Blauwe Bak Top 100: 60-51

Ik publiceer iedere keer na een show een speellijst van de gedraaide nummers. Dat is iets dat ik heb overgenomen van wijlen Hugo Van Krieken. Hij deed het trouwens nog met een andere gedachte: Door het publiceren van titel, artiest, schrijver, tijdsduur en de bron (lees: album) werd Buma-Stemra verplicht de royalties alléén aan medewerkende artiesten uit te keren. Normaal gesproken gaat het in een grote pot en ziet een kleine onafhankelijke artiest daar weinig van terug. Toch heb ik de speellijsten van 'Over De Schutting' heel vaak geraadpleegd. Als ik een onbekend nummer hoorde na een bekend nummer, ging ik dat de volgende dag na en zocht dan zelf het onbekende nummer. Met dat idee in het achterhoofd publiceer ik vanaf dag 1 een speellijst achteraf. Dit heb ik vanavond bewust niet gedaan bij het tweede deel van de Blauwe Bak Top 100. Wie de show heeft gemist, weet dus evenmin hoe de top 50 eruit ziet. Zelf kan ik niet anders zeggen dat ik zéér tevreden ben over deze lijst. Ik hou jullie dan ook niet langer in spanning en trap vandaag af met de nummers 60 tot en met 51.

60. The Love You Gave To Me-The Continental 4 (US, Jay Walking JW-013, 1971)
In februari hou ik opruiming op de mp3-speler en kijk dan voornamelijk naar nog 'onbekende' nummers van de 'Northern Soul Jukebox'. Ik hou die lijst ten doop tijdens een 'stevige' fietstocht. Misschien niet stevig in de zin van de kilometers, hoewel het een flink eindje is, maar vooral stevig omdat er een vrij harde westenwind staat. En ik fiets heel doelbewust het westen in. Via Wanneperveen naar Blauwe Hand en naar Belt-Schutsloot. Daar is het keerpunt. Via Zwartsluis heb ik in de polders naar Meppel wind in de rug. Tussen Zwartsluis en Baarlo hoor ik een hele slechte mp3 en vermoed dat dit een 'dure' plaat moet zijn. Dat blijkt reuze mee te vallen, maar dan ontdek ik die 'andere' single van The Continental 4 en vind deze eigenlijk nog net even beter. 'The Love You Gave To Me' is vrij 'obscuur', een uptempo plaatje uit Philadelphia dat nog niet door de massa is ontdekt en derhalve voor 'peanuts' verkrijgbaar is. Ik krijg altijd goede luim van 'The Love You Gave To Me' en dat brengt de plaat tot nummer 60.

59. What Will I Do-The Van Dykes (US, mala MALA 530, 1966)
In 2012 koop ik 'bijna' deze single. Hij staat dan bij Rarenorthernsoul voor een niet gekke prijs, alleen heb ik een 'ongelukje' gehad met Paypal dat de volgende betaling 'uitstelt'. Hierdoor wordt de plaat intussen verkocht. In april kom ik hem opnieuw tegen, maar nu op Discogs en stukken goedkoper. De plaat wordt afgedaan als 'zeer slecht', maar de verkoper heeft eveneens een 'soundfile' en... dat klinkt allesbehalve slecht! Ook nu kan ik me niet voorstellen waarom de handelaar zo laatdunkend heeft gedaan over de plaat. Hij klinkt goed, het 'plastic' Mala-label is niet verkleurd. Die paar optische krassen hoor je niet terug in de muziek, kortom: Een erg prettig exemplaar voor de prijs van een racebaan!

58. There'll Never Be Another-Patti Drew (US, Capitol 2121, 1968)
Facebook kent enkele honderden 'groepen' waar platen worden verkocht. Sommige zijn stijl-gericht en qua soul zijn er al tientallen. Je ziet desondanks ontzettend veel handelaren adverteren in de verschillende groepen en op het laatst heb je aan drie of vier wel genoeg. Het is, volgens mij, de pagina waar ik het eerst terecht kom dankzij Terri Bryant, waar ik even later een dj deze zie aanbieden. Hij heeft video's van de platen gemaakt en zo maak ik kennis met dit nummer van Patti Drew. Alleen heeft zijn vraagprijs nog enige Northern-meerwaarde erbij inbegrepen en dus speur ik op de Amerikaanse Ebay waar de single eerder dubbeltjes dan kwartjes doet. Zo ontdek ik de handel van Fred Bohn, een man die héél goedkoop kan verzenden. Aanvankelijk is 'Keep On Moving' favoriet, de meer midtempo-kant, maar voor de Top 100 kies ik dan toch weer voor de 'stormer'. Ik koop ze niet meer iedere dag, maar als het gebeurt... is het altijd wel in de roos!

57. Here I Am-Jackie Moore (US, Shout S-232, 1968)
Teveel vrije tijd is ook niet goed voor de portemonnee. Dat ontdek ik in de eerste twee weken van het nieuwe jaar als ik vrijaf neem van het werk. Datzelfde ben ik wederom van plan, maar nu met de hand op de knip! Als je vrij bent in de wintermaanden en het is te guur om naar buiten te gaan, kun je in alle rust een Discogs-lijst van iemand uitpluizen. Ik doe dat bij de man waarvan ik vorig jaar 'Tonight I'm Gonna Make You A Star' van Faye Marshall heb gekocht. Ik spit al zijn 'vijf pond en minder' door en dan hebben we het over honderden singles! De bestellijst liegt er niet om, maar ik kan wel wat missen in deze tijd. Tot slot kies ik nog The Caprells uit welke écht een dure single is. Die komen we morgen alvast tegen met een kant. Van de goedkope platen is deze van Jackie Moore 'onbegrijpelijk'. Een stevig poepje Southern Soul dat het goed doet op de dansvloer. De handelaar rekent een fiks bedrag af voor een vermeende 'drill hole' in het label. Dit blijkt echter een 'poging tot' te zijn en de plaat zélf heeft er totaal geen last van. Zo haal ik voor weinig als drie pond een geweldige kneiter in huis!

56. I Wouldn't Give You Up-Ecstasy, Passion & Pain (Frankrijk, Roulette 45 R. 3096, 1974)
In januari 2012 zit ik ongeveer in dezelfde schuit als nu. Ik heb dan net de sleutel van mijn huisje in Nijeveen geaccepteerd en moet nog verhuizen vanuit Steenwijk. Dat neemt twee maanden in beslag, onder andere vanwege een koude winter die er tussenin valt. Ik sta vanaf dag 1 officieel ingeschreven in de gemeente Meppel en deze heeft geen haast om me aan het werk te zetten en dan heb ik dus eveneens alle tijd om mailinglijsten door te spitten. Ik heb dan net mijn eerste bestellingen gedaan bij Rarenorthernsoul en ontdek kort daarop Buydiscorecords. Ik heb zelfs even telefonisch contact met Steve Jeffries omdat ik de 'lage verzendkosten' niet vertrouw. Nee hoor, ondanks de lage prijzen maken ze volop winst op de plaatjes en daarmee kunnen de lage verzendkosten uit. Ik bestel de eerste keer van Buydiscorecords een twintigtal. Twee titels zijn niet voorradig en ik krijg keurig mijn geld terug, plus dat ze twee gratis singles toevoegen. Eentje daarvan is 'Ask Me' van Ecstasy, Passion & Pain en dat groeit uit tot een stevige Blauwe Bak-favoriet. 'I Wouldn't Give You Up' ligt in precies hetzelfde idioom. Eveneens uit Philadelphia en geënt op de Phillysound van de heren Gamble en Huff. 'I Wouldn't Give You Up' heeft tevens dat 'disco-slagje' in de percussie zitten. Deze single vind ik op de eerste vakantiedag gewoon bij De Tafel in Meppel.

55. Mixed Up Shook Up Girl-Patty & The Emblems (US, Herald H-590, 1964)
Ik moet binnenkort weer eens een order plaatsen bij onze grote bootleg-vriend. Hij heeft momenteel een paar hele interessante titels op voorraad. Sinds twee weken staat Patti & The Emblems erbij met hun prijsnummer uit 1968: 'I'm Gonna Love You A Long Time'. Op de b-kant staat 'Mixed Up Shook Up Girl' en dat vind ik dan weer jammer, maar dan opnieuw... die eerste titel is onbetaalbaar als die opduikt. De originele Herald-persing van 'Mixed-Up Shook-Up Girl' hoeft helemaal niet veel te kosten en ik betaal dan ook zes dollar voor deze. Een beetje 'vroeg' voor Northern Soul en bovendien midtempo, maar wat een soul!

54. I Don't Know-Contributors Of Soul (US, New Miss HA-123, 1970)
Vorig weekend had ik 'Look What You Done To Me' in de aftelling en deze crossover-flip is vanzelfsprekend de favoriet geworden in huize Louwsma. Toch zijn de rollen omgedraaid bij het samenstellen van de Top 100 en herinner ik mezelf andermaal waarom ik de plaat in de eerste plaats heb gekocht. Dat is dankzij het aanstekelijke 'I Don't Know'. Ik leer later dat deze single tussen 1970 en de begin jaren negentig in warenhuizen heeft gestaan en pas een kwart eeuw beschikbaar is voor dj's en verzamelaars. Een van de betere ontdekkingen, zou ik bijna durven te zeggen!

53. What's The Use-Barbara & The Uniques (US, Arden 3001, 1970)
Ik denk dat ik Buydiscorecords heb 'herontdekt' voor de uitbaters. Ik wil een paar maanden geleden mijn pakketje aanvullen met een paar meer en kijk uit nieuwsgierigheid of Buydiscorecords nog bestaat. Ja, het bestaat nog wel, maar de handel is sinds juni niet meer aangevuld. Buydiscorecords was altijd het adres voor goedkope disco en platen die qua conditie niet goed genoeg zijn voor de 'echte' handel. De singles variëren van drie pond tot tien pond voor een 'top collectable' met een defect. Begin dit jaar is de handel uitgebreid met een verzameling peperdure 'pop'-singles waaronder Engelse demo-persingen van The Beatles. Barbara & The Uniques is zo'n plaatje dat 'goedkoop' en 'soul' staat te doen tussen de 'singles packs' (dertig ongesorteerde singles in één partij) en de dure demo's. 'What's The Use' groeit razendsnel uit tot een favoriet en dat is terug te zien in de notering van deze.

52. Too Much Love Making-Gloria Scott (UK, Go Ahead TICK 011, 1974, re: 2012)
Volgens mij zag ik laatst weer een 'nieuwe' uitgave van een Go Ahead-single, verder heeft Richard Searling het druk genoeg met het samenstellen van exclusieve Motown-cd-boxen. En dan rekenen we gemakshalve niet zijn optredens erbij. De man heeft het, ondanks zijn leeftijd, nog altijd smoordruk. Searling is in de jaren zeventig een van de grote Northern Soul-dj's met een residentie in The Casino in Wigan. Sinds 2012 geeft hij zelf singles uit, maar niet zomaar de eerste de beste. Searling streeft erna het beste van het beste uit te brengen, met een gerestaureerde geluidskwaliteit en met alle rechten naar de belanghebbenden. Een single wordt uitgevoerd met fotohoes en op de achtergrond een schat van informatie over de artiest in kwestie. Gloria Scott gaat de boeken in als een enkel 'project' van Barry White dat financieel geen zoden aan de dijk zet. Wat rest is een dijk van een stem in een mierzoet arrangement van de hand van White en dankzij Searling van elpee getrokken en op single uitgebracht.

51. The Way I Feel About You-Bonnie & Lee (US, Fairmount F-1024, 1967)
Het is in mei 2012, onder invloed van de 'Northern Soul Jukebox', dat ik heel veel trek krijg in 'Packing Up' van Damon Fox. Dat plaatje is in 1966 uitgebracht op Fairmount. Origineel is het peperduur en zelfs een bootleg uit 1977 moet al een koninklijk bedrag opbrengen. Ik twijfel even bij de styreen bootleg uit 1977 (Foutje bedankt! De plaat verschijnt in 1966 alleen als vinyl!), maar laat het idee schieten. Een half jaar later brengt Outta Sight het bewuste nummer opnieuw uit. De serie bevat nóg een Fairmount-single: 'False Alarm' van Tari Stevens met dit 'The Way I Feel About You' van Bonnie & Lee op de flip. De laatste klinkt echt als muziek in de oren en ik koop bijna de heruitgave, maar ontdek net op tijd dat het origineel niet heel erg duur is. Toch duurt het twee jaar voordat ik mijn originele exemplaar koop. Van veel 'Northern Soul Jukebox-favorieten uit 2012 moet ik in 2014-2015 niet veel meer hebben, maar deze klapper van Bonnie & Lee past even gemakkelijk in de crossover als in de pure Northern Soul!

Morgen behandel ik elf singles. Omdat ik sinds een week een 'nieuwe' nummer 50 heb, wil ik de oorspronkelijke nummer 50 niet onvermeld laten. Tot slot kan ik melden dat de Rarenorthernsoul-bestelling van woensdag vanmiddag is binnengekomen. Ik kan de gospel-singles bijna 'ruiken' en onze Duitse maat heeft blijkbaar geen haast met verzenden...

Singles round-up: december 2

Op soul-gebied ben ik in blijde verwachting een fikse stapel. Ik denk dat de drie gospel-singles uit Californië morgen of dinsdag binnenkomen, evenals een enkele bestelling van Rarenorthernsoul. Verder is het wachten op de Duitse maat die nog steeds geen bevestiging heeft gestuurd. Hij staat er immers ook bekend om dat het 'altijd goed komt', maar dat het wel eens een paar dagen duurt voordat hij de platen naar het postkantoor brengt. Dat gaat nog zeker 1 of 2 'Single round-ups' opleveren. Het kan wel eens de laatste keer dit jaar zijn geweest dat ik bij De Tafel ben geweest. Ik vind 'eens in de twee weken' een mooi ritueel en over veertien dagen is het 2016. Ik beperk me vanavond uitsluitend tot de 'nieuw binnengekomen' singles van Bart en vind even verder op acht singles van een andere verkoper. Deze zijn vijftig cent per stuk. In totaal zijn het zeventien singles, waaronder een cadeautje, maar omdat het allemaal niet héél erg bijzonder is, prop ik ze samen in een bericht.

* Bangles- Walk Like An Egyptian (NL, CBS, 1985)
Uit de genoemde vijftig cent-bak. Nee, die heb ik nog niet! Ik heb diverse andere singles van The Bangles, maar het is typerend voor 2015 dat ik weer een fascinatie heb gekregen voor de jaren tachtig. De bak bevat nog enkele jaren tachtig-hits, waaronder 'Full Metal Jacket', maar deze van 'de' Bangles is zo eentje die zonder verder twijfelen mee mag.

* Champaign- How Bout Us (NL, CBS, 1981)
'Niet uit de hoesjes halen, ze zijn gecontroleerd', staat op de stand van de vijftig cent-boer. Uit het hoesje halen is onmogelijk omdat ze in een plastic zakje zitten 'gesealed'. De kwaliteit controleren kan niet, maar iets zegt me dat dit een erg 'conservatieve' kwaliteitscontroleur is geweest. Dit is de tweede van vijftig cent en ik denk dat mijn inschatting goed is. Prachtige staat, niet meer en niet minder. Ik heb jarenlang een hekel gehad aan dit nummer, maar moet bekennen dat ik nu zit mee te zingen. Sorry buren!

* The Chi-Lites- Bottom's Up (US, Larc, 1983)
Vooruit! Voor een euro wil ik wel gokken. Ik verwacht niet veel en het eerste gehoor zegt me dat het me niet tegenvalt. Het heeft een fijne 'groove' en is volgebouwd met electronica. Typisch zo'n jaren tachtig-ding van een groep die jaren ervoor het grote succes heeft gehad en toch vind ik dit een lekker plaatje. Ik zou hem niet naar aanleiding van een Youtube-video hebben gekocht, maar voor een euro in Meppel mag hij! En het is net als de Rolling Stones zonder Mick Jagger, The Chi-Lites kan eveneens zonder Eugene Record. Hij schrijft niet mee aan het nummer, maar is wel verantwoordelijk als producent en arrangeur.

* Petula Clark- I Couldn't Live Without You Love (Duitsland, Vogue, 1966)
Ja, ik geef het ruiterlijk toe, ik ben soms een hufter. Maar... staande voor een bak met singles ben ik een 'eitje'. Eén Petula Clark-single met fotohoes en ik ben verloren. Niet dat ik verliefd zou zijn op Petula of een hele grote fan ben van haar zangkunsten, maar zo'n kleurig Negram-hoesje doet mijn hart sneller kloppen. En, vooruit, 'I Couldn't Live Without Your Love' is bovendien een erg fijn nummer. Zeven jaar geleden had ik dit in de Northern Soul-bak gezet en... waarom zou ik dat nu niet doen? Omdat ik wel beter weet? Het heeft precies de juiste 'groove' en de percussie is ook erg 'Northern', maar ja... het komt haar niet uit de tenen. Voor twee-en-een-halve euro weer een mooie aanvulling in de jaren zestig-bak dat boekdelen spreekt over mijn 'fetisj'. Als ik me weer eens 'hufter' voel, blader ik daar doorheen en zie mezelf ineens weer als een 'zachtaardig mens'...

* Diesel- Down In The Silvermine (NL, Polydor, 1979)
Ach, kom op! Hij was maar vijftig cent en ik had dit kreng nog niet met fotohoes. Snel archiveren en niet verder vertellen...

* Carol Douglas- Doctor's Orders (Duitsland, RCA Victor, 1974)
Een plaatje waar ik een speciale interesse voor heb. Op 29 april 2014 kies ik 'I Don't Mind' van Carolyn Cooke tot de Week Spot en het is tijdens het 'huiswerk' dat ik doe voor dat bericht dat ik ontdek dat 'onze' Carolyn later platen heeft gemaakt als Carol Douglas. 'Doctor's Orders' is daarvan de eerste. Uit de pen van de heren Stephens, Greenaway en Cook en dan is het een Engelse aangelegenheid. Sunny is in de jaren zestig een veel gevraagd sessiezangeres, vaak in gezelschap van Sue. Zij neemt in 1974 'Doctor's Orders' op dat onverwacht een grote hit wordt in Amerika. Omdat de Amerikanen hun eigen 'hitmaker' willen hebben, neemt Douglas het op. Het resultaat is een beetje saaie poppy disco, maar het ding is in een perfecte staat en derhalve erg goedkoop.

* Electric Light Orchestra- Rock'n'Roll Is King (NL, Jet, 1983)
Nog één van de laatste ontbrekende singles van ELO in mijn collectie. Er zijn nog een paar, wees niet bang, de hobby is nooit helemaal 'af'. Ook weer geen 'zeldzame' single, maar gek genoeg kom ik hem altijd 'duur' tegen. Met alle respect: Het is een fijne plaat en 32 jaar is een flinke leeftijd, maar toch weiger ik daar drie euro of meer voor te betalen. Zelfs alles boven de euro wordt sterk in overweging genomen. Voor vijftig cent hoeft dat niet!

* Elki & Owen & The Rimram Band- Groovie Kinda Love (NL, Blue Elephant, 1970)
Naast behalve een fijne radio-collega voelt Lee ook als een bijzondere vriend aan. De ontmoeting met hem in Watford, we noemen het 'ons weekend' en 'Brokeback Mountain', staat nog steeds op het netvlies en zou zo op de fiets stappen om hem vanavond opnieuw te treffen. Ik ga niet alle krediet opeisen, maar ik geloof dat ik Lee opnieuw aan het vinyl heb geholpen. Regelmatig maakt hij op zaterdagmiddag een wandelingetje en komt thuis met twintig singles. Omdat June Lodge in Nederland een paar grote hits heeft gehad en niet in Engeland, heb ik vorig jaar al beide 'voor hem' gekocht. De 'vangst'is inmiddels zo groot dat het niet meer in een pakket past en we zullen elkaar gewoon moeten ontmoeten. Deze kan er ook bij in. Ik heb de single zelf al sinds 1994 en voor dit exemplaar zie ik een goed tehuis in de platenkoffer van Lee.

* Johnny Lion- Blame It On The Bossa Nova (NL, Philips, 1963)
Met een Favorieten Expres-hoesje zal dit kleinood snel een paar tientjes opbrengen, maar in een neutraal hoesje mag het voor een euro. Precies de goede prijs, want natuurlijk ga ik dit niet grijs draaien. Hoewel het koortje wel heel erg 'corny' is. De manier waarop het 'bossa nova' uitspreekt, krijg je de geur van stamppot-met-een-kuiltje-jus in de neus. Leuk voor een zaterdagavond!

* Livin' Blues- Choice (NL, Phonogram Special Products, 1972)
Deze zie ik een paar weken geleden al liggen, maar ben er dan niet zo zeker van. Daar moet ik maar even iets over gaan opzoeken. Toch ben ik de plaat alweer vergeten als ik in Nijeveen arriveer. Nu 'gok' ik voor twee euro en dat is niet verkeerd! Livin' Blues heeft al een paar fikse hits gehad als het deze single opneemt voor verzekeraar NILMIJ. 'Choice' is duidelijk in opdracht geschreven, maar zou desondanks niet als 'normale' single hebben misstaan. Een lekkere boogie zoals we dat gewend zijn van de heren Livin' Blues. De b-kant heet 'Selection' en begint instrumentaal. Een vrouwelijke 'voice-over' noemt maar eens de thema's van beide kanten en herinnert ons aan de uitgever van de plaat. Vrij onverwacht valt de zang even later in en wordt het toch nog een échte Livin' Blues-song. Het was nog mooier geweest als het ding compleet met fotohoes was geweest, maar ik heb minder gegokt!

* Orchestral Manoeuvres In The Dark- (Forever) Live And Die (Duitsland, Virgin, 1986)
Niet de enige jaren tachtig-plaat in mijn beleving waarvan de titel niet compleet is zonder de haakjes. Het is net zoals '(Feels Like) Heaven' van Fiction Factory voor mij. Morgenavond zet ik de jaren zeventig-singles centraal in 'The Vinyl Countdown', volgende week de jaren tachtig en daar kijk ik nu al stiekem naar uit. Vooral de jaren tachtig-bakken zijn flink gegroeid het afgelopen jaar en met zo'n 'kneiter' voor vijftig cent is dat niet moeilijk te verklaren.

* Vanessa Paradis- Joe Le Taxi (Frankrijk, Polydor, 1987)
Misschien wel een geval als bij Petula Clark met dat verschil dat je nu wél verliefd kan worden op het fotohoesje. De plaat heeft me nooit echt veel gedaan, maar ik heb het gevoel dat de aankoop nu al veel goed heeft gemaakt. Ik ga voor een 'revival'!

* Demis Roussos- My Friend The Wind (NL, Philips, 1973)
De man achter de kassa haalt zijn neus op als hij Demis in kaftan ziet. ,,Leeft die man nog?", vraagt hij vervolgens. Ik vertel hem het trieste nieuws dat Roussos het tijdelijke voor het eeuwige heeft verwisseld. Heb ik deze nog niet? Ja, ik koop mijn eerste exemplaar in 1990, maar ik heb hem niet met fotohoes en dat 'mag' voor vijftig cent.

* Bobby Rydell- The Cha-Cha-Cha (NL, Cameo Parkway, 1962)
Wel-niet-wel-niet-wel. Ach, vooruit, hij is een euro en dus gaat het mee, maar ik ben al flink kritisch geworden op vroege jaren zestig-dingen. Maar deze 'past' wel in een 'Vinyl Countdown', dus het is alweer goed...

* UB40- All I Want To Do (Duitsland, Virgin, 1986)
UB40 is zo'n band waarvan je geen 'fan' hoeft te zijn, maar hun geluid is zo algemeen aanwezig in de jaren tachtig, dat je er niet omheen kunt. Ik ben de afgelopen maanden aan een inhaalslag begonnen op UB40-gebied, wellicht aangestoken door de eerder genoemde radio-collega. 'All I Want To Do' is zo'n 'titel' waar ik niet meteen een deuntje bij kan bedenken, maar ik hou van 'underdogs' en volgens mij is dit wel eentje in het hit-repertoire van UB40. Volgende week maar eens horen hoe de luisteraars erover denken.

* Van Halen- You Really Got Me (NL, Warner Bros., 1978)
Er is al jaren sprake van geweest als De Buze in 2012 een 'metal-karaoke-band' uitnodigt voor de vrijwilligers-barbecue. Natuurlijk moet ik ook een liedje uitkiezen uit de map en dat is niet eenvoudig. Ik wil een nummer hebben waarbij ik niet voortdurend naar de tekst hoef te kijken en het merendeel is toch iets te 'obscuur' voor een niet-metal-liefhebber. Dan zie ik opeens 'You Really Got Me' staan van... Van Halen! En dat is, natuurlijk, een cover van het nummer van The Kinks. Ik neem plaats op het podium en zingt het vanuit mijn teennagels. Ik vat het 'leuk liedje' dat ik na afloop hoor maar op als een compliment. Volgens mij hebben de muzikanten nog het meeste plezier gehad.

* Harlow Wilcox & The Oakies- Groovy Grubworm (US, Plantation, 1969)
Ik heb sinds de aanschaf van 'Action Speaks Louder Than Words' in 2011 een fascinatie voor SSS International. Plantation is één van de vele labels en heeft vooral een specialisme in country. Ik zie het ding in de etalage staan en mijn nieuwsgierigheid is gewekt. Anderhalve euro, maar leuk genoeg om te 'gokken'. Zeker vanwege de titel. Nou, beste mensen, het is een lekkere country-stamper, buiten eenmaal de titel geheel instrumentaal. De b-kant heet 'Moose Trot' en is meer van hetzelfde, maar dan met een hoofdrol voor de banjo. Hier zou ik bijna een nieuwe show voor gaan oprichten, dit klinkt namelijk als een lekkere eind-tune!

Morgen vervolg ik de aftelling van de Blauwe Bak Top 100 op Soul-xotica, maar... voor wie niet kan wachten: Van drie tot zeven op zaterdagmiddag zend ik de gehele Top 50 uit op Wolfman Radio!

dat is dan(ce) 2015

Een lange dag post bezorgen en een middernachtelijke uitzending heeft mijn ambities om te publiceren de das om gedaan, vandaar dat ik vanavond in het eerste bericht in de verleden tijd kan blaten. Gisteravond, of eigenlijk vanmorgen, heb ik mijn 'Floorfillers Top 25' los gelaten op de luisteraars en heb tot nu toe niets anders dan lof ontvangen. Het idee ontstaat eveneens tijdens de postbezorging, een paar weken geleden. Ik kan natuurlijk, net als vorig jaar, een paar shows vullen met 'the best of 2015', maar ik kan ook best nog een lijstje aan. Toch stel ik de samenstelling van die top vijftien, twintig of vijfentwintig aldoor uit. Ik kies op het laatst voor een Top 25, daar vijfentwintig het fraaie gemiddelde aantal tracks is dat ik doorgaans in een aflevering van 'Floorfillers' weet te proppen. De show heeft me uiteindelijk 2,5 uur gekost tegenover de gebruikelijke twee-en-nog-wat. Dat is de privilege wanneer je de laatste live-show bent van de dag, niemand die erom maalt dat je nog een kwartier of meer doorgaat. Ik zou op Soul-xotica eerst alleen de top tien doen, maar ach... waarom doen we niet de hele lijst? Nou, vooruit dan!

25. Up To You-Lullueaux & FDVM
24. Honeybee-Larrykoek ft. Bodhi Jones
23. Ain't Nobody-Felix Jaehn & Jasmine Thompson
22. Treasured Soul-Michael Calfan
21. Rumors-Pep & Rash
Collega Lee van 'The Untapped Project' doet een paar uur voor mij zijn 'best of 2015' en dan met het beste uit de wereld van de 'indie'. Ik mag dan al tevreden vaststellen dat 2015 een prachtig jaar is geweest voor de muziek en kraai dat andermaal tijdens de uitzending van 'Floorfillers'. Zó eenvoudig is de samenstelling van deze Top 25 niet geweest en ik het op het laatst moeten 'spelen' met een paar titels. Een 'spelletje' heeft hun positie bepaald. Een aantal titels uit de Top 25 ben ik zelfs 'vergeten', maar een warme associatie brengt hen in de lijst. Dat geldt in zekere mate ook voor de hekkensluiter. Van 'Honeybee' had ik wel het ene en het andere verwacht op het gebied van de Top 40, maar heeft dat niet gered. En misschien daarom ook in de Top 25. Ik zal niet zeggen dat ik 'de eerste' was met Felix Jaehn & Jasmine Thompson, maar voor Engelse begrippen liep ik een maand voor. In Nederland zou het niet meer dan logisch zijn geweest na de vorige nummer 1-hit van Felix Jaehn. Michael Calfan is eens in de show geweest en heeft vervolgens twee maanden in mijn speellijst gestaan zonder herhaling. Dan begin ik hem weer te draaien en dan...? De vonk! Mijn waardering voor 'Rumors' van het Zeeuwse duo Pep & Rash heb ik hier al eens gedeeld (24 januari 2015).

20. Chasing Time (Le Flex Remix)-Azealia Banks
19. Revive-Etherwood ft. Logistics & Eva
18. Hold My Hand (Chris Lake Remix)-Jess Glynne
17. Are You With Me-Lost Frequencies
16. The Storm-DIMMI & Goldfish
Het is alsof je je hele leven al een afkeer hebt gehad tegen heavy metal. Dan bekeer je jezelf tot christen en ontdek je de gospel-metalbands die precies dat geluid van oude heavy metal-bands kopiëren en roept dan dat dit 'de beste muziek ooit gemaakt' is. Zo beschouw ik ook de 'soulful house', een subcultuur van de Engelse Northern Soul. Tuurlijk moesten deze gasten in het begin van de jaren negentig niks hebben van de house. Nu danst het de zolen kaal op nieuwe producties die zwaar zijn geënt op het geluid uit de vroege jaren negentig. Ik geloof dat ik Azealia Banks van een site heb gehaald met 'soulful house', want soms zit er wel een erg fijn voorbeeld tussen. Verder vooral heel erg het Incognito/M People-geluid, maar dit is een uitzondering. Ik kijk sinds een paar maanden ook geregeld in de albumlijsten om met meer 'progressieve' geluiden te komen. Het laatste album van Etherwood is in die zin 'een hit' geworden bij mij. Lekkere dynamische drum'n'bass waar ik wel soep van lust. Ik 'mag' Jess Glynne al sinds dat ik 'Rather Be' van Clean Bandit voor het eerst hoor en de liefde is afgelopen zomer alleen maar verder gegroeid (hoewel ik haar laatste single een beetje 'bout' vind). Zij moest dus wel in dit overzicht en dan het liefste met 'Hold My Hand', één van de nummers van mijn soundtrack van 2015. Toch kies ik dan maar voor deze Chris Lake-remix, ook al houdt deze geen spaander heel van het origineel. Met Lost Frequencies ben ik de eerste, in Engeland dan. Het nummer staat in de Tipparade als ik het eens draai in 'Floorfillers' en tegen de tijd dat het in de top tien staat, is het praktisch een resident van de show. Net als Felix Jaehn een beetje 'overplayed' voor mij en dus niet heel erg hoog.

En dan komen we bij ons fotomodel, de nummer 16. Niet goed gezocht? Wellicht! Ik heb al eens het voornemen gehad om deze voor 'Van hit naar her' bij de lurven te pakken, ook al is de hitparade té hoog gegrepen voor 'The Storm' van DIMMI & Goldfish. Vanavond kom ik zowaar een biografie tegen. Een beetje 'pants', maar goed genoeg voor een intermezzo in de Top 25. DIMMI & Goldfish is een samenwerkingsverband tussen drie Zuid-Afrikanen. Goldfish is een duo dat al menig prijs in de wacht heeft gesleept, de band maakt electro met een veelvoud aan traditionele instrumenten als saxofoon, gitaar en orgel. DIMMI is een aanstormend talent in de dance-scene en samen brengt het 'The Storm'. Nu weet ik nog steeds niet of het gezongen is door de heren van Goldfish of dat er een sample in is verwerkt, maar het komt mij heel bluesy en gospel-achtig over. Het zou me niks verbazen als het een sample van een jaren veertig-bluesplaat zou zijn. 'The Storm' komt uit in juli en ondanks de stevige tijdsduur (bijna zeven minuten) stop ik hem regelmatig in de show. Er zijn 'Floorfillers-classics' en 'Floorfillers-classics', maar dit is zo eentje die onlosmakelijk verbonden is aan de show maar dat verder nooit iets heeft gedaan.

15. We Love-Nique & Sean Dibble
14. Show Me Love (EDX Indian Summer Remix)-Sam Feldt
13. Sun Is Shining-Axwell & Ingrosso
12. ILYSB (Ferdinand Weber Remix)-Lany
11. Something Better-Audien ft. Lady Antebellum
Nique & Sean Dibble komt zeker uit de hoek van de 'soulful house'. Ja, vergeef me, als ik tweemaal een nummer heb gedraaid en het tot 'Floorfillers' gaat horen, vergeet ik vaak waar ik zo'n nummer vandaan hebt geplukt. Met Sam Feldt (zie: 1 augustus) ben ik Engeland vóór en dat terwijl de plaat een klapper van een hit is geweest daar. Dan valt de Nederlandse notering zelfs een beetje tegen. Ik heb doorgaans niet zoveel op met 'kermismuziek', vandaar dat Tiësto, Hardwell en Avici flink 'ondergewaardeerd' zijn in zowel show als Top 25, maar van 'Sun Is Shining' krijg ik altijd zulke goede luim, dat dit een kleine concessie is. Met Lany ben ik de moed aan het verliezen. Het is een plaatje dat ik de afgelopen maanden flink heb 'geplugd'. En wat dan te denken van de nummer 11. Heel onbewust misschien wel de plaat die ik het vaakst heb gedraaid in 'Floorfillers'.

10. Don't Give Up-Blinkie
9. Real Joy (Duke Dumont re-edit)-Fono
8. Goodbye-Feder ft. Lyse
7. High At Night-Alle Farben
6. Peanut Butter Jelly-Galantis
Bij Feder & Lyse heb ik al het gevoel dat we in de buurt van de nummer 1 komen. Deze aftelling bevat allemaal 'Van hit naar her'-patiënten: Blinkie (8 november 2015), Fono (3 juli 2015), Feder (28 maart 2015), Alle Farben (21 november 2014) en Galantis (22 mei 2015). Veel leesplezier gewenst!

5. Here (Lucian Remix)-Alessia Cara
4. Be Right There-Diplo & Sleepy Tom
3. Save Me (LondonBridge Remix)-Listenbee
2. This Is Who We Are-Dash Berlin & Syzz
1. Need To Feel Loved (Alle Farben Remix)-Floral
Ik heb net een heel stuk op de 'backspace' gedaan, want ik meende dat ik van twee in de Top 5 een 'Van hit naar her' had geschreven. Niet??? Ik geloof stellig dat ik heb geprobeerd een bericht over de nummer 2 te schrijven, een nummer waarin ik niet zomaar 'geloof' heb. Het nummer heeft véél meer verdiend dan dat het heeft gekregen. Voor de leek niets bijzonders, maar ik vind dit zo'n uitstekende productie en toch zo commercieel als de neten. De nummer 1 heb ik waarschijnlijk 'overgeslagen' vanwege de inmenging van Alle Farben en omdat ik hem vorig jaar al eens had gehad. Ik volg Alle Farben op de voet en vind hem zonder meer de meest sympathieke persoon uit de hedendaagse dance en ik lust iedere mix of remix van deze man. Diplo & Sleepy Tom (9 oktober 2015) en Listenbee (2 mei 2015) heb ik dus al in 'Van hit naar her' gehad. Ik verwacht binnenkort eenzelfde bericht te doen over Alessia Cara. 'Here' staat namelijk op het punt een hit te worden, zij het niet in Lucian's meer dansvloer-geschikte mix.

Straks een bomvolle 'Singles round-up': Ik heb maar liefst zeventien singles gekocht bij De Tafel, maar... omdat het niet heel veel bijzonders is, stop ik ze samen in een bericht.

Het zilveren goud: december 1990

Soms besef je het gemak van een computer. In navolging van mijn oudste broer hou ik een kaartenbak bij van de singles. Dat gaat goed tot de zomer van 1994. Dan zijn mijn kaartjes op en vergeet ik steeds om nieuwe te halen. Blijkbaar hield ik toen wel de slagorde bij in een schrift, want 'The Letter' van The Box Tops is zo'n plaatje dat ik nog vermeld in de kaartenbak, maar het is slechts een enkeling boven de 1890. Tegenwoordig noteer ik direct iedere aankoop in de computer. Ik geef de platen geen 'nummers' meer, heb het ooit geprobeerd met de Blauwe Bak, maar omdat die ook voortdurend wisselt, is daar geen beginnen aan. In de jaren 1989 tot en met 1994 moet ik zelf de nummering doen, geen computersysteem dat dit voor mij kan organiseren en dus ga ik nog wel eens de mist in. 'Dubbele' nummers of zelfs tien-of-meer cijfers die niet zijn ingevuld, het komt allemaal voor in de kaartenbak. Het zijn er maar liefst drie en her en der steken kleine 'herinneringen', zoals een papiertje van een 'ijsbonbon' en de wikkel van een After Eight, maar ook een aankoopbon van een cd die al lang is gerecycled. De lijst van 1991 is wederom opgesteld, dit in navolging van de serie '20 Years Ago Today' waarmee ik vijf jaar geleden ben begonnen. Ik heb besloten het op de 'oude manier' te doen, eens per maand alle singles. Dat gaat komende zomer een paar lange berichten opleveren, maar liever dat dan een 'top tien anno 2016' of iets dergelijks. Ook vermeld ik vanaf deze maand het platenlabel, het land en jaar van uitgave en of de toen gekochte single een fotohoes had (PS). Vandaag de nummers 257 tot en met 276.

Over naalden maak ik me niet zo druk in 1990 als dat ik vijfentwintig jaar later doe. Afgelopen zondag had ik nog een 'hairy' moment toen halverwege 'Sailing' van Rod Stewart bleek dat een tapijtje zich had opgekropt onder de naald en toen deze van de plaat afgleed en de stofmat in. Het is maar net goed gegaan, want ik heb de bewuste naald slechts een paar maanden en zou het, in principe, tot februari of maart moeten doen. Zo gezegd, in 1990 neem ik het niet zo nauw en kan me niet meer herinneren waarom de Tesla van mijn zus aan vervanging toe was. Waarschijnlijk vanwege de naald? Mijn ouders kopen een nieuwe stereotoren en dus raakt de Philips overbodig en verhuist voor vijfentwintig gulden naar mijn kamer. De Philips heeft als enorm voordeel dat het een gangbaar element heeft en de naalden relatief goedkoop zijn. Negen maanden later koop ik een nieuwe naald. De rillingen lopen me anno 2015 over de rug.

In december 1990 trek ik de stoute schoenen aan en fiets naar Joure waar ik een rondleiding krijg op de Penninga's Molen, een korenmolen. Daar laat ik weten geïnteresseerd te zijn in een opleiding tot vrijwillig molenaar en de volgende week kan ik beginnen. Een andere jongen doet de opleiding al een tijdje en is fanatieker dan mij. Ik kom al heel snel mijn motoriek tegen bij het werk op de molen, hoewel ik intens veel van de vrijheid geniet. De 'lessen' kunnen in principe op drie molens worden gegeven. De Groene Molen in Joure draait eigenlijk alleen maar tijdens Molendag en dat heeft er gedeeltelijk mee te maken omdat het bouwwerk in de schaduw staat van de Douwe Egberts-fabriek. Daarnaast bedienen we een poldermolen in Vegelinsoord en het is met name de laatste waar ik me het meeste 'thuis' voel. Ik heb vijf jaar geleden al eens een bericht gewijd aan mijn molen-hobby (zie: 6 januari 2011), uiteindelijk wordt het in 1992 opgeslokt door mijn recensenten-werk. Vrijdagavond laat uit Het Bolwerk komen en een paar uur later fris en fruitig zijn tussen de molen-hippies die op hun verjaardag hooguit een jenevertje drinken, is niet langer een optie voor de zeventienjarige.

In december 1990 speelt de muziek ook al een flinke rol, want op de dag van de kennismaking in Joure koop ik op de terugweg een single bij een antiekzaakje. Het vraagt flinke bedragen voor de singles uit de late jaren vijftig en vroege jaren zestig, maar ze hebben wel kennis van zaken. Hoewel de singles ontbreken, heeft het een fikse verzameling lege Favorieten Expres-hoesjes. Het is omstreeks 1990 dat deze erg gewild worden en de winkel hanteert 'verzamelaarsprijzen'. Een Dusty Springfield-single van omstreeks 1964 met een neutraal Philips-hoesje hoeft over het algemeen niet veel op te brengen. Als de plaat een Favorieten Expres-hoes heeft stijgt de prijs, althans in 1990. Een 'leek' had ze bij het oud papier gegooid. De singles in neutrale hoezen zijn maar liefst 3,50 gulden en dat vind ik voor de 258 anno 2015 nog steeds een hoop geld. 257 kost een gulden bij Sunrise in Sneek.

257 What's A Matter Baby-Ellen Foley (NL, Epic, 1979, PS)
258 Hello Mary Lou-Ricky Nelson (NL, Imperial, 1961)

In december 2010 doe ik een 'experimentele 20 Years Ago Today'. Ik wil de serie pas in januari 2011 van start laten gaan, maar ik moet een 'opzetje' hebben. Omdat ik dan nog specifiek kijk naar de dagen waarop ik een plaat heb gekocht (en als gevolg dat er soms driemaal per week een '20 Years Ago Today' is), behandel ik de partij die ik op een zaterdagmiddag op de vlooienmarkt koop. De nummers 259 tot en met 261 komen uit een gigantische partij eind jaren zestig, vroege jaren zeventig. Allemaal in neutrale witte hoezen (ik heb inmiddels de fotohoezen compleet). De nummer 262 is ondanks mijn behoorlijke Bee Gees-kennis volslagen onbekend en groeit wel uit tot een blijvende favoriet. Van 265 heb ik ten tijde van 220 al eens het lege fotohoesje gevonden in Heerenveen en die heb ik nu dus mooi compleet!

259 Travelling In The USA-The Bintangs (NL, Decca, 1970)
260 When I Was Young-Eric Burdon & The Animals (NL, MGM, 1967)
261 Who'll Stop The Rain-Creedence Clearwater Revival (NL, Liberty, 1970)
262 Let There Be Love-The Bee Gees (NL, Polydor, 1970)
263 Sympathy-Steve Rowland & The Family Dogg (Duitsland, Polydor, 1970, PS)
264 This Song-George Harrison (NL, Dark Horse, 1976, PS)
265 August October-Robin Gibb (NL, Polydor, 1970, PS)

Net zoals Bertje van Twister in 1989 over een stalen geduld moet beschikken met die puisterige jongeman met zijn schooltas, is het bij Sunrise al niet anders. Toch hebben die nog wel enige afleiding met de klanten die komen voor hun wiet. Iedere keer als ik binnenkom, kniel ik op de grond en blader alle singles door. Tot april 1991 zit er weinig verloop in de gulden-singles en op het laatst kan ik de volgorde wel dromen. Er worden vijf of zes singles uitgeschift en dan moet ik nadenken welke de meeste prioriteit heeft. Een uur later kan ik weer een single toevoegen aan de kaartenbak. Het gebeurt niet vaker dan vier keer in het jaar dat ik meer dan één koop en dat is aan de hand met de nummers 266 tot en met 268. 269 en 270 zijn weer losse aankopen, maar komen eveneens van Sunrise.

266 Killing Me Softly With His Song-Roberta Flack (NL, Atlantic, 1973, PS)
267 Holy Night-Family Tree (NL, Polydor, 1972, PS)
268 Have Faith In Your Love-Sounds Orchestral (NL, Pye, 1965)
269 The Night, The Wine And The Roses-Liquid Gold (NL, CNR, 1980)
270 Roosevelt And Ira Lee-Tony Joe White (NL, Monument, 1969)

Sounds Orchestral is uitgegroeid tot een Blauwe Bak-favoriet en volgende maand zal ik nóg een single kopen van het duo John Schroeder en Johnny Pearson. Sunrise heeft twee singles van Tony Joe White en de volgende koop ik in begin januari 1991. Dan zijn we weer op de vlooienmarkt hoewel ik een beetje krap bij kas zit. Ik heb geluk bij een handelaar die een kwartje per single vraagt en de nummers 271 tot en met 274 passen dus precies binnen een ouderwetse Nederlandse gulden. 275 is maar liefst drie gulden en opnieuw is dat nu nog steeds een hoop geld. De plaat heeft een neutrale hoes en knispert fijn. Ook die heb ik jaren later beter gekocht voor beduidend minder. Ik meende me maandag te herinneren dat ik nog een single had gekocht met de drie elpees. Ik dacht aan 'Rainsun Song' van Mayflower, welke ik bij De Melomaan heb gekocht, maar die komt pas in mei aan bod. Nu weet ik het weer... Ik ben bij Het Keldertje geweest en heb deze schoonheid van The Moody Blues meegenomen.

271 Photograph-Ringo Starr (NL, Apple, 1973)
272 Always On My Mind-Pet Shop Boys (Duitsland, Parlophone, 1987)
273 Ruthless Queen-Kayak (NL, Vertigo, 1979)
274 Let's All Chant-Michael Zager Band (NL, Private Stock, 1978, PS)
275 Someday Never Comes-Creedence Clearwater Revival (NL, Fantasy, 1972)
276 Melancholy Man-The Moody Blues (Duitsland, Threshold, 1970, PS)

Morgenavond blik ik in 'Floorfillers' terug op het afgelopen jaar en doe dat middels een samengestelde Top 25 van 'Floorfillers'-favorieten van 2015. Omdat ik de lijst niet wil prijsgeven vóór de show, ga ik daar morgen of vrijdag een bericht aan wijden. Ondanks dat het een onchristelijk tijdstip is, zijn jullie van harte uitgenodigd vanaf 1 uur 's nachts op Wolfman Radio.

Week Spot: Corinthian Radio Choir

Terwijl je zou verwachten dat de muziek voorop staat bij de keuze van een Week Spot, heb ik mezelf vanaf juni 2012 een 'handicap' opgelegd. Ik moet minimaal een bericht van normale lengte kunnen schrijven over de plaat en artiest/groep óf de plaat moet een anekdote hebben voor mij. De wens om de Week Spot van deze week dat al eerder te maken, is aanwezig geweest sinds januari van dit jaar. En waarom niet? Er is een schat van informatie beschikbaar over deze plaat, zeker als je het vergelijkt met de gemiddelde gospel-single in mijn koffers. Jammer dat die schat niet omvangrijk genoeg is voor een bericht van normale lengte en het geeft maar weer eens aan hóe onbekend de andere gospel is. Het ligt echter al een paar maanden in mijn voornemen om tijdens de Blauwe Bak Top 100 ook een gospel-single tot Week Spot te bombarderen. Zojuist maar weer eens gekeken, maar nee... er is geen nieuwe informatie bijgekomen buiten de verwijzingen naar Soul-xotica en mijn 'bijdrage' aan Discogs. De Week Spot is 'I've Got To Tell Somebody' van Corinthian Radio Choir uit 1975 of 1976. En dat laatste is ook al heel wat als je dát weet.

Terwijl je een hel verlichte gang met keurige georganiseerde rekken met platen zou verwachten, is de gospel-verzamelscene wellicht de meest duistere zaak die er bestaat. Slechts een handjevol, degene die 'alles' al hebben, komen ervoor uit. Er hangt een wolk van schaamte over de wereld van de verzamelaars. Alsof je er alles aan doet om die ene Playboy uit 1969 nog in je collectie te krijgen om de jaargang compleet te maken (en daarmee wellicht het decennium). Of, om weer terug te keren naar de muziek, de vriend en (regelmatig) lezer van Soul-xotica die 'Top Of The Pops'-elpees uit de jaren zestig verzamelt. Gospel is iets waar je als serieuze verzamelaar voor moet schamen. Als je dan toch al wordt betrapt, moet je je argumenten klaar hebben. Maar... is er wel een wereld van gospel-verzamelaars? Ja, die wordt eveneens gehuld in duister. Je ziet ze vooral op Ebay. Tot een paar jaar geleden werd de gehele identiteit van een bieder blootgelegd, tegenwoordig zie je alleen een code met het feedback-cijfer van de bieder. De gospel-verzamelaars zijn degene die een niet-te-draaien single van vijf dollar tot tientallen of honderden laten exploderen.

Er zijn een paar grote verzamelaars die weten wat er te koop is, verder bestaan geen naslagwerken met betrekking tot gospel. Dat is ook bijna niet te doen. Veel van de singles zijn geperst om na de dienst te verkopen aan de gemeenteleden. Omdat jarenlang niemand interesse heeft in gospel zijn wellicht heel veel singles reeds gesneuveld. Sommige eigen beheer-persingen kunnen dus een 'once in a lifetime' zijn als je ze tegenkomt. Misschien dat dit ook wel voor de Week Spot geldt. Hoewel het koor niet meteen onbekend is, het heeft een paar elpees opgenomen, valt de beschikbaarheid van de single en de informatie daarover zwaar tegen. Wie nu nieuwsgierig is geworden en het op Youtube heeft ingetikt, luistert dan nu naar de live-versie zoals deze in 1977 is uitgekomen op de elpee 'Praise Him'. Die uitvoering klinkt mij in de oren alsof de leden het al heel vaak hebben gezongen, vandaar mijn vermoeden dat de single van een jaar eerder is. De Week Spot is namelijk een 'studio-versie', hoewel er geen spoor of 'take' extra aan te pas is gekomen. Het label van de single geeft evengoed nog vrij veel informatie prijs. Op de afgebeelde album-hoes wordt LuVonia Whittley als 'grote naam' genoemd. De single vertelt ons dat JoAnne Allison de soliste is, maar twijfel tegelijk of het ook Allison is die op de elpee zingt. LuVonia heeft het nummer geschreven en gearrangeerd.

'Mother LuVonia Whittley', zo laat ze zich tegenwoordig noemen. Een forse zwarte mevrouw met een uitdrukking die maar als één ding beschreven kan worden: Liefde. Geen erotische liefde, maar de liefde door het geloof in hogere machten. Ze heeft een Facebook-account met 2390 vrienden en dat vindt meneer Zuckerberg welletjes. In de race om informatie te vinden over deze single heb ik haar eens een vriendschapsverzoek gestuurd, maar kreeg die meteen retour. Als een voyeur blader ik door de 'openbare' berichten en maak daaruit op dat ze jarenlang aan een universiteit les heeft gegeven. Helaas nergens een verwijzing naar het verleden, wel een paar 'clips' van dominees die ze bewondert en bovenal heel veel troostende woorden en teksten uit de Bijbel. Zelfs al zou ik nu wel 'vriend' kunnen worden, nog zit ik dan niet te wachten op de stortvloed aan christelijke wijsheden. Ik heb alles over om achter meer informatie te komen over een single, maar dat gaat me te ver.

Resteert me dus alleen de single en dat is meer dan genoeg! Het ding is in eigen beheer uitgebracht en vermeldt de naam 'Corinthian Radio Choir - Gospel Sound In Dimension'. Onderaan het label wordt een adres genoemd in South Princeton in Chicago, maar dat is waarschijnlijk de kerk óf het toenmalige huisadres van LuVonia Whittley. Persoonlijk vind ik de single-versie beter dan de live-uitvoering. Het is een fractie langer, twintig seconden, en is iets meer 'beheerst'. Desondanks een jagend ritme met een tamboerijn-speler die het nauwelijks kan bijbenen. Langzaam wordt de spanning opgevoerd tot aan de finale, het herhalende stuk met de titel. Dan gaat JoAnne Ellison eveneens los, maar doet dat een stuk genuanceerder dan op de elpee. Op de b-kant van de single staat 'I Don't Know Why', een nummer van Andrae Crouch, en is een fractie 'gladder' dan 'I've Got To Tell Somebody' dat niet verrassend is bij het lezen van de naam van Crouch.

De gospel-wereld zit vol verrassingen. Vandaag kan een plaat opduiken die niemand in de koffers heeft. Bij Corinthian Radio Choir moet ik eerlijk zijn: In eerste instantie spreekt het nummer me niet zo aan, maar als blijkt dat de informatie erg summier is, waag ik een gokje. De overige bieders laten me nagenoeg met rust en zo haal ik voor relatief weinig een, op het eerste oog, behoorlijk zeldzame single mijn collectie binnen. 'I've Got To Tell Somebody' komen we zondag opnieuw tegen in de aftelling van de Blauwe Bak Top 100. De plaat heeft het tot een 43e plaats geschopt. Er is dan nog één gospel-plaat die hoger genoteerd staat.

Het zilveren goud op 33 toeren: december 1990

Heb ik net een paar uren ervoor geschreven dat ik zó tevreden ben over de Top 100 van dit jaar... Vanochtend heb ik de nummers 100 tot en met 61 terug gezet in de koffers (de Blauwe Bak Top 100 stond sinds het begin in een mandje naast de platenspeler) en opeens een luid 'oh nee!'. Ik zie een plaatje staan dat ik helemaal ben 'vergeten'. Het is niet de eerste selectie ingegaan en ik heb nooit weer opnieuw de koffers bekeken, maar ben uit gegaan van deze eerste selectie. Het gebeurt vaker dat een plaat 'mist' in de Top 100, maar dit keer is het onvergeeflijk. Dit is een plaatje dat wel degelijk heeft 'gespeeld' voor mij in 2015 en móet dus in de Top 100 voorkomen. Welnu, de nummer 50 is sinds twee jaar gereserveerd voor een 'novelty'. Een plaat die eigenlijk niets heeft te zoeken in een soul-top-zoveel, maar dat toch een favoriet is geworden. Ik heb besloten de 'verloren' plaat op 50 te zetten en er een 'dubbele' 50 van te maken. De eigenlijke nummer 50 is namelijk een hele vreemde eend in de bijt en die wil ik wel in de lijst houden, maar de nieuwe toevoeging is de werkelijke nummer 50. Afijn, dat merken jullie het komende weekend wel. Verder kan ik melden dat ik zeven van de acht veilingen heb gewonnen en mogen jullie allemaal een stukje taart pakken, want dit gaat het 2100e bericht worden. Vandaag kijk ik naar drie elpees die ik precies kwart eeuw geleden heb gekocht.

In de vorige aflevering van zowel 'Het zilveren goud op 33 toeren' als 'Het zilveren goud' zijn we naar Heerenveen geweest. Elpees heb ik nooit echt verzameld omdat het ondingen zijn om mee te nemen op de fiets. Het aantal Moody Blues-elpees bij Sunshine Records in Heerenveen is aantrekkelijk, maar hier geldt hetzelfde. De bus of trein is té duur en dat geld investeer ik liever in vinyl. Dan stellen mijn ouders voor om een zaterdagmiddag naar Heerenveen te gaan. Een gedeelte 'eigen' geld mee en een tientje van mijn ouders, want de Goedheiligman gaat me natuurlijk eveneens trakteren op knisperend vinyl. Dat doet die oude baas dan al een tijdje. Ik koop twee stokoude Moody Blues-elpees. 'To Our Children's Children's Children' (1969) reken ik als mijn eigen aankoop, 'In Search Of The Lost Chord' (1968) gaat een paar weken tussen de badhanddoeken in de kast op de ouderlijke slaapkamer. Het moet Sinterklaas hebben verbaasd. Zelfs naar huidige maatstaven is tien gulden voor een gruwelijk mishandelde Moody Blues-elpees een behoorlijk pak geld. Het is de uitvoering met de enkele hoes, de klaphoes koop ik jaren later eens. De platen komen uit de collectie van een bibliotheek en de hoezen zijn ontsierd met gekleurd plakband en lelijke stickers. De plaat zélf is blijkbaar veel en vaak uitgeleend aan mensen met wisselende platenspelers en naalden. Een 'racebaan' is het, maar goed... ik ben vijftien en weet niet beter. Internet bestaat nog niet en ik weet niet anders dat een elpee uit 1968 zo hoort te zijn.

In december 1990 zijn zus en zwager pas 2,5 jaar getrouwd en hebben vijf maanden geleden een dochter gekregen. Moeder is gezond verklaard door de medici, niet wetende dat ze twee maanden later weer op de stoep zal staan met dezelfde klachten. Het leek er even op alsof moeder geopereerd moest worden en dat had plaats gevonden in eind augustus. Ik zou dan gedurende een tijdje gaan 'logeren' bij mijn zus. Dat ging niet door en ik had er zó naar 'uitgekeken'. Natuurlijk weet ik wel wat ik schrijf en natuurlijk begreep ik in augustus 1990 mijn dubbele gevoel ook wel, maar kon het moeilijk uiten. We moesten blij zijn dat moeder geholpen kon worden met bestralingen en, dus ook, dat ik gewoon thuis in Jutrijp kon blijven. Ik geloof dat het uitstapje rond de kerst van 1990 een kleine 'compensatie' is. Zus en zwager hebben boodschapjes in Leeuwarden en ik mag met hun mee. Twee maanden eerder ben ik met de trein naar Leeuwarden geweest en heb bij De Melomaan twee elpees gezien die ik graag wil hebben. Twee tientjes mee in de portemonnee en ik spreek met zus af dat we elkaar weer ontmoeten in het restaurant van de V&D op een bepaald tijdstip. Als ik daar kom, heb ik een teleurstellende mededeling. De Melomaan gaat niet eerder dan open dan 's middags en dus 'moeten we nog maar even blijven'. Bij de genoemde, niet meer bestaande, platenzaak heb ik mijn verlanglijstje al gemaakt en dus gaat het snel: Twee elpees.

Twee maanden later, toekomstmuziek, bivakkeer ik alsnog bij mijn zus. Het is daar waar de beide elpees gaan 'groeien' voor mij. De tijd van de Golfoorlog, mondelinge examens en gast-aan-tafel zijn bij een jong gezin met een baby. Terwijl zus en zwager aan de televisie zijn gekluisterd, zit ik boven met mijn hoofdtelefoon op en luister naar deze twee platen. Praktisch niet bewegen, want mijn nichtje ligt in de kamer ernaast.

De spanningen lopen al sinds 1971 op binnen The Moody Blues. Niet dat de mannen slaande ruzie krijgen, maar wel de drang om iets uit buiten de groep te doen. Dat is merkbaar op 'Seventh Sojourn' (1972) dat eigenlijk een verzameling solo-projecten is. In 1973-74 toert The Moody Blues opnieuw door de wereld en tijdens een concert in Kopenhagen hakken ze de knoop door: De groep gaat niet uiteen, maar iedereen wil even vakantie hebben. Fluitist Ray Thomas is de eerste die met een solo-plaat komt. Toetsenist Mike Pinder volgt op de voet met een pseudo-gospel-album. Drummer en huisdichter Graeme Edge formeert een band met onder andere Adrian Gurvitz van The Gun en Baker-Gurvitz Army. Justin Hayward en John Lodge hebben een ambitieus plan: Ze willen samen een album maken, 'Blue Jays', en tegelijk een productiemaatschappij en speciale platenwinkels, net zoals Threshold een paar jaar ervoor. De plaat is een commerciële flop en de rest komt niet van de grond. In 1977 maken Justin en John elk een solo-plaat en in 1978 komt The Moody Blues weer samen voor de elpee 'Octave'. Toch is 'Blue Jays' een typische Moody Blues-plaat. Vooral het melodieuze van eerdere platen komt prachtig tot uitdrukking op de plaat. De liedjes zijn verpakt in ambitieuze arrangementen. Er worden aanvankelijk geen singles van het album getrokken. De eerste single is 'Blue Guitar', een track welke Hayward en Lodge met de mannen van 10CC heeft opgenomen. 'Me, My Friend' verschijnt pas in 1976, maar dan is het project al niet erg winstgevend bevonden. Let wel: Het zijn verkopen waarvan menig artiest droomt, maar de mannen zijn de 'millionsellers' van The Moodies gewend.

Terwijl ik op mijn tijdelijke slaapkamer in IJlst 'Days Of Future Passed' via de oorschelpen op mij in laat werken, vliegt elders in de wereld een piloot boven Irak. Hij bestuurt een bommenwerper en terwijl hij zijn lading laat vallen, draait hij keihard 'Days Of Future Passed' in zijn cockpit. Dit verhaal komt naar boven als The Moody Blues in de zomer van 1991 hun album 'Keys Of The Kingdom' presenteren aan pers en publiek. 'Days Of Future Passed' is nog altijd een mijlpaal, een werk waar ik ademloos naar kan luisteren, hoe vaak ik het ook heb gehoord. De 'Blue Jays'-elpee was 9,95 gulden, even duur als 'In Search Of The Lost Chord', en dag en nacht verschil in kwaliteit. Ik betaal 6,95 voor deze 'Days Of Future Passed'. Het is een heruitgave van, schat ik, omstreeks 1978. De hoes bevat het hele schilderij zonder de witte lijst van de originele elpee. Muzikaal is het een reproductie van het origineel. Dat zeg ik erbij omdat ik later nog eens een jaren tachtig-heruitgave heb gekocht met een afwijkende stereo-mix. Natuurlijk heb ik intussen ook al eens de originele 1967-persing gekocht. The Moody Blues is een van de weinige 'verzamelingen' waar ik niet maal om 'dubbele' platen. Van 'In Search' heb ik later de Engelse persing gekocht en ik meen dat ik 'Blue Jays' eveneens dubbel heb. Alsof de pret niet op kan, heb ik de meeste albums rond 2000 gekocht op cd.

Morgen ga ik de nieuwe 'Week Spot' aan jullie voorstellen, een plaatje dat tussen nummer 60 en 41 in de Blauwe Bak Top 100 staat. Woensdag ga ik kijken naar de gekochte singles in december 1990, maar zal dan eerst wel de lijst moeten aanpassen. Eigenlijk zou 'Het zilveren goud' hier moeten eindigen, maar ik zet het nog minstens een jaar door!

Blauwe Bak Top 100: 70-61

Het valt me pas op na publicatie van het bericht van gisteren. In deze top 10 staat helemaal geen gospel. Vandaag, op de dag des Heeres, maak ik dat andermaal goed, want maar liefst drie van de tien platen zijn gemaakt voor de Allemachtige. Verder kan ik melden dat ik vandaag twee singles heb gewonnen in een veiling, morgen lopen nog vier af. Bij eentje ben ik erg 'nerveus' en verhoog nog maar eens mijn maximumbod. Aan het einde van de veiling ben ik echter nog steeds de enige bieder en ik heb het plaatje voor het startbedrag. De veilingen van morgen afwachten en dan kan er hopelijk zo snel mogelijk worden betaald. Onze Duitse vriend accepteert geen Paypal-betalingen meer binnen de Europese Unie en dus moet het 'ouderwets' via de bank. Hij wil het verzenden van de pakketjes ook nog wel eens uitstellen, dus ik denk dat volgend weekend té optimistisch is. Laat me dan nu maar verder gaan met de aftelling van de Top 100, vandaag van nummer 70 naar 61.

70. I'll Hold You-Frankie & Johnny (UK, Southern Artists, 1966, re: 2014)
Een 'bonus'-plaatje. Ik heb de single aangeschaft voor 'It'll Never Be Over For Me' van Timi Yuro en zie tot mijn grote vreugde dat dit op de keerzijde staat. Eigenlijk ben ik nog net even meer verslingerd aan dit nummer en dus haalt Timi de Top 100 niet. Dit is een fraai voorbeeld van 'blue-eyed soul'. Frankie is Maggie Bell, de Schotse zangeres die in de jaren zeventig furore maakt met Stone The Crows. Johnny is eveneens Schots. 'I'll Hold You' staat oorspronkelijk op een b-kantje en wordt als zodanig ontdekt in de Northern Soul-clubs. Deze single is een hele echte 'nepperd', de plaat heeft nimmer een Amerikaanse release gehad op Southern Artists (bij mijn weten bestaat de maatschappij niet eens) en middels afkortingen van bijvoorbeeld de BIEM wordt geprobeerd de plaat een 'legale' aanblik te geven. Tevergeefs, want dit is gewoon een goedkope dj-bootleg uit Engeland. Ze hebben niet eens de moeite genomen om de plaat een catalogusnummer te geven... Het origineel van Frankie & Johnny is nauwelijks te betalen en dus doe ik het ervoor!

69. Lord Don't Leave Me-Famous Davis Sisters (US, Savoy 4073, 1964)
Het begint als een 'klein' onderdeel in 'Laid(back) Night Show' en verhuist in maart naar 'Tuesday Night Music Club'. Daar is het uitgegroeid tot een kwart van de show: 'Sample vs. Original'. Ik ga op zoek naar een stuk dat vaak is gesampled of een plaat die meerdere samples bevat. Zo begin ik ook te grasduinen in het werk van Moby want ik ben erg nieuwsgierig waar die stem uit 'In This World' vandaan komt. Ik weet dan al dat Moby een praktiserend christen is met een voorkeur voor gospel en het verbaast me niet dat 'In This World' compleet is opgetrokken uit een gospelplaat. Overigens is Savoy bij meerdere 'grote' artiesten favoriet, ook Brian Eno is een verwoed verzamelaar van het Savoy-label. Er zijn zeldzamere labels om te verzamelen, maar dat deze zó goedkoop is te bemachtigen, is iets waar ik niet bij kan. Overigens schijnt de zangeres geen Davis-zus te zijn, maar Jackie Verdell waarvan ik morgen een solo-single hoop te winnen.

68. I Found Another Love-The Incredibles (US, Audio Arts! 60,007, 1967)
Het is oktober 2013 als ik snuffel in de catalogus van 'Mojo Boneyard', een grote Amerikaanse platendealer welke één van de goedkoopste is qua verzendkosten. Doorgaans kost één single uit Amerika al dertien dollar aan verzendkosten, Mojo Boneyard verzendt het voor zeven dollar. De plaat is stevig ingepakt en komt altijd veilig aan, dus het kan tóch! Ik vergaap me aan de vele titels van The Incredibles welke allemaal rond de 20 en 25 dollar zitten. Dan schiet me opeens te binnen dat ik nog steeds 'There's Nothing Else To Say' moet hebben, dat is de 'duurste' van The Incredibles en recent uitgegeven door Outta Sight. Ongeveer een jaar geleden krijg ik dan toch mijn eerste originele Audio Arts!-single van The Incredibles in mijn bakken. Geen 'There's Nothing Else To Say', maar nog altijd een lekker nummer dat doet denken aan '24 Hours From Tulsa' van Gene Pitney.

67. Jesus My Choice-Gospel Souls (US, Halo 20, 1967)
De single wordt met de andere kant geadverteerd en daar kan ik in komen. Het intro van 'Jesus My Choice' zal weinig uitnodigend zijn voor dj's. Toch is het datzelfde intro dat ik ga gebruiken voor een onderdeel in 'Do The 45': 'The Praise Of The Week'. Omdat ik niet iedere week gospel koop, gaat 'The Praise' nog wel eens op herhaling, maar vooruit maar. Het intro met de dagen van de week en de verklaring dat de dames de hele week werken voor Jezus en Hij hun keuze is, barst het feestje los. Een stevig rhythm & blues-deuntje dat vele malen leuker is dan de officiële a-kant. Halo is een label uit Chicago uit dezelfde familie als One-Derful!, Mar-v-Lus! en M-Pac! en ik heb ook nog een single van The Golden Tones op hetzelfde label, maar die heeft de Top 100 niet gehaald. 'Jesus My Choice' heeft vooral punten gewonnen dankzij de jingle die ik eraan heb ontleend.

66. Guess Who I Belong To-Sharon Britt (US, Avco AV-4627, 1973)
Avco-Embassy is gelieerd aan Hugo & Luigi en doet goede zaken in de midden jaren zeventig met zoetsappige soul en gladde disco. The Stylistics is de groep die voor de grootste successen zorgt. Sharon Britt moet haar eerste plaat nog verkopen, maar is precies in dezelfde stijl. Alleen... in 1973 is nog geen sprake van disco en toch heeft 'Guess Who I Belong To' helemaal dat disco-gevoel van latere Stylistics-hits. Een gevalletje 'protodisco'. Hoewel ik de plaat meteen in het nieuwe jaar koop, zet het de tendens in voor de rest van het jaar. Het tempo raakt er uit en het geheel wordt 'zoeter', hoewel ik vanavond een absolute stamper heb gewonnen. De liefde voor uptempo Northern Soul zal nooit helemaal over gaan, maar liever verdiep ik me in geluiden als die van Sharon Britt. Het is ook nog eens volslagen onbekend in de 'scene', maar ik doe mijn best!

65. Uh! Uh! Boy That's A No No-Candace Love (US, Aquarius AQ-4010, 1969)
Welk vak ze gaf, vertelt de geschiedenis niet. Ze is inmiddels ook al overleden en dus kunnen we het haar ook niet vragen. Feit is dat Candace Love voor de klas staat als ze in haar vrije tijd deze single opneemt voor het Aquarius-label. Het wordt nimmer een succes en zo keert ze weer terug naar haar pupillen. Terecht? Nee... Dit is een uitstekende 'double-sider' van een zeer begaafde zangeres. De keerzijde heet 'Wonderful Night' en dreigt heel dramatisch te beginnen, maar verandert plots in een Motown-achtige Northern Soul-danser. 'Uh! Uh! Boy That's A No-No' wordt beschreven als 'crossover' en wellicht is dat een beetje overdreven. Okay, het kent een paar ritmewisselingen en het is funky bij vlagen, maar dan is 'crossover' opnieuw ook een vage term. Zullen we het maar gewoon 'fijne muziek' noemen en het op 65 zetten in de Top 100? Klinkt als een strak plan!

64. Hope We Have-The Artistics (US, Brunswick 55301, 1966)
Het leven zit vol met keuzes en ook als soul-verzamelaar ontkom je er niet aan. Voor mij persoonlijk heeft een Engelse persing 'meerwaarde', maar vind ik een originele Brunswick met vinyl-tekortkomingen evenzeer een fijn geluid hebben. Bij deze van The Artistics is het dubben. De originele op Brunswick is niet heel moeilijk te vinden, maar wil nog wel eens absurde prijzen doen. Het vinyl klinkt nergens helemaal 'schoon', alsof de platen té lang in een vochtig warenhuis hebben gestaan. De mijne heeft zelfs nog een eerste eigenaresse gehad: Gloria Jones. Nee, ik denk niet dat het de vriendin van Marc Bolan is die tevens te boek staat als originele uitvoerende van 'Tainted Love'. In 1970 verschijnt de single in Engeland op MCA en deze zijn altijd zonnig geprijsd. Ik probeer toch maar te gokken op een Brunswick en als dat niks wordt, ga ik voor een Engelse MCA. Het is niet nodig. Voor iets rond de vijftien dollar haal ik dit prachtige exemplaar naar mijn koffers.

63. Jesus Take Me Through-The Inspirationals (US, Saint Lawrence 701, 1964)
,,Fijn nummer", merkt een gast op in de chatroom wanneer ik deze draai in de Top 100. Het stemt me tevreden. The Inspirationals is een beetje een 'guilty pleasure'. Té traditioneel om voor gospelfunk door te gaan, maar het is de soliste (de dominee?) welke mijn hart steelt. Wat kan dat mens schreeuwen. Als ze de dominee is, behoeft ze nimmer een microfoon want ze kan het achterste van de kerk bereiken met haar stem. The Inspirationals en het Saint Lawrence-label komen beide uit Chicago, maar toch heeft de laatste niets van doen met het St. Lawrence-label dat rond 1966 actief wordt met onder andere The Vontastics en Mamie Galore.

62. Trouble-Foxy (US, Double Shot #153, 1971)
Het is jaren geleden dat ik eens 'Trouble' van Kent & The Candidates heb gekocht. De vlam slaat pas over als ik de b-kant ontdek: 'Take Me By The Hand'. Begin dit jaar plaats ik de bestelling voor The Blade Family (staat in de top 20) bij een Amerikaanse dealer en besluit een tweede single toe te voegen om de gemiddelde verzendkosten omlaag te halen. Dan zie ik deze staan. Een 'Trouble' van een meidengroep op Double Shot? Kent & The Candidates' 'Trouble' is eveneens op dat label. Youtube leert me dat de dames Foxy, niet te verwarren met de heren van 'Get Off', 'Trouble' in een heerlijk 'sistafunk'-sausje heeft gedompeld. De plaat mag dus mee als bonus en is na aankomst pas echt gaan groeien. Een 62e plaats als resultaat. Nu mag dit 'bescheiden' lijken, maar eigenlijk is de volledige Top 100 top 30-voer...

61. Queen Of Fools-Barbara Mills (UK, Hickory 45-1323, 1965, re: 197?)
Ik heb altijd al zo'n vermoeden gehad. 'Queen Of Fools' is een grote Northern Soul-klassieker en waarom zou een origineel dan slechts acht pond moeten kosten bij een grote Northern Soul-dealer? Wat tevens opvalt is dat deze ogenschijnlijk Amerikaanse persing de woorden en Engelse typografie heeft: 'First Published In 1965'. Dat doen Amerikanen niet! Bij het zoeken naar het exacte fotomodel stuit ik op een afbeelding op Soul Source, een soul-forum met vooral Engelse 'cracks'. Ik leer daar dat mijn 'Queen Of Fools' een jaren zeventig-bootleg is. Opvallend verschil met de Amerikaanse, de Engelsen hanteren een andere publicatie-maatschappij dan het origineel en die 'fout' wordt herhaald op de bootleg die Amerikaans moet lijken. Afijn, ik ga nóóit vijftig dollar betalen voor een origineel en ben zeer in mijn nopjes met dit exemplaar. 'Queen Of Fools' is 'gereedschap' voor een Northern Soul-dj en ik heb vanavond ook nog zo'n plaatje gewonnen. De liefde is minder geworden, maar zal altijd blijven bestaan!