Summertime Blues: 5 augustus

Lottem - Millingen Aan De Rijn (ca. 90 kilometer incl. verkeerd fietsen)

Een campingbuurman uit Leek heeft me gisteravond helemaal bij gepraat. Hij heeft een paar weken geleden 'Rondje Nederland' gefietst. Dat zijn enkele aaneengeschakelde LF-routes, waaronder de Maasroute. Tot mijn ergernis verhaalt hij die hele route, terwijl ik zo hou van de verrassing van een route. Ik kom wel te weten dat ik buitenom Nijmegen kan en dat Lottem naar Millingen tachtig moet zijn.

Ondanks de uitnodigende zon en de goede vooruitzichten ga ik vandaag eens niet in korte broek en op korte mouwen. De Maasroute doet zijn naam alle eer toe. Hoewel ik wel wat meer pontjes had verwacht. Bij Well ga ik zelfs naast de snelweg over de Maas. Daar heb ik ook mijn eerste rustpunt. Gewoon op een bank met een broodje. Ik had mezelf nog zo koffie met vlaai beloofd, maar kom maar niet een geschikte nering tegen. Mijn koffie- en toiletstop wordt misschien wel té ver uitgesteld?

Bij Vierlingsbeek en Afferden ga ik met pontjes over. In Heijen en Gennep moet ik door de centra. Achter Gennep een heel bizar bord. Omdraaien? Waar naartoe? Ik had 300 meter kunnen besparen door het parkeerterrein over te steken. Ik heb mijn zinnen gezet op Millingen, maar mijn humeur wordt er niet beter op. Dan krijg ik ook nog een bui over me heen. En dan? Hee... wacht eens...

Ik sta op het knooppunt van Middelaar. Hier besloot ik vorig jaar de Maasroute af te kappen en op de Maasvestingroute verder te gaan. In Plasmolen, buiten Mook het meest noordelijke van Limburg, heb ik dan eindelijk mijn koffie met appeltaart te pakken. Dan naar de Mookerheide. Vorig jaar was dat erg lollig, nu vooral veel lopen met de fiets aan de hand. Van de overtrekkende buien heb ik door de bladerenmassa weinig last, maar dat is dan ook het enige positieve!

Voorbij Heumensoord wordt ik voor de keuze gesteld: Dóór Nijmegen of er omheen. De man uit Leek had verteld dat door het centrum het beste te fietsen was. Ik ben eigenwijs en ga over Berg En Dal. Nog meer wandelen. Ik mis een bordje en zet de afdaling naar Wyler in en kan daarna de heuvel weer beklimmen. De weg naar Beek gaat nóg steiler omlaag. Daar gebeurt iets dat laat zien dat ik geestelijk 'kapot' aan het gaan ben. Een dagetappe van negentig, mijn voorgenomen maximum, blijkt na anderhalve week té hoog gegrepen.

Vanuit Beek wil ik eerst nog de Maasroute volgen, maar geef hem vlak voor Leuth op als blijkt dat die nog kilometers gaat kronkelen. De fietscamping ligt praktisch tegen de Duitse grens. Het is tien over acht en de laatste winkel in Millingen is nét gesloten, zo wordt me verteld. En dus nog eenmaal kwaad maken over de telefoon tegen de shoarmaboer uit Leuth, die aanvankelijk weigert te bezorgen. Uitgeteld val ik in slaap. De illustratie is van de Mookerheide ten tijde van de bloedige veldslag.

Summertime Blues: 4 augustus

Heusden - Lottem (ca. 70 kilometer)

Omdat ik gisteravond geen boodschappen heb kunnen doen, heb ik geen brood in de tent. En zonder ontbijt gaan fietsen? En zo sta ik om elf uur bij de Spar in Heusden en ontbijt aan een picknicktafel op een plantsoen tegenover de winkel. Ik word daar afgelost door de Duitse dame met haar zoontje. Ze zijn met de fiets bij Venlo ons land binnengekomen en willen naar de zee. Ik adviseer hen de Schelde-Rhein naar Middelburg te volgen en dan de Noordzeeroute richting Den Helder. Ze kijkt pijnlijk. Blijkbaar gaat ze liever langs snelwegen...

Ik fiets terug naar het kruispunt en kom reeds na een kilometer langs een echte boerencamping van het type Ulvenhout, maar dan nog meer 'in the middle of nowhere'. Ik ga via plaatsen als Neerkant, Grashoek en Koningslust. Ondanks de mooie namen ogen de bungalowdorpen kil. Misschien is het weer hier debet aan. De zon is vandaag de grote afwezige.

Geeft ons heden ons dagelijks appelgebak. Vandaag is Maasbree de plaats waar het plaats vindt. Inclusief koffie, toiletgebied en telefoonoplaadpunt. Het spettert een beetje terwijl ik onder de parasol zit. Als het droog wordt, trap ik de Tyros weer aan. We naderen nu de ontknoping van de Schelde-Rhein. Ik hoop nog dat ik de Maasroute aan de buitenkant van Venlo ga treffen. Helaas kom ik eerst in een villawijk waar een bordje erg cryptisch staat, waardoor ik een rondje van de zaak krijg. Ik moet met een brug de Maas over. Terwijl de Schelde-Rhein verder het centrum van Venlo in gaat, volgt de Maasroute de uiterwaarden. In Velden doe ik wat boodschappen en ga met de pont over naar Grubbenvorst.

Op een bankje nabij een bos eet ik een broodje. De lucht richting noorden tekent steeds donkerder af. Voor Lottem gaat het regenen. Ik snij expres een stuk af. De toegangsweg naar het centrum is afgesloten. Ik volg een bordje van een camping, maar die heb ik geloof ik gemist. Ik kom Lottem aan een andere kant binnen. Het rozendorp maakt zich op voor het Rozenfestival van dit weekeinde. Even buiten Lottem gaat het steviger regenen. Ik probeer te schuilen onder een boom. Opeens ontwaar ik een kleurig bordje. Ik sta tegenover een plattelandscamping!

Het kampeerterrein verandert in een zwembad. De boer heet me welkom op een overdekt terras. Ik hoor hem iets over bed & breakfast zeggen en eigenlijk klinkt dat erg aantrekkelijk. Ook vang ik de woorden appartement en caravan op. Als het droger wordt, laat hij me eerst de stacaravan zien. Vervolgens het driepersoons appartement dat ik alleen mag bevolken. Ik kies voor de caravan. De prijs? 20 Euro met beddengoed en ontbijt.

Later bezoekt zijn vrouw me in de caravan. We herzien de afspraak. Ik slaap in mijn slaapzak en zal ontbijten met mijn eigen broodjes. Rest een caravan met voortent voor de prijs van een koepeltentje: Zes euro voor een nacht. Ik vraag hoe de douches werken. Gewoon! Kraan open en wassen! En wc-papier bij de vleet. Fiets kan onderdak. Natte kleding mag in de droger of aan de waslijn.

Die avond zit ik buiten mijn caravan in een waterig zonnetje. Dit is de beste camping van Nederland! Accept no substitute...

Summertime Blues: 3 augustus

Alphen - Heusden (ca. 90 kilometer)

De Schelde-Rhein laat zich vandaag van zijn mooiste kant zien. Terwijl ik Tilburg en Eindhoven kan ruiken, blijft de route mijlenver verwijderd van de stad of dat erop lijkt. Nog iets fijns over fietsen in Brabant: Als de fietsroutes om een dorpscentrum gaan, staan er bordjes naar het centrum. Andersom staan er bordjes naar de fietsroutes. Zo is een onderbreking ten bate van koffienijd of buurtsuperdrang mogelijk en is het eenvoudig om terug te fietsen. Zoiets mocht in de rest van het land worden overgenomen! Ook is de Schelde-Rhein niet te beroerd om me soms door een dorp te sturen.

Vanuit Alphen gaat het onder Tilburg bijna de grens over, maar ik blijf in Nederland. Ondermeer door het schilderachtige gehucht Gorp koers ik naar Hilvarenbeek. Langzaam ga ik iets het noorden in. Bij Haghorst ga ik min of meer het Wilhelminakanaal volgen. In Oirschot voorzie ik mezelf van een dosis koffie en krul dan noordwaarts om de Lichtstad. Zonder daadwerkelijk bebouwing te zien, passeer ik Son En Breugel en Nuenen. Even voor Nuenen, in het dorpje Gerwen, fiets ik even helemaal verkeerd, maar het komt weer op zijn pootjes terecht.

Onder Helmond ga ik door Mierlo, waar ik mezelf op ijskoude frisdrank tracteer. Het is bij vlagen erg warm vandaag. In de buurt van Asten beleef ik veel lol aan een hertenkamp. Als ik bij het hek ga staan, vliegen de dieren (met de kippen voorop) op me af. Ik kijk vooral mijn ogen uit bij de Nubische hangoorgeiten. Wat een prachtige dieren! Als iemand langskomt met brood is het een gevecht, maar opeens rennen de geitjes luid mekkerend naar de overzijde en komen terug gerend met een stel ganzen achter zich. Dat dieren zo sociaal zijn, wist ik niet. De enige die geen vrienden kent is de pauw. Zelfs de herten gaan voor hem aan de kant!

Ik kom in De Peel. Hoewel het een schitterend gebied is, is het ook weinig toeristisch. Als ik dan twaalf kilometer na Asten een bordje van 'minicamping De Peel' zie, verlaat ik de route. Als ik alles achteraf had geweten. Het is in Heusden, acht kilometer van de route en bijna terug in Asten. Terwijl ietsje verder óp de route drie campings achter elkaar kwamen. In Heusden is de winkel al dicht, zodat ik maar een plate nuttig in het cafetaria. Hoezo minicamping? Er zijn gewone campings die kleiner zijn en geen zwembad hebben...

Summertime Blues: 2 augustus

Heimolen - Alphen (ca. 70 kilometer)

Ik had gistermiddag al geconstateerd dat ik op de Schelde-Rhein-route zat. In totaal loopt die van Middelburg tot Venlo. Ik had er woensdag al stukjes van gefietst en dat beloofde veel moois! Nog een pluspunt van deze tocht: Je komt langs campings. Vooral de NAP leek de campings te mijden. Bij de camping rechtsaf en meteen de bossen in. Bergen Op Zoom wordt totaal genegeerd. Wel kom ik langs de Stayokay. Ik fiets gedurende een fiks aantal kilometers door een niemandsland dat ik niet ken, hoewel ik wel van de Wouwse Plantage heb gehoord. Na de bossen volgen ruilverkavelingswegen en een spoorlijn. Erachter ligt een dorp als een bron in de oase. Ken ik de kerktoren niet ergens van?

Inderdaad, het is Nispen. Het grensdorp tussen Roosendaal en het Belgische Essen. Op de foto kom ik van links. Het bord van de herberg rechts staat altijd buiten. Deze ochtend is hij ook gesloten. En dus maar boodschapjes doen bij de Spar en chocolademelk drinken op het bankje achter de witte bestelbus. Om twaalf uur herinnert het luchtalarm aan mijn fietstocht en zo stap ik maar weer eens op. Op de foto ga ik bij de herberg het hoekje om en kom weer op onbekend terrein.

De koffie blijft knagen, maar de route is meedogenloos en leidt me door naamloze buurtschappen en zelfs even door België. Zoals ik donderdag al schreef, kom ik opnieuw langs het kapelletje, waarmee ik als het ware een rondje België afrond. De grens over en ik beland ergens tussen Rucphen en Schijf bij een fietscafé. Het begint te regenen en ik zoek een plekje onder een parasol. Een vriendelijke dame vertelt hoe ze vanaf Roosendaal voor deze bui uitfietste, terwijl het even menens wordt. Gelukkig klaart het een half uur later weer op en vervolg ik mijn weg.

Na zes kilometer herken ik de route. Ik ben in de buurt van Rijsbergen en heb dit woensdag gefietst. Als ik het viaduct voor het Mastbos oversteek, hangt er een lelijke lucht voor me. Links van mij ontwaar ik bliksemschichten. Ulvenhout is het volgende dorp. Tijdens deze vakantie lijkt er een vloek te rusten op Ulvenhout!

Hoewel ik dankbaar gebruik maak van mijn opgedane oriëntatievermogen, kijk ik niet met sentiment terug op die vreemde zomer van 2001. Nee, ik zou niet terug willen naar die tijd. Maar waar vorige week dinsdag vlak voor Ulvenhout een wolkbreuk plaatsvond, daar beleef ik nu een onweersbui in het Mastbos. Als het ergste voorbij is, ga ik nog wel koffie drinken bij café Christianen. Iets in zijn blik verraadt herkenning van de kroegbaas, maar ik hou me op de vlakte en bestel koffie. Ook trek ik een droog overhemd aan.

Ik heb nooit geweten dat de Baroniebossen zo uitgestrekt waren. Ze eindigen pas bij Chaam. Daar opnieuw een bos in. Aan het eind, nabij Alphen, kom ik langs een camping. Een megagrote ditmaal. Ik ben de enige met een trekkerstentje op het terrein. Al gauw komt het eerste nieuwsgierige kind. Zodra die mijn gekleurde teennagels heeft gezien, staan er al gauw vijftien. De start van een kruisverhoor. Of ik wel betaald had? Of ik wel een huis had? Of ik getrouwd was? Een knaap van elf heeft aanleg om psychiater te worden. Eentje begint het na verloop van tijd op te vallen dat ik minder vriendelijk wordt. Na wat druk van mijn kant hoepelen ze na een half uur op. Rust?

Nadat het gekrijs rondom de washokken tot na elven is doorgegaan, besluit aangeschoten bakvis haar vriendje ter overstaan van de camping uit haar tent te zetten. Dat gedonder verstomt om één uur...

Summertime Blues: 1 augustus

Waasmunster - Heimolen (ca. 75 kilometer)

Hoe laat de kantine op zondag ook alweer open ging? ,,Tsja", had de patron op zaterdagmorgen gezucht. ,,Om twintig na zeven komt de bakker, dus dan is de kantine open". En dus zet ik deze ochtend wederom geen koffie, maar pak mijn spullen in. De kantine gaat pas om tien uur open, vertelt Chris me met kleine oogjes in het bureel. Ik mag van hem aldaar twee tassen wegwerken en mijn, van de bakker bestelde, koffiekoeken verorberen. Chris is zeer blij als hij hoort dat ik Gerstekot wederom als een warm bad heb ervaren. Na twee koppen koffie (dat noemen ze hier tassen) begint hij me wel weg te kijken en om negen uur stap ik op. Ruim een uur later zit ik op een terras in Beveren om mijn caffeïnegehalte verder op peil te brengen.

De zon aarzelt aanvankelijk, maar komt bij Antwerpen pas in vol ornaat tevoorschijn. Gemakshalve fiets ik maar weer naar de verste fietstunnel, want ook België is met verlof en dus kan de lift wel eens voor november gerepareerd zijn. Amper op de rechteroever krijg ik een sms van Michel. Langskomen is prima, slapen wordt niets. Maar de dichtsbijzijnde camping is in Heimolen.

Na Antwerpen gaat de zon verstoppertje spelen. En ja hoor! Hoe dichter bij de grens, hoe donkerder de wolken. In 2006 kreeg ik tussen Kalmthout en Essen een wolkbreuk. In 2008 kreeg ik in Hoogerheide een stortbui te verdragen. En nu lijkt het niet anders te worden. In het grensdorp Putte een paar spetters, maar meer blijft me bespaard.

In Heimolen zet ik om drie uur de tent op en bel Michel. Twintig minuten later zit ik naast hem in zijn afgetrapte Saab. Hij is een boeiend verteller en leert me een en ander over Bergen Op Zoom. Meest verbaas ik over de nieuw verrezen woonwijk waar hij woont. Tot 1983 was dit nog een gedeelte van de Schelde. Ik maak kennis met zijn vrouw Koosje, een brok gezelligheid. We eten bami, lekker pittig zonder té scherp te worden en praten honderduit. Natuurlijk veel over muziek, het forum, maar ook wordt mijn doopzeel gelicht. Om half tien brengt Michel me terug op de camping. Hoewel het één van de grootsten is, heb ik hier de meest rustige nacht. Geen schreeuwende kinderen en dronkelappen tot middernacht. Zoals het hoort, maar tegenwoordig toch vrij uniek!

Summertime Blues: 30 en 31 juli

Waasmunster, maar niet stationair, dus toch nog ca. 50 kilometer op de fiets.

Danny had me twee jaar geleden geadviseerd, toen de eerste stok brak, deze te laten repareren bij de megagrote campingzaak tussen Lokeren en Gent. Vandaag fiets ik daar naar toe met twee kapotte tentstokken. De winkel zit in het meest westelijke deel van Lochristi, ruim 20 kilometer vanaf Waasmunster en nog 15 tot het centrum van Gent. De 'stokkenmaker' kijkt laatdunkend naar de stokken met het bijna vergane elastiek. Hij verkoopt me twee buizen en twee elastieken. Als hij ze zou repareren? Minstens 40 euro per stok. En dat voor een tent die vier jaar geleden nog geen 30 kostte. Inmiddels heeft mijn geduldige moeder aangeboden dit monnikenwerk uit te voeren.

Ik twijfel nog even om naar Gent te fietsen, maar het kwik staat al ergens rond de dertig en gaat nog stijgen en dus schakel ik de turbo aan en ben een uur later op de camping. Na een paar ijstheetjes in de altijd gezellige kantine van Gerstekot (er zijn gasten die meer uren in de kantine dan in hun caravan doorbrengen!), loop ik langs de abdij over de berg naar Waasmunster zélf. De supermarkt is net tien minuten dicht, dus geen ontbijt. Qua avondeten ga ik naar de frituur voor een grote portie met tartaar (saus) en een Ardeense saté, een pittig gekruide worst. Die eet ik bij een kapelleke op een bankje, nadat ik devoot een kruisje heb geslagen. In de buurt van de abdij 'verdwaal' ik, maar vind daardoor wel een schitterend paadje boven de snelweg.

In de kantine heb ik het even zwaar. Ze hebben een ogenschijnlijk heerlijke donkere dubbel van de lokale abdij op tap. Ik herinner de afspraak met mezelf, bestel nog een ijsthee, maar heb het wel moeilijk.

Zonder ontbijt kan ik ook net zo goed tassen koffie in de kantine gaan drinken. Het is wisselvallig en grijs, maar qua temperatuur aangenaam. Ik fiets naar Sint Niklaas. 'Moment of decision'. Bij de bank toets ik een hoog bedrag in, teneinde te ontdekken wat er nog staat. Bij 150 of minder kan ik morgen met fiets in de trein naar Steenwijk en is de vakantie voorbij. Zonder na te hoeven denken, spuwt de automaat de biljetten uit. Méér dan genoeg! De vakantie is net begonnen...

Dan ben ik stout. Ik zou geen singles kopen, maar doe het toch bij Oxfam. Ondermeer 'Working In A Coalmine' van Lee Dorsey in de Engelse persing uit 1966. En is 'Maria Isabel' van Los Payos spontaan een vakantiehit geworden. Dan op zoek naar de kroeg van Georgette, waar ik nog voor drie euro op de lat sta. En waar ik graag weer eens een King-single van James Brown zijn rondjes wil doen laten draaien in de jukebox. Ook die herinnering kan later nog wel eens. Georgette staat er niet meer en de jukebox is verdwenen. In Belsele ga ik aan bij de frituur. De friet van gisteravond was gewoon oerhollandse troep. Lieve help! Ik bestel een kleine portie, maar kan het nauwelijks op! Bij de Smatch haal ik hetzelfde als donderdag. Mijn feestmaal. 's Avonds nog even naar de kantine en met pijn in de maag langzaam de stop uit het bad trekken...

Summertime Blues: 29 juli

Rucphen - Waasmunster (ca. 75 kilometer)

Als ik 's ochtends de tent open rits, zijn de buien van afgelopen nacht alweer vergeten. Mijn buurvrouw uit Groningen zegt zelfs niets gemerkt te hebben. Zij en een vriendin fietsen samen van provincie tot provincie. Ze hopen voor de avond in Limburg te zijn. Ik benijd ze niet. Zelf ga ik vandaag een andere grens over.

Zonder een specifieke route te volgen, ga ik naar Schijf. Vanuit daar hoop ik de rustige binnenweg naar Essen te vinden. Die vind ik niet, maar op zijn minst kan ik nu al de Vlaamse grens ruiken. Die ga ik over bij een Mariakapelletje dat ik maandag opnieuw voorbij zal fietsen. Ik kom Essen op een manier binnenfietsen die ik niet ken. Wél kom ik langs de Renaultgarage van Parmentier waar ik in 2006 droge kleding kreeg na een wolkbreuk. Direct na Essen word ik duidelijker dan anders naar de parallelweg naast de spoorlijn gedirigeerd.

In Kapellen lijk ik verkeerd te fietsen. Normaal kom ik bij Merksem Antwerpen binnen en moet dan nog naar de Schelde, nu kom ik binnen in Ekeren dat praktisch aan de Schelde ligt. Het gaat goed, beter zelfs, want niet veel later ben ik op de rechteroever. Maar eerst ben ik nog langs de Norderney gefietst, niet dansend op de golven als op de foto uit 1972, maar al jaren aan de ketting in Antwerpen.

De lift in de Annatunnel is in revisie. Dan maar met topzware fiets op de roltrap? Daggetnie! Gelukkig ben ik hier bekend en weet dat drie kilometer verderop de volgende voet/fietstunnel is. Aan de linkeroever weer drie kilometer terug naar de overzijde van de Annatunnel. In Zwijndrecht spookt het. Het is heerlijk zonnig weer, maar onverwacht kan een ferme windvlaag om de hoek komen. Mijn fiets lijkt als enige opgewassen tegen het geweld, terwijl baasje koffie drinkt en telefoon laadt op een terrasje. Met muziek in de oren ga ik verder langs de grote weg door Beveren naar Sint Niklaas. Even zit ik er doorheen, maar dan is het minder dan tien kilometer naar de camping. Bij de Smatch aan het begin van Waasmunster doe ik boodschapjes. Macaroni, Provencaalse tomatensaus en tonijn met groenten. Een verrukkelijke combinatie!

Gerstekot is een warm bad. 'Het Beest is terug', is niet van de lucht. Willemijn werd toen Belle genoemd, sindsdien ben ik Het Beest. Chris stopt met zijn auto om me hoogst persoonlijk welkom te heten. Ik ben ook erg blij om Danny terug te zien en hij oogt zo gezond, terwijl in 2008 zijn levensverwachting nog zo kort was. En zijn vrouwtje Marleen is behulpzaam als altijd. Ik ben er nog maar een kwartier, maar het voelt alsof ik geen dag ben weggeweest!