Het zilveren goud: 2000 deel I

Zoals ik heb voorspeld op donderdag is het ook gebeurd. Ik zit net weer op schema met de berichten of het weekend breekt aan en er is weer achterstand. Vrijdagavond lijkt de oude XP de geest te geven. Ik gebruik dit apparaat uitsluitend voor de uitzendingen en het beeld gaat opeens draaien. Inmiddels is dat gesetteld en ligt het beeld op een kant. Vrijdag heb ik de show na drie kwartier afgekapt om te rebooten, hetgeen echter niets heeft uitgehaald. Ik heb wel een 'Do The 45' gedaan maar ook deze opname is in het water gevallen. Vanavond dan 'The Vinyl Countdown' gedaan en dat is probleemloos. Zelfs als ik eraan moest wennen dat het beeld op een kant ligt, dan zou ik daar prima mee kunnen leven. Nu dan het weekend aftrappen met een 'gezellig' verhaal. Dat moest dan maar de eerste aflevering worden van 'Het zilveren goud' over het jaar 2000. Ik heb voor februari drie singles genoteerd en daar hou ik het bij. De singles van maart kan ik mooi verdelen over maart en april. Ik ga vanavond terug naar De Bilt en in het gezelschap van 'geezer' John die ik uit Engeland ken.

Een paar dagen na de nieuwjaarsborrel in Haarzuilens meldt John zich bij ons. Hij heeft zijn rijbewijs nog altijd niet terug maar komt verder goed van pas binnen de Emmaus. Niks is té zwaar om te tillen voor de beresterke John en ook weet hij structuur aan te brengen in de rommelige meubelwinkel aan de Looydijk. De Ierse gast, waarvan ik de naam glad ben vergeten, is met de noorderzon vertrokken (ik zal een aantal van zijn cassettebandjes en cd's in bezit krijgen) en dus kan John naar de Looydijk. Ik weet het niet precies meer te herinneren maar er is ook al een opstootje tussen Peter en John. In dat geval heeft John het gelijk aan zijn kant en kan Peter vertrekken. Peter is onze vaste chauffeur maar is niet de enige met een rijbewijs binnen de Emmaus. Het zal vanzelfsprekend zijn dat ik veel met John op trek. We maken geregeld op een zaterdag- of zondagavond Utrecht onveilig. Ik herinner me een opstootje in Hoog Catharijne waarbij ik lastig wordt gevallen door een stel zwervers. John hoeft maar één tik uit te delen en de rest druipt af. Er is geen reden om me onveilig te voelen met John aan mijn zijde. Toch krijgen we op een bepaald moment woorden als hij, naar mijn mening, véél te lang in een coffeeshop wil blijven hangen.

Het is eind februari als we krijgen te horen dat er nóg een Engelsman onderweg is. Darren is zijn naam. Hij heeft in Coventry gewerkt bij de Emmaus en hoewel hij al een paar jaar in het circuit zit, kent John hem niet. Ik ben praktisch niet buiten Mossley geweest in de voorgaande jaren. Ik ken Emmaus-gasten alleen als ze een bepaalde tijd in Mossley hebben verbleven. Op het eerste gezicht hebben ze wel iets gemeen. Beide rauwdouwers die beide in de keuken opeens heel erg gevoelig kunnen zijn, maar verder is het van dik hout zaagt men planken. Ook Darren geniet graag van een jointje als hij in Nederland is en daar is verder niks mis mee. John heeft me gevraagd of ik hem Nederlands wil leren. Dat doen we stukje bij beetje en dan vraagt hij me voor de gein om een paar 'vieze' woorden. Ach vooruit, de ontspanning hoort erbij en dus deel ik een aantal niet té fraaie woorden. Tot mijn ergernis slaat hij daar helemaal in door. Dan komt Darren ten tonele. Hij wil ook Nederlands leren en het liefste zo goed mogelijk. Ook hij hoort de vieze woorden maar lacht er wat om. John gaat intussen in de overdrive met de vieze woorden.

Als ik nu nog eens denk aan de bewuste avond, daar was Peter ook! Peter is dus na John vertrokken, maar hij is met pek en veren weggestuurd. Hoe en waarom weet ik niet meer. Het is een zaterdagavond en iemand bij ons in huis heeft een feestje. Ik denk dat het een verjaardag is geweest. Peter is er ook met zijn kersverse vlam en vertrekt halverwege de avond 'omdat zijn handen jeuken'. Het laat niet weten wat er is gebeurd of tegen wie de woede is. Peter is goed in het verbergen van frustraties. Het blijkt hem toch over John te gaan. Waarschijnlijk heeft hij geprobeerd de vriendin van Peter te versieren of iets dergelijks. De avond gaat uit als een nachtkaars en ik blijf alleen achter met de twee Engelsen. De sfeer wordt grimmig. Dan vraagt Darren me om een bepaald woord en neem ik de tijd hem het woord uit te leggen. Dat is de druppel voor John. Hij beent naar het aanrecht, pakt een vleesmes en wil Darren te lijf. Ik spring op zijn rug en snijd me aan het mes. Mijn bloedende hand brengt John van zijn à pro pos en met mijn hulpgeroep is een andere bewoner tevoorschijn gekomen en weet John aan de kant te krijgen. Die wordt naar huis gestuurd en komt de volgende middag langs om de laatste soep op te eten, maar is verder rustig. Op maandagmorgen moet ik bij de leiding komen en ik heb het laatste woord over wat er moet gebeuren. John weet wel hoe laat het is, want alles leuk en best, maar we gaan niet iemand te lijf met een vleesmes. Exit John.

Achteraf gezien? Tja, het kan echt niet door de beugel voor mij, dat is wel zeker. Maar Darren blijkt ook een verborgen kant te hebben dat er mede voor zorgt dat ik een paar maanden later de biezen neem. Meer daarover over een paar maanden.

3229 Voodoo Chile - The Jimi Hendrix Experience (UK, Track, 1968, re: 1970)
3230 Another Brick In The Wall - Pink Floyd (NL, Harvest, 1979)
3231 Angie - The Rolling Stones (Rolling Stones, Duitsland, 1973)

Ik ben op dat moment nog getrouwd met de Record Collector Rare Record Price Guide en weet dat er een prijsverschil is tussen 'Voodoo Chile' in het hoesje met de witte rand en degene zonder. Die met de witte rand heb ik al sinds jaren, de zwarte kan ik niet laten liggen. Omdat het een afwijkende uitgave is, telt die mee voor de collectie. Dat geldt ook voor de Duitse 'Angie' met fotohoes, die heb ik al jaren in de Amerikaanse persing. Pink Floyd is wel helemaal nieuw in de collectie maar met 'The Wall' heb ik nooit iets gehad.

Honderd achteruit 2023: Echo & The Bunnymen

Zoals beloofd in het verhaal over Rupert Holmes ga ik zoveel mogelijk de 'Honderd achteruit' doen wanneer ik niet een 'Singles round-up' heb. Gezien de platen van Mark nog altijd niet binnen zijn kan ik vanavond een volgende aflevering presenteren. Gaan we nog iets anders doen? Welnu, volgens mij heb ik een lijstje singles die ik reken tot februari 2000 voor 'Het zilveren goud'. Wellicht dat ik dit in het weekend ga doen. Met deze 'Honderd achteruit' zit ik dan weer even op schema maar ik weet het... de weekeinden zijn berucht op Soul-xotica. Na nummer 13 volgt nummer 14 en daar vinden we een band die voor mij weinig verkeerd kan doen, ook al moet ik bekennen dat ik eigenlijk alleen een paar losse singles ken van de groep. Op nummer 14 in de Gele Bak Top 100 van 2023 staat 'Bring On The Dancing Horses' van Echo & The Bunnymen uit 1985.

Hij alom vertegenwoordigd in de muziek en ik zou hem anders ook in dit kader hebben genoemd. Mijn kennismaking met Echo & The Bunnymen begint bij mijn broer, ook al is de band ook een 'bonus' voor hem. Het begint namelijk met 'Cry Little Sister' van Gerard McMahon. Ik geloof dat het een zondag de 'Speciale Aanbieding' is geweest bij de KRO. Hoe dan ook, mijn broer is meteen in alle staten als hij deze plaat hoort. Het nummer is gebruikt als thema voor de film 'The Lost Boys' en de kortste klap is om de soundtrack aan te schaffen op cd. Broer heeft dan namelijk net de overstap gemaakt naar cd hoewel hij in het begin ook nog wel eens een vinylsingle wil kopen. Een van de andere nummers op de soundtrack is 'People Are Strange'. Het nummer van The Doors (die ik ook dankzij broer zal leren kennen) maar dan in de uitvoering van Echo & The Bunnymen. Het is rond deze tijd dat hij een mixtape voor me maakt en dat bevat zowel 'Cry Little Sister' als 'People Are Strange'. Verder moet ik concluderen dat het pas in mijn tijd bij Wolfman Radio is voordat ik opnieuw zal horen van Echo & The Bunnymen. In 2015 heb ik al eens 'Lips Like Sugar' op single gekocht en precies een maand vóór Rupert Holmes vind ik 'Bring On The Dancing Horses' bij hetzelfde platenwinkeltje aan het Prinsenplein in Meppel. Voordat iemand op een idee komt en morgen op de trein stapt... De winkel is helaas al een paar jaar dicht!

Ik herinner me de dinsdag als een drukke schooldag. Ik kan me niet herinneren dat ik in mijn, niet al te imposante, schoolcarrière ooit een dinsdag heb gehad met weinig lessen. Dinsdag zit altijd tjokvol. Het heeft als effect dat ik niet naar de Vara kan luisteren op Radio 3. Hilversum 3 bestaat dan al lang niet meer. Wellicht had ik dan eerder gehoord van Echo & The Bunnymen? In de goeie ouwe tijd dat de stations elk nog hun eigen dag hebben, had je de meeste kans om Echo & The Bunnymen op zondag, dinsdag of woensdag te horen. Ofwel... KRO, Vara of VPRO. Hoewel het helemaal geen onaardige radiomuziek is, zit Echo & The Bunnymen in het alternatieve segment. Misschien dat Veronica in een vlaag van verbreding de plaat eens zou draaien, maar voor het 'pluggen' moet je bij de overige drie omroepen zijn. Dat hun invloed op de Top 40 minimaal is blijkt wel uit het feit dat Echo & The Bunnymen nooit een hit heeft gehad. Rob Stenders bewijst het eigenhandig als hij overstapt van de Vara naar Veronica en 'Have A Little Faith In Me' van John Hiatt meeneemt. Airplay bij de Vara heeft geen invloed, bij Veronica gaat het de Top 40 in.

Ian McCulloch is achttien jaar als hij zijn eerste bandje formeert. The Crucial Three bestaat slechts zes weken maar is opvallend vanwege de bezetting. Naast McCulloch is ook Pete Wylie (The Mighty Wah!) en Julian Cope (Teardrop Explodes) lid van de groep. Wylie vertrekt als eerste en McCulloch en Cope zijn dan betrokken bij de totstandkoming van A Shallow Madness welke zal uitgroeien tot Teardrop Explodes. Gitarist Will Sergeant en bassist Les Pattinson komen op zijn pad en zo formeert McCulloch in 1978 de eerste line-up van Echo & The Bunnymen. In het begin maakt de groep gebruik van een drumcomputer en er wordt gesuggereerd dat dit 'Echo' moet zijn. De oorsprong van de naam ligt bij een kameraad die de meest waanzinnige namen voorstelt en Echo & The Bunnymen is daar eentje van. In de eerste jaren treedt het geregeld op met Teardrop Explodes en de b-kant van hun debuutsingle 'The Pictures On My Wall' wordt aangegeven als een compositie van Cope en McCulloch. Teardrop Explodes zal het later eveneens als b-kant uitbrengen, maar McCulloch heeft meerdere malen bestreden dat Cope iets met de compositie van doen heeft. In 1979 debuteert Echo & The Bunnymen in de studio van John Peel en zal zijn studio nog vijfmaal bezoeken voor optredens tot en met 1983.

'Crocodiles' is niet alleen het eerste album van Echo & The Bunnymen in 1980 maar ook de start van het Korova-label. Genoemd naar de 'Korova milk bar' uit 'A Clockwork Orange' is dit een Engelse divisie van Warner Bros.  waar de heren Bill Drummond en David Balfe veel mee te maken hebben. De heren hebben eerder hun Zoo-label gerund waarvoor Echo & The Bunnymen de eerste single heeft opgenomen. Pete De Freitas heeft de drumcomputer verslagen op het album. Het eerste live-optreden met De Freitas is een fiasco maar dat komt doordat de band moet opwarmen voor Madness en Bad Manners. Het 2-Tone ska-volk zit blijkbaar niet op de indie gitaarrock van Ian en zijn kornuiten te wachten. In 1981 onderneemt de band een eerste Europese tournee met The Sound en doet ook Nederland aan. De heren Drummond en Balfe hebben een frisse vernieuwende blik op de popmuziek en willen af van de videoclips van drie minuten. Het resulteert in de eerste concertfilm van Echo & The Bunnymen. De band bezoekt in 1981 ook Amerika en het album 'Heaven Is Here' komt uit. In juni 1982 komt de formule op stoom als 'The Back Of Love' net de Engelse top twintig behaalt. 'Porcupine' moet op wens van Warner Bros.  twee keer worden opgenomen maar het resultaat mag er zijn. Niet alleen een uitstekende elpee (wat ik ervan ken) maar ook de eerste plaat die in de Engelse album top tien terecht komt. Daar piekt het op een tweede plek.

In 1985 is het inmiddels tijd voor een compilatie van het voorgaande werk van de band en dat wordt gepresenteerd in de vorm van 'Songs To Learn & Sing'. De groep heeft 'Bring On The Dancing Horses' geschreven voor de film 'Pretty In Pink' welke in 1986 zal verschijnen en staat als bonus op de voorgenoemde compilatie. Toch is het een bescheiden succes voor de groep. In Engeland piekt het op nummer 21 en het heeft het geschopt tot nummer 45 in de Nationale Hitparade, hetgeen een Tipparade-notering betekent voor de Top 40. De single doet het redelijk goed in Ierland (nummer 15) en België (nummer 19).

In 1993 gaat de band in eerste instantie uiteen, maar gaat in 1996 weer aan de slag en bestaat tot op de dag van heden. Het meest recente album dateert van 2018.

Honderd achteruit 2023: Rupert Holmes

De sneeuwpret gaat heerlijk aan me voorbij. Ik heb nog niet eens een blik geworpen op het pleintje voor mijn huis maar ik vermoed dat het laagje sneeuw wel is verdwenen. Mijn tuin is daarentegen nog wel voorzien van een dekentje. Het schijnt dat het vanmorgen spekglad is geweest in Steenwijk en dus mis ik niet veel. Als ik me niet zo lusteloos voelde, zou dit een uitgelezen dag zijn om iets te ondernemen want het is nog in de ochtend als ik aftrap op Soul-xotica met een bericht. Het is momenteel 'Singles round-up' of 'Honderd achteruit' dat de klok slaat en dat gaat geheel volgens planning. Ik kan niet garanderen dat ik voor het einde van het jaar klaar ben met de Top 100 over 2023 maar ik wil een aardig stuk op weg zijn. Vandaag komen we uit bij de nummer 13 in de Gele Bak Top 100 van 2023 en daar vinden we een plaatje met een hele sterke jeugdherinnering: 'Him' van Rupert Holmes uit 1980.

Nou, vooruit, voor de draad ermee! Wat is de sterke jeugdherinnering? Welnu, ik kan me herinneren dat ik de plaat op de radio hoor. Is dat alles? Ja, helaas, meer zit er niet in. Ik ben dan vijf jaar oud en versta geen woord Engels. Ik moet het dus met de associatie doen en ik meen dat hij 'himd' zingt. Wat dat betreft zit ik natuurlijk niet ver vanaf het werkelijke woord, met dien verschil dat Rupert over 'hem' zingt en niet over een hemd dat ik dan ook meteen weer associeer met de hemden die we dragen als ondergoed. Waar Adele in de nieuwe eeuw in ieder liedje opnieuw een gebroken hart heeft omdat haar liefje is weg gegaan, hebben de liedjes van Rupert Holmes uit de begin jaren tachtig ook een bepaalde thematiek. In 'Escape' is het nog de overspelige echtgenoot die merkt dat zijn vrouw het ook niet te nauw neemt, in 'Him' is zij de hoofdfactor van zijn verdriet. In tegenstelling tot Swamp Dogg en Roy C. houdt Holmes het wel netjes en vrouwvriendelijk en dat is onderdeel van zijn succes in het kersverse decennium. De plaat ligt in 1989 in een platenwinkel in Koudum maar laat hem dan nog liggen omdat ik niet graag terug denk aan deze jaren. Op 24 maart 2023 is dat gevoel omgeslagen en koop ik de single alsnog na een postronde in Meppel.

Rupert heet in werkelijkheid David Goldstein en daar zijn er meerdere van. Op 24 februari 1947 aanvaardt hij dit leven in het Engelse Cheshire. Zijn vader is een Amerikaanse militair waardoor Holmes een dubbel paspoort heeft. Als Rupert zes jaar oud is, verhuist de familie naar New York. Zijn vroegste muzikale educatie levert hem een erkenning op voor zijn spel op de klarinet. Zijn broer Richard zal een gevierd operazanger worden, maar Rupert zoekt het liever in de lichte muziek. In 1969 raakt hij betrokken bij The Cuff-Links. Hij schrijft een nummer voor de studiogroep, 'Jennifer Tomkins', maar dan rijst opeens een probleem. Zanger Ron Dante is eveneens betrokken bij opnames van The Archies en dat verbiedt hem opeens om deel te nemen aan andere muzikale projecten. Holmes maakt het nummer in zijn eentje af en brengt het uit als Street People. In deze tijd brengt hij ook een single uit als Jamie in dezelfde bubblegum-stijl van The Cuff-Links. Holmes is tevens als pianist te horen op enkele opnames. Dan raakt hij betrokken bij The Buoys. Die heb ik op 29 oktober 2022 in de 'Honderd achteruit' gehad met 'Look Back America' (niet geschreven door Holmes) en op 8 juni 2015 heb ik 'Timothy' in 'Raddraaien'. Ook staat 'Give Up Your Guns' in de 'Top G-duizend' en dat is een rubriek die ik alweer was vergeten. Holmes schrijft de hits 'Timothy' en 'Give Up Your Guns', ook al zijn het vooral grote hits in ons land dankzij de Top 100 Aller Tijden. 'Timothy' is bovendien controversieel door het onderwerp van kannibalisme.

Het platenlabel Varèse Sarabande zal zich toespitsen op het uitbrengen van soundtracks maar is ook verantwoordelijk voor het debuutalbum van Rupert Holmes. 'Widescreen' verschijnt in 1974 en kenmerkt zich door een 'storytelling'-stijl met een goed gevoel voor humor en zelfspot. Barbra Streisand is meteen een 'fan' van zijn werk en zal enkele nummers van hem vertolken, eveneens op de filmsoundtrack van 'A Star Is Born'. Het tweede titelloze album ziet in 1975 het levenslicht en inmiddels heeft Epic het stokje overgenomen van Varèse Sarabande. Hoewel het geen groot succes is, krijgt de plaat een lovende recensie in de Rolling Stone waar zijn impact wordt vergeleken met die van Bob Dylan in het vorige decennium. Holmes is het type songwriter dat we in de gaten moeten houden. Intussen schrijft Holmes veel voor anderen en produceert platen. In de vroege jaren zeventig levert hij werk aan The Partridge Family maar ook Dolly Parton, Barry Manilow en Gene Pitney. In 1976 produceert hij John Miles, Lynsey De Paul, Sailor en een album van Sparks. 'Partners In Crime' is zijn vijfde album (de soundtrack van 'Five Savage Men' niet mee gerekend) en zal zijn meest succesvolle worden. Het begint met de contactadvertentie in de krant van een mysterieuze dame die zijn eigen vrouw blijkt te zijn en verrast is haar echtgenoot te treffen zonder te weten dat hij ook gek is op pina colada's en de liefde te bedrijven in de stromende regen. In 'Him' heeft het gezelschap van de vrouw zijn pakje sigaretten op tafel laten liggen. Niet zijn favoriete merk. In Nederland zal hij echter niet de top tien bereiken want 'Escape' piekt op 13 en 'Him' op 18. 'Escape' is de laatste Billboard nummer 1 van de jaren zeventig en 'Him' volgt met een zesde plek. In Engeland piekt 'Him' op 31 maar doet 'Escape' ook niet meer dan nummer 23. Intussen heeft Holmes ook succes met zangeres Cory Daye en zijn 'A Wiggle And A Giggle All Night'.

In de jaren tachtig combineert hij zijn liefde voor cabaret met zijn Engelse herinneringen aan pantomime en gaat zich toeleggen op het schrijven van toneelstukken. Rupert trouwt in 1969 met zijn jeugdliefde Liza en samen hebben ze drie kinderen. Dochter Wendy overlijdt echter in 1986 aan een hersentumor als ze pas tien jaar oud is. Van de zoons is Nick een filmregisseur en lijdt Timothy aan autisme. Best wel bizar dat hij zijn zoon heeft genoemd naar de hoofdpersoon uit zijn liedje. Helaas zal deze Timothy de drie minuten niet overleven als hij wordt opgepeuzeld door zijn collega's als die gevangen zitten in een ingestorte kolenmijn.

De laatste jaren houdt Holmes zich uitsluitend bezig met theater. Zijn meest recente popalbum in 'Scenario' en is ook alweer dertig jaar oud. Daarnaast schrijft hij romans en is 'Murder Your Employer' een 'hit' in maart 2023.

Week Spot: Arlene Bailey

Een week thuis en nog niet veel progressie, maar hee... ik bekijk de zaak van week tot week en ben optimistisch ingesteld. Misschien heb ik bovenal de rust even nodig, ook al is de slaap een drama op zichzelf. Intussen loop ik nog altijd een bericht achter maar verwacht ook de singles van Mark elk moment. Ik heb de afgelopen nacht uit slapeloosheid al wat onderzoek kunnen doen naar de zangeres die ik deze week de Week Spot gun. Het heeft me vooral heel veel extra vragen opgeleverd, maar op zijn minst is dat voer om over te schrijven. The Charmels staat op de nominatie om Week Spot te worden maar ik heb de afgelopen twee weken al oudjes gehad en wil nu wel weer iets moderns. Nieuw wordt het ook niet in tegenstelling tot een jaar geleden. Toen was MT Jones de Week Spot met de megahit 'I'd Be Lying'. Deze week gaat het een opname worden uit 1987 welke tot een week geleden alleen verkrijgbaar was op 33 toeren en cd. 'Let's Stay In Love' van Arlene Bailey mag deze week de Week Spot zijn.

De ervaring heeft me geleerd dat als je midden op straat heel hard 'Fikkie' roept dat je steevast hondenkoekjes tekort komt. Dat kan er ook mee te maken hebben dat bepaalde Bello's of Zorro's over een erg goed reukvermogen beschikken en afkomen op de koekjes, maar er zijn in ieder geval meerdere honden die Fikkie heten. Wat als je de naam van Arlene Bailey roept? Hoeveel zangeressen komen dan naar je toe gehold? Twee of toch wellicht drie of vier? De eerste Arlene Bailey die we niet moeten hebben is een gevierde artieste in de Amerikaanse countrymuziek. Volgens 45cat zijn er daarna nog drie artiesten met de naam en Discogs houdt het op twee. Als dat inderdaad twee verschillende zangeressen zijn met de naam Arlene Bailey dan kan ik voorzichtig stellen dat één liedje aan 'onze' Arlene Bailey toe behoort. De oudste van het stel is een twijfelgeval. Je vraagt dames niet naar de leeftijd en de boeker vindt het ook niet nodig om haar leeftijd te vermelden. Als het 'onze' Arlene is dan moet de dame tegen de tachtig lopen.

Een ding heb ik al wel geleerd en daarbij moet ik mezelf in de 'Singles round-up' corrigeren. Het schijnt dat George Bailey heel graag met Arlene wilde trouwen maar geen toestemming kreeg van zijn vader. Haar vader was natuurlijk ook tegen het idee, want het is één en dezelfde man. George en Arlene zijn broer en zus. George is liedjesschrijver en muzikant en Arlene verzorgt de zang. Ik weet niet hoe up-to-date de website is van het artiestenbureau want het lijkt alsof we Arlene ook in Nederland nog altijd kunnen boeken voor een lounge-optreden. Ze staat te boek als een pianobar-entertainer. Over George wordt niet gesproken maar aan de nieuwsartikelen op het hoesje van 'Let's Stay In Love' te zien, volgt broer haar tot in Turkije. Arlene groeit op in Boston in Massachusetts en dat maakt dat de jaren zeventig-single aan haar kan worden gelinkt. De single uit 1965 staat op Youtube. Arlene is een uitzonderlijke zangeres, maar deze single uit 1965 klinkt héél erg 'volwassen'. Bovendien is het platenlabel niet te linken met Massachusetts en hoe groot is de kans dat een onbekende zangeres uit Massachusetts in een andere staat een plaat opneemt? 'Come Home' verschijnt in 1965 en krijgt een recensie in Cash Box in oktober van dat jaar. Als daar méér informatie over de artieste werd gegeven, had het lid van 45cat dat vast wel vermeldt in de opmerkingen. 'I Had A Love' uit 1974 is beter gedocumenteerd en maakt het logischer. De single is uitgebracht op het Cobra-label uit Boston. Bovendien toont een advertentie in Billboard een foto en laat ons zien dat het een zwarte zangeres is, net als 'onze' Arlene. Het is aannemelijk dat dit dan dezelfde Arlene Bailey is, maar de single uit 1965 blijft een mysterie.

In 1987 verschijnt het album 'I've Got My Game Plan Working' en de titeltrack verschijnt in dat jaar op single. Voor deze platen is de Bailey-familie AGB begonnen, dat inderdaad voor Arlene en George Bailey staat. De lettertjes op het hoesje om onze Week Spot zijn té klein om het verhaal te lezen en dus moet ik me overgeven aan het artiestenbureau. Arlene's moeder is Bertha Ridley. Geen idee wie Bertha is, ik weet wel dat er een vaudeville-zangeres is uit de jaren twintig die Ethel Ridley heet. Zij spoort haar dochter aan om zangeres én pianiste te worden. Door de jaren heen treedt Bailey vooral op de grote jazzfestivals. Ze heeft het podium gedeeld met onder andere Sammy Davis Jr. en The Stylistics. Ze rekent Nancy Wilson als haar grote voorbeeld, op de voet gevolgd door Billie Holiday en zelfs Sade. Volgens het management heeft ze in 2002 haar debuutalbum uitgebracht. Het titelloze album zou in de zomer van 2002 zijn uitgebracht. Er wordt dus voorbij gegaan aan het gegeven dat ze in 1987 al een album heeft gemaakt. Bij de cd uit 2002 wordt wel broer George Bailey genoemd. Dat dan wel weer...

Aan de layout van de website te zien dateert deze eveneens uit de eerste tien jaar van de nieuwe eeuw en dus is het de vraag of ze nog steeds komt opdraven voor een optreden. Tot die tijd hebben we in ieder geval deze single met twee uitstekende kanten, maar de a-kant mag dus de Week Spot zijn.

Honderd achteruit 2023: Yes

Woensdag 8 november 2023. Het is al een dik jaar geleden maar het voelt aan als de dag van gisteren. Nee, niet dat ik letterlijk alles van die dag naar boven kan halen maar de details van het bericht dat ik die avond heb geschreven, staat me nog helder bij. Ik weet dan al dat Yes opnieuw zal voorkomen in de 'Honderd achteruit' over de Gele Bak Top 100 van 2023 en dus besluit ik het verhaal te splitsen. Omdat dan de, soort van, comeback-hit 'Owner Of A Lonely Heart' in de schijnwerpers staat, begin ik het verhaal ergens rond 1978 en werk ik naar het heden toe. Vanavond mag ik mijn licht schijnen op het ontstaan van de band. De afgelopen zomer heb ik het nodige 'huiswerk' mogen doen want een album met de 'grootste hits' van Yes uit de beginperiode heeft gedurende die periode vaak gedraaid op mijn digitale metgezel tijdens fietstochten. Ik zie dat 'Yours Is No Disgrace' op 'The Yes Album' bijna tien minuten duurt. Volgens mij staat de single-knip op mijn compilatie. Ik heb hem afgelopen zondag nog gedraaid en weet hierdoor dat die iets over de vijf minuten is. 'Yours Is No Disgrace' van Yes (1970) is vanavond het onderwerp van deze 'Honderd achteruit'.

Ik ben van de generatie die Yes leert kennen middels 'Owner Of A Lonely Heart'. Dat de band een hele voorgeschiedenis heeft, wordt al snel duidelijk. Alleen... de lang uitgesponnen nummers van Yes lenen zich niet voor de snelle radio zoals dat in de jaren tachtig en negentig voornamelijk het geval is. Het is nog jaren vóór internet, Youtube of Spotify. Ik ben gelukkig dat ik in 1991 de single 'Roundabout' op de kop kan tikken. Een paar jaar later bemachtig ik één schijf van een dubbelelpee van Yes maar deze is nauwelijks te draaien. In De Bilt vind ik een paar meer singles en Yes gaat voor me leven dankzij 'The Doc'. Dan breken de digitale tijden aan en voor één van mijn eerste digitale 'classic rock'-shows kom ik digitaal in het bezit van de lange versie van 'Roundabout'. Dankzij 'Afterglow' gooi ik mijn schroom helemaal van me af en wil wel bekend staan als liefhebber van prog. Het is weer die bewuste 1 augustus in 2022 dat ik de single tref in Sneek. In tegenstelling tot de datum in 2023 kan ik van deze dag in 2022 alles herinneren. Ik vermoed dat Robert van VIP Records op 45cat heeft gekeken want de single blijkt twee euro onder de indicatieprijs op 45cat te zitten.

Het is voor mij tamelijk eenvoudig om een lijst met woorden te maken waarvan de betekenis is veranderd door de jaren heen. Racisme is daar eentje van, maar daar zal ik me vanavond niet over uitweiden. Het valt me op dat er veel hedendaagse bands nog altijd het woordje 'prog' gebruiken in de beschrijving, terwijl het vooral oude wijn in nieuwe zakken is. Dan lees ik iets over een band die zichzelf 'prog' noemt en reageert iemand met de nieuwe definitie van prog. Het maakt heel veel oude prog opeens niet meer progressief. Het gaat volgens de schrijver erom dat er onder de melodie nóg een structuur gaande is die tegen de structuur van de melodie in gaat. Ach ja... Prog is vooral heel erg eind jaren zestig en begin jaren zeventig en zijn bands die zich willen onderscheiden van de massa en dus niet doen aan singles van drie minuten maar bijna semi-klassieke 'workouts'. Hoe laat moeten we klaar zijn? Nee, er wordt niet op de klok gekeken, zolang het na een minuut of twintig is afgelopen zodat het, hup, op een kant van een elpee past. Hipgnosis verzorgt intussen de kleurige klaphoes waar het vinyl in mag wonen en gaan met die banaan.

Het verhaal van Yes begint met een speelgoedwinkel. Mabel Greer's Toyshop is een psychedelische outfit uit Londen met gitarist Peter Banks en bassist Chris Squire. Beide hebben voorheen gespeeld met The Syn waar ik ook nog een single van heb. Jack Barrie, eigenaar van de La Chasse club in de Engelse hoofdstad, ziet de band optreden in The Marquee. Volgens hem zijn de jongens goed muzikaal maar zit het artistiek op een dood spoor. Barrie brengt hen in contact met Jon Anderson en Squire schrijft bij de eerste ontmoeting meteen 'Sweetness' met hem. Banks is intussen even over gelopen naar de band Neat Change maar Mabel Greer's Toyshop ondergaat een flinke verbouwing. Robert Hagger wordt vervangen door Bill Bruford en Clive Bayley blijft even aan totdat Banks weer een vrij man is. Tony Kaye is toegetreden als toetsenist. In augustus laat de groep de oude naam vallen en gaat definitief verder als Yes. Het eerste jaar is het nog voornamelijk een popband. Het speelt covers en de band is een graag geziene 'opwarmer' voor onder andere Cream (het afscheidsconcert), maar mag ook in de schoenen staan van Sly & The Family Stone als deze niet komen opdagen. Begin 1969 zien de leden een optreden van King Crimson en dan blijkt dat er iets gaande is in het live-circuit. De grappen en grollen in de studio zijn niet over te brengen op de bühne en dus gaan de bands muzikaal uitpakken in lange nummers met verfijnde grooves en solo's. Yes gaat in 1969 eveneens repeteren om dit geluid onder de knie te krijgen. In 1969 tekent de band bij Atlantic en een jaar na oprichting verschijnt het titelloze debuutalbum. Hoewel het album wordt gelauwerd mer fraaie recensies is het geen verkoopsucces. Bij 'Time And A Word' is het al hommeles als Banks uit de groep stapt of wordt ontslagen. Daar lopen de berichten teveel uiteen. Steve Howe is zijn vervanger. In februari 1971 komt de groep met 'The Yes Album' en vanaf dat moment wordt het een naam in de internationale muziekscene.

'Yours Is No Disgrace' is uiteraard véél te lang om in één keer als single uit te brengen. De kans op een hit is ook minimaal. Dan hebben we in Nederland nog onze eigen Adje Bouman. Hij knipt verschillende lange tracks van Yes tot compacte singles tot afgrijzen van Yes-fans. De Nederlandse tak van Atlantic is Bouman erkentelijk en zo verschijnen een aantal van zijn 'remixen' als single in ons land. Dan doet de 7" maxi-single ook nog zijn intrede en dan krijg je deze Stars On 45 van de Yes-catalogus. Op een kant ruim vijf minuten 'Yours Is No Disgrace' terwijl de schaar heel drastisch is gebruikt om de twee overige nummers op één kant te houden. Hoewel 'Yours' dan al een grote hit is in de Top 100 Aller Tijden zal de single geen succes worden.

Het nalatenschap: Lana Del Rey

Gelukkig lijken we niet op elkaar. Jawel, we hebben enkele gezamenlijke hobby's, maar qua interesses en visie op de wereld zijn we elkaars' uitersten. Ik bijt hem eens toe dat ik vind dat hij 'een sterke mening heeft voor iemand die alleen krantenkoppen leest' en in de meeste families zou dat hebben geleid tot bonje met een EO Familiediner als 'happy end'. Louwsma's kunnen dat van elkaar hebben. Nu ik langzamerhand alle plaatjes uit 'Het nalatenschap op 45 toeren' begin te draaien, moet ik concluderen dat ik ie-de-re single weet te herinneren. Het neemt me terug naar de gezamenlijke slaapkamer. Zittend op het bed met als uitzicht de Dolly Dots (en even later Madonna) en elf mannen in blauw-witte gestreepte shirts met 'pompeblêden' en broer achter de draaitafel. Denemarken kent, in tegenstelling tot Nederland en vele andere landen in de wereld, geen vaste waarde als een hitparade. Er zijn van tijd tot tijd wel enkele hitlijsten en ik kan een Deens 'Hitdossier' tegemoet zien over de jaren 1994 tot en met 2014. Dat gaat meer over 'airplay' dan over fysieke verkoop. Ik geloof dat de hitlijst in de zomer een paar weken stil ligt omdat de presentatoren en samenstellers dan met vakantie zijn. Ik herinner de Deense radio van omstreeks 1996 als een soort van staats-KinkFM. Veel Britpop maar ook andere 'alternatieve' popmuziek. Deze omgeving doet broer afdwalen van de geheide Top 40-hits naar andere geluiden. Sommige bands hebben onze beider interesse, maar we kunnen ons ook verbazen over elkaars' muzieksmaak. En zo komen we uit bij Lana Del Rey. Niet zo zeer een verhaal over de dame in kwestie, maar over muziekbeleving.

We schrijven november 2011. W. is dan zeer regelmatig een weekendje in Steenwijk en natuurlijk spreken we af. Het is in de laatste tijd dat we afspreken in de horecagelegenheden want ik heb het daar wel een beetje mee gehad. Echte 'diepe' gesprekken heb je niet aan een bar en bovendien moet je schreeuwen om jezelf hoorbaar te maken. Ik stel voor dat we elkaar voortaan gaan ontmoeten voor een wandelingetje in het bos en van dat stramien zijn we de laatste dertien jaar niet afgeweken. Maar goed, deze zaterdagavond gaan we wél doorbrengen in de Steenwijker horeca. We spreken af in een voormalige hardrock-kroeg gerund door een motorclub dat zich heeft gerealiseerd dat ze beter van alle walletjes kunnen mee eten om de zaak nog enigszins vol te krijgen. Met succes want op zaterdagavond om één uur is het een drukte vanjewelste. Vandaar dat ik ook altijd vroeg afspreek. Als we om elf uur treffen in de kroeg is het buitengewoon rustig. Een paar stamgasten, de eerste dronkenlappen die de strijd moeten opgeven en bovenal ruimte om gezellig te kunnen praten. We zitten aan de bar met de muziekcomputer op de achtergrond. Opeens glijdt er muziek mijn oren binnen en ik priem mijn ogen om de naam te lezen op het beeldscherm. W. merkt het op en helpt me. 'Ach, dat is Lana Del Rey. Een verschrikkelijk mens dat...'. Ze ratelt nog even verder maar ik ben alweer met alle aandacht bij de muziek. Ik zwem in de muziek en als het nummer is afgelopen, is ook mijn zaterdagavond met W. voorbij. Gelukkig krijgt ze net bijval van een andere oude kennis als ik mijn glaasje leeg drink en afscheid neem.

Thuis ga ik meteen Youtube op en zoek het nummer. Ik geloof dat ik hem die avond twintig keer heb gedraaid. Het is de officiële videoclip en dus met enkele geluiden uit de actie. Ik zal er later eerst aan moeten wennen dat het op de opname helemaal 'stil' is buiten de aanwezigheid van Lana. Het gaat hier over 'Video Games' van Lana Del Rey. Een nummer dat voor mij op een héle exclusieve lijst staat. Nummers die me echt overdonderen. Uiteraard wordt het een hit en hoor ik even later ander werk van Lana. Nee, het is een 'lucky shot'. De overige nummers doen me veel minder om het zwak uit te drukken. Ik zit net weer iets in de hedendaagse muziek als de Cedric Gervais-remix van 'Summertime Sadness' in de hitparade komt. Ik vind het niet slecht, maar het overdondert me evenmin. Dan heb ik een telefoongesprek met broer in Denemarken en vraag ik hem of hij recent iets nieuws heeft ontdekt.Hij begint over Lana Del Rey en is lovend over haar albums. Ik heb 'Born To Die' al eens 'geproefd' en ben daar snel klaar mee buiten 'Video Games' om. Ik geloof dat broer slapeloze nachten heeft als er een nieuw album uitkomt van mevrouw Grant (ze heet in werkelijkheid Lizzy Grant). Voor de radioshows komen ze voor mij ook in het zicht, maar dan heb ik een ander probleem. We hebben de afspraak gemaakt dat we buiten de punkshow om geen gevloek en getier toelaten op de stream. Dat geldt ook voor vloeken in liedjes. Soms wordt onze creativiteit gevraagd om een f-woordje weg te moffelen maar bij Lana is het schering en inslag. Bij een nieuw album moet ik verplicht een heel nummer beluisteren om te checken dat ze niet ergens loopt te vloeken als een bootwerker. Toch moet ik erkennen dat bijvoorbeeld het titelnummer van 'Chemtrails Over The Country Club' me best wel wat doet, maar als ik een beetje heb lopen skippen door de rest van het album geloof ik het wel weer.

Dan is het de donderdag dat we eigenlijk zouden wandelen op Brandeveen. We ontmoeten elkaar wel op deze dag alleen onder hele andere omstandigheden. Denemarken komt niet naar Uffelte maar Uffelte moet naar Denemarken. Die middag heb ik de kamer met muziek en boeken voor het eerst in levende lijve gezien. Lana staat ook prominent te pronken. Mijn oudste broer neemt eentje mee want het schijnt dat mijn schoonzus nogal 'fan' is van Lana. Iets waar ik me niets bij kan voorstellen, maar vooruit maar! Justin Hayward & John Lodge, Peter Hamill en de 12" van Blue Nile zijn de eerste grotere schijven uit het nalatenschap voor mij, de singles maken het helemaal compleet voor mij. Toch laat hij nóg meer muziek achter en 'probeer' ik zo nu en dan een album waar hij 'fan' van was. Op de meest recente foto tijdens het leven draagt hij bijvoorbeeld een t-shirt van Calexico. Het bijbehorende album opgezocht en, nee, het is niet mijn ding. Dan moet ik mezelf ook nog maar eens onderdompelen in de wereld van Lana Del Rey? Omdat ik geen keuze kan maken, begin ik met drie: 'Born To Die', 'Chemtrails' en de meest recente ''Did You Know There's A Tunnel Under Ocean Boulevard'. Op Eerste kerstdag onderneem ik een fietstocht en het is op de terugweg in de buurt van Ommen als ik er klaar voor ben. Ik begin met 'Born To Die', vervolgens 'Chemtrails' en zet 'Tunnel' af na twee nummers. Zo is het wel even goed geweest en bovendien blief ik meer upbeat rockmuziek voor de laatste loodjes van de fietstocht.

De personage heeft me vooral de afgelopen jaren erg gefascineerd. In coronatijd draagt ze een mondkapje met gaten rondom, juist, de mond en twee albumtitels zitten in ieder geval in de 'complot-hoek'. Chemtrails zijn nu beter bespreekbaar dan in 2021, de tunnel onder Ocean Boulevard is ook een complottheorie. We hebben iets gemeen. Omstreeks 2014 verschijnt ze regelmatig in de media gekleed in een 'vintage' New York Yankees-jasje. Welnu, ik heb precies dezelfde. Alleen zou ik wensen dat ik hem in 2007 had geconserveerd in plaats van het af te dragen. Het is een 'vintage' topstuk vandaag de dag. De verijdelde 'kidnap' van een doorgedraaide 'fan' die haar in een kooitje wil stoppen. Het past allemaal in het universum van Lana.

Na dertien jaar begrijp ik niet alleen de muziek van Lana maar kan ik ook een theorie binden aan de muzieksmaak van broer. Van oudsher zit hij in de wegwerp-pop van de jaren tachtig. De grote hits van Madonna enzovoorts. Natuurlijk is het muzikaal vernuft vergeleken bij wat we later hebben gekregen, maar in de jaren tachtig is het hap slik weg-muziek. Drie maanden populair en dan de opvolger. In Denemarken is broer getransformeerd tot een muziekliefhebber die houdt van spanning in de muziek. Eigenwijze geluiden en totaal onverwachte wendingen. Beide ingrediënten komen samen in de albums van Lana Del Rey en zelf vind ik het contrast dan weer erg prettig. Het laatste nummer op 'Chemtrails' is een cover van Joni Mitchell's 'For Free' en dat... neemt me terug naar 2009 als ik net ben gestopt met drinken. Het heeft ook gewoon zo moeten zijn?

Beeld uit het verleden: 13 februari 2022

Er is niks om zorgen over te maken. Het is iets waar ik na al deze jaren aan gewend ben geraakt. Ik zit al sinds vorige week thuis. Als ik de baas bel om me ziek te melden, klink ik een beetje hees en schat hij meteen dat het de griep moet zijn. Euh... nee... Qua verkoudheid valt het allemaal reuze mee. Nee, ik zit er weer eens even doorheen. Ik beb aangegeven in ieder geval een anderhalve week nodig te hebben, ik denk dat daar nog een weekje bij komt. Er is werk aan de winkel want ik moet iets doen wat ik liever niet doe in mijn vrije tijd of in de vakanties. Lang thuis zitten is sowieso niets meer voor mij. Daarvoor ben ik al jaren werkloos geweest en een beetje structuur in het leven kan geen kwaad voor mij. Op Soul-xotica loop ik inmiddels fors achter en eigenlijk moet ik nog iets 'gezelligs' doen vanwege het weekend, maar dat zie ik even niet zitten. Ik heb nog wel een aflevering van 'Het nalatenschap' in gedachten maar dat gaat voornamelijk weer over muziek. Gelukkig heb ik in de maand februari de fotocamera veel gebruikt en kan ik dus weer een 'Beeld uit het verleden' presenteren. Later deze week eventueel nog 2023 want daar heb ik eveneens een foto van. Vandaag de 'mysterieuze' wachttoren van Havelterberg die sinds een paar maanden volop in het zicht staat.

Na bijna negen jaar is het nog altijd een voorrecht om in Uffelte te wonen en erg plezierig dat ik mijn werk in Steenwijk heb. Het betekent dat ik dagelijks tweemaal moet klimmen om op het werk te komen. Hoewel? De Steenwijker Kamp is een persoonlijke keuze. Ik kan ook door de stad fietsen want dan gaat het geleidelijker. De Havelterberg kan ik ontwijken door langs de kazerne te gaan maar dat is niet bepaald korter en het fietst ook minder snel. In de tijd dat ik nog in Steenwijk woon, begint hier altijd de 'vakantie' al kom ik na Havelte en bij binnenkomst in Uffelte pas echt in het 'buitenland'. Hoewel ik er regelmatig fiets, raak ik hier niet echt bekend. Ik heb zelfs in de eerste maanden in Uffelte nog het ene en het andere moeten leren over de omgeving en ben nog steeds niet uitgekeken. Ik ga binnenkort ook weer eens terug naar de wachttoren want ik heb een wandelpaadje gevonden waarvan ik wil weten waar het uitkomt. Vanaf Steenwijk gerekend kom je eerst door het dorp Havelterberg, dan de berg en aan de overzijde Darp. Havelterberg is eveneens vrij nieuw en ik vermoed dat het eenzelfde historie heeft als Darp.

Nee, tot zover ik kan nagaan heeft Havelterberg altijd op dezelfde plek gelegen. De wachttoren is trouwens ook van later. Het herinnert aan de Amerikaanse basis van de landmacht die hier tussen 1961 en 1992 heeft gebivakkeerd. Het is nooit officieel bevestigd hoewel Wikipedia toch flink wat details kan geven, maar er hebben nucleaire raketkoppen gelegen. Op het terrein is niemand welkom en fotograferen is helemaal uit den boze, maar het bestaat een wazige foto waarop een bouwwerk is te zien dat zou kunnen wijzen op de opslag van een kernraket. In de jaren tachtig wordt volop geprotesteerd tegen de kernraketten en sinds 1992 is er geen Amerikaan meer te bekennen. Ze hebben wel hun stempel achter gelaten in de omgeving. In Meppel hebben we in ieder geval een honkbal- en een basketbalclub te danken aan de aanwezigheid van de Amerikanen. In Steenwijk zijn de Amerikanen berucht in het uitgaanscircuit. Ze hebben veel geld te besteden maar zijn vaak ook geneigd tot geweld. Een lokale punkband verkoopt enkele exemplaren van haar elpee (met een foto van het eerder genoemde bouwwerk) aan de militairen en dat heeft ervoor gezorgd dat verzamelaars van punk nu exorbitante bedragen betalen voor het album.

De toren is jaren lang verstopt achter een dikke rij bomen maar de vorige zomer is de motorzaag erin gezet. De toren is nu opeens te zien vanaf de doorgaande weg van Steenwijk naar Havelte. Binnenkort wellicht een 'verse' foto van deze omgeving maar vandaag de foto van 13 februari 2022. Een zondag en ik heb dan pas de contouren van een toren opgemerkt achter de bomen. Die wil ik van dichtbij bekijken! Het wordt een erg lange wandeling en mijn voeten zijn op het laatst goed gaar. Wellicht dat ik het ditmaal gedeeltelijk met de fiets doe en vanuit Darp of Havelterberg een rondje ga maken.