Het zilveren geheugen: april 1999 deel I

We zijn halverwege de maand en nog altijd geen terugblik op 1999? Dat komt ten eerste omdat ik in april 1999 geen platen heb gekocht en dus geen 'Het zilveren goud' kan doen. Voor wat betreft de verhaaltjes zit er een 'blanco' periode voor mij tussen de vakantie in Nederland en de dag voor mijn verjaardag. Het is sowieso een rare tijd. Ik ben in oktober een depressie in gegaan en heb een paar weken Prozac gebruikt. Daar ben ik rond de kerst helemaal mee gestopt en ben sindsdien ook weer gewoon aan het werk gegaan. Dat wil echter niet zeggen dat daarmee de depressie helemaal is opgelost. Ik herinner me nog diverse fijne momenten uit de eerste maanden van 1999, neem bijvoorbeeld de wandeling naar Uppermill en terug door de sneeuw terwijl ik op Radio 10 Gold hoor dat het die avond stormt in Nederland. Het snelle besluit om hals over kop naar Polen te gaan, reken ik nog tot een uitwas van de depressie. Ik krijg jaren later het verwijt dat ik 'erg serieus' was tijdens de vakantie in Nederland. Ja, ik ben duidelijk nog niet helemaal geland. Dan is het een dag voor mijn verjaardag op 27 april 1999. Ik begin aan een brief waarvan ik niet weet aan wie ik hem zal sturen. Als de brief af is, heb ik ook helemaal geen behoefte om de brief te versturen. 'Letters I've written, never meaning to sent'. De brief zal de sleutel zijn naar een persoonlijke bevrijding!

Ik heb de brief nog jaren lang bewaard. Als ik hem vandaag zou tegenkomen, zou ik hem alsnog weggooien. Misschien nog één keer terug lezen en dan verfrommelen. De precieze inhoud van de brief kan ik me niet meer herinneren en het zou wellicht ook té persoonlijk zijn geworden om dit hier te delen. 'Keep it light'. De strekking weet ik nog wel en is gelieerd aan een droom van een maand eerder welke ik ook altijd als een 'visioen' heb beschreven. 'Verleden is niet iets om in te wonen en te leven, verleden is ervaring welke je mag gebruiken in het heden en de toekomst'. Zelfs vijfentwintig jaar later nog een fraaie boodschap! Betekent dit dat ik niet meer mag kijken naar de periode van vijfentwintig jaar geleden? Nee, daar gaat het niet om. Vijfentwintig jaar geleden leef ik wel heel erg in het verleden, het helpt me om een lastige periode in het heden door te komen. Maar uiteindelijk is verleden echt de verleden tijd. Ik moet op dat moment leren van de fouten uit het verleden en deze meenemen voor de toekomst. Dat ik anno 2024 terug kijk naar een voorbije periode is meer iets van nostalgie. Méér nog dan in 1999, anno 2024 ben ik blij dat ik ouder ben en een periode helemaal definitief achter me heb gelaten.

In 1999 kan ik nog geen vijfentwintig jaar terug in de tijd gaan want ik ben dan bijna vierentwintig. Toch meen ik in die tijd dat ik er al een half leven op heb zitten. 'You ain't seen nothing yet', zou de oudere Gerrit tegen de jonge uitvoering hebben gezegd. Het recente verleden is in 1999 een veilige haven voor mijn gedachten. In 2024 ben ik zo blij dat ik het heb meegemaakt maar ook dat het achter me is gebleven. 'Keep it light'. Tja, dat is alles wat ik kwijt kan over de brief. Ik heb hem in een paar uur geschreven. Of... ik zal later verklaren dat er 'iets' is dat mij heeft 'overgenomen' en mij de brief 'heeft laten schrijven'. Feit is dat ik door de brief tot bepaalde inzichten kom waar ik normaliter niet op was gekomen. Er moet dus een kracht van buitenaf zijn geweest? Het heeft echter als resultaat dat ik enigszins somber naar het winkeltje aan Manchester Road ben gegaan en aan het einde van de dag helemaal straal van het geluk. Ik mag weer 'hippie zijn'. Het haar is weer lang genoeg en ik trek meteen de meest fleurige kleding aan. In die tijd maakt companion Trevor een foto van mij als ik in de deuropening sta van Longlands Mill. Deze foto zal jaren bij mijn ouders in de kamer hangen en is voor mij persoonlijk de mooiste foto die ooit is genomen van mij. Ik straal van het geluk in een psychedelisch bloesje onder het logo van de Emmaus in Mossley.

De verjaardag is in 1998 bijna geruisloos aan me voorbij gegaan en ik ben blij dat ik mijn mond voorbij praat. Je zou zomaar een paar fraaie cadeaus mislopen? In 1999 sta ik inmiddels in de agenda van Carol en hoef het niet zelf aan te kondigen. De presentjes zijn zelfs nog royaler dan in het jaar ervoor. Een leuk geldbedrag van de Emmaus en een pakje Benson & Hedges van Stu en Norah. Ik krijg een lift naar Ashton-under-Lyne waar ik meteen een cd-zaak binnen ga. Het cadeau dat ik uit zoek is 'Velvet Underground & Nico' op cd. Dat album zal gaandeweg de taak overnemen van het deprimerende 'This Is My Truth, Tell Me Yours' van Manic Street Preachers dat vooral in de eerste maanden van 1999 voor mij heeft gespeeld. Typisch zo'n album dat ik nooit meer zou willen horen. Ook vier ik de vrijdagavond met een uitje naar Ashton met de trein. Op zoek naar een 'uniek' plaatje dat ik nog niet eerder heb gebruikt, zie ik deze foto van het station van Mossley. Er is helemaal niets veranderd in vijfentwintig jaar? Welnu, rechts zien we nog het bord van 'Royal Bank Of Scotland' en in dat pand zit sinds vijf jaar een vreettent. Het zou me niets verbazen als de foto ook uit de jaren negentig komt.

Verticaal vijf letters: Zondag 14 april

De eerste voorjaarsdag is in maart op een vrije donderdag. Ik moet dan een pakketje ophalen van het postkantoor in Havelte en dat is de eerste keer dat ik de zomerjas aantrek. Vanmiddag dus de tweede keer en onderweg naar huis verwijder ik de eerste drie draadjes. Ik heb onlangs contact gehad met een verkoopster op Vinted die haar jas aanbood met een defect en gevraagd of ze dit kon verklaren. Met dat antwoord in het achterhoofd weet ik wat ik wel en niet moet doen. Het is een erg geinig stofje dat met uiterste voorzichtigheid moet worden benut, vandaar dat ik al eerder heb geschreven dat het totaal niet praktisch is. De losse draadjes lijken als witte pluisjes en die wil je uiteraard weg hebben. Maar goed... tot zover de afdeling kleding. Er moet gewandeld worden, alleen heb ik geen idee waar ik naartoe wil of hoe ver het moet gaan worden. Het is even zo goed nog een flinke bocht om geworden. Mijn kop wil nóg meer maar mijn voeten vertellen dat ze weer op Uffelte aan willen. Ook merk ik onderweg dat ik even iets qua eten of drinken mee had moeten nemen.

Eerst maar de Postweg op. Ik speel met het idee van Brandeveen maar ben halverwege de Postweg nog niet zo zeker van mijn zaak. Ik kan immers ook oversteken naar de Winkelsteeg en terug naar Uffelte? Nee, ik sla de afslag over en wandel verder naar de bosrand. Toen mijn broer afgelopen oktober met zijn vrouw over was uit Denemarken hebben we, voor de variatie, in het Uffelter Binnenveld gewandeld. Dan stel ik voor dat we volgend jaar wel naar het Brandeveen kunnen. Dan is er werk aan de winkel voor mij want ik weet nog niet hoe je rechtstreeks naar het Brandeveen loopt. Dat is het voornaamste doel vanmiddag. Op een gegeven ogenblik denk ik dat er kilometers naast zit en geef het idee op. Dan sta ik opeens toch aan het water. Ik wil naar het bankje en hoop dat het vrij is. Naar rechts dan maar. Deze vreemde bochten ken ik niet zo goed en het bankje wil maar niet in zicht komen. Dan blijkt dat ik aan de overkant ben. Het eerste doel van deze dag is dus maar matig geslaagd en ik zal nog eens terug moeten. Waarschijnlijk is het 'achterstevoren' ook handiger? Nee, ik ga niet achteruit lopen maar ik bedoel de terugweg die ik een paar maal heb afgelegd. Enfin, dat is voor later. Feit is dat ik het vandaag bij het Brandeveen zonder bankje moet stellen. Ik ga maar weer een eindje lopen en wrijf door mijn ogen. Ben ik nu weer terug bij Brandeveen? Waar komen al deze bankjes vandaan? Ik kijk nog eens en ben dan gerust gesteld. Ik ben dan namelijk op de driesprong nabij het Bosveen.

Dit is het pad dat ik vrijdag nog heb gefietst, het is een stuk NAP-route en als je op de driesprong rechtsaf gaat het Moerpad op kom je nabij Wapserveen uit. Ga je rechtstreeks terug naar Uffelte dan ga je over het Piqeadpad en daar heb ik vrijdag last van de hooglanders die op het fietspad grazen. Ik wil niet het risico lopen om deze wandelend tegen te komen en besluit linksaf te gaan. Ofwel, ik ga niet via het fietspad maar kies de wandelroute. Deze wijkt flink af van het Moerpad dat schuin over de heide gaat. Het resultaat is hetzelde want ook ik kom uit bij de Studentenkampweg. Voordat het zover is, spot ik nog deze fraaie boom die ik op de gevoelige plaat wil vastleggen. Op de Studentenkampweg twijfel ik even hardop. Ik ben nabij het Westerzandpad bij de Meeuwenkolonie. Dat is mijn meest ultieme favoriet van de fietspaden in 'de achtertuin'. Eigenlijk zou ik hiervan best een stuk willen lopen alleen is de keuze niet zo reuze en dwaal ik erg ver af. Mijn voeten willen richting Uffelte en ik begin onderhand ook wel zin te krijgen in een hapje brood of een slokje drinken. De dichtstbijzijnde vreettent zit aan de Van Helomaweg en dat is geen optie. Dan kan ik ook net zo goed rechtstreeks naar huis lopen. Ik volg de Studentenkampweg maar na verloop van tijd wil ik toch weer het bos in. Ik ga links en loop een flink eind van het Piqeadpad af. Tot mijn grote tevredenheid zijn de grazers op het fietspad ook al wandel ik wel door hun nachtverblijf. Er zijn stukken waar ik moet slalommen om de koeienvlaaien heen. Ik kom uit aan de Weg Achter De Es. Deze volg ik gewoon tot aan de ingang van het Piqeadpad en ga dan rechtsaf naar Uffelte. Om half zeven ben ik thuis, moe maar voldaan. Ik vind afstanden lastig in te schatten maar denk dat ik wel tien kilometer onder de zolen voorbij heb zien glijden.

Week Spot Kwartet: week 15

Aan het begin van het derde uur van 'Do The 45' stoot ik mijn laatste kop koffie om. Over de vloer, mijn broek en de stoel. Dan is het nadeel dat je vinylsingles draait van drie minuten per stuk en er zit niets anders op dan het eerste maar wat te deppen met een theedoek en pas drie kwartier later aan de grote schoonmaak te kunnen beginnen. Dat heeft mijn humeur zo verpest dat ik het publiceren ook maar laat voor wat het is en ik ga belachelijk vroeg slapen voor een zaterdagavond. Klaar voor een avontuur? De kaarten zijn gunstig. Zonnig, fris genoeg voor een jasje én droog. Dat laatste is erg belangrijk zodat ik mijn nieuwe jas kan aan hebben. Ik ga dus straks nog een eind(je) wandelen. Punt is echter wel dat ik niet mag roken en dus wordt het evengoed een avontuur. De vape gaat mee voor de acute nicotinebehoefte. Ja, de nieuwe jas is prachtig maar, zoals ik eerder heb geschreven, totaal niet praktisch. En dan heb ik het over de donkerblauwe, de lichter gekleurde blauwe jas zit nog altijd ingepakt en moet wachten totdat iedere percentuele kans op neerslag is uitgesloten. Eerst maar eens over mijn schouder kijken naar de Week Spots van de afgelopen vier jaar.

2020: Talking About Freedom - Fontella Bass (1973)
De dame van 'Rescue Me' maakt in de vroege jaren zeventig platen voor het Paula-label. Op deze specifieke single zien we de namen van Oliver Sain, Jerry Strickland (de eigenaar van het label) en Bobby Patterson. Ik geloof dat ik de plaat in eerste instantie heb gereserveerd voor de a-kant maar dan... is het opeens half april 2020. In het begin heb ik nog de ijdele hoop dat het wel zal overwaaien omdat we, als Nederlanders, veel te nuchter zijn voor deze paniekzaaierij. Stukje bij beetje zie ik toch mensen in mijn omgeving mee bewegen in de waan van de dag. Laten we mekaar geen mietje noemen, ik zeg niet dat er niets aan de hand is geweest maar onderhand laten de verschillende onderzoeken zien dat de maatregelen totaal geen invloed hebben gehad. In april 2020 voel ik al dat de vrijheden zullen worden beperkt zonder dat dit concreet wordt genoemd. Ik zoek deze week specifiek naar een plaat met 'vrijheid' in de titel en kom dan uit bij dit nummer van Fontella Bass. Ik moet eerlijk bekennen dat het niet haar sterkste kant is.

2021: I Got A Good Women - Bobby McClure (1975)
Ditmaal weer met de tikfout in de titel. Natuurlijk is het enkelvoud 'Woman' maar het vermeldt 'Women' op het label. Oliver Sain is verantwoordelijk voor 'Talking About Freedom' van Fontella Bass en zo hebben we een plaat op Sain's eigen Vanessa-label. De aanleiding weet ik nog goed te herinneren. Op de zondag van Pasen in 2021 is het tevens tien jaar geleden dat vader is overleden. Ik wil dit 'vieren' met een wandeling door het bos. Intussen luister ik naar een vrij recente 'Do The 45' op de mp3-speler en dat is het moment dat ik opnieuw deze van Bobby McClure hoor. Zoveel klasse moest eens de Week Spot worden en dat doe ik direct in dezelfde week?

2022: Tell Her Johnny Said Goodbye - Jerry Jackson (1963)
Moet ik wéér het verhaal doen? Ach nee, zoek maar op Soul-xotica en je vindt deze plaat in verschillende berichten en steeds met hetzelfde verhaal. De niet bepaald memorabele vakantie in België met W. in 2007. Hoewel? Er zijn een paar gelukzalige momenten tijdens de week. Er zijn ook ogenblikken dat we in Steenwijk kwaad zouden zijn weggelopen maar in den vreemde zijn we aan elkaar overgeleverd. Als ik nu eens iets minder besluiteloos was geweest en meteen in mijn uppie naar Sint Niklaas was gegaan? Dan was het een zeer memorabele vakantie geworden maar ik betwijfel of de vriendschap dan ook zo sterk was geweest. Bovendien hadden we dan 'moederdag' moeten missen op de camping en zou Jerry Jackson gewoon één van de vele Popcorn-klassiekers zijn geweest en meer niet.

2023: Is This For Real - The Montclairs (1971)
Jerry Jackson is de 'odd one out'. De Week Spots hebben deze week Oliver Sain als grote gemene deler. Hier opnieuw een single op het Paula-label en ditmaal is Sain producent, technicus en schrijver van het nummer. Bijgestaan door de heren P. Perry en K. Frye. Ik heb inmiddels besloten om de zaak te laten rusten. Er is namelijk nog een andere persing van deze Montclairs-single en ik zou hopen dat deze een betere geluidskwaliteit heeft. Wat dat betreft krijgt Oliver een dikke onvoldoende. Het is prachtige crossover maar heel erg op de achtergrond waardoor het geluid van het styreen zich ermee gaat bemoeien.

Singles round-up: april 1

Het is vandaag niet druk om het zacht uit te drukken. Ik heb alleen in de eerste wijk een paar dikkere en grote pakketten en in Tuk slechts een handjevol brieven. Ik heb het plan al snel klaar. Ik ga met de eigen fiets bezorgen en kan dan vanuit Tuk zó doorfietsen naar Wolvega. Naar Wolvega? Ja, ik heb dat plan al sinds september maar het komt er nooit van. Er zit een kringloopwinkel in Wolvega waar ik al vaker ben geweest en dat soms enkele 'duurdere' singles heeft. De laatste keer dat ik hier ben geweest is de dag na Hemelvaart in 2022 dus het wordt wel weer eens tijd. Ik heb de fotocamera niet mee en dus kan ik er niet echt een 'Diagonaal zeven letters' van maken. Het is zo aangenaam warm dat ik in Witte Paarden de hoodie uittrek en het bomberjack over mijn blote armen draag. Morgen wellicht een iets dunnere jas over de hoodie? Ik fiets vrij rechttoe rechtaan naar Wolvega en scoor daar drie singles. Daarna naar Oldeholtpade en via De Hoeve naar Noordwolde. Daar kan ik niet slagen. Ik fiets terug over Wilhelminaoord en Frederiksoord en heb besloten wat boodschapjes te halen in Vledder. Vanuit daar fiets ik over Wapse en het pad door het bos. Halverwege nog oponthoud omdat de Schotse hooglanders me er niet door willen laten. Ik ben om zes uur thuis en heb dan, buiten het werk om, vier uren gefietst. Dinsdag heb ik vijf singles gekocht bij de kringloop in Tuk en deze acht singles maken de eerste 'Singles round-up' van deze maand.

* Angela & The Rude- Young Souls (EEG, EMI, 1990)
Een hele aangename verrassing is om deze single eens in levende lijve te zien. Ik vind het een wereldnummer maar kan me niet herinneren dat ik in 1990 en 1991 ooit een vinylsingle heb gezien. Het is de periode dat in veel gevallen een plaat niet meer op vinyl verschijnt maar uitsluitend op cd. Ik heb 'Pressure' een paar jaar geleden al wel op single gekocht. 'Young Souls' klinkt 34 jaar later nog altijd als een klok. Een leuk bijkomend voordeel is dat de platen voor de helft van de aangegeven prijs zijn. Angela & The Rude staat in een bak met singles van twee euro per stuk maar heeft geen prijssticker. Hierdoor krijg ik deze voor vijftig cent mee. Ik koop nog wel twee voor twee euro per stuk en ik ben opgelucht als blijkt dat deze niet meer dan een euro hoeven te kosten.

* Five Star- All Fall Down (NL, RCA, 1985)
* Five Star- Love Take Over (Duitsland, RCA, 1985)
Het is verleidelijk maar ik weet me te beheersen. Ik val in Wolvega met mijn neus in een kleine Five Star-verzameling. Allemaal eigendom van een zekere Marga. Twee van de vier heb ik al en laat ik dus liggen. 'Love Take Over' ontbreekt nog altijd in de verzameling als ik me niet vergis. 'All Fall Down' heb ik al wel maar deze heeft geen fotohoes en heeft wat steenslag voor het hoofd gehad. De singles zijn goed genoten maar niet verpest. Goed gegokt met 'Love Take Over' want die heb ik nog niet. Volgens mij liggen 'Find The Time' en 'Rain Or Shine' nog in Wolvega voor de liefhebber.

* Louise Goffin- Kid Blue (NL, Asylum, 1979)
Louise komt niet zomaar uit een muzikaal nest. Ze is de dochter van Gerry Goffin en Carole King. Als haar ouders druk bezig zijn met liedjes schrijven voor anderen, past Little Eva op haar. Eva doet op een zekere dag een vreemd dansje dat Gerry en Carole inspireert tot 'The Locomotion'. De rest is geschiedenis. Vanzelfsprekend treedt de kleine Louise ook in de voetsporen van haar ouders. 'Kid Blue' is een typische Amerikaanse jaren zeventig-productie. Ik moet zeggen dat ik haar stem een stuk krachtiger vind dan die van haar moeder. Dit is één van de twee euro-platen in Tuk welke dankzij een aanbieding opeens een euro mag kosten. Voor dat geld is het een erg leuk plaatje!

* John Kincade- 'Till I Kissed You (NL, Penny Farthing, 1974)
John heeft een jaar eerder als Kincade een hit met 'Dreams Are Ten A Penny' maar probeert het nu eens met het oudje van The Everly Brothers. Door een hele eenvoudige begeleiding op drums en een snerpende fuzzgitaar wordt dit zomaar glamrock. Het valt voor mij in dezelfde categorie als 'Good Vibrations' van The Troggs, eveneens een Larry Page-productie. Je verwacht eigenlijk helemaal niets en dan is het opeens toch nog erg goed!

* Mike Logan- This Time It's Forever (NL, Pink Elephant, 1973)
Een bekende naam... Nee, dat blijkt uit een hele andere hoek te zijn. Mike Logan is een personage in de televisieserie 'Law & Order', maar dat is niet deze Mike Logan. De Mike van dit plaatje speelt bij een oorspronkelijk Engelse band genaamd The Motowns. De groep heeft zich gesetteld in Italië. Lally Stott is eveneens lid van de band en hij zal 'Chirpy Chirpy Cheep Cheep' schrijven voor Middle Of The Road, ditmaal een Schotse band welke het probeert in Italië. Beide nummers op de single zijn geschreven met David Shel Shapiro, eveneens een Engelsman. Op papier is het interessant. Het is een 'straight starter'. Het is een sfeervolle en zeer fraai gearrangeerde ballade. De zang komt niet lekker uit de verf in de productie en dat maakt dat het ietwat een grijze muis is in het pop-landschap maar de bedoelingen zijn goed! De keerzijde maar eens proberen. 'You Don't Look Happy Now' is iets meer upbeat en de zang is nu wel beter op de voorgrond. Verder klinkt deze kant een beetje gedateerd in mijn oren.

* Nick Lowe- Half A Boy & Half A Man (NL, F-Beat, 1984)
Ik denk meteen aan de oude hoes die helemaal stuk is. Pas bij thuiskomst realiseer ik me dat ik een paar jaar geleden nog een upgrade heb gekregen dankzij Albert. Enfin, de single kost me slechts vijftig cent en het kan nooit kwaad om een exemplaar op reserve te houden.

* The Oscar Peterson Trio- People (NL, Verve, 1965)
Wat heb ik afgelopen dinsdag geschreven over jazz? Nu investeer ik dan opeens vier euro in een jazz-single. In Wolvega hebben ze altijd een apart bakje met 'duurdere' singles. Daar heb ik in 2022 onder andere Trea Dobbs gevonden alsook de Nederlandse uitgave van Sandie Shaw's 'You've Not Changed'. Ditmaal ben ik erg snel klaar met de inhoud van het bakje. De b-kant van deze single, 'You Look Good To Me', is volgens het hoesje de slottune van NTS. Dat maakt me nieuwsgierig. 'People' is op zichzelf altijd goed, ook al klinkt Oscar hier flink belegen. De NTS-tune is een stuk aantrekkelijker, maar ja... het blijft jazz. En dan op de automatische piloot.

Geschenk uit de hemel

Er is iets veranderd in de planning. Ik zou aanvankelijk de singles van dinsdag met twee nieuwe Blauwe Bak-aanwinsten combineren tot een 'Singles round-up'. Toch wil ik beide het liefste gescheiden houden. Vanmiddag heb ik echter drie andere singles gescoord in de kringloopwinkel van Wolvega en dat maakt straks een aflevering van de 'Singles round-up' met Gele Bak-singles. Tenminste, ik verwacht niet dat er Blauwe Bak-materiaal tussen zit. Intussen loop ik wel een paar berichten achter. Gisteren was het dertien jaar geleden dat mijn vader is overleden. Dat herinnert me opeens aan een foto die ik nog ergens heb. Afgelopen oktober, een jaar nadat mijn moeder is overleden, is er een prachtige lucht boven Jutrijp, mijn geboorteplaats. Een mooie gelegenheid om deze eens te delen met jullie en tegelijk een bericht 'in te halen'.

Is het nu 11 of 12 april? Op een ene of andere manier blijf ik maar denken dat het 12 april is. Ik moet zelfs nu nog even Googlen om er zeker van te zijn. Nee, het is 11 april geweest. Een half uur voordat een bomaanslag in Minsk wordt gepleegd. Nieuws dat mij in 2011 helemaal is ontgaan. Qua weer is het een 'extreme' dag op maandag 11 april 2011. De laagst gemeten temperatuur op deze dag is 4,5 graden terwijl het op zijn warmst 22 graden wordt. Ik kan me dat nog goed herinneren. Ik heb die ochtend een afspraak bij mijn voetreflexzonetherapeute en het is nog de tijd dat iets doe met crossdressen. De vele laagjes houden mijn benen warm tijdens de frisse wandeling, 's middags zweet ik me te pletter tijdens een wandeling op de Woldberg. Ik ben net thuis als ik een telefoontje krijg van mijn zus. Het loopt op het laatst met vader en ze heeft het verzoek om morgenochtend zo snel mogelijk naar Jutrijp te komen. Een uur later belt ze opnieuw om te melden dat 'heit' is ingeslapen. Het klinkt misschien gek, maar net als bij moeder 'is het goed zo'. Ik besef me al te goed dat we, als familie, uitgebreid de tijd hebben gehad om afscheid te nemen van onze ouders en dat we ze op het laatst toch nog de dingen kunnen hebben gezegd die we al zo lang hadden willen zeggen.

Een jaar nadat mijn moeder is overleden, brengen ze ons een groet met deze fraaie lucht. Het is de hele dag grijs en regenachtig geweest en vlak voordat het donker wordt, klaart het op. De foto is gemaakt door mijn zwager.

Week Spot: Brenda Lee Eager

Vandaag is nog een extra hagelnieuwe single gearriveerd voor een eerste aflevering van de 'Singles round-up'. Ik heb het kleinood nog niet beluisterd en toch heeft het op de nominatie gestaan voor de Week Spot. Ik keer echter terug naar een plaatje dat ik gisteren al op het oog had. Na een 'gekke' Week Spot als Rhinoceros is het ook wel weer fijn om 'back to business' te gaan met een wonderschoon poepje soulvolle funk. Ik laat dan mijn oog vallen op Brenda Lee Eager, een Expansion-heruitgave van een paar weken geleden. Ik beluister het nummer nog eens via de digitale database waar ik altijd mijn muziek kocht voor de digitale shows, maar sinds het uitblijven van deze digitale shows zit ik ermee in de maag. Ik heb immers nog altijd een flink bedrag aan credits staan. Enfin, daar kan ik de komende jaren naar hartenlust volledige albums van kopen. De kans dat ik mijn shows ga uitbreiden buiten het trio van dit moment is hoogst onwaarschijnlijk. Het bevalt me wel op deze manier. Terug naar de Week Spot en deze is geheel verdiend voor Brenda Lee Eager en haar 'When I'm With You' uit 1974. Een halve eeuw later krijgt het gezochte plaatje een heruitgave via Expansion. Omdat het origineel op zeer berucht styreen is, kan ik een vinyl-heruitgave alleen maar toejuichen!

Brenda Lee Eager wordt meestal in één adem genoemd met Jerry Butler en dat is niet geheel toevallig. Brenda Lee is enige tijd de duetpartner van 'The Iceman' en samen hebben ze enkele hits. Brenda Lee Eager komt ter wereld op 8 augustus 1947 in Mobile in Alabama. Ze groeit eveneens op in Alabama in het kleine stadje Lower Peach Tree. Als kind zingt ze in het lokale kerkkoor en op haar zestiende leidt ze al haar eigen groepje waarvoor ze ook nummers schrijft. Op haar zeventiende maakt ze haar professionele solo-debuut in Alabama. In de tweede helft van de jaren zestig verhuist ze naar Chicago omdat dit één van de plekken is in Amerika waar het muzikaal 'gebeurt'. In 1971 wordt ze de leadzangeres van The Peaches, het damesgroepje dat Jerry Butler begeleid op de platen en tijdens optredens. 'Ain't Understanding Mellow' is de grootste hit welke wordt toegeschreven aan Jerry Butler & Brenda Lee Eager. Het bereikt een derde plek op de Amerikaanse R&B-lijst. In de mainstream-Billboard komt het nummer tot 21. Ook de uitvoering van Butler en Eager's 'Close To You' is een redelijke hit. Het zijn niet zelden 'standards' en evergreens die als single verschijnen.

Haar eerste eigen singles zijn met Peaches in 1971 maar deze zijn verre van succesvol. Pas als ze in 1975 de overstap maakt naar het Playboy-label heeft ze een bescheiden solo-hit met 'Good Old Fashioned Lover' en in 1984 opnieuw met 'Watch My Body Talk' dat eveneens een Engelse release krijgt. Voor de rest werkt Brenda Lee Eager vooral in dienst van anderen. Zo is ze een lid van Rev. Jesse Jackson's Operation Breadbasket Choir dat als voornaamste doel heeft om geld in te zamelen voor economisch achtergestelde zwarte gemeenschappen in Amerika. Als achtergrondzangeres werkt ze onder andere voor Ray Charles, Mavis Staples, Diana Ross, Stevie Wonder en Graham Nash. Ze schrijft liedjes voor onder andere Prince, Aretha Franklin en Cliff Richard. De laatste decennia stelt ze haar stem en muzikaliteit in dienst van de Here. Ze heeft in verschillende musicals gespeeld waaronder 'Grace' dat is gebaseerd op haar eigen levensverhaal.

'When I'm With You' mag dan oorspronkelijk geen hit zijn geweest maar het lekkere lome funk-nummer wordt in de daaropvolgende decennia ontdekt door de dj's. Het valt voor mij in dezelfde categorie als bijvoorbeeld 'Questions' van Pat Stallworth. Wie iets langer Soul-xotica volgt weet dat ik daarmee een heel groot compliment maak in de richting van Brenda Lee Eager. Vandaar dat ze ook geheel verdiend de Week Spot mag hebben deze week.

Honderd achteruit: The Peddlers

De eerste werkdag in ruim een week is weer een feit en het is fijn binnenkomen met windkracht vijf. Ik maak echter al sinds de zomer gebruik van een elektrische fiets tijdens het bezorgen van de post en vind dat zelf ook niet abnormaal als je rekent dat er soms zeven kilometer tussen beide verste adressen zitten. Ik ben vanmiddag wederom in een oogwenk klaar en omdat ik op het industriegebied op het oude terrein van de melkfabriek moet zijn, besluit ik weer eens om het hoekje te kijken bij de kringloop van Tuk. De vangst bestaat uit vijf singles welke ik waarschijnlijk morgen met jullie ga delen. Er is intussen ook nog een hagelnieuwe heruitgave binnengekomen. Vandaag ga ik echter door met de 'Honderd achteruit'. Ik heb nog niet serieus nagedacht over een Week Spot voor deze week en verwacht dat deze pas morgen uit de hoge hoed gaat komen. De nummer 82 in de Gele Bak Top 100 van 2022 is '78th Avenue' van Earth & Fire en deze heb ik al eerder behandeld in een dubbelaflevering met 'Only Time Will Tell'. De nummer 83 in deze lijst is 'Birth' van The Peddlers, een band welke ik al eens heb genoemd in 2010 maar nog nooit eerder volledig onder het vergrootglas heb gelegd. Daar komt nu dan verandering in!

Ik ben een muzikale veelvraat en hoor het liefste zoveel mogelijk verschillende muziekstijlen binnen een uur. Toch ben ik niet even enthousiast over alle muziekstijlen en zijn er enkele die heb 'geprobeerd' maar waar ik niet warm van kan worden. In 2000 krijg ik het verwijt naar mijn hoofd dat ik alleen maar 'rap music' wil horen. Dat is vreemd want ik heb nooit echt iets met pure hiphop gehad. Zodra de raps worden gecombineerd met andere muziekstijlen word het voor mij pas interessant. In 2000 is het album 'Odelay' van Beck de aanleiding en, nee, dat heb ik nooit als een puur rap-album kunnen beoordelen. Rond dezelfde tijd probeer ik het ook even met de jazz. Ik heb dan een cd met live-opnames van John Coltrane waaraan ik probeer te wennen. Het zal echter bij deze ene plaat blijven. Een paar jaar eerder heb ik een verzamel-cd gekocht van The Peddlers. Puur uit nieuwsgierigheid. Even later kom ik ook een elpee met de grootste hits tegen. 'Girlie' is een nummer dat me terug brengt op het terrein van de ADM en een brok muziek waarvan ik nog altijd kan genieten. 'Tell The World We're Not In' wordt in 1970 met een iets ander arrangement opgenomen voor een single. De originele albumversie is omstreeks 2010 een 'Telefoontoppertje'. De single koop ik een paar jaar later en in 2022 voeg ik 'Birth' toe aan de verzameling.

De geschiedenis van The Peddlers begint precies zestig jaar geleden in april 1964 als het trio zich voor de eerste maal presenteert in Manchester. Drummer Trevor Morais is dan negentien en heeft onder andere achter de drumkit gezeten van Rory Storm And The Hurricanes. Deze band heeft dan moeite om Ringo Starr te vervangen en Morais is één van de vele. Tab Martin is van dezelfde leeftijd en komt oorspronkelijk uit Newcastle. Martin bespeelt zijn Gibson basgitaar als een 'upright bass'. Organist en zanger Roy Phillips is bijna 23 jaar oud en heeft voordien gewerkt met Joe Meek. Zo maakt hij op enkele momenten deel uit van The Tornados (van 'Telstar') en The Saints. De groep begint als The Song Peddlers en een eerste single op Philips wordt matig ontvangen. Dan wordt de naam ingekort tot The Peddlers en is 'Let The Sun Shine In' een bescheiden hit in Engeland. Dat wil zeggen: Engeland heeft dan een top 50 en de single is een week lang de hekkensluiter. De groep blijft tot 1967 bij Philips en maakt daarna een overstap naar CBS.

De groep ligt ietwat lastig in de markt. Het zoekt voortdurend een balans tussen jazz, soul en popmuziek. Het wordt té licht bevonden voor de vastgeroeste jazz-scene in Engeland en voor de platenkopers is het niet 'mainstream' genoeg. Toch kent The Peddlers een succesvolle tournee met Nina Simone en Dick Gregory en vliegt de groep in 1968 naar Las Vegas voor een residentie van zes weken in The Flamingo Club. Keith Mansfield bemoeit zich met de arrangementen als de groep bij CBS heeft getekend. Op het album 'Three In A Cell' staat ook haar versie van 'On A Clear Day You Can See Forever' en het samenspel van de basgitaar met het orgel zal veelvuldig worden gesampled in de volgende decennia. Het derde album voor CBS is tevens haar laatste voor het label: 'Birthday'. Dit bevat twee hits in de vorm van 'Girlie' en 'Birth'. Philips zet de deur open voor de groep in 1970 hoewel de platen in Nederland via Stateside (EMI) op de markt zullen komen. 'Girlie' wordt plotsklaps erg gewild in Nieuw Zeeland en bereikt zelfs de eerste plek van de hitparade. Ook 'Honey Come Back' schopt het tot de top tien in dat land. Tijdens een Australische tournee in 1972 haakt Morais af en wordt vervangen door een Nieuw Zeelander: Paul Johnston. De groep blijft bestaan tot 1976 en houdt in 2009 een eenmalige reünie.

Morais speelt in de jaren zeventig bij Quantum Jump, een Britse band welke een grote Engelse hit heeft in 1979 met 'The Lonesome Ranger'. Tab Martin woont in Portugal terwijl Roy Phillips huis houdt in Nieuw Zeeland. Hij toert nog regelmatig door het land. Paul Johnston is een chiropractor in zijn leven na The Peddlers en zal ons in 2013 ontvallen.

'Birth' bereikt op 20 september 1969 de piekpositie van nummer 17 in de Engelse singles-lijst en zal negen weken binnen de hitparade verblijven. In Australië piekt het op nummer 41 en het doet nummer 20 in Ierland. In Nederland strandt het in de vaderlandse Tipparade.