Honderd achteruit 2023: Tanita Tikaram

Een paar weken geleden heb ik opeens twee medewerkers van de woningstichting aan de deur. Of het goed met me gaat? Het is nog voor de val dus ik heb hun dat probleem niet hoeven uit te leggen. Het gesprek gaat al spoedig over tuinonderhoud. Ze willen de boel kosteloos laten opknappen. Of ik daar bezwaar tegen heb? Nee, zolang ik een beetje regie kan houden? Ik vertel ze over de egel(s) onder de klimop en dat ik deze tot het voorjaar niet ga lastig vallen. Gistermiddag loop ik tegen de twee medewerkers aan van het hoveniersbedrijf dat de klus gaat uitvoeren. Ze gaan morgenochtend beginnen. Succes! Er ligt maandagmiddag nog een aardig pakje sneeuw. Ze zijn vanmorgen langs geweest en ik heb een laatste briefing met hen over wat er bij mij moet gebeuren. Resultaat? Struik is helemaal weg en het tuinhek is weer zichtbaar. De uit de klauwen gegroeide boom links hebben ze niets aan gedaan. Dat is dan weer jammer. Eis en wederdienende ga ik in maart of april weer de plataan snoeien, dan moet de kou eerst flink uit de lucht zijn. Momenteel even geen groene activiteiten voor mij, maar wel zwarte activiteiten. Ik ga het namelijk hebben over de nummer 69 in de Gele Bak Top 100 van 2023. Daar vinden we 'Cathedral Song' van Tanita Tikaram uit 1989. 

We gaan in de komende afleveringen van de 'Honderd achteruit' een beetje hinkelen. Ik heb natuurlijk al een sprongetje gemaakt over de nummer 67 ('All I Wanna Do In Life' van Marianne Faithfull) en het spelletje gaat nog even verder. De nummer 70 is namelijk 'Hi Hi Hazel' van The Troggs. Die had, achteraf gezien, niet in de Top 100 moeten staan omdat ik die een jaar eerder al in de lijst had. Op nummer 72 staat 'The Diary Of Horace Wimp' van Electric Light Orchestra en die heb ik ongeveer een jaar geleden in een verzamelbericht gehad. De nummers 71 en 73 maken samen een bericht, de nummer 74 krijgt een volwaardig bericht en op 75 staat Shirley Bassey. Die had ik een paar maanden geleden moeten noemen in het bericht. De nummer 76 is 'Hard To Say I'm Sorry' van Chicago en die heb ik eveneens in een verzamelbericht gehad. Ik kan dus in drie of vier stappen opeens naar de nummer 77 in de lijst. Ik weet overigens de dag dat ik Tantia heb gekocht te herinneren als de dag van gisteren. Het is vrijdag 9 december 2022. We hebben die avond een etentje van het bedrijf en moet dus op tijd klaar zijn met de post. Dan blijkt er bijna geen post te zijn en ik heb niet de moed om op en neer naar Uffelte te fietsen. Er zit niks anders op dan de dag rond te hangen in Steenwijk. Ik kom Tanita tegen bij Theo's Outlet in Steenwijk. Tegenwoordig één van mijn favoriete kledingwinkels. Hij heeft dan, onder het mom van de 'kringloopwinkel', een bakje met singles staan. Tegenwoordig is het echter 90 procent nieuwe neppe merkkleding. 

Hoewel ze de Britse nationaliteit bezit, staat de wieg van Tanita in Duitsland. Haar vader heeft zijn familieroots op Fiji en is werkzaam als officier van het Engelse leger. Hij is op 12 augustus 1969 gestationeerd in Duitsland waardoor Tanita wordt geboren in Münster. Daar zal ze ook de basisschool doorlopen waarna de familie terug naar Engeland gaat en ze in Basingstoke terecht komt. Haar oudere broer, Ramon Tikaram, is een gevierd acteur in Engeland. Tanita kiest voor de muziek en gaat optreden in de koffiebars van Basingstoke en omgeving. Daar wordt ze opgemerkt door twee veteranen uit de Engelse popmuziek. Rod Argent en Peter Van Hooke werken op dat moment samen als het duo Silsoe en samen zullen ze het debuutalbum van Tanita Tikaram produceren. Van Hooke is van huis uit een drummer die het meest bekend zal worden als drummer in Mike & The Mechanics en zijn werk met Van Morrison. In 1978 bezit hij Syndrums welke hij toepast in 'Dancing In The City' van Marshall & Hain. Rod Argent is sinds de midden jaren zestig de muzikale leider van The Zombies en in de jaren zeventig met zijn eigen band Argent. 

De wereld maakt kennis met Tanita Tikaram door middel van 'Twist In My Sobriety'. Ik zit dan in de brugklas van de LEAO . De meeste docenten zijn oude hippies maar er zijn ook een paar 'jongere' docenten. Eentje daarvan heeft een goede muzieksmaak, hij is van de 'serieuze' pop en loopt in 1988 weg met Sinead O'Connor en Tanita Tikaram. Voor mij is Tanita Tikaram 'zondagsmuziek'. De KRO heeft dan Hilversum 3 overgenomen op de zondag en hier wordt haar muziek veelvuldig gedraaid. Wellicht dat dit ook het geval is geweest bij de Vara op de dinsdag, maar dan heb ik doorgaans een drukke dag op school. Ik moet toegeven dat ik nooit echt heel veel heb opgehad met mevrouw Tikaram, maar kan 'Cathedral Song' niet laten liggen voor het zachte prijsje in 2022. En het heeft het evengoed geschopt tot een 69e plek in de Gele Bak Top 100 van 2023. 

Het album 'Ancient Heart' is een doorslaand succes, mede dankzij de singles 'Twist In My Sobriety' en 'Good Tradition'. Ze maakt nog een paar albums voor WEA maar ze zal nooit meer in de buurt komen van de cijfers van haar debuut. 'Cathedral Song' is de derde single van het debuut  en piekt bescheiden op 48 in Engeland. In ons land komt het niet verder dan de Tipparade en zal het tevens het laatste teken van Tanita zijn in de vorm van singles. 'The Sweet Keeper' (1990), 'Everybody's Angel' (1991) en 'Eleven Kinds Of Loneliness' (1992) zijn de directe opvolgers van 'Ancient Heart'. Dan neemt ze een korte pauze en verhuist naar San Francisco. Daar brengt ze het album 'Lovers In The City' uit. Het album krijgt positieve recensies en verkoopt beter dan de voorgenoemde drie albums. Toch wordt haar contract bij WEA niet verlengd en met een verzamelalbum in 1996 wordt daarmee afscheid genomen. Ze tekent bij Mother, het platenlabel van U2, en brengt in 1998 'The Cappucino Songs' uit waarna ze een flinke tijd vrijaf neemt van de muziekbusiness. In 2005 en 2012 volgen albums voor kleinere labels en in 2013 gaat ze voor het eerst in lange tijd weer op tournee door Engeland en Europa. 

Haar meest recente wapenfeit is het album 'LIAR' dat als subtitel 'Love Isn't A Right' heeft. Ze heeft in de afgelopen maanden een tournee gedaan door Europa en Engeland, waaronder een optreden in Eindhoven, maar er staat nog niets voor 2026 op de planning. 

Honderd achteruit 2023: Samsun

Hoewel ik hele dagen thuis ben, is de motivatie om te publiceren op Soul-xotica wel eens hoger geweest. Ik ben in blijde verwachting van een aantal pakketjes singles. Een vriendin noemde dergelijke aankopen altijd 'compensatie' en dat is het voor mij eigenlijk ook wel. De kont herstelt maar moeizaam (er staat drie maanden voor een verstuikt staartbot) en ik ben van plan de eerste grote drol in te lijsten. Morgen heb ik een telefonisch consult met de huisarts en ik zal; hem vragen of er foto's kunnen worden gemaakt. Ik ben er namelijk helemaal niet zo gerust op. De 'Singles round-up' zal dus nog even moeten wachten. Wat gaan we dan eens doen? Ja, natuurlijk! De 'Honderd achteruit'! Laat me de serie in 2026 aftrappen met een plaatje waar ik al maanden naar uit kijk. Een zwaar obscuur ding maar wel met een verhaal waar ik iets mee kan. De nummer 68 in de Gele Bak Top 100 van 2023 is 'The Wind' van Samsun uit 1972.

Om de 28 jaar lopen de dagen synchroon en sinds ik dat heb ontdekt (ergens in de jaren negentig), denk ik bij een datum geregeld terug aan de tijd van 28 jaar daarvoor. Achtentwintig jaar geleden is het januari 1998 en de eerste weken en dagen in York. Een week voordat ik even terug ga naar Nederland om wat zaken af te handelen en extra kleding en spul te halen. Dan is het ook bijna 28 jaar geleden dat ik bij een boekenzaak héél veel cassettes koop. Eentje daar van is 'The Best And The Rest Of British Psychedelia'. In werkelijkheid is het de sampler van het platenlabel Morgan Blue Town plus wat losse nummers van boosdoeners die in dit bericht voorbij zullen komen. Samsun staat niet op deze cassette maar de naam van Danny Beckerman maakt me vlug bereid om de portemonnee stevig te trekken. Ik kom deze single tegen op 1 augustus 2022 bij VIP in Sneek. 

Over Samsun zélf is niet zoveel te vertellen. Over de randfiguren des te meer! Laat me eens beginnen met Danny Beckerman. Hij beschouwt zichzelf primair als songschrijver, componist en producent. Om zijn liedjes gestalte te geven, formeert hij in 1966 de band Fortes Mentum. Het is de bedoeling dat Beckerman als een soort Keith Reid bij Procol Harum en Pete Sinfield bij King Crimson zal fungeren. Hij zal dus nooit lid worden van de band. Toch blijkt hij erg goed te klikken met de uitgekozen leden van Fortes Mentum en treedt hij toe tot de band. In 1969 krijgt hij ruzie met de zanger en vertrekt. 'Saga OI A Wrinkled Man' zal de compilatie halen die ik in 1998 op cassette heb gekocht. Beckerman formeert vervolgens in 1970 de band Buggy waarmee hij één single maakt op Parlophone. Een van zijn collega's in de band is Geoff Gill. 

Gill wordt op 15 mei 1949 geboren in York. Hij begint als drummer van Tony Adams & The Viceroys maar formeert daarna zijn eigen band The Shots. Dat zal in 1967 uitgroeien tot The Smoke. Hij gaat zich steeds meer richten op het schrijven en produceren van liedjes en als The Smoke in 1969 voorlopig tot een halt komt, wordt hij de huisproducent van het Morgan-label. Hij gaat samenwerken met Beckerman en zijn oud-collega van The Smoke, Cliff Wade. Gill is verantwoordelijk voor de groepen die in ons land releases hebben op het Explosion-label. Fickle Pickle bereikt tweemaal de Top 40 en Samsun blijft in de Tipparade hangen. Opvallend is dat de laatste alleen in Nederland is uitgebracht. Extra lid van de 'supergroup' Fickle Pickle is niemand minder dan Wil Malone. 

Wie? Wilson Malone heet eigenlijk Peter Wilson en wordt geboren op 29 juli 1942 in Londen. In de jaren zestig is hij lid van verschillende psychedelische rockbands waarvan The Orange Bicycle het meest bekend is. Daarna legt hij zich eerst toe op het componeren van soundtracks maar duikt in 1980 op als producent van Iron Maiden. In de jaren negentig is hij verantwoordelijk voor twee van de meest iconische strijkersarrangementen uit het decennium. Hij is verantwoordelijk voor het orkest in 'Unfinished Sympathy' van Massive en zal The Verve in problemen brengen door 'The Last Time' and Andrew Loog Oldham opnieuw te arrangeren en te uit te voeren. The Verve had toestemming gekregen om een sample van Oldham's uitvoering te gebruiken. Het leidt ertoe dat The Verve iedere cent kan afstaan aan The Rolling Stones. 

Samsun begint het leven als Royal Variety Show in 1969. Ze doen een paar tournees en komen dan in contact met de heren Beckerman, Gill, Wade en Malone. Samsun bestaat uit de heren Kevin Parrot, Brian McGladdery, Roger Tweedale, Gary McDougall en Tony Bamforth. Gedurende een week bivakkeert de band in de studio met Gill en Wade en er wordt genoeg materiaal opgenomen voor een elpee. Er komen echter slechts drie opnames uit op single. De eerste krijgt nog een Engelse release, maar 'The Wind' komt alleen in ons land uit. Samsun zal in 1973 overgaan in de band Oscar dat tot 1978 bijeen zal blijven. 

Beeld uit het verleden: februari 1979

Het is allemaal op het juiste moment zoals het lijkt. Hoewel ik dolgraag in het muzikale verleden mag rondstruinen, heb ik het op een bepaald moment gehad met mijn eigen 'geschiedenis'. De diploma's moeten bijvoorbeeld ergens in een verhuisdoos liggen als ik ze nog heb. Ook met kinderfoto's heb ik lange tijd erg weinig. Op zichzelf hoef ik me daar niet druk over te maken want deze liggen in de kast bij de andere fotoboeken in ons ouderlijk huis. Als we in oktober 2022 Jutrijp leeg halen, komen we de fotoboeken tegen. Ze achteloos weggooien voelt niet fijn maar ik hoef ze ook (nog) niet thuis te hebben. Dan biedt broeder aan de fotoboeken voor me te bewaren totdat ik er wél aan toe ben. Niet wetende dat we over twee jaar bijkomen van zijn uitvaart. Schoonzus gaat verhuizen naar een kleinere woning en dus moet er heel veel weg. Zo ook de fotoboeken. Die komen bij mijn zus en die spoort me een jaar geleden aan met kerst om ze vooral eens mee naar Uffelte te nemen. En nu? Nu zou ik ze niet meer willen missen! Hoewel een foto nemen in de late jaren zeventig niet meer zo deftig is als in de decennia ervoor, komt de fotocamera maar zelden uit de kast. Het is altijd vader die de foto's neemt, ook al is hij niet de meest getalenteerde fotograaf. 

Mijn fotoboek maakt daardoor sprongetjes in de tijd. Natuurlijk de nodige foto's van vlak na mijn geboorte. Dan volgt de doopdienst. Ik heb nog altijd heel goed contact met de nicht die me in de kerk mag brengen. Een paar vakantiefoto's met het mysterieuze meisje op de camping in Nunspeet (er is me verteld dat het de dochter van de uitbater was, maar mijn eigen herinnering zegt dat ze daar vakantie vierde met haar ouders. Hoe dan ook: Het is zwaar hervormd dus het gaat hem niet meer worden in 2026) en dan... beelden uit februari 1979. 'Wie 1979 heeft meegemaakt, weet dat het altijd erger kan'. Als knaapje van bijna vier is het vooral erg lollig, hoewel mijn associatie zegt dat ik het helemaal niks vind. Koude witte bende. Ik ben blij als ik weer bij de kachel mag zitten. De groene parka aan waar alle kinderen in het gezin een variant van hebben. Ik probeer ook nog de andere twee sneeuwfoto's op de digitale foto te krijgen maar dan is de batterij leeg. Deze twee beelden tonen echter wel hoe extreem het in 1979 is geweest. 

Het is door menigeen onderschat. Ik weet van mijn buren dat die op 14 februari 1979 met de auto van Sneek terug naar Jutrijp willen rijden en halverwege komen vast te zitten. Er zit niets anders op dan de auto te laten staan en naar huis te lopen. Het enige dat ik zelf kan herinneren is een beeld waarvan ik nog altijd de rillingen krijg en dat zal zorgen voor een levenslange angst. In de vijver verderop vertoeven een paar zwanen. Omdat er sneeuw ligt en het water bevroren is, gaan deze op schooitocht langs de huizen voor eten. Ons huis is één van de eerste die ze tegenkomen. Ik sta op ooghoogte met de beesten als ze met hun grote oranje snavels tegen ons ruit tikken. Ik heb het sindsdien nooit op zwanen gehad. Ik ga binnenkort weer schrijven over de 'Monstertocht' van 2001. Op de terugweg staat een zwaan op het fietspad tussen Kampen en Ens. Om het beest te ontwijken moet ik vijf kilometer om fietsen en.... dat doe ik dan ook! Ik ben in de jaren negentig eens tegen een zwaan aan gebotst die besluit een middernachtelijke wandeling te maken op het fietspad. Het maakt dat ik anno 2026 nog altijd een bochtje om maak als er een zwaan op mijn pad komt. 

Misschien dat ik dit jaar eens vaker een foto uit het fotoalbum in herinnering ga roepen. Met de nodige 'flashbacks' naar 1979 van de afgelopen dagen moet ik meteen denken aan de sneeuwfoto's. Deze zijn gemaakt bij het hekje op de Sinnewar. Er is ook nog een foto samen met zus op een gigantische bult stuifsneeuw aan de Riperwei. De andere twee foto's, die niet zijn gelukt, zijn gemaakt op ons erf. Dat toont sneeuw maar verder niets ernstigs. EDIT: De onderste foto is de tweede foto die ik beschrijf maar dan zonder mijn zus. Ik geloof dat er nog eentje is met haar en waarschijnlijk ook broeder. 

Rondje gebak 70s: Bak 10

K-k-koud? Ik heb er weinig van mee gekregen. Eigenlijk alleen vanmiddag als ik iets in de grijze container wil gooien maar deze helemaal is bevroren. Het heeft iets te maken met een ongemakje waarmee ik eerder vanmorgen te maken heb gekregen. Nee, ik zal niet in details treden, maar het moge duidelijk zijn dat ik iets liever zo snel mogelijk buiten de deur wil hebben. Dat gaat hem vandaag waarschijnlijk niet worden, eerst moet de dooi inzetten. Ik sta nu eigenlijk op het punt om de bakken voor vanavond klaar te zoeken maar voordat het zo ver is, wil ik eerst trakteren op een Rondje gebak. Ergens is er nog het verlangen om nog héél even door de sneeuw te wandelen. Het kan nu nog! Intussen stel ik jullie graag de tiende jaren zeventig-bak aan jullie voor. Het is de bak die vorige week in 'The Vinyl Countdown' heeft gezeten en vrijdag in 'Spirit Of The Seventies'. Ik besluit het bericht weer met de link naar de 'Spirit Of The Seventies'. 

Ik heb standaard 135 singles in een bak zitten. Ik heb vorige week uitgelegd dat ik op een paar punten ben afgeweken van dat aantal. Zo kom ik erop uit dat een Nederlandse persing van een single de laatste is in de vorige bak en de Amerikaanse persing de eerste in de volgende. Die laat ik nu naast elkaar staan waardoor wel eens 136 singles in een bak willen staan. In geval van de tiende jaren zeventig-bak is er niets aan de hand. Dat zijn er gewoon 135 stuks. De laatste in de negende bak is 'Hey St. Peter' van Flash & The Pan en de tiende trapt af met de opvolger van deze single: 'Down Among The Dead Men'. De laatste in de bak is 'All Because Of You' van Geordie. Gloria Gaynor is de absolute winnaar binnen deze bak maar ik noem weer de artiesten en groepen waarvan ik minimaal drie singles heb. Ook al betekent dat bijvoorbeeld in geval van Flying Lizards dat ik driemaal 'Money' heb: De Engelse, de Nederlandse en de latere Old Gold-heruitgave.

Fleetwood Mac (6), Flying Lizards (3), Focus (6), Steve Forbert (3), The Fortunes (7), Four Seasons (5), The Four Tops (3), Fox (4), Foxy (3), Free (6), Frijid Pink (3), Gallagher & Lyle (3), Art Garfunkel (3), Gloria Gaynor (12) en Genesis (3)

De top tien heb ik ditmaal op vrijdagmiddag samengesteld en daar heb ik dus goed over na gedacht? Op het laatste moment wissel ik nog een paar platen om en krijgt de lijst zowaar een nieuwe nummer 1. Een plaatje dat al vanaf 1998 voor me 'leeft'. Vooral in latere jaren vind ik de tekst steeds toepasselijker worden als ik terug denk aan een relatie uit een grijs verleden. De vondst van de single in Ruinerwold zet het opnieuw voor me op de kaart en nu is het dus de verdiende nummer 1. 

10. Solsbury Hill - Peter Gabriel (1977)

9. Bright Eyes - Art Garfunkel (1979)

8. Wishing Well - Free (1972)

7. Follow You Follow Me - Genesis (1978)

6. Longer - Dan Fogelberg (1979)

5. S-s-s-single Bed - Fox (1976)

4. Tired Of Waiting - The Flock (1970)

3. Goin' Down To Laurel - Steve Forbert (1978)

2. Nothing More - Fotheringay (1971)

1. Lydia - Dean Friedman (1979)

De show van vrijdagavond is hier te beluisteren. https://pixeldrain.com/u/uuDUcUdC

Postsierlijk deel 2

Het jubileum is geruisloos aan me voorbij gegaan. Ik heb niet eens de tijd gehad om het te melden op de zaak of ik zit met mijn achterwerk in de berm nabij Zuidveen. In november heb ik een voorschotje gegeven op het feit dat ik vijftien jaar geleden mijn roeping heb gevonden. De eerste avonturen in de post zijn in de sneeuw en dus word ik opeens herinnerd aan deze serie. Binnen een bericht blijkt namelijk al dat ik niet het héle verhaal kan doen en het eigenlijk ook best in stukjes wil doen. In het eerste deel ben ik in Steenwijk begonnen. Het verhaal stopt als ik naar Nijeveen verhuis en daarmee in een andere gemeente én provincie ga wonen. Dit bericht zal voornamelijk gaan over de sortering, hoewel dat gedeeltelijk parallel loopt met de volgende afleveringen. Ik sta inmiddels een paar jaar op de wachtlijst voor de sociale werkvoorziening. Het is de afspraak dat je bij verhuizing naar een andere gemeente automatisch op een vergelijkbare plek terecht komt. In geval van de gemeente Meppel sta ik op plek 28 en met een gemiddelde instroom van 6 per jaar gaat dat nog wel even duren? Dan gaan de zaken opeens heel erg snel...

Wat heeft Geert Wilders ermee te maken? Welnu, hij is weggelopen uit het Catshuis en daarmee staan nieuwe verkiezingen op stapel. VVD heeft als voornemen om de sociale werkvoorziening gecontroleerd te laten 'doodbloeden'. Als bij een volgende verkiezingsronde bijvoorbeeld het PVDA of de SP de grootste zou worden, zou een kans bestaan dat deze snode plannen worden teruggedraaid. Zo mag de gemeente Meppel opeens 24 plekken weggeven in de sociale werkvoorziening. Er zijn een paar die afvallen en daarmee schuif ik door naar de felbegeerde plek. Met de wachtlijstconsulent van de gemeente heb ik mijn voorkeur besproken: Ik wil in Meppel ook dolgraag weer in de post aan het werk. Om een vreemde reden (er is altijd tekort aan personeel bij de bezorgers) kunnen ze me geen functie als postbezorger aanbieden, maar ze zoeken wel mensen voor de sortering. Ik weet niet wat ik me hierbij moet voorstellen, maar vooruit... dan heb ik toch een voet achter de deur gezet. Ik stel me er iets bij voor dat ik de post moet sorteren voor de bezorgers. Iets dat me niet logisch lijkt omdat iedere bezorger zijn eigen manier van sorteren en bezorgen heeft. Er is in juli 2012 sprake van een valse start als het erop lijkt dat ik in de schoonmaak terecht komt. Na een 'vakantie' die parallel loopt aan het verlof van de wachtlijstconsulent wordt me andermaal beloofd dat ik in de post aan het werk kom. Zo begin ik in eind augustus 2012 aan mijn periode in de post in Meppel. Dat was vorig jaar februari 12,5 jaar geleden, maar ik heb bedankt voor gebak en feestelijkheden. 

Er is een groot verschil tussen de post in Meppel en Steenwijk. In de laatste plaats halen we alleen rechtstreeks de post van de gemeente en een handjevol bedrijven. Daar drukken we een stempel op en gaan deze bezorgen. Het zijn dus uitsluitend adressen in Steenwijk. Meppel heeft een heuse kaartenbak van klanten waar we alle post verzamelen. Vervolgens gaan we zien of we zoveel mogelijk zélf kunnen bezorgen (in Meppel en Nijeveen) en proberen we de rest zoveel mogelijk te slijten bij collega-bedrijven (onder andere Business Post). Het restant gaat gebundeld in de juiste gewichtscategorie naar PostNL waar het wordt gefrankeerd en bezorgd. Het is geen vetpot, maar hee... we vallen onder de sociale werkvoorziening en dat hoeft in principe geen winst te maken om te kunnen blijven draaien. Ik maak kennis met 'de dames'. Eentje is van rond mijn leeftijd en de ander een flink stuk ouder. Het probleem is alleen... het is geen fulltime baan. Het begint pas 's middags met een paar korte sorteermomenten. Het échte werk is pas na drie uur en daarna is het aanpoten tot ongeveer zeven uur. De overige tijd (en de dagen dat ik niet ben ingeroosterd) zit ik gewoon in de 'handel van de dag' op de inpakafdeling. In het hele begin weet ik trouwens ook niet zeker of ik wel wil doorgaan met de sortering. Het kost enige moeite om het onder de knie te krijgen en eigenlijk is het puur administratief waar ik liever met een fiets en een tas met post op weg wil. Wat heeft de doorslag gegeven? De oudere dame! In haar tref ik méér dan alleen een fijne collega. Onze chemie werkt aanstekelijk, een half woord is genoeg om de machine te laten draaien als een trein. Met de nodige grapjes tussendoor want we hebben precies hetzelfde gevoel voor inktzwarte humor. Opeens ga ik het sorteren leuk vinden! 

De eerste verandering in de zaak komt in april 2013. Het bestuur van het sociale werkvoorzieningsbedrijf is niet enthousiast over de jaarcijfers van de post en het lijkt er even op dat de boel zal worden opgedoekt. Dan meldt zich een fietskoeriersbedrijf dat zich ook will profileren op de reguliere postmarkt. Het zal de redding worden van de postafdeling in Meppel. De collega-bedrijven worden fors uitgebreid waardoor er steeds minder naar PostNL hoeft. Bovendien hoeven we niet meer zélf naar PostNL te rijden. Wij sorteren en in Zwolle wordt de boel gefrankeerd. De PostNL gaat in een bulk vanuit Zwolle. Ik krijg al snel de taak om de roosters op te stellen. We hebben dan één collega (buiten mezelf en de genoemde dames) die niet lekker in de groep ligt. Het is erg kinderachtig, maar ik besluit haar niet meer in te plannen. Dat is in mei 2013 een eerste crisis in de sortering. Eind 2013 heeft het bedrijf een open dag. Het is dan al bekend dat naar alle waarschijnlijkheid de laatste groep sociale werkplaats-klanten ontslag gaat krijgen. Het postbedrijf laat weten dat ze me graag willen behouden voor de post. Wordt vervolgd. In december begint het spannend te worden als een lokaal uitzendbureau in de bres springt. Het besluit ons allen in dienst te nemen per 1 januari 2014 en ons werkzaam te houden op de vaste werkplek. Een jaar later wordt het contract niet verlengd vanuit het uitzendbureau maar ziet de gemeente wél in dat dit niet de manier is. We worden gemotiveerd om aangepast werk in het vrije bedrijfsleven te vinden. Ik kaart aan dat het postbedrijf me graag wil overnemen. Dat is aan dovemansoren. In plaats daarvan moet ik maar bij defensie solliciteren en productiebedrijven. In de loop van 2015 komen de gesprekken met het postbedrijf toch op gang en op 1 januari treed ik in dienst via een payroll-constructie. 

Hoewel de twee dames en ondergetekende lange tijd de vaste spil blijven van de sortering, hebben we van tijd tot tijd versterking. Het is een komen en gaan want voor de meesten is het niet heel erg interessant werk. Ik word claustrofobisch op de inpakafdeling en besluit mezelf aan te bieden om de uren aan te vullen in de bezorging. Ik ben altijd vrij op woensdag en met het oog op de bezorging ga ik naar de dinsdag als vrije dag. Dat valt samen met 'Tuesday Night Music Club' op de radio. Maandag en vrijdag zijn in ieder geval mijn vaste sorteerdagen, de eerste vooral samen met de oudere collega. Ik ken maar weinig mensen die uitkijken naar de maandag, maar het is mijn hoogtepunt van de week binnen het werk. Lekker werken met mijn fijne collega en tussendoor de meest harde grappen naar elkaar toe. We hebben een paar keer uitbreiding en ik denk dat M. in 2018 of 2019 bij de groep is gekomen. Ik zit dan al voor tachtig procent in de bezorging. Het werk is 'minder' geworden. Niet in de zin van kwantiteit, maar in het geval van kwaliteit. Er is steeds minder sorteren nu het meeste werk in Zwolle wordt verricht. M. heeft er geen moeite mee (zij is ook het liefste zo weinig mogelijk op de inpakafdeling) en dus hevel ik stukje bij beetje mijn werk over aan haar. Met twee vaste waarden: Op maandag werk ik samen met mijn oudere collega en op vrijdagmiddag met de andere dame. Eind 2019 komt het nieuws dat mijn oudere collega elders gaat werken en dan is opeens ook mijn enthousiasme voor de sortering weg. Ik kan niet abrupt de sortering opzeggen en blijf het doen tot 2021. Ik ga mezelf uiteindelijk aanbieden voor Steenwijk om helemaal uit de sortering weg te gaan. De oudere collega komt eind 2020 nog heel even terug maar over een paar weken gaat ze met pensioen. 

In de volgende aflevering ga ik door de hoogte- en dieptepunten van de postbezorging in Meppel. 

Week Spot: The Beach Girls

Als in maart de eerste zomerse zonnestralen beginnen te schijnen, heb ik altijd de neiging om de Week Spot erop aan te passen. Zie bijvoorbeeld 'The Summer Of Our Love' van The Bar-Kays in maart 2022, maar ook het vorige jaar heb ik (als ik me niet vergis?) een zomerse Week Spot gehad. Er is genoeg keuze op dat vlak. Hoe zit het dan met de winter? Ik heb 'Winter Go Away' van Holly Maxwell al eens gehad als ik het helemaal heb gehad met dat jaargetijde. Platen over sneeuw zijn er niet veel en zeker niet in de hoek van de Northern Soul. Dan kijk ik nog eens naar de recente aankopen en dan... The Beach Girls! Ik maak op dit moment weinig mee van de sneeuw en winterse omstandigheden en dus vind ik het best aardig om met de Week Spot toch even stil te staan bij het weer. Zodat ik op een later moment altijd weer kan denken: 'O ja, dat was toen er sneeuw lag'. Deze week een liedje met best een aardig verhaaltje. De Week Spot is het iconische 'Skiing In The Snow' van The Beach Girls uit 1964. 

Hoewel The Four Seasons best een aardige rij hits in Amerika heeft, zal de band in Europa nooit als één van de grootste worden gerekend. De oorspronkelijke platenmaatschappij, Vee-Jay,  sluit tijdens de eerste Amerikaanse tournee van The Beatles een distributiecontract via een roadmanager waardoor Vee-Jay de platen in Amerika mag uitbrengen. Niet voor lang want al snel meldt EMI zich en blijkt het contract van Vee-Jay volkomen waardeloos te zijn. Het is waarschijnlijk om The Four Seasons een dienst te bewijzen dat Vee-Jay een split-album uitbrengt met The Four Seasons op één kant en The Beatles op de andere. Inclusief een scorelijst waarmee de luisteraar zelf kan bijhouden welke de beste is van de twee. The Four Seasons wedden niet op één paard en zo ontstaat het idee om een vrouwelijke variant van de groep in de markt te zetten. Genoemd naar een liedje van henzelf, is The Rag Dolls een feit. Zoals ook The Four Seasons als bijvoorbeeld The Wonder Who platen maakte onder een andere naam, zo maakt The Rag Dolls eind 1964 een plaatje voor het Dynovoice-label. Sandy Linzer en Denny Randell hebben 'Skiing In The Snow' geschreven en de versie van The Beach Girls verschijnt begin 1965. De plaat flopt genadeloos. Dynovoice probeert het later in 1965 nog eens met een mannelijke versie. De groep is dan The Invitations. Ook dit plaatje flopt volledig. 

Het is ergens in de vroege jaren zeventig. De naam van Ian Levine valt ergens, maar volgens mij is het iemand anders. Hoe dan ook: Een Engelse Northern Soul-jager komt in Amerika er achter dat hij is vergeten zijn scheermesjes mee te nemen. Omdat hij 's avonds een scheerbeurt wil hebben, loopt hij vanuit zijn hotel naar de dichtstbijzijnde drogist. Deze heeft ook een rek staan met goedkope singles. De Engelsman bladert tussen de platen en vind 'Skiing In The Snow' van The Invitations. Kort daarop blijkt dat de plaat ontzettend schaars is. Er zijn bronnen die beweren dat de plaat nooit is geperst en dat dit wel eens het enige exemplaar kan zijn. Mede dankzij Ian Levine verovert 'Skiing In The Snow' van The Invitations de Engelse Northern Soul-scene. Omdat er maar één exemplaar is in Engeland moet je de bewuste dj achterna reizen om de plaat te horen. 

In 1973 opent The Casino in Wigan haar deuren en groeit uit tot de meest ultieme Northern Soul-club van Engeland. Het is ook het begin van de commercie. Eerst is in 1975 al 'Footsee' verschenen van Wigan's Chosen Few. Een ietwat opgevoerde instrumentale b-kant van The Chosen Few en gelardeerd met claxons en een uitzinnig voetbalpubliek. In hetzelfde jaar komt iemand op het idee om de band Sparkle uit Wigan het nummer van The Invitations voor te houden. Als Wigan's Ovation wordt een cover opgenomen. De band treedt op in Top Of The Pops en sindsdien staat 'Skiing In The Snow' met stip bovenaan een zwarte lijst. Het optreden van Wigan's Ovation wordt beschouwd als de ultieme uitverkoop van de Northern Soul. Het bereikt evenwel een twaalfde plek in Engeland en doet zelfs onze Tipparade aan. Er zijn niet veel Northern Soul-hits die dit kunnen na vertellen. 

The Invitations zal kort daarop als bootleg worden uitgebracht maar het kwaad is al geschied. Door de versie van Wigan's Ovation heeft het een nare bijsmaak gegeven. The Casino spint garen bij het succes. Zij moeten zelfs een rem gooien op de lidmaatschapsbewijzen nadat 'Skiing In The Snow' een hit is geworden. En dan de oerversie van The Beach Girls? Tja, daar haalt iedereen zijn neus voor op. Er staat een fikse straf op als je het durft Northern Soul te noemen. 

Toch ben ik jaren op zoek geweest naar een betaalbaar exemplaar en ga ik hem zaterdag vrolijk draaien. Ik denk zelfs aan een weer-gerelateerde show en zou best alle genoemde versies van 'Skiing In The Snow' willen draaien. Ook al betekent het dat de Northern Soul-snobs me staan op te wachten om mijn gezicht in te smeren met sneeuw. 

Singles round-up: januari 3

De codes met de kleurtjes zijn weer verdwenen en, naar het schijnt, rijdt de bus van Havelte naar Uffelte weer volgens het boekje. Ik zit nu dubbel en dwars door mijn boodschapjes heen en bovendien heb ik best zin om even naar buiten te gaan. Het wordt een enkeltje benenwagen naar Havelte en met de bus terug. Morgen en zaterdag schijnt er nóg meer te vallen dus ik moet zien het weekend te overleven. Ik heb net mijn laatste ontbijt gehad van wat ik momenteel in huis heb en geniet van een kop koffie. Wellicht het juiste moment om de apparatuur aan te zetten en een paar singles op te zetten? Er is overigens méér onderweg. Ik heb een nestje Engelse Stateside-singles gekocht en verder een Discogs-order uit Spanje. De laatste dealer heeft overigens nog niet gereageerd. Nu de laatste acht singles uit Meppel van afgelopen zaterdag. 

* Jaki Graham- Round And Around (UK, EMI, 1985)
Het is voornamelijk een duik in de jaren tachtig in deze aflevering. Bij platen van Jaki Graham heb ik vaak iets van herkenning zonder dat ik de liedjes meteen kan neuriën. Het heeft in de jaren tachtig voor mij vooral op de achtergrond gespeeld. Dat neemt niet weg dat het een uitstekende zangeres is en de platen zeker 'iets' hebben. 

* High Noon- Dragonfly (NL, CBS, 1970)
Ian McLintock en Bob Freeman zijn typische schaduwfiguren in de Engelse popmuziek. Ze zijn respectievelijk bassist en slaggitarist in Sands en vormen daarna de band Sun Dragon. Dat neemt in 1968 een cover op van The Lemon Pipers' 'Green Tambourine' dat een hit zal worden in Engeland. Later neemt het duo werk op met Jon Lord en Ian Paice voordat Deep Purple van de grond komt. In 1970 keert het duo terug als High Noon en daarmee maakt het een paar uitstekende commerciële singles. Het is de tijd dat Edison Lighthouse en White Plains hoog in de hitparade staan en dat kunnen de heren High Noon ook. 'Dragonfly' klinkt alsof het een hit had moeten zijn. De Nederlandse CBS is zelfs zo geduldig dat het de single een heruitgave geeft in 1974, maar helaas. Best een geinig plaatje!

* (Al) Jarreau- Boogie Down (Duitsland, WEA, 1983)
Weer terug naar de jaren tachiig. Dinsdagavond hoor ik 'Sign Of The Times' van Belle Stars op de radio en, bam, opeens zit ik terug in vroeg 1983. Dan is het eveneens winters weer. Ik zie het nummer voor het eerst in TopPop als ik met een buurtgenootje de hele middag op het ijs heb gespeeld. Eens kijken of Al Jarreau een herinnering kan ophalen. Eigenlijk moet ik bekennen dat ik beter bekend ben met 'Roof Garden' en 'Mornin'. Ik vermoed eveneens een Jaki Graham-verhaal. Het zegt me wel iets in de verte maar verder dan radiobehang is dit nooit gekomen in de jaren tachtig. 

* L.T.D.- Kickin' Back (NL, A&M, 1981)
Toch nog iets voor de Blauwe Bak? 'Kickin' Back' in geen geval. Het is vlotte maar ook o zo commerciële disco. Hoewel de plaat nooit op de hitparade gestaan is het plaatje veel gedraaid door Roadshow Muziekpresentaties en ongetwijfeld ten behoeve van een stampende dansvloer. De b-kant heet 'Now' en dat is een ballade, maar wel van het soort dat ik het erg goed vind. Als ik de plaat schoon kan krijgen mag deze het gaan proberen in de Blauwe Bak. 

* Off- Electrica Salsa (Duitsland, Zyx, 1986)
Ondanks dat ik de jaren tachtig beschouw als het decennium van broeder blijf ik in deze 'Singles round-up' op gepaste afstand. Hoewel? Ik weet dat broeder in 1987 helemaal 'fan' is van dit nummer van Off. Met het oog op zijn Trio-hobby natuurlijk geen verrassing. Het is zo'n geval als 'Da Da Da' van Trio. Ergens is het geniaal maar ongetwijfeld ook begonnen als een geintje met een elektronische beat. Je moet hem ook niet iedere dag horen. 

* Franck Pourcel- Je N'aurai Pas Le Temps (NL, Columbia, 1968)
Het thema uit de televisieserie 'Mens durf te leven'. Er rijst meteen een vraag. Ik zie wel dat in de periode van 1962 tot 1965 een programma van Wim Ibo over de geschiedenis van kleinkunst is uitgezonden. Deze single (en compositie) is echter van 1967-68. Hoe dan ook: De beeldbuis is in opmars in 1968. Deze melodie ken ik overigens beter als 'If I Only Had Time' van John Rowles. Origineel is het nummer van Michel Fugain, zo lees ik nu. 

* Afric Simone- Ramaya (NL, CNR, 1975)
Na code oranje van gisteren moet ik nu een code oorwurm afgeven. Natuurlijk een ontzettende novelty. Te leuk om te laten liggen voor een zuinige euro. 

* Phil Tate- El Adorno (UK, Oriole, 1963)
Ik heb meerdere platen van Phil Tate en allemaal in gezellig walstempo en cha cha. Deze single valt op vanwege de b-kant: 'Real Madrid'. Phil gaat op de toer van de paso doble met twee voorbeelden. Ik zie nu dat 'El Adorno' de offiiciële a-kant is. Eigenlijk vind ik 'Real Madrid' net even feestelijker en dus reken ik dat tot de a-kant. Is het 2,50 waard? Ach, het brengt het bedrag tot een tientje.