*Radiolinks: 30 en 31 mei + het concert

De vergunning voor live-muziek loopt tot tien uur. Een drankje na en daarna op de fiets naar huis. Ik heb gisteren het geluk dat het een heldere avond is waardoor het fietspad tussen Echten en Ruinen goed zichtbaar is. Dat wil in de winter wel eens anders zijn en dan ben je gewoon langer onderweg. Ik heb nu al wel besloten dat de volgende keer, vermoedelijk eind september, dat ik een uurtje van tevoren ga opnemen en dat ik daarna live kan gaan. Zoals gezegd krijg ik het de komende week druk met de 'Singles round-up' en zie ik niet in hoe ik nog iets over gisteravond ga schrijven. Bovendien is de herinnering nu nog vers en ga ik de twee combineren. Het gaat echter wel ten koste van de speellijst van 'Do The 45'. Over deze show kan ik zeggen dat het uitsluitend Engelse persingen zijn uit de jaren zestig en zeventig, een paar uit de jaren tachtig en eentje uit 2000. Er is een klein thema door de show heen van vocale kanten die in de Northern Soul vooral bekend zijn vanwege de instrumentale uitvoeringen. Do The 45 is hier te beluisteren. Ik heb de speellijst gedeeld op Facebook maar mocht je hem toch nog willen hebben, geef me dan een gil. Ik heb ze namelijk in een Word-documentje staan. Als 'Do The 45' begint op Wolfman Radio ben ik ter hoogte van de bossen tussen Echten en Ruinen. Ik stap even af om keihard 'Welcome my people' te roepen. 

KLEIN Paradiso heet het officieel. Meer dan dertien jaar lang worden in de wintermaanden concerten georganiseerd maar het is pas eind 2024 als ik via Gercoh hiervan verneem. In april of mei van dat jaar wordt het programma bekend gemaakt van het seizoen 2025/2026 en ik ben vastberaden zo nu en dan een concert te bezoeken. Dan gaat alles opeens van de baan. De organisatie wil een jaartje vrijaf nemen. Begin dit jaar krijgen we te horen dat ze in maart een festivalletje gaan organiseren: Concerten op zaterdagavond, zondagmiddag en zondagavond. Het is geen doorlopend programma en je moet afzonderlijk reserveren voor de dagdelen. Ik heb me dan opgegeven voor de zondagmiddag maar een week van tevoren krijgen we te horen dat het festival is gecanceld vanwege tegenvallende reserveringen. Alleen zondagavond zal doorgaan en voor de zondagmiddag wordt een ander tijdstip gezocht. Dat is dus verplaatst naar gisteravond. 

S. Lois heeft een aantal vriendentrips naar onder andere Berlijn en Chicago omgebogen naar mini-docu's op Youtube. Die kijk ik met veel interesse. Ik weet niet zeker of ik een héél concert leuk ga vinden, maar we kunnen het altijd proberen. Als kers op de taart krijgt Echten een optreden van Selina Koen. De laatste kruipt al bij het eerste nummer onder mijn huid en zal me niet meer los laten. Ze tast momenteel af wat ze het liefste wil gaan doen. Het zou een kritiekpuntje kunnen zijn om te zeggen dat het soms een beetje stuurloos klinkt, maar voor iemand die van 'More music variety' houdt is dit gewoon smullen. Ze laveert tussen een paar 'depressieve' liedjes, een cover van een musical-nummer dat ik niet ken naar blues en opgewekte hippiefolk. Ze verontschuldigt zich bijna voor het gegeven dat ze geen bekende covers speelt en legt nog eens haarfijn uit waarom eigen persoonlijke liedjes het beste werken voor haar. Helemaal top! Voor covers ga ik wel naar de feesttent. Gerben begeleidt haar op basgitaar en toetsen. In het eerste geval klinkt dat op een bepaald moment als improvisatie en loopt het niet bepaald lekker. Ik weet niet of het bewust is, maar sommige noten klinken niet helemaal zuiver. Dat geeft mij dan weer een Angel Olsen-vibe, het zou perfect kunnen zijn maar niets in het leven is perfect. Ik vind het wel eigenwijs. Ook de manier waarop ze debuteert met een harp. Haar belangrijkste wapen is de stem en die laat me gewoon niet los. 

Helaas zijn er slechts zeventien betaalde bezoekers afgekomen op het evenement. Het kan nét uit voor de organisatie. Na een hele lange pauze is het de beurt aan S. Lois. Zijn echte naam is Wijtze Valkema en komt oorspronkelijk uit Assen. In het dagelijks leven een grafisch ontwerper en in zijn vrije tijd een muzikale cowboy. Er ontstaat spontaan een Q&A waar hij de vraag krijgt hoe hij tot deze muziek is gekomen. Hij is jaren lang bassist in een punkbandje in de stijl van The Ramones. Het speelt ook nummers van Chuck Berry en als bassist gaat S. Lois steeds verder terug in de tijd en komt via hillbilly uit bij The Carter Family. Dat doet hem besluiten om door te gaan op deze toer. Volgens zijn bio is er een podcastmaker die hem de Nederlandse Willie Watson heeft genoemd. Ik heb de laatste gistermiddag gecheckt en, ja, daar is geen woord gelogen. S. Lois maakt lekkere no-nonsense country in zijn eentje en klinkt als een volbloed Amerikaan. Ook qua onderwerpkeuze blijft hij dicht in de buurt van zichzelf en dat is eveneens iets dat ik toejuich. Tot mijn grote ergernis wordt er al teveel politiek bedreven in de popmuziek en tijdens een avondje live-muziek wil ik daarmee niet lastig worden gevallen. Een politicus zingt ook geen liedjes tijdens een debat in de Tweede Kamer. 

Ik heb beide al toegezegd dat ik ze zeker nóg eens 'live' ga bewonderen. S. Lois heeft een elpee in de aanbieding maar die laat ik liggen. Ik twijfel nog even bij een t-shirt maar dat kan altijd nog eens. In september gaat KLEIN Paradiso weer van start met een vol programma voor de winter en er zijn al twee concerten waar ik wel oren naar heb. De eerste is eind september met een optreden van Mountaineer. Tot die tijd zal ik gewoon 'live' op de radio zijn op zaterdagavond. Vanavond deel ik de link van The Vinyl Countdown. 

Honderd achteruit 2023: slot

Over het concert van vanavond ga ik later vast nog iets schrijven. Ik ben al maanden van plan om door te pakken met de 'Honderd achteruit' om 2023 te kunnen afsluiten. Dan is het een paar dagen geleden. Ik kijk opnieuw naar de resterende tien in de Gele Bak Top 100 van 2023. Adamo heeft al eens centraal gestaan in 'Raddraaien' en Shirley Ellis heeft de Week Spot gehad. Wellicht zouden Tiny Tim, Paul Revere & The Raiders en Joan Baez best een apart bericht verdienen, maar dan opnieuw: De onderste tien vormen een echte 'blubbling under'. Ik zit door mijn grote favorieten van dat jaar heen en de laatste tien mogen de lijst aanvullen tot honderd. Zo kom ik op het volgende idee: Laat me nog eenmaal een fietstocht maken tussen juli 2022 en juni 2023 en de momenten aanstippen waarop ik Gele Bak-singles heb gekocht. Als ik het niet heel druk krijg met de 'Singles round-up' kan ik dan in de nieuwe maand met 2024 beginnen. Komende week gaat echter 'Singles round-up'-week worden dankzij 31 van Mark, 12 van Midas Touch en een aantal Juno-singles die vandaag zijn binnengekomen. Nu ga ik 2022 en 2023 vaarwel kussen voor wat betreft de 'Honderd achteruit'. 

Laten we dit bericht ook maar beschouwen als het 'gezellige' bericht van dit weekend. In 2022 heeft de Blauwe Bak nog de overhand en zijn de Gele Bak-aankopen minder frequent. In juli 2022 komt er geen Gele Bak-single de verzameling binnen. Dan is het maandag 1 augustus. Het is uit nood geboren tijdens de Corona-jaren maar uiteindelijk wordt het een vrijwillige keuze. Ik ga een week na de verjaardag van moeder een dag bij haar langs waardoor we alle ruimte en tijd hebben om samen te praten. Deze maandag is vaak gememoreerd in de 'Honderd achteruit' en is legendarisch. De laatste keer bij moeder thuis, ook al weten we dat niet op dat moment. Voordat ik langs ga in Jutrijp kijk ik eerst bij VIP in Sneek en ga met een redelijk gevulde tas op bezoek bij moeder. Precies een maand later ligt ze in het ziekenhuis en heeft ze, tot overmaat van ramp, ook nog Corona opgelopen. Mijn bezoek zal daardoor even worden uitgesteld. Donderdag 1 september valt in mijn vakantie. Ik heb net een fiets opgehaald bij Vredenburg voor een week en het eerste fietstochtje gaat eerst naar Dwingeloo. Daar koop ik twee singles bij de kringloop die niet in de Top 100 zullen belanden. Op zondag 25 september 2022 is het koopzondag in Meppel. Ik heb nodig extra platenbakjes nodig en ga met de bus op en neer naar Meppel om de gewenste bakjes te halen bij de Xenos. Dan zie ik dat het platenwinkeltje aan het Prinsenplein eveneens open is. Metten ook maar vulling gekocht voor deze bakjes. Op donderdag 29 september is mijn muis stuk en fiets ik naar Steenwijk voor een nieuwe. Dan kijk ik ook even bij de boedelopruiming van Van Der Laan. Ik koop verschillende singles, maar geen zal in de Top 100 komen. 

Een week later verlaat moeder dit leven. Een domper op de zaak? Nee, dat valt wel mee... Ze heeft de 84 jaar vrijwel probleemloos uitgezongen en ze is nu gewoon 'op'. De dood waart even rond in mijn directe omgeving. Mijn lieve oude buurvrouw in Uffelte overlijdt eveneens. Zij is zelfs 86 jaar geworden. Het overlijden van een oude Steenwijker kameraad komt wel hard aan want hij is nog maar vijftig. Door met de platen? Tja, dan is vrijdag 9 december de eerstvolgende datum. 's Avonds hebben we een etentje van het werk en ik wil niet op en neer fietsen. Ik ben al vroeg in Seenwijk en vervolgens is er praktisch geen post. Ik stop onderweg bij iedere kringloop die ik tegenkom en verzamel flink wat singles. Ik geloof dat alleen 'Lowdown' van Boz Scaggs de Gele Bak Top 100 heeft gehaald. Op 6 januari 2023 bezorgt de postbode een pakket van mijn Schotse maat. Daarin zit onder andere 'een single van Wet Wet Wet. Ik denk dat die wel in de Top 100 is gekomen? Eind januari 2023 rommelt het even op het werk. Ik meld me voor een paar dagen ziek en op maandag 23 januari ga ik slaapdronken op de bus naar Assen voor heel veel singles. Paul Rever & The Raiders (97) en Sue Thompson (98) maken daar deel van uit.

Donderdag 26 januari heb ik dan een gesprek over het werk en dat heeft een positieve uitkomst. Ik vier het met singles in Meppel. Een van de afspraken die we maken: Ik zal voortaan op vrijdag in Meppel bezorgen. Op vrijdag 17 februari ben ik met de bus en ga uit het werk even de stad in. Het platenwinkeltje aan het Prinsenplein heeft zoveel singles die ik wil hebben, dat ik ze moet splitsen in twee delen. Op 17 februari koop ik onder andere de nummer 91 van The Bumble Bees, een week later haal ik nummers 92 en 93 op. Op 24 maart ga ik opnieuw langs bij hetzelfde winkeltje voor méér singles. Op 8 april kom ik op Facebook een advertentie tegen van MVG Records. Deze heeft een paar platen die ik wel wil hebben en ik plaats de eerste bestelling. Dan zie ik eentje over het hoofd en dus bestel ik op 14 april opnieuw een pakket. Op 20 april koop ik een lading Engelse persingen van Midas Touch waaronder een paar die niet geschikt zijn voor de Blauwe Bak. De nummer 95 van Shirley Ellis reken ik daarbij. Op 4 mei koop ik een paar singles op Discogs waaronder 'Hold Me' van P.J. Proby. De hoofdmoot is echter voor de Blauwe Bak. Sinds 2021 bestel ik geregeld bij René van Bula Bula op Disogs. Misschien binnenkort weer eens kijken voor een vrachtje? Op 21 mei plaats ik een bestelling en dit bevat onder andere de nummers 99 en 100. Twee dagen later arriveert een groot pakket met singles van kameraad Albert. 

Op zaterdag 3 juni bezorg ik in Steenwijk. Ik pauzeer even bij Groenendijk voor een flinke stapel singles. De nummers 94 en 96 worden op deze dag toegevoegd aan de verzameling. Tenslotte ga ik op 17 juni langs het Prinsenplein en een paar kringloopwinkels. Hieronder het overzicht van de nummers 91 tot en met 100 in de Gele Bak Top 100 van 2023. 

91. Day By Day - The Bumble Bees (NL, Muziek Expres, 1966)
92. Ready Willing And Able - JB's  All Stars (UK, RCA, 1984)
93. Tip Toe Thru' The Tulips - Tiny Tim (NL, Reprise, 1968)
94. Day One - Comsat Angels (NL, Jive, 1984)
95. The Clapping Song - Shirley Ellis (UK, London, 1965)
96. Inch Allah - Adamo (NL, HMV, 1967)
97. Ups And Downs - Paul Revere & The Raiders (NL, CBS, 1967)
98. Norman - Sue Thompson (NL, Funckler, 1962)
99. The Night They Drove Old Dixie Down - Joan Baez (NL, Vanguard, 1971)
100. Why Not Tonight - The Mojos (UK, Decca, 1964)

Binnenkort vervolg ik de reis en dan door 2024 en eventueel 2025 en over een paar weken zelfs 2026. Als het aan deze rubriek ligt dan kan ik nog jaren vooruit!

*Rondje 70s gebak: Bak 4

Goed om te zien dat we het nog altijd goed doen op Google. Ik hoef geen reclame te maken voor deze praatpaal, de liefhebbers weten het te vinden. Ik zie net dat het bericht over Sugababes al veel bekijks heeft getrokken. Ik ben een geluksvogel. Ondanks waarschuwingen op het nieuws zegt de Buienradar dat de buien ver om Steenwijk en Uffelte zullen gaan. Ik ben nog maar net bezig als de eerste bui passeert. Ik ben net bij een appartementencomplex met een flinke luifel boven de brievenbussen en daar wacht ik een kwartier totdat het weer droog is. Een half uur later ben ik in de buurt van de Albert Heijn als de meest hevige bui los gaat. De winkel in voor broodjes en een beker ijskoffie. Daarna wordt het alweer snel droog en kan ik verder. Het onweer is 'eng'. De klappen zijn zo heftig dat je het in je hele lijf voelt. Verder is het droog gebleven. De top tien voor deze vierde jaren zeventig-bak is erg lastig. Eigenlijk is de complete top 5 een gedeelde eerste plek maar ik moet uiteindelijk toch een keuze maken. Waarvan akte. The Spirit Of The Seventies is hier te beluisteren. 

De vierde trapt af met de beide persingen (Nederlands en Engels) die ik heb van 'East River' van The Brecker Brothers. 'My Best Friend's Girl' van The Cars is de laatste in de bak en dat maakt precies 135 singles. Van de volgende artiesten en bands heb ik drie of meer singles in deze bak staan.

Herman Brood & His Wild Romance (4, plus 1 van de Breedbekkikkers), Brotherhood Of Man (5), James Brown (13), BT Express (3), Buoys (3), Kate Bush (4), The Byrds (4), BZN (10), Captain & Tenille (3), Cardinal Point (3) en Carpenters (7).

Na lang wikken en wegen gaat dit de top 10 worden. 

10. One Of The Poorest People - Caledonia (1977)

9. No More Fear Of Flying - Gary Brooker (1979)

8. The Floral Dance - The Brighouse And Rastrick Brass Band (1976)

7. If I Could Do It All Over Again I'd Do It All Over you - Caravan (1970)

6. I Can't See - BZN (1972)

5. It's All Up To You - Jim Capaldi (1974)

4. Downtown - Canyon (1971)

3. Chestnut Mare - The Byrds (1970)

2. Expecting To Fly - Buffalo Springfield (1971)

1. Give Up Your Guns - The Buoys (1972)

Van bovenstaande bands en artiesten heeft alleen BZN een plaat extra in de show. Verder kun je muziek verwachten van de volgende artiesten:

Alicia Bridges, Brotherhood Of Man, Edgar Broughton Band, James Brown, Teddy Brown, Brownsville Station, Buggles, Eric Burdon & War, Kate Bush, Glen Campbell, Candlewick Green, Canned Heat, Carpenters (2), Linda Carr & The Love Squad, Raffaella Carra en The Cars. 

Week Spot: Sugababes

Gelukkig was het mis, maar de kogel is door de kerk. Ik ga vanavond opnieuw een show opnemen voor zaterdagavond met louter Engelse persingen. Nu ben ik twee weken geleden halverwege de S gestopt met uitzoeken en dus heb ik ditmaal de tweede bak in de volgspot inclusief titels die ik twee weken geleden niet heb gezien. De Week Spot moet dan ook uit deze greep komen en ik moet er nog even een nachtje over slapen. 'Do The 45' is ooit begonnen als een 'soul-show', hoewel mijn interpretatie van soul wel iets verder gaat dan geplaveide paden. Intussen beschouw ik de show meer als een eerbetoon aan de huidige dj-cultuur met de soul als uitgangspunt. Met name in het laatste uur van de show wil ik nog wel eens voorbij de scheidslijn kijken en ruimte geven voor hagelnieuwe producties, remixen en soms zelfs reggae of ska. In dat kader schaam ik me er niet voor om Sugababes als Week Spot te hebben. 'Een plaatje om naar te kijken', is mijn eerste ingeving als ik de single in 2022 tref. Het is, volgens mij, ook de titel geweest van een bericht. De single die ik eigenlijk alleen heb gekocht omdat-ie er zo mooi uitziet, mag deze week de Week Spot zijn. Het is tevens de 'nieuwste' in mijn Engelse collectie voor wat betreft deze koffers. De Week Spot is 'Overload' van Sugababes uit 2000. 

Wat doe ik zoal in de zomer van 2000. Dat is eenvoudig want daarvoor hoeven jullie alleen maar een jaar terug te scrollen voor 'Het zilveren goud' en 'Het zilveren geheugen'. De vraag is vooral hoe mijn consumentengedrag is ten opzichte van 'nieuwe' muziek in 2000. In de maanden ervoor ben ik in de ban geraakt van Muse nadat ik het optreden op Pinkpop op televisie heb gezien. Dat album schaf ik in oktober 2000 aan en dat zorgt voor een kleine opleving in mijn cd verzamelen. 'Kid A' van Radiohead stamt uit dezelfde periode en verder zijn het vooral oude albums ('Tommy' van The Who en 'bryter Layter' van Nick Drake om een paar te noemen). Tijdens mijn werk in de kunstmest staat Radio 3 aan en daar zal ik ongetwijfeld 'Overload' hebben gehoord, maar het sorteert niets bij mij. Ik leer Sugababes pas in 2002 kennen middels 'Round Round' en 'Overload' valt me voor het eerst op in 2005 of 2006 als een indie-bandje het numemr covert tijdens een optreden in De Singel in Zwolle. Volgens mij is de band Parkside uit Kampen. 'Round Round' en 'Overload' zijn de enige twee van Sugababes die ik direct kan neuriën, maar getuige de lange lijst singles en vele hits in ons land moet ik er nog wel een paar kennen. 

Bij Amy Winehouse heb ik me dikwijls afgevraagd of de zaken zo zijn gegaan zoals Amy wilde of dat de platenmaatschappij en het management haar onder druk heeft gezet. Een mooie dame met een mooie stem is blijkbaar niet genoeg, er moet ook nog een verslaving aan drugs aan te pas komen om haar in de tabloids te houden. 'MTV makes me want to smoke crack', zingt Beck jaren geleden. Sugababes en drugs gaan niet samen maar er is wel een ander opmerkelijk detail in de vroege jaren van de groep. De dames vechten elkaar de tent uit en het leidt tot leden die opstappen. Na verloop van tijd komt de originele bezetting bijeen, is de band bevrijd van zekere platencontracten en is het opeens allemaal liefde tussen de hoofdpersonen. De SugababIes wordt in 1998 samengesteld door All Saints-manager Ron Tom, Sarah Stennett en First Access Entertainment. Siobhán Donaghy en Mutya Buena zijn beide dertien lentes jong en hebben een solo-contract op zak. Nadat ze in een showcase hebben gewerkt, besluiten ze samen verder te gaan. Buena nodigt haar beste vriendin, Keisha Buchanan, uit in de studio en Sugababies zijn een feit. Toch wil platenmaatschappij London de band een volwassen karakter geven en wordt de naam veranderd in Sugababes. Het trekt alles uit de kast voor de debuutsingle 'Overload' welke in augustus 2000 uitkomt. Voor de radiostations en dj's wordt deze demo geperst en uitgegeven met beknopte biografie. De laatste items ontbreken bij mijn exemplaar en dat scheelt aanmerkelijk in de prijs, hoewel die niet goedkoop is geweest. 

Retro-labels is op zichzelf niets bijzonders, behalve dat bij Sugababes het van een hoge kwaliteit is. Het uitgangspunt zijn de 'silver-top'-London-labels van omstreeks 1957. Dan verschijnen de eerste oplagen van de platen met een vinyl 'tri-centre' waar later oplagen een 'round centre' hebben. Het hoesje is een natuurgetrouwe kopie van de bekende London-hoesjes, alleen is deze uitgevoerd in duimendik karton. De plaat schopt het in Engeland tot een zesde plek en het zaadje is geplant voor een succesvolle loopbaan. In Nederland debuteert de single in week 45 in 2000 op de Top 40 en zal twaalf weken later de lijst verlaten. Het heeft dan nummer 14 als piek. Ook in ons land zal Sugababes tussen 2002 en 2008 goede zaken doen met tal van top 10-hits. 

Het is geen 'onveilige werksfeer' maar vooral de rivaliteit van de dames onderling dat maakt dat het komen en gaan wordt. Donaghy stapt in 2001 op nadat ze heeft verklaard dat Buchanan haar uit de groep heeft gepest. In 2005 wordt Buena zwangerschapsverlof geweigerd waardoor ze meteen buiten de band staat. In 2009 wordt Buchanan uit de groep gezet en daarmee zit er geen oorspronkelijk lid meer in de groep dat evenwel blijft doorgaan als Sugababes. In 2011 valt het doek voor de groep en dat is juist als Buchanan, Donaghy en Buena weer aan de slag gaan. Zij hebben echter geen recht op gebruik van de naam Sugababes en dus treedt het trio tot en met 2018 op als Mutya Keisha Siobhan. In 2019 wint de groep een rechtszaak over de naam en sindsdien bestaat Sugababes weer officieel. In recente maanden zijn er nieuwe singles uigekomen van de groep en geeft het grootschalige concerten. 

Kwartetje gebak 60s: Deel V

Het eerder aangekondigde plan om een soort van hitparade te doen voor komende zaterdag is eigenlijk wel van de baan. Ik denk dat het toch een uitzending gaat worden met Engelse persingen en ik moet nog even bekijken welke Week Spot we dan hebben. Ik heb vanavond in de invoerkosten betaald voor een greep Engelse persingen van Midas Touch, maar ik denk dat die door gaan naar de 'live'-show van volgende week. Ik moet dus nog altijd een Week Spot bedenken en dat wil voorlopig even niet. Dus ga ik vanavond verder met het kwartet van de jaren zestig. Daarbij haal ik mezelf in want de vierde bak in de aflevering van vanavond zit zondag pas in 'The Vinyl Countdown'. Vanavond respectievelijk bak 5, 15, 8 en 9 van de jaren zestig en eerder. De top tien van de vijftiende bak bevat immers zelfs een plaat uit de jaren vijftig. 

Ik trap vanavond af met bak 5. Deze start met 'She Wants T'Swim' van Chubby Checker en de hekkensluiter is 'Devil's Grip' van Crazy World Of Arthur Brown. Alle bakken bevatten vanavond de gebruikelijke 135 singles. In geval van Chubby Checker staan er vijf in de vorige bak. 'Fire' van Arthur Brown is de eerste in de volgende bak. Ik vervolg met het lijstje van 3-of-meer singles in de betreffende bak. 

Eddy Christiani (3), Lou Christie (4), Christophe (5), Petula Clark (12), The Dave Clark Five (9), Coasters (4), Joe Cocker (3), Cocktail Trio (8), Judy Collins (3), Perry Como (3) en Arthur Conley (3). 

De top tien-lijstjes gaan vanavond erg gemakkelijk. Classics IV is een single die vooral sinds de 'Monstertocht' in 2001 een speciale betekenis voor me heeft gekregen. Ik hoor het nummer tijdens een plaspauze als ik op de heenweg vlak voor Leeds ben. Ik leer tijdens de 'Monstertocht' het nut van een fietsbroek kennen, want dat kledingstuk ontbreekt tijdens de tocht. Ik mag dan een zachte legging aan hebben om zitvlees te voorkomen, het kan niet verhullen dat mijn geslachtsdeel verdoofd aanvoelt. Ik kan niet heel veel sanitaire stops herinneren behalve degene waarbij ik met een levenloos in mijn handen sta en dit is zo'n geval. 'Aline' heeft eveneens een speciale reden. Als ik zou zijn geboren als een meisje zou ik naar oma aan vaders' kant zijn genoemd. Zij heette Alie. Als meisje zou ik Aline of Alma hebben geheten, vandaar dat Christophe en Alma Cogan een speciaal plekje hebben in mijn hart. Mijn ouders kunnen geen geschikte jongensnaam bedenken. Blijkbaar staat Albert té ver af van Alie voor mijn ouders en dan wordt er gekozen voor de vrijgezelle broer van mijn vader.

1. Traces - Classics IV (1969)

2. Don't Sleep In The Subway - Petula Clark (1967)

3. Psychotic Reaction - Count Five (1966)

4. Delta Lady - Joe Cocker (1969)

5. All The Love In The World - Consortium (1969)

6. Sweet Talkin' Guy - The Chiffons (1966)

7. Aline - Christophe (1965)

8. She Sold Me Magic - Lou Christie (1969)

9. I'd Rather Go Blind - Chicken Shack (1969)

10. Hair - The Cowsills (1968)

Vervolgens de vijftiende bak en daarbij is The Moody Blues de grote winnaar qua aantal singles. De bak trapt af met een Nederbeat-rariteit welke het ook erg goed schijnt te doen in de piratenwereld: 'Trouw Nooit' van Mokum Beat Five. De laatste in de bak is 'Pretty Woman' van Roy Orbison. Hierbij het lijstje van drie en meer. 

The Monkees (11), Chris Montez (4), The Moody Blues (17), The Motions (7), The Move (4), Johnny Nash (3), The Newbeats (5), Nina & Frederik (3), 1910 Fruitgum Co. (5), Rob De Nijs (5), Esther & Abi Ofarim (3), Ohio Express (7), Oliver (3) en Roy Orbison (7).

Eerst zal ik 'Nights In White Satin' op 1 zetten, maar nee... 'Watching And Waiting' is een nummer waar ik echt nooit genoeg van ga krijgen. Een speciale vermelding voor Alf Newman en 'It's A Gas'. Wie bekend is met mijn radioshows zal regelmatig een harde boer horen. Welnu, deze komt uit de plaat van Alf Newman. Het is een plaat waar de boer centraal staat, maar stamt uit een tijd dat er nog geen digitale samples zijn en dergelijke. Het moet dus 'live' en in één take. Het resultaat is dat de eerste twee boeren overtuigend zijn, de tweede heeft het gemaakt tot mijn jingles-folder. Vervolgens een aantal halfbakken pogingen en tenslotte nog een hele diepe en harde. Ik heb er in de jaren vóór de radioshows al veel plezier van bij optredens. Vooral de eerste heeft een verrassingseffect bij optredens. 

1. Watching And Waiting - The Moody Blues (1969)

2. Rainbow Chaser - Nirvana (1968)

3. Blackberry Way - The Move (1968)

4. Everybody's Talkin' - Nilsson (1969)

5. It's Over - Roy Orbison (1964)

6. Freedom - The Motions (1969)

7. Flower-Power-Kleid - Wencke Myhre (1969)

8. It's A Gas - Alf Newman (1966)

9. I Wanna Be Loved By You - Marilyn Monroe (1959)

10. Valleri - The Monkees (1968)

Ik heb afgelopen zondag maar liefst 34 'New additions'. Ik hoef daarom maar een handjevol voor het eerste gedeelte te hebben en dus vraag ik drie luisteraars 's middags voor hun nummers en zoek daarna op zolder de platen uit. De achtste loopt van 'Til I Kissed You' van The Everly Brothers tot en met 'You Were Made For Me' van Freddie & The Dreamers. Van The Everly Brothers heb ik vier in de vorige bak staan. 

The Everly Brothers (5), Marianne Faithfull (4), Georgie Fame (5), Chris Farlowe (4), José Feliciano (5), The 5th Dimension (6), Ella Fitzgerald (4), Fleetwood Mac (5), Flowerpot Men (5), Wayne Fontana (4, waarvan 3 met The Mindbenders), The Fortunes (11), The Foundations (5), The Four Seasons (3), The Four Tops (4), Connie Francis (9) en Barry Frank (3). 

De samenstelling van de top tien is erg spannend want ik heb geen absolute uitschieter. Wel een speciale vermelding van The Fortunes. Ik heb de plaat 'gemist' in de Gele Bak Top 100 van vorig jaar en dat is een grof schandaal. Ik hoor de single zondag opnieuw en sta eigenlijk best versteld. Anders had 'This Golden Ring' of 'Here It Comes Again' in de top tien gestaan, maar nu moet dat deze titel worden. 

1. A Way Of Life - Family Dogg (1969)

2. Summernights - Marianne Faithfull (1965)

3. Is It Really Worth Your While - The Fortunes (1966)

4. Walk Like A Man - The Four Seasons (1963)

5. Magic Forest - Fat Mattress (1969)

6. Temptation - The Everly Brothers (1961)

7. Someone Out There - The Flirtations (1968)

8. Guide Me Orion - Flaming Youth (1969)

9. No Mule's Fool - Family (1969)

10. Game Of Love - Wayne Fontana & The Mindbenders (1965)

De negende bak van de jaren zestig staat dus komende zondag centraal. De nummer 1 is hier echter geen verrassing. De bak begint met de vroegste die ik heb van de Duitse Freddy: 'Wer Das Vergisst'. De laatste is 'Waterdrager' van Boudewijn De Groot en de opvolger is de eerste in de tiende bak. 

Freddy (3), Free (de Nederlandse soulband, 3), Conny Froboess (4), David Garrick (10), Marvin Gaye & Tammi Terrell (3), Geebros (3), Bobby Gentry (6, waarvan 3 met Glen Campbell), Gloria (4), Golden Earrings (13), Bobby Goldsboro (3), Grapefruit (3), Grassroots (3), Ken Griffin (3), Anneke Grönloh (3) en Boudewijn De Groot (8). 

Komende zondag dus onder andere 'The Adventures Of Miss Rosemary La Page' van Grisby Dyke, maar die mist ternauwernood de top tien. Over de nummer 1 hoef ik niet lang na te denken. 

1. Just A Little Bit Of Peace In My Heart - The Golden Earrings (1968)

2. Ode To Billie Joe - Bobby Gentry (1967)

3. Waterdrager - Boudewijn De Groot (1968)

4. Dear Delilah - Grapefruit (1968)

5. Saved By The Bell - Robin Gibb (1969)

6. Storm - Gloria (1968)

7. Don't Want Your Love - The Great Scots (1965)

8. Cloud Nine - Winston G. (1966)

9. Reach Out Of The Darkness - Friend & Lover (1968)

10. Rainbow - David Garrick (1968)

Singles round-up: mei 7

Een ontspannen dagje werken? Zo zou je deze dinsdag kunnen noemen, ja. Normaal gesproken is er voor mij geen post op de dag na Pinkstermaandag maar ik hoor niks van mijn chef. Bovendien heb ik mijn pakket met schoenen zaterdag in Steenwijk laten staan en dus moet ik in ieder geval toch naar de zaak. Er ligt wat Royal Mail. Een aantal magazines in plastic (en dus veel gewicht) en een flinke stapel enveloppen met een goed doel met daarin een pen. Het maakt het lastig te bundelen, maar het is niet veel en ik heb dit morgen liever niet bij de reguliere post. Op de muziek van Ray Barretto en Tito Puente is het goed vertoeven en ik pauzeer voor een pak karnemelk en een schaaltje ananasschijven. Als ik thuis kom, heb ik zin in iets kouds. Het enige dat ik koud heb staan is bier. Bier? Ja, ik moet concluderen dat de 0.0 mijn favoriete frisdrank is geworden en geniet van een alcoholvrij witbiertje na afloop van de inspanning. Nu ga ik dan weer even aan de koffie want ik heb nog dertien singles voor jullie liggen. Of eigenlijk twaalf maar van eentje koop ik er meteen twee. De apparatuur kan aan zodra de koffie is doorgelopen en ingeschonken. 

* Billy Preston- Will It Go Round In Circles (NL, A&M, 1972)
Op deze single laat Billy er geen gras over groeien. Op de b-kant staat namelijk een liedje van zijn oud-bandlid Paul McCartney. Tja, Billy Preston was immers de onofficiële vijfde Beatle. Op de b-kant doet hij 'Blackbird'. Ik zal me echter eerst richten op 'Circles'. Dat is tot mijn grote tevredenheid in dezelfde stijl als 'Nothing From Nothing'. Een lekker fris en vlot nummer met Preston op zowel piano als orgel en met welkome blazers. Op de b-kant niet alleen 'Blackbird' maar ook een aparte vermelding van de publicatiemaatschappij: MacLEN Music. Volgens mij is al het McCartney en Lennon-werk ondergebracht bij Northern Songs. Billy haalt het nummer uit het kleine wereldje van The Beatles en plaatst het in een setting met drums en Billy op klavecimbel. Het is op zichzelf best een interessante cover maar voor mij is 'Circles' de uitschieter. 

* Leon Russell- A Hard Rain's Gonna Fall (NL, Philips, 1971)
Twee jaar voordat Bryan Ferry het in de hitparade brengt, doet Leon Russell al zijn plasje over het Bob Dylan-nummer. Je zou het niet verwachten maar dit heeft een hoog 'Mad Dogs And Englishman'-gehalte maar dan zonder de zang van Joe Cocker. Het is een gebed zonder einde en Russell gaat geduldig door alle coupletten heen waardoor het nummer over de vijf minuten uit komt. 

* Sammy Soul Set- Theme From 'The Cloudy Nights' (NL, Sinalco, 1968)
Heb ik het in de inleiding over 0.0-bier en nu heb ik het over Sinalco. Volgens de overlevering het oudste en nog altijd bestaande merk frisdrank van Europa. De naam komt uit het Latijn en staat voor 'geen alcohol' (sin alco). Ik moet denken aan de elpee 'Sensation' van The Motions maar die is op Simogram en houdt verband met een keten van kruideniers. Dit plaatje wordt in 1968 uitgegeven aan liefhebbers van de frisdrank en zou ook een vel moeten bevatten met een uitnodiging tot een wedstrijd hoezen ontwerpen. Dat item mist in mijn geval. Ondanks de 'soul' in de bandnaam is dit barokke popmuziek met een orgel. In het intro neigt het naar Procol Harum maar het refrein is té springerig voor de band van Gary Brooker. Het is best een geinig plaatje. Het stilt niet echt mijn dorst, misschien zal ik daarvoor een flesje Sinalco moeten raadplegen. Ik ben Sinalco echter nog nooit tegengekomen in een Nederlandse winkel, hoewel het hier wel verkocht zou worden. 

* Sandy Coast- Summertrain (NL, Polydor, 1972)
Het eerste dat opvalt aan de single is een sticker op het label van Radio Crusio. Dat heb ik opgezocht en is een winkel in Bergen Op Zoom. Met dit zomerse weer smaakt dit nummer van Sandy Coast extra goed, de band heeft duidelijk goed geluisterd naar Amerikaanse voorbeelden als The Doobie Brothers en Redbone. Het zal de laatste top tien-hit zijn voor de formatie in de jaren zeventig. Ik vind het een overheerlijk nummer maar dat heb ik altijd gevonden. 

* Speed- Easy To Say (NL, Imperial, 1971)
* Speed- Easy To Say (NL, Imperial, 1971)
Eenmaal met het 'hartje' in tact en beide keren met een neutraal Bovema-hoesje, hoewel de plaat oorspronkelijk een fotohoes kent. Ik associeer het met een Drentse groep, maar nee... de band komt uit Haarlem. Wouter Planteijdt is één van de leden en hij zal in de jaren negentig redelijk bekend worden met de band Sjako!. Maurits Santen is de man die in 1983 'Dieuwertje' opgenomen, Dat nummer komt nog ter sprake als Dieuwertje Blok het tijdelijke verruilt voor het eeuwige. 'Easy To Say' is een kruising tussen Mungo Jerry en glamrock als je het mij vraagt. Het is niet onaardig maar niet genoeg voor een plek op de radio of de hitparade. De genoemde Maurits Santen schrijft de b-kant, 'Mrs. Clear', en daar ben ik dan ook wel weer benieuwd naar. Ik twijfel even of er een meisje zingt, maar kijk... ze zijn piepjong! Planetijdt is nu 68 jaar en zou dan 13 of 14 zijn geweest. De zingende knaap heeft de baard nog niet in de keel. 'Mrs. Clear' is overigens een hele fraaie popsong en eigenlijk de betere kant, hoewel het geen hitmateriaal is. 

* Stephen Stills- Change Partners (NL, Atlantic, 1971)
Alweer zo'n nummer dat ik al jaren wens op een single en dat ik me nu niet beter kan wensen. Top 100-materiaal!

* Tol & Tol- Rounding The Cape (België, Indisc, 1989)
De gebroeders Cees en Thomas Tol keren in de late jaren tachtig 'hun band' BZN de rug toe en debuteren in 1989 met het dramatische 'Eleni'. 'Rounding The Cape' is een van de opvolgers en ik heb het nummer gehoord en gezien op televisie in die tijd. Ik hou de uitverkoopbakken in de gaten maar, nee, deze van Tol & Tol zal daar niet staan voor een rijksdaalder. Blijkbaar wel voor 3,95 bij een andere winkel want deze sticker zit nog altijd op de hoes. In 'Rounding The Cape' brengen Tol & Tol hun ode aan The Shadows. Het is het fantastische instrumentale plaatje dat ik in mijn geheugen heb. Weemoedige gitaren en een orkest op de achtergrond, het neigt even erg naar 'Wonderful Land' en dat is nota bene één van mijn ultieme Shadows-favorieten. 

* The Undertones- It's Going To Happen (NL, Ardeck, 1981)
De band met Feargal Sharkey op de leadzang begint met een 'fade-in' en is vervolgens in het straatje van Dexy's Midnight Runners en een knipoog naar Madness. Heerlijke plaat als altijd!

* Uriah Heep- Lady In Black (Duitsland, Bronze, 1971, re: 1974)
Een hele echte Uriah Heep-klassieker. Oorspronkelijk uitgebracht in Engeland in 1971 maar drie jaar later krijgt het een release met fotohoes in Duitsland. Ik weet dat 'Lang zullen ze spelen' een beetje op de achtergrond is geraakt maar wellicht moest ik nog eens 'Salisbury' van Uriah Heep uitlichten in deze rubriek. 

* Carl Wayne- Way Back In The Fifties (Duitsland, Polydor, 1975)
Colin David Tooley is zijn eigenlijke naam maar hij gebruikt de naam Carl Wayne voor zijn muzikale loopbaan. Via verschillende lokale bands leidt hem dat naar The Move in de late jaren zestig waarvan hij de leadzanger wordt. In de vroege jaren zeventig gaat hij solo en in 1975 mag hij op de revival-toer met 'Way Back In The Fifties'. Het is een compositie en productie van de heren Wayne Bickerton en Tony Waddington die succes hebben gehad met The Rubettes. Hij hoeft zich niet te schamen want Roy Wood zit met Wizzard in die tijd ook nog in de jaren vijftig-nostalgie. 

* Andy Williams- Don't You Believe It (NL, CBS, 1962)
Je moet wel een enorme hufter zijn als je zo'n plaatje met fotohoes tegenkomt voor een euro en hem laat liggen. Ik heb het geluk dat ik me niet zo laat omschrijven want 'Don't You Believe It' is best een bijzonder nummer dat kan wedijveren met 'Can't Get Used To Losing You'. Het vormt een fijn contrast met de hekkensluiter in deze 'Singles round-up'. 

* Frank Zappa- Bobby Brown (Duitsland, CBS, 1979)
Lachen gieren brullen met Frank Zappa. In een zwaar overtrokken doowop-stijl brengt Zappa ons het epistel over de anti-held Bobby Brown. Niet te geloven dat dit mijn eerste Zappa-single is na 37 jaar verzamelen, hoewel ik moet bekennen dat ik de muziek van de man pas sinds de eeuwwisseling kan waarderen. Hoewel de elpees niet meedoen in de collectie heb ik ooit nog wel flink geïnvesteerd in bijvoorbeeld 'Absolutely Free'. 

Singles round-up: mei 6

Is er nog iets spannends gebeurd tussen de vorige 'Singles round-up' en nu? Nou, spannend zou ik het niet willen noemen, maar ik ben nog even op de fiets naar Dwingeloo geweest en terug over het Dwingelderveld naar de schaapskooi van Ansen. Er staat een licht windje en dat houdt het koel op de fiets. Ik heb een paar foto's gemaakt maar het is niet genoeg voor een 'Diagonaal zeven letters' en dus ga ik verder met de 'Singles round-up'. Ik lig een paar berichten achterop schema en heb gewoon ook wel even zin om plaatjes te draaien. De volgende dertien singles bevat op zijn minst één single die rechtstreeks de Blauwe Bak in mag. Ook treffen we de eerste platen uit de jaren tachtig en negentig in deze greep. De apparatuur kan aan en ik ga me nog eenmaal onderdompelen in de muziek. 

* Equals- Funky Like A Train (NL, Scramble, 1977)
Hoewel de plaat op zichzelf me niet zoveel zegt, brengt het hoesje me meteen terug naar de Veemarkthal in Sneek in de vroege jaren negentig. Het is in de tijd dat ik nog alleen zakgeld krijg en eens in de zoveel tijd de vlooienmarkt bezoek. Deze single staat ergens bij een handelaar en die vraagt er, volgens mij, drie gulden voor. Dat geld heb ik niet in 1990. Zesendertig jaar later heb ik meer te besteden en dan kost de single 1,50 euro. Dat zou drie euro zijn als we niet met inflatie hadden te maken. Van de oorspronkelijke Equals is één van de twee blanke tweeling afgehaakt. 'Funky Like A Train' is best een aardig ding, het valt zeker niet tegen. Ik denk niet dat ik dit in 1990 had kunnen waarderen?

* The Four Seasons- Saturday's Father (NL, Philips, 1968)
Ook deze heb ik gisteravond gedraaid in 'The Vinyl Countdown'. Het is pas sinds een paar maanden dat ik een speciale interesse heb gekregen voor het werk van Jake Holmes. Ik ontdek dan namelijk dat Holmes oorspronkelijk 'Dazed And Confused' heeft geschreven maar nooit geen credits heeft gekregen van Led Zeppelin. Holmes schrijft eveneens mee aan 'Saturday's Father'. De flower power is The Four Seasons niet ontgaan en ook dit instituut moet door een lastige psychedelische periode heen. Daar is 'Saturday's Father' een voorbeeld van. Een erg rommelig nummer bomvol effecten, terwijl we stiekem gewoon een 'Walk Like A Man' willen horen. Ik moet nog even flink wennen aan dit schijfje. 

* Tim Hardin- Do The Do (NL, CBS, 1972)
Middels het album 'Painted Head' neemt Tim Hardin in 1972 zijn pet af voor zijn voorbeelden uit de blues. Ik kijk eerst vreemd op als ik lees dat Tim goede vrienden is geweest met Harry Muskee, maar na 'Do The Do' begrijp ik dat wel. Veel 'cowbell' en zelfs een gospelkoor maar ook flitsende gitaren. Het maakt het nummer van Willie Dixon tot een waar feest. 

* John Holt- Help Me Make It Through The Night (UK, Old Gold, 1974, re: 1983)
De single staat onder de 'H' bij deze handelaar met de kant van John Holt naar de voorkant gericht. Eigenlijk is het de b-kant van Ken Boothe's 'Everything I Own'. Ik heb nog niet gecontroleerd maar ik denk dat ik die al heb. Nee, nog niet, dus ik kan hem ook altijd nog onder de B zetten als ik wil. Beide kanten zijn populaire reggae-vertolkingen van grote hits. John Holt's versie van Kris Kristofferson's nummer doet het altijd goed maar dat geldt eveneens voor Ken Boothe's uitvoering van Bread's 'Everything I Own'. De laatste is zelfs nummer 1 in Engeland en is één van de weinige titels dat tweemaal op nummer 1 heeft gestaan maar dan in verschillende uitvoeringen. Dat laatste heeft Ken Boothe te danken aan Boy George. Ik hou het voorlopig toch bij de John Holt-kant totdat ik één van de twee als originele single tref. 

* Jigsaw- You're Not The Only Girl (NL, Basf, 1974)
Jigsaw is meestal een schot in de roos voor mij en dat geldt ook voor 'You're Not The Only Girl'. Zeer pretige radio-pop van de Engelsen. 

* Jupiter- Show Down (NL, Philips, 1972)
De eerste die ik in Ruinen tref met singles heeft een hele hoop Nederpop uit de vroege jaren zeventig. Veel relatief onbekend werk en dat zet bij de volgende handelaar ook de toon. In 1992 heb ik als journalist van de Sneeker een interview met Martin Van Wijk. Hij volgt in 1973 Robbie Van Leeuwen op binnen Shocking Blue maar heeft in meer bands gespeeld. Jupiter is daar eentje van en dat heeft Rudy Bennett van The Motions als middelpunt. Van Wijk is echter de schrijver van 'Show Down'. Het is gezellige glamrock uit de hofstad. 

* Kraayeveld- Mona Lisa (NL, Decca, 1971)
Zoals ik zeg, het zet de toon van de middag. Een kwartier later hou ik Kraayeveld in mijn handen. Een single welke al een hele tijd op mijn verlanglijst staat. Ik kijk naar de prijs. Ik zou het liefste de single eens voor een euro hebben aangeschaft, maar ach... nu we er toch zijn? Vijf euro kan ik wel mee leven. De Bintangs houdt momenteel haar afscheidstournee want na 57 jaar is de koek echt op voor de band. 'Mona Lisa' lijkt me het soort stoplap dat ze desnoods nog in een toegift kunnen spelen. Lekker om hem eindelijk eens te hebben op vinyl. 

* Marillion- Cover My Eyes (Duitsland, EMI, 1991)
Eveneens in de show van gisteravond. Fish is inmiddels solo gegaan en Marillion werkt met de 'nieuwe' zanger waarvan niemand de naam kent en die toch een stuk langer dan Fish bij Marillion heeft gezongen. 'Cover My Eyes' kan ik me nog vaag herinneren uit die tijd. Het heeft iets aanstekelijks in het refrein maar verder kan het niet meten met bijvoorbeeld een 'Kayleigh'. Hoewel Fish springlevend is na zijn vertrek uit Marillion, zal hij een soort van Bon Scott-status krijgen. 

* Mel & Tim- Backfield In Motion (NL, Pink Elephant, 1969)
Deze en de volgende zijn de enige twee die ik koop bij de dealer waar ik twee jaar geleden een tas vol van heb gekocht. Hij heeft alleen een koffertje singles bij zich en verder vooral cd's en een paar bakken met elpees. Veel van de singles zijn exorbitant duur. Dan zie ik deze van Mel & Tim voor vijf euro en eveneens die van Roy Orbison. Voor de rest is het maar matig interessant en prijzen van tien en vijftien euro. 'Backfield In Motion' is niet de meest essentiële plaat van Mel & Tim, maar altijd gezellig om te draaien. Hij mag zonder meer in de Blauwe Bak. 

* Roy Orbison- California Blue (Duitsland, Virgin, 1989)
Hier heb ik opeens heel veel zin in. De single is niet smetteloos maar klinkt wel behoorlijk, alleen niet voor de prijs van vijf euro. Daarvoor zou je een beter exemplaar mogen verwachten. Maar ach... het is fijn om The Big O met dit wereldnummer in de verzameling te hebben. Ik heb zeker tientjes bespaard bij degene met de Nederpop uit de vroege jaren zeventig. 

* The Simon Park Orchestra- Eye Level (NL, Columbia, 1972)
Een hele grote Engelse hit uit 1973 met een Nederlands tintje en een aparte geschiedenis. Jan Stoeckart is een Nederlandse componist en schrijft oorspronkelijk 'Eye Level'. Het is een kruising tussen 'Catootje' en een stuk van Mozart en The Simon Park Orchestra neemt het in eerste instantie op voor De Wolfe Music, de bibliotheek van muziek voor tv en film. Thames Television kiest het nummer uit als thema voor 'Van Der Valk', een Engelse detectiveserie die zich afspeelt in Nederland. Na een aarzelend begin in 1972 wordt 'Eye Level' in 1973 opnieuw uitgegeven en zal het wekenlang op nummer 1 staan in Engeland. Stoeckart werkt onder verschillende namen en zal in 1974 zijn eigen versie opnemen als Jack Trombey, eveneens het pseudoniem dat hij gebruikt voor de Simon Park-versie. Een voormalige radiocollega gebruikt het als 'bed music' en zo krijg ik meteen een zondags gevoel bij de klanken van Simon Park. 

* Pickel Nick Orchestra- Pim Pam Pom (NL, Negram, 1975)
Een goede vriend doet een show op de vrijdagmiddag op zowel de lokale omroep van Steenwijk als op zijn eigen internetradiostation. Ik ben sinds ruim  een jaar een vaste luisteraar want ik kan de lokale omroep op de telefoon ontvangen. Het is een verzoekplaten-show maar hij draait ook geregeld eigen keuzes. Zo hoor ik een paar weken geleden dit 'Pim Pam Pon' van Pickle Nick Orchestra. Een titel die ik alleen ken uit het Hitdossier. Een zeer gezellig instrumentaaltje. Ik geloof dat het door de Tros is gebruikt als herkenningsmelodie. 

* The Power Of Zeus- Hard Working Man (NL, Rare Earth, 1971)
Motown wil met de start van de jaren zeventig de zaken uitbreiden. Met name de filmafdeling zal het platenlabel naar het randje van de afgrond brengen, maar ook de progressieve tak van het Rare Earth-label is een geschiedenis welke het liefste zo snel mogelijk wordt vergeten. Het is alleen de naamgever van het label, Rare Earth, dat nog enige dollars in het laadje brengt. The Power Of Zeus is op zichzelf best leuke Amerikaanse hardrock, een beetje in de sfeer van Mountain, maar kennelijk is er geen Motown-afdeling buiten Nederland en Amerika die het wil uitbrengen als single.