Eindstreep: oktober 2026

Tot slot maak ik de balans op voor deze maand voor wat betreft de singles. Het is een goedgevulde maand geworden voor de variatie. Het feest is geweest en sinds een paar maanden moet ik weer iets selectiever worden qua singles. Dat weerhoudt me er deze maand niet van om maar liefst 62 singles aan te schaffen. Voor het eerst in maanden heb ik ook weer genoeg om van zowel de Blauwe als de Gele Bak een top tien samen te stellen. Deze maand is de Gele Bak de grote winnaar met dertig singles. De Blauwe Bak telt twintig singles. Vervolgens zijn er dan twaalf singles die 'dubbel' zijn en deze zijn verdeeld over zowel de Gele als de Blauwe Bak. Ik begin met de top tien van de Blauwe Bak welke ook het fotomodel mag aanleveren. 

1. Awaken - Scarlett Fagan 

2. Woman - Names And Faces 

3. Don't Make Me Cry - Prince Buster 

4. Here With Me - Peggy Scott & Jo Jo Benson 

5. I Want You Forward - The Break Cracker 

6. Movin' On - The Charities 

7. Bring My Lover Back - Mark Holder 

8. Understanding - Ray Charles 

9. Soldier Boy - Vondells 

10. I Am A Witness - Tommy Hunt

Gevolgd door de top tien van de Gele Bak

1. Nur Geträumt - Nena 

2. That's The Way - The Honeycombs

3. Refugee - Annabel Lamb

4. Don't Let Me Be Misunderstood - The Animals

5. Do You Really Want To Hurt Me - Culture Club

6. Some People - Cliff Richard 

7. Nature's Way - Spirit 

8. Colours - Donovan 

9. Heute Male Ich Dein Bild, Cindy Lou - Drafi Deutscher 

10. Play Me - Neil Diamond

Honderd achteruit 2024-25: Level 42 en The Housemartins

Toen ik een paar weken geleden Level 42 ben gepasseerd in de 'Honderd achteruit' heb ik het gevoel dat ik wellicht binnenkort een beter moment heb voor het plaatsen van de fotohoesjes. Ik heb dan het plan om een paar te 'sparen'. Binnenkort zou ik in de lijst The Housemartins treffen en ook deze band heeft reeds een aflevering van de 'Honderd achteruit' gehad. Ten tijde van dat bericht heb ik de genoemde singles nog niet gekocht of is de Top 100 nog niet samengesteld. Vandaag presenteer ik jullie dit trio met, uiteraard, de links naar de volledige berichten die ik heb geschreven over de beide bands. Verder ga ik kijken naar de momenten waarop ik de platen heb gekocht en de noteringen op de hitparades. Later vanavond de 'Eindstreep' en dan zit ik weer op de 31 berichten. 

Op 19 januari 2023 heb ik geschreven over 'Leaving Me Now' van Level 42. Het staat op nummer 18 in de Gele Bak Top 100 van 2022. 'Children Say' heeft de lijst niet gehaald. 'Something About You' schopt het tot plek nummer 8 in 2024 en een jaar later staat 'Love Games' op 75 in de lijst. De laatste twee heb ik dus nog niet behandeld op Soul-xotica in dit kader en verdienen de foto. 

'Something About You' en 'Take A Look' heb ik samen gekocht op 18 april 2024 bij de inbrengwinkel in Assen. De laatste heeft de top 100 niet gehaald. 'Love Games' heb ik al sinds 2002 of daaromtrent op 12"-single maar de 7" ontbreekt nog altijd. Dat heb ik in 2025 niet echt in de gaten als ik de single met fotohoes voor een euro zie liggen in Beilen. Pas bij thuiskomst blijk ik dat ik dit formaat nog niet heb en dat mag gevierd worden met een positie in de Gele Bak Top 100 van 2025. De dag dat ik de plaat heb gekocht is 14 juni 2025. Best een legendarisch weekend! Op zaterdag 'voel' ik niet alsof ik aan het werk wil. Het is erg benauwd weer en er wordt nattigheid verwacht later op de middag. Ik stap op de fiets en ga naar Beilen. Een paar zaken en dan een stapeltje singles. De volgende dag bezoek ik het handpan-festival. Niet dat het iets met Level 42 te maken heeft, maar het is een weekend waar ik met genegenheid op terug kijk. 

Met The Housemartins gaan we terug naar de oorsprong van de 'Honderd achteruit'. Op 14 september 2022 publiceer ik het eerste deel en dat gaat over de nummer twee in de Gele Bak Top 100 van dat jaar. In de inleiding klink ik weifelend. Ik weet niet hoe lang ik dit ga volhouden. Welnu, vier jaar later zijn we nog altijd vrolijk aan de gang en heb ik 2022 en 2023 al volledig behandeld. Op 4 september 2023 heb ik mijn eerste vakantiedag als ik de zaterdag ervoor niet mee reken. Ik heb een fiets gehuurd die ik over een paar dagen zal kopen. Deze dag fiets ik door het Drents-Friese Wold naar Norg en zak dan af naar Assen. Daar doe ik me te goed aan een flinke stapel singles waaronder 'Happy Hour'. Dat zal in 2024 prijken op een 22e plek in de Gele Bak Top 100. 

Van 'Love Games' zou je verwachten dat het een top tien-hit zou zijn geweest in Engeland maar niets is minder waar. De single piekt daar slechts op nummer 38. In Nederland eindigt het op nummer 7 in de Top 40. 'The Sun Goes Down' zal even aan de top tien ruiken in Engeland maar daar komt de hitmachine pas in 1985 op stoom. Met 'Something About You' is het precies andersom. Dat piekt op 6 in Engeland en komt het bij ons niet verder dan nummer 32. Het is in Amerika de grootste hit van de band en staat op 7 in de Billboard. 'Happy Hour' komt in Engeland niet verder dan een derde plek. In Nederland is 22 het hoogst haalbare voor de single. Zowel in de Top 40 als de Gele Bak Top 100. 

Koek met selfie

Het verhaal waar ik eerder aan heb gedacht wordt teveel los zand. 'Beeld uit het verleden' dan maar? Dat wordt lastig want ik gebruik de camera zelden in deze periode tijdens uitstapjes. Er zijn wel een paar momenten in november die ik al eerder heb gebruikt voor Soul-xotica. Toch blader ik even alle foto's door en kom dan opeens tot de foto's uit 2026. Dan zie ik deze foto staan. Even terug gebladerd op Soul-xotica en... nee... ik heb de foto niet gebruikt. Ik twijfel nu zelfs of ik erover heb geschreven. Het is een paar weken geleden, zaterdag 19 september om precies te zijn. Een dag eerder tref ik W. in Steenwijk. Ze is onderweg naar de trein want ze gaat een museum in Leeuwarden bezoeken. Morgenmiddag iets doen? We spreken af bij Fredeshiem nabij de Woldberg. Ik heb de harde wind onderschat en dat maakt dat ik twintig minuten te laat arriveer. De weergoden zijn ons gunstig gezind want tijdens de lange wandeling blijft het droog. Traditiegetrouw drinken we iets bij Fredeshiem en vaak ook met taart. W. is erg geïnteresseerd in mijn gebakje en maakt deze foto. Ik heb dan overigens helemaal niet in de gaten dat ik ook op de prent kom. De terugweg is huilen met de pet op qua weer en dus hebben we het uitzonderlijk goed getroffen! Omdat ik een paar berichten achterop schema lig, deel ik deze foto vandaag met jullie. Het meubilair aan mijn kin is inmiddels al eens verwijderd en staat nu ook weer op de nominatie om geslacht te worden. 

*Radiolinks week 44

Soul-xotica heeft momenteel ernstig te lijden onder het werk? Daar lijkt het wel een beetje op. Enfin, vanavond mag ik nog even het gaspedaal indrukken om weer iets op schema te komen. Ik heb op zichzelf momenteel een idee voor een leuk verhaaltje over het verleden. Even kijken of ik dat handen en voeten kan geven. Nu eerst de speellijst van de seventies. De Radiolinks blijven achter in de maand oktober en deze vul ik zondag aan met de speellijst van zondag. Voor wie gewoon de berichten onder elkaar leest, zal het geen verschil maken. Wél voor wie rechts kijkt in het lijstje van de berichten. Ik heb zojuist de show afgesloten en ben hem nu aan het uploaden. Eerst maar de speellijst. 

Uur 1
1. Judy Teen - Cockney Rebel (NL, EMI, 1974)
2. Relight My Fire - Dan Hartman (UK, Blue Sky, 1979)
3. Lady Lay - Pierre Groscolas (Duitsland, Ariola, 1974)
4. Mary - Oscar Harris & The Twinkle Stars (NL, Blue Elephant, 1972)
5. Bad Time - Grand Funk (Duitsland, Capitol, 1974)
6. Hand Me Down World - The Guess Who (NL, RCA Victor, 1970)
7. To My Father's House - The Edwin Hawkins Singers (NL, Buddah, 1970)
8. Elise - Pierre Groscolas (Frankrijk, Trema, 1975)
9. Rock' N' Roll Clown - Harpo (Duitsland, EMI, 1976)
10. Far Too Late - Greenfield & Cook (NL, Polydor, 1973)
11. Air Disaster - Albert Hammond (NL, Epic, 1974)
12. Theme From Shaft - Isaac Hayes (US, Enterprise, 1971)
13. Rich Girl - Daryl Hall & John Oates (UK, RCA Victor, 1976)
14. For The Good Times - Al Green (NL, London, 1972)
15. Guitar King - Hank The Knife & The Jets (NL, Negram, 1975)

Uur 2
1. Urban Guerilla - Hawkwind (UK, United Artists, 1973)
2. Disco Really Made It - Gruppo Sportivo (UK, Epic, 1979)
3. Together Again - Emmylou Harris (NL, Reprise, 1976)
4. Let Me Sing Your Blues Away - Grateful Dead (UK, Grateful Dead, 1973)
5. Travelin' Band - Bill Haley & His Comets (NL, Pink Elephant, 1971)
6. Bangla-Desh - George Harrison (NL, Apple, 1972)
7. Fire In A Trench Town - Owen Gray (NL, Midnite, 1978)
8. Follow The Leader - Greyhound (NL, Trojan, 1971)
9. Black And White - Greyhound (NL, Trojan, 1971)
10. Don't Pull Your Love - Hamilton, Joe Frank & Reynolds (NL, Probe, 1971)
11. In The Skies - Peter Green (NL, GIP, 1978)
12. Canned Ham - Norman Greenbaum (NL, Reprise, 1970)
13. The Entertainer - Marvin Hamlisch (NL, MCA, 1974)
14. Rock Sugar - Rob Grill (NL, Mercury, 1979)
15. Tell Everybody - Herbie Hancock (UK, CBS, 1979)

Volgende week zijn er gedurende het weekend geen reguliere shows vanwege 'The Big One'. Ik ga in ieder geval een show doen op de maandagavond en misschien nog eentje op zondagmiddag. Die zal ik hier met jullie delen. The Spirit Of The Seventies kunnen jullie vernemen via deze link. Allereerst natuurlijk nog wel de link naar Do The 45. Drie uur en een kwartier voor 46 nummers en de laatste aflevering van 'The 2026 Collection'. Mocht iemand de speellijst(en) willen hebben, stuur me dan een berichtje. 

Kennen we de mop van de radioman die even iets gemakkelijks dacht te doen? Gezien ik nogal wat 'New additions' in de show heb, vind ik het opeens erg veel moeite om te gaan sjouwen met platenbakken. Ik vraag vier vaste chatroom-bezoekers om nummers en ga de platen boven uitzoeken. Ik heb de 'New additions' geselecteerd en wil beginnen met tellen. Dan realiseer ik me dat ik de lijsten mis van de platen die ik al in eerdere rondes heb gedraaid. Weer naar beneden om screenshots te maken van deze lijsten en terug naar zolder. Lang verhaal kort? Ik ben ruim een uur bezig geweest. Resultaat is wel dat ik eigenlijk een andere Supertramp-plaat als uitsmijter wil hebben, maar ben vergeten dat 'It's Raining Again' in het laatst van de 'New additions' zit. De show is hier te beluisteren en traditiegetrouw de speellijst. 

Do The 69
1. Love Me Do - The Beatles (NL, Odeon, 1963)
2. You're So Vain - Carly Simon (NL, Elektra, 1973)
3. The Way You Are - Tears For Fears (UK, Mercury, 1983)

Colour by numbers
1. Nathalie - Gilbert Becaud (NL, Columbia, 1964/1972)
2. Requiem - Slik (NL, Bell, 1976)
3. I Might - Shakin' Stevens (NL, Epic, 1990)
4. Love Is Just A Four Letter Word - Joan Baez (Frankrijk, Vanguard, 1969)
5. Sing With Me - Tony Sherman (NL, Basf, 1975)
6. Walls Come Tumbling Down - The Style Council (UK, Polydor, 1985)
7. 1-2-3 - Len Barry (UK, Brunswick, 1965)
8. Bless The Day - The Shoes (NL, Polydor, 1971)
9. You On My Mind - Swing Out Sister (Duitsland, Fontana, 1989)
10. Rain - The Beatles (NL, Parlophone, 1966)
11. Coz I Luv You - Slade (UK, Polydor, 1971)
12. Wordy Rappinghood - Tom Tom Club (UK, Island, 1981)
13. Oh Baby Won't You Come Home To Croydon Where Everybody Beedle And Bo's - Brian Auger & The Trinity (Duitsland, Polydor, 1967)
14. No No No No - S.B. Devotion (Frankrijk, Carrere, 1979)
15. Why Did You Do It - Stretch (NL, Megadisc, 1984)
16. Darlin' - The Beach Boys (UK, Capitol, 1968)
17. Fly Robin Fly - Silver Convention (NL, Papillon, 1975)
18. Doctor Doctor - Thompson Twins (Duitsland, Arista, 1984)
19. New York Mining Disaster 1941 - The Bee Gees (Duitsland, Polydor, 1967)
20. My Mother Was Her Name - Hurricane Smith (België, Columbia, 1971)
21. My Ever Changing Moods - The Style Council (NL, Polydor, 1984)
22. Nut Rocker - B. Bumble & The Stingers (NL, Top Rank, 1962)
23. Signorina Concertina - Shuki & Aviva (NL, Omega International, 1973)
24. The Heaven I Need - The Three Degrees (NL, Injection, 1985)

New additions
1. Lady Day - Frank Sinatra (NL, Reprise, 1971)
2. It's Too Late Now - Long John Baldry (NL, Pye, 1969)
3. Break Away - The Beach Boys (NL, Capitol, 1969)
4. Ob-La-Di, Ob-La-Da - The Bedrocks (NL, Columbia, 1969)
5. Somewhere - Len Barry (NL, Brunswick, 1966)
6. Le Lac Majeur - Mortimer Shuman (Frankrijk, Philips, 1973)
7. Reflections Of My Life - Ruddy Thomas & Barry Biggs (NL, Friends, 1984)
8. Telegram - Silver Convention (Denemarken, Polydor, 1977)
9. You're A Lady - Peter Skellern (NL, Decca, 1972)
10. El Garrotin - Smash (NL, Omega, 1971)
11. Summer Is A Coming - Strawberry Vocal Choir (NL, Philips, 1982)
12. Cathy's Clown - The Tarney/Spencer Band (UK, A&M, 1980)
13. A Teenager In Love - Sha Na Na (NL, Kama Sutra, 1969/1973)
14. Sister Paradise - Time Bandits (NL, CBS, 1982)
15. Bitter Tears - The Shuffles (NL, CBS, 1970)
16. Vengeance - Carly Simon (Duitsland, Elektra, 1979)
17. When The Snow Falls - Ten Sharp (NL, Epic, 1985)
18. It's Raining Again - Supertramp (NL, A&M, 1982)

Week Spot: Wade Flemons

Het is alsof het is gepland, maar nee... het is zo gelopen. Ik heb het voornemen om 'The 2026 Collection' vóór 'The Big One' te hebben afgerond. Ik heb inmiddels bijna dertig singles verzameld bij Mark maar ik denk dat ik deze in december ga afrekenen. Dat kan mooi van de eindejaarsuitkering van het bedrijf. Hierdoor heb ik 'The 2026 Collection' weten te houden in tien afleveringen waarvan zaterdag de laatste is. De genoemde LRK-single is vandaag binnen gekomen maar die kan wel met de Riker's en wellicht een paar nieuwe Juno-singles in november in een 'Singles round-up'. Dan heb ik nu precies genoeg platen voor een show van drie uren op de zaterdag. Ik trap af met een single op Stateside en werk zo richting de U tot en met Z. Daarna begin ik overnieuw bij de A met recente aanwinsten en werk dan naar de S. De Week Spot is een oudje deze week, een schijfje uit 1961 maar liefst! Het is 'Keep On Loving Me' van Wade Flemons. 

Buiten de Northern Soul om doet de naam van Wade Flemons weinig harten sneller kloppen. Hij brengt ons in 1968 de single 'Jeanette' en dat plaatje kan zomaar 3000 euro opbrengen als die eens opduikt. Beginnen we weer in de kerk? Nou, bijna! Wade Herbert Flemons wordt geboren op 25 september 1940 in Coffeyville in Kansas. Vader Samuel Flemons is dominee en hij onderwijst zijn zoon in de kennis van gospelmuziek. In 1955 gaan Samuel en Kathryne uit elkaar en trekt Wade met zijn moeder naar Battle Creek in Michigan. Terwijl hij nog op school zit, schrijft hij in 1958 het nummer 'Here I Stand'. Hij neemt het op met zijn band The New Comers. Vee Jay in Chicago ziet het wel zitten voor een single en deze wordt uitgebracht als Wade Flemons. Het is meteen een hit op de Billboard Hot Soul. Dat geldt ook voor de opvolgers. 'Keep On Loving Me' is de b-kant van de Percy Mayfield-cover 'Please Send Me Someone To Love' en deze single piekt op 20 in de Hot Soul. Daarna gaat Flemons enige tijd op de achtergrond aan het werk. Binnen de Chicago-soul geldt hij lange tijd als een favoriete songschrijver, al dan niet in combinatie met Maurice White. Na 'Jeanette' in 1968 nodigt White hem uit bij zijn nieuwste band. Dezelfde band zal in 1971 uitmonden in Earth Wind & Fire. Flemons is van de partij op de eerste twee elpees van Earth Wind & Fire (het titelloze debuut uit 1971 en 'The Need Of Love' uit 1972). Na de tweede elpee krijgt hij onmin met White en stapt uit de band. Hij wordt gevolgd door het merendeel van de oorspronkelijke band. White stelt de band opnieuw samen uit nieuwe muzikanten en deze zullen Earth Wind & Fire tot een grote naam maken. 

Trouw niet voor je veertig bent, is een les die Wade goed heeft onthouden. In 1980 trouwt hij zijn vrouw Brenda en het gezin krijgt een dochter en drie zonen. Brian Wade Flemons, één van zijn zoons, is tegenwoording eveneens een muzikant. Hij overlijdt op 13 oktober 1993 aan de gevolgen van kanker. Hij woont dan weer in Battle Creek in Michigan. Omdat hij heeft gediend in het Amerikaanse leger tijdens de Vietnam-oorlog krijgt hij een militaire begrafenis. Flemons heeft in zijn loopbaan slechts één elpee opgenomen en dat is zijn titelloze plaat voor Vee Jay in 1959. 

De Week Spot voor volgende week is al uitgezocht!

Honderd achteruit 2024-26: Colin Blunstone

'De k*tkaartjes van Matter', zijn onlangs nog eens ter sprake gekomen tegenover een collega. Je kan de klok erop gelijk zetten. Als de winter nadert, hebben we een mailing van een Renault-specialist in Steenwijk. Het zijn héle kleine kartonnen ansichtkaartjes waarbij de klandizie wordt uitgenodigd voor een wintercheck met een kop snert. Als je de kaartjes tussen de overige post stopt, loop je de kans dat ze aan het einde van de route allemaal in de fietstas liggen omdat ze er tussenuit vallen. Ik maak er aparte stapeltjes van maar dan is het nog altijd lastig in te schatten hoeveel je ervan weg krijgt. Deze kaartjes zijn gisteren binnengekomen en ik heb maandag meteen zo'n tweehonderd weg gebracht samen met de dagpost. Het komt erop neer dat ik zes uren vrijwel continu ben bezig geweest en ik ben helemaal 'op' als ik thuis ben. Ik blijf zelfs niet eens tot het eind bij de Northern Soul-show van mijn collega en van publiceren komt er evenmin iets. Vandaag dan een aflevering van de 'Honderd achteruit' waar ik naar uit heb gekeken. Een triootje singles van één van mijn favoriete zangers, maar ook iemand die gruwelijk onderbelicht is gebleven in ruim zestien jaar Soul-xotica. Vandaag mag Colin Blunstone in de schijnwerpers. 'Weak For You' staat op 19 in de Gele Bak Top 100 van 2024. In 2026 vinden we 'I Don't Believe In Miracles' op 2 en 'It's Magical' op nummer 45. 

Denny Laine is in de eerste jaren de leadzanger van The Moody Blues en hij is bijvoorbeeld te horen op 'Go Now'. In 1966 meent Denny dat het tijd is om de hielen te lichten en het eens solistisch te proberen. Dat zal niet veel opleveren en in de jaren zeventig zit hij alweer in verschillende bands. Tenslotte sluit hij zich aan bij Wings en de rest is geschiedenis. Zijn eerste solo-single is 'Say You Don't Mind' in 1967 en dat plaatje wordt grijs gedraaid bij de Engelse radiopiraten. In 1971 is het compleet vergeten door alles en iedereen en dan is daar opeens Colin Blunstone. De ex-zanger van The Zombies brengt zijn elpee 'One Year' uit met daarop een bewerking van de Denny Laine-plaat. Kort gezegd is mijn ultieme kennismaking met Colin in 1991 dankzij deze single. Ik ken uiteraard al wel zijn stem dankzij Alan Parsons Project. Sindsdien heeft Colin een warm plekje in mijn hart. Ik heb in 2023 een week ervoor de fiets gekocht als ik een ritje maak naar Jutrijp om het graf van moeder te bezoeken. Vader ligt daar ook begraven en broeder heeft een klein herinneringssteentje van ons gekregen. Ik ga even langs VIP in Sneek en tref daar 'Weak For You' van Colin Blunstone. Het is dan 14 september 2023. Op 14 februari 2026 tref ik 'I Don't Believe In Miracles' bij de kringloop in Tuk en bij dezelfde winkel schaf ik op 28 juli 2025 'It's Magical' aan. 

Facebook wil me naar concerten toe hebben. Zo zie ik een paar maal de advertentie voor het 'Begin Here'-festival en het is een week geleden dat ik het toch eens aanklik. Het blijkt een soort van fanclub-weekend te zijn van The Zombies in thuisstad St. Albans. Met exclusieve optredens, diverse Q&A-momenten maar ook een activiteit op zaterdagmorgen. 'Rod's runners' mogen een speciaal traject hardlopen terwijl de 'Blunstone strollers' een eindje recreatief mag wandelen. Muzikaal is er ook een contrast tussen de twee. Rod Argent mag rocken in een kroeg terwijl Blunstone met een strijkkwartet in een kathedraal speelt. Het weekend is vooral een must voor de echte liefhebber. Hoewel ik mezelf niet als 'fan' beschouw, zou ik me, denk ik, wel kunnen vermaken gedurende dat weekend.

Colin Edward Michael Blunstone staat in zijn paspoort en hij is geboren op 24 juni 1945. In de weken dat onze minister-president in het nieuws is met een draagmoederschap, sluit Colin mooi aan op dit verhaal. Hij is het enige kind van Arthur en Dorothy Blunstone. Eigenlijk is zijn tante, de zus van zijn moeder, zijn echte moeder. 'Tante' heeft een affaire met een Amerikaanse soldaat in de Tweede Wereldoorlog waaruit Colin wordt geboren. De soldaat is gewond geraakt in Frankrijk en wordt teruggestuurd naar Amerika. Uit schaamte voor de familie en de omgeving trekt 'tante' in bij Arthur en Dorothy en nadat ze Colin op de wereld heeft gebracht, vertrekt ze weer. Colin blijft achter bij Arthur en Dorothy. Hij zal pas op zijn dertigste begrijpen hoe het werkelijk in elkaar steekt. Hij groeit op in Hatfield in het graafschap Hertfordshire. Hoewel The Zombies later als 'middle class' zal worden gecategoriseerd, is het geen vetpot bij de Blunstone-familie. In de omgeving van St. Albans hoor je vaak het accent dat wordt geassocieerd met de BBC en vandaar dit valse imago. Als tienjarige bemachtigt hij een radio en luistert veel naar Luxemburg. 'Heartbreak Hotel' van Elvis is zijn eerste plaatje. 

Met Pasen 1961 wordt de fundering gelegd voor The Zombies. Blunstone komt even later bij de nieuwe groep. Ik ga vandaag echter niet dieper in op The Zombies, dat kan een andere keer wel eens. Er zijn nog altijd een aantal platen van The Zombies die op mijn verlanglijstje staan, dus wellicht in de 'Honderd achteruit' van 2027 of 2028? In 1968 maakt de groep het barokke 'Odessey And Oracle' dat 'Time Of The Season' zal opleveren. Zakelijk loopt het echter helemaal spaak bij The Zombies en zo ligt de groep op zijn gat. Blunstone gaat even aan de slag als verzekeringsagent maar geeft het succes van The Zombies een klein vervolg onder de naam Neil MacArthur. Mike Hurst neemt 'She's Not There' flink onder handen en dat is de eerste single van Neil. De overige singles worden geen hits en pas in 1971 gaat hij het onder zijn eigen naam proberen. Zombies-maten Argent en Chris White bemoeien zich met 'One Year', het album dat Blunstone gedurende 1970 en 1971 opneemt. Een aantal nummers heeft hij al eens opgenomen met The Zombies maar zijn nooit uitgebracht. Hij neemt in alle gevallen de zang opnieuw op. 'One Year' is niet alleen een schitterend debuut maar ook één van de meest romantische platen van Engelse bodem. 'Ennismore' (1972) en 'Journey' (1974) zetten de traditie van 'One Year' voort en het levert Blunstone met name in Nederland een serie hits op. In 1976 tekent hij bij Rocket, het platenlabel van Elton John. De drie albums in de late jaren zeventig verschijnen alleen in Europa. In 1981 staat hij plots in de schijnwerpers als 'What Becomes Of The Broken Hearted' met Dave Stewart op de hitparade komt. Een jaar later draagt hij zijn stem bij aan 'Old And Wise' van The Alan Parsons Project. In Nederland horen we in 1992 van hem dankzij het prachtige 'Emma My Dear', een track uit 'The Darwin Theory' van Bolland & Bolland. Toch zal hij in 2009 weer opnieuw gaan toeren en regelmatig nieuwe albums uitbrengen, vaak in combinatie met Rod Argent. 

'I Don't Believe In Miracles' schopt het in Engeland tot een 31e plek op de hitparade. 'Weak For You' staat niet eens in zijn disografie op Wikipedia. Het Pete Wingfield-nummer is in 1974 de laatste solo-single van Colin die in de Tipparade zal verblijven. 'It's Magical' flopt genadeloos. In 2021 verschijnt het album 'That Same Year' maar dat zijn onuitgebrachte opnames uit 1971. Ik denk dat 'The Ghost Of You And Me' uit 2009 zijn meest recente solo-album is met oorspronkelijk werk. Met Argent werkt hij sinds een paar jaar weer als The Zombies 'Different Game' uit 2023 is daarvan het meest recente album. 

Singles round-up: oktober 4

Lekker bezig! Driemaal een 'Singles round-up' op rij? Ja, ik heb het wandelavontuur afgeblazen en ben nu wel in de stemming voor de 'Singles round-up'. Omdat deze rubriek vaak iets langer in beslag neemt, doe ik deze liever op deze winderige en druilerige zondagmiddag dan op een doordeweekse dag met werk in het vooruitzicht. Ik denk dat ik alle singles van oktober nu ook wel binnen heb. De meest recente op LRK staat op het punt om te worden verzonden maar iets zegt me dat ik daar weer invoerkosten over moet betalen. In de nieuwe maand gaan de laatste twee Riker-singles op de post. Afgelopen donderdag krijg ik een 'alert' van Juno over de nieuwste single van The Charities en dan ben ik vlug bereid. Ik heb een paar andere singles al weken in mijn boodschappenmandje liggen en dus plaats ik de bestelling. Tot mijn grote verrassing dit keer geen extra invoerkosten en binnen 48 uur na bestelling op de mat in Uffelte. Dat zijn vijf singles plus de laatste aanwinst van het Echo Chamber-label. Volgende week kan ik in de 'Eindstreep' uit de voeten met zowel een top tien van de Blauwe Bak als van de algemene singles. 

* Madeline Bell- That's What Friends Are For (UK, Dynamite Cuts, 1976, re: 2026)
Nee, het is niet het nummer dat later door Dionne Warwick is opgenomen. Madeline houdt niet van stil zitten. Nadat ze in de late jaren zestig heeft mogen proberen net zo groot en befaamd te worden als Dusty Springfield, speelt ze in de vroege jaren zeventig in Blue Mink en maakt in 1972 een uitstekende solo-elpee. In 1976 leent ze zich voor 'library music', muziek die is gecomponeerd en opgenomen voor gebruik op televisie, in film en reclames. De opdrachtgever hoeft dan niet moeilijk te doen met toestemming vragen aan de artiesten en rechten af te dragen enzovoorts. 'That's What Friends Are For' is geschreven door Madeline met Alan Parker. De volledige bezetting wordt vermeld op het hoesje en dat laat enkele 'grote' namen zien op het gebied van studiomuzikanten in de jaren zeventig. Mike Moran zal in 1977 meedoen aan het songfestival met Lynsey De Paul en hij is toetsenist en arrangeur van de b-kant. Dat is dan weer een cover van 'That's The Way I Like It' van KC & The Sunshine Band en daar zie ik niet zo het nut van in. Niet alleen omdat dit het domweg niet haalt bij het origineel, maar volgens mij willen de heren KC nog steeds geld zien als het in een reclame wordt gebruikt. 'That's What Friends Are For' is een tropische verrassing. Het swingt als een trein zonder dat het heel erg soulvol wordt maar dat is in dit geval helemaal niet erg. Puike release van Dynamite Cuts welke eerder niet verkrijgbaar was. 

* The Break Cracker- I Want You Forward (UK, Echo Labs, 2026)
Ik haal The Break Cracker en The Beat Broker altijd door elkaar. Nu heeft Simon het mysterie opgehelderd: Het is steeds dezelfde dj. Zijn eerste plaat is als The Beat Broker maar dan blijkt al iemand op Instagram deze naam te hebben. Zo wordt het The Break Cracker. Een man met een neus voor exotica. Hij heeft een fantastische uitvoering gevonden van 'I Want You Back' van The Jackson 5 op een elpee van een obscure bigband. Dat heeft hij gelardeerd met wat algemene Jamaicaanse reggae-kreten. Alles bij elkaar is het een feestje dat van de draaitafel spat! Op 'Funky Drummer' gaat hij uit van een klassieke sample en breidt de drums uit en ook dat swingt als een tiet. Deze krijgt zaterdag ook een herkansing. 

* The Charities- Movin' On (UK, Colemine, 2026)
'Silver splattered vinyl'. Tja, het lijkt er niet op dat er een zwarte vinylversie komt en dan dus deze maar. De heren Charities hebben het uitgemaakt met hun liefje en proberen verder te gaan met hun levens en dat gaat ze niet gemakkelijk af. Ik ken het nummer inmiddels omdat ik het heel vaak op Youtube heb gedraaid. Beide kanten zijn typisch voor de 'lowrider soul' hoewel deze in de scene vast nog een paar standjes lager worden gezet met de pitch control. Totdat Facebook mijn account op slot heeft gegooid, volgde ik de band en heb hen leren kennen als ontzettend sympathieke lui met een gedrevenheid die je zelden ziet. 

* Scarlett Fagan- Awaken (UK, Unique Soul, 2026)
Piepjong en helemaal nieuw. Scarlett kent zeker de klassieke namen uit de soul maar beschouwt Amy Winehouse als haar grote voorbeeld. Ik maak een paar weken geleden kennis met 'Awaken' en het is meteen de speelsheid dat me opvalt. Ik heb de plaat in mijn 'Lovely Pair' in de Northern Soul-show van mijn collega en hoor dan ook een stukje van de b-kant. Eerst 'Awaken' voor de tweede maal vandaag. Qua muziek is er niet veel geïnvesteerd maar dat is ook niet belangrijk. Het is de speelse manier van zingen dat deze plaat maakt tot wat het is. Met een beetje mazzel kan Scarlett nog heel groot worden! 'Arise' neigt weer naar 'lowrider' en is ook niet te versmaden. Weer de speelsheid in de zang. Een ding is duidelijk: Scarlett weet haar stem uitermate goed te beheersen. 'Arise' komt zaterdag ook in de show. Twee uitstekende kanten van een grote belofte. 

* Laura Nyro- Sweet Dream Fade (Spanje, Jai Alai, 1995, re: 2026)
Na een roerig bestaan op deze aardboll blaast Laura Nyro op 8 april 1997 haar laatste adem uit. Ze is dan pas 49 jaar jong. Haar laatste oorspronkelijke album dateert van 1993 maar in 1995 neemt ze 'Sweet Dream Fade' op. Het blijft echter tot 2001 op de plank liggen en verschijnt dan op een cd. Jai Alai brengt een paar maanden geleden twee singles uit en normaliter koop ik alles op het label. Toch kan de andere single me niet zo boeien en haal ik de hand over het hart bij Laura. Ze wordt bijgestaan door The Brecker Brothers en de legendarische drummer Bernard 'Pretty' Purdie. Het is een prachtnummer waar ik Alex dankbaar voor ben dat hij dit een kans heeft gegeven. Op de flip staat 'Blue In The Heart' van Irma Thomas. Dat is eveneens een opname uit de jaren negentig en ditmaal meer bluesy. Laura blijft de reden van aanschaf, de jaren negentig-blues heb ik nu wel weer een beetje gehoord. 

* Vondells- Soldier Boy (US, Airtown, 1968, re: 2026)

De keerzijde schijnt Northern Soul te zijn maar voor mij is 'Soldier Boy' de reden van aanschaf. Dit is namelijk heeeele traaaaage 'lowrider soul'. Je voelt de bumper van de verlaagde Cadillac nog altijd over het asfalt schuren. Het origineel is niet te betalen en dus heeft Secret Stash 500 schijfjes op de markt gebracht. Ik heb nummertje 418 voor wie het interesseert want ze zijn met de hand genummerd. Vietnam ontmoet 'lowrider'. 'Hey Girl You've Changed' is inderdaad meer upbeat maar klinkt nog altijd ontzettend 'lo-fi'. Ik zie wel waarom ook Northern Soul-fans hier krom voor liggen en met de dj's uit de Chicano Soul in de mix brengt zo'n plaatje 700 dollar op als er niks over is van het vinyl. In 'VG'-conditie schommelt deze rond de 2500 dollar. Deze Secret Stash-uitgave gaat vast verticaal in prijs stijgen als het eenmaal is uitverkocht!