*Radiolinks: 18 en 19 april

Het is in de afgelopen jaren iets verwaterd, hoewel ik dit jaar voor het eerst sinds tijden weer wat enthousiasme heb. Jaren geleden ben ik voor de gein samen met mijn radio-collega het concept begonnen van een Bananaramaweek. Eigenlijk als een lange neus naar een andere collega, maar dan opnieuw... We hebben het immers wel over de meest succesvolle damesgroep uit Engeland, ook al zal het tegenwoordig wedijveren met Spice Girls. De band heeft op zijn zazhtst gezegd een opmerkelijke geschiedenis waarmee je radioshows kan vullen en zeker in het begin van de Bananaramaweek hebben wij het er druk mee. Dit jaar heb ik aangekondigd voor het eerst in jaren weer eens een show te doen, waarschijnlijk in plaats van de seventies op vrijdag. Twee uren muziek van Bananarama en bands en artiesten die op ene of andere manier zijn gelinkt met het trio. Als Bananarama dan in het plaatje moet, dan kunnen we ook net zo goed de radio-collega doen. AI kent hem al een beetje want iedere maandagavond probeer ik een parodie te hebben op het thema van bril en platte pet. Lee is niet bepaald een vinylman maar getuige het geklooi in de studio ik evenmin. Moet de muziek via de toonarm door ons lijf resoneren? Enfin, het had het al druk met het goed weergeven van Bananarama en de collega en dus hou ik het zo. 

In Do The 45 heb ik geprobeerd alle platen uit de afgelopen weken te draaien. Alleen The Merced Blue Notes, Phil Hurtt, Ingram Family, Billy Keene en The Stylistics zijn buiten de boot gevallen. Bij de Week Spot ga ik de mist in door de verkeerde kant op te zetten en ook introduceer ik 'Play that full album white boy' met de eerste vier tracks van 'Love Made Trees' van Loaded Honey. Kort gezegd zitten er 45 nummers in de show die grotendeels afgelopen week aan bod zijn gekomen in de 'Singles round-up'. Op alfabethische volgorde zijn dat: 

Sam Baker, Brook Benton, Black Nativity, Blademasters, Brother Soul, Candido, Chairmen Of The Board, Alice Clarke, The Classic Sullivans, The Delfonics, The East Coast Connection, Elado, The Facts Of Life, Eddie 'Buster' Forehand, The Gaslight, Marvin Gaye, Al Green, Wilbert Harrison, Karl Hector & The Malcouns, Wornell Jones, Major Lance, Loaded Honey (4x), Cheryl Lynn, Manchild, Vivienne McKone, Jeb Loy Nichols, The O'Jays, The Olympics, Peaches & Herb, Scruscru & Los Protos & Tony Lavrutz (2x), The Sequins, Bunny Sigler, Joe Simon, Timmy Smith, The Soul Fox Strings, Spiral Starecase, Gloria Ann Taylor, Billy Vera & Judy Clay, Gloria Walker, Al Wilson en The Yancy Family. 

Vanavond komt hier de link te staan naar 'The Vinyl Countdown'. 

Singles round-up: april 5

De traditie is in stand gebleven. Ik koop bijna alle dagen van het jaar platen behalve op Record Store Day. Ik had laten doorschemeren dat ik ambitieuze plannen had. Eerst de post rond en daarna de singlesbakken in. Welnu, het werk is uitgesteld tot maandag en ik heb geen singles gekocht. Gisteren is het eerste Juno-pakketje binnengekomen, ik verwacht nog de tweede die ik via Discogs heb gekocht. In eerste instantie zal ik de single alvast presenteren in deze aflevering van de 'Singles round-up' maar ik verwacht dat ik morgen nog een bestelling ga plaatsen bij Juno en dan kan deze ook wel later deze week. Ik hou het nu dus bij de zes singles die gisteren zijn gearriveerd. Ik denk dat ik bijna een volledige 'Do The 45' aan nieuw materiaal heb en dus kunnen jullie vanaf morgen zelf mee luisteren. Of vanavond 'live' natuurlijk... Nu dan de zes meest recente aanwinsten van Juno. 

* Brother Soul- Cookies (UK, Breaks & Beats, 1974, re: 2020)
Het Breaks & Beats-label doet in principe aan gelimiteerde oplages maar maakt er geen punt van om een plaat opnieuw te persen. Dat is eveneens het geval met deze single. De 'breaks' zijn ietsje uitgebreider dan bij het origineel en ook met iets meer 'body'. Ze zijn allemaal voor 'professional use only' waardoor de eigenaars van de rechten niets terug zien van de verkoop van deze platen, maar voor de dj's is het een voordelige manier om aan nummers te komen die veel en vaak zijn gesampled. Ook zijn de nummers in sommige gevallen albumtracks en dan is 7" ook weer erg welkom. 'Cookies' is een feestje dankzij de geluidseffecten in het intro en vervolgens de moddervette groove met blazers. Vijf jaar eerder heeft Ramsey Lewis een album gemaakt genaamd 'Mother Nature's Son' en dat bevat zijn uitvoeringen van nummers van The Beatles van het witte album. Op de b-kant staat Ramsey's versie van 'Back In The USSR'. Het is een aardige novelty maar ik heb de bestelling geplaatst vanwege Brother Soul. 

* Elado- Edits Do Brasil (UK, Scruniversal, 2026)
'Edits Do Brasil' is de titel van de single en het bevat twee nummers: 'Sabor' op de a-kant en 'Debbie' op de b-kant. 'Sabor' is overduidelijk uit de jaren tachtig. Het is een erg catchy nummer dat ik helaas niet naar een origineel kan herleiden. 'Debbie' heet uiteraard 'Debora' want dat is de naam die wordt gezongen door de oorspronkelijke uitvoerenden. Het is dus Braziliaanse disco aan beide kanten en alleen 'Debbie' heeft wat percussie in het intro. 'Sabor' klinkt gewoon als een grote hit welke toevallig in het Spaans wordt gezongen. 

* The Gaslight- Hard Times Are Coming, Hard Times Are Here (UK, Soul Junction, unreleased 70s, re: 2026)
Oliver Cheatham en George McGregor zijn de twee belangrijkste namen van The Gaslight, een bandje uit Detroit dat het probeert in de vroege jaren zeventig. Het lsaagt door middel van een paar singles voor een lokaal platenlabel maar ook niet meer dan dat. In 2010 ontdekken de mensen van Soul Junction een paar onuitgebrachte opnames van The Gaslight en besluiten dit uit te brengen als single. Het is een doorslaand succes. Er zijn nóg twee andere nummers die erom smeken om te worden uitgebracht. McGregor is dan het voornaamste aanspreekpunt en zijn gezondheid laat te wensen over waardoor Soul Junction hem niet lastig wil vallen. McGregor overlijdt in 2015 en Soul Junction lijkt de opnames te vergeten. Dan stuurt iemand een opgepoetste versie op van 'Hard Times' en zie daar: Een tweede single van Gaslight op het Soul Junction-label. De opnames zijn van rond 1973-74 en rieken iets naar Phillysoul. In 1973 groeien de bomen ook niet tot in de hemel en is er sprake van werkloosheid en moet je de theremostaat flink naar beneden draaien om te kunnen overleven. Tja, dat is waar de 'Hard Times' over gaan. De b-kant bevat twee nummers en is op 33 toeren. Zelfs Juno is dat vergeten en bij hen klinkt het als The Chipmunks. 'Just Because Of You' is eveneens onuitgebracht. Als bonus is 'It's Just Like Magic' dat ooit wel op single is uitgebracht. Het is allemaal mierzoete 'sweet soul' hoewel de onuitgebrachte kanten vrij upbeat zijn. Ik moet nog even wennen aan de verschillende nummers. 

* Karl Hector & The Malcouns- Kingdom Of D'mt (US, Funk Night Field, 2026)
Berg het paspoort maar weer op. We hoeven voor de volgende plaat slechts naar Duitsland. Ofwel: Het wereldje van multi-instrumentalist J.J. Whitefield. Zijn 'Sitar Slam' als Itamar is vorig jaar een grote hit geworden in mijn verzameling en nu smeekt 'Kingdom Of D'mt' om hetzelfde lot. Méér grooviness met fluit en synthesizer ditmaal. Op de andere kant staat 'Safari Strut' door Whitefield Brothers. en deze is mogelijk nóg meer funky. Ik moet een keuze zien te maken tussen de twee. 

* Wornell Jones- Must Have Been Love (UK, Dynamite Cuts, 1979, re: 2026)
Twee tracks van de elpee van Jones uit 1979 waarop hij wordt bijgestaan door Maxayn Lewis. Blijkbaar is er een grote vraag naar het werk van Jones in Japan want Dynamite Cuts heeft speciaal een obi-strip laten drukken voor de Japanse markt en ook de titels zijn in het Japans geschreven. Er is daarnaast ook een reguliere Engelse maar het scheelt helemaal niets in prijs. Wornell is in de eerste plaats een bassist maar hij kan ook zingen. Beide kanten zijn duetten met Lewis. 'Must Have Been Love' is de meest interessante kant. 'Only Love Can Make It Better' riekt teveel naar Stevie Wonder als je het mij vraagt. 

* The Merced Blue Notes- Sundown (UK, Kent, 1963, re: 2018)
Omdat ik recent een paar Kent-singles heb gekocht, kijk ik een paar weken geleden in de koopjeshoek om oudere Kent-releases te vinden. Dan zie ik deze van The Merced Blue Notes liggen voor een dievenprijsje. Het is lekkere rauwe rhythm & blues. 'Sundown' is vóór 1984 niet uitgebracht en staat dan op een album met opnames van de groep uit de jaren 1960 tot en met 1963. De groep maakt in 1963 een single voor het Tri-Phi-label met de titel 'Whole Lotta Nothing'. Niet te verwarren met 'Whole Lotta Something'  dat onuitgebracht blijft totdat het in 2004 op een cd staat. Dat is een genadeloze rocker, grotendeels instrumentaal. 'Sundown' is dan de meest interessante kant voor de Blauwe Bak maar het is, eerlijk gezegd, de nieuwsgierigheid en de lage prijs die eht aantrekkelijk maken. 

Morgenmiddag krijgen jullie de link naar de show van vanavond. 

*Rondje gebak 70s: Bak 5

Vanmiddag is een pakketje van Juno binnengekomen met zes singles. Ik verwacht nog eentje van Juno maar die heb ik via Discogs besteld. Ik wacht nog even en anders ga ik deze alsnog aan jullie voorstellen. Dat de plaat dan niet op de foto staat, is iets waar ik wel mee kan leven. Vanavond hou ik het echter alleen bij het 'Rondje gebak'. Ik heb vandaag ook weer buiten mogen ravotten met post en merk dat ik niet meer zo goed tegen warmte kan als jaren geleden. Ik ben nu eigenlijk best moe. Morgen wil ik in principe de post combineren met een paar uurtjes Groenendijk maar daarvoor zal ik vroeg aan de slag moeten. Ik ga vanavond dus alleen de vijfde jaren zeventig-bak met jullie doornemen. De show is hier dan weer te beluisteren. 

Officieel gezien hoort deze vijfde jaren zeventig-bak te lopen van 'Double Life' van The Cars tot en met 'Draggin' The Line' van Dave Clark & Friends. Toch staat deze laatste niet op de positie. Als ik het papier aan hou zitten er 135 singles in deze bak. Ik ga nu de artiesten en groepen noemen met drie of meer singles in de betreffende bak. 

David Cassidy (4), Jimmy Castor Bunch (4), Catapult (4), The Cats (16), CCS (4), Adriano Celentano (3), Tina Charles (6), Cheap Trick (3), Cher (3), Chic (8), Chicago (17), Chicory Tip (6), Chi-Lites (3), Tony Christie (4), City Boy (3) en Eric Clapton (4). 

De top tien is redelijk snel samemgesteld en ziet er dan als volgt uit. 

10. No Second Chance - Charlie (1977)

9. Surrender - Cheap Trick (1979)

8. A Thing Called Love - Johnny Cash (1972)

7. I Want Your Love - Chic (1979)

6. Feelin' Stronger Everyday - Chicago (1973)

5. Rock And Roll Star - Champagne (1976)

4. King Kong - The Jimmy Castor Bunch (1976)

3. Don't Waste Your Time - The Cats (1971)

2. Send Me No More Letters - Linda Christine (1970)

1. Get It On - Chase (1971)

Van zowel The Cats als Chicago zitten er nog twee meer in de show en van Chic eentje extra. Voor de rest kun je singles verwachten van de volgende artiesten en groepen: Cash & Carry, David Cassidy, Catapult, CCS, Adriano Celentano, Chakachas, Tina Charles, Chas & Dave, Cheech & Chong, Cher, Chester, Chicory Tip, Ivy Christie, Tony Christie en Eric Clapton. 

Week Spot: Scruscru & Los Protos & Tony Lavrutz

In de 'Singles round-up' heb ik de plaat weggeschreven als Armenië. Discogs heeft het zelfs over Rusland. Als ik de plaat opzoek op 45cat en ik zelf ook nog eens op het label kijk, kan ik zien dat de plaat in Engeland is geperst. Enfin, dat laat ik nu zo. Op zichzelf voelt het wel fijn aan om eens een Braziliaans aandoende Week Spot te hebben en ik heb vanmiddag al gepoogd om achter iets meer informatie te komen. Dat valt niet mee waardoor dit bericht vrij beknopt is. Scruscru is het pseudoniem van Anton Bogomolov, een dj en producent afkomstig uit Armenië. Hij runt sinds jaar en dag zijn eigen Scruniversal-label en in 2024 maak ik kennis met zijn werk dankzij 'Marengo In Love', een mash-up 're-edit' van een Braziliaans nummer (naar het schijnt van de groep Marengo) en 'Moments In Love' van Art Of Noise. Op Facebook heeft hij het over zijn eerste elpee sinds 2016 en dat klinkt als ondergetekende. Toch gaat zijn discografie dan 2018. Scruniversal bestaat nog maar sinds 2022. Zijn edits zijn gemaakt vanuit de hiphop-benadering voor samples in de jaren tachtig, hetgeen een lekkere retro-sound geeft aan zijn edits. Dat is dus eveneens het geval bij 'Acido Brasil'. Hoewel de a-kant van de single inmiddels is geïdentificeerd, weten we op dit moment niet wie er op de achtergrond funkt. Het is zomers genoeg om deze week mijn Week Spot te zijn!

Singles round-up: april 4

De keuze voor een Week Spot is deze week een zware bevalling. Het is gewoon dat ik geen keuze kan maken. Zoals het nu lijkt krijgen jullie morgen in ieder geval het 'Rondje gebak' van de seventies met de bijbehorende link. Het triootje van de jaren tachtig komt in het weekend en ook een aflevering van 'Het zilveren goud'. Morgen verwacht ik de volgende vracht van Juno en die kunnen dan weer na het weekend. Nu eerst de 'oude' vracht van Juno. Deze is een week geleden gearriveerd en bevat een 12" die ik meteen afgelopen zaterdag heb kunnen draaien. Ik zit heel erg te dubben bij één van de singles uit dit pakket maar heb de knoop nog niet doorgehakt. De apparatuur mag vandaag nog eenmaal aan voor de volgende zes schijven. 

* Sadar Bahar & Marc Davis- Disco Gospel Vol. 2 (UK, Mr. Bongo 12", 2026)
Mr. Bongo laat er in de promo geen gras over groeien. De heren Badar en Davis zijn direct geïnspireerd door de mannen van Divine Disco en doen het op hun eigen manier. Ook zij zijn voortdurend op zoek naar de meest swingende nummers die zijn gemaakt ter ere van een hogere macht en voorzien deze van een eigentijdse 'rework'. Toch moet ik zaterdag meteen al een duidelijk verschil opmerken ten opzichte van Divine Disco, het ontbreekt ietwat aan bas bij de heren Badar en Davis. De Divine Disco-producties doen de glazen in de kast rammelen. Op deze tweede schijf in de 'Disco Gospel'-serie neemt het een nummer van Myrna Summers en The Yancy Family onder handen. Ik heb zaterdag de show besloten met Myrna Summers. Mijn allereerste gospelsingle is 'God Gave Me A Song' van Interdenominational Youth Choir Of Washingtong D.C. And Maryland en daarop is Myrna de leadzangeres. In 1981 geeft ze ons 'So Much To Live For'. 'Lifted Me Higher' van The Yancy Family is oorspronkelijk uit 1989. Dat klinkt qua sound meteen een stuk moderner met, dan, eigentijdse elektronica. Zelfs met de bas op tien wil het niet echt dreunen in mijn koptelefoon en dat is een beetje jammer. Aan de 'cuts' ligt het hem niet. Yancy Family heeft een erg royaal intro. Later een aantrekkelijke zangeres. Misschien is deze kant zelfs wel beter dan Myrna Summers, maar het blijft jammer dat het niet wil beuken. 

* Blademasters- King's Knight (Australië, Dune Castle, 2026)
'Instrumental cinematic funk'. Zo omschrijft het Australische duo Blademasters zelf haar stijl. Het bestaat uit de heren Lachlan Stuckey en Patrick Ryan. 'King's Knight' is het debuut van het duo. Het begint met een akoestische gitaar dat zo uit een film zou kunnen komen. Sterker nog: Het lijkt ergens op. Dan vallen de drums in en neemt de piano de 'lead' over. Het blijft cinematisch en het is bovenal een 'hook' die ik vaker hoor in nummers en waarvan ik niet genoeg kan krijgen. Zo sluit het bijvoorbeeld naadloos aan op het tweede deel van 'Questions' van Pat Stallworth maar ook 'Fulton County Line' van Tommy Stewart. 'Live By The Blade' op de keerzijde biedt evenveel 'suspense' als de a-kant. Heerlijke groovy muziek waar ik niet genoeg van ga krijgen!

* Candido- Candido's Funk (UK, Dynamite Cuts, 1973, re: 2025)
Is het al opgevallen? Er is momenteel iets Braziliaans aan de gang in de Blauwe Bak. Iets dat op het punt van uitbreiding staat. Nu heeft in dit geval het Dynamite Cuts altijd al mijn speciale interesse. Hier twee klassieke Braziliaanse funktracks van Candido uit 1973 die voor de eerste maal zijn samengebracht op een single. Het is vooral 'Soulwanco' op de keerzijde dat meteen mijn interesse heeft. De bongo's in het intro en de aantrekkelijke blazers maken dat deze kant méér Braziliaans is dan Amerikaans, waar de beide opnames overigens wel plaats hebben gehad. 

* Bobby Hebb & Alice Clarke- Hard Hard Promises (UK, Soul Direction, unreleased 60s/70s, re: 2026)
Alice Clarke trekt meteen de aandacht. Een duet? Nee, het zit anders. Bobby Hebb is naast een populaire zanger ook een songschrijver en hij zet 'Hard Heart Promises' op papier. Hij neemt zelf ook een demo op. Het is niet duidelijk of hij het plan heeft om het zelf uit te brengen of dat het puur als demo is bedoeld. Feit is dat Soul Direction de beschikking heeft gekregen over de tape en dat dit heeft geresulteerd in deze single. Alice Clarke krijgt in 1972 haar eerste en enige kans om een elpee op te nemen en deze bevat maar liefst drie liedjes uit de pen van Bobby Hebb waaronder ook 'Hard Hard Promises'. Ja, 'Heart' is een tweede 'Hard' geworden. De uitvoering van Alice ligt een stuk hoger qua tempo en bevat verder de heerlijke zang van Alice. Op de achterkant van het hoesje ook het gerucht dat Alice lid zou zijn geweest van een geloofsgemeenschap dat haar leden niet toestaat een bad te nemen of haar te wassen. Vandaar dat Alice haar korte kapsel heeft? Het mag duidelijk zijn dat ik deze schijf heb gekocht voor Alice Clark? 

* Jeb Loy Nichols- Do The Get Together (Finland, Timmion, 2026)
Komende zaterdag is het Record Store Day. Ik heb wel plannen voor een bezoek aan een platenzaak maak niet in het kader van Record Store Day. De tijd van het gekleurde vinyl kan weer aanbreken als zijnde 'indie exclusives'. Van deze single van Jeb Loy Nichols zijn alleen maar flessengroene exemplaren en dat is altijd jammer. Ik kijk bij mensen niet naar kleurtjes maar vinyl moet gewoon zwart zijn. Cold Diamond & Mink doet de begeleiding en dat zit dus wel goed. Oei, ik ben kleurenblind. Het is 'transparent turquoise' en er blijkt wél zwart vinyl te zijn. Enfin. Jeb Loy is een blanke meneer uit het Amerikaanse Wyoming die tegenwoordig woonachtig is in Wales. Hij heeft vorig jaar een album gemaakt voor Timmion waar de b-kant, 'First Night Away From Home', de openingstrack is. Jeb Loy heeft niet echt een soulstem. Ik zou het eerder richting country of blues denken maar het is Cold Diamond & Mink en Emilia Sisco die de soul geven. Ik vind de b-kant sowieso de meer interessante kant. 

* Scruscru, Los Protos & Tony Lavrute- Inspetores De Umidade (Armenië, Scruniversal, 2026)
Welnu, bij deze single heb ik zitten twijfelen en dan vooral bij de b-kant. 'Acido Brasil' is nog niet geïdentificeerde Braziliaanse funk uit de jaren zeventig met een hiphop-beat uit de late jaren tachtig en een bijzonder smakelijk origineel. Ja vooruit, dit wordt de Week Spot. Straks dus nog een bonus-berichtje. 

Singles round-up: april 3

Zestien Blauwe Bak-singles in één bericht is een beetje veel van het goede en ik heb het wel gehad als ik klaar ben. Ik verwacht dat ik alweer vroeg wakker ben vanwege de schilders maar ook dat valt reuze mee. Ik heb niet de indruk dat ze momenteel aan het werk zijn bij mijn huis. Wellicht eerst de garages? Ik ben binnen de 'Singles round-up' nog altijd op zoek naar een geschikte Week Spot voor deze week en dus trap ik vandaag af met de 'mystery box'. Ik heb zojuist een paar platen nagekeken. Er is eentje waarvan ik doorgaans de b-kant draai en dit blijkt de demo te zijn van de a-kant. Er is eentje die ik écht dubbel heb plus eentje die ik al wel heb maar niet in deze persing met b-kant. Ik ga deze dus gewoon in alfabetische volgorde aanbieden. Omdat Mark deze singles niet verder heeft gespecificeerd, ga ik deze bij de a-kanten noemen en moet de beluistering ervan beslissen wat de favoriete kant gaat worden. 

* Sam Baker- Just A Glance Away (US, Seventy-Seven, 1967, re: 1976)
Oorspronkelijk dus een single uit 1967 op het Sound Stage 7-label. Deze komt eventueel gewoon in de koffers te staan want ik heb eveneens een Sound Plus van deze Sam Baker. Het is Deep Soul dat ook weer genoeg gitaar bevat voor een plekje in de Carib Soul. 'Safe In The Arms Of Love' is nóg meer drama dan de a-kant en beide kanten zijn heerlijk, hoewel ik nieg naar 'Safe' vanwege het arrangement. 

* Brook Benton- Makin' Love Is Good For You (US, Olde World, 1978)
Misschien heb ik het plaatje destijds geen eerlijke kans gegeven omdat ik de b-kant kan gebruiken voor een 'Listen Very Carefully' . 'Better Times' is oorspronkelijk de b-kant van deze single en mijn favoriet gebleken. Nu heb ik hier de a-kant van deze single tweemaal: Stereo aan een kant en mono op de andere. Tony Joe White heeft het geschreven en dat moet wel de moeite waard zijn. Het is meer funky dan 'Better Times' en hoewel Brook een schreeuw uit het verleden is, past zo'n nummer hem best. Hij is best wel aardig maar niet heel erg essentieel. 

* Chairmen Of The Board- Finder's Keepers (US, Invictus, 1973)
Het nummer heb ik volgens mij wel maar niet in de uitvoering van Chairmen zoals nu blijkt. Het is Motown op zijn meest funky zonder dat dit overigens op Motown is. Integendeel, Invictus is het label dat is begonnen door Holland-Dozier-Holland nadat dit trio ontslag heeft genomen bij Motown. Het is echter het geluid van de funky Motown-nummers van omstreeks 1973. De b-kant biedt de instrumentale versie en dus zijn we ook hier snel klaar. 

* The Facts Of Life- Looks Like We Made It (US, Kayvette, 1977)
Ik heb 'Sometimes' van deze band en die heb ik niet eens via Mark gekocht. 'Looks' is heerlijke 'sweet soul' met aantrekkelijke samenzang van man en vrouw en een smaakvol arrangement. 'Lost Inside Of You' is van de hand van Barbra Streisand en Leon Russell, hoewel die eerste het pas in 1981 voor het eerst gebruikt als b-kant. Het is méér van de 'sweet soul' maar nu met een extra poppy lading. Ik vind beide kanten erg goed. 

* Al Green- I Can't Get Next To You (US, Hi, 1970)
Het jaar 2026 is nu al een beetje het jaar van Al Green. Dit is inmiddels de derde single van de zanger. Klassieker dan dit wordt het natuurlijk niet. Green doet zijn kijk op het nummer van The Temptations. Ik geef licht de voorkeur aan de laatste, maar ach...'Ride Sally Ride' op de keerzijde is door Green zelf op papier gezet. De Mustang heeft technische problemen waardoor het een stuk minder jaagt dan Wilson Pickett. Opvallend is ook dat Don Bryant een paar jaar eerder 'Doin' The Mustang' heeft gedaan voor Hi. Geen idee waarom het label van Willie Mitchell zo blijft door hameren op de Wilson Pickett-klassieker. 

* Wilbert Harrison- My Heart Is Yours (US, Fury, 1962, re: 1972)
Deze kan ik meteen wel bij de b-kant noemen. Geen idee wie 'Soul King E. Soeagnie' is geweest, maar deze heeft het label versierd met de zwarte viltstift. Ik heb al wel een uitvoering van 'Let's Stick Together' van Wilbert Harrison maar is dat niet 'Let's Work Together' als de 'one man-band'? 'My Heart Is Yours' riekt naar Fats Domino en Clarence Henry.. Hee wacht eens... Ik heb nóg een versie van 'Let's Stick Together' en dat is volgens mij deze uitvoering. Ik heb hem niet in mijn chronologische volgorde staan maar ik heb eens een heruitgave gekregen van kameraad Albert. Deze is in 2024 nog Week Spot geweest. Dit is een rechtstreekse reproductie van de originele 1962-single en mag derhalve in de koffers. 

* Ingram Family- The Funk Lies In Our Music (US, Excello, 1976)
De a-kant is funky zoals de titel doet vermoeden. De b-kant heeft in 'She's All Alone' een oorverdovend fraaie ballade. Definitief dé kant voor mij. 

* Denise Lasalle- My Toot Toot (NL, Break, 1985)
Die heb ik uiteraard al met fotohoes en gewoon in de jaren tachtig-bak. Dit vinyl ziet er wel smetteloos uit dus wellicht een upgrade voor mijn oude. 

* Cheryl Lynn- Shake It Up Tonight (US, Columbia, 1981)
De a-kant is 'in your face'-disco en wellicht is de a-kant iets interessanter? 'Baby' neigt meer naar Chaka Khan waardoor ik opeens toch weer meer team 'Shake' ben. Het wiel wordt echter niet opnieuw uitgevonden. 

* Manchild- Especially For You (US, Chi-Sound, 1978)
De eerste groep van de latere producer Babyface. Ik heb al 'These Are The Things That Are Special To Me' van deze band en dat is in 2022 een grote favoriet. 'Especially For You' is meteen de magische 'sweet soul' op de a-kant. Ik ben ook wel nieuwsgierig naar de b-kant want dat is een cover van The Doobie Brothers. 'Takin' It To The Streets' is best een eigenwijze coverversie. Een 'double-sider' als je het mij vraagt. 

* Vivienne McKone- Sing (UK, FFRR, 1992)
Een goede kennis van mij heeft jaren lang voor het Engelse London-label gewerkt en vertelt graag over zijn ervaring met artiesten en bands op het label. Daarbijk komt ook FFRR geregeld ter sprake. Het zal me beniuewen of hij Vivienne McKone weet te herinneren. Oh, is het minder obscuur dan ik dacht? 'Sing' heeft het tot 47 geschopt in de Engelse hitpuree en de opvolger is na een weekje op 69 alweer verdwenen. 'Sing' is best aardig. Een beetje poppy maar wel smakelijk. Ik denk dat ik hier nog wel plek voor heb in de koffer. 

* Peaches & Herb- The Ten Commandments Of Love (NL, CBS, 1968)
Ik geloof dat ik deze single eerder bij Mark heb gezien. Dan denk ik van 'Ach... wie weet vind ik hem nog eens met fotohoes'. Het is een klassieke uitvoering van een klassiek nummer. 'What A Lovely Way' is ietsje aantrekkelijker in mijn boek. 

* The Stylistics- First Impressions (US, Mercury, 1978)
Nee, niet hetzelfde nummer als The Impressions. Beide kanten zijn geschreven, gearrangeerd en geproduceerd door Teddy Randazzo dus dat kan geen teleurstelling opleveren. Juist, beide kanten is The Stylistics op hun allerbest. Ik mag zaterdag een keuze maken tussen de twee kanten. 

Singles round-up: april 2

Een korte radiostilte op Soul-xotica? Ten eerste heb ik me vergist in het aantal berichten. Ik meen dat ik zondag op schema zit, maar natuurlijk... ik heb de links van zaterdag en zondag samen in één bericht gestopt. Maandag kom ik er domweg niet aan toe. Gisteren ben ik weer aan het werk gegaan en mag meteen met de kop in de zon waardoor ik een knallende koppijn heb. Dan is het inmiddels woensdag en ziet het schema voor Soul-xotica er heel anders uit. Het pakket van Mark is gisteren gearriveerd. Ik zou dit het liefste in drie of vier delen doen maar heb ook nog 'Singles round-ups' met 'nieuwe' platen in de planning en dus doe ik het in twee delen. Ook omdat ik een aantal singles al heb. In dit eerste deel de reguliere 'Five A Day'-singles die tegenwoordig eens per week op dinsdag worden gepubliceerd in een lijst van vijfentwintig. In het volgende deel de overige singles uit het 'goedkope' pakket dat Mark een paar weken geleden heeft aangeboden. Ik trap dit eerste deel af met Gloria Ann Taylor want die zou ik bijna zijn vergeten te noemen. Deze is nét op tijd voor de Blauwe Bak Top 45 en mag meteen in de top tien, maar ik heb hem verder nog niet genoemd op Soul-sotica. 

* Gloria Ann Taylor- Jolene (US, Selector Sound, 1973)
Vrijdag 26 juli 2013. Onze moeder wordt 75 en wij vieren dat met een uitje naar een pretpark in Appelscha. Omdat ik altijd moeilijk kan slapen voor dergelijke gebeurtenissen blijf ik op en hang vooral rond op Facebook. Daar plaatst een Amerikaan rond onze middernacht een advertentie voor een single. Ik ga luisteren en luisteren en luisteren, maar ik vind de gevraagde veertig dollar fors. Een paar uur later hak ik de knoop de door en ben ik nét op tijd. Ook omdat een paar jaar later de Gloria Ann Taylor-hype zal losbarsten en deze single enige tijd rond de 150-200 dollar heeft gezeten. Inmiddels is die gezakt naar 50. En dan is er nog 'Jolene', het nummer van Dolly Parson (volgens het label) maar dan vertolkt in Gloria Ann's eigen stijl. Ook deze heeft jaren boven de 100 dollar gezeten en zakt nu ook weer ietsje, ook al is deze eveneens peperduur geweest. Toch blij dat ik hem eindelijk eens heb!

* The Classic Sullivans- Paint Yourself In The Corner (UK, Kwanza, 1974)
* Al Wilson- The Snake (US, Soul City, 1969)
Ik noem allereerst dit duo. The Classic Sullivans heb ik vorig jaar van Mark gekocht in de Amerikaanse persing. Eerlijkheidshalve moet ik bekennen dat ik niet wist van een Engelse persing. Nu hij deze voor een fraaie prijs aanbiedt, ben ik vlug bereid. Al Wilson heb ik een paar jaar geleden in Meppel gekocht in de Nederlandse Liberty. Toch is deze een singlle een half fruitschaaltje en doet Mark niet gek met deze Amerikaanse 'original'. De volgende dertien zijn echt nieuw in de verzameling. Duurdere singles? Zes pond is de instapprijs bij Mark en er zit eentje bij die veertig pond heeft gekost. 

* The Delfonics- You're Gone (US, Philly Groove, 1968)
Eigenlijk de b-kant van 'I'm Sorry'  maar het is al eerder voorgekomen dat ik bij The Delfonics voor een b-kant ga. Een overheerlijk crossover-geluid van de mannen met de kenmerkende zang. 'I'm Sorry' is meer in de stijl van de grote hits maar uiteraard ook niet te versmaden. Er zit zelfs een overduidelijk 'Tralala' in het refrein met een knipoog naar 'La La La Means I Love You'. 'You're Gone' is vrij van dergelijke referenties en daarom mijn grote favoriet maar het is en en blijft een 'double-sider'. 

* Eddie 'Buster' Forehand- You Were Meant For Me (US, Josie, 1968)
Mark biedt deze opnieuw aan met de b-kant. Een staaltje Deep Soul met genoeg elektrische gitaar om het ook populair te maken in de Carib soul. Ik heb het nummer vorige week eenmaal gehoord toen ik het heb gereserveerd en het is nu al alsof ik een oude vriend opnieuw heb ontmoet. Op de a-kant staat 'Young Boy Blues' dat door Phil Spector is geschreven. Eigenlijk samen met Shuman maar die krijgt geen credit in 1968. Ben E. King neemt het in 1961 op. Eddie's uitvoering is zeker niet slecht maar het haalt het niet bij de 'deepness' van de b-kant. 

* Phil Hurtt- Giving It Back (UK, Fantasy, 1978)
De prijs en de Engelse uitgave hebben de doorslag gegeven. Het is een beetje dertien in een dozijn soulvolle disco waar zeker plek voor is in mijn verzameling. 'Where The Love Is' heeft op zichzelf ook geen verrassingen. Het is zelfs ietsje 'drukker' dan de a-kant maar het platenlabel zal 'less is more' hebben gedacht bij de release van deze plaat. 

* Billy Keene- Somebody Please (US, Ronn, 1970)
Hij is in 1969 al uitgebracht op het lokale Dottie-label, maar bij deze Ronn is duidelijk van 1970. Het is fijne Southern Soul. 'Losers Win Sometimes' is de eigenlijke a-kant en mede geschreven door Jewel Akens. Het zijn twee uitstekende Southern Soul-kanten op een label dat zelden teleur stelt. 

* Major Lance- Come What May (US, Columbia, 1977)
Heeft Major Lance ooit een slechte plaat opgenomen? Niet dat ik weet. In 1977 is de Major weer uit zijn schulpje gekropen en krijgt een kans van een 'major'. 'Come What May' is zeer aangename soulvolle disco. Het blijkt wel de b-kant te zijn dus wellicht is kant A dan wel 'over the top'? Nee, dat valt reuze mee. Major weet het ook hier 'classy' te houden. Ook hier geldt weer 'less is more' en wat dat betreft scoort 'Come What May' hoog bij mij, hoewel het grootse intro van 'Come On, Have Yourself A Good Time' erg fijn is. 

* The O'Jays- Oh, How You Hurt Me (US, Imperial, 1964)
Een grootse productie van The O'Jays ditmaal en voor de verrassing ook eens de a-kant. 'Girl Machine' is bijna rock'n'roll als je het mij vraagt en dus is de keuze voor de Blauwe Bak hier niet zo moeilijk. Omdat ik zestien singles in dit bericht wil stoppen, hou ik het toch ietsje korter dan anders. 'Oh How You Hurt Me' heeft een lekkere groove en fraaie harmonieën. Letterlijk lichtjaren vóór 'Back Stabbers' en de overige grote hits voor de groep. 

* The Olympics- The Slop (US, Arvee, 1960)
De dansjes van The Olympics doen het over het algemeen goed in de Northern Soul. Ik zoek altijd nog 'The Bounce'. 'The Slop' is leuk voor erbij. De a-kant is 'Big Boy Pete' en deze is eveneens erg aantrekkelijk. Een geinig plaatje voor erbij. 

* The Sequins- What Makes Me Love You (US, Crajon, 1971)
Een glimmend kraaltje op een verder mat kledingstuk geeft geen glans. Gelukkig zijn er tal van groepen die zich The Sequins noemen. In de Northern Soul hebben we 'He's A Flirt' van de groep op het Okeh-label. In 2013 loop ik tegen 'I've Got To Overcome' aan. Dat het een kliene 'hit' is geworden in de Northern is een klein beetje mijn schuld. Dit is de duurste uit het pakket en terecht! Je komt hem namelijk maar zelden tegen in het wild. Of de groep er zangtechnisch op vooruit gegaan sinds 'I've Got To Overcome' vind ik lastig om in te schatten. Wellicht dat de productietechniek is verbeterd waardoor de stemmen nog mooier uitkomen. 'Where Your Love's Been' op de flip is elektrisch versterkt en zelfs wat funky, dat jasje past hen ook erg goed. 

* Joe Simon- What We Gonna Do Now (UK, Polydor, 1974)
Joe Simon doet een nummer van Philip Mitchell. De rest kunnen jullie raden. Joe Simon is voor Mitchell wat Dionne Warwicke was voor Burt Bacharach en Hal David. 'The Best Time Of My Life' op de a-kant is meer in de stijl van 'Drowning In The Sea Of Love' en 'Step By Step'. Desondanks een fraaie double-sider maar ook ome Joe kan weinig verkeerd doen bij mij. 

* Timmy Smith- I'm Willing To Love You (US, Starville, 1968)
Meer van de oude Southern Soul. 'I'm Willing To Love You' is een gezellig heupwiegend nummer. De a-kant heet 'Everybody's Talks About The Devil' en dat heeft iets meer pit. Ik moet nog even wennen aan beide kanten. 

* The Soul Fox Strings- Blowing My Mind To Pieces (US, Soul Galore, 1975)
Mark biedt het aan als een Engelse persing en wellicht is dat ook zo. De plaat is geperst op styreen en, het is waar, er zijn een paar styreenpersen in Engeland voor de Northern Soul in de jaren zeventig. Het is een novelty dat thuis hoort in het canon van de Northern Soul. Het is jaren voor Youtube en Spotify en de platen in je favoriete discotheek worden niet op de radio gedraaid of zijn niet te bestellen in de platenzaak. Toch wil je een dansroutine ontwikkelen en dan is daar het Soul Fox-label. Het is Simon Soussan, 'The Frenchman', die er bovenop duikt en met zijn orkest een aantal grote Northern-hits instrumentaal uitbrengt. Of hij de platen in Amerika laat persen of dat deze toch in Engeland is geperst? Dat is niet bekend. Simon zal een paar jaar later aan de wieg staan van Shalamar en met name de hit 'Up Town Festival' komt uit zijn brein. 

* Spiral Starecase- She's Ready (Brazilië, CBS, 1970)
Een heel aardig item dat je niet vaak tegen komt. Tewijl het prima in 45 toeren op 7" zou passen, is Brazilië het land van de 'mini-LP's' en is ook deze single op 33 toeren. 'She's Ready' is de meest Northern kant van de te twee. Op de a-kant staat 'Judas To The Love We Knew'. Toch is het 33 toeren en is de reproductie niet je van het en blijft het vooral een novelty-schijfje. 

* Billy Vera & Judy Clay- Storybook Children (UK, Atlantic, 1967)
Ik heb niet gecontroleerd maar volgens mij heb ik alleen Sandra & Andres. De Engelse persing geeft weer de doorslag. 'Really Together' is een lekker upbeat ding maar zonder Judy.