. Een klasgenootje heeft een zus van twee jaar ouder en zij en haar vriendinnen zijn helemaal idolaat van Duran Duran. Iedereen mag zijn favoriete Duran uitzoeken en er staat me iets van bij dat de zus een 'crush' heeft op Nick. De band treedt regelmatig op tijdens de verjaardagen van onze meesters en juffen op de lagere school of tijdens de playbackshow van de dorpsfeesten. 'The Reflex' neemt me altijd terug naar de laatste plek, volgens mij is het feestterrein dat jaar op de ijsbaan. Ik 'zie' namelijk steeds het houten barak van de ijsbaan. Ik denk dat 'Union Of The Snake' één van de laatste singles is geweest uit de tijd dat de band louter op handen werd gedragen in een alternatieve scene en voordat de leden 'posterboys' zullen worden. Ik kom de Engelse persing op 24 februari 2023 tegen bij het platenwinkeltje aan het Prinsenplein in Meppel. De mijne is overigens in een neutrale hoes maar ik gebruik desondanks het Engelse fotohoesje ter illustratie. 

Het verhaal van Duran Duran begint met een film. In de science fiction-film 'Barbarella' (1968) speelt Milo O'Shea de rol van Dr. Durand Durand. Op 20 oktober 1978 zendt de BBC de film uit op televisie en Duran Duran is een dag later een feit. Nigel Taylor en Nick Rhodes zijn vrienden sinds de kindertijd. Taylor zal later in zijn loopbaan zijn tweede naam, John, gebruiken. De eerste bezetting van Duran Duran is met Stephen Duffy op zang en bas plus klarinettist en bassist Simon Colley. De band doet een aantal optredens waaronder een voorprogramma voor Fashion in de Barbarella's club in Birmingham maar in juni 1979 houden Duffy en Colley het voor gezien. De band heeft tot dan toe met een drumcomputer gewerkt en vindt dat het een live-drummer nodig heeft. Roger Taylor heeft in verscheidene lokale bands de drumstokken in de hand gehouden en als zanger komt Andy Wickett van T.V. Eye bij de band. Andy Wickett schrijft mee aan 'Girls On Film' dat in 1979 een demo-opname oplevert. Alan Curtis wordt aangesteld als leadgitarist maar kort daarop geeft Wickett er de brui aan. Roger Taylor brengt zijn vriend Jeff Thomas over als zanger. Begin 1980 krijgt de band een residentie in de Rum Runner-nachtclub in Birmingham. Ze doen allerhande klusjes in de club en mogen als ruil daarvoor oefenen in de club en optredens verzorgen. Curtis vindt het helemaal niks en verlaat als eerste de band. Thomas wordt uit de band gezet vanwege zijn gedrag. De eigenaars van de club vormen het nieuwe management van de groep en zo wordt op zoek gegaan naar nieuwe leden. In april 1980 doet gitarist Andy Taylor auditie. Hij komt uit Newcastle en heeft een ruime ervaring in rockbands. Dat hij qua stijl uit de toon valt bij de overige Durans is niet een bezwaar. Een maand later krijgt de band een aanbeveling van een medewerkster van de Rum Runner. Haar ex-vriendje zou mogelijk de nieuwe stem kunnen zijn van Duran Duran. Zo komt Simon Le Bon over vanuit Londen en lijkt het erop alsof Duran Duran de definitieve formule heeft gevonden. 

De band opent voor Hazel O'Connor en heeft al materiaal voor een debuutalbum klaar. Het gevecht gaat tussen Phonogram en EMI en vanwege de liefde voor The Beatles kiest de band voor EMI. Dan horen ze dat een schrijver van Sounds-magazine bezig is met een verhaal over de 'New Romantic'-stroming. Duran Duran voelt zich daar wel mee verwant en besluit zich te conformeren aan de eisen van 'New Romantic'. Het titelloze debuut verschijnt in juni 1981 bij EMI. De derde single van Duran Duran is een nieuw opgenomen versie van 'Girls On Film'. Kevin Godley en Lol Creme produceren de expliciete video. Het idee is dat de clip vertoont kan worden in de exclusieve clubs met videoschermen. MTV moet echter flink de schaar erin zetten om het overdag te kunnen uitzenden. In mei 1982 verschijnt het tweede album, 'Rio'. Het levert meer hitsingles op in Engeland en Europa, maar Amerika lijkt de boot af te houden. Het blijkt dat Amerika totaal niet bekend is met 'New Romantic' en de Amerikaanse tak van EMI de plaat niet juist in de markt weet te zetten. Een paar optredens in een disco-show doen wonderen want zodra het album als 'dance' wordt aangeduid, is het opeens wel een bestseller in Amerika. De mannen zijn druk want Nick Rhodes produceert intussen nog 'Too Shy' voor Kajagoogoo. In Amerika verschijnt het debuutalbum in 1983 met 'Is There Something I Should Know' als bonustrack. De single komt in Engeland vanuit het niets binnen op nummer 1 en dat is iets dat niet vaak voorkomt. 'Seven And The Ragged Tiger' is het volgende album van 'The Fab Five', zoals de media hen dan beschrijft. Dat levert onder andere de hit 'Union Of The Snake' op. 

Het is de negende single van Duran Duran en verschijnt in Engeland op 17 oktober 1983. In zowel Engeland als Amerika blijft het steken op een derde plek in de hitlijst. Alleen Cashbox geeft het een eerste plek in Engeland. In Nederland is het de tweede hit voor de band en piekt het op nummer vijftien in de Top 40. Er is een latere single van Duran Duran welke al tijden op mijn verlanglijstje staat en als deze ooit in de collectie komt, zal deze ook voorbij komen in de Gele Bak Top 100 van dat jaar. Wat dat betreft vind ik dit een fraai eindpunt voor dit specifieke bericht. In de Gele Bak Top 100 mag ik wederom een sprongetje maken en de volgende aflevering zal gaan over een typische jaren zestig-band op nummer 77. 

Week Spot: The 7:45's

Ach vooruit... ik heb de keuze toch al gemaakt en heb nog best de energie voor een laatste bericht. We zitten nu ook weer op schema en zijn onderweg naar het 5800e bericht. We gaan dit jaar dus nog het 6000e bericht beleven? Komende zaterdag ga ik in 'Do The 45' kijken naar de jaren twintig tot dusver. We zijn immers al halverwege het decennium. Corona, oorlogen, verkiezingen zowel nationaal als internationaal, politieke verschuivingen... Ja, ik durf het nu al de 'roaring twenties' te noemen, ook omdat ik een paar jaar geleden voor de gein een jingle heb opgenomen waarin ik de 'roaring twenties' aankondig. Een collega heeft genoeg cd's met muziek uit de jaren twintig van de vorige eeuw om een uurtje te vullen en ik geloof dat er zonder mijn medewerking een show is opgenomen. Zaterdag ga ik me dus richten op de eerste helft van de jaren twintig in de nieuwe eeuw, ofwel: Muziek uit de afgelopen vijf jaar. Als Week Spot wil ik dan graag dit plaatje van The 7:45's in de schijnwerpers zetten. Mijn liefde voor het nummer komt moeizaam op gang, maar nu? Nu is het evenveel onderdeel van de zomer van 2025 als menig ander favoriet uit de Blauwe Bak Top 100. ''The Way That I Love You' van The 7:45's mag deze week de Week Spot zijn. 

Het is bijna vier jaar geleden dat ik kennis maak met LRK Records. Dat is dan al een paar jaar onderweg maar ik heb het intussen zien groeien. Ik heb ook een erg fijn contact gekregen met Liam, de uitbater van het label, en ben mede verantwoordelijk voor één van zijn grootste 'hits': 'Don't Look Back' van Trambeat wordt uitgebracht op LRK nadat ik Liam het nummer heb laten horen. Eerst verkoopt de plaat slechts mondjesmaat maar dan wordt het opgepikt door een zeer populaire Northern Soul-danseres en -dj. Dankzij haar zullen de laatste exemplaren als warme broodjes over de toonbank gaan. Hij maakt ons al vroeg in 2025 warm voor de release van The 7:45's. Eerst deze single en daarna een volledige elpee. Voor 2026 staat een tweede single in de steigers. Het is per slot van rekening ook het favoriete formaat van de groep zélf. 

Hoe heet de band? Kwart voor acht? Nee, het is de Seven Forty-Fives. Seven als in 7-inch en Forty-Fives als in de afspeelsnelheid. De mannen en vrouw van The 7:45's zijn namelijk ook dol op de single. Sam Flynn uit Manchester is het grote brein achter de band. Het is geïnspireerd door de huisbands van onder andere Tamla Motown en Big Crown en het wrrkt met verschillende zangers samen. Martin Connor doet regelmatig mee en is ook de zanger op 'The Way That I Love You'. Het ligt in de missie van The 7:45's om de perfecte single te maken. Is dat gelukt? Tja, ik oordeel eerst dat de plaat ietwat aan de poppy kant is, maar hee... het is wel perfecte pop. Bovendien stopt de band haar ziel en zaligheid in de muziek en dat maakt het weer soulvol. Na een moeizame start ben ik inmiddels helemaal om en geniet met volle teugen als het vinyl voor me danst op de draaitafel. Ik ben allergisch voor elpees en heb de langspeler dus niet helemaal beluisterd, maar de liefhebbers van indie-soul zijn lovend over het product. Ik kijk nu al stiekem uit naar de volgende single maar eerst mag 'The Way That I Love You' de Week Spot zijn. 

Honderd achteruit 2023: André Brasseur & The Four Pennies

De eerste werkdag in zes weken is een feit en, man, wat heb ik een weer uitgezocht! Nee, je hoort mij niet klagen. Het is op zijn minst droog maar oef... een stevig en zeer koud windje uit het oosten. De collega's hebben het goed met mij voor: Alleen de Woldmeenthe, Oostermeenthe en de beide Nieuwe Gagels. Enig punt is dat er van de Woldmeenthe veel zware post is. Voor de rest is het, op twee doosjes na, alleen maar normaal formaat brieven. Het is me redelijk goed af gegaan. Een gekke beweging gedaan die ik niet te vaak moet herhalen maar verder geen centje pijn. Alleen ontzettend koud! Aan de hoeveelheid post te zien hebben ze me wel gemist in de afgelopen weken? Enfin, vanavond ga ik in ieder geval de 'Honderd achteruit' aan jullie presenteren. Ik denk dat ik de Week Spoi morgen ga behandelen. Het is vandaag een dubbelaflevering met de nummers 71 en 73 uit de Gele Bak Top 100 van 2023. Dat zijn respectievelijk 'The Kid' van André Brasseur uit 1966 en 'Until It's Time For You To Go' van The Four Pennies uit 1965. 

De cd's van mijn vader vertegenwoordigen niet een hele grote waarde en nog steeds doet het wel een beetje pijn om te zien dat ze worden weggegooid. Vader 'merkt' graag zijn eigendommen en heeft een aantal vellen stickers laten bedrukken met zijn naam, adres en telefoonnummer. Hij past het toe op de cd's sinds hij radioprogramma's is gaan doen en de schijfjes niet kwijt te raken aan het verzorgingshuis. Zus gooit ze achteloos weg want zijn naam en adres staat erop. Nou en? Er is niemand meer die opneemt als je het nummer belt? Zelf heb ik de namen en adressen op platenhoezen altijd wel iets hebben. In geval van de single van The Four Pennies komt de eerste eigenaresse uit Witmarsum. Voor wie wel eens tussen Sneek en de Afsluitdijk rijdt, kent Witmarsum van de borden. De afrit Witmarsum/Wons. Toch ligt de single 58 jaar later in Assen. Daar kaap ik de single mee op 23 januari. Ruim een half jaar eerder heb ik deze 1977-uitgave van André Brasseur aangeschaft in Sneek. Het is op de maandag dat ik voor het laatst in Jutrijp op bezoek ga bij ons moeder. Inmiddels heb ik ook de reguliere persing uit 1966 op de kop getikt. Ik ga dit verhaal beginnen met André Brasseur. 

Is muzak muziek die voor niemand is gemaakt of juist voor iedereen? Ik stel me iets voor. We gaan gezellig met zijn allen dansen op muziek uit de jaren tachtig. Niet wetende dat je een grote hekel hebt aan Prince komt er ook een danskraker van Prince voorbij. Iemand anders kan weer niet Madonna uit staan en haakt daarbij af. Als ik dan een elpee op zet met muziek die niemand kent maar qua stijl helemaal in de sfeer van de jaren tachtig dance, dan kunnen we opeens allemaal plezier hebben. Zie daar de markt voor muzak. Ideaal voor 'cocktail parties' en in de jaren erna ontdekt door rappers en dj's voor maffe samples. André Emile Ghislain Brasseur wordt op 11 december 1939 geboren in België. In 1964 speelt hij in Belgische horecagelegenheden met zijn Multisound-orgel als hij een contract krijgt aangeboden. 'Earlybird' is in 1965 een grote hit voor Brasseur. Een jaar later volgt de single 'Holiday/The Kid'. 'The Kid' wordt plat gedraaid in de Twisted Wheel-club in Manchester en wordt gerekend als een Mod- en Northern Soul-klassieker. Noel Edmonds gebruikt 'Holiday' als thema voor zijn radioshow. Lex Harding gebruikt 'The Kid' voor zijn programma voor zeezender Veronica. De plaat zal echter nooit de hitparade halen. In 1977 viert Veronica haar terugkeer op de radio en het 12,5 jaar bestaan van de Top 40. Platenmaatschappij CNR heeft 'Hello Josephine' van The Scorpions al uitgebracht en komt vervolgens met deze single van André Brasseur. Opnieuw is het geen hit. Op Wikipedia staat een foto van Brasseur tijdens een optreden in 2015. Hij is nog altijd onder ons en heeft dus pas zijn 86e verjaardag gevierd. 

The Four Pennis is een Engelse rockband uit Blackburn in Lancashire. De zanger van de band is Lionel Morton die in 1969 'Waterloo Road' presenteert, het liedje dat eeuwige roem zal vergaren als 'Les Champs Elysees' van Joe Dassin. Lionel heet eigenlijk Walmsley en is van 1968 tot en met 1977 presentator van het BBC-programma 'Play School'. Naast Morton bestaat de band uit Fritz Fryer, Mike Wilshaw en Alan Buck. De groep heet aanvankelijk The Lionel Morton Four, de nieuwe naam ontstaat in een muziekwinkel aan Penny Street. De debuutsingle 'Do You Want Me To' kijkt net om het hoekje in de Engelse Top 50 en schopt het tot nummer 47. De tweede single is goed voor een eerste plek in Engeland: 'Juliet'. Ook in Ierland, Noorwegen, Nieuw Zeeland en Zweden zal de plaat in de top tien komen. Voor de rest blijft het succes beperkt tot Engeland. 'Until It's Time For You To Go' is het laatste bezoek aan de top twintig in Engeland. Daar piekt het op nummer 19. De opvolger heet 'Trouble Is My Middle Name' en deze zal het brengen tot plek 32. Daarna strandt een single in de 'Breakers List' op 54 en dan is het verhaal van The Four Pennies voorbij. Hoewel? Het maakt een revival in 1976 als The Pennies maar er worden niet genoeg exemplaren verkocht van 'Iko Iko'. Lionel Morton is inmiddels 83 en is woonachtig in Cornwall. Fryer zal in de jaren zeventig onder andere platen van Motörhead produceren. 

Honderd achteruit 2023: De hink-stap-sprong

Morgen ga ik de reguliere 'Honderd achteruit' vervolgen met een dubbelaflevering. Omdat ik in deze weken een soort van hink-stap-sprong ga maken in de Gele Bak Top 100 van 2023 en er twee fotohoesjes zijn die nog niet aan bod zijn gekomen, doe ik eerst even deze korte aflevering. Ik ga even fietsen door de nummers in de Gele Bak Top 100 en de platen uitlichten die al eerder ter sprake zijn gekomen. Zo heb ik in 2022 bijvoorbeeld een dubbelaflevering over Marianne Faithfull maar dat is weken of maanden voordat ik de nummer 67 uit de Top 100 van 2023 koop. De nummer 75 is een paar maanden geleden wel ter sprake gekomen in de 'Honderd achteruit' maar ik ben vergeten dat ik de plaat in dat jaar ook in de Top 100 heb gezet. Ik wil niet oneerbiedig overkomen maar ik geloof dat bij 75 ongeveer de 'bubbling under' begint, daar waarbij de latere edities geen 'bubbling under' kennen. Ik ga even snel van nummer 67 naar nummer 77. Een paar platen zullen nog in een bericht aan bod komen, anderen hebben hun moment reeds gehad. 

Zoals gezegd begin ik bij de nummer 67. 'All I Wanna Do In Life' van Marianne Faithfull heb ik op 23 januari 2023 gekocht in Assen. Precies twee maanden eerder heb ik de 'Honderd achteruit' over de betreffende artiest gedaan. Het hoesje is nog niet aan bod gekomen hoewel ik moet benadrukken dat ik de plaat in een neutrale hoes heb. Op nummer 70 treffen we een plaat die ik in 2022 op nummer 79 heb staan. Een foutje waar ik pas maanden na dato achter kom. Ik heb 'Hi Hi Hazel' op 27 februari 2024 voorzien van een bericht. Op 72 zien we 'The Diary Of Horace Wimp' van Electric Light Orchestra. Op 12 december 2024 doe ik een aflevering van de 'Honderd achteruit' met daarin een kwartetje singles van de groep. Drie daarvan staan in de Gele Bak Top 100 van 2023 en eentje in de lijst van 2024. 

Op 75 staat dan 'I Who Have Nothing' van Shirley Bassey. Het heeft 'Goldfinger' op de keerzijde en hierdoor heb ik de plaat op 4 november 2025 genoemd in de inleiding. Het had toen een dubbelaflevering moeten zijn met het hoesje van 'I Who Have Nothing' als bonus. Tenslotte vinden we op nummer 76 'Hard To Say I'm Sorry' van Chicago. Daarvoor moeten we terug naar een dubbelaflevering op 5 december 2024. In dat bericht concentreer ik me ook op de latere jaren van Chicago daar waar ik eerder al eens over de vroegere jaren van de band heb geschreven. 

De volgende aflevering van de 'Honderd achteruit' heeft de nummers 71 en 73 te gast. De band van 74 kan wel een compleet bericht opleveren en dat geldt ook voor de nummer 77. 

Singles round-up: januari 9

Bij de aankondiging van de plaat twijfel ik nog. Als ik later de speellijst publiceer op Facebook controleer ik dan toch even Discogs en... jawel! Ik heb zaterdag de allereerste plaat uit 2026 gedraaid. Hij is uitgegeven op 12 januari. Het zal niet de laatste zijn. Zaterdag heb ik de nieuwste aanvulling in de Echo Chamber-catalogus als demo gekocht. Blind en doof. Ik was niet heel enthousiast over de eerste plaat onder deze noemer, maar ach... je kan bijna niet misgrijpen met het label. Verder ben ik in conclaaf met een labeleigenaar met vier proefpersingen. Enkele daarvan zouden pas in april of mei uitkomen en die moet ik dus een paar maanden onder de pet houden. Ik heb een paar dagen geleden al de poging tot een foto gedaan. Eigenlijk zou ik naar zolder moeten om de foto te nemen maar daar heb ik zelfs op maandagmiddag even geen zin in. Het zijn zes singles die ik vorige week zondag bij Juno heb besteld. Zes? We zien er maar vier? Ja, dat klopt. De plaat in het kleurige hoesje bevat maar liefst drie singles. Die ga ik dan ook als laatste bewaren. Met de overige platen heb ik alleen Tom Of Brooklyn afgelopen zaterdag gedraaid, de rest moet ik nog beluisteren. 

* Mic & Ricky- Am I Enough (US, PPU, 2025)
Dit plaatje is op 25 oktober 2025 de wereld in gebracht hoewel Discogs een heel ander label laat zien. Peoples Potential Unlimited. Dat is de naam van deze PPU, niet te verwarren met bijvoorbeeld de Tsjechische underground-rockband. PPU wordt gerund door een paar connaisseurs als het aankomt op zeer obscure disco en vroege hiphop. Ik heb heb vorig jaar de heruitgave van Usje Sakatma op dit label gekocht en nu presenteert het label het duo Mic & Ricky. Mic, aka Microphone, is een hiphop-artiest. Ricky heet eigenlijk Moses Constanle. Ik meen me uit de omschrijving te herinneren dat deze opname van 1981 of 1982 moet zijn. Het is ontzettend 'lo-fi' maar dat mag de pret niet drukken. Hoewel de plaat is weggestopt in de hiphop wordt er wel degelijk gezongen in het nummer en, ja, dan blijft de vraag: Zijn dit twee artiesten die met een hoop synths uit de jaren tachtig in de nieuwe eeuw aan de slag zijn gegaan of is dit een authentieke opname uit de jaren tachtig. Ergens klinkt het als het eerste. Sterker nog: In de introductie heb ik nu nog een 198? staan maar deze ga ik verwijderen. Het is waarschijnlijker dat de opname echt van 2025 is. Het is een eenzijdig bespeelbaar ding, dus geen b-kant. 

* Penza Penza- Lost & Found In Sielce (UK, Funk Night, 2025)
De Goedheiligman bezorgt de laatste pakjes en de Pieten hebben de koffers alweer ingepakt voor de terugreis. Nog snel haasten ze zich naar de platenzaak om de nieuwste release van Penza Penza aan te schaffen. Ofwel: Dit plaatje is op 5 december uitgebracht. Misha Panfilov is een producent en multi-instrumentalist uit Estland en al vanaf 2016 actief met psychedelische funk. 'Lost & Found' klinkt dan ook als een verloren gewaande soundtrack uit de late jaren zestig met een zeer aanstekelijke groove. Het is instrumentaal, dat is dan weer een beetje jammer, maar vooruit maar. Op de flip staat 'Walking Tall' en dat heeft meteen een grommende fuzzgitaar in het intro. Meer van de verloren gewaande soundtracks maar nu neig ik meer naar een striptease-act in een bar waar alleen woeste motorrijders komen. Het zou een outtake van Toad kunnen zijn. Ik ben voorzichtig met het gebruik van het woord 'genie', maar ik moet even meer gaan ontdekken van deze Penza Penza want ik vermoed dat dit slechts het topje van de ijsberg is. Ik vind het in ieder geval héérlijk. Ook met een kop koffie en een boterham!

* Tom Of Brooklyn- Running From My Love (US, Sweet Breeze Sound, 2026)
Het is vermoedelijk een re-edit en het gezongen stuk komt me wel ergens bekend voor. Ik ben nu op zijn Bandcamp-pagina maar hij houdt het angstvallig geheim, evenals zijn eigen persoon. Hij noemt het zelf op een gegeven moment 'Keep On Running' maar het heeft toch echt 'Running From My Love' op het label. Het is een aanstekelijk zanglijntje uit de jaren tachtig over een nu-disco groove. De flip heet 'Spend All My Time Loving You'. Dat is wel een heel bekend stukje maar op ene of andere manier wil het vanmiddag niet landen bij mij. Hoewel de basis al decennia oud is, zijn de beats nieuw toegevoegd en daarmee maakt het, voor mij, tot de eerste echte release van 2026 in de koffers. 

* Stone Records- The Complete Singles (Spanje, Rocafort, 2025)
Of moet ik zeggen: Zwitserland? Ik zie net op Discogs dat Rocafort is verhuisd naar Lausanne in Zwitserland, maar het wordt gerund door Spaanse verzamelaars. Wat hebben James Brown, Little Richard en Otis Redding met elkaar gemeen? Welnu, ze zijn allemaal geboren in Macon in staat Georgia. Door toedoen van hen en een paar andere grote namen is Macon dé hotspot van de rhythm & blues voor ongeveer vijfentwintig jaar. Als de disco haar intrede doet, sukkelt Macon weer in een diepe slaap waar het zich nog altijd in bevindt. Ik leer dankzij deze compilatie ook dat de vaak door mij aangehaalde Sir Shambling in werkelijkheid John Ridley heet. Hij schrijft namelijk de tekst achterop de hoes. Stone Records is gebouwd rondom The Flintstones. Deze compilatie bevat een single van The Flintstones, drummer Thomas Bailey en Flintstones-zanger Little Joe Cowers doet een duet met Alice Rozier. De laatste is eigenlijk meteen het meest waardevol. 'I'm Gonna Hold On To You' is een magnifiek staaltje Deep Soul. 'I Love You' op de keerzijde is iets meer uptempo maar nog altijd kleuren de stemmen van Alice en Little Joe prachtig bij elkaar. Thomas Bailey is een cultlegende in de Deep Soul en is naast een drummer ook een getalenteerd liedjesschrijver en zanger. Hij zal in de vroege jaren zeventig enkele opnames maken voor het Federal-label maar dit is zijn enige single voor het kleine Stone-label uit Macon in Georgia. 'I Need You' doet al pijn in het intro en dezelfde pijn stroomt ook door het nummer als Thomas zijn strot opentrekt. Het is eigenlijk de b-kant van 'Flintstone Shuffle' want er moet ook in Macon worden gedanst. Het is snelle funk maar uiteraard ga ik bij deze compilatie voor de Deep Soul. Dan kan ik gemakshalve de single van The Flintstones over slaan want dat is aan beide kanten een feestje voor op de dansvloer. Hij is uiteraard niet goedkoop geweest maar 'I'm Gonna Hold On To Your Love' maakt dat ik direct al wat dieper in de buidel wil tasten en 'I Need You' is een fraaie aanvulling. Voor de rest is het een alleraardigst ding met een zeer uitgebreide geschiedschrijving van best wel een persoonlijke held voor mij. Buiten zijn enorme kennis van Deep Soul heeft Sir Shambling een heerlijke manier van schrijven. 

Zuster voor het leven

Doe ik eerst een 'Beeld uit het verleden' om snel klaar te zijn, volgt er zomaar nóg een bericht? Ja, ik wil niet te ver achterop raken. In het weekend probeer ik altijd een 'gezellig' bericht te doen. Ik kijk naar de berichtenlijst en zie dan dat ik vorige week 'Het zilveren goud' heb gedaan. 'Heb ik al eens over deze single geschreven?', is de vraag die ik mezelf stel tegen het einde van het bericht. Misschien wel, maar dan kan het desnoods nog wel eens. Normaal gesproken beperk ik me tot één maand en jaar in een dergelijk bericht maar vanavond gaan we door een kwart eeuw van mijn leven fietsen. De grote gemene deler is een plaatje met een vage herinnering in het begin, vervolgens de ontdekking en tenslotte het nummer op vinyl. Dit is mijn persoonlijke eerbetoon aan de single 'You And Your Sister' van This Mortal Coil uit 1991. 

Juli 1991. Het is een zondag. Sinds een paar weken doe ik vakantiewerk in de polder. Droogbloemen snijden. Ofwel: Het komt op dat moment vers van het land. Wij moeten de papavers bundelen waarna het droogproces kan beginnen. Dat maken wij niet mee. Ik ga iedere dag met de bus via Lemmer naar Rutten in de polder. Het is niet te doen om er 's ochtends naartoe te fietsen maar op een zondagmiddag kan ik het best doen. Deze middag fiets ik langs de boerderij waar ik doordeweeks werk en probeer wat toeristisch te fietsen over de saaie polderwegen. Ik luister intussen naar muziek van mijn cassettewalkman. Als ik nu thuis was geweest, had ik het liedje misschien wel kunnen horen. This Mortal Coil is immers materiaal voor de KRO, Vara en VPRO. Tros en Veronica zullen het uiteraard hebben gedraaid toen het in de Top 40 stond, maar de genoemde drie omroepen hebben vast voor de hitnotering gezorgd. Toch gaat het nummer in de zomer van 1991 helemaal aan me voorbij. 

September 1993. Ik heb eigenhandig besloten de wijde wereld in te trekken omdat ik het thuis in Friesland niet meer zo goed kan uithouden. Middels een aantal liften ga ik de Afsluitdijk over en eindig op de avond in Amsterdam. Daar zal ik een week 'onder water' blijven. Er is die zaterdag een festival en menigeen verwacht dat ik daar wel moet rondlopen. Nee, dat is niet het geval. Ze kunnen me gewoon niet vinden. Op de maandag heb ik weer genoeg van de armoede en de honger en lift terug naar Friesland. Het moet de donderdag of vrijdag zijn geweest. Van 'Witte Henkie', de dealer die me zijn bank heeft aangeboden als nachtverblijf, heb ik een paar gulden gekregen. Omdat ik honger heb, sta ik in een broodjeszaak en koop iets warms. De radio zal Sky Radio zijn geweest en daar hoor ik met een half oor een liedje dat in mijn kop blijft zitten. Ik ken het wel maar weet niet wat het is. Het is vijtien of twintig jaar vóór handige apps op de telefoon waarmee je meteen een nummer kan herkennen. Er is nog geen internet of een dienst als Youtube om het op te zoeken. De enige hoop is om het nummer eens op een radiostation te horen met een presentator en dan goed luisteren hoe het wordt afgekondigd. 

Het liedje blijft de volgende twee jaar door mijn hoofd spoken. Hoewel ik in 'Het zilveren goud' en 'Het zilveren geheugen' moeite heb met het schrijven over deze periode is de week in Amsterdam voor mij persoonlijk wel een wapenfeit voor een paar jaar. Dat mysterieuze liedje met de fraaie damesstemmen en de plinkeplonk gitaar brengt me meteen helemaal terug in de sfeer. Wat zou het zijn? Ik vermoed iets folk- of country-achtigs uit de jaren zeventig. Ik begin lukraak allerhande platen te kopen in de hoop dat dit het liedje is. Helaas... Hoewel het plaatje in 1991 in de top twintig heeft gestaan, hoor je hem nergens meer in de midden jaren negentig. Voor een 'gouwe ouwe' uit de jaren zeventig kan ik me dat nog wel voorstellen, maar het is in 1995 nog vrij recent. 

April 1996. Ik zit in mijn laatste weken van de cursus jachtschilderen. De radio staat hier standaard op 3 en op een redelijk hard volume. Ik ben boven voor de 58e keer de huisdeur aan het schilderen als ik plots verstijf. Ik hoor het!~Het zijn de mysterieuze vrouwenstemmen en de plinkeplonk gitaar! Ik haast me naar beneden en draal rond bij de wasbak. Dit is namelijk vlakbij de speaker van de radio. Als het is afgelopen komt de dj aan de microfoon en geeft het verlossende antwoord. Het is 'You And Your Sister' van This Mortal Coil. Op Omrop Fryslân hebben ze dan een rubriek op de vrijdagmiddag: 'De plaat van je leven' of zoiets. Je mag de plaat zelf introduceren met je eigen verhaal en daarna wordt het op de radio gedraaid. Ik kan me herinneren dat Omrop Fryslân de plaat moet lenen uit de Fonoteek in Hilversum omdat ze hem zelf niet hebben. Ik doe het verhaal van de week in september 1993 voor de radio. Broeder is niet bepaald enthousiast. Hij vind me té openhartig bij mijn introductie. De cassette loopt mee tijdens de uitzending en zo kan ik voor het eerst in jaren naar de volledige plaat luisteren. 

In Sneek wordt eind 1991 de vinylvoorraad de winkels uit gewerkt. De cd is immers de toekomst. In de zomer van 1991 is het al lastig om bepaalde titels op single te krijgen. Vaak zijn ze wel als cd-single of cassettesingle. De laatste koop ik ook enige tijd in de periode vóór mijn eerste cd-speler in begin 1993. Ik kan me niet heugen dat ik ooit een exemplaar van 'You And Your Sister' op vinyl heb gezien. Hetzelfde geldt overigens voor 'Young Souls' van Angela & The Rude. Die heb ik in 2024 evengoed op single gevonden. In Steenwijk zijn ze ietsje langer door gegaan met het vinyl vanwege de discotheken en de jukebox-eigenaren. Als de Steenwijker platenzaak Ilmer in 2003 opruiming houdt, kom ik daar singles uit 1993 en 1994 tegen. 

Januari 2001. Ik ben aan het trainen voor de Monstertocht. Ik weet nog niet helemaal wanneer ik het tot uitvoering ga brengen. Waarschijnlijk in april of mei. Om een beetje te trainen ga ik op een zaterdag op de fiets naar Wolvega. Daar heb ik een soort van kringloopwinkel gezien waar ik eens binnen moet kijken. Ik kan mijn geluk niet op als ik daar 'You And Your Sister' van This Mortal Coil tref. De single is in een absolute nieuwstaat. Dat is snel anders! Vooral als ik kroeg-  en cluboptredens ga doen. Tot mijn grote vreugde heeft Albert een vers exemplaar gestopt in het pakket dat ik ontvang in januari 2020. Inmiddels heb ik niet meer de neiging om de plaat op repeat te zetten en bovendien hou ik nu de conditie van de naalden beter in de gaten. Met dit exemplaar kan ik het de rest van mijn leven wel doen!

Bij het opzoeken van dat laatste zie ik dat ik op 2 september 2014 eens heb geschreven over de plaat in 'Niet vergeten'. Dat had ik toch stiekem gedaan. Ook zie ik de plaat in 2023 in een serie genaamd 'Alle 40 goed'. Daar vier ik de veertig jaar sinds de allereerste single in 1983. Ik heb This Mortal Coil daar voor 2000 genoteerd omdat er in dat jaar blijkbaar niets is dat ik tot een absoluut hoogtepunt reken.