Summertime Blues: 28 juli

Ulvenhout - Rucphen (maar liefst 25 kilometer!)

Ik schreef vrijdag naar aanleiding van de telefoonproblemen dat ik de turbo zou aanzetten. Als er iets was dat ik woensdag de 28e ontbeerde, was dat wel de turbo. How come? Na nog een paar stevige nachtelijke buien ontwaak ik bij een uitbundig schijnende zon. Omdat de Santiago-gangers meer haast hebben, geef ik hen voorrang. Als die de reis hebben aanvaard, neem ik de picknickbank over om slaapzak en kleding te drogen. Ik was van plan geweest om rond het middaguur te vertrekken, maar omdat de hoveniers bij de heg naast mijn tent moeten zijn, ga ik al om elf uur.

Café Christianen is nog niet open, de toko op de plek van Joop wel, maar dan liever 'T Bikkelementje. Hee! Die ligt met de grond gelijk. Bij de brug over De Mark praat ik met een resident. Ik vertel over 'Swiebertje' die hier aan De Mark werd bestolen door een muskusrat. Hij kent het verhaal niet. Woonde blijkbaar in 2001 ergens anders?

Na het Mastbos begint de lucht gekke bekken te trekken. Vlak voor Rijsbergen gaat het feest los. Gelukkig fiets ik net een café voorbij. Daar wordt de bui overleefd, telefoon opgeladen en sanitaire stop gehouden. Na deze enkele bui klaart het weer meteen weer op. De jas kan achterop. Ik fiets afwisselend stukjes Schelde-Rhein (Middelburg-Venlo vv) en knooppunten. Intussen probeer ik collega-forummer Michel uit Bergen Op Zoom te bereiken. Tevergeefs. In Sprundel koop ik broodjes en drinken en ga op het bankje van het aanpallende pleintje zitten. Emailverkeer, broodje happen, frituren in de zon. Hier overvalt mij het vakantiegevoel! Ik heb er misschien wel langer dan een uur gezeten!

In de buurt van Rucphen vind ik het welletjes. Niet dat ik moe ben. Welnee, maar ik wil nog wel dankbaar gebruik maken van de droogkracht van de zon. Nog meer vakantiegevoel: Ik heb wel trek in zo'n plate van het campingrestaurant. Als ik de prijzen lees, € 7,50 voor schnitzel, friet en sla, fiets ik toch maar naar de buurtsuper en kook die avond héérlijk primitief krieltjes, spinazie en met Lupack-hamburgers erbij. Wél tracteer ik mezelf op een ijsje. Het is een grote familiecamping, normaal het soort dat ik vermijd, en het is nog lang onrustig buiten. Na een uurtje slaap steekt er een onweer op. Bang ben ik niet meer. Zolang er geen windstoten komen... Mijn tent hoort met vier stokken te staan, maar stond al twee zomers met drie. In Ulvenhout was de derde gesneuveld. Hij staat wel met twee, alleen mist die aan stevigheid.

Summertime Blues: 27 juli

Vianen - Ulvenhout (ca. 110 kilometer)

Hoewel de weerboeren vandaag als de mooiste dag van de week beschreven, voel ik me desondanks een überpositivo als ik opsta in korte broek. Want hoewel de zon al lekker schijnt, waait er een fris windje vanaf de Lek. Na koffie en ontbijt bij de tent, voldoe ik de schade in het bijbehorende café. En ja, ze hebben in principe de koffie klaar. En dus breek ik de tent af en vind mijn geplette baal shag met aansteker onder het grondzeil. Dan volgt nog een uitgebreide koffieronde op het terras plus de noodzakelijke sanitaire behoeften en is het reeds na elven als ik het terrein verlaat.

In Hei- En Boeicop, zo'n zeven kilometer na de camping komt de ontknoping. De NAP gaat rechtdoor, de Oeverlanden linksaf. In tegengestelde richting geeft de NAP aan 'volg Oeverlanden tot centrum Utrecht, ca. 24 kilometer'. Het is dus maar een geluk dat ik op de Oeverlanden was gebleven. Ik ga langs Meerkerk en door Nieuwland naar Gorinchem. Voor het eerst kom ik in het oude stadscentrum en wordt na de eerste veerpont van vandaag gedirigeerd. Ik neem plaats op de pont naar Sleeuwijk. Vlak voor vertrek vang ik op dat er ook een veer naar Woudrichem is. Maar de bordjes wezen duidelijk naar het veer naar Sleeuwijk, dus doet dat niet ter zake.

Of toch wel? Aan de zijde van Sleeuwijk zijn alleen bordjes van de Maasvestingroute. En dus volg ik die maar voor zeven kilometer. Eenmaal in Woudrichem blijkt inderdaad dat ik het verkeerde bootje was ingestapt. We kunnen weer! Ik verlaat de Maas, kom langs het minuscule Rijswijk en via Korn in Dussen. Daar wacht weer een veerboot. Ik raak in gesprek met een echtpaar. Bespeur ik enige twijfel iedere keer als ik vertel dat ik ook weer per fiets naar Steenwijk ga? Na de pont gaan zij rechtdoor en moet ik rechts. Ik kom op een driesprong bij een industrieterrein. Ik kan rechtdoor via een pontje, zo vertelt een bord. Als deze niet in de vaart is, moet ik links over de brug en over het industrieterrein. Maar lang leve de vakantie en dus via het pontje! Daar moet ik wel 45 minuten op wachten en had veel sneller via het industrieterrein kunnen gaan.

Godzijdank kom ik niet door het smerige Raamsdonksveer, maar wel door het idyllische Raamsdonk. Vanuit daar mag ik een beek-achtig riviertje volgen tot even boven Oosterhout. Als ik in de buurt van Dorst ben, heb ik al een camping geprobeerd en wil niets liever dan door Bavel naar Ulvenhout. Als de NAP me toch weer naar Oosterhout stuurt, ben ik het zat. Op eigen initiatief fiets ik door Bavel naar het Baroniebos. De ANWB kondigt twee campings aan, maar het blijken wederom huisjesparken. Terug naar de Ulvenhoutseweg en richting centrum. Ik ben er bijna als boven de wc wordt doorgespoeld.

Ik probeer zo goed en kwaad te schuilen onder de bomen, maar het geeft geen zier. Het is nog een kilometer naar de volgende camping. Ik bevind me linksonder op de foto en ga dwars door Ulvenhout richting Galder. Bij de entree van de boerencamping staat een echtpaar bepakt en bezakt en nu net zo verzopen als 'yours truly'. Zij zijn net onderweg naar Santiago De Compostela. Op de vraag of we ergens onze kleding kunnen uithangen, kijkt de gepensioneerde boer ons vol medelijden aan. ,,Sorry mensen. Hier is helemaal niets". Daar is de prijs ook naar: Zes euro per nacht. In de stromende regen tent opbouwen betekent een kleuterbadje. Op een droog moment warm ik mijn blik ravioli op en zet koffie en kruip dan in mijn zeiknatte slaapzak.

en toen...

Juist op het moment dat het qua 'Summertime Blues' zo lekker ging, overleed op dinsdagochtend de accu van mijn Nokia. Precies twee jaar na aanschaf! Omdat Nokia vooralsnog mijn enige internetverbinding is, kwam er dus plotseling een halt op Soul-xotica. Maar niet getreurd: Eind volgende week moet het verhaal verteld zijn, want hersenspinsels over onder andere Love, Nico en Clor moesten snel gaan verschijnen. Dus zet ik de komende dagen de turbo aan!

Summertime Blues: 26 juli

Lage Vuursche - Vianen (ca. 40 kilometer incl. zoeken)

De buurman met de bakfiets, die ik gisteravond heb weggesnauwd, blijkt best aardig te zijn. Het begon net weer te regenen toen ik de tent opzette en de vermoeidheid maakte dat ik chagrijnig reageerde. De nacht had me goed gedaan, maar werd met twijfel wakker. Ik zou eigenlijk best een dagje vrij willen hebben, zeker na de klets van gisteren, maar om nu na twee dagen meteen op mijn krent te gaan zitten? Nee, ik zou het wel rustig aandoen vandaag.

Bovendien ben ik reuze benieuwd naar wat de route gaat doen. Via Rhijnauwen, Bunnik naar Houten? Door Utrecht? Nee... Ik ben pas nog door Amersfoort gekomen, dus dat zal wel niet. Helaas blijkt het wel zo te gaan. Ik vertrek rond het middaguur en neig onmiddelijk naar Maartensdijk en Groenekan, maar laat gelukkig De Bilt links liggen. En dan Utrecht. Zoals verwacht ben ik voor het centrum de bordjes al kwijt, maar herken de Biltstraat en koers over Neude naar het station.

Wél vind ik bordjes van een route van Den Haag naar Enschede en die van De Oeverlanden (Alkmaar-Maastricht). Op een overzichtsbordje zie ik dat op Neude een fietsrouteknooppunt hoorde te zijn, maar deze ligt overhoop. Ook zie ik dat de Oeverlanden en de NAP beide de regio Utrecht bij Vianen verlaten. Die dan maar volgen. Met enige tegenzin, want ik wil de NAP hebben! In Nieuwegein wil ik nog even van de Oeverlanden afwijken, maar bij Vianen wordt duidelijk dat er iets niet klopt...

Er zijn twee manieren om vanuit Utrecht naar Vianen te komen. Enerzijds de beroemde Lekbrug, maar het fiets/voetveer is toeristischer. De Oeverlanden leidt me langs de laatste, maar ook op het kruispunt na de Lekbrug zijn geen bordjes van de NAP.

Ik vind een camping aan de Lek. Het waait er gemeen hard en ik zoek een plaatsje in de schaduw van een onbemande stacaravan. Tijdens het tent opzetten, zou mijn shag zijn weggewaaid. Op zich geen probleem, ik heb nog wel, alleen mis ik mijn aansteker. Ik heb er een nacht op geslapen, want het blijkt onder mijn grondzeil te liggen. De wind gaat liggen, terwijl ik een jongedame telefonisch feliciteer met haar 72e verjaardag. Een konijntje komt voorbij huppen. Later die avond realiseer ik me dat ik in 1998 hier al een keer ben geweest. Maar die herinnering kan later nog wel eens...?

Summertime Blues: 25 juli

Oldebroek - Lage Vuursche (ca. 110 kilometer)

De vrouw van de campingbaas gaat met twee dochters in stemmig zwart naar de kerk, als ik de fiets bestijg. Via Oldebroek-centrum gaat het richting Elburg. Nog steeds geen paniek. Maar dan? Ho! Dit gaat niet goed!!! Maar de bordjes liegen niet. Ik ga bij Elburg de brug over en de polder in. Mijn idee van de Veluwe oversteken, gaat in gruzelementen.

Bij het allereerste paviljoen steek ik aan voor koffie en appeltaart. De zon schijnt dermate mooi dat mijn jack al achterop zit. Maar dan nog... Die verschrikkelijke polder! Met een beetje ongeluk zit ik minstens tot Harderwijk in deze groene Sahara... Het kón nog erger!

Harderwijk blijft letterlijk links liggen. In een woonwijk van Zeewolde (één grote schimmel) gaat het hozen. Gelukkig is niet veel verderop een camping met paviljoen. Gedurende de koffie en twee icetea volgen nog een paar buien. Tegen vieren wordt het droog en wordt het even bedrieglijk warm. Bij Nijkerk mag ik de polder uit en dat wordt gevierd met verse plensbuien. Als ik rond half zes in Spakenburg arriveer, besef ik dat ik dichtbij mijn maximale dagetappe zit. Ik ga buiten Spakenburg rondkijken voor een camping.

Tot overmaat beland ik al snel in Amersfoort. Zwolle-op-herhaling. In de stad raak ik een bordje kwijt. Dan maar naar het station. De LF9 stuurt me naar een niet-bestaand fietsroute-kruispunt. Nogmaals de stadsgracht gevolgd en nu ontwaar ik een verdekt opgesteld bordje. Twintig minuten later fiets ik het bos in.

In de buurt van Soest vraag ik iemand naar een camping. Die stuurt me naar een bungalowpark. Weer in de buurt van Soest opnieuw gevraagd. Ja, ik moet naar Lage Vuursche. De man legt het moeilijk uit. Iets met Soestdijk. De vrouw vraagt zich af waarom hij me niet door het bos stuurt? Ik zou verdwalen. Jaja, na iedere 5 meter een paddestoel en dan verdwalen? Ik ga door het bos!

Lage Vuursche biedt weinig meer dan pannekoekenhuizen als bovenstaande. Als ik een resident vraag naar 'De Hoge Dennen', antwoordt die: ,,Maar man, die zit helemaal in Baarn!". Even denk ik klaargestoomd te zijn voor een verblijf op de lokale Paaz, maar dan hoor ik: ,,Hier om de hoek zit ook een goede camping, hoor!"

Summertime Blues: 24 juli

Steenwijk - Oldebroek (ca. 75 km).

Slapen voor de vakantie is luxe bij mij. Meestal schiet de adrenaline door mijn lijf en doet me na een uur met een schok wakker worden. Deze nacht draai ik een uurtje. Daarna is het definitieve inpakken van de tassen. Ik lijk het te verleren. Ook nu verdeel ik weer 'hardware' over rugzak en tas achterop, terwijl dat niet op mijn rug mag bungelen. Even na achten ben ik dan helemaal klaar en vertrek naar Nijeveen om daar de LF9 op te pikken.

Even voor Meppel bemerk ik mijn inpakfout. Mijn linkerarm en schouder beginnen te tintelen. Ik wil met links de richting aangeven, maar krijg mijn arm niet meer terug naar het stuur. Het gaat maar net goed. Al wat overgepakt, ga ik verder. De tinteling blijft. De Arta is al vroeg wakker en moeten gezamenlijk wandelen als ik er langs fiets. In de polders van Staphorst vindt de definitieve scheiding plaats. Al het zware spul achterop en alleen kleding in de rugzak. En zo hoort het!

Zwartewaterklooster, Den Velde, Haerst, Genne... Ik ken wel de namen maar de NAP-route laat me kennis maken met de schilderachtige dorpjes tussen Staphorst-Rouveen enerzijds en Zwartsluis-Hasselt anderzijds. Het primitieve pontje bij Haerst verdient een extra vermelding. Vandaar de foto.

Ik meende in Zwolle de uitgang te hebben gevonden, zodat ik niet door de stad hoefde te fietsen. Helaas blijkt het de entree... Wat volgt is ruim tien kilometer door Zwolle en met een veerpont de IJssel over naar Hattem. Ik zal de details besparen, maar na vijftien kilometer heb ik maar liefst vijf kilometer hemelsbreed gefietst. Het is droog, zonnig, maar met een pittige westelijke wind. Té fris voor blote armen. Op winddichte stukken is het peentjes zweten met de jas aan. Vlak voor Oldebroek ontmoet ik de eerste koffiestop sinds Hattem.

Het wordt gerund door een bouwvakker. Een verzamelaar van alles! Hij heeft de schuur behangen met authentiek emaille, het herbergt een hobbykroeg met een wereldwijde bierviltjescollectie en een jukebox die nog afgesteld moet worden. Op een tafeltje liggen een paar singles. Hier is niets te koop! 'C'Mon Everybody' van Vince Taylor leek zo interessant...

Zittend op het zonovergoten terras besluit ik dat het welletjes is voor vandaag. Morgen lekker de Veluwe over? Bovendien is het hier minder toeristisch dan in Doornspijk of Nunspeet, dus meer kans op een rustige camping. Het wordt een minicamping.

In het toiletgebouw raak ik in discussie met de uitbater. Welkom in de 'bible-belt'. Gelukkig bespeur ik her en der progressieve trekjes. Hij belooft later nog eens bij mijn tent te komen praten. Dat is pas als ik net de pyjama aan heb. Hij wenst me Gods' zegen toe. Ik heb geen pech met de fiets gehad...

de Eindstreep van juli

De eindstreep van de vakantie werd gisteravond om zeven uur gehaald. Twee onvergetelijke weken, ruim 900 fietskilometers en al met al weinig wanklank qua weer. De komende tijd gaat de fietstocht opnieuw beleefd worden in schrift, echter kent Soul-xotica zijn formaliteiten. Eentje daarvan is de Eindstreep. Welke tien platen hebben me veel gedaan gedurende juli?

Dan moest ik beginnen met de ontdekking dat Hope Sandoval weer terug in zaken is. Komende dinsdag treedt ze op in Paradiso, heb vorige week nog getwijfeld om de vakantie af te kappen zodat ik geld zou overhouden voor concertbezoek, maar koos toch maar voor de cd (als vinyl niet leverbaar is) en een week fietsen. Ook een extra vermelding bij Dusty. Ik weet nog steeds niet waarom ik in een huilbui uitbarstte...

* Hope Sandoval & The Warm Inventions- Trouble (2009)
* Dusty Springfield- How Can I Be Sure (1970)
* The Classics- My Lady Of Spain (1972)
* The Grapefruit Zoo- Said Before It Couldn't Happen To Me (2009)
* James White & The Contortions- Designed To Kill (1980)
* Guess Who- Share The Land (1970)
* Dan Fogelberg- Nether Lands (1977, buitencategorie)
* Air- All I Need (1998)
* Nicole Willis & The Soul Investigators- If This Ain't Love (2006, mijn zomerhit van dit jaar)
en op de valreep:
* Adjeef The Poet- Iekk... I'm A Freak (1967).
Plaatopname valt toch een beetje tegen, theremin had scheller gemogen, desalnietteplus een aardige 'nugget'.
Herontdekte cd van de maand: 'Moon Safari' van Air. Wist niet eens dat ik hem had! Rothersenschudding...

Okay, dat was dat, nu het moment waarop u alledrie (ja..., tijdens de rust heb ik er twee fans bij gekregen! Zou het een teken zijn...???) hebt gewacht: The Summertime Blues parts 1-13. Lijkt Jean-Michel Jarre wel...