Week Spot: The Beach Girls

Als in maart de eerste zomerse zonnestralen beginnen te schijnen, heb ik altijd de neiging om de Week Spot erop aan te passen. Zie bijvoorbeeld 'The Summer Of Our Love' van The Bar-Kays in maart 2022, maar ook het vorige jaar heb ik (als ik me niet vergis?) een zomerse Week Spot gehad. Er is genoeg keuze op dat vlak. Hoe zit het dan met de winter? Ik heb 'Winter Go Away' van Holly Maxwell al eens gehad als ik het helemaal heb gehad met dat jaargetijde. Platen over sneeuw zijn er niet veel en zeker niet in de hoek van de Northern Soul. Dan kijk ik nog eens naar de recente aankopen en dan... The Beach Girls! Ik maak op dit moment weinig mee van de sneeuw en winterse omstandigheden en dus vind ik het best aardig om met de Week Spot toch even stil te staan bij het weer. Zodat ik op een later moment altijd weer kan denken: 'O ja, dat was toen er sneeuw lag'. Deze week een liedje met best een aardig verhaaltje. De Week Spot is het iconische 'Skiing In The Snow' van The Beach Girls uit 1964. 

Hoewel The Four Seasons best een aardige rij hits in Amerika heeft, zal de band in Europa nooit als één van de grootste worden gerekend. De oorspronkelijke platenmaatschappij, Vee-Jay,  sluit tijdens de eerste Amerikaanse tournee van The Beatles een distributiecontract via een roadmanager waardoor Vee-Jay de platen in Amerika mag uitbrengen. Niet voor lang want al snel meldt EMI zich en blijkt het contract van Vee-Jay volkomen waardeloos te zijn. Het is waarschijnlijk om The Four Seasons een dienst te bewijzen dat Vee-Jay een split-album uitbrengt met The Four Seasons op één kant en The Beatles op de andere. Inclusief een scorelijst waarmee de luisteraar zelf kan bijhouden welke de beste is van de twee. The Four Seasons wedden niet op één paard en zo ontstaat het idee om een vrouwelijke variant van de groep in de markt te zetten. Genoemd naar een liedje van henzelf, is The Rag Dolls een feit. Zoals ook The Four Seasons als bijvoorbeeld The Wonder Who platen maakte onder een andere naam, zo maakt The Rag Dolls eind 1964 een plaatje voor het Dynovoice-label. Sandy Linzer en Denny Randell hebben 'Skiing In The Snow' geschreven en de versie van The Beach Girls verschijnt begin 1965. De plaat flopt genadeloos. Dynovoice probeert het later in 1965 nog eens met een mannelijke versie. De groep is dan The Invitations. Ook dit plaatje flopt volledig. 

Het is ergens in de vroege jaren zeventig. De naam van Ian Levine valt ergens, maar volgens mij is het iemand anders. Hoe dan ook: Een Engelse Northern Soul-jager komt in Amerika er achter dat hij is vergeten zijn scheermesjes mee te nemen. Omdat hij 's avonds een scheerbeurt wil hebben, loopt hij vanuit zijn hotel naar de dichtstbijzijnde drogist. Deze heeft ook een rek staan met goedkope singles. De Engelsman bladert tussen de platen en vind 'Skiing In The Snow' van The Invitations. Kort daarop blijkt dat de plaat ontzettend schaars is. Er zijn bronnen die beweren dat de plaat nooit is geperst en dat dit wel eens het enige exemplaar kan zijn. Mede dankzij Ian Levine verovert 'Skiing In The Snow' van The Invitations de Engelse Northern Soul-scene. Omdat er maar één exemplaar is in Engeland moet je de bewuste dj achterna reizen om de plaat te horen. 

In 1973 opent The Casino in Wigan haar deuren en groeit uit tot de meest ultieme Northern Soul-club van Engeland. Het is ook het begin van de commercie. Eerst is in 1975 al 'Footsee' verschenen van Wigan's Chosen Few. Een ietwat opgevoerde instrumentale b-kant van The Chosen Few en gelardeerd met claxons en een uitzinnig voetbalpubliek. In hetzelfde jaar komt iemand op het idee om de band Sparkle uit Wigan het nummer van The Invitations voor te houden. Als Wigan's Ovation wordt een cover opgenomen. De band treedt op in Top Of The Pops en sindsdien staat 'Skiing In The Snow' met stip bovenaan een zwarte lijst. Het optreden van Wigan's Ovation wordt beschouwd als de ultieme uitverkoop van de Northern Soul. Het bereikt evenwel een twaalfde plek in Engeland en doet zelfs onze Tipparade aan. Er zijn niet veel Northern Soul-hits die dit kunnen na vertellen. 

The Invitations zal kort daarop als bootleg worden uitgebracht maar het kwaad is al geschied. Door de versie van Wigan's Ovation heeft het een nare bijsmaak gegeven. The Casino spint garen bij het succes. Zij moeten zelfs een rem gooien op de lidmaatschapsbewijzen nadat 'Skiing In The Snow' een hit is geworden. En dan de oerversie van The Beach Girls? Tja, daar haalt iedereen zijn neus voor op. Er staat een fikse straf op als je het durft Northern Soul te noemen. 

Toch ben ik jaren op zoek geweest naar een betaalbaar exemplaar en ga ik hem zaterdag vrolijk draaien. Ik denk zelfs aan een weer-gerelateerde show en zou best alle genoemde versies van 'Skiing In The Snow' willen draaien. Ook al betekent het dat de Northern Soul-snobs me staan op te wachten om mijn gezicht in te smeren met sneeuw. 

Singles round-up: januari 3

De codes met de kleurtjes zijn weer verdwenen en, naar het schijnt, rijdt de bus van Havelte naar Uffelte weer volgens het boekje. Ik zit nu dubbel en dwars door mijn boodschapjes heen en bovendien heb ik best zin om even naar buiten te gaan. Het wordt een enkeltje benenwagen naar Havelte en met de bus terug. Morgen en zaterdag schijnt er nóg meer te vallen dus ik moet zien het weekend te overleven. Ik heb net mijn laatste ontbijt gehad van wat ik momenteel in huis heb en geniet van een kop koffie. Wellicht het juiste moment om de apparatuur aan te zetten en een paar singles op te zetten? Er is overigens méér onderweg. Ik heb een nestje Engelse Stateside-singles gekocht en verder een Discogs-order uit Spanje. De laatste dealer heeft overigens nog niet gereageerd. Nu de laatste acht singles uit Meppel van afgelopen zaterdag. 

* Jaki Graham- Round And Around (UK, EMI, 1985)
Het is voornamelijk een duik in de jaren tachtig in deze aflevering. Bij platen van Jaki Graham heb ik vaak iets van herkenning zonder dat ik de liedjes meteen kan neuriën. Het heeft in de jaren tachtig voor mij vooral op de achtergrond gespeeld. Dat neemt niet weg dat het een uitstekende zangeres is en de platen zeker 'iets' hebben. 

* High Noon- Dragonfly (NL, CBS, 1970)
Ian McLintock en Bob Freeman zijn typische schaduwfiguren in de Engelse popmuziek. Ze zijn respectievelijk bassist en slaggitarist in Sands en vormen daarna de band Sun Dragon. Dat neemt in 1968 een cover op van The Lemon Pipers' 'Green Tambourine' dat een hit zal worden in Engeland. Later neemt het duo werk op met Jon Lord en Ian Paice voordat Deep Purple van de grond komt. In 1970 keert het duo terug als High Noon en daarmee maakt het een paar uitstekende commerciële singles. Het is de tijd dat Edison Lighthouse en White Plains hoog in de hitparade staan en dat kunnen de heren High Noon ook. 'Dragonfly' klinkt alsof het een hit had moeten zijn. De Nederlandse CBS is zelfs zo geduldig dat het de single een heruitgave geeft in 1974, maar helaas. Best een geinig plaatje!

* (Al) Jarreau- Boogie Down (Duitsland, WEA, 1983)
Weer terug naar de jaren tachiig. Dinsdagavond hoor ik 'Sign Of The Times' van Belle Stars op de radio en, bam, opeens zit ik terug in vroeg 1983. Dan is het eveneens winters weer. Ik zie het nummer voor het eerst in TopPop als ik met een buurtgenootje de hele middag op het ijs heb gespeeld. Eens kijken of Al Jarreau een herinnering kan ophalen. Eigenlijk moet ik bekennen dat ik beter bekend ben met 'Roof Garden' en 'Mornin'. Ik vermoed eveneens een Jaki Graham-verhaal. Het zegt me wel iets in de verte maar verder dan radiobehang is dit nooit gekomen in de jaren tachtig. 

* L.T.D.- Kickin' Back (NL, A&M, 1981)
Toch nog iets voor de Blauwe Bak? 'Kickin' Back' in geen geval. Het is vlotte maar ook o zo commerciële disco. Hoewel de plaat nooit op de hitparade gestaan is het plaatje veel gedraaid door Roadshow Muziekpresentaties en ongetwijfeld ten behoeve van een stampende dansvloer. De b-kant heet 'Now' en dat is een ballade, maar wel van het soort dat ik het erg goed vind. Als ik de plaat schoon kan krijgen mag deze het gaan proberen in de Blauwe Bak. 

* Off- Electrica Salsa (Duitsland, Zyx, 1986)
Ondanks dat ik de jaren tachtig beschouw als het decennium van broeder blijf ik in deze 'Singles round-up' op gepaste afstand. Hoewel? Ik weet dat broeder in 1987 helemaal 'fan' is van dit nummer van Off. Met het oog op zijn Trio-hobby natuurlijk geen verrassing. Het is zo'n geval als 'Da Da Da' van Trio. Ergens is het geniaal maar ongetwijfeld ook begonnen als een geintje met een elektronische beat. Je moet hem ook niet iedere dag horen. 

* Franck Pourcel- Je N'aurai Pas Le Temps (NL, Columbia, 1968)
Het thema uit de televisieserie 'Mens durf te leven'. Er rijst meteen een vraag. Ik zie wel dat in de periode van 1962 tot 1965 een programma van Wim Ibo over de geschiedenis van kleinkunst is uitgezonden. Deze single (en compositie) is echter van 1967-68. Hoe dan ook: De beeldbuis is in opmars in 1968. Deze melodie ken ik overigens beter als 'If I Only Had Time' van John Rowles. Origineel is het nummer van Michel Fugain, zo lees ik nu. 

* Afric Simone- Ramaya (NL, CNR, 1975)
Na code oranje van gisteren moet ik nu een code oorwurm afgeven. Natuurlijk een ontzettende novelty. Te leuk om te laten liggen voor een zuinige euro. 

* Phil Tate- El Adorno (UK, Oriole, 1963)
Ik heb meerdere platen van Phil Tate en allemaal in gezellig walstempo en cha cha. Deze single valt op vanwege de b-kant: 'Real Madrid'. Phil gaat op de toer van de paso doble met twee voorbeelden. Ik zie nu dat 'El Adorno' de offiiciële a-kant is. Eigenlijk vind ik 'Real Madrid' net even feestelijker en dus reken ik dat tot de a-kant. Is het 2,50 waard? Ach, het brengt het bedrag tot een tientje. 

Singles round-up: januari 2

Vandaag weer even rustig aan doen? Ik merk in de afgelopen week iets van herstel maar het blijkt erg teer te zijn. Ik kan inmiddels probleemloos op mijn rug slapen en dat is iets waar ik ontzettend blij mee ben. Ik ben veel beter uitgerust dan wanneer ik op mijn zij moet slapen. Vrijdag en gistermiddag ben ik vrij druk geweest met de singles-bakken en gisteren vooral met het sjouwen van bakken. Dat vindt mijn achterwerk nog niet een puik idee en het geeft me een waarschuwing. Alleen het brood is bijna op en dus hoef ik vandaag niet beslist naar de winkel. Ik blijf binnen en ga maar bakken reorganiseren want er is nog meer dan genoeg te doen op dat vlak. Intussen kan ik ook wel een 'Singles round-up' publiceren, nu met de eerste acht uit Meppel van afgelopen zaterdag. Ik heb even geen inspiratie voor een 'gezellig' bericht dus mooi doorgaan met de singles. 

* Amphora- Timothy (NL, CNR, 1979)
Wellicht is het iets dat ik vooraf had kunnen checken, maar ik heb bij het zien van deze titel altijd gedacht aan een cover van het nummer van The Buoys. Amphora's 'Timothy' is echter niet geschreven door Rupert Holmes maar door een stel 'Ollanders. Timothy is ditmaal niet een mijnwerker die door collega's wordt opgepeuzeld maar een clown zoals Ben Cramer die reeds heeft bezongen. Muzikaal klinkt het als een geslaagd huwelijk tussen Pussycat en Champagne om het Hollands te houden. Erg gezellig voor op een vrijdag- of zondagavond. 

* Hugues Aufray- Hasta Luego (NL, Atlantic, 1973)
De eerste blik op de singles bij 'De Kring' is teleurstellend. Een paar klassieke en geestelijke singles en alles in een rampzalige staat. Bij navraag blijkt het twee bakjes te hebben met 'collectables' bij de kassa. Deze gaan weg voor 2,50 euro per stuk. De helft zou ook gewoon voor een euro of vijftig cent stof kunnen happen want nog altijd veel klassiek, geestelijk en kleinkunst. Deze single van Hugues Aufray smeekt me om hem mee te nemen. Wat is het? Het kan een regelrechte teleurstelling zijn? In gedachten sta ik weer voor de Club 2000-fruitautomaat in De Mangerie in Sneek. Ik gooi een losse rijksdaalder in de automaat en druk wat op de knoppen. Is het waar? Halen we zomaar vijfentwintig gulden uit de kast? Ach vooruit... het is een 'oddball' maar valt zeker niet tegen. Het is typisch zo'n ding uit het gebied van de Middellandse Zee dat zomaar opeens een hele grote hit had kunnen zijn, maar deze eer nooit heeft meegmaakt. Ik weet niet eerlijk of-ie de 2,50 waard is geweest maar het is een eigenwijs ding!

* Bourgeouis Tagg- I Don't Mind At All (Duitsland, Island, 1987)
Ik hoor dit plaatje eens in het Theater Van Het Sentiment en ik geloof dat hij een tijd op mijn zoeklijst heeft gestaan. Ik kan de plaat niet neuriën en dus moet ik hem opzetten. O ja, deze! Een heel klein barok popliedje zoals je ze weinig tegenkomt in de late jaren tachtig. Deze gaat zeker hoog eindigen in de Gele Bak Top 100 dit jaar. Erg gelukkig met deze single!

* Timothy Carr- A Stop Along The Way (US, The Hot Biscuit Disc Company, 1968)
Om een onverklaarbare reden sta ik te dralen met deze single. Zal ik hem gokken? Ik verwacht country, maar ach... voor een euro wagen we altijd een gokje met zo'n Amerikaanse persing. Wat als ik de plaat had laten liggen? Was er een man overboord geweest? Welnu, de b-kant heb ik zaterdag al even beluisterd via Youtube en dat is Deep Soul. De a-kant, 'A Stop Along The Way', schijnt Northern Soul-achtig te zijn. Die moet ik in ieder geval horen en daar begin ik mee. Ja, ik zie wel wat ze bedoelen maar het is 'anything goes'. De b-kant heet 'Let's Start All Over Again' en wordt genoemd als de betere kant. Het is een 'straight starter' en vanaf noot 1 een 'big hurter'. Met vlag en wimpel in de Blauwe Bak. Volgende keer niet weer twijfelen bij dit soort singles!

* Jim Croce- Workin' At The Car Wash Blues (NL, Philips, 1973)
'Those Were The Days' van Sandie Shaw komt eveneens van 'De Kring'. Dit is de derde single uit deze winkel en de hekkensluiter in de volgende aflevering is de laatste. Ik ken dit nummer van Jim Croce beter als 'Jantje's Blues', de onvolprezen vertaling van Cornelis Vreeswijk. Er moet gezegd worden dat deze single uitzonderlijk goed klinkt waardoor het bijna de gevraagde 2,50 euro goed maakt. 

* Distant Cousins- Boo Hoo Hoo (UK, The Ghetto, 1990)
Iets met Engelse persingen. Deze single oogt niet heel erg aantrekkelijk, maar de Engelse persing geeft de doorslag. Het heeft een sticker van de Record, Tape & Video Exchange aan Notting Hill Gate in Londen. 1.50 is door gekrast en ook 50. Tenslotte staat er 10. Dat moet dat tien pence zijn geweest. Een eerdere single, 'You Used To' heeft in december 1989 de 77e plek aangeraakt en 'Boo Hoo Hoo' is compleet geflopt. Wat is het? Het heeft iets van een 'vintage' sound en is redelijk soulvol maar daar houdt het voor mij dan ook wel mee op. De productie rammelt zo erg dat het niet als 'lo-fi' kan worden beoordeeld. Nee, de b-kant is het ook net niet. Gewoon voor de Gele Bak. 

* Esperanto- Last Tango (NL, A&M, 1975)
Ik moet altijd nog eens duiken in het vroege werk van Esperanto. Ik heb onlangs nog iemand gesproken die het me heeft aanbevolen. 'Last Tango' is het enige dat in de buurt komt van de hitparade van Esperanto Rock Orchestra, zoals de band oorspronkelijk heet. In een strikt tempo van een tango, zoals je zou verwachten bij de titel, maar qua zang krijg ik 'vibes' van Be Bop Deluxe en dat is een goed voorteken. Ik kan hier wel aan wennen!

* Dan Fogelberg- The Language Of Love (US, Full Moon, 1984)
Als ik de single uit de bak haal hangt het hoesje nog aan twee millimeter. Bij het tellen aan de kassa gaat de hoes door midden en heb ik een voor- en achterkant. Ach, vooruit maar! Dan Fogelberg heeft een fijne associatie en ik ga het komend weekend vast over hem hebben in het 'Rondje gebak'. 'The Language Of Love' rockt lekker maar is op zichzelf niet zo heel bijzonder. Gezellig genoeg voor een zondagavond!

Singles round-up: januari 1

Als ik zaterdagmorgen het 'Rondje gebak' presenteer, hoop ik nog dat het bericht kan mee gaan voor vrijdag. Nee, de tijd is net verstreken om het binnen de vrijdag te houden. Zaterdag schrijf ik dat ik mezelf aan het voorbereiden ben op een trip naar Meppel. Ik heb het al langer uitgesteld maar een aantal zaken beginnen echt dringend te worden en dus moet ik even met de bus op en neer naar Meppel. Ik zou voor hetzelfde geld ook naar Assen kunnen gaan, alleen ben ik beter bekend in het centrum van Meppel. Buiten een aantal 'nieuwe' boodschapjes heb ik ook de wens om de beide kringloopwinkels te bezoeken. In de tijd dat ik nog in Meppel werk kom ik daar regelmatig. Nu ben ik er sinds eind februari niet meer geweest. De hoogste tijd om de winkels weer eens te checken. Omdat ik uitstap bij de bushalte van de Hugo De Grootstraat ben ik opeens vlakbij de 'oude' kringloopwinkel en zo begint mijn shopavontuur in Meppel. Later vereer ik 'De Kring', de 'nieuwe' kringloopwinkel, met een bezoekje. Overigens bestaat de 'nieuwe' inmiddels ook bijna zeventien jaar en is de 'oude' in de huidige vorm en op deze locatie slechts een paar jaar ouder. De overige zestien singles ga ik uitsmeren over twee afleveringen, maar nu eerst de acht 'dubbele' en upgrades. 

* The Archies- Jingle Jangle (Duitsland, RCA Victor, 1970)
* Joe Bataan- Sadie (NL, Salsoul, 1980)
* Lou Christie- She Sold Me Magic (NL, Buddah, 1969)
* Ekseption- The Fifth (NL, Philips, 1969)
* Ekseption- Air (NL, Philips, 1969)
* Fox- Only You Can (NL, GTO, 1974)
* Sandie Shaw- Those Were The Days (NL, Pye, 1968)
* Gerhard Wendland- Tanze Mit Mir In Den Morgen (NL, Philips, 1960)

Van deze singles komt alleen Sandie Shaw van 'De Kring'. Ik heb 'Jingle Jangle' in een puike Engelse persing maar het fotohoesje maakt me hebberig. Dat geldt ook voor Joe Bataan en Lou Christie. Op het Nederlandse hoesje heet de laatste zelfs Lou Christi. 'The Fifth' van Ekseption heb ik in december 1989 voor het eerst gekocht en mijn oude is tot op de draad versleten. Deze oogt in eerste instantie goed maar een nadere inspectie zegt me dat hij op het eind iets is beschadigd. Enfin, het hoesje is in ieder geval aan één stuk want ook dat accessoire is bij de oude helemaal overleden. Ik hoef niet zo nodig een upgrade van 'Air' te hebben, maar ach... laten we die ook meenemen. Mijn Duitse persing van Fox is niet helemaal recht en de Nederlandse klinkt als een klok. Ik ben eerder vanmorgen door het discotheken-verleden van Nederweert gegaan dankzij de stempels van twee disco's uit die plaats. Zowel Santo-Domingo als Carte Blanche zijn inmiddels opgedoekt maar hebben wel een prachtig verhaal. Dan blijkt het zaterdag ook nog eens Sandie Shaw-dag te zijn. Bij de oude kringloop vind ik het lege envelop-hoesje voor 'I'll Stop At Nothing' van Sandie Shaw. Omdat ze hier nog wel eens lastig willen doen over lege fotohoesjes gris ik een single zonder hoes uit de bak. Dat is dan Gerhard Wendland. Ik heb de Sandie Shaw-single in de persing uit Zuid Afrika maar wil gerust rondkijken voor een Nederlandse om ook deze combinatie compleet te krijgen. Bij 'De Kring' ligt 'Those Were The Days' met fotohoes. Overigens is Lou Christie de allereerste interessante single die ik in Meppel uit de bak haal. Deze mag de boeken in als de eerste van 2026. Een jaar geleden is dat 'Bury Me Down By The River' van P.P. Arnold. 

Rondje gebak 70s: Bak 25

Een nieuw jaar en tijd voor een nieuwe serie? Ik heb een paar jaar geleden op deze plek 'Verzameldraaien' gedaan waarbij ik steeds naar de inhoud kijk van een bepaalde singlesbak uit mijn verzameling. Zoals jullie zullen weten doe ik op vrijdagavond een seventies-show. Het zou de bedoeling zijn dat ik na afloop van 'The Vinyl Countdown' de bakken weer terug op zolder breng, maar de ervaring leert dat de bakken vaak tot de volgende zondag blijven staan. Als ik afgelopen zomer eens niet de inspiratie heb om naar boven te gaan en met bakken te zeulen, besluit ik een soort van 'Verzameldraaien' op de radio te doen van de jaren zeventig-bakken. Het idee voor 2026 is om op vrijdagavond de jaren zeventig-bak van de zondag ervoor onder de loep te nemen en een top tien samen te stellen uit deze bak. Kan ik niet iets doen op Soul-xotica? Maar natuurlijk! Zie hier het 'Rondje gebak' met de eerste 29 weken aandacht voor de 28 jaren zeventig-bakken. Ik hou een slag om de arm om hetzelfde te doen met de jaren zestig én tachtig maar dan alleen voor Soul-xotica. 

De bak van afgelopen zondag. Tja, dat gaat niet werken. Toen heb ik de top eenenvijftig van de Gele Bak Top 100 gedaan. De Vinyl Countdown-planning heeft voor, voorlopig, de laatste week een show in de planning met drie jaren zeventig-bakken. Daarvan pak ik de laatste en dat is bak 25. De bak loopt van 'Roll Over Lay Down' van Status Quo tot en met twee exemplaren van 'Co-Co' van The Sweet. Deze bevat meteen 136 singles in plaats van de gebruikelijke 135. Als ik 135 zou aan houden zou één 'Co-Co' in deze bak staan en de volgende in bak 26. Dat heb ik willen voorkomen en dus zijn er verschillende bakken met 136 en 137 en is er zelfs een jaren zestig-bak met minder dan 135. Dit vanwege een héél dik kartonnen hoesje van één plaat. 'Three's a crowd' en dus begin ik eerst eens met de bands en artiesten die drie of meer singles in de bak hebben staan. 

Status Quo (11), Bonnie St.Claire (4), Stealers Wheel (4), Cat Stevens (8), Ray Stevens (3), Rod Stewart (9), Stephen Stills (5, inclusief Manassas en Stills-Young Band), Stranglers (3), Styx (5), Donna Summer (18), Supersister (3), Supertramp (5), Sutherland Brothers & Quiver (4), Billy Swan (4) en The Sweet (4). 

De top tien is meestal een kwestie van 'last minute'. Misschien dat ik nu met deze serie iets meer aandacht ga schenken aan het fenomeen. De top tien heb ik gistermiddag samengesteld. Is het serieus de ultieme top tien? Welnu, ik heb deze bak (of een gedeelte daarvan) onlangs al eens gehad in de seventies-show en wil het iets anders doen. Dat resulteert in de volgende top tien. 

10. Sing For The Day - Styx (1978)

9. Late Again - Stealers Wheel (1972)

8. Banapple Gas - Cat Stevens (1976)

7. Haitian Divorce - Steely Dan (1977)

6. Rain - Status Quo (1976)

5. Dreamer - Supertramp (1974)

4. One Morning In May - Sundown (1976)

3. On The Border - Al Stewart (1976)

2. She Was Naked - Supersister (1970)

1. You Got Me Anyway - Sutherland Brothers & Quiver (1973)

De hele show beluisteren kan via de volgende link: https://pixeldrain.com/u/oZj4NMkS. De top tien zit in het tweede uur. Nu ga ik mezelf voorbereiden op een busritje naar Meppel. 

Week Spot: Lenny & The Illustrators

In het nieuwe jaar kan ik het over iemand anders gaan hebben, maar ik vermoed dat ik dit later in het jaar veel vaker ga doen. Denk aan de 'Honderd achteruit'. Buiten waar en wanneer ik het plaatje heb gekocht, gaat dat vaak over de groep of artiesten. Ik heb nog altijd niet de Week Spot aangekondigd met een bericht, hoewel ik het gegeven heb genoemd in de 'Singles round-up' met deze single. Over de groep zélf is helemaal niets te schrijven. Er is niemand geboren, opgegroeid en overleden in de groep. Het komt uit een doosje. Of is het dan toch minder eenvoudig dan dat menigeen denkt? Zelf ben ik ook al ruim twee jaar creatief met AI en wil graag een lans breken voor kunstenaars die het als creatieve tool gebruiken in plaats van 'even snel en gemakkelijk'. Ik ga in het eerste deel vertellen over mijn eerste ervaringen met AI om me daarna te richten op de man die schuil gaat achter de 'Fantasy Soul' en Riker Records. De eerste Week Spot van 2026 is 'Coz I'm Ready' van Lenny & The Illustrators uit 2025. 

Angst voor het onbekende. Ook ik sta in eerste instantie niet te trappelen als ik hoor over Artificial Intelligence. Het wordt vaak gebracht in de context van een 'gevaar' dat mogelijk 'intelligenter' wordt dan de mens en onze taak zal overnemen. Een tendens die we eerder hebben gezien met de computer, de robot en het internet. De onheilsprofeten zijn nog altijd aanwezig in de media. De afgelopen dagen heb ik geluisterd naar de Drentse 1000 op RTV Drenthe en bij het draaien van 'Radar Love' van Golden Earring stelt iemand de vraag welke andere nummer 1-hits de band heeft gehad. 'Dat moet ik even vragen aan ChatGPT', is het antwoord van zijn collega. Het antwoord dat volgt is incorrect. 'Dong Dong Di Ki Di Gi Dong' wordt niet genoemd en opeens is 'Buddy Joe' een nummer 1 geworden. Een Engelse collega vraagt ChatGPT op een zeker moment naar de nummer 1 in Nederland van een bepaalde datum en confronteert me hiermee. Het antwoord van ChatGPT is een single die niet eens in de top twintig heeft gestaan. Deze voorbeelden zijn onderdeel van mijn specialisme en ik stoor me dus aan de foutieve antwoorden. Het maakt dat ik absoluut geen gebruik wil maken van ChatGPT, want als het bovenstaande antwoorden niet eens correct kan geven? 

Een Facebook-vriend is in de zomer van 2023 al bezig met het maken van illustraties aan de hand van AI. Het is september 2023 als ik me een middag verveel en rondhang op het internet. Ik ga eens op zoek naar een AI-programma om foto's te creëren. Natuurlijk moet het voor nop zijn en bij een paar pagina's zit ik binnen vijf pogingen aan mijn limiet. Het bewerken van de resultaten en het opslaan op het eigen systeem zijn ook gevallen waar ik tegenaan loop. Ik vind uiteindelijk toch een pagina waar ik gratis gebruik van kan maken maar wel met een hoop controle. Dan kondigt dat aan dat het arsenaal van 'bad words' verder wordt aangevuld. Een 'boot' (de Engelse laars) is één van de vele woorden waardoor het niet meer mogelijk is om een personage een laars te laten dragen. Als het riekt naar geweld of seksualiteit dan komt het op de lijst terecht. Dan ben ik er snel klaar mee. 

Ik ga op zoek en kom uit bij Freepik. Het heeft niet alleen een AI-generator maar tevens een ruime bibliotheek aan bestaande foto's. Als je op Google zoekt op een afbeelding krijg je 'stockphotos' met een watermerk. Bij een betaald lidmaatschap kun je onbeperkt dergelijke foto's downloaden en gebruiken. De kosten van de licentie zit bij het lidmaatschap inbegrepen. Als ik met Freepik ga werken, heeft AI al een vlucht genomen in de afgelopen drie maanden. In het héle begin moet je nog een 'negative prompt' invullen. Ik denk dat het documentje nog ergens heb dat ik moest toepassen. Het juiste aantal ledematen en vingers aan handen zijn een loterij bij AI in het uiterste begin. Ik heb eens twaalf vingers aan één hand geteld! En sommigen blijken zelfs een verborgen derde arm te hebben in de borstkas. Als ik nu kijk naar de creaties uit 2023 en begin 2024 dan vind ik de gezichten slecht gedetailleerd. De ogen lijken glazig. Inmiddels zijn we twee jaar verder en hebben we Nano Banana en Seedream erbij gekregen. Nu wordt het gevaarlijk. Je zou in principe iemand kunnen afpersen met 'foto's' van hem of haar in een bepaalde activiteit of omgeving. Het is bijna niet meer van echt te onderscheiden. Een gecreëerde nieuwsfoto voor een krant ligt dan ook op de loer...

AI is enerzijds als een computer. Je kan een computer gebruiken als rekenmachine of tekstverwerker maar ook een bepaald systeem laten aansturen. Als dat laatste 'slecht' is, wil nog niet zeggen dat het evenmin 'slecht' is als tekstverwerker. Ik juich dus niet iedere vorm van AI toe. Zie mijn kritiek jegens ChatGPT. Als creatieve tool zou ik AI willen vergelijken met een synthesizer. Met een stopcontact en vijf vingers hoef je geen volledige band samen te stellen of een orkest om zelf muziek te kunnen maken. Verwacht dan echter ook geen verfijnd resultaat, want daarvoor heb je wel weer muzikanten nodig. Om alles uit een synthesizer te halen moet je een creatieve en muzikale basis hebben. In de jaren van de house hoor je het vaak voorbij komen: Standaard basloopje en een paar willekeurige aanslagen op een toetsenbord en de nieuwe dance-hit is klaar. Het is echter niet te vergelijken met wat bijvoorbeeld Jean Michel Jarre uit een synthesizer haalt. Voor de laatste is het niet even gemakkelijk scoren of pretenderen dat hij een orkest gaat vervangen. Een 'digital creator' die gebruik maakt van AI als creatieve tool krijgt van mijn een duimpje omhoog. Het 'U vraagt, wij draaien'-concept is verre van authentiek en is vaak een samenraapsel van bekende gegevens. 

Zo kom ik uit bij Colin Day. Hij is inmiddels 67 jaar oud en werkt zijn hele halve leven als producent van commercials. Hij heeft dus een specialisme in het schrijven van 'catchy' liedjes van maximaal 35 seconden. Het is zijn eigen vrouw, Emma, die hem jaren geleden heeft uitgedaagd om eens een volledig liedje voor haar te schrijven. Sindsdien is het een familietraditie geworden in het gezin Day. Deze nummers zijn echter nooit gedeeld met het publiek. Dan maakt hij kennis met AI-software voor muziek en opeens gaat het kriebelen. Day is van oudsher een Northern Soul-liefhebber en opeens is het mogelijk om een authentiek klinkende sixties-opname te maken. Lenny & The Illustrators is in februari 2025 het eerste resultaat. Aanvankelijk denkt iedereen dat het werkelijk een onuitgebrachte opname is van lang geleden. Het is echter een tekst van de hand van Colin Day. Sommige instrumenten heeft hij zelf gespeeld en toegevoegd aan de mix, maar de zangers en zangeressen van zijn platen komen uit het kunstmatige brein van de software. Het ontaardt in een controverse. Mijn bevriende labeleigenaren spreken zich openlijk uit tegen deze AI-producties en ik ga in eerste instantie mee in hun verhaal. Dan zie ik een interview van Kev Roberts met Colin Day en ben ik ook overtuigd. Sterker nog: Ik herken het wel een beetje bij mijn eigen foto- en videobewerking. Zonder creatieve basis krijg je eenheidsworst. Mét een creatief brein maak je iets 'nieuws'. Inmiddels is het zover dat de 555 reguliere singles en 55 demo's al weken vóór de releasedatum zijn uitverkocht. Platenlabel Charly heeft de eerste Riker-elpee net uitgebracht met alle zestien kanten van de afgelopen singles. De volgende twee komen volgende maand uit maar zijn al uitverkocht. 

Inwisselbaar 2025?

Het is vanavond voor het eerst sinds 2008 dat ik helemaal vrij ben op oudejaarsavond. Sinds 2013 heb ik ieder jaar radio gemaakt rond de jaarwisseling en in de jaren 2009 tot en met 2012 ben ik druk met platen klaar zoeken voor een optreden in Het Pandje. De oudejaarsavond is begonnen met slaap. Ik word om half elf wakker van de 'Bohemian Rhapsody' voor de tweede maal op RTV Drenthe. Ik ga naar beneden en kijk naar een niet héél erg grappige conference maar dat is te verwachten. Ik kan al jaren niet hard lachen om cabaretiers. Na afloop is het kwart voor twaalf. Hoewel ik eigenlijk een ander nummer wil draaien, zet ik toch P.P. Arnold op als het middernacht is geweest. Een traditie die ik al veertien jaar in stand hou. 'Everything's gonna be alright'. Laten we het hopen. Ook vrij uniek: Ik ben even buiten geweest om naar het vuurwerk te kijken. Het kan nu nog? Voordat ik het nieuwe jaar volledig ga aanvaarden, heb ik eerst een appeltje te schillen met 2025. 

Een vraagteken in de aanhef? Ook dat is nieuw. In voorgaande jaren weet ik steeds het juiste woord te vinden dat 2025 moet beschrijven, maar nu kan ik er domweg niet op komen. Inwisselbaar dekt de lading ook niet helemaal want 2025 is een bijzonder jaar ten opzichte van alle andere jaren. Alleen is dit niet positief. De klap van oktober 2024 is nog erg vers aan het begin van het jaar en blijft twaalf maanden door etteren. 'Het beste er van maken' en 'nieuwe herinneringen maken', zoals ik eerder deze week heb geschreven. Ben ik daarin geslaagd? Natuurlijk... de waarde van herinneringen ontdek je pas later. Ik ben in de afscheidsbrief aan 2017 ook niet bijzonder optimistisch, maar daar blijk ik achteraf gezien nog best een geode herinnering aan te bewaren. De fietstochten, de vakantie en de korte breaks... Allemaal staan ze in het teken van één ding, hoewel ik juist probeer nieuwe herinneringen te scheppen. Het machteloze gevoel dat 'het nooit meer zo zal zijn als toen. Mijn enige wens voor 2026 is dan ook dat dit gaat slijten en een plekje krijgt. Niet in de vergetelheid maar als een behang in nieuwe herinneringen. Ook anders dan voorgaande jaren: Het is twee uur en ik kukel om van de slaap. Ik ga 2025 vaarwel kussen en ben morgen terug met de Week Spot. Ik wens alle lezers, zowel vaste volgers als toevallige passanten, al het beste toe voor het nieuwe jaar. Laten we er maar weer het beste er van maken!