Singles round-up: januari 1

Omdat ik gistermiddag laat wakker werd en het licht in de gang stuk is (je went aan die dingen...?), kon ik niet zien of de postbode iets had bezorgd. Pas vanmorgen kom ik erachter dat de genoemde twee Discogs-singles gisteren zijn binnengekomen. Vanmiddag moest ik even de stad in en dat is geen straf geweest. Een stuk aangenamer ten opzichte van vorige dagen en het voelt lekker aan op de fiets. Ik wil in eerste instantie rechtstreeks de stad in fietsen, maar keer dan om en kijk even bij de 'oude' kringloopwinkel. Daar boek ik enige successen en dan besluit ik ook even bij de 'nieuwe' te kijken. Nog meer singles... Tenslotte de toef slagroom op de taart: Een bezoek aan De Tafel. Zie daar: 31 singles van vanmiddag en de twee Discogs-aankopen. Dat betekent dat de eerste drie 'Singles round-ups' van deze maand in de steigers staan. Ik presenteer jullie iedere dag elf singles van de drieëndertig in alfabetische volgorde. In het tweede en derde deel zitten de Discogs-singles, de volgende elf komen van de verschillende winkels in Meppel.

* The Allisons- Words (NL, Fontana, 1961)
Ik ben al veel kritischer geworden ten opzichte van een paar jaar geleden. Late jaren vijftig en vroege jaren zestig heeft jarenlang bij mij de indruk gegeven dat deze 'duur' zijn. Dat zal te maken hebben met de status van de singles in de jukebox-winkels waar ik begin jaren negentig vaak kwam. Tegenwoordig zijn veel van deze singles praktisch geen stuiver meer waard. Zo'n 'Words' van The Allisons bijvoorbeeld, de bijna-identieke opvolger van 'Are You Sure?'. Okay, het ding heeft zijn beste tijd gehad, maar draait vrolijk door ondanks de vele krasjes. Tachtig cent bij De Kring, meer mag dit bereleuke plaatje niet opleveren.

* Idi Amin- Amazin' Man (NL, Transatlantic, 1975)
Op deze single krijgt de Oegandese president Idi Amin 'assistentie' van ene John Bird en dat levert een grappige 'novelty' op. Een aanstekelijk reggae-ritme met een komische tekst, heel erg Engels en heel erg 1975. Leuk voor de heb!

* The Animals- Don't Let Me Be Misunderstood (NL, Columbia, 1965)
Een euro bij De Tafel en ik ben zo blij als een kind. Eén van de weinige ontbrekende Animals-singles in mijn verzameling en hij mag er zijn ondanks wat gekraak op de achtergrond. Helaas weer niet met zo'n fraai fotohoesje als bovenstaande. Dat is dan ook de Deense fotohoes, want heeft deze ooit een Nederlandse fotohoes gehad? Zowel de verzameling van Peter als 45cat geven me geen antwoord hierop.

* Earl Bostic- Flamingo (NL, Polydor, 1972)
De handel van Bart bij De Tafel heeft sinds enige weken een nieuw vakje: 'Nieuw binnengekomen'. Dat bespaart een hoop zoeken, want qua singles staan er inmiddels een kleine honderd. Ik haal al genoeg interessant spul uit dat vakje als ik toch even door een rijtje 'oudere' singles blader. Dan zie ik deze en heb hem een paar weken geleden al in de handen gehad. Ziet er erg gaaf uit met fotohoesje en hoeft desondanks slechts een euro te kosten. Vooruit, omdat we tóch bezig zijn?

* Boys Town Gang- Ain't No Mountain High Enough/Remember Me (NL, WEA, 1981)
Ik heb deze single al bij mijn vorige bezoek aan de 'oude' kringloopwinkel in handen, maar besluit dan dat de tijd niet rijp is. Nu móet ik hem toch meenemen. De single komt in een speciale promo-fotohoes welke je kan uitvouwen en zodoende kun je kennis maken met Foreigner, ZZ Top en andere pop- en rock-sterren die uitkomen voor het WEA-concern. Persoonlijk vind ik de single-knip een stuk minder interessant dan de lange 12"-versie welke ik reeds enige malen heb gebruikt als laatste plaat in 'Floorfillers', maar de plaat zelf is in een puike conditie!

* Corry Brokken- Milord (NL, Philips, 1960)
Verrassing? Eén standhouder bij De Tafel heeft zijn platen verzegeld in plastic zakjes en dat is waar ik deze vind. Een modern kwartje voor, zoals het lijkt, een smetteloos exemplaar van 'La Mamma' van Corry Brokken. Nu ik het hoesje open maak, blijkt 'Milord' er in te zitten. Afijn, ik geloof dat ik beide heb, alleen is mijn Favorieten Expres-hoesje van 'La Mamma' niet in de beste staat dus die kan ik sowieso vervangen. Qua 'Milord' ga ik er, denk ik, op achteruit en zo te zien is de Kliko de enige juiste bestemming. Niet zeuren voor vijfentwintig eurocent!

* Jimmy Cliff- Look At The Mountains (Duitsland, Reprise, 1976)
De b-kant trekt in eerste instantie de meeste aandacht: Een cover van 'No Woman No Cry'. De a-kant klinkt daarentegen erg fijn en ben nu wel benieuwd wat Cliff met het Marley-nummer doet. Nee, deze doet het niet voor mij. Ik blijf het dus houden bij deze 'Look At The Mountains'. Niks wereldschokkends en het past naadloos aan op vroegere Jimmy Cliff-platen.

* The Dolphins- Hey-Da-Da-Dow (US, Fraternity, 1964)
Bij het Fraternity-label gaat mijn hart altijd sneller kloppen en dat komt waarschijnlijk door 'Memphis' van Lonnie Mack. Dit is echter beduidend rustiger dan het wilde geluid van Mack. Solide meerstemmige pop zonder dat het ergens spannend wordt.

* Fats Domino- Margie (NL, Imperial, 1959)
Zie het verhaal van The Allisons. Het zal rond 1991 zijn geweest dat Fats Domino, maar ook Elvis en The Shadows ver buiten mijn bestedingsgrens zit. Het begon in geval van Fats Domino met vijftien gulden. De laatste paar jaar heb ik al meerdere Fats Domino-singles gekocht voor dubbeltjes en kwartjes en het blijft een zwak punt. Fats Domino-platen klinken namelijk altijd gezellig. Zo ook deze 'Margie' voor tachtig cent bij De Kring.

* Dr. York- Shake-N-Skate (NL, Jungle Jam, 1981)
Het fotohoesje ziet er erg kitscherig uit en de distributie van Bosch Nieuwkoop (van het Boni-label) doet me een paar weken geleden deze single weer terug zetten op de plek waar ik het vond. Nu bekijk ik nogmaals het hoesje en het begint steeds meer te boeien. Opgenomen in New York? Ja, zo klinkt het ook. Funky disco uit de diepste krochten van de New York-disco. Reserve-Blauwe Bak!

* Electric Light Orchestra & Olivia Newton John- Xanadu (NL, Jet, 1980)
Ook uit de bak van vijfentwintig cent. Het is bijna een kwart eeuw geleden dat ik deze single voor de eerste keer koop en ondanks de leeftijd van elf jaar is de single en hoes zwaar beschadigd. Dan klinkt deze een stuk fijner. Overigens kost de single in 1991 ook een kwartje, maar dat is de helft minder van dit exemplaar.

vakantiegroet uit Nijeveen

Lieve help, er is bijna alweer een week voorbij. Ik ga de komende week dan ook benutten om weer in het ritme te komen, want het vakantiegevoel is alom aanwezig. Helaas is het geen weer om naar buiten te gaan, maar daar is het plezier niet minder om. Ik ben maandag met iets begonnen dat ook Soul-xotica baat doet: Ik ben mijn singles-bakken aan het herinrichten. Ik heb uitgerekend dat een bak met 135 singles aardig vol is, maar dat er nog steeds gebladerd kan worden en dus splits ik de bakken uit. Daarbij zoek ik alle dubbele exemplaren er uit en dat betekent dat er reeds een volle bak aan singles uit de verzameling is verdwenen. Natuurlijk doe ik niet alles weg wat 'dubbel' is, zodra er sprake is van een label-variatie, een ander land van uitgave of een afwijkende fotohoes, dan mag de single blijven. Maar alle 'slechte' exemplaren die ik inmiddels heb vervangen, zijn bij deze schifting uit de bakken gegaan. Ik heb de jaren zestig in twee dagen gedaan, ik ga na publicatie van dit korte bericht verder met de vijfde jaren zeventig-bak.

Ik maak me een week geleden al zorgen over de kou zonder dat de berichten ook daadwerkelijk die kant op wijzen. Okay, de temperaturen zullen iets zakken, maar dat het deze ijzel-bende tot gevolg heeft, weet ik dan nog niet. Ik heb overigens helemaal geen last gehad van de gladde wegen. Ik ben dinsdagavond voorzichtig naar de supermarkt gelopen en het viel me op dat de doorgaande weg niet glad aan voelde. De laatste twee dagen volg ik het vooral via de berichtgeving van de NOS en het KNMI, maar heb mezelf niet buiten gewaagd. Dat zal morgenmiddag toch echt moeten gebeuren, maar, zo goed als ik heb begrepen, zal het dan ruim boven nul zijn. Dat moest het nu eigenlijk al zijn, maar ik 'voel' de oostenwind door de kieren en heb dus de kachel flink hoog gezet. Kouder dan de afgelopen dagen moet het zeker niet worden.

Ik vul, zo gezegd, mijn dagen met het inventariseren van de singles en het uitschiften van oude exemplaren. De Nederlandstalige dingen en de schlagers blijven onveranderd in de bak staan, ook al moest ik die ook eens weg doen. Ook vervang ik geregeld hoesjes die helemaal stuk zijn of van die stugge plastic hoezen uit de jaren zeventig die andere hoesjes kapot snijden. Conditie wint boven sentiment en ik heb al diverse 'vroege' singles eruit gewipt die ik inmiddels heb vervangen door betere exemplaren.

Het zijn van die typische dingen waarvoor je prima zo'n vakantie in vroeg januari voor kan gebruiken. Het weer lokt niet bepaald fietstochten uit. Een jaar geleden was dat trouwens ook niet zo, maar toen was het een stuk milder dan nu. Toen heb ik vooral geld uitgegeven achter de computer en tot nu toe valt de schade mee. Ik ben in blijde verwachting van twee singles die maandag op de bus zijn gegaan, maar ik heb de indruk dat de post al een paar dagen niet is geweest. De plaatjes zijn afkomstig van een Nederlander op Discogs, dus heel veel kan er niet mis gaan. Verder is het toch een beetje de hand op de knip houden deze vakantie, maar singles-bakken uitpluizen kost dan gelukkig weer helemaal niks.

Verder moet ik morgen mijn show van vrijdagavond voorbereiden. Een collega heeft besloten even vrijaf te nemen en dus breng ik 'Laid(back) Night Show' terug voor zolang het duurt. Voor morgenavond staat een 'muzikaal reisje' gepland zoals ik dat vaker heb gedaan. Het begint bij The Hollies en eindigt bij The Hollies, ook al kun je halverwege de show voorstellen dat we nooit meer op het startpunt uitkomen. Het is een 'latertje', van één tot ongeveer drie in de nacht, maar jullie zijn van harte uitgenodigd!

Week Spot: Renaldo Domino

Gelukkig valt de oostenwind mee op dit moment, althans zo voelt het aan. Mijn woning wordt met de winter voelbaar slechter en vanmiddag meende ik even de wind te kunnen voelen. Op dit moment lukt het me nét om het behaaglijk te krijgen, maar de kachel staat daarvoor op oorlogssterkte te brullen. En draag ik verschillende lagen kleding (legging onder broek, hoodie over overhemd en t-shirt). Wat dat betreft hoop ik echt dat ik volgend jaar iets anders heb. Of het vorig jaar ook al zo was? Ja, maar toen had ik het vooruitzicht dat ze zouden gaan verbouwen. 'Vooruit, nog één winter en dan zitten we er warmpjes bij'. Nu weet ik dat dit niet meer in Nijeveen gaat plaatsvinden. Genoeg over het weer... donderdag gaat de temperatuur omhoog en laten we hopen dat het KNMI het mis heeft over de langere termijn (60-70 procent kans op winters weer, 30-40 procent op hogere temperaturen en wisselvallig). Vandaag presenteer ik jullie de eerste Week Spot van het nieuwe jaar. Een man die ik al een jaar in koffer heb zitten, maar die ik, vreemd genoeg, steeds over het hoofd heb gezien. Met een andere single van Renaldo Domino in de verzameling is het de hoogste tijd om mijn licht te laten schijnen op deze rasartiest. Zijn 'Nevermore' (1970) is deze week de Week Spot.

De Twinight-hobby begint voor mij met The Kaldirons, zoals ik twee weken geleden heb geschreven bij The Dynamic Tints. Twinight is Twinight, maar sindsdien spelen twee series een rol bij mij: Enerzijds de originele Twinight-singles van 1967 (inclusief de enkele Twilight) tot en met 1973, anderzijds de heruitgaven van Numero Music Group. Hoewel mijn 'Nevermore' het krakende origineel uit 1970 is, heeft Numero deze single in 2007 uitgebracht ter begeleiding van 'Twinight's Lunar Rotation'. In tegenstelling tot de 'lastige' Kaldirons-single en een paar anderen, is deze van Domino niet opnieuw uitgebracht omdat het origineel onvindbaar zou zijn. Numero Music Group is daar vastbesloten over: 'Deze liedjes vormen ongetwijfeld een van de mooiste soul-singles uit Chicago'. Teveel gezegd? Tja, smaken verschillen, maar om hiermee alle sublieme Brunswick-producties uit de late jaren zestig van tafel te vegen of het klassieke Chess-geluid of...? Maar ja, je moet een manier vinden om de single ruim 45 jaar alsnog aan de man/vrouw te vinden.

Je zou bij zijn podiumnaam verwachten dat hij idolaat is van Fats Domino, maar niets is minder waar. Hij wordt als Renaldo Edward Jones geboren in 'The Valley', een wijk in Chicago. Hij begint al op vroege leeftijd met zingen en omstanders vinden zijn stem 'zoet als suiker'. Domino is op dat moment een bekende fabrikant van suiker en aldus neemt Renaldo de naam Domino aan. Op jonge leeftijd komt hij William 'Sandy' Johnson tegen. Deze is lid van de groep The Magnificents en wordt en blijft Domino's manager voor het leeuwendeel van zijn loopbaan. Domino zit nog in de schoolbanken als hij zijn eerste singles opneemt. Dat begint bij het Smash-label waar hij in 1967 debuteert met 'Don't Go Away'. 'I'm Hip To Your Game' is de tweede single. Smash is gelieerd aan Mercury en dat heeft in Blue Rock een kort levend soul-label. In 1968 wordt besloten om de eersteling van Domino opnieuw uit te brengen met het 'nieuwe' nummer 'Just Say The Word' op de keerzijde. Voor een 'kleine' muzikant als Domino zijn de verkopen van de singles fenomenaal, maar voor een grootgrutter als Mercury is het een schadepost. Domino raakt in hetzelfde jaar het contract kwijt bij Blue Rock en slaagt vervolgens voor school.

Het kost Johnson enige overredingskracht om een contract los te peuteren bij Twinight, maar dit gebeurt uiteindelijk in 1970. Hoewel Johnson op de labels komt als producent van de platen is het in werkelijkheid Richard Pegue die de lastige opdracht mag vervullen. Hoewel Domino zeker een talent is, is het meer een zanger zoals je die op de hoek van een winkelpromenade kan tegenkomen. Dat is niet hetgeen dat Twinight nastreeft en dus krijgt Pegue de opgave om Domino te transformeren tot een plaat-artiest. Pegue pakt het ambitieus aan en huurt South Shore Commission en leden van The Cheers en The Voices in om deze single op te nemen. Het arrangement is vernuft en bevat opvallende elementen als het gebruik van een pizzicatto-viool, triangel, castagnetten en een heus koortje. Dat laatste komt vooral tot uitdrukking in het refrein van onze Week Spot en dat maakt het nummer ook bijzonder genoeg voor deze eretitel. Beide kanten barsten van de soul en Pegue's behandeling heeft zeker vruchten afgeworpen. Ook deze plaat was waarschijnlijk te horen in nachtuitzendingen ('the lunar rotation') van lokale radiostations, waardoor het eerste exemplaar praktisch nog verkocht moet worden.

In 1970 verschijnt een tweede single voor Twinight: 'Let Me Come Within'. Deze staat opeens hoog op mijn verlanglijstje, zonder dat ik een noot heb gehoord van de plaat. In 1971 verschijnt 'You Need To Be Loved On', de laatste single van Domino voor Twinight. De plaat wordt tweemaal gedrukt. Eerst als een promo met 'Two Years, Four Days' op de b-kant. De officiële single draagt 'I'm A Good Man' als b-kant. Domino's manager Johnson heeft dan een platenlabel opgericht waar ook 'I'll Get You Back' als single moet verschijnen. Er wordt een acetaat geperst maar plots wordt het hele plan in de ijskast gezet. De acetaat is plotseling onvindbaar en Domino gelooft lange tijd niet of hij de opname ooit nog eens gaat horen. Verzamelaar Jamie Hodge duikt vervolgens de enige acetaat-single op en Numero Music Group gebruikt dit voor een single in de 'Eccentric Soul'-serie. Op de b-kant staat 'Two Years, Four Days', zoals dat op de b-kant stond van de promo van de laatste single van Domino voor Twinight. Deze single koop ik 'per ongeluk' omdat Rarenorthernsoul een verkeerde geluidsclip heeft staan. Ik heb nog verschillende malen gevraagd, maar geen antwoord van Rarenorthernsoul en de bewuste single is nu verkocht (ik heb hem goedkoper van Discogs gehaald). 'Two Years, Four Days' wint al snel in populariteit bij mij, maar desondanks betreur ik nog steeds dat ik niet weet wat dat 'andere' nummer is geweest.

Soulful Kinda Music vermeldt een single op Arnell uit 1971 als Renaldo Dominoi & The Orientations. Op de b-kant staat 'I'm Hip To Your Game', dat drie jaar eerder de a-kant is van de tweede single van Domino voor Smash. De man is echter onveranderd actief. Het Numero-overzicht van de Twinight-catalogus heeft hem ook goed gedaan. Hij treedt tegenwoordig op met zijn eigen band: The Renaldo Domino Experience. Zo nu en dan treedt hij op met 'Eccentric Soul'-concerten waar hij op het podium klimt met andere artiesten en groepen die door Numero zijn opgenomen in de gelijknamige box, mits ze zijn op te sporen en nog actief zijn in de muziek (of bereid zijn om nog eenmaal op te treden). Ik haal veel van de informatie van de Numero Music Group-pagina en staar al geruime tijd naar een rubriek: 'Eccentric Soul 45s'. Als ik daar die van The Trinikas nu nog eens voor een mooie prijs kon tegenkomen? Vijfendertig dollar voor de vijf elpees met het overzicht van de Boddie-studio's is ook niet onaardig, alleen kun je dan nog vast vijfentwintig dollar verzendkosten erbij optellen (nog steeds goedkoop in vergelijking met Nederlandse handelaren). De mp3 hoeft niet opgestuurd te worden en daar twijfel ik nu al even bij. De box met vijftig singles blijft het ultieme doel. Als de verhuisvergoeding komt, ga ik zeker nog eens bij die handelaar kijken of hij hem nog heeft...

Raddraaien: K-Tel

Zonder op Soul-xotica te kijken en uit te gaan van de gegevens van mijn computerbestand, kan ik geloven dat ik 11 december de voorlopig laatste 'Raddraaien' heb gedaan. Toen met 'Allegheny Moon' van Patti Page in de hoofdrol. De eerste aflevering van 'Raddraaien' van 2016 begint ook meteen erg exotisch. Zoals jullie weten, gaat het in 'Raddraaien' om 45-toeren-singles, maar hierboven zien jullie een hoes van een elpee. Bovendien is K-Tel niet bekend als een band, maar als een platenmaatschappij. De reden is dat de Raddraaier van vandaag een promo-single is met korte fragmenten van bovenstaande elpee. Een 'novelty' welke ik in juni 2009 niet kon laten liggen in een kringloopwinkel in Utrecht. Als Raddraaier lijkt de plaat niet echt mee te tellen. Ik ga niet de nummers behandelen die je hoort als je de single draait, maar vind K-Tel zélf interessant genoeg om eens te behandelen. Vandaar dat ik 'Excerpts From K-Tel's Super Greats' (1975) vandaag in het zonnetje zet.

Philip Kives staat 1962 in het Canadese Winnipeg aan de wieg van K-Tel. Kives is standwerker. Hij doet mensen op braderieën en aan de deur geloven dat ze écht geen leven hebben zonder het product dat hij in de aanbieding heeft. In 1962 heeft hij een handel in Teflon-gevoerde braadpannen. Dat is aan de voordeur moeilijk te demonstreren en dus zoekt Kives contact met een televisiemaatschappij. Hij koopt een paar minuten zendtijd waarin hij de gemakken van de pan demonstreert. Dat klinkt nu heel erg logisch. Wie nu een commercieel tv-station aanzet, valt waarschijnlijk een demonstratie van een of ander apparaat binnen, maar in 1962 is dat ongezien. Al snel volgen een aantal andere keukenproducten, waarvan de meeste afkomstig zijn van Seymour Popell. Zijn zoon, Ron Popell, zal later de concurrent worden van K-Tel: Ronco. De combinatie van goedkope producten, postorder-bestellingen en demonstraties op televisie maakt dat Kives alles kan verkopen. Hij introduceert in 1965 zijn 'Feather Touch Knife' in Australie en tegen het einde van het jaar heeft hij een miljoen messen verkocht. Zijn aandeel is een dollar per mes en dit, in combinatie met andere producten, maakt dat Kives heel snel royaal kan leven.

In 1966 denkt hij erover om 'iets anders' erbij te doen zonder dat hij intenties heeft om hier een aparte divisie voor op te zetten. Hij benadert verschillende platenmaatschappijen en 'leent' zo vijfentwintig country-liedjes van diverse grote artiesten en brengt deze samen op een langspeelplaat. Niemand heeft geloof in het succes van een elpee met verschillende artiesten, maar '25 Great Country Artists Singing Their Original Hits' slaat in als een bom. Tegenwoordig is een verzamelalbum met verschillende artiesten niet meer uit de album-hitparade te denken, maar in Kives is in 1966 de eerste die dit aandurft.

Het succes van de elpee smaakt naar meer en K-Tel zet aparte platen-divisies op in Engeland en Europa. Hier duurt het pas tot de begin jaren zeventig voordat de handel gaat lopen voor K-Tel, maar als dat gebeurt? De best verkopende elpees van 1974 en 1975 zijn, behalve Robert Long, Ennio Morricone en 'Jesus Christ Superstar', verzamelalbums van K-Tel. Het K-Tel-logo is net zo jaren zeventig als de disco-bol. Doordat K-Tel het immer legaal doet, staan platenmaatschappijen en artiesten open voor K-Tel en dat maakt dat het de meest waanzinnige verzamelalbums kan samenstellen. Veel van deze elpees zijn gebaseerd op de hits van die dag en kosten verhoudingsgewijs maar een paar gulden meer dan een 'Top Of The Pops' met nagespeelde hits. Ook ontdekt K-Tel omstreeks 1973 dat er plaats is voor 'nostalgische' albums. Sommige elpees, waaronder '40 Super Greats', hebben een mix van zowel recente hits als gouwe ouwen, maar de verzamelelpees met liedjes uit de jaren vijftig en zestig doen het eveneens goed. In de loop van de jaren zeventig krijgt K-Tel echter te maken met concurrenten als Ronco en het Nederlandse Arcade.

In het begin van de jaren tachtig besluit K-Tel niet alleen te teren op hits van anderen, maar ook met 'nieuwe' muziek te komen. In 1981 ontketent het een rage met 'Hooked On Classics', waarbij klassieke meesterwerken worden verbouwd tot middle-of-the-road pop deuntjes van vier minuten. De Duitse afdeling van K-Tel speelt in de midden jaren tachtig handig in op het succes van het 'Schlagerfestival' en heeft bijvoorbeeld Dennie Christian onder contract. In 1995 start het de serie 'Club Mix'. Deze serie cd's zal de best verkopende serie ooit worden. In 1998 raakt K-Tel in opspraak tijdens de zogenaamde 'Dot com bubble'. In april 1998 kondigt het aan alleen nog zaken te doen via internet en aandelen stijgen van een magere drie naar zeven dollar. Drie weken later piekt het op 34 dollar en in November is het nog maar 12 dollar waard. Later zullen de aandelen slechts centen opleveren. K-Tel sluit in 2007 de publieke aandelen-markt en doet het sinds die tijd met maximaal 300 aandeelhouders.

Waar deze single van K-Tel nu precies voor is gebruikt en hoe deze is uitgegeven, is onderdeel van de nieuwsgierigheid die mij de single doet kopen. Is het bedoeld voor platenhandelaren om de dubbelelpee op te nemen in hun assortiment of is het om de klant te 'triggeren'. En als het dan al via de televisie ging, wie verstrekte dan deze 'dure' vinyl-single. De single is overigens als een flitsende reclame, maar dan uitgebreider. Op vijf minuten per kant (de single is op 33-toeren) roept een stem je op om deze laatste elpee te kopen en je wordt getrakteerd op diverse korte fragmenten van de nummers op de plaat. Totaal niet geschikt om waar dan ook te draaien, maar net zo'n 'novelty' in mijn verzameling als 'CNR's Vakantie Vertegenwoordiger' uit de zomer van 1969.

Een kattenbelletje

Ik had gisteravond niet meer de fut om te publiceren en dus lig ik een dag achter. Dat betekent dat ik vandaag dubbel ga publiceren. Straks weer eens kijken bij het 'Raddraaien', want dat is inmiddels een tijdje geleden. Het eerste bericht is kort, maar zeer de moeite waard om te vertellen. Ik heb oudejaarsdag geschreven dat ik niet heel fijn het nieuwe jaar zou in gaan, vanwege de spanning of ik het werk zou kunnen houden of niet. Welnu, vanmiddag heb ik het bericht gekregen dat het postbedrijf me heeft aangenomen. Een deel van de onzekerheid is op deze manier verdwenen. Het huis is een zaak van later. Het is inmiddels flink koud, maar ik krijg wonderwel de woonkamer nog warm. Boven vriest het bijna op de slaapkamer en dus is het absurd hoeveel lagen ik aan trek voordat ik ga slapen onder niet misselijke stapels dekbedden. Hoewel ik niet echt uit kijk naar het 'slepen met spullen', kijk ik wel uit naar een huis waar het behaaglijk is op de slaapkamer. Of waar je rustig een potje kan koken in de keuken zonder dat je staat te klappertanden bij het fornuis. Het belangrijkste is nu dat ik in mijn werk kan blijven en dat geeft erg veel rust!

Dodenrit: Natalie Cole

Het is uit voorzorg toch maar een afgedankte touringcar geworden. Een vehikel dat hopelijk niet te vaak gaat uitrukken dit jaar, maar gezien het tempo waarin 'helden' uit de jaren zestig en zeventig ons verlaten, vrees ik het ergste. Met de Dodenrit wil ik recent overleden muziek-kunstenaars herdenken. We beginnen in Amerika waar het altijd uren duurt voordat iemand dood wordt verklaard. Zo kan het gebeuren dat de wereld op nieuwjaarsdag wordt opgeschrikt door het overlijden van Natalie Cole, maar in werkelijkheid heeft de zangeres op de laatste dag van 2015 het leven gelaten. Haar leven is niet alleen vastgelegd in autobiografieën, maar ook in films. Het leven van Cole is namelijk bewogen genoeg voor een rolprent. De autobiografie zou ik nog graag eens willen lezen, persoonlijk geef ik de voorkeur aan dergelijke boeken met onmetelijke hoogtepunten maar ook diepe dalen. Cole heeft ze allemaal gekend in haar leven. Zoals gezegd is ze oudejaarsdag overleden en is hiermee de eerste passagier in de Dodenrit.

Op 6 februari 1950 wordt Natalie Maria Cole geboren in het 'Cedars Of Lebanon'-ziekenhuis in Los Angeles. Haar ouders zitten beide in de showbiz. Haar vader behoeft geen introductie. Natalie zal voor eeuwig als 'de dochter van' door het leven gaan: Nat 'King' Cole. Haar moeder is Maria Hawkins Ellington en heeft in het orkest van Duke Ellington gezongen. Ze groeit op met Carole, een oudere 'zus'. Carole is door Nat en Maria geadopteerd en is in werkelijkheid de nicht van Natalie. Verder bestaat het gezin uit de eveneens geadopteerde broer Nat 'Kelly' Cole en de jongere tweeling Timolin en Casey. Cole gaat studeren in 1965, het jaar waarin haar beroemde vader overlijdt. De relatie met haar moeder verslechterd en ze vertrekt uit Los Angeles naar Californië en Massachusetts. Eenmaal op vrije voeten maakt ze kennis met de hedendaagse muziek. Met name Aretha Franklin en Janis Joplin zijn artiesten waarvoor ze bewondering heeft en ze formeert de band Black Magic. Als club-eigenaars horen dat de zangeres van Black Magic de dochter is van Nat 'King' Cole stromen de boekingen binnen, alleen volgt een teleurstelling voor hen: Jongedame Cole weigert om ook maar iets van haar vader te zingen en levert rauwe soul en rock af met haar band. Dan wordt ze 'ontdekt' door producenten Chuck Jackson en Marvin Yancy. De eerstgenoemde is overigens niet dezelfde Chuck Jackson als de populaire rhythm & blues-zanger uit de jaren zestig. Ze neemt een paar platen op met Yancy en Jackson en deze doen aanvankelijk een tevergeefse ronde langs de platenmaatschappijen. De uitkomst is verrassend. Het is nota bene Capitol, het label waar haar vader ook platen voor maakte, dat haar een contract aanbiedt. Ze krijgt een aantal songs voorgeschoteld die allemaal verdacht veel lijken op de stijl van Aretha Franklin. Dat blijkt, want Franklin heeft alle nummers afgewezen, waaronder 'This Will Be' en 'Inseparable'. De laatsten zijn de eerste hits voor Natalie Cole en de start van een uiterst succesvolle carrière.

Tot en met 1979 kent de loopbaan van Cole geen beperkingen. Ze krijgt in 1979 een ster op de Hollywood Walk Of Fame en heeft een jaar eerder een eigen tv-special dat een grenzeloos budget heeft en sterren als Earth Wind & Fire laat opdraven. De albums bereiken vrijwel allemaal een gouden status. Toch is ze tien jaar ervoor met iets begonnen dat uit de hand begint te lopen: Haar gebruik van verdovende middelen. Het begint onder invloed van Janis Joplin en andere 'psychedelische' artiesten en in 1975 wordt ze gearresteerd in Canada voor het bezit van heroïne. Ze gebruikt zowel heroïne, ingebracht door injectienaalden, als cocaïne-crack dat wordt gerookt. Het levert later nog een paar pijnlijke situaties op. Haar zoontje verdrinkt bijna in het zwembad terwijl moeder 'high' is van de drugs. In 1980 verschijnt de elpee 'Don't Look Back' en hoewel de single 'Someone That I Used To Love' nog wel in de hitparade verschijnt, raakt de platenmaatschappij het album aan de straatstenen niet kwijt. Dat komt omdat Cole sympathie verliest van fans en radiostations nu haar drugsgebruik steeds ergere vormen aanneemt. In 1983 maakt ze het album 'I'm Ready' voor Epic en de titel is veelzeggend: Cole is klaar om af te kicken. Ze gaat voor een half jaar een kliniek in. Een paar maanden nadat ze de kliniek in Connecticut heeft verlaten, brengt ze het album 'Dangerous' uit. Dat doet aanvankelijk weinig. In 1987 wordt ze getekend door EMI-Manhattan en verschijnt de elpee 'Everlasting'. Dat vestigt Cole, geheel 'clean', weer aan de top. Met name de danspop-cover van Bruce Springsteen's 'Pink Cadillac' wordt een internationale hit. In 1989 verschijnt 'Good To Be Back' met daarop de ballade 'Miss You Like Crazy'. In 1991 zet ze dan eindelijk de stap die ze twintig jaar lang heeft geweigerd: Ze neemt een album op, 'Unforgettable', met liedjes van haar vader. Publiekstrekker is het titelnummer waarop de platenmaatschappij haar stem met die van haar vader heeft verenigd in een duet.

'Unforgettable' is niet alleen een enorm verkoopsucces, maar ook het keerpunt in haar loopbaan. Ze volgt 'Unforgettable' met tal van variaties op het thema en ontwikkelt zich tot een jazz-zangeres welke spaarzaam rock-invloeden binnenlaat op haar albums. In 2008 kondigt Cole aan dat ze besmet is met Hepatitus C, een gevolg van haar jarenlange heroïne-verslaving. Hepatitus C is een 'monster' dat een kwart eeuw na haar afkick-periode in haar lichaam heeft zitten wachten totdat het juiste moment was om toe te slaan. Vier maanden na de start van de behandeling krijgt ze te maken met een nier. Middels een oproep in de Larry King Show biedt een familie een nier aan als het past bij Cole. In de laatste vijf jaar van haar leven maakt ze twee albums: Een kerstalbum ('The Most Wonderful Time Of The Year' in 2010) en een Spaanstalig album ('Natalie Cole En Español' in 2013). Ook speelt ze rollen in een aantal televisie-series. Ze staat een maand geleden nog geboekt voor optredens, maar noodgedwongen een aantal afzeggen. Op 31 december 2015 laat Cole het leven in een ziekenhuis in Los Angeles. Haar familie zegt dat de gezondheidsproblemen onophoudelijk waren en dat een hartfalen hieraan een einde heeft gemaakt. Cole is driemaal getrouwd geweest, maar gaat sinds 2004 alleen door het leven. Cole heeft een zoon: Muzikant Robbie Yancy (1977). Van haar verdere familie zijn alleen de tweelingzussen Timolin en Casey (1961) nog in leven. Natalie Cole is 65 jaar geworden.

Van hit naar her: MNEK & Zara Larsson

Ik hoop dat iedereen een beetje bekomen is van de oliebollen en het voortdurende geknal van vuurwerk. Ik heb voor het derde achtereenvolgende jaar mijn oud en nieuw gevierd op de radio. Het zou aanvankelijk een vier uren-durende show worden, maar nadat ik de speellijst had gemaakt, kwam ik al snel tot de conclusie dat ik wel eens voorbij de vijf uren kon gaan. Welnu, op drie minuten en veertig seconden na heb ik zes uren uitgezonden. Vooral het laatste uur was zwaar, vandaar dat ik de zes uren ook niet volledig heb vol gemaakt. De laatste oliebol is vier uren geleden door mijn keel gegleden en sinds een paar uren is het weer écht stil in Nijeveen. Vandaag trap ik het nieuwe jaar af met een 'Van hit naar her' met een plaatje dat al weken in de hitlijsten vertoefd: 'Never Forget You' van MNEK & Zara Larsson.

De Engelse en Nederlandse hitparades zijn niet zelden erg verschillend. Natuurlijk zijn er een aantal internationale hitmakers die het in beide landen uitzonderlijk goed doen. Justin Bieber bezet zowel de eerste en de tweede plaats in Engeland en Nederland, alleen zijn de titels omgewisseld en staat het 'oude' 'Sorry' nog op de toppositie in Nederland. Een maand of twee geleden kijk ik eens in de Top 40 en ontdek dan opeens dat 'Never Forget You' in geen velden of wegen is te bekennen. Wel staat Zara Larsson in de top tien met 'Lush Life'. In Engeland heeft 'Lush Life' het, bij mijn weten, nog niet gehaald, maar lijkt een logische opvolger. Toch is het niet verbazend dat Engeland eerder is met 'Never Forget You', want MNEK mag dan geen huishoudnaam zijn in ons land, in Engeland heeft hij al meerdere hits op zijn naam staan. MNEK komt uit Engeland en de hitparade is niet zelden een tikkeltje chauvinistisch.

Het is geen onbekend verschijnsel. Je wint een talentenjacht op de televisie en twee jaar later is iedereen je vergeten. Om dan sterker terug te slaan dan ooit te voren is een kunst. Zara Larsson kan erover mee praten. Ze komt ter wereld op 16 december 1997 in het Zweedse Stockholm en is eerst in 2007 finaliste in de show 'Stjärnskott'. Een jaar later wint ze de 'Talang'-show. Let wel, ze is dan pas tien jaar oud. Haar uitvoering van 'My Heart Will Go On' is haar eerste single en wordt meer dan vijftien miljoen keer op Youtube bekeken. Toch verdwijnt Larsson tot en met 2012 uit het oog totdat ze een contract tekent met TEN Music Group. Via dat label verschijnt op 9 december 2012 eerst een EP: 'Introducing'. 'Uncover' is de eerste single and doet het voornamelijk goed in Scandinavië. Op 27 maart 2013 is 'Uncover' nog druk bezig in de hitparade in Zweden, Noorwegen en Denemarken als TEN haar volgende EP doet verschijnen: 'She's Not Me'. Op 1 oktober 2014 komt haar debuut-album uit met de veelbelovende titel '1'. Dat is ook de positie van het album in Zweden waar het platina haalt.

Op 5 juni 2015 verschijnt 'Lush Life' dat wederom een zegetocht maakt door Scandinavië, maar nu ook Duitsland, België en Nederland bereikt. 'Lush Life' staat momenteel op een achtste plek in de Top 40. 'Never Forget You' verschijnt op 22 juli 2015 en is een doorslaand succes in Engeland. De single staat reeds achttien weken genoteerd in de BBC Singles Top 40. In Zweden is de single na twee weken al goed voor platinum. In Nederland zakt 'Never Forget You' na acht weken Top 40 van 9 naar 11. Larsson tekent in april 2013 een driejarig contract met Epic in Amerika en dat is dus bijna afgelopen. Toch denk ik niet dat Larsson zich hier zorgen over moet maken. Ze is twee weken geleden pas 18 geworden, maar is de prins op het witte paard nog niet tegengekomen. Als ze niet op tournee is, woont ze thuis bij pa en moe en zusje.

Uzoechi Osisioma Emenike. Nee, ik heb de vingers niet op de verkeerde toetsen. Hoewel Uzoechi op 9 november 1994 in Londen wordt geboren, verklaart zijn naam de Nigeriaanse 'roots'. Hoewel hij drie jaar ouder is dan Larsson, is MNEK vergeleken bij haar een laatbloeier. Hij komt in februari 2012 aan het licht als gast-zanger van Rudimental op de single 'Spoons'. In december 2013 is hij al een van de namen op de 'Long List' van de BBC, een lijst met namen in de muziek die het mogelijk gaan maken in het volgende jaar. In januari begint dat goed als hij meedoet op de single 'Ready For Your Love' van Gorgon City. Dit is ook mijn eerste kennismaking met MNEK. De single is een tophit in Engeland en kan hierdoor een paar maanden rekenen op extra 'airplay' in 'Floorfillers'. In de daaropvolgende twee jaar werkt hij met een veelvoud aan grote namen. Wat te denken van Kylie Minogue, Karen Harding, Sub Focus, Clean Bandit, Duke Dumond, Rudimental en Little Mix? Verder heeft hij remixen gemaakt voor Duran Duran, Bastille en nog een rij anderen. Zijn meest uitzonderlijke prestatie tot nu toe is de vocale medewerking aan 'Living For Love', een track van het laatste Madonna-album.

Ik heb vanmiddag een rondje gemaakt langs de verschillende autobedrijven in de regio. Eigenlijk heb ik mijn zinnen gezet op een Fiat Panda, maar vrees toch dat het, met het oog op de afgelopen weken, een touringcar gaat worden. Morgenavond gaat die van start: De 'dodenrit'. Lemmy krijgt nog een apart verhaal, maar morgen stapt een dame in die vandaag het leven heeft gelaten. Omdat veel van mijn muzikale 'helden' om en nabij de zeventig zijn en niet het eeuwige leven hebben, ga ik (hopelijk) zo nu en dan de bus starten voor een ritje.