zondag 15 november 2026

Het zilveren goud: 2001 deel XII


Primair is het de bedoeling van de Emmaus-organisatie om daklozen van straat te halen en te laten werken aan een stabiele toekomst. In Nederland merk ik deze sturing heel erg als ik in 2001 mijn licht laat schijnen op andere Emmaus-vestigingen dan De Bilt. Ik weet niet hoe het is in Frankrijk, maar in Engeland is Emmaus voor velen 'a way of life'. De dagen dat ze zaten te bedelen of te dealen is al lang voorbij, maar de sfeer binnen de gemeenschappen bevalt hen desondanks. Er zijn een aantal kopstukken dir van Emmaus naar Emmaus trekken. Als je met goed gedrag vertrekt, kun je al binnen 24 uur in een andere Emmaus terecht. Als je drie maanden hebt verbleven op één plek, krijg je behalve je opgespaarde vakantiegeld ook 'leaving money'. Voor dat laatste spaar je feitelijk ook, maar je kan het alleen verkrijgen als je drie maanden aanblijft. Als je eruit wordt getrapt, krijg je overigens geen 'leaving money'. Voorwaarde is wel dat je zes maanden niet meer welkom bent in de specifieke Emmaus en dat je ook een paar weken niet kan aankloppen bij een andere vestiging. Er zijn er dus die enkel tevreden zijn met het vakantiegeld en dan snel weer naar een andere vestiging gaan. 'The Doc', hierna Doc te noemen, is eentje van deze categorie Engelse Emmaus-gangers. Over hem ga ik het in de komende twee afleveringen van 'Het zilveren goud' hebben en ook schets ik de thuissituatie in Tuk. 

Laat me anders met dat laatste beginnen. Ik ben in juli 2000 bij Harrie ingetrokken. Het verhaal van de weddenschap heb ik al gedaan. Het zorgt ervoor dat Harrie goeddeels van de drank af is. De eerste maanden zijn legendarisch. 'Het hoeft niet op de weegschaal', is voor ons beide een logische benadering. Zolang er niemand is die misbruik maakt van de zaak is er geen vuiltje aan de lucht. Geen profiteurs! Eind 2000 laat hij weten dat hij de zolder wil gaan verhuren. Als ik hoor wie de nieuwe huurder wordt, moet ik vloeken. Kort daarop komt de tweede klaploper erbij op zolder. 'De volharding' waarover ik in mei of juni heb geschreven, is een gevolg van de 'drukte' in huis. Die tweede is alweer maanden geleden vertrokken. Harrie heeft intussen zijn jeugdvlam opnieuw ontmoet. Ook zij heeft al een huwelijk achter de rug en opeens vinden de twee elkaar. Harrie verblijft steeds vaker bij zijn nieuwe vriendin in Willemsoord en kostganger en ondergetekende proberen elkaar te vermijden als de pest. Ik wil in september mijn toevlucht zoeken in een andere Emmaus en ga op de fiets naar Itteren. Daar word ik keihard afgewezen en verlaat gedesillusioneerd de regio. Onderweg het noorden in besluit ik een tussenstop te maken in De Bilt. Ik blijf daar een paar dagen en tref een oude bekende. 

Stephen heet hij in het echt. Omdat het in de Engelse Emmaus-vestigingen stikt van de Steve's krijgt 'onze' Steve een bijnaam. Hij vertoont uiterlijke overeenkomsten met 'The Doc' uit de 'Back To The Future'-films. Ook hij reist Engeland af van gemeenschap naar gemeenschap. De gemeenschap in Cambridge is de oudste van Engeland en ook voor Doc de pleisterplaats. In de zomer van 1999 is zijn nieuwsgierigheid gewekt voor wat betreft de Emmaus van Greater Manchester. Hij komt aan op een dinsdag. Ik kan me het erg goed herinneren. De Emmaus is dan al ietwat een komen en gaan van mensen en met sommige gasten bouw ik helemaal niets op. Als ik Doc de hand schud, is het alsof we elkaar niets hoeven te vertellen want dat weten we al lang. Het is als een oude vriend of een familielid die na jaren afwezigheid weer voor je staat. Doc is erg geliefd bij iedereen en dat is moeilijk om te zien. Qua uiterlijk mag hij er excentriek uit zien met zijn warrige lange haar, zodra hij begint te praten...? Doc zit vol liefde. Het is een oude hippie voor wie het nooit 1977 is geworden. Een zachte stem met vriendelijkheid alom. Een mooi Engels accent. In Nederland probeert de Emmaus de residenten te laten afkicken van hun verslaving, in Engeland is dat ook een 'way of life'. Je werkt een paar weken of maanden, vertrekt met je vakantiegeld en gaat twee dagen stomdronken door het leven. Dan klop je aan bij de volgende Emmaus enzovoorts. Doc houdt eveneens van zijn drankje. Ik ga vrijwel nooit met de 'lads' mee naar het Huddersfield Canal als deze hun dagelijkse shot pils of cider in nemen. Als Doc te gast is, is het bijna vanzelfsprekend. Je wilt gewoon altijd bij hem in de buurt zijn!

Qua idealisme zitten we ook helemaal op dezelfde golflengte en we mogen elkaar vanaf de eerste minuut. Doc is al fors ouder en heeft in zijn leven heel veel concerten bezocht. Hij is bijvoorbeeld getuige ervan hoe de gitarist van Stone The Crows in 1972 op het podium wordt geëlektrocuteerd. Verder is hij een groot liefhebber van Yes en Pink Floyd. Toch is de ontmoeting met Doc van korte duur. Op woensdag werkt hij met ons en op woensdagavond gaan we een drankje doen aan het kanaal. De volgende dag is hij opeens spoorloos verdwenen. 'Het aard van het beestje', volgens enkele Emmaus-veteranen. Ik moet sindsdien geregeld aan hem denken. Ik droom er zelfs van om samen met Doc een Emmaus op te zetten omdat we daar beide wel ideeën over hebben. Dan is het september 2001 en ben ik onderweg van mijn mislukte 'sollicitatie' in Itteren. Ik ben de regen moe en verlang naar een warme douche en een dito bed. Ik ga naar De Bilt en tref daar... Doc en Yorkie. Zoals gebruikelijk trekken de Engelsen zich aan elkaar op, maar verder heb ik nooit veel gehad met Yorkie. Ik ben vergeten dat ik bij het afscheid in De Bilt hen een telefoonnummer en adres heb gegeven. Uiteraard alleen voor Doc want Yorkie mag buiten slapen van mij. 

Het is een doordeweekse dag. Harrie is op dat moment thuis. 'Er is telefoon voor je'. Wie? 'Ene Steve'. Ik neem de telefoon aan. Het is Doc. Of hij langs mag komen.Waar ben je? Dan schijnt hij al in Steenwijk te zijn! Hij is weg gegaan uit De Bilt en zoekt nu een plek om een paar dagen te crashen. Ik overleg vlug met Harrie en die geeft groen licht. Hij zal immers de komende dagen weer bij zijn vriendin zijn. Ik heb twee kamers in Tuk en dus kan Doc slapen in de 'leef-slaapkamer'. Harrie is daar trouwens ook heel relaxt onder: Mijn vrienden zijn voor hem altijd 'goed volk'. Gelukkig heeft hij Yorkie thuis gelaten want dan was het voor mij een andere zaak geweest. Op de tweede dag begint Doc aan iets dat ik niet van hem ben gewend: Hij wil gaan settlen in Engeland. Hij heeft een paar keer telefonisch contact met zijn zus in Swansea en, ja, hij wil huisje-boompje-beestje. Natuurlijk heeft hij geen geld voor de tocht naar huis. Of ik hem kan helpen? Tja, ik ben afhankelijk van een uitkering en kan daar nét mee rond komen. Hij belooft me dat zijn zus garant zal staan voor het geld en natuurlijk geloof ik dat graag. Ik moet echter wel een hulplijn inschakelen en daar besluit ik nu even het verhaal. De ontknoping komt volgende week. 

3365 Im Nin'alu - Ofra Haza (NL, Sound, 1987)
3366 Say You'll Stay Until Tomorrow - Tom Jones (US, Epic, 1976)
3367 Get Sexy - Paul Kelly (NL, Warner Bros., 1974)
3368 Causing A Commotion - Madonna (US, Sire, 1987)
Mijn eerste exemplaar van Ofra Haza blijkt zo krom als een hoepel en deze heb ik inmiddels een upgrade gegeven. Madonna is de Amerikaanse persing. Ik heb hem ook in een iets betere Duitse persing en beide keren met de identieke fotohoes. Deze vier singles komen honderd procent zeker van de kringloopwinkel in Steenwijk, alleen weet ik niet goed wanneer ik ze heb gekocht. Het is de periode dat ik bij Harrie woon en dus vóór april 2002. 

Singles round-up: november 1


De elektrische fietsen op de zaak zijn niet bepaald het model waarmee je een vakantie wil doorbrengen. Het zijn zwaardere frames omdat ze heel wat kilo's aan post moeten kunnen meezeulen. Je moet gebruik kunnen maken van de ondersteuning en anders fiets je jezelf het apenzuur. Ik heb jaren lang de 'bultrug' tot mijn beschikking. Dat is in 2014 de eerste elektrische fiets die in Meppel komt, hij is speciaal besteld voor iemand voor wie gewoon fietsen te zwaar was geworden. Twee maanden na aflevering kiest hij ervoor om iets anders te doen en daar staat de 'bultrug'. Hij is, geloof ik, eind vorig jaar eens voor onderhoud weg gegaan en niet meer terug gekomen. Momenteel hebben we er nog maar één over in Steenwijk. Gewoon fietsen zou wellicht redelijk goed af gaan. In zijn tweede trapt hij door maar dat kun je oplossen door even naar de derde te schakelen en dan naar zijn tweede. Het betekent wel dat je steeds een korte tijd in de loodzware derde versnelling fietst en dat heeft invloed op mijn rechterknie. De accu is al een tijdje plat als ik op het industrieterrein van Tuk ben. Er nadert een donkere wolk en, ach, ik ben al een tijdje niet binnen de kringloop geweest. Ik verwacht drie keer niks en dan... Vier volle bakken, ongesorteerd, een euro per stuk en op het eerste oog al boordevol schlagers. Als ik goed en wel bezig ben in de bak hoor ik van iemand dat het buiten giet. Eenmaal buiten krijg ik nog één winters buitje over me heen maar ben reeds opgedroogd als ik terug op de zaak ben. 

* Abba- The Name Of The Game (UK, Epic, 1977)
* Peter Alexander- Bist Du Einsam Heut'Nacht (Duitsland, Polydor, 1960)
* Harry Belafonte- Banana Boat (Duitsland, RCA Victor, 1957)
Er zitten een paar dubbele tussen maar voor de rest is het niet heel erg interessant om deze 'Singles round-up' in meerdere delen te doen. Ik ben doorgaans niet geïnteresseerd in het levenslied van de Oosterburen. Ik geef de schuld aan het Youtube-kanaal over de etherpiraten uit Twente die ik graag mag kijken. Ik moet toegeven dat ik intussen wel eens op Discogs kijk naar de waarde van een bepaalde gedraaide plaat. Toch beginnen we deze aflevering met iets dat honderd procent Engels is. Ik heb Abba al in de Nederlandse persing maar deze heeft zijn beste tijd gehad. Deze Engelse oogt in ieder geval in een prachtige staat. Eens proberen? Ja, een hit van dat formaat heb ik wel in mindere condities getroffen. Hoewel ik een Abba-allergie heb is dit één van de weinige nummers waarvoor je me wakker kan maken. Peter Alexander heeft het label van de a-kant aan beide kanten zitten. Hierdoor heb ik al een stukje van de b-kant gehoord en dat valt niet tegen. Het gaat me echter om zijn versie van 'Are You Lonesome Tonight'. Harry Belafonte is een aantal malen uitgebracht, de eerste keer zelfs al in 1956. Dit is echter de gangbare 1957-release als de plaat ook een grote hit wordt. De plaat klinkt ondanks de leeftijd en het succes alsof het nieuw uit het doosje komt. Ik zing altijd 'Day-O' als ik bezweet ben en nodig een fris luchtje onder de oksels moet spuiten. 

* Graham Bonney- Aber Nein Nein Nein (Duitsland, Columbia, 1967)
* Graham Bonney- Wähle 3-3-3 (Duitsland, Columbia, 1968)
* Will Brandes und die Kleine Elisabeth- Baby-Twist (Duitsland, Polydor, 1962)
* The Cry'n Strings- Kleine Sonja (Duitsland, Metronome, 1971)
Volgens mij 'Siebenmeilenstiefel' een grote hit geweest voor Bonney in Duitsland? Het is uiteraard een Engelse zanger die in 1966 een internationale hit heeft met 'Super Girl'. Daarna vindt hij zijn geluk in Duitsland waar hij zal uitgroeien tot een gewaardeerd volkszanger. De eerste klinkt nog echt als een Engelsman in Duitsland en daar maken de tekstdichters handig gebruik van. 'Augen' wordt zo opeens 'Eyes'. Het is een lekkere folkrock-stamper. 'Siebenmeilenstiefel' neigt in het intro naar 'These Boots Are Made For Walking' en in het refrein wordt de 'Super Girl' even aangehaald. Twee uitstekende kanten van Bonney. Op de tweede single heeft hij afscheid genomen van The Jay Five en dat wordt dan hoempapa. Er zit wat 'distortion' op maar op zichzelf is dit best grappig voor een zondagavond. 'Schneewittchen' is mede geschreven door Bonney en dat is een melodieuze ballade. Bij sommige singles brand ik van nieuwsgierigheid hoewel ik toch wel weet dat het vrij weinig gaat worden. Neem nu de single van Will Brandes en de olijke Elisabeth. Het is een soort van 'Baby Sittin' Boogie' alleen kan het kind nu al 'Pappa' zeggen en doet het nog niet 'Boogie boogie all night'. Metronome-labels lijken oud maar als je goed oplet? De Duitse persingen hebben altijd een jaartal staan op het label. Ik weet ook best dat 'Kleine Sonja' door Vader Abraham is geschreven voor De Makkers en dus van de jaren zeventig moet zijn maar The Cry'n Strings doet me zo sixties aan. Het is vast een piratentoppertje maar het wordt nergens echt interessant. 

* Drafi Deutscher- Weil Ich Dich Liebe (Duitsland, Metronome, 1970)
* David Dundas- Another Funny Honeymoon (Duitsland, Chrysalis, 1977)
* Connie Francis- Nino (Duitsland, MGM, 1964)
Ik heb al vluchtig gezien dat het is geschreven door Bob Dylan en dat lijkt me een fraaie aanvulling op 'Heut Male Ich Dein Bild, Cindy Lou'. Toch weet ik ook stiekem wel Drafi in de jaren zestig op Decca zit en ik kijk wederom niet op het label voor het jaartal. Drafi-doet-Dylan moeten we in elk geval meenemen. Het blijkt een hertaling te zijn 'Wigwam', niet bepaald één van Dylan's beste nummers als je het mij vraagt. Ik durf zelfs zo ver te gaan om te zeggen dat Drafi's  versie beter is dan het origineel. Ach ja, het is maar betrekkelijk. De b-kant heeft een Engelse titel maar is toch echt Duits: 'Make Up And Lipstick'. Het is een gezellige stamper waarmee de piraten wel uit de voeten kunnen. Van de ene DD naar de andere DD. Zou Connie Francis jaloers zijn geweest? David Dundas heeft een grote hit gehad met 'Jeans On' en dit is een opvolger. Het is helemaal in dezelfde stijl en ik kan wel begrijpen dat voor de Nederlandse platenkopers de lol er wel weer af was. Het is niet slecht maar ook niet bijster origineel. Er zitten een aantal singles tussen die winnen vanwege de fotohoes. Zonder hoes had ik Connie laten liggen. Het is het bekende Connie Francis-geluid maar dan op zijn Deutsch. 

* Gilla- Johnny (Duitsland, Hansa, 1976)
* Bert Kaempfert- Afrikaan Beat (Duitsland, Polydor, 1961)
* Brenda Lee- Ich Will Immer Auf Dich Warten (Duitsland, Polydor, 1964)
'Johnny' bestaat volgende maand vijftig jaar. Zou daar ook gekleurd vinyl van worden uitgebracht? Je weet het maar nooit! Ik weet dat 'Gentleman Callers Not Allowed' door Hilversum in de ban is gedaan, misschien is 'Johnny' hetzelfde lot beschoren. Hoewel ik niet heel diep in de tekst duik, klinkt tante Gilla even sensueel als Donna Summer. Het is best een aardige plaat! Met Bert Kaempfert kun je niet mis grijpen en 'Afrikaan Beat' klinkt ruim zestig jaar later nog altijd erg fijn. Veel Duitse platen in kringloopwinkels zijn vaak helemaal afgedraaid, maar deze singles klinken erg fris voor hun hoge leeftijd. Dan Brenda Lee. Die ligt maar liefst tweemaal bij de kringloop in Tuk, maar eentje is genoeg. Misschien heb ik dan toch de mindere mee genomen? Deze wordt flink verstierd door 'distortion'. Enfin, ik kan niet uitsluiten dat ik volgende maand wellicht een tweede graai heb in de bakken. Er is nog eentje die ik eigenlijk had moeten meenemen. 

* Trini Lopez- What Have I Got Of My Own (NL, Reprise, 1964)
* Mina- Fiesta Brasiliana (Duitsland, Polydor, 1962)
* Wencke Myhre- Lass Mein Knie, Joe (Duitsland, Ariola, 1978)
* Nilsen Brothers- Tom Dooley (Duitsland, Electrola, 1958)
Van Trini Lopez-singles krijg ik het doorgaans niet heel erg warm maar 'What I Got Of My Own' klinkt heel anders dan 'This Land Is Your Land' en dergelijke. Trini gaat op de serieuze folkbeat-toer. De pose op het hoesje. Dat is de reden om de single mee te nemen. Mina staat prachtig op de foto voor de opvolger van 'Heisser Sand'. Laat het dan ook nog eens een Braziliaans feestje zijn en dat levert dus een erg leuke single op. Wencke Myhre ken ik van 'Flower-Power-Kleid' maar deze moet ik ook hebben. 'Deutsche Original Aufname von 'It's A Heartache'. De single heeft blijkbaar een jukebox-verleden want de strip van 'Danielle' van Bernhard Brink komt eveneens uit de hoes rollen. De Duitse hertaling van de Bonnie Tyler-hit is natuurlijk lachen, gieren en brullen voor op een zondagavond. Op de b-kant staat een bewerking van 'Sweet Sweet Smile' maar ik hou het toch bij de Duitse Bonnie. De Duitse EMI heeft in 1959 een mazzeltje. Zowel de originele versie van The Kingston Trio als de Duitse versie van Nilsen Brothers komen bij hen uit de stal. Er wordt dan ook besloten één hoesje te maken. 'Originalaufnahme' en vervolgens de logo's van Capitol (Kingston Trio) en Electrola (Nilsen Brothers). Het is in mijn geval dus de laatste. Het is ook nog een twee-voor-een want op de andere kant staat de Duitse versie van 'When' van Kalin Twins. 

* Jim Reeves- Whispering Hope (Duitsland, RCA Victor, 1961)
* Nini Rosso- Greensleeves (Duitsland, Hansa, 1968)
* Roland W.- Mein Grünes Tal (Duitsland, Cornet, 1968)
* Tony Joe White- Groupy Girl (UK, Monument, 1970)
* Wilma- Tulpen Aus Amsterdam (Duitsland, Metronome, 1969)
Jim Reeves komt me wel bekend voor qua hoesje maar bij het maken van de foto heb ik in de desbetreffende jaren zestig-bak gekeken. Nee, die heb ik nog niet. Nini Rosso zit in een extra plastic hoesje alsof deze is verzegeld. Een blik op het vinyl toont dat de plaat wel degelijk eerder is gedraaid. 'Greensleeves' is natuurlijk een wonderschone melodie en meneer Rosso kent de kunsten van zijn trompet. Roland W. is geen gezochte misdadiger, mits je de oorwurm 'Monja' als een delict wil bestempelen. Op de a-kant heeft W. weemoed naar zijn geboortegrond. Misschien vanuit de gevangenis? 'Baby-Discothek' moet ook worden geprobeerd. Dat is hoempapa. Tony Joe White in de Engelse uitdossing. Ik maak een vreugdedansje in de kringloopwinkel. Ik heb gisteren 'Do The 45' afgetrapt met de single. Qua toestand ga ik er niet echt op vooruit ten opzichte van mijn oude Nederlandse, maar ach... het blijft de Engelse persing. Misschien dat deze alsnog in de Engelse koffers komt te staan, daar twijfel ik nog even. Wilma is de eerste single die ik uit de bak trek. Als ik nu een hoop héél interessante singles had gevonden, dan lag Wilma nu nog in Tuk, maar ach... waarom ook niet? 

* Stephan Remmler- Keine Sterne In Athem (Duitsland, Mercury, 1986)
Het merendeel in de bak is oud tot stokoud maar desondanks valt er nog genoeg te genieten voor de liefhebber van Duitse muziek uit de jaren tachtig. Ik laat bijvoorbeeld een single van Spider Murphy Gang liggen. Dan hou ik Stephan Remmler in mijn handen. Heb ik hem ooit gemist? Euh... ja! Ik weet nog goed dat broeder de single destijds heeft gekocht. Hij staat jaren lang prominent vooraan. Toch heeft hij deze over het hoofd gezien toen hij zijn singles weg deed? Hij heeft immers zijn Trio-singles wél gehouden. Ik sta even te dralen en dan... herinner ik me de datum. Vrijdag de dertiende! Broeder is dol op het cijfer dertien en vrijdag de dertiende 'viert' hij altijd op Facebook met favoriete platen. Opeens vallen de stukjes op hun plek, dit moet zo zijn! Voor de goede orde: Remmler is de leadzanger van Trio en dat is net uiteen gevallen als dit aan de hitparade mag ruiken in ons land. Het is een voortzetting van zijn werk bij Trio. Neem novelty-geluidjes en een steady beat en bouw daar een nummer omheen. Stephan gaat gedwongen op vakantie naar Griekenland maar is blijkbaar liever thuis in die Heimat. Deze single markeert het bijzondere karakter van deze singles-vondst in Tuk. Anders zou ik het wellicht hebben verzwegen?

vrijdag 13 november 2026

*Radiolinks week 46


Hoe is de vrijdag de dertiende bevallen? Op zichzelf niet heel verkeerd. Alleen heb ik de pech dat de elektrische fiets van de zaak niet volledig is opgeladen en ik dus een aantal kilometers heb moeten afleggen op een loodzware fiets met een platte accu. Dat voel ik pas als ik thuis kom en even horizontaal ga. Het zit me best in de ene knie. Enfin, morgen weer aan de bak maar dan is het niet veel en dat moet de fiets wel kunnen dragen. Vanmiddag bij de kringloopwinkel in Tuk 23 singles gekocht, veelal Duits, en deze kunnen volgende week samen in een bericht. Ook is vanmiddag het Juno-pakketje binnengekomen maar ik wacht nog op de twee Riker-releases voordat ik een 'Singles round-up' met nieuwe releases ga doen. Nu eerst de link van de 'Spirit Of The Seventies' met jullie delen en de speellijst en daarna ga ik maar weer eens het nachtverblijf op zoeken. Spirit Of The Seventies is hier te beluisteren. 

Uur 1
1. Let Me - Jimmy Bo Horne (NL, TK, 1978) (Do The 69)
2. Gypsy Woman - Brian Hyland (NL, Uni, 1971)
3. A Place In The Sun - Peter Hollestelle (NL, Poker, 1975)
4. We Are Goin' Down Jordan - Les Humphries Singers (Duitsland, Decca, 1971)
5. The Ballad Of Jimi - Jimi Hendrix & Curtis Knight (NL, Pink Elephant, 1971)
6. Stick-Up - Honey Cone (NL, Hot Wax, 1971)
7. Floating In The Wind - Hudson-Ford (Duitsland, A&M, 1974)
8. The Groove Line - Heatwave (NL, GTO, 1977)
9. As Innocent As You - Eddy Hooper (Suriname, Tropical, 1974)
10. Games Up - Hello (Duitsland, Bell, 1974)
11. This World Today Is A Mess - Donna Hightower (België, Decca, 1972)
12. Small Talk To My Son - Rob & Hein (NL, Philips, 1971)
13. Emma - Hot Chocolate (NL, Rak, 1974)
14. Dreamboat Annie - Heart (UK, Arista, 1977)
15. Born To Be Alive - Patrick Hernandez (Duitsland, Aquarius, 1979)
16. Neanderthal Man - Hotlegs (NL, Fontana, 1970)
17. Manuele - Jacques Herb & De Riwi's (NL, Elf Provinciën, 1971)

Uur 2
1. Summertime Summertime - Hobby Horse (Duitsland, Bell, 1972)
2. Then I Kissed Her - Honeyboy (UK, Penguin, 1975)
3. Version - Third World All Stars (UK, Penguin, 1975)
4. Song Of Praise - Husky (NL, Ariola, 1975)
5. Help Me Make It Through The Night - John Holt (UK, Old Gold, 1974, re: 1983)
6. Cheri Babe - Hot Chocolate (NL, Rak, 1974)
7. Keep On Truckin' - Hot Tuna (Duitsland, Grunt, 1972)
8. Tennessee Special - Red Vincent Hurley (NL, Red Bus, 1976)
9. I Can't Tell The Bottom From The Top - The Hollies (NL, Parlophone, 1970)
10. So Close - Jake Holmes (Duitsland, Polydor, 1970)
11. Popcorn - Hot Butter (NL, Stateside, 1972)
12. Barracuda - Heart (NL, Portrait, 1977)
13. Keep The Customer Satisfied - Marsha Hunt (Duitsland, Polydor, 1970, re: 1979)
14. Forever Autumn - Justin Hayward (NL, CBS, 1978, re: 1989)

Morgen krijgen jullie de link van Do The 45. Vandaag een weinig gelukkige dag gehad want ik sta voor Jan met de korte achternaam in Steenwijk. Enfin, ik heb aangegeven bij mijn collega's dat ik er maandag sowieso niet ben en ga dan even verder actie ondernemen want het bevalt me op dit moment voor geen meter. In Do The 45 doe ik in het tweede en derde uur de platen uit de Week Spot Carousel van deze en vorige week, alleen maak ik een vergissing met The Silhouettes maar dat verklaar ik in de show. Als een teaser doe ik de artiesten in alfaetische volgorde. Voor een volledige speellijst kunnen jullie me altijd een mailtje sturen. 

Wendy Alleyne, Barbara & The Uniques, Madeline Bell, Beloyd, Gene Chandler, Cheeba's Latin Bros., Color Us People Band, The Corvells, The Dynamics, Scarlett Fagan, The Flirtations, Jay & The Techniques, Billy Jones, Sharon Jones & The Dap-Kings, Tamiko Jones, Lenny & The Illustrators, Les Imprimés, The Lovables, Tyrone Mack, Bob Marley & The Wailers, The Mirettes, Moses & King Solomon, Johnny Nash, Jeb Loy Nichols, Laura Nyro, Oddball Creatives, Prince Buster, The Regime, Sharpees, The Silhouettes & The Draytons, The Supremes, The Temprees, The Teques, Jamo Thomas, Peter Thomas Sound Orchester. Danny Toeman, The Velours, The Village Choir, Shirley Wahls, The Whatnauts, Tony Joe White, Jackie Wilson en The Womack Sisters. 


Dan tot slot The Vinyl Countdown. Het is via deze link te beluisteren en traditioneel de volledige speellijst. 

'Do The 69'
1. Love, Like Summer, Has Gone - Donald Peers (UK, Columbia, 1965)
2. Stardust - David Essex (NL, CBS, 1974)
3. O.K. Fred - Errol Dunkley (NL, Ariola, 1981)

'Colour by numbers'
1. In The Midnight Hour - Wilson Pickett (UK, Atlantic, 1965/1973)
2. Everlovin' Woman - Georgie Fame (Duitsland, Island, 1974)
3. System Of Survival - Earth Wind & Fire (NL, CBS, 1987)
4. Chewy Chewy - Ohio Express (NL, Buddah, 1969)
5. Here Comes The Weekend - Dave Edmunds (NL, Swan Song, 1976)
6. Neue Männer Braucht Das Land - Ina Deter Band (NL, Fontana, 1982)
7. Have My Love - Pepper & Soul (NL, Pink Elephant, 1969)
8. Brown Girl - Exuma (NL, Kama Sutra, 1973)
9. Union Of The Snake - Duran Duran (UK, EMI, 1983)
10. Funky Broadway - Wilson Pickett (Duitsland, Atlantic, 1967)
11. Watch It With My Heart - José Feliciano (NL, RCA Victor, 1971)
12. Magnetic - Earth Wind & Fire (NL, CBS, 1983)
13. Sausalito - Ohio Express (Duitsland, Buddah, 1969)
14. Evil Woman - Electric Light Orchestra (NL, Polydor, 1975)
15. January February - Barbara Dickson (Duitsland, Epic, 1980)
16. Kom Van Dat Dak Af - Peter & Zijn Rockets (NL, Imperial, 1959)
17. Bloedend Hart - De Dijk (NL, Dureco, 1982)
18. Feliz Navidad - José Feliciano (NL, RCA Victor, 1971)
19. Goody Goody Gumdrops - The 1910 Fruitgum Company (NL, Buddah, 1969)
20. You've Got To Crawl - The 8th Day (NL, Invictus, 1971)
21. Unbelievable - EMF (Duitsland, Parlophone, 1990)
22. Lying All The Time - The Outsiders (NL, Relax, 1966)
23. Oh What A Circus - David Essex (NL, Mercury, 1978)
24. Love Me Just A Little Bit More - Dolly Dots (NL, WEA, 1983)
25. One In A Million - The Platters (US, Mercury, 1956)
26. Peace Planet - Ekseption (NL, Philips, 1971)
27. Honest Men - Electric Light Orchestra Part Two (NL, Disky, 1991)

'New additions'
1. Can't Let Go - Earth Wind & Fire (UK, CBS, 1979)
2. Lovin' Man - The Nirvana Banana (US, Atlantic, 1967)
3. Baby I Love You - Dave Edmunds (NL, RCA Victor, 1972)
4. Maybe Tomorrow Maybe Tonight - Earth & Fire (NL, Polydor, 1973)
5. Donna-Donna - Esther & Abraham Ofarim (NL, Philips, 1966)
6. Reggae Stop - Diamond Brothers (België, O.D.B., 198?)
7. Stop That Train - Clint Eastwood & General Saint (NL, Munich, 1983)
8. Where Is Your Love - Gail Ann Dorsey (Duitsland, WEA, 1987)
9. Hifi Love - Walter Egan (NL, Polydor, 1979)
10. Swinging Shepherd Blues - Johnny Pate Quintet (UK, Parlophone, 1957)
11. Summerplace '76 - Percy Faith (NL, CBS, 1976)
12. La La La - Ola & Janglers (Duitsland, Ariola, 1968)
13. The Magic Book - Nina & Frederik (Duitsland, Metronome, 1967)

'Allsods'
1. Something Here In My Heart - The Paper Dolls (NL, Pye, 1968)
2. Confusion - Electric Light Orchestra (UK, Jet, 1979)
3. Gonna Get Along Without Ya Now - Patience & Prudence (US, Liberty, 1956)
4. Lucky Man - Emerson Lake & Palmer (NL, Island, 1971)
5. See You - Depeche Mode (Frankrijk, Mute, 1982)

donderdag 12 november 2026

Honderd achteruit 2024: Boris Gard(i)ner


Normaal gesproken publiceer ik hooguit twee berichten per dag maar ik wil inmiddels de schade een beetje inhalen. Het nu volgende bericht zit al in de koker sinds zondag maar dan bemerk ik dat de batterijen van de camera bijna leeg zijn. Ik heb ook niet meer nieuwe in de kast liggen en dus heb ik deze gistermiddag aangeschaft. Ik ben dinsdag 'vergeten' dampvloeistof te halen. Eigenlijk geloof ik dat ik nog een vol flesje moet hebben hoewel dat me eigenlijk ook vrij stug lijkt. Technisch gezien moest ik door mijn vloeistof heen zijn. Dinsdagmiddag kom ik thuis om te ontdekken dat ik geen vers flesje meer heb. Evenmin de puf om nog naar Diever te fietsen en dus doe ik me dinsdag te goed aan een smaakjesvape uit Duitsland. Gistermiddag ben ik alsnog naar Diever gefietst en terug over Dwingeloo langs de supermarkt. 'Lekker fietsen' gaat op dit moment erg lastig want ze zijn echt overal bezig met de weg. De Gele Bak Top 100 van 2024 kent maar liefst twee singles van Boris Gardiner en deze vat ik vanavond samen in een bericht. Zoals eerder gezegd heb ik ze beide maandag ook gedraaid in 'From The Lafayette' en dus heb ik de platen al klaar liggen voor de foto. 

Mijn kennismaking met Boris Gardiner is dezelfde kennismaking voor iedereen die van zijn naam heeft gehoord. Het is pas als ik in Engeland woon dat ik ontdek dat de man al een hele lange loopbaan achter de rug heeft eer hij zijn eerste Nederlandse Top 40-hit scoort. Ik ontvang een aantal malen per jaar een email van een distributeur van obscure gospel- en reggae-platen. Het lijkt me niet alsof het allemaal even legaal is. Op 20 november 2023 zie ik een 'interessante' 12" van Carlene Davis en een replica van de gezochte Richard Stoute-single op het Wirl-label. Ik blader wat door de vele reggae-heruitgaven en dan springt Orville Woods me in het oog. De plaat is afgeprijsd en de soundfile klinkt zeer uitnodigend. 'I'm Alone' van Orville Woods & The Boris Gardiner Happening staat in 2024 op plek 24 in de Gele Bak Top 100. Op 15 februari 2024 bezoek ik Monstrel in Zwolle op een donderdagavond en graaf eens flink in zijn bakken met Surinaamse import. Ook kijk ik tussen de reggae-singles. Ik heb 'Elizabethan Reggae' eerder in mijn handen gehad. Niet alleen een fijn nummer maar bovendien de persing uit Zuid Afrika op het Fontana-label. Deze dag neem ik de single mee. Deze staat in 2024 op 36 in de lijst. 

Boris komt op 13 januari 1943 ter wereld de Rollington Town-wijk van Kingston op Jamaica. Op jeugdige leeftijd heeft hij last van een hartritmestoornis welke hem uit zijn educatie houdt. In 1960 gaat hij zingen in The Rhythm Aces, de band van Richard Ace. De groep heeft een paar lokale hits en in 1963 stapt hij over naar Kes Chin & The Souvenirs. Hier leert hij gitaar spelen. Kort daarna wordt hij ingelijfd bij Carlos Malcolm & The Afro Caribs. Als de bassist de band verlaat, neemt Gardiner dit instrument op zich en zal dat de rest van zijn loopbaan blijven doen. In de jaren erna zal hij mee schrijven aan verschillende reggae-klassiekers en voor sommige zelfs een basloopje 'uitvinden'. Na zijn tijd bij Carlos Malcolm formeert hij zijn eigen groep: The Broncos. Het is genoemd naar de Bronco Club waar de band een residentie heeft. Hij speelt daarnaast ook in The Dragonaires van Byron Lee. Over de opname met Orville Woods is niet heel veel bekend. Het lijkt erop dat het pas in de nieuwe eeuw op een cd voorkomt, hoewel de opname ergens rond 1968 moet zijn gemaakt. 

In 1970 heeft hij zijn eerste grote hit met 'Elizabethan Reggae'. Het is een bewerking van het populaire 'Elizabethan Serenade' van Ronald Binge. In Engeland treedt er een groot misverstand op als de single de eerste weken in de hitparade wordt toegeschreven aan Byron Lee. Pas daarna wordt het gecorrigeerd naar Boris Gardiner of Boris Gardner. Beide spellingen van de achternaam worden dwars door elkaar heen gebruikt. Zoiets als Dionne Warwick en Warwicke. De Zuid Afrikaanse persing noemt Boris Gardner. In Engeland piekt het nummer op een veertiende plek in de hitparade. Volgens een interview uit 2023 heeft Gardiner nooit ene cent gezien van deze hit. 

Zestien jaar later verschijnt hij uit het niets op de Engelse hitparade alwaar 'I Want To Wake Up With You' naar nummer 1 zal stomen. Ook in Nederland bereikt de single de top vijf en dat is voor mij de kennismaking met Gardiner. Hij draagt dan overigens de naam Gardner. Dankzij het nalatenschap van broeder heb ik ook nog een interessante single van Gardner uit 1988. Deze is als Gardiner en uitgebracht in Denemarken op het Mega-label. De a-kant is 'This Old House' en is geschreven door niemand minder dan George Baker. Deze heeft het een jaar eerder opgenomen voor de 'Viva America'-elpee met zijn Selection. 

Over het verdere verloop van Gardiner is niet zoveel bekend maar hij is nog altijd in leven en heeft nooit officieel afscheid genomen van zijn publiek. 

Week Spot: The Flirtations


Wegens enorm succes laat ik Ruinerwold weer schieten. Ik geniet op dit moment van de warmte van mijn huisje en heb gisteren alweer genoeg tijd 'voor mijn lol' in de kou doorgebracht. Morgen weer aan de slag en zaterdag eveneens. De laatste keren dat ik in Ruinerwold ben geweest is het niet al teveel soeps, maar ik blijf hoop houden. De Week Spot is deze week een zware bevalling. Omdat ik dinsdag mijn veertiende Wolfman Radio-verjaardag heb gevierd, wil ik deze week een 'classic' als Week Spot hebben. Er is niet één plaat die meteen in het vizier springt, zoals vorig jaar met The Velours, en ik twijfel even bij Sharon Jones & The Dap-Kings omdat zij nog nooit eerder een Week Spot heeft gehad. Dat wordt onderhand toch eens tijd? Toch ben ik er niet zeker over of dat deze week de Week Spot moet worden en zo scroll ik door de singles die ik tot dusver dit jaar heb gekocht. Dan zie ik The Flirtations. De groep heeft begin 2013 een Week Spot gehad maar niet met de plaat die feitelijk mijn Northern Soul-enthousiasme heeft aangewakkerd. Sinds juni heb ik dan ook de Engelse persing in de koffers staan en nu kan ik voorlopig weer een eind vooruit want de Nederlandse is toch wel een beetje dolgedraaid. De Week Spot van deze week is 'What's Good About Goodbye My Love' van The Flirtations uit 1969. 

'Rrrrawk and rrrrrawl'. Voor wie Soul-xotica vanaf het prille begin volgt, zal de naam herkennen van 'de redactie'. Sideburner heeft ook zijn eigen rubriek: Sideburner's Blast From The Past, dat in zichzelf een rechtstreekse voortzetting is van een rubriek op rockandrollPUNTnl en diggin4dirtPUNTcom. Dat verhaal begint met een reïntegratieproject van de gemeente om mij weer aan de slag te krijgen. De 'docent' hoort van mijn journalistieke achtergrond en verwijst me naar de pagina van Villa Media. Vooral om aan te tonen van wat ik al wist: Op het prikbord bieden geschoolde journalisten hun diensten aan met de gekste nevendiensten. De journalist wil een maaltijd koken, de auto wassen of tuinonderhoud doen zolang als de werkgever zijn of haar stuk wil plaatsen. Dan valt mijn oog op de advertentie van een jongeman. Hij zoekt schrijvers die vrijwillig zijn webmagazine rockandrollPUNTnl willen vullen. Hoewel het niet de bedoeling is van de reïntegratie meld ik me desondanks aan voor dit. In de webmagazines is het schrijven onder een pseudoniem een normale zaak en ik wil iets doen met 'bakkebaarden'. Ik heb op dat moment van die tochtlatten op mijn wang. 'Fuzzy sideburns' is mijn eerste keuze maar dan kom ik uit op 'Sideburner'. Ik weet dan overigens niet dat het een soort barbecue is, maar ik ga het gebruiken als mijn naam. Het werk voor Diggin4dirt loopt op zijn einde als ik het eerste Primitive-festival bezoek in Rotterdam: Een weekend lang niks anders dan vuige garagerock. Ik ben het stijltje al erg snel beu en dans in plaats daarvan op de plaatjes van een dj. Wat is dit eigenlijk? Northern Soul? Ah... dus dit is Northern Soul! De volgende dag koop ik op Blaak deze single van The Flirtations en daarna zakt het enthousiasme in om terug te gaan naar het Primitive-festival. Na een maaltijd bij de chinees besluit ik mijn kaartje buiten de deur van het festival te verkopen en ik ga via PlugPlantsoenPop in Deventer naar huis. Het is het einde van de garagerock, maar... The Flirtations is voor mij de start van de Northern Soul. 

Alhoewel? De groep en plaat staat niet heel hoog aangeschreven in de Northern Soul. Het zijn eigenlijk alleen de twee Amerikaanse singles ('Stronger Than Her Love' en 'Change My Darkness Into Light' die gewild zijn in de Northern en natuurlijk 'Nothing But A Heartache'. In het begin van de Blauwe Bak staan overigens de meest uiteenlopende singles in de bak en het is pas in 2010, als ik op Soul-xotica heb geschreven over het fenomeen, dat ik leer wat Northern Soul nu écht is. Northern Soul of niet... The Flirtations blijft een zwakke plek houden en met name het plaatje waarmee het in 2004 voor mij is begonnen. De Engelse persing van juni voelt aan als een soort van trofee, hoewel die bijna niks waard is. Een gevoelsmatige trofee dan? 

The Flirtations begint het leven als The Gypsies. Hun 'It's A Woman's World' op het Old Town-label is eveneens in trek bij de Northern Soul-dj's en deze heb ik sinds jaar en dag als een bootleg. In 1962 komt de groep bijeen in New York en bestaat uit Lestine Johnson en de gezusters Pearce: Shirley, Betty en Ernestine. Johnson verlaat in 1965 The Gypsies en krijgt een vervangster in de vorm van Viola Billups. In 1966 wordt de groep omgedoopt tot The Flirtations. De twee eerdergenoemde singles worden geen hits maar de groep is wel succesvol op een wedstrijd van Supremes-soundalikes. Omdat Amerika geen toekomst meer heeft voor de groep besluiten deze de oversteek te maken naar Engeland. Alleen Betty Pierce blijft achter. Zij is inmiddels bevallen van een kind en wil zich richten op een gezinsleven. Eenmaal in Engeland tekent de groep bij Decca welke hun plaatst op het 'progressieve pop'-label Deram. The Flirtations bouwt aan een reputatie als voorprogramma van Tom Jones tijdens zijn Europese tournee. In de zomer van 1968 verschijnt eerst 'Someone Out There'. Vreemd genoeg doet de single alleen iets in ons land. 'Nothing But A Heartache' staat op het randje van de 'Breakers'-lijst van de BBC maar het komt niet tot een hitnotering. In Nederland is het de tweede kleine hit voor de groep. 'What's Good About Goodbye My Love' strandt in de Tipparade en dat is het laatste dat we in Nederland expliciet zullen vernemen van The Flirtations. 

De groep werkt dan al samen met songschrijvers Wayne Bickerton en Tony Waddington. Deze zullen in 1974 eeuwirge roem verwerven met The Rubettes. The Flirtations verhuist mee met het duo van Deram naar Polydor. Hun uitvoering van Marvin Gaye's 'Little Darling' zal een bescheiden Northern Soul-succes opleveren. Later in hun loopbaan zullen ze bijvoorbeeld Steely Dan's 'Dirty Work' op single uitbrengen. In 1982 is de Northern Soul op sterven na dood. The Casino in Wigan is in 1981 gesloten. Northern Soul-dj Ian Levine produceert al sinds 1975 zijn eigen Northern Soul- en disco-platen en hij ontwikkelt in 1982 de Hi-NRG. Het moet de troonopvolger worden van de Northern Soul: Snelle opgewekte disco met optimistische teksten. Levine haalt een aantal van zijn sterren van stal waaronder Evelyn Thomas (haar 'Weak Spot' uit 1975 is in 2012 de inspiratie om de 'Tune Of The Week' om te zetten in Week Spot). The Flirtations is ook van de partij en 'Earthquake' is lange tijd de enige hitsingle voor de groep in Engeland. Later wordt 'Nothing But A Heartache' gebruikt in een reclame en zal dan alsnog de hitparade halen. 

Ernestine, Shirley en Viola treden nog altijd op en werken nauw samen met Ian Levine voor de platen. In 2025 verschijnt het album 'Love Makes The World Go Round'. Hoewel ik het fotohoesje van de Nederlandse heb gebruikt, zal ik hem zaterdag van de Engelse persing draaien. 

Harmonieuze kerkgang


Gisteravond heb ik mijn liefde uitgesproken voor iets. Niet eens, maar verschillende keren. Het iets is de voormalige kerk van Echten. 'Het maakt me eigenlijk niet uit wat er op het podium staat. De akoestiek en de atmosfeer maken iedere avond speciaal'. De volgende op de agenda doet me niet direct op de fiets springen, maar... een avondje Echten is altijd goed! Dat optreden is overigens zaterdag over twee weken. Normaal gesproken opent KLEIN Paradiso eens per maand de deuren op een zaterdagavond. Het optreden van gisteravond is een kleine bonus. Brian Chartrand heeft al menigmaal Echten in vervoering gebracht en hij heeft een lege plek in de agenda op een woensdag. Gelukkig beginnen de optredens vroeg en zijn daardoor ook weer vroeg afgelopen en dus hoeft dit de dagelijkse arbeid niet in de weg te zitten. Alhoewel? Ik heb de woensdag vrij genomen omdat ik zat vrije dagen heb en liever niet tot vier uur werk om vervolgens 's avonds op en neer naar Echten te fietsen. Vandaag is mijn gewone vrije dag. Ik heb in de planning om vandaag een tweede poging te doen om Ruinerwold voor sluitingstijd te bereiken. Nu is het vooral nagenieten op de 'day after' want ik kan wederom eigenlijk geen woorden vinden voor wat ik heb mogen aanschouwen. 

Ik heb weinig tot geen 'huiswerk' gedaan bij Brian Chartrand. Ik ga er met open vizier in. Gisteravond heb ik voor vertrek de promovideo van zijn Nederlandse tour van vorig jaar gezien. Deze video wordt na vandaag aangepast met beelden uit Echten. Ik zit naast de cameraman en we hebben even een praatje. Over praatjes gesproken, ik zit op de praatstoel in Echten. Waar ik anders eerder 'verlegen' overkom bij concerten omdat ik een balans zoek in het verwerken en registreren van de muziek, daar is het in de Buitensociëteit De Asbak opeens erg gezellig. Alleen maar muziekliefhebbers onderling. Brian is dus niet helemaal nieuw voor de omgeving en na thuiskomst kijk ik op mp3va. Dan blijkt dat Brian al een paar jaar onderweg is en dat hij gisteravond een fraaie dwarsdoorsnede heeft gegeven van zijn carrière. Gedurende de avond speelt hij één cover. Zonder Crosby, Stills & Nash had dit optreden niets plaats gevonden en hoewel ik een broertje dood heb aan covers is het toch wel fijn om de 'three-part harmony' in een herkenbare vorm te horen. Dat is overigens 'Helplessly Hoping' van het debuutalbum van Crosby, Stills & Nash. Verder speelt het trio oud werk van The Sweet Remains, Brian's band, en ook een paar van het meest recente album van de band. 

Links van Brian zit Jeff Valone op een trommel en ook verrijkt hij het geluid met ukelele. De bassist aan de rechterkant viert zijn verjaardag en dat maakt dat we met zijn allen ook nog 'Happy birthday to you' moeten zingen. Dan blijkt ook één van de bezoekers jarig te zijn en zo krijgt Jan ook nog een aubade. De kerk is afgeladen en aan het begin van het concert wordt gevraagd wie Brian al eerder heeft gezien. Er gaan heel wat handen de lucht in. Brian is een boeiend verteller en introduceert zijn liedjes steevast met een mooi verhaal over hoe hij tot de inspiratie is gekomen. Hij trapt af met 'The Barrelman' en die heb ik inmiddels gevonden op mp3va. Later in de set memoreert hij de lockdown van 2020 en hoe hij even totaal geen inspiratie heeft om nummers te schrijven. Hij schrijft dan vervolgens een nummer over het niet kunnen schrijven van nummers. Volgens mij ben je dan een klasse apart! De harmoniezang is, zeker in het begin, niet altijd even zuiver maar we zullen het wijten aan het koude winterweer. Later op de avond komt het op stoom en dan is er geen wanklank meer te bekennen. Ik heb de albums ook binnengehaald omdat er tekstueel spitsvondige elementen aanwezig zijn. 

Echten is altijd intiem en dat is ook iets waar Brian de voorkeur aan geeft. Een blik op voorbije concerten laat zien dat hij iets heeft met kerkgebouwen. Tot in Lippenhuizen aan toe! Wat Echten bijzonder maakt is de inrichting. De koepel van het dak is bekleed met hout en het heeft een houten vloer. Dat komt de akoestiek ten goede, zeker bij semi-akoestische optredens. Zolang als KLEIN Paradiso Engelstalig, country- of folkrock en dergelijke dingen blijft programmeren, zal er altijd een kans bestaan dat ik ook in de zaal zit. Er zit heel zelden eens een singer-songwriter tussen waarbij ik kan kan snipperen. Ik acht de kans groot dat ik over twee weken opnieuw van de partij ben! Voor wat betreft Brian Chartrand... hij schijnt volgend jaar rond deze tijd weer in Nederland te zijn en ook dan spring ik graag op de fiets voor een tweede ronde. 

woensdag 11 november 2026

Lang zullen ze spelen: Kayak


Omdat ik maandag beide kandidaten uit de volgende 'Honderd achteruit' heb gedraaid, zou ik eenvoudigweg kunnen doorgaan met deze rubriek. Het geval wil echter dat de batterijen van mijn camera bijna leeg zijn en ik dus liever eerst een setje nieuwe koop. Zelf gaan lopen prutsen met geleende labels van Discogs is me teveel werk, bovendien kan het zijn dat één of beide al helemaal niet op deze plekken te vinden zijn. Voor 'Lang zullen ze spelen' heb ik geen camera nodig, daarbij kan ik gewoon het plaatje van Discogs halen. Het is een zeer onregelmatige rubriek en de afgelopen maanden heeft het vooral in het teken gestaan van de platen die mijn zomer hebben gemaakt. Inmiddels heeft de wisseling der seizoenen plaats gevonden en wordt het weer tijd voor muziek die ietsje zwaarder op de hand is. Kayak is een band welke al mijn hele leven dichtbij me is, een paar keer voor een 'revolutie' zal zorgen en waarvan ik pas in 2026 de tijd en het geduld heb om naar volledige albums te luisteren. Vandaar dat ik vandaag eerst 'See See The Sun' uit 1973 in de schijnwerpers wil zetten. 

Als ik me niet vergis, heeft het nummer 21 gekregen in mijn verzameling. Het zit zo: Opel doet in 1981 wederom mee aan de Monte Carlo-rally. Bezoekers van de showroom van de Sneker Opel-dealer Fritsma krijgen een vinylsingle mee naar huis om dit feit te vieren. Earth & Fire en Kayak vallen dan onder hetzelfde management en dat heeft georganiseerd dat Earth & Fire 'Weekend' tekstueel een beetje heeft aangepast naar de Rally Monte Carlo. Op de b-kant doet Kayak haar 'No Total Loss' waarbij ik geen verschil kan vinden met het origineel. Het is vooral de Kayak-kant welke ik vaak zal opzetten in de jaren tachtig. Als ik in 1988 mijn eerste eigen pick-up koop, heb ik de single al lang geconfisqueerd. In de begin jaren negentig heb ik al eens de titelloze elpee van Kayak gekocht, maar verder ben ik voornamelijk georiënteerd op singles. In 2000 loop ik in De Bilt tegen een kleine verzameling Kayak-platen aan. Misschien is dit het moment? De elpees verhuizen naar mijn kamer zonder dat ze vaak worden gedraaid. Dan is het hooguit voor een hit als 'Ruthless Queen'  maar verder moet ik erkennen dat Kayak nog een brug te ver is, hoewel ik rond deze tijd wel King Crimson leer waarderen. Het is sinds een paar maanden dat de nieuwsgierigheid begint op te spelen en een week geleden heb ik nog eens de 'Classic Albums'-aflevering terug gezien van Kayak. Dat programma gaat meer specifiek over 'Royal Bed Bouncer', wellicht de meest toegankelijke van de vroege elpees, maar voorlopig gaat mijn voorkeur uit naar 'See See The Sun'. 

Qua verzamelen ben ik erg singles-georiënteerd en dit album is een halve 'greatest hits' met de hits 'Lyrics', 'Mammoth' en het titelnummer. De laatste is een persoonlijke favoriet sinds ik de single in 1995 op een rommelmarkt heb gekocht. Het zijn echter de lange uitgesponnen nummers die ik nu mag leren kennen en daarbij springt eentje het meest in het oor. Nummer vier op het album heet 'Lovely Luna' en je zou zweren dat dit wordt gezongen door Greg Lake. De muziek is echter helemaal geen King Crimson of Emerson, Lake & Palmer. Ja, het is wel prog, maar meer pompeus dan ingewikkeld zoals de twee voorgenoemde bands. Hoewel de nummers lang zijn, klinkt het in mijn oren vrij compact en overzichtelijk. Het is 'easy listening' genoeg om lekker de post te bezorgen, zo is gisteren gebleken. Tegelijk is het avontuurlijk genoeg om niet stroperig te worden. Niet ieder prog-album is geschikt voor deze werkzaamheden. Overigens is het gisteren geen bewuste keuze, ik heb een paar weken geleden het album al wel tijdens een postronde op een zaterdag beluisterd. Gisteren is het begonnen met The Womack Sisters en dat loopt over in Zoo, Odawas en uiteindelijk Kayak. Wie weet dat de genoemde drie binnenkort nog eens ter sprake komen? 

Nu ga ik me een beetje voorbereiden op vanavond. Brian Chartrand met zijn band in Echten.