Het zilveren goud: 2001 deel XI

Er wordt plechtig beloofd dat het na half drie vrijwel droog zal zijn. Hoewel de huidige bui evenmin is ingetekend. Ik heb een vermoeden dat ik vanmiddag nog wel even op de fiets ga zitten. Het zal geen wereldreis worden maar even de beentjes op orde maken voor de komende week. Ik werk deze week maandag, dinsdag, vrijdag en zaterdag. Woensdag heb ik vrij genomen in verband met het concert in Echten. Is dat overdreven? Ja, misschien wel, maar ik heb nog genoeg vrije uren. Donderdag is mijn reguliere vrije dag en vanaf dit weekend zou ik weer op zaterdag beginnen tot het einde van het jaar. Is er nog iets anders waarover ik kan schrijven in 'Het zilveren goud' over november? Die vraag stel ik mezelf in de inleiding van de vorige aflevering. Er 'speelt' nog iets in november 2001 en om het ietwat chronologisch te houden, kan ik ook hiermee beginnen. Ik heb er geen bezwaar tegen! Vandaag ga ik het met jullie hebben over de kennismaking met De Buze want sinds november 2001 kom ik hier erg regelmatig. Zolang als ik in Steenwijk woon. Vanuit Nijeveen wordt het minder en vanuit Uffelte nóg minder. Twee jaar geleden hebben we de festiviteiten van het vijftigjarig jubileum gehad en 'the day after' mijn dj-comeback in De Buze komt het bericht dat broeder is verongelukt. Voor mij zijn de festiviteiten op slag afgelopen. Ik ben niet naar de film geweest en heb ook geen belang bij het boek. Het verhaal wordt gevolgd door vier singles die ik associeer met de kringloopwinkel in Steenwijk van 2001. 

Mijn allereerste bezoek aan De Buze? Kerstavond 1994. Als de Veluwse deathmetalband Altar ergens 'in de buurt' optreedt, is er steevast een delegatie uit Jutrijp-Hommerts paraat. Ik ga een paar keer mee. Ik weet in ieder geval Het Kiehool in Burgum te herinneren want daar heb ik het 'Religion Is No Fun'-t-shirt gekocht. Mijn moeder weigert het te wassen en dus neemt een moeder van één van mijn kameraden deze taak op haar. Op Kerstavond 1994 speelt de band in De Buze in Steenwijk en dat is 'lokaal' genoeg voor ons. Ik ben een paar maanden eerder ingelijfd in de Dicky Woodstock-gemeenschap als 'Gerrit Solex' en heb twee of drie weken eerder met de Solex een bezoek gebracht aan De Karre. Er staat me iets van bij dat ik daar eind 2024 over heb geschreven? Het weekend van 'Zombie' van The Cranberries? Wat weet ik nog te herinneren van De Buze? Een lange bar waar ik niet vandaan ben geweest. Ik heb een balkon gezien. Na afloop gaan we nog langs De Karre. 

Het is oktober 2000. Ik woon sinds een paar maanden bij Harrie in Tuk. In de plaatselijke krant lees ik over het aanstaande optreden van een Zwitserse band in De Buze. De entree is gratis en dus is er geen reden voor mij om op de kamer in Tuk te blijven. De band heet Treekillaz, ze zijn al eerder in De Buze geweest en mogen het weekend slapen en douchen in het pand. Vandaar dat er geen entree is. Op zaterdagavond speelt de band in Meppel en ik ga met een gezelschap uit De Buze mee. Daar wordt gevraagd of ik de 'merchandise' wil doen. Al snel ontstaat het idee dat ik de rest van hun tournee mee zal gaan om de 'merch' te verzorgen. Zondagmiddag om vier uur op het parkeerterrein bij De Buze. Treekillaz is dan al lang vertrokken. Ik leer Robert dit weekend kennen en met hem en nog een stel gaan we 'gamen' in De Buze. Ik tref Robert verschillende malen nadien in de Steenwijker horeca. Ik heb in oktober 2001 net afscheid genomen van mijn lange manen als ik hem opnieuw tref. In De Karre. Daar komt mijn scooter ter sprake en ik besluit het apparaat rechtstreeks aan hem te doneren. Enfin, daar heb ik de vorige keer over geschreven. Nu staat de deur naar De Buze ook weer op een kier, hoewel het dan vrij rustig is qua concerten. Op zaterdag- en zondagavond is De Buze in ieder geval open. Op zaterdagavond een baravond en op zondagavond is het filmavond. 

Met name het laatste wordt een vaste prik van de week. Bas is onze gastheer en... dat is hij een kwart eeuw later nog geregeld. Alleen niet meer bij filmavonden. Even voor de context: In 2001 moet je in het bezit zijn van een videorecorder om een film te kunnen afspelen. Vaak worden de videobanden gehuurd. Het duurt nog een paar jaar voordat de dvd de rol van de video zal overnemen. We zullen later met een stel de 'filmclub' nieuw leven inblazen en dat is nog altijd de tijd vóór je 'on demand' films kan zien op televisie of laptop. Bas houdt van actie en Metallica. Het muzikale behang is steevast Metallica of Slayer maar ook een voorliefde voor jaren zeventig-rock. Ik neem dus wel eens een elpee mee die we dan gezamenlijk kunnen beluisteren onder het genot van een pijpje Hertog Jan. Het is in één van de weken in november 2001 dat ik voor het eerst met een kale kop in De Buze kom. Met een pet op want mijn hoofd zit onder de schrammen. In maart onderneem ik een nieuwe poging en ga het dan 'bijhouden'. Om de twee dagen in de weer met scheermes om het zo kaal als een biljartbal te houden. De hoofdhuid went eraan. Hoezo een chronologische volgorde? In het laatste gedeelte van het verhaal van 'The Doc' eindig ik op zondagavond in De Buze waar we een film zien die ik nog altijd tot één van mijn ultieme favorieten reken. Daarover later meer!

Dan de singles... Ik weet dat ik rond deze tijd 'How High The Moon' van Gloria Gaynor in de Nederlandse uitdossing heb gekocht. Ik heb de Duitse al sinds mijn tijd van Sunrise Records in Sneek. Volgens mij loop ik dan tegen een nestje aan van Gloria Gaynor-singles, ik heb in ieder geval een paar die ik niet anders kan plaatsen. Van Chicago weet ik ook niet honderd procent zeker dat ik hem in Steenwijk heb gekocht. 'How High The Moon' en 'Reach Out I'll Be There' zo goed als zeker wél. 

3361 Lowdown - Chicago (NL, CBS, 1971)
3362 Reach Out I'll Be There - Gloria Gaynor (NL, MGM, 1974)
3363 Walk On By - Gloria Gaynor (NL, MGM, 1975)
3364 How High The Moon - Gloria Gaynor (NL, MGM, 1975)

Ik ga nu nog twee delen van 'Het zilveren goud' doen over november 2001 en in de volgende twee delen komt 'The Doc' centraal te staan. Ik zal het zo luchtig mogelijk proberen te houden!

Honderd achteruit 2024: Jethro Tull

Er is vanmiddag een hagelnieuwe heruitgave binnen gekomen, maar ik wacht nog op twee andere nieuwe singles. Als deze zijn gearriveerd heb ik ook nog een hagelnieuwe LRK die samen in een bericht kunnen. Verder ben ik up-to-date met de singles tot dusver en zo heb ik zeeën van ruimte op Soul-xotica. Ook vanwege het ontbreken van de wekelijkse radiolinks. De show van maandag deel ik wel in het bericht van de Week Spot. Als ik wil kan ik doorgaan met de 'Honderd achteruit' en waarom ook niet. De 'Honderd achteruit' ná Jethro Tull gaat over een reggaezanger en dat valt weer mooi samen met 'The Big One'. De vorige aflevering van de 'Honderd achteruit' ging over de nummer 21 in de lijst. De nummer 22 is 'Happy Hour' van The Housemartins en die heb ik vorige week in een foto-aflevering geplaatst. Voor de nummer 23 zoek ik de afbeelding eerst in Zuid Afrika, maar bedenk me dan dat het 'gewoon' de Duitse persing is. Helaas zonder dit kleurrijke fotohoesje maar je kan niet alles hebben. Een band met een rijk verleden in mijn leven en een nummer dat een vaste waarde is op mijn Nokia N95. Herinnert u zich de 'Telefoontoppertjes' nog? Vanavond als de nummer 23 in de Gele Bak Top 100 van 2024: 'Sweet Dream' van Jethro Tull uit 1969. 

Het begint met een paar singles. 'The Witch's Promise' is de eerste in 1991, gevolgd door een jaren tachtig-single ('Said She Was A Dancer' uit 1987) en 'Living In The Past'. Dan wordt het de zomer van 1992. Ik verneem van een concert in 'T Pantoffeltje, een café in Sneek met een ietwat dubieuze reputatie. In 1992 ligt dat héél anders en ik voel me erg welkom in het etablissement. Gerard runt op dat moment de kroeg Later zal een stamgast het overnemen en nog later is Harrie de man in het café. Harrie is een goede vriend uit Het Bolwerk en hij turnt het geheel om tot een écht bluescafé. Toch kan ik het direct ook erg goed vinden met Gerard en deze geeft me op een zeker moment een tasje elpees. Het is niet alles wat hij heeft, maar hij zoekt een paar elpees uit die ik móet kennen. 'Dreamboat Annie' van Heart zit er ook tussen. Maar ook 'Songs From The Wood' van Jethro Tull, één van zijn meest ultieme albums. Hoewel de elpee niet hoog staat aangeschreven bij Tull-fans zal het voor mij de echte kennismaking zijn met de band. Ik reken het nu ook tot één van mijn favorieten van de band. In de tijd van de Nokia N95 zoek ik wel eens 'ontbrekende' nummers die ik nog altijd eens op single moet hebben en in dat kader komt 'Sweet Dream' op de telefoon te staan. Als Kieran Halpin op mijn uitnodiging in De Buze speelt, draai ik Jethro Tull na het optreden. 'Not heard in a dog's age', is de reactie van Kieran. De single tik ik op 15 februari 2024 op de kop bij Minstrel in Zwolle. 

Het is leuk hoe bepaalde cirkeltjes zich vormen op Soul-xotica in deze week. Ik heb de band nog genoemd in het bericht over Sad Cafe. De oorsprong van zanger Paul Young in Toggery Five, de band uit Manchester. Ik zou hebben verondersteld dat Jethro Tull al bijna zestig jaar onafgebroken bestaat. Ik zie nu dat de groep tussen 2011 en 2017 uit elkaar is geweest. De oorsprong van de band is in 1962 in Blackpool. Ian Anderson is geboren in Schotland maar woont sinds 1960 in Blackpool en hij zit op dezelfde school als John Evans en Jeffrey Hammond. Evans ziet in 1962 The Beatles op televisie met 'Love Me Do' en wil een band opzetten. Hammond komt erbij en hij heeft een verzameling bluesplaten. Het trio gaat aan de slag en Hammond stapt over naar orgel. Hij adviseert Evans zichzelf Evan te noemen. Als The John Evan Band en The John Evan Smash timmert de groep aan de weg en wordt al snel uitgebouwd tot een zeskoppige 'blue-eyed soul'-band. Hammond stapt uit de band als hij wordt aangenomen op de kunstacademie en Glenn Cornick neemt zijn plek in. In november 1967 vertrekt de band naar Luton, vlak boven Londen. Mick Abrahams is bij de band gekomen en oodigt zijn ex-bandmaat Clive Bunker uit als drummer. De dienstdoende boeker geeft de nieuwe bluesband voor bijna ieder optreden een nieuwe naam. Ian Anderson herinnert zich dat hij naar een poster kijkt en niet weet in welke band hij speelt. Dan is er één boeker met een interesse voor geschiedenis en deze komt met de naam van de historische figuur Jethro Tull. In februari 1968 verschijnt de eerste single van Tull op MGM Records. 'Sunshine Day' flopt en daar is niemand rouwig om, te meer omdat de bandnaam is gespeld als Jethro Toe. 

Anderson heeft een wintermantel gekregen van zijn vader 'omdat het deze winter koud gaat worden'. Deze mantel zal met zijn dwarsfluit een onderdeel worden van zijn imago. Anderson ontmoet Hammond opnieuw in Londen en 'Jeffrey' zal in veel liedjes van Jethro Tull opduiken, te beginnen met 'A Song For Jeffrey' maar ook 'Jeffrey Goes To Leicester Square' op het album 'Stand Up!'. Anderson heeft de gitaar opgegeven omdat hij zichzelf niet goed genoeg vindt en de band iets extra wil geven. Hij koopt een dwarsfluit en begint meteen met optreden. In oktober 1968 verschijnt de elpee 'This Was'. Even later is er meteen crisis in de band. Normaal gesproken is de leadgitarist ook meteen het gezicht van de band. Dat zou hier Mick Abrahams moeten zijn. Het management wil juist Ian Anderson op de voorgrond positioneren en dat valt niet in goede aarde bij Abrahams. Deze stapt op om zijn eigen band, Blodwyn Pig,  op te richten. Tull werkt met een aantal vooraanstaande gitaristen maar niemand wil zich binden aan de band. David O'List uit The Nice, toekomstige Rolling Stone Mick Taylor en Tony Iommi van Black Sabbath zijn kandidaten. Uiteindelijk valt de keuze op Martin Barre en hij zal Tull nog lang trouw blijven. Barre is voor het eerst te horen op 'Living In The Past' en daarna op de elpee 'Stand Up!'. 'Sweet Dream' is de volgende single en wederom eentje die niet oorspronkelijk van een elpee komt. In Engeland bereikt het de zevende plek op de hitparade. In Nederland is de Tipparade nog steeds het hoogst haalbare voor de band. De volgende single zal een top tien-hit worden in ons land. Omdat we te maken hebben met de Duitse persing: Bij onze oosterburen strandt de single op plek 14. 

In de berichten van de 'Honderd achteruit' werk ik meestal toe naar de titel die in de Gele Bak Top 100 staat en daarna wordt het snel besloten. Over Tull zou ik een telefoonboek vol kunnen schrijven. Interessant vind ik dan het punt dat ik tot vanavond niet heb geweten: De split van Jethro Tull in 2011. Ian Anderson en Martin Barre zijn op het laatst de enige vaste waarden binnen de band en het is de uitdrukkelijke wens van Anderson om Jethro Tull te laten sterven. Zowel Anderson als Barre gaan elk met hun eigen band verder en haken nog geregeld in op het Tull-repertoire. In 2012 zegt Barre in een interview dat er 'nooit meer' een Jethro Tull zal zijn, maar dat blijkt echter van korte duur. 'Jethro Tull - The Rock Opera' is in 2015 een project van The Ian Anderson Touring Band waarin hij vooral nummers doet OVER de originele Jethro Tull. In 2017 doopt hij de band om in 'Jethro Tull By Ian Anderson'. Kort daarop stelt hij een nieuwe Jethro Tull samen, maar Barre zal nimmer meer terugkeren. 'Curious Ruminant' is in maart 2025 het vierentwintigste album van Jethro Tull en voorlopig het laatste wapenfeit. 

De horlepiep in Hoogeveen

Het 'proeffietsen' van donderdag is erbij gebleven. Ik haal de winterjas op in Havelte en besluit dan even naar Ruinerwold te fietsen. Leuk bedacht behalve dat ik de telefoon thuis heb gelaten en ik niet weet hoe laat het precies is. Welnu, om klokslag vijf uur arriveer ik bij de kringloopwinkel en deze is net op slot gegaan. Omdat het nogal k-k-k-koud is, maak ik geen lange bocht om naar huis. Gisterochtend heb ik de nieuwe winterjas in gebruik genomen en...? Tja, ik ben gewend aan jassen met een elastische boord aan de taille. Dat ontbreekt bij deze. Hij is een beetje 'leerlook' en ook polyurethaan blijkt flink winddicht te zijn en dus ben ik op dat front in ieder geval geslaagd. Gisteravond heeft hij de ultieme vuurdoop gehad met een erg koud ritje naar en van Hoogeveen. Gelukkig heb ik vrijdagmiddag ook nog een paar thermo handschoenen gekocht, daar ben ik mezelf gisteren dankbaar voor geweest. Voor herhaling vatbaar? Ja, op zichzelf is het wel te doen. Ik doe ongeveer een anderhalf uur over Uffelte naar het station in Hoogeveen. Als ik de volgende keer een goed extra slot koop, kan ik de fiets ook voor Het Podium kwijt, maar daar heb ik gisteravond niet op gegokt. Om te beginnen vandaag een terugblik op gisteravond en een kleine 'hoe-en-wat'. 

Goed beschouwd fiets ik al jaren in de omgeving van de country zonder de country aan te doen. Tussen 2005 en 2012 zit ik voornamelijk in de alternatieve Americana en heb ik zelfs eens een pure country-plaat gekocht ('Back To Me' van Kathleen Edwards). En word ik gegrepen door 'Bees' van Laura Cantrell op een verzamelplaat en dat blijkt ook een cowgirl te zijn. Ik ervaar country lange tijd als oubollig. Is dat terecht? Ik ben nauwelijks binnen in Het Podium in Hoogeveen of twee mensen naast mij beginnen de horlepiep te dansen. Een paar stappen vooruit zodat ik het niet hoef te zien. Natuurlijk! Iedereen mag dansen zoals die voelt, maar ik kan geen ritme herkennen in linedance en is het voor mij als toeschouwer storend. Jurkjes, hoge laarzen, cowboyhoeden... Het is er allemaal op deze vrijdagavond. Ik doe echter niet aan randzaken en kom voor de muziek. Zelfs al zou Lisa zichzelf hebben geprofileerd als folk of pop, dan zou ik nog evenzeer genieten van haar muziek. Maar, het is duidelijk Americana/country en dat is wel de reden geweest om op de fiets te stappen. 

De fiets wordt gestald op het station en dat geeft wel een veilig gevoel, zeker omdat het ook nog eens de 'Nacht Van Hoogeveen' blijkt te zijn. Dat je dat ook nog moet meemaken! Het station ligt op ruim twee kilometer van Het Podium en Lisa is al een kwartiertje bezig als ik binnenstap. Lisa is Lisa Ploeger, de jongedame op de foto. Het is ergens in de zomer van 2025. Volgens mij is ze de afsluiter van het seizoen van KLEIN Paradiso in Echten, waar ik komende woensdag ook weer naartoe ga. Er zijn een paar uur voor het optreden nog altijd stoelen vrij en ik loop heel hard te twijfelen. Volgens mij is het toen over gegaan vanwege het weer. Ik geloof dat er regen en onweer wordt voorspeld op deze avond en dat dit me in Uffelte houdt. Je kan stellen dat Lisa ergens op een 'bucketlist' staat. Ze is vrijdagavond 'slechts' het voorprogramma, maar voor mij de uitsmijter. Geen kwaad woord over Hilde Vos. Ze kan me van tijd tot tijd echt boeiend laten luisteren, maar... het is een door de wol geverfde countryzangeres. Het klinkt mij zo nu en dan erg gezapig in de oren, waar Lisa een meer rauwe energie voortbrengt. Lisa doet ook hoofdzakelijk eigen repertoire, waar Hilde een paar Dolly-klassiekers in de show stopt. Dat werkt goed bij het publiek maar daar kom ik dan weer niet voor. Haar Emmylou Harris-imitatie is van een ander kaliber, maar ik ga geen 25 kilometer fietsen voor een 'tribute'. 

Intussen zie ik het tafeltje met merchandise van Lisa. De elpee, de cd en een 'tote bag'. De elpee ga ik niet mee naar huis nemen en bovendien draai ik nauwelijks elpees. Helaas blijkt haar album niet verkrijgbaar via Bandcamp, wel via Spotify en Apple maar daar heb ik niks aan met een mp3-speler. Terwijl Hilde haar show doet, blijft het knagen bij mij. Ik zal, hoe dan ook, het album moeten hebben. Niet alleen ben ik onder de indruk van wat ik zojuist heb gezien en gehoord, ik heb het gevoel dat het album nog aangename verrassingen kan hebben voor mij. Ik haal de hand over het hart en koop de cd. Nu iemand zoeken die deze kan omzetten in mp3-files want ik wil Lisa's stem vooral horen tijdens fietstochten 'in the country'. Hoelang is het geleden dat ik voor het laatst een cd heb gekocht? Welnu, ik heb al tien jaar geen werkende cd-speler meer. Een zorg van later, de muziek is in ieder geval in huis!

Er staat een straffe oosterwind. De heenweg ga ik richting Echten en voor de spoorlijn linksaf naar Fluitenberg. Ofwel: De weg die ik een maand geleden in tegengestelde richting heb gefietst. Tot bijna in Fluitenberg ga je dan pal het oosten in maar merk je weinig van de wind dankzij de bossen. Toch ligt het fietspad tot Echten bezaaid met bladeren en dat maakt het lastig fietsen. Terug ga ik dan maar over Gijselte en meen even dat ik verkeerd ben gefietst. Nee hoor, alles gaat naar wens. Een uur nadat ik uit Hoogeveen ben vertrokken, fiets ik door Ruinen. Achteraf gezien had ik misschien ook wel met de bus gekund want het concert is al rond een uur of elf afgelopen, maar ach... ik ben graag eigen baas. Ik hoop nog een eettentje tegen te komen op weg naar het station, maar helaas... Ik denk dat ik dan teveel het leven van de 'Nacht Van Hoogeveen' in moet en daar heb ik ook niet veel trek in. Thuis wacht echter een halve bak bami. 

Week Spot: Prince Buster

We hebben wel eens angstvallig geprobeerd onszelf van het imago te ontdoen, maar inmiddels is de strijd opgegeven. Hoewel Wolfman Radio méér is dan alleen ska en reggae, is dit ooit wel het uitgangspunt geweest. Zelf heb ik niet zo heel veel met reggae en ska als ik bij het station kom. Dat is volgende week dinsdag overigens veertien jaar geleden. Ik heb geen hekel aan de stijlen, maar heb evenmin een diepgewortelde interesse. Het 'klieren' begint een paar jaar later. Ik speur bewust naar platen die onder invloed van reggae zijn vervaardigd, maar feitelijk helemaal niets met reggae hebben te maken. Inmiddels is dat omgebogen naar de 'Wedding reggae selections'. Het is pas sinds een paar jaar en met mijn interesse voor Engelse persingen dat ik geregeld een échte klassieker uit het genre toevoeg aan de verzameling. Je mag gerust stellen dat de ska/reggae de plek heeft ingenomen van de gospel want bij de laatste ben ik nauwelijks meer op zoek. Net als de gospel levert het een collectie binnen de collectie op. Het is net als bij de soul waar de b-kant van een uptempo nummer vaak een ballade is of andersom. Op de keerzijde van menig reggae- of ska-single staat een stuk onversneden rauwe rhythm & blues. Ik moet erkennen dat ik 'Wash Wash' van Prince Buster aanvankelijk heb gekocht voor de a-kant, maar ik ben blij verrast als ik de b-kant beluister. Het staat meteen vast: Dit wordt de Week Spot in de week van 'The Big One'. Dat festival heeft komend weekend weer plaats en wordt 'live' uitgezonden via onze stream. Vandaar dat er geen vaste shows zijn dit weekend. Ik ga maandagavond wel 2,5 uur een show doen. Volgende week mag ik nadenken over een klassieker om het radiojubileum te vieren, deze week is de Week Spot voor Prince Buster met 'Don't Make Me Cry' uit 1964. 

Hoe kan dat nou? Hoegenaamd niets met reggae en ska hebben en tegelijk de muzikale hobby te hebben ontdekt als kind dankzij Madness? Ja, de naam Prince Buster ken ik bijna mijn hele leven. In de begin jaren negentig reken ik Madness als een jeugdzonde. 'Return Of Django' van The Upsetters heeft me in alle staten als ik deze voor het eerst opzet, maar het heeft geen verzameldrang tot gevolg. Door de jaren heen koop ik wel eens een plaatje maar het is pas sinds recent dat ik méér aan het speuren ben. Komende maandag ga ik in ieder geval een aantal van deze platen draaien. Prince Buster staat héél dicht bij Wolfman Radio. Onze voormalige radiobaas heeft persoonlijk contact met hem en heeft op een zeker moment de collectie compleet, inclusief een paar die niet eerder zijn uitgebracht. Het runnen van een radiostation kost geld en dus heeft hij de meeste weer van de hand gedaan. 

Cecil Bustamente Campbell is de geboortenaam van de excentrieke Jamaicaan. Hij komt ter wereld op 24 mei 1938 in Kingston op Jamaica. Zijn middelste naam is een eerbetoon aan William Alexander Clarke Bustamante. Dat is een activist die in de vroege jaren veertig premier zal worden van Jamaica. Hij groeit op bij zijn oma op 'het platteland' van het eiland en doet zijn eerste zangervaring op bij het gebed. Zijn eerste stap in de showbiz is met optredens met een dansgroep en maakt daarna kennis de soundsystem van Tom Wong: Tom The Great Sebastian. Hier hoort Buster de Amerikaanse rhythm & blues die hem later in zijn loopbaan zal beïnvloeden. In de jaren vijftig heeft hij nog puur een uitvoeriende rol bij bestaande sound systems, daarna begint hij met Voice Of The People. Hij meldt zich aan voor een scholingsprogramma in Amerika in de hoop dat hij zo platen kan vinden voor zijn sound system, maar dit wordt op het laatste moment afgeblazen. Buster besluit dan de exclusieve platen zélf op te nemen en dat is de start van een héle lange lijst van singles. De term voor de muziek is aanvankelijk Blue Beat maar 'ska' wordt opeens populair dankzij de documentaire 'This Is Ska' uit 1964. Buster zit in deze documentaire met een uitvoering van 'Wash Wash'. Kort daarna ontmoet hij Muhammed Ali en deze gaat hem voor om aanhanger te worden van de islam. In 1966 vestigt Prince Buster definitief zijn naam met 'Al Capone'. In de jaren zeventig keert hij de ska enigszins de rug toe. Als praktiserend moslim ondervindt hij problemen met het zingen over de rastafari-cultuur en kiest daarom voor méér roots-reggae als uitgangspunt. Dan ontstaat in de late jaren zeventig de 2-Tone-beweging in Engeland met Madness voorop. Een band die zich niet alleen heeft vernoemd naar een klassieker van Prince Buster maar hem ook persoonlijk noemt in 'The Prince'. De eerste grote hit van Madness is 'One Step Beyond' en dat is eveneens een nummer van Buster uit 1966. 

In latere jaren treedt Prince Buster geregeld op met The Skatalites maar in 1992 neemt hij min of meer afscheid van zijn muzikale loopbaan. Zijn nummers blijven onverminderd populair. Shaggy heeft in 1994 een hit met 'Oh Carolina' dat één van de eerste hits is voor The Prince in 1961. Zijn eigen 'Whine And Grind' bereikt in 1998 de Engelse hitparade nadat Levi's het in een reclame heeft gebruikt. Prince Buster woont al jaren in Miami, Florida waar zijn gezondheid er niet beter op wordt. Op het laatst kan hij nog maar nauwelijks lopen. Op 8 september 2016 laat hij het leven.

'Don't Make Me Cry' is niets meer of minder dan onvervalste rhythm & blues en heeft in die zin weinig te maken met de gebruikelijke ska-ritmes. Het laat The Prince echter op zijn meest soulvol horen, hoewel ik intussen ook een andere track heb ontdekt. Zo gezegd volgende week een echte klassieker en ik mag nu gaan nadenken over een kandidaat. 

Honderd achteruit 2024: The Fixx

Op zichzelf valt er best wel iets te vertellen over zowel Sad Cafe als The Fixx, alleen... vind ik het nogal droge stof. Het zijn geen bands waarmee ik enige connectie heb buiten het feit dat ik enkele singles steengoed vind. De Week Spot is vorige week al uitgezocht en ik denk dat ik daarna ga beginnen aan de eerste 'Het zilveren goud' van deze maand. Ik heb al wel een beetje een idee voor het eerste bericht en denk dat ik november 2001 nog kan aanvullen met een bericht over een ander onderwerp. Ik ben van plan om straks op de fiets naar Hoogeveen te gaan, noem het maar 'voorverkenning'. Ik heb het plan om morgenavond naar een concert te gaan in Hoogeveen maar wil de directe omgeving van de zaal checken om te zien of ik de fiets ergens veilig kan stallen. Als dat niet het geval is, moet deze op het station staan en dat is wel twee kilometer lopen vanaf de locatie. Plus dat ik denk dat je vanaf het podium vrij rechtstreeks de stad kan uit fietsen. De fietstocht wordt de vuurdoop voor de nieuwe winterjas die ik straks eerst moet ophalen van het pakketpunt in Havelte. Nu eerst verder met de 'Honderd achteruit' terwijl ik geniet van mijn ontbijtje met koffie. Op nummer 21 in de Gele Bak Top 100 vinden we 'Red Skies' van The Fixx uit 1982. 

Waar en wanneer? Opnieuw hoef ik niet te kijken in het archief naar de datum want het is snel uitgerekend. Zaterdag 2 september 2023. Het is de eerste dag van mijn vakantie en ik heb gepland om de eerste week een fiets te huren. De vooruitzichten zijn vrij gunstig tot en met woensdag, in de tweede week wordt flink wat regen verwacht. Helemaal prima! Alleen... dan loopt het opeens anders. De regen verdwijnt van de radar en in plaats daarvan tikt de thermometer tropische temperaturen aan. Ik ben zaterdagmiddag eerst naar Havelte gelopen om de huurfiets te halen en ga vanuit daar door naar Emmeloord om alvast te wennen aan de fiets. Dat laatste bevalt zo goed dat ik deze fiets later in de week zal aanschaffen. Ik heb eerst het idee om alleen naar de grote kringloop te gaan in Emmeloord maar tref op de hoek een andere met héél veel singles. Ik heb zoveel in de tas zitten dat ik eigenlijk Het Goed wel kan overslaan, maar toch nog even kijken? Daar tref ik bijvoorbeeld deze single van The Fixx. Een radioplaat waar ik al decennia naar op zoek ben geweest. 

The Fixx roept bij mij een associatie op met de Vara op de dinsdag op Hilversum 3. Het nummer heeft alles in zich om een kneiter van een hit te worden, maar het krijgt niet de 'exposure' bij Tros en Veronica waardoor het in de underground blijft hangen. We starten dit verhaal in Londen in 1979. Cyril John Curnin laat zichzelf Cy noemen. Zijn studiegenoot Adam Woods is drummer en het duo besluit een band op poten te zetten. De jongemannen plaatsen een advertentie om nemen zo toetsenist Rupert Greenall, gitarist Tony McGrail en bassist Russel McKenzie aan. De laatste wordt al snel vervangen door Charlie Barrett. De band timmert aan de weg als Portraits en speelt zichzelf in de kijker bij de Engelse divisie van Ariola. Het resulteert in twee singles: 'Little Women' in 1979 en 'Hazards In The Home' (1980). McGrail stapt daarna uit de band en ziet in Jamie West-Oram zijn vervanger. De laatste wordt dan overigens nog gewoon Jamie West genoemd. De band neemt afscheid van de naam en besluit zichzelf The Fix te noemen. Ja, dat is juist, met één 'x'. De tweede komt erbij als de band een contract krijgt bij MCA. Dat label heeft zorgen over een connectie met drugs. Hoewel er feitelijk nix verandert met een tweede x kan MCA hier wel mee leven. 

Barrett neemt de benen als 'Shuttered Room', het debuutalbum, is opgenomen. Zijn vervanger blijft lang genoeg aan om credits te krijgen voor het tweede album, maar kiest dan ook het hazenpad. Vanaf het eerste begin is The Fixx meteen een stuk populairder in Amerika dan in Europa. Dat valt samen met aantrekkelijke videoclips voor de singles 'Stand Or Fall' en 'Red Skies' die beide veelvuldig zijn te zien bij MTV. Het tweede album heet 'Reach The Beach' en dan doet de band in Engeland al niet meer mee. Amerika en Canada belonen de singles van het album met fraaie noteringen. 'Red Skies' piekt in Amerika op 101 en in Engeland op 57. Ik hecht niet zoveel waarde aan de Nationale Hitparade maar het valt op dat dit 'Red Skies' een 44e plek toedicht en 'Stand Or Fall' blijkbaar niet in de lijst heeft gestaan. Ik ga uit van de Top 40 en weet dan te melden dat beide singles slechts in de Tipparade zijn blijven steken. 

The Fixx bestaat nog altijd en is vrij consistent gebleven qua bezetting. De heren Curnin, Woods, Greenall en West-Oram spelen samen met bassist Dan K. Brown. De laatste is al in 1983 bij de groep gekomen maar is tussen 1994 en 2008 niet beschikbaar. The Fixx maakt in die tijd wel platen maar wordt daarop bijgestaan door verschillende gastplukkers. Het meest recente studio-album van de groep stamt uit 2012. De groep gaat onverminderd verder met toeren en brengt regelmatig een single uit. 

Honderd achteruit 2024: Sad Cafe

Is de nieuwe maand al begonnen? Nog niet op Soul-xotica! Het zijn verschillende oorzaken die door elkaar heen lopen en dus zie ik geen andere mogelijkheid dan weer een diarree aan berichten uit te storten in de komende dagen. Oorspronkelijk heb ik het idee om een dubbelaflevering te doen van de nummers 20 en 21 in de Gele Bak Top 100 van 2024 maar omdat ik al iets achterop schema lig, heb ik besloten er twee aparte berichten van te maken. Ze kunnen wel eens iets korter zijn dan gewoonlijk. Laat me de nieuwe maand aftrappen met de nummer 20 in de Gele Bak Top 100 van 2024. Normaal gesproken ruim ik de foto's op van Soul-xotica maar dat heb ik al een tijdje niet meer gedaan. Met als resultaat dat ik nu in één oogopslag kan zien waar ik een jaar geleden over heb geschreven. Dat laat zien dat ik dan rond nummer 50 in de Top 100 ben van 2023 dus dat doe ik helemaal niet slecht! Zoals gezegd vandaag de nummer 20 in de lijst van 2024 en dat is 'My Oh My' van Sad Cafe. 

Waar en wanneer? Daarvoor hoef ik niet in het archief te duiken om de datum op te zoeken. Het is namelijk maandag 9 oktober 2023. Op zaterdag is de strijd in Gaza opnieuw opgelaaid en de zondag tref ik broeder met zijn vrouw in het Uffelter Binnenveld. We spreken meteen af dat we dit volgend jaar bij het Brandeveen gaan doen en ik vraag mijn schoonzus of ze een foto van ons tweeën wil maken. 'Je zet hem niet op Facebook', bijt hij me nog toe. Nee hoor! En Soul-xotica krijgt hem evenmin te zien. Tenminste, niet in het eerste jaar. Ik heb plannen voor deze maandag. Waarom ik niet op de fiets ben gegaan? Geen idee! Het is op zichzelf best vriendelijk weer. Ik wil deze dag naar Beilen om eens flink singles te shoppen bij de kramenwinkel in deze plaats. Ik ga met de bus en deze zit nog even vast in Dwingeloo omdat daar de jaarmarkt is. Ik kom thuis met een flinke stapel singles en Sad Cafe is daar eentje van. 

Tot een paar weken geleden heb ik altijd geloofd dat Sad Cafe uit de omgeving van Huddersfield kwam. Nee, de band komt echt uit Manchester. In 1976 worden twee bands samengesteld tot één unit en dat gaat verder onder de naam Sad Cafe. Onder andere zanger Paul Young en toetsenist Vic Emerson zijn afkomstig uit Mandalaband. Dat is een opvallend gezelschap. De leider van dat geheel is David Rohl die er een geheel eigen theorie op na houdt, Hij is in de vroege jaren zeventig geïnteresseerd geraakt in de Tibetaanse cultuur en haar strijd en heeft daardoor een lange uitgesponnen compositie op papier gezet: 'Om Mani Padme Hum'. Met de genoemde latere Sad Cafe-leden neemt hij het op voor een album op Chrysalis in 1975. Mandalaband zal later nog een vervolg krijgen waarna ook meer bekende muzikanten deel zullen uitmaken van het project. Rohl stapt een dag na de release van het album uit de band. Chrysalis is niet tevreden over de eindmix en brengt een remix uit van het album met enkele instrumenten opnieuw ingespeeld door sessiemuzikanten. Daarop gaan Young en Emerson in zee met de restanten van de band Spyro, een andere progressieve rockband uit Manchester. 

De oorspronkelijke bezetting bestaat uit zanger Young, toetsenist Emerson, Ian Wilson en Ashley Mulford op de gitaren, John Stimpson op bas en drummer Tony Creswell. De band tekent bij RCA en mag meteen een elpee opnemen. 'Fanx-Ta-Ra' (1977) en 'Misplaced Ideals' (1978) zijn de enige twee in de originele bezetting. Creswell verlaat de band en wordt vervangen door John Irving. Harvey Lisberg is dan de manager van de groep en behartigt ook de zaken voor 10cc. Hij brengt de band in contact met Eric Stewart welke het album 'Facades' zal produceren. 'Everyday Hurts' levert de eerste grote hit op voor Sad Cafe en dat wordt gevolgd door 'My Oh My'. De albums 'Sad Cafe' (1980) en 'Olé' (1981) verkopen drie achteruit. Er volgen in 1985 en 1989 nog twee elpees maar in 1990 houden de mannen het voor gezien. Er is een eenmalige reünie in 1998. 

In juli 2000 overlijdt Paul Young aan een hartaanval. Ik dacht dat jullie al hadden begrepen dat het niet de zanger was van 'Come Back And Stay' en dergelijke? Later in dat jaar vindt er een eerbetoon plaats waar de resterende leden van Sad Cafe ook aantreden. Ik zie in het lijstje van gasten ook een band staan die me een flashback geeft naar Mossley. In de Tollemache Arms praat ik geregeld met Ray en deze speldt me op de mouw dat Graham Nash van The Hollies bij The Toggery Five heeft gespeeld. Dat is niet juist. Het is wel Paul Young's eerste professionele band en zullen Clive Bunker en Mick Abrahams later opduiken in Jethro Tull. Dat het is genoemd naar de kledeingwinkel Toggery klopt dan wel weer. Ik heb Ray altijd met een korrel zout genomen. Paul Young heeft later ook nog gespeeld bij Mike & Mechanics als Sad Cafe al op zijn kont ligt. In november 2012 gaat de band weer op tournee en levert een live-album af. Vanaf 2018 zet Magere Hein de schaar in de band. Emerson overlijdt in 2018 en Stimpson drie jaar later. Barry James Thomas is in 2018 de nieuwe leadzanger en het laat in 2024 het leven. 

'My Oh My' bereikt in 1980 een veertiende plek in de Engelse hitparade en strandt bij ons in de Tipparade. 

Eindstreep: oktober 2026

Tot slot maak ik de balans op voor deze maand voor wat betreft de singles. Het is een goedgevulde maand geworden voor de variatie. Het feest is geweest en sinds een paar maanden moet ik weer iets selectiever worden qua singles. Dat weerhoudt me er deze maand niet van om maar liefst 62 singles aan te schaffen. Voor het eerst in maanden heb ik ook weer genoeg om van zowel de Blauwe als de Gele Bak een top tien samen te stellen. Deze maand is de Gele Bak de grote winnaar met dertig singles. De Blauwe Bak telt twintig singles. Vervolgens zijn er dan twaalf singles die 'dubbel' zijn en deze zijn verdeeld over zowel de Gele als de Blauwe Bak. Ik begin met de top tien van de Blauwe Bak welke ook het fotomodel mag aanleveren. 

1. Awaken - Scarlett Fagan 

2. Woman - Names And Faces 

3. Don't Make Me Cry - Prince Buster 

4. Here With Me - Peggy Scott & Jo Jo Benson 

5. I Want You Forward - The Break Cracker 

6. Movin' On - The Charities 

7. Bring My Lover Back - Mark Holder 

8. Understanding - Ray Charles 

9. Soldier Boy - Vondells 

10. I Am A Witness - Tommy Hunt

Gevolgd door de top tien van de Gele Bak

1. Nur Geträumt - Nena 

2. That's The Way - The Honeycombs

3. Refugee - Annabel Lamb

4. Don't Let Me Be Misunderstood - The Animals

5. Do You Really Want To Hurt Me - Culture Club

6. Some People - Cliff Richard 

7. Nature's Way - Spirit 

8. Colours - Donovan 

9. Heute Male Ich Dein Bild, Cindy Lou - Drafi Deutscher 

10. Play Me - Neil Diamond